Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
2 mei 2018
Trail Innsbruck
13 apr 2018
Der Rheinsteig
2 apr 2018
Pfalztrail 3 daagse
25 mrt 2018
Lentemarathon Amstelveen 25-03-18
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* 31 jul 2012: Le Trail du Vélan: “la course était hier, monsieur !!”
* 29 jul 2012: Baltic Run 2012
* 27 jul 2012: Self Transcendence 48 uur Kladno
* 27 jul 2012: Han ziet Abraham en viert met AbraHAN op 14 juli
* 26 jul 2012: De Zes Uur van Aalter is een aanrader
* 24 jul 2012: De 6 uur van Aalter als training
* 23 jul 2012: 6 uurloop Aalter
* 15 jul 2012: AbraHAN 50 km
* 12 jul 2012: Andorra Extreem
* 11 jul 2012: Fyne Nature Marathon langs Meer van Neuchâtel
* 2 jul 2012: 24 uur Puttelange 30-06-2012
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2012
 
Meransen (Dolomieten) 30 juni

Buongiorno...zei Huberta de ontbijtmedewerkster, het is kwart voor 6 en ze heeft speciaal voor mij een heerlijk ontbijt gemaakt, jammer voor haar maar van de zenuwen krijg ik geen hap door mijn keel, wat muesli met yoghurt dat is het, ik stop nog snel een appel in mijn tas en ben op weg naar Brixen...normaal een half uur rijden, nu met een Italiaanse vrachtauto op mijn bumper (ze rijden daar als gekken) een stuk sneller.

Het is al druk op het plein bij de dom waar de start van de marathon is, ik kijk omhoog......en zie de PLose dat is de alpenreus van 2556 hoogte waar de finish ligt van de marathon.....Sjefke Sjefke waar begin je aan zei laatst een loopvriend tegen mij , en inderdaad waar begin ik nu weer aan. Gisteren bij de inschrijving (65 euro)heb ik een Japanse loper leren kennen Hiroto Katsumata ,65 jaar en amper 50 kg schat ik.... Op de lagere school had ik altijd een onvoldoende voor Japans.....en hij voor Engels, dat schoot dus lekker op! Dat we beiden gingen voor de limiet van 8 uur was na een tijdje wel duidelijk, al had ik bij hem wel wat twijfels...echter na zijn warming-up (we hadden plots 20 m ruimte om ons heen) waren die bij hem verdwenen.... en bij mij toegenomen! Die man was van elastiek. We wensten elkaar good-luck en om 7.30 uur mochten we vertrekken samen met nog 350 loopgekken.

Het is al 20 gr in de oude smalle straatjes van Brixen waar we de eerste 4km doorheen liepen (het zou tussen de 34 en 38 gr worden) en ondanks dat die vlak waren liep het bij mij voor geen meter ,5 dagen niet gelopen (rust) had mij geen goed gedaan. Hiroto liep naast mij in die typische Japanse stijl ..mooi rechtop en een korte snelle pas... en ik kon hem (nog) redelijk goed bijhouden. 5km (30.11) de beklimming was begonnen en ik heb het gelijk al moeilijk, Hiroto lacht nog even vriendelijk naar mij en hij verdwijnt langzaam uit mijn zicht....ik ga mijn eigen tempo lopen en het gaat al wat beter. veel lopers gaan al wandelen, en ik ga er steeds meer voorbij .Mijn maag begint te knorren ...te weinig gegeten vanmorgen en bij de bevoorrading liggen zwarte bessen ik twijfel nog even...."picobello picobello" zeiden de vrijwilligers en ik neem een handvol bessen... hartstikke zuur waren die krengen! We lopen nog veel in een bos dus de warmte valt nog mee 11km (1.24.55) we zijn al op 1100m hoogte ,ik krijg wat last van mijn maag.....(de bessen?) en bij de bevoorrading neem ik alleen wat te drinken. Het rare gevoel in mijn maag blijft..... en stil mijn honger met mijn eigen gelletjes. We zijn uit het bos en de zon doet zijn werk....het word nu behoorlijk warm ,zeg maar heet! Als bakkerszoon ben ik dat wel gewend hard werken in de warmte....en omdat we nu regelmatig wat asfalt krijgen kan ik ook wat genieten van de prachtige omgeving en heb het goede ritme te pakken...nu alleen mijn maag nog.

2.56.34 is mijn tijd bij km 21....nog 5 uur voor de andere 21 km een "makkie" Echter als ik bij km 24 bij de bevoorrading de gezichten van de vrijwilligers eens goed bekijk zeggen die genoeg....zo van "ja Sjefke nu gaat het pas echt beginnen" En inderdaad...een dikke 3 km steil omhoog en geen asfalt meer...wel met de zon ongenadig in je nek, gelukkig heb ik mijn pet.. en met de klep in mijn nek bescherm ik mij tegen de ergste hitte. De eerste 21 km was het rennen met af en toe wandelen en nu wordt het wandelen met af en toe rennen. In een alpenwei bezaaid met grote keien moet ik zelfs een paar tellen rust nemen.. zo steil! We zitten al op 1984m hoogte en naderen het 30 km punt en met mijn maag gaat het nog altijd niet goed, wat is dat toch vraag ik mij af. De nieuwe gelletjes, de iets sterkere maggi oplossing (ik heb nieuwe kleinere flesjes)..of toch de zwarte bessen....de bevoorrading is super verzorgd er ligt van alles.....ik neem alleen wat water meer kan ik niet verdragen....maar goed we moeten verder.

