Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
13 okt 2018
Salomon Ultra Pirineu
7 okt 2018
Self Transcendence 24 uur London
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
* 29 jan 2013: Bij nacht en ontij (DCURBN)
* 29 jan 2013: Dutch Coast Ultra Run By Nightmare
* 29 jan 2013: DNF
* 28 jan 2013: Dutch Coast Ultra Run by Night
* 28 jan 2013: Verslag Dutch Coast Ultra Run
* 27 jan 2013: Beleving boven prestatie
* 27 jan 2013: Dutch Coast Ultra-Run by Night, vrijdagnacht 25 januari 2013
* 27 jan 2013: Vanaf de zijlijn: van Wienerhof via Deining naar Pierewaai
* 15 jan 2013: Internationale 5,00 bosmarathon & minder
* 2 jan 2013: Met dank aan Hans Buis
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Januari 2013
 
Veel is er over geschreven, begrijpelijk want het was een barre tocht van Den Helder naar Castricum of nog verder. Voor mij was het al heel lang duidelijk dat ik zou doen wat binnen mijn vermogen lag en daarom koos ik voor de kortste afstand. Ik was had s middags uitgerust en was goed getraind voor deze 50 km. De kleding was niet perfect maar afdoende. Ik ken het strand waarover we liepen. Ik droeg een bril, een buff en een muts van de 50 van Assen (topkwaliteit!). Ik gebruikte een hoofdlamp (had die in de trein in het bijzijn van Renske en Ernst Jan gecontroleerd en de batterijen moeten vervangen). Mijn drinkzak en de bijbehorende slang waren standaard, dus na 30 km was alles bevroren. De extra drinkfles die ik bij me gestoken had niet. Ik had totaal geen honger, sterker nog ik was verzadigd met drie borden pasta (linguine alla carbonarra di salsiccia). De eerste 25 kilometer had ik daar nog behoorlijk last van, meer dan van de striemende wind die van zee kwam.

Toen Ronald Willemse bij de Hondsbosse Zeewering naast me kwam lopen had ik het ergste gehad met het voedsel in mijn maag en kon ik weer tempo maken. Steeds sneller en soepeler ging ik vooruit. Mijn bril besloeg toen ik de buff over mijn neus had getrokken en dat zorgde ervoor dat ik tenminste driemaal natte voeten haalde. Niet lekker, maar dat hoort er bij! Ik wist dat het nog wel even zou duren voordat ik bij de Deining zou aankomen. Ik zag aan veel lopers dat ze dat niet wisten en ontmoedigd werden door de afstand die nog afgelegd moest worden. Drie kilometer voor die plek ging ik gigantisch onderuit op een ijsplaat en viel voorover op mijn handen. Niks aan de hand, gelukkig. Wat niet zo mooi was is, dat mijn ogen met name mijn rechteroog langzaam begon te bevriezen. Eenmaal binnen in de strandtent duurde het wel tien minuten voordat ik weer een beetje normaal uit mijn ogen kon kijken. Dat is nog op een van de fotos te zien. Al met al vond ik het verschil met augustus 2012 uit gedrukt in tijd niet tegenvallen; maar 30 minuten meer (6:30). De volgende keer ben ik weer van de partij, met een top-uitrusting en met meer kilometer in de benen. Rinus, Ferry, Henri en Jan bedankt voor jullie hulp en inspanningen. Tot volgend jaar!


Bob Bock (bob55<at>upcmail.nl)

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Het begon als niets en het eindigde als niets. Vooraf had ik er geen zin in en tijdens de loop al helemaal niet. Had ik nou maar eens even naar de mentale signalen geluisterd en me niet laten overhalen om toch maar van start te gaan.
Bij de eerste voetstap in het zand zeurde het zelfverwijtende stemmetje al: 'Wat doe ik hier?'. Mijn eigenwijze hoofd luisterde niet naar dat stemmetje maar mijn benen des te meer. Ik voelde me moe, mentaal en fysiek. Het vooruitzicht van het eindeloze strand dat zich tot aan Wijk aan Zee uitstrekte zou normaal gesproken een uitdaging voor me geweest zijn. Ik loop graag over het strand en heb er al talloze keren getraind. In de zon, met storm en regen, in de mist, bij nacht en ontij. Elke week een of twee keer. Maar daar had ik nu niets aan. Na zo'n 10 kilometer sloffen over de dijk en het strand, gehuld in een dik pakket kleren ben ik ter hoogte van Julianadorp stilletjes weggeslopen, om 'achterlangs' via Callantsoog, Petten en Schoorl uiteindelijk in Bergen te belanden. Vrouw uit bed gebeld en snel naar huis. Exit via de achterdeur.