De volgende pakweg 9 km zijn minder steil...echter de weg wordt steeds slechter (stenen, boomwortels) De limiet bij het 33.5 km punt is 6.30 uur wie er later komt wordt uit de wedstrijd genomen, ik ga dat "makkelijk" halen ....doorkomst 5.26.44 dus geen paniek alles komt goed....nog 8.6 km over steeds smallere geitenpaden (er liepen hier alleen schapen)en soms langs niet ongevaarlijke afgronden. De lopers die in het begin al gingen wandelen (vooral de Italianen uit de streek) gaan me nu een voor een voorbij. Ze "vliegen" over de stenen. Gelukkig kan ik tussen km 37 en 39 nog een stukje rennen over een "vlakke" alpenwei en zo mijn vermoeide spieren een beetje ontspannen. We zijn nu op 2085m hoogte met nog 400 hoogte meters te gaan in de laatste 3.2 km. 6 uur en 33min ben ik nu al onderweg en door mijn maagklachten heb ik weinig tot niets gegeten of gedronken en mijn benen willen eigenlijk niet meer...zo van ouwe gek daar boven als jij verder wilt is dat prima .....maar wij doen niet meer mee!

Ik vraag het 3 keer aan de bergwachten ..moe, moe...moet ik daar omhoog? si si si is het antwoord, een super steil pad over rotsen ligt voor ons. Met de moed der wanhoop begin ik er aan, echter er is geen beginnen aan....om de paar stappen moet ik een paar tellen rust nemen, vasthoudend aan een struik of rots om niet weer terug te glijden en de ene kramp na de andere in mijn benen...het uitzicht moet hier geweldig zijn......UITZICHTLOOS is mijn vooruitzicht!

Hoe weet ik niet, na dik 40min ben ik boven...oh mijn god roept een loopster voor mij, omdat we zo hoog zitten denk ik even in de hemel (finish) te zijn.....maar nee ...weer een geiten pad (hier liepen wel geiten) met in de verte WEER een steile klim over rotsen en ik heb nog maar 40 min dat ga ik nooit meer halen! Wordt mijn 52e marathon dan mijn Waterloo!! ..mijn oren zitten dicht mijn maag van streek...ik voel me dood ellendig...maar goed ik was gewaarschuwd en stronteigenwijs als ik ben......er zit niks anders op ik MOET door! Ik probeer nog wat te rennen en langs een gevaarlijke afgrond struikel ik over een steen en val....om het nog dramatischer te maken kan ik kiezen voor de afgrond....maar doe het toch maar even niet, en val de goede kant op.....met kramp in beide benen kan ik niet meer opstaan, een toegesnelde bergwacht vraagt of het nog gaat. Krampa, krampa is geen Italiaans maar ze begrijpt mij gelukkig en trekt mij overeind...en ik mag verder lopen, hoe ik de 2e rotspartij boven ben gekomen ga ik u besparen, het is als een lege tube tandpasta...als je nog eens goed perst haal je er toch nog wat uit! finito, finito roepen de bergwachten als ik verdwaasd op het hoogste punt (2550 hoogte) aankom, ik schrik...ben ik uit de wedstrijd kunnen ze de martelgang niet meer aanzien?....nee ze wijzen naar de finish 1km verder ..ik kijk op mijn klokje... 14 min heb ik nog over, als een marathonloper zegt ik doe dat nooit meer moet je dat niet geloven....toch ik beloof mijn benen dit nooit meer te doen, en ze geloven het ook nog!

En ik ren weer! (voorzichtig) nu even goed uitkijken en niet weer vallen. Ik kan het bijna niet geloven.......het bord van 42 km komt in zicht ,nog 9 min ik ga het halen, het is erg ik weet het ...maar ik ga gelijk wandelen, op de laatste 20m na voor de finishfoto....7.53.290..finito! Geen blijdschap, geen brok in mijn keel, geen tranen, geen kippenvel, geen emotie....helemaal niks...geestelijk totaal leeg. Ze hangen mij een medaille om mijn nek...het T-shirt schatten ze 2 maten kleiner dan bij de inschrijving....! 315e van 350 starters ,na mij bereiken er nog 13 de finish in mijn klasse m60 wordt ik 17e van de 18.....niet echt geweldig!

Even bijkomen.....een glas alcoholvrij witbier doet mij goed.....en nu weer zien beneden te komen, via (dat is ook Italiaans) een busje, kabelbaan, lijnbus waar ik mijn Japanse vriend Hiroto weer tref (5.59.50 en 1e in zijn klasse m65) ben ik weer beneden in Brixen we wisselen elkaars e-mails uit (you never know) en nog eens een "picture" met mijn Japanse vriend als memory zegt zijn vrouw "Truus" (weet haar naam niet meer) na een half uur rijden ben ik weer in mijn super goed hotel Ambet in Meransen......en kan ik eindelijk mijn maag eens ledigen, ik ga niet zeggen dat het een zwart goedje was ...want dat is onsmakelijk! Na een heerlijk avondmaal ben ik weer redelijk opgeknapt.

Zo en nu kan de vakantie (10 dagen) in de Dolomieten beginnen.....en voor overmorgen heb ik al een mooi trainingstochtje in gedachten.... Als je eens een zware bergmarathon wilt lopen is dit een aanrader, goed georganiseerd in een prachtige omgeving. Bedenk wel als je in de Dolomieten een bergmarathon gaat lopen met 2340 hoogte meters EN met 35 graden, je wel "dol" moet zijn.....en geen "mietje"!!

Jef van de Weerdt.
 
 
[ top pagina ]
 

 
VERSLAGEN van Juli 2012
 
Een aantrekkelijk parcours van 45 km en 3600 positieve hoogtemeters lokten mij naar Zwitserland voor een heel bijzondere eerste editie van een wedstrijd, genaamd “le trail du Vélan” op zaterdag 28 juli.

Bourg Saint-Pierre, een dorpje met een 180-tal inwoners gelegen op een hoogte van ca. 1600 m in het kanton Wallis, is de plaats waar het startschot zou plaatsvinden. Het afhalen van de borstnummers en de controle van de rugzakken konden de dag voordien al gebeuren. “Semi-autonomie” was hier het principe, dus verplicht mee te nemen waren: een regenjas, hoofddeksel, koplamp, min. 1 liter vocht, 2 bekertjes, energierepen, fluitje en reddingsdeken. Een paar handschoenen waren geen overbodige luxe.

Het deelnemersveld: weinig bekenden en naast atleten uit de streek ook nog heel wat ervaren berglopers uit Frankrijk, Italië, Spanje en wellicht ook een Argentijn. Verder geen Belgen te bespeuren. Toch merkten velen mijn truitje van Olne-Spa-Olne op, een trail die blijkbaar gekend is tot ver in het buitenland. Ook “la Bouillonante” blijkt er ééntje te zijn die buitenland sterk gewaardeerd wordt.

Onder het motto “na regen (onweer) komt zonneschijn”, kwam de wedstrijd op gang om 6u ‘s morgens. Die zonneschijn was helaas in minderheid aanwezig. De eerste en de laatste 5 km waren vrij simpel: veel single-tracks in de modder waar je kon vlammen, zeer handig wanneer snelheid je troef is. De rest had weinig met snelheid te maken maar veeleer met techniek, concentratie en ervaring in het offroad berglopen. Gevolg: een valpartij na 6 km maar zonder letsels.

Uit het profiel van het parcours kon je al snel afleiden dat deze wedstrijd geen short-trip zou worden: de eerste beklimming naar de top van de Mont Brûlé was er ééntje van maar liefst 1000 meter. Onweer gooide hier roet in het eten. Opgeven was geen optie; op één of andere manier moest je van deze 2600 meter hoge berg zien af te geraken, en liefst zonder heli. Niet achteromkijken dus, maar verder lopen richting Cabane de Mille (alt. 2472 m), waar enkele knappe dames aan de bevoorrading voor een mentale opkikker zorgden. Steile afdalingen verliepen moeizaam en enkele schuivers op gladde rotsblokken waren hier onoverkomelijk. De hoogste top (Cabane de Valsorey, alt. 3030 m) bleek nog veraf te zijn. Eerst werden we getrakteerd op temperatuurdalingen, hagel en hevige rukwinden. Krampen in de bovenbenen bemoeilijkten de beklimming, maar eens bovengekomen, kwam de zon even tevoorschijn en kregen we mooie vergezichten waaronder de Valsorey gletsjer en het Mont Blanc massief een 50 tal km verderop. Warme bouillon deed hier wonderen !!

Te vroeg gejuicht, want de afdaling leidde ons niet rechtstreeks naar de finish in Bourg Saint-Pierre. Via “le Plan des Cretons” werden we omgeleid naar een volgende bevoorradingspost/checkpoint bovenop de Mont Vélan (alt. 2642 m). To do: borstnummer tonen, camelbak aanvullen met deugddoende warme thee en een definitieve (snelle) afdaling inzetten richting Bourg Saint-Pierre, 1000 meter lager. De temperatuur steeg weer en de ondergrond werd weer “aangenamer”, waardoor nog enkele lopers ingehaald konden worden tot de finish bereikt werd na… 8 uur een 22 minuten. Deze trail mag dus terecht “zwaar” genoemd worden. Winnaar van het evenement werd de 25-jarige Jules-Henri Gabioud.

Schitterende wedstrijd en ééntje om niet snel te vergeten !!