Makkelijk was het overigens niet. Achter de duinen werd ik blootgesteld aan een snijdende zuidoosten wind die op de bevroren ijsvlakten van de kop van Noordholland geen enkel weerstand ondervond. Het leek nog wel kouder dan op het strand! Ik begon de bordjes van de Noordzeefietsroute te volgen. Grote delen van het fietspad waren bedekt met opgewaaide sneeuw en bevroren plassen. Af en toe raasde er een auto voorbij, verder was ik volstrekt alleen in het holst van de nacht. Af en toe ben ik in een bushokje gaan zitten om even wat te eten in een wat meer beschutte omgeving. Bussen reden er natuurlijk op dit tijdstip niet. In Callantsoog zag ik mensen in een café. En een koffieautomaat. Maar na één stap binnengezet te hebben werd ik belaagd door aangeschoten lieden die dachten dat ze met een verdwaalde schaatser van doen hadden. De uitbater stuurde mij bruut naar buiten: 'we zijn dicht'. Zag ik er zo ongewoon uit dat hij het niet vertrouwde? Verder maar weer langs de donkere, kaarsrechte en schier eindeloze Westerduinweg. Sint Maartenszee, Petten. Verlaten campings in het naargeestige licht van een eenzame straatlantaarn. Donkere boerenhoeven. En dan de Hondsboscheweg aan de voet van de zeewering. Links op de Hargervaart glinsterde het donkere ijs. Als een vage schim werd de omtrek van de volle maan zichtbaar. Ik ben de zeewering opgeklommen en zag daar de lichtjes van enkele lopers. Ben ik toch niet alleen in deze wereld. Maar de aanblik van de zee verdroeg ik opnieuw niet. Wat mankeerde mij toch vandaag? Weer snel de dijk af. In de verte, bij Camperduin stond een auto met brandende lichten. De auto van Rinus? Toen ik er een paar honderd meter van verwijderd was reed hij weg. Vanaf Camperduin ging er een fietspad door het donkere duinlandschap richting Schoorl. Maar ik koos voor het geasfalteerde fietspad via Hargen en Catrijp. Leek me veiliger want ik werd steeds kouder en niemand wist waar ik zat. In Hargen opnieuw een nog geopende kroeg. Ook hier werd ik weer naar buiten gestuurd. Ik begon auto's aan te houden. Ze reden met een grote boog om me heen. Bang zeker. Schoorl, geheel verlaten. Ik belde 1800 en vroeg om met een taxicentrale in Schoorl doorverbonden te kunnen worden. Er werd daar niet opgenomen. Dan maar een taxicentrale in Alkmaar. 'Nee, alle taxi's zijn bezet, over een uur bent u aan de beurt'. Laat maar. Een paar slokken ijskoude sportdrank en dan maar weer verder richting Bergen. Lastig gevallen door een paar dronken meiden. De klok sloeg 3 uur. Egmond aan Zee: 11 kilometer. Genoeg zo.

Toen heb ik mijn vrouw maar uit bed gebeld. Bleek de navigatie in de auto het te vertikken om Bergen te herkennen. Dus heeft ze een half uur moeten zoeken naar de straat waar ik me verschanst had in het enigszins beschutte portaal van een hotel. Uiteindelijk ben ik maar rondjes gaan lopen rond het dorpsplein om wakker te blijven. Bovendien had ik tot tweemaal toe de aandacht van surveillerende politie getrokken terwijl ik in dat donkere portaal zat te wachten. Zou ik ze om een lift te vragen? Maar waarheen? Dan zou mijn echtgenote me helemaal niet meer kunnen vinden. Tegen vieren kwam ze eindelijk aanrijden en was het avontuur voorbij. De warme thee uit de thermoskan die ze meegenomen had gloeide heerlijk bij me naar binnen.