De dag nadien keerde de rust terug in het dorp en volgde een recuperatieloopje: een beklimming van de Crête Dedans. En ook in Zwitserland maken mensen blijkbaar graag opmerkingen wanneer ze een loper zien passeren, zoals bijvoorbeeld: “la course était hier, monsieur”…

Wouter Decock
 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Al sinds de Baltic Run voor het eerst in 2008 werd georganiseerd wilde ik hem meelopen. Maar steeds was ik te laat met inschrijven of ik had toch weer andere plannen gemaakt. Dus besloot ik vorig jaar dat het er in 2012 nu eindelijk maar eens van moest gaan komen. En wat een goede beslissing was dat! Eind september schreef ik me in en in oktober was de wedstrijd al volgeboekt. En, naar nu blijkt, ben ik helemaal net op tijd geweest want hoogstwaarschijnlijk is dit de laatste Baltic Run geweest.

De Baltic Run volgt grotendeels het fietspad Berlijn-Ostsee, gaat voor 80% over verharde wegen, wordt prima aangegeven en is soms heuvelachtig. We lopen 5 dagen, de afstanden variëren per dag tussen de 59 en 70 km, in totaal 324 km. Om de plm. 8-10 km is er verzorging. Slapen doen we één nacht in een hotel en de andere nachten in sporthallen. Ontbijt in de sporthal en avondeten in restaurants en één keer in de sporthal.

22-7: Berlin-Hubertusstock, 63 km

We worden eerst met de bus van ons overnachtingsadres in Frohnau naar Berlijn gebracht. En dat levert al een mooie sightseeing op. Zondagmorgen om 7 uur is het nog rustig in de stad en de Brandenburger Tor ligt er bijna verlaten bij. Mooi om te zien, zo zonder toeristen.

De eerste helft lopen we door veel bebouwing. Het duurt wel even voor je deze stad uit bent. Het is ook goed uitkijken, ik moet wennen aan de route aanwijzingen. De route wordt aangegeven met kleine oranje pijltjes. Op zich heel erg duidelijk maar je moet even weten waar je ze zoeken moet. Wanneer ik dat doorheb gaat het prima en deze week zal ik maar één keertje bijna verkeerd lopen. De weg is natuurlijk niet afgezet, dit is niet de marathon van Berlijn, dus moeten we zelf goed opletten en netjes stoppen voor de stoplichten. Meestal doen we dat ook maar op zondagmorgen is het nou ook weer niet zo druk dat ik voor elk stoplicht stop. Nadat we Berlijn verlaten hebben lopen we nog zeker 20 km door het ene dorp na het andere maar daarna wordt de route groener en rustiger. Na 32 km krijg ik een licht regenbuitje op mijn hoofd. Normaal gesproken heb ik een hekel aan regen maar nu ben ik er blij mee, het verdrijft de klammigheid. We lopen nu voornamelijk door het bos en dat vind ik toch een stuk mooier. Het parcours is nu ook niet vlak meer maar lekker glooiend. Allemaal heel goed te doen, geen verschrikkelijke beklimmingen.

Na 6.34.08 ben ik bij het hotel waar we deze nacht overnachten. In het foldertje van dit hotel staat dat je hier geweldig mooie mogelijkheden hebt om een stukje te joggen. Dat klopt maar voor vandaag vind ik het genoeg.

Elke avond zal er een prijsuitreiking zijn voor verschillende categorieën, vandaag krijgen de eerste drie aankomenden een prijs. Ik was derde en wordt verblijd met een paraplu. Omdat het in Nederland altijd regent. Het ding past maar net in mijn koffer.

Leuk om derde te worden maar het zegt natuurlijk helemaal niets. Dit is een wedstrijd over vijf dagen en de komende 4 dagen moet ik nog maar eens zien of ik deze derde plaats vast kan houden.

23-7: Hubertusstock-Prenzlau, 67 km

Wie denkt dat het in Noord Duitsland vlak is heeft het mis. Vandaag krijgen we de ‘bergetappe’ van de Baltic Run voorgeschoteld. Continu heuvel op en heuvel af, weinig vlak. En de hele dag staat de zon op onze bol te branden. De temperatuur gaat richting 30°C. Ik kan wel tegen een beetje warmte maar moet dan natuurlijk wel mijn snelheid aanpassen. Niet forceren, rustig lopen. Rustig je ene been voor het andere blijven zetten en dan kom je vanzelf bij de finish. Heel simpel, was alles in het leven maar zo simpel. Maar zo heel simpel gaat het nu ook weer niet vandaag. Mijn benen voelen prima maar de laatste 5 km krijg ik steeds krampscheuten in mijn kuit. Toch loop ik de hele dag te genieten want het is hier prachtig. Bos, meren, dorpjes, landerijen, ik zie ooievaars, geniet van de kilometers lange velden met zonnebloemen en word nog heel even gehaasd door een echte haas. En steeds maar die zon, heel veel zon.

De kramp kan ik onder controle houden en na 7.13.25 word ik enthousiast binnen gehaald door onze speaker Ecky. Jaaaaaaah, da ist Jannetchen aus die Bundesrepubliek die Niederlände!!!!!!!!! Jannetchen, du bist SUPERRRRRRR!!!
Jannetchen is vandaag weer de derde vrouw.

24-7: Prenzlau-Eggesin, 65 km

Voor vandaag zijn er drie extra waterposten georganiseerd i.v.m. de warmte. Het is het minst mooie stuk van de route met maar weinig schaduw. We lopen redelijk veel langs drukke wegen. Al na 10 km krijg ik last van mijn kuiten, weer bijna kramp. Bij de verzorgingspost vraag ik daarom om magnesium. Ik had al magnesium ingenomen maar misschien toch te weinig? Er is geen magnesium maar volgens de man van de verzorging moet ik zouttabletten nemen. Die staan ook bij elke post. Dus neem ik die dan maar. En dat blijkt een gouden greep te zijn. De rest van de week neem ik bij elke post, naast 3 bekers drinken en een handvol eten, zo'n wondertabletje en heb geen enkele last meer van de kuiten. Tussen de verzorgingsposten in drink ik nog een halve liter water maar nog heb ik dorst. Die drie extra waterposten zijn dus geen overbodige luxe.

De laatste 5 km ben ik bijna niet meer vooruit te branden, voel me leeg en heb misschien toch te weinig gegeten? Gelukkig is Ecky net zo enthousiast als anders en roept dat die Jannetchen weer binnen is, in 7.04.23.

Ik ben helemaal kapot, grijp een biertje, doe een greep in een bakje met eten en strompel naar binnen. Ga daar op een bankje liggen, rol zelfs mijn matje niet uit want dat is me veel te veel werk. Hier giet ik mijn bier naar binnen en wil de gummibärchen opeten die ik dacht gepakt te hebben. Alleen blijken de gummibärchen worstjes te zijn. Ook goed, het kan me niet schelen, ik wil calorieën en vocht in welke vorm dan ook.
Na het douchen vul ik mijn voorraden verder aan met bier, Deutsche Kuchen en nog meer worstjes. Wat is dat lekker!
Niet alleen ik heb het zwaar gehad, iedereen ziet er afgeleefd uit. Morgen schijnt het nog erger te worden, ik wil het niet weten.

25-7: Eggesin-Usedom, 70 km

De langste etappe en ook de warmste. Daarom starten we een half uur vroeger en zullen er weer drie extra waterposten zijn. Ik voel me weer prima, heb nergens last van. Ik heb nog niet één blaar en de benen voelen elke ochtend als nieuw. Dat is niet bij iedereen het geval, er wordt heel wat afgestrompeld. Ik heb wel wat moeite met wakker worden en Ecky die dat heeft gezien komt me een zonnebloem op bed brengen, om me op te vrolijken. Op zo'n manier lukt dat zeer zeker.

Het zonnetje schijnt weer vrolijk vandaag. Het leuke van de zon is dat je dan ook schaduw hebt. Kunt hebben, want er moet wel iets zijn wat die schaduw kan geven en vandaag is dat maar weinig het geval. Mais en gras geven geen schaduw. We lopen vandaag veel in het open veld terwijl die koperen ploert op onze bolletjes schijnt. Vanwege een ongeluk kan één van de verzorgingsposten ons niet bereiken en moeten we het 15 km zonder verzorging zien te redden. Voor de langzamere lopers is dat heel erg vervelend. Eén man van de organisatie doet wat hij kan, hij probeert zoveel mogelijk lopers per fiets te bereiken en ze water te brengen. Het ongeluk betrof gelukkig niet iemand van ons maar helaas was er wel een dode te betreuren. Dan is het missen van een verzorgingspost ineens niet belangrijk meer.

Vandaag komen we op het eiland Usedom en hier hebben ze Leerdammer asfalt, af en toe een klodder asfalt tussen de gaten en kasseien. Een marteling voor je voeten.

Twee kilometer voor de finish komt Hajo bij me lopen. Hij wil persé samen met mij finishen. Hij doet voor de vijfde keer aan de Baltic Run mee en is nog nooit samen met iemand gefinisht. Ik wil hem dat plezier natuurlijk best doen en dus finishen we samen in 7.45.37. Met deze tijd word ik tweede vrouw. Het algemeen klassement wordt vandaag door elkaar geschud. De eerste en tweede vrouw wisselen van plaats en ook de nummers vier en vijf doen dat. Ik sta er rotsvast tussenin op de derde plaats.

Dat biertje heb ik wel weer verdiend vind ik zelf en ik moet er de worstjes natuurlijk ook mee wegspoelen.

26-7: Usedom-Karlshagen, 59 km

De eindsprint vandaag, slechts 59 km. De temperatuur is iets gezakt, tot 26°C, en er is meer schaduw. We lopen veel door het bos en door de duinen waar we nog wat hoogtemeters meepikken. Helaas is het hier ook ontzettend druk met toeristen, we moeten ons zigzaggend tussen de fietsers en slenteraars doorwerken. Op de boulevard is het helemaal een ramp. Nou weet ik weer waarom zulke vakanties aan mij niet besteed zijn, hier ga je toch niet voor je lol naartoe? En dan die camping waar we overheen lopen, dat is echt het meest verschrikkelijke oord wat ik ooit gezien heb. Een kilometers lange weg met in de berm twee rijen caravans en tenten. Hutje mutje, er zit hooguit 30 cm tussen. Alsof je langs de openbare weg aan het kamperen bent. Het liefst zou ik hier zo snel mogelijk vandaan willen en hard doorlopen maar ik heb nu een klein probleempje: mijn scheenbeen gaat pijn doen. Shin splints, het bekende probleem van meerdaagse lopers. Ik doe mijn kous uit en mijn schoenveters losser. Heel voorzichtig heuvel af lopend en zo min mogelijk stampend ga ik het wel redden. Het loopt niet lekker maar mijn tempo blijft wel oké en het is nog wel te doen.