Om kort te gaan: het alternatief voor het strand was nauwelijks beter dan het strand zelf. Bij de DCURBN is nergens plaats voor lopers die niet fit zijn.

Pijnlijke ervaring? Ja, want ik voel me onttroond als strandloper. Ik had er gewoon niet aan moeten beginnen omdat ik niet gemotiveerd was. Het hoofd zat veel te vol met van alles en nog wat. Moe? Viel mee. Ben na een paar uur slaap 's middags heerlijk nog een uurtje of twee gaan uitlopen in de duinen en over het strand bij Parnassia, zonder schema en zonder verplichtingen. Op het strand zag ik de laatste lopers nog richting IJmuiden gaan.

Spijt? Nee. Ik was er bij, hoewel niet lang. En toch maar mooi weer 45 km getraind in zware winterse omstandigheden en op een onwerelds tijdstip. Iets geleerd? Nee. Ik kan het toch niet laten en ga me prepareren voor de Brocken Challenge over twee weken. En laat ik daar nu juist extra voor gemotiveerd zijn!

O ja, toch iets geleerd: luisteren naar je geest is belangrijker dan het clichématige 'luisteren naar je lichaam'. En voortaan niet meer in de besneeuwde Ardennen nog even een zware marathon lopen als je 5 dagen later 100km langs het strand wil volbrengen.

Hulde en respect voor allen die de 50, 75 of 100(!) wel hebben uitgelopen.


André Boom

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Is er schaamte in dat wat we niet presteren? En moet je daar uitleg over geven? Vrijdagavond in Den Helder stond een uitgedunde groep lopers te wachten op iets waar men al weken met spanning naar uitkeek. Er werd in de groep, buiten wachtend op het startschot, soms lacherig gedaan over diegene die plots geblesseerd waren. Het is geen schande als je om redenen van persoonlijke veiligheid thuis blijft. Of gewoon domweg niet kan lopen door andere omstandigheden. Op diverse sociaal media werden er al statements gemaakt dat: als je de 100km uit zou lopen je jezelf kon rekenen tot de absolute top van het Nederlandse ultralopen. En wie wil dat nou niet. Dit en het vooruitzicht op windkracht 5 tot 6 maakte mij ook onzeker. Ondanks dat ik het buiten zijn wel gewend ben, zeker ook door mijn werk als timmerman boezemde het me toch wel angst aan.

Door het verkeerd inschatten van het strand is het niet heel moeilijk om natte voeten te krijgen en de daar mee gepaarde koude voeten kunnen je op een avond als deze de kop kosten. Dat de oogleden ook kunnen bevriezen daar had ik niet eens bij stil gestaan. Ik hoop dat de schade bij die personen dan ook mee valt.

Maar nu even over het lopen an sich. Zodra het startschot gegeven werd en er eindelijk gedaan kon worden waar ik het meeste plezier in heb, viel de onzekerheid van me af. Hoe onnozel kan je zijn!! In trainingsloopjes de afgelopen maanden had ik met groot gemak vaak de 80km aangetikt. En liep alles eindelijk, na een jaar van blessureleed op rolletjes. Tot dat ik verleden maand tijdens een schaatstraining keihard onderuit ben gegaan en een hersenschudding, afgescheurde pezen in de linkerschouder en een verrekte rechterknie op liep. En die knie begon al snel op te spelen, jammer want het was best goed uit te houden op het strand. Goede kleding maakt echt het verschil. Ook het gezelschap was uitmuntend zo samen met Renske en Ernst Jan. Het eindeloze uitzicht maakt het mentaal wel zeer zwaar btw.