Nog een kilometertje of twee door mul zand en dan zie ik ineens de finish en hoor ik mijn grote vriend Ecky. Ik ben er! De Baltic Run zit erop. Na 6.29.47 word ik door een schorre maar nog steeds zeer luide Ecky binnen gehaald en krijg een dikke knuffel van hem. Dat is nog eens binnenkomen!

Met een biertje en een stuk watermeloen ga ik in het gras zitten en kan eindelijk mijn schoenen uitdoen. Het is maar goed dat ik morgen geen etappe meer hoef te lopen want ik vraag me af of mijn scheen dat leuk gevonden zou hebben. Gelukkig heb ik voor de komende dagen rust gepland.

Na het lopen worden we uitgenodigd om geheel vrijwillig om kwart voor 6 aanwezig te zijn in het prieeltje bij de sporthal. Wat er dan gaat gebeuren is ons niet duidelijk maar iedereen is natuurlijk zo nieuwsgierig dat we allemaal aanwezig zijn. En zo komt het dat we met z’n allen op slippers, in onze korte broeken en Baltic Run finishershirts aanwezig zijn bij het trouwen van twee deelnemers. Angela Ngamkam en René Strosny geven elkaar vandaag het jawoord.
Hierna krijgen we in een restaurant nog de huldigingen. Ik heb alle dagen mijn derde plek bij de vrouwen vast gehouden en daar ben ik superblij mee.

Maar het belangrijkste is dat ik vijf geweldige dagen heb gehad, heb ontzettend genoten. Ik heb veel lieve mensen ontmoet, heb blijdschap en teleurstelling gezien, heb veel en lekker gegeten en gedronken, heb geen enkele blaar opgelopen en totaal geen stramme of stijve spieren gehad. Maar ik ben ook verbrand door de zon, heb afgezien en bijna een blessure opgelopen. Dat laatste komt met een beetje rust wel weer goed.

Jannet Lange
(jannet.lange <at> hetnet.nl)
http://jannetlooptlang.punt.nl

http://www.baltic-run.de/
Mannen podium:
1. Strosny, Rene 04:44:54 05:13:43 05:13:59 05:40:50 04:35:31 25:28:57
2. Prochaska, Jan 05:11:58 05:29:34 05:31:34 05:57:27 05:22:47 27:33:20
3. Daum, Stefan 04:56:53 05:30:21 05:46:33 06:02:42 05:22:44 27:39:13

Vrouwen podium:
1. Hoffmann, Sigrid 06:06:37 06:37:38 06:27:40 06:47:27 05:57:46 31:57:08
2. Bethke, Ricarda 05:29:15 06:08:35 06:40:27 08:15:12 07:16:41 33:50:10
3. Lange, Jannet 06:34:08 07:13:25 07:04:23 07:45:37 06:29:47 35:07:20 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Dit jaar was ik toe aan een nieuwe uitdaging. Hiervoor ben ik naar Praag gevlogen en heb ik deelgenomen aan de 48 uur. De loop is van 12 uur vrijdagmiddag 20 juli tot 12 uur zondagmiddag 22 juli. Ik ben in Tsjechië
geweest van woensdag t/m dinsdag na de loop.
Het Sri Chinmoy Marathon Team telt alleen al in Praag 90 mensen. En in Tsjechië-Slowakijë een veelvoud hiervan. Leuk is ze in eigen land te mogen ontmoeten. Organisator Viharin had het om begrijpelijke redenen heel druk.

De loop vindt plaats in het dorp Kladno (klemtoon op Klad), ongeveer 30km van Praag. Het is dorpje rondom een staalfabriek. Met een mooie omgeving en een mooi recreatiepark, waar wij mogen lopen. Er is een atletiekbaan en een ronde om de baan heen voor in-line skating. Daarachter staat een grote tribune met plek voor 1000 man. Er wordt getraind door lokale atleten en volgens mij worden er ook internationale wedstrijden gehouden. Vooral de technische nummers zien er indrukwekkend uit.

Onze loop is ook internationaal. Er is altijd een groep lopers uit de Duitse landen. En voor het vierde jaar op rij een deelnemer uit de BeneLux. Daar trek ik dan ook de Self Transcendence 24 uur bij die dan ook wordt gehouden. Deze is gelijk het Tsjechisch kampioenschap 24 uur en trekt dan ook een aantal goede Tsjechische lopers/loopsters aan. We lopen over de Inline-Skate baan en een ronde is exact 1 km. We gaan eerst om de atletiekbaan heen, lopen verder langs de manege. En daarna een stil (en meditatief) bos. In het bos is er een
deel waar 5 meter hoog met behulp van touwen van boom naar boom wordt gelopen. Achter het bos lopen we langs een fietspad terug naar de start. Dit stukje kent een klein hoogteverschilletje van zeg 2 meter.

Er is een grote gymzaal waar kan worden geslapen; helaas is die ietsje van het parkoers af. Aan het parkoers is er een veldje waar een grote tent staat met 15 slaapplekken; hier heb ik me ook gepositioneerd! Andere lopers hebben hun eigen tent mee en kunnen die ook op dit veldje kwijt. Voor de tribune staat een grote tent voor de massage/dokter. Een nog grotere tent voor de keuken met uitgebreide eet en drinkmogelijkheden gedurende de gehele race. En een tent voor de tellers om de lopers te tellen, te groeten of aan te moedigen. En tegen de baan staat nog een open tent met stoelen voor iedere loper één. Hier kan ik wat kleding neerzetten, eigen voedsel, en dingen als lippencreme en rescue-gel.

Vrijdagmiddag vlak voor de start worden de lopers voorgesteld. Er zijn 20 lopers voor de ST 48 uur. En dan worden we weggeschoten. De eerste uren gaan gemakkelijk. Ik wandel als ik het te snel vind gaan. Dat blijf ik tot het einde doen. Na 4 uur staan er 36 kilometertjes; het is eigenlijk net iets te warm. Maar ja, het is zomer.
In de keuken is er al soep en staan er bekertjes met pasta. Als ik de Duitse lopers zie, praat ik wat met ze. Ook met Chakradhara van de Tsjechische tak van het SCMT. Helaas begint de linkerwreef aan de schoen te schuren; dreigende blaar. Ik ga gelijk naar de massagetent en met behulp van talk-poeder wordt al het eelt ingesmeerd. En inderdaad het werkt.

Na 8 uur heb ik er 68 km; ik loop exact 8 km/uur. Wat ik te snel ren, wandel ik als herstel en compensatie. Het gaat nog heel makkelijk. Doordat we vaak onder bomen lopen, wordt het snel donker. Gelukkig is er veel verlichting, waardoor het duistere wel meevalt. Wel begin ik al last van de maag te krijgen. Ondertussen klim ik naar plek 4. Een aantal lopers kleden zich warmer en lopen wat langzamer. Na 11uur en 52 minuten krijg ik de vlag voor de 100km. Mijn geplande aanvangstempo voor deze 48 uur gaat heel erg goed. In het bos zie ik een haas wegrennen. Helaas rent dit haasje naar een ander deel van het parkoers. Bij de start gaan we van richting veranderen. En ik loop weer door het bos, waar de haas ook nog steeds rondloopt.

Ik wandel nog even door en om 1 uur stop ik. Neem wat spelt-vlokken op heet water. Alleen dit verteert de maag zonder problemen. Les uit de Spartathlon. Ik neem een heerlijke warme douche en ik ga 3 uur slapen. Als ik om 4.30 uur wakker word, ligt bijna iedereen in de tent te slapen. Ondanks dat het al licht is. Buiten hoor ik de Zwitserse begeleider van koploper Simon Schmidt een ieder aanmoedigen. Hij, Fredi Büchler, organiseert zelf ook een bekende 24 uur, Brugg.

Eerst een bezoek aan de massage. Krijg extra pil tegen de maagklachten en een tweede blaar op de linker kleine teen moet worden geprikt. En de benen worden warm gemasseerd. Iets na vijf-en mag ik weer verder lopen en genieten van de morgen-stond. De tweede dag is eigenlijk het midden-gedeelte. Door het slapen ben ik meer alert en kan ik langer rennen. Wel ben ik gezakt naar de 11-de plek. In de keuken is er tosti met kaas; hier pak ik veel van. En de müsli. Ook het magnesium-drankje. Ik blijf het tempo 8 per uur aanhouden en het gaat
soepel. De maag is hersteld. De manege heeft al haar eerste activiteiten. Op de atletiekbaan doen de eerste lokale atleten hun trainingen. Kogelstoten en speerwerpen; flinke afstanden. In het bomenbos wordt er echter weinig hoog in de bomen gelopen.

Onderweg zie ik de eerste deelnemers van de ST 24 uur. Het zijn er in totaal rond de 40. Veel Tsjechen, want het is het Tsjechisch kampioenschap. Ook enkele bekenden van het Sri Chinmoy Marathon Team. Halverwege, dus na 24 uur, sta ik weer zesde met 100 mijl, 161km.

De tweede dag is zwaarder. Net als de 24 uur-lopers zijn begonnen, komt er een buitje. Uiteraard word ik links en rechts door ze voorbij gelopen. Ik kijk uit dat ik mijn tempo van 8 per uur vast houdt en me niet laat meesleuren: Wat ook lukt. Helaas is de stoelgang niet te beheersen; diarree. Om 15 uur, als het volgende buitje begint, ga ik naar de dokter. Die stelt vast dat ook de maag nog steeds niet in orde is en geeft me een arsenicum-tablet. Je moet gif met gif verdrijven. Opnieuw korte massage en talk-poeder voor de voeten. Ik
blijf daar nog even een uur liggen. Ik mag alleen nog de soep en venkel-thee pakken. En gelukkig....... ook de diarree gaat over. Maar de buitjes niet. Ik kan blijven rennen en haal zo om 18:25 uur, na ruim 30 uur lopen, de 200 km. Weer een rondje met de vlag aangemoedigd door de andere deelnemers. Ik ben weer terug op plek 4.