Nadat ik in Camperduin afscheid had genomen van dit wonderbaarlijke duo besloot ik er flink de pas in te zetten om bij mij thuis in Egmond er een warme beker, gember thee in te gooien. Het plan was dat ik in Castricum Renske en EJ weer zou oppikken. Ik was immers niet in het bezit van een gps apparaat. Ik had wel een goed beeld van de route door het duin maar het zou niet eerlijk zijn om je eigen route te lopen. Na een korte rustperiode thuis weer snel de deur uitgegaan. Maar het tijdelijke stil staan deed het lichaam niet goed. De pijn in mn knie werd ondragelijk en ter hoogte van Egmond Binnen heb ik dan ook rechtsomkeert gemaakt. En via het duin, waar het een stuk beter lopen was dan op het strand. Terug gestrompeld naar Egmond aan Zee. Finishen op de vijftig kilometer was geen optie dat kon mn trots niet opbrengen. Bij mij is het alles of niks.

Nu een paar dagen na dit debacle ben ik nog steeds niet over deze DNF heen. Maar het lezen van de verhalen van andere lopers/ finishers doet mij goed. Zeker het finishen van mijn lievelings duo maakt mij trots. Het is super mooi dat dit soort lopen nog steeds georganiseerd worden en dan ook alle lof voor die gene die dit mogelijk hebben gemaakt.

Groetjes van een gefrustreerde loper.


Mark Zwart
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
De derde winterse editie van de Dutch Coast Ultra Run was ik dan eindelijk deelnemer en niet slechts toeschouwer via internet. Met belangstelling en bewondering had ik uitslagen, verslagen en foto's van de voorgaande twee edities bekeken. Nu stond ik zelf aan de start voor notabene de langste afstand, de 100 km. Notabene? Nou ik heb weliswaar vaker 100 km gelopen, maar de waarschuwingen voor deze tocht zijn heel duidelijk. Van de website van de organisatie hetvolgende:

Ultra run op eigen risico:
Het lopen is geheel voor eigen risico en besef dat deze loop het uiterste van je kan eisen door weer, wind en tij van het strand, zee en koude van het jaargetij!
Te denken valt aan onderkoeling, verdwalen, uitputting, ernstige blessure.

En de twee (hoofd)organisatoren, Rinus van der Wal en Ferry van der Ent, weten waar ze het over hebben, want ze zijn vaak genoeg hardlopend op het strand te vinden zowel overdag als 's nachts. Deze 100 km kon dus wel eens zwaarder worden dan mijn zwaarste loop tot nu toe zeker nu met een temperatuur van zo'n 3 tot 4 graden onder nul en een windkracht van 4 à 5 Beaufort tegen!
De pret begon eigenlijk al in de trein, want de NS voerde een soort komedie op omtrent het al of niet halen van onze aansluiting op de trein naar Den Helder (in Alkmaar). We haalden de aansluiting uiteindelijk in Heerhugowaard. Zodoende waren we een uur voor de start in Hotel Wienerhof en hadden we ruim de tijd om onze startnummers op te halen, de laatste voorbereidingen te treffen en natuurlijk zo hier en daar wat andere ultralopers te spreken.

Even na tien uur was het dan zo ver en mochten we vertrekken. De eerste vijf kilometer werd er nog over asfalt gelopen, eerst door het centrum van Den Helder en vervolgens over de dijk waar we een blik op de, voor de meeste lopers verwacht ik althans, bestemming voor 1 april konden werpen. Eénmaal voorbij Lange Jaap, de vuurtoren bij Huisduinen, mochten we het strand op en ging het echt beginnen. Iets verder, na zo'n zes kilometer, liep ik al te spetteren door een, gelukkig ondiepe, plas. De wind werd nog enigszins getemperd door de duinen, omdat hij uit het zuidoosten blies, maar mijn dunne handschoenen die thuis tot ruim tien graden onder nul warm genoeg zijn voldeden nu absoluut niet. Ik had dus al twee redenen om mijn uitrusting aan te passen. Stoppen met hardlopen is onder deze omstandigheden niet echt prettig, maar het moest. Lampje toch maar op mijn hoofd en de dikkere handschoenen aan, goed opletten dat er niets wegwaaide of uit de rugzak viel en gauw weer verder. Erg lang had ik nog niet gelopen na deze stop of mijn blaas gaf aan dat hij iets kwijt wilde, blijkbaar geprikkeld door de koude wind. Alle begin is moeilijk zullen we maar zeggen.

Hierna kon ik dan toch echt in een lekkere kadans komen. Fantastisch om achter je te kijken en allemaal lampjes te zien. Jammer was wel dat je in het donker en door alle mutsen, sjaals en andere kledingstukken je medelopers niet of nauwelijks meer herkende. Het besef echter wat je aan het doen bent, waar je bent en op wat voor tijdstip gaf echter een gevoel van gelukzaligheid dat ook de kou ruimschoots compenseerde. Het strand was wisselend, maar er waren vele goede stukken in deze fase en zelfs de Hondsbossche Zeewering had meer te bieden dan alleen "waterkeren". Waar je op het strand meestal zo ver mogelijk van de duinen wegbleef liep je juist dicht onder de dijk waardoor hij ook een beetje als windkering fungeerde. Het blijft echter een verdomd harde, hobbelige dijk en ik was blij dat we na deze zes kilometer asfalt weer het strand op mochten.

Bij het naderen van Bergen aan Zee begon de race echter te veranderen voor mij. De wind was recht op de neus gekomen en leek ook echt harder geworden. Ik begon het koud te krijgen en moest een warmere muts op gaan zetten en de door Edwin Otto geschonken warme buff kon ondanks mijn hoogsluitende fleecejack ook nog prima om mijn hals. De warmere muts alleen was niet voldoende en dus maar twee mutsen opgedaan. Doordat ik een stuk gewandeld had om de spullen uit mijn rugzakje te pakken had ik het echter extra koud gekregen. Ik moest nu serieus gaan doorlopen om niet op dit punt door de kou uitgeschakeld te gaan worden.

Tussen Bergen en Egmond begon het vloed te worden en werd het steeds moeilijker om een goed te belopen ondergrond te vinden. Samen met twee andere lopers liep ik mij vast bij een mui, links van ons was een brede strook water, rechts van ons de opkomende zee en voor ons een inmiddels te brede geul waar het water krachtig doorheen stroomde. We hadden weliswaar al natte voeten, maar door de mui waden was echt te riskant. Omkeren dus en terug tot we om de mui heen konden of met slechts natte voeten er doorheen. Vanaf dit punt konden we kiezen tussen mul zand, met water verzadigd zand, zand met een dun laagje ijs of met volop ijsschotsen, gladde poedersneeuw, bevroren sneeuw en gesmolten sneeuw. Ploeteren dus en volop gelegenheid om het weer warm te krijgen.

Van veraf was het verlichte strandpaviljoen Deining te zien. Ik kon zelfs af en toe de rook van het vuurtje buiten in het lichtschijnsel zien en toch duurde het zo lang voordat ik er eindelijk was. Ik had gedacht het 50 km punt, want dat was dit strandpaviljoen, na 5 a 5 1/2 uur te bereiken, maar pas na 5 uur en 50 minuten liep ik er behoorlijk afgepeigerd binnen. Ik kon me ineens heel goed voorstellen dat veel mensen 50 km onder deze omstandigheden echt genoeg vinden. Ik had mij echter ingeschreven voor de 100 km en nog behoorlijk wat "praatjes" op dit punt dus hier stoppen kwam niet in mij op. Na het bijvullen van de flesjes, wat eten en droge sokken aantrekken ging ik dus weer verder.