Helaas gaat het nu continu regenen. Niet hard, maar het voelt wel koud aan. Ik ontvang berichten van Ann, die in Diever is. Met Pradeep SMS ik heen en weer; toch komisch om te SMS-en tijdens het lopen. En van Kees ontvang ik weerberichten; hem mag ik niet antwoorden. Gelukkig maar. De stoelgang lijkt weer genormaliseerd en ik eet weer alles. Ook de pasta-maaltijd.

Ik krijg de tweede avond helaas een dip. Een dip komt vaker voor als er langer gelopen wordt; deze worden ook vaak overwonnen. Maar het donker worden na ruim 24 uur lopen is een zwaar moment. Gecombineerd met de koude regen en een pijnlijke spier aan de buitenkant van de rechterbeen doet me te besluiten om te gaan wandelen. En om 10 uur al besluit ik te gaan slapen. Na 34 uur lopen heb ik 223km. Eerst nog even een spelt-papje eten. Rescue-gel over die spier. In de tent liggen al meer mensen te slapen.

Als ik om 2 uur wakker word, hoor ik nog steeds de regen op de tent vallen. Nu ligt hier iedereen te slapen. Eigenlijk wil ik niet uit het warme nestje komen, maar ik kan aan de andere kant ook niet meer slapen. Dus maar opstaan; warmer aankleden, 3 lagen zelfs. Gauw naar de massage; blaar kleine teen opnieuw intapen en de benen losmaken. Ik ben ze heel dankbaar, want het voelt lekker los aan. Na afloop groet ik ze “tot na de race”.

Een aantal lopers hebben de hele 48 uur niet geslapen. Ik heb altijd gedacht dat dat onverstandig is, maar het zijn juist de ervaren jongens die doorlopen. Ik ben er door 3 van hen ingehaald. De tellers schreeuwen ons toe zodra ik ze voorbijloop. Ze weten ook wel dat we het niet makkelijk hebben! Pataka komt met Hup Holland Hup laat de leeuw........ Anderen maken opmerkingen over mijn oranje kleding. Wordt buiten ons land altijd leuk gevonden. De regen is wel minder geworden en ik heb nu aan het jack genoeg. En vanaf de zonsopgang
is het droog en gelijk iets warmer. Toch blijf ik wandelen. Met nog 6 uur te gaan heb ik 240 km. Vanaf nu ren ik iedere ronde een 200 meter. De eerste mensen arriveren al bij de manege.

Om 8 uur 's ochtends gooi ik definitief de remmen los en vanaf nu ren ik weer. Lastig voor de rondetellers omdat ik ze nu vaker passeer. Maar ze zullen het goed blijven doen. Ik sta zesde, maar ik kan nog 2 plekken stijgen.
Langs de ronde staat een muziektent, waar hele mooie muziek wordt gemaakt. Op een andere plek staat Daniel Oralek. Hij is op de ST 24 uur gestart, maar is 's avonds gestopt. Hij heeft nog een zware trail in Mexico in de benen. Vandaag is hij bezig met foto's maken. Misschien ook om de a.s. Tsjechisch kampioene Michaela Dimitriadu aan te moedigen. Zij staat aan de leiding in de 24 uur, maar zij ligt ook voor op de snelste heer.
Na 45 uur lopen heb ik 260 km.

Ondertussen is de zon weer gaan schijnen en gaat het lopen makkelijker. Hier heb ik 45 uur op gewacht. De tellers maken meer lawaai. Een aantal keer ren ik de hele ronde. Het stukje dat omhoog gaat, heb ik tot nu toe
altijd gewandeld. Ik haal nog Alexander Bögi en Wolfgang Roether in. Wolfgang (her)ken ik nog van eerdere lopen in Keulen. Hij is zelfs een oud-winnaar, toen hij nog een stuk jonger jonger was. Velen schatten mij jonger in dan de 44 jaren, die ik ondertussen heb bereikt.

In het laatste uur haal ik zelfs nog 10 km en passeer ik oa de Tsjechisch Kampioen(e) Michaela Dimitriadu, zij eindigt net boven de 220km. Ik voel de blaar en pijnlijke spier nu even niet en kan gelukkig blijven
doorrennen. Met veel plezier eindig ik op 287,642km. Achter de sympatieke Bulgaar Radi Milev. Achter Jiri Hofman, die net over de 300km is gegaan. En achter de winnaar van de Self Transcendence 48 uur Simon
Schmid, 321km. Hij heeft de beide nachten doorgelopen. Na afloop heb ik hem en zijn begeleider Fredi nog wat langer gesproken.

De maandag na afloop ben ik de stad in geweest. En ben ik ook nog naar de Petrin-Toren geklommen.
Ik ben gelukkig voldoende hersteld van het weekendje.

Nitísh Zuidema
(nitish <at> goldenboat.net)

Meer op de website:
http://cs.srichinmoyraces.org/48h_24h_Kladno
Daar ook de uitslag (even verder scrollen voor de ST 48 uur):
http://cs.srichinmoyraces.org/files/cs/48h_24h_Kladno/Results2012.pdf 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]