Met nog een kleine 7 kilometer strand voor de boeg zouden we er bij Wijk aan Zee af gaan. Vanaf Castricum liep ik op navigatie door mijn Garmin waarin ik het tweede deel van de route had staan. Het belangrijkste leek mij om mijn sokken droog te houden. Dat zou in ieder geval heel prettig zijn. Na het kwartiertje rust liep ik weer een stuk lekkerder ondanks dat het strand nog steeds erg slecht was. Het was echter op dit stuk dat ik de mooiste, maar ook vreemdste ervaring van deze loop kreeg. Ik liep op een moeilijk richeltje van redelijk stevig zand vlak naast de sneeuw, maar het lag vol met ijsschotsen. Ineens zag ik rechts van mij richting de zee een prachtige, brede rand hard zand, voorzichtig als ik was met mijn droge sokken keek ik goed of ik daar met droge voeten kon komen. Geen probleem, er was alleen maar hard zand te zien dus ik zette mijn schreden in die richting. Ik had misschien twee passen gedaan of ik zag ineens dat er toch een geultje met water was, gelukkig hooguit een meter breed en dus nam ik een sprong en.......plons! Ik stond royaal tot mijn enkels in het zeewater en zag nu tot mijn verbazing dat het geultje van een meter breed, wat er eerst niet was, wel tien meter breed was!Het ontbrak er nog maar aan dat ik niet eerst mijn zwembroek had aangetrokken voor ik in het water sprong. Ik kon er wel om lachen ondanks de kletsnatte voeten, maar ik kon er dus niet meer vanuit gaan dat wat ik zag ook werkelijk was wat ik zag.

Na het verlaten van het strand kwam er ongeveer 14 kilometer verharde weg. Mooi om even een stuk lekker te lopen en te herstellen dacht ik. Er kwamen daarna immers ook nog 20 loodzware kilometers door de royaal besneeuwde duinen. Dat viel echter tegen, want na 5 van de 14 kilometers begon het steeds moeizamer te gaan. Voor enige afleiding zorgden nog wel wat aangeschoten jongens op de fiets en een auto, die toen hij mij inhaalde, duidelijk inhield. Wedden dat het politie is zei ik in mijzelf en ja hoor. Ik meende zelfs te weten wat ze dachten namelijk hetzelfde wat Edwin Otto even later naar mij riep toen hij mij inhaalde: "Hé, daar loopt nog zo'n idioot". Het is natuurlijk de vraag of Edwin dat echt riep, want als ik niet meer kon vertrouwen op wat ik zag kon ik dan wel vertrouwen op wat ik hoorde?

Samen liepen we verder, want Edwin begon het ook moeilijker te krijgen. Langzaam begon bij mij de beslissing vorm te krijgen dat 75 km voor deze dag genoeg was. Gelukkig dat de organisatie deze mogelijkheid bood. Ik kon nog wel genieten van het feit dat er een groot zeeschip in de Noordersluis in IJmuiden lag, maar toen even later Jos Akkermans zich bij ons voegde merkte ik steeds meer hoe erg ik er doorheen zat. Jos, een doorgewinterde ultraloper, was op de gok vlak na de sluizen gaan staan in de hoop om met wat deelnemers van deze loop mee te kunnen gaan als training. En ter ondersteuning uiteraard. Hij was opgewekt en vol energie en pas toen voelde ik echt hoe ik steeds verder wegzakte in een soort moeras van ellende. Het had mijn redding kunnen zijn om toch nog de 100 uit te lopen, maar de hulp kwam net te laat. We liepen nog een stuk te ploeteren door de duinen, voordat ik doorhad dat dit absoluut niet meer de 75 km route kon zijn. We waren de splitsing van de twee routes ongemerkt voorbij gegaan. We namen afscheid van Jos die vol goede moed, met slechts een printje van de route, verder de donkere duinen inging.

Edwin en ik sleepten ons (zo voelde dat voor mij althans) met behulp van de Garmin, fietsersbordjes en een vroege honden uitlater in de richting van de finish. Zo hier en daar nog weer wat extra meters meepakkend door het zoeken. Heel blij was ik toen we even na half acht 's ochtends eindelijk bij de Pierewaai aankwamen. Edwin met ruim 81 km op de Garmin en ik met ruim 79 km. Honger had ik niet echt en slaap ook niet. Bijkomen daar had ik behoefte aan. Dus eerst even rustig aankijken hoe mijn lichaam reageerde, als ik geen honger heb is dat namelijk heel vreemd. Even later smaakten de broodjes en de koffie mij gelukkig als nooit tevoren.


Hans Jurriaans
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]