Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 okt 2018
Salomon Ultra Pirineu
7 okt 2018
Self Transcendence 24 uur London
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* 20 feb 2013: Texel Trail 16 februari 2013
* 14 feb 2013: Zomaar eventjes een marathon… maar niet zomaar ééntje…
* 12 feb 2013: Brocken-challenge, verslag André Boom
* 11 feb 2013: Condura Skyway Marathon Manilla Filippijnen (3-2-13)
* 10 feb 2013: Hoezo Vlak? (verslag Midwinter marathon)
* 10 feb 2013: Trail des Bosses 65 km
* 3 feb 2013: The Caribbean double
* Januari
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Februari 2013
 
Op zaterdag om half negen namen een aantal Helderse lopers de boot naar Texel om mee te doen aan de eerste Texeltrail. Ik had me ingeschreven voor de afstand van 39,5 kilometer ter voorbereiding voor de 60 van Texel. Op de boot vernam ik dat de meeste de 50 kilometer gingen lopen. Met de bus werden we naar camping Koogerstrand gebracht, daar stond buiten Chris Vermeulen al de verzorgingspost in te richten. Snel binnen het startnummer halen bij Renata Vermeulen. (Chris en Renata bedankt voor jullie inzet). Achter mij in de rij herken ik Jannet Lange, ik heb haar foto’s en het verhaal van haar finish op de Spartathlon meerdere keren bekeken. Snel kleed ik me om en voor ik het weet staat iedereen klaar voor de start om 10:00 uur.

Na de start ga ik ontspannen weg, ik ga vandaag rustig lopen en omdat het mijn eerste trail is, ben ik in mijn hoofd op alles voorbereid. Dat laatste is maar goed ook, want via de camping, waar in de vroegte diverse fazanten te horen waren, klimmen we door de duinen het strand op. Na een paar km gaan we het strand weer af, dan door de duinen en vervolgens weer een klim het strand op. Dan over het strand komen we bij de Slufter aan, hier hangt een prachtige stilte, er is een beetje mist in de lucht en het water is prachtig stil. We doorkruisen een soort oer-landschap om vervolgens de duinen weer in te gaan. Voor me zijn lopers en achter mij zijn lopers. Als schapen volgen we mekaar, totdat voor mij een loper zich afvraagt of we wel goed lopen. Inderdaad we zijn van de route af. Ik maak me hier totaal niet druk over en besluit iets meer naar het westen te lopen. Al snel kom ik er achter dat ik nu helemaal alleen loop, daarom keer ik terug. Na even zoeken zie ik weer lopers, ik haal vervolgens mensen in welke achter mij liepen, maar ook dat is wel even leuk om gedag te zeggen. Normaal zou ik dit niet leuk hebben gevonden, maar omdat ik op alles was voorbereid, maak ik me niet druk. Bij de drinkpost stop ik voor een banaan en cola. Ik vervolg mijn weg en geniet van het geweldige parcours. Via de duinen en gras komen we weer op de camping terug.

Bij de verzorgingspost neem ik mijn tijd en vertel over de fout gelopen route. Vervolgens ga ik op pad voor de zuidelijke lus, ik druk op mijn horloge om de tijd van deze 11,5 km lus op te meten. We gaan door het bos naar Ecomare, dan het enige stuk fietspad tot aan de verzorgingspost. Het is helemaal vreemd om over verhard wegdek te lopen. Bij de post klinkt het: olé, oé we are the champions, uit een megafoon. Weer een banaantje en wat cola en dan de duinen weer in tot aan het strand. Hier haal ik Anno in, ik weet dat we hier op de 21 km zitten en Anno vertelt mij dat we 2 uur aan het lopen zijn. Ik had tot dan toe niet op mijn horloge gekeken naar de tussentijd. Via het strand gaan we naar strandslag 17, hier weer een klim en de duinen weer in. Hier krijgen we een zwaar zandpad voorgeschoteld.

Vervolgens gaan we de camping weer op. Hier zit de eerste ronde van de 2 lussen erop, we hebben 25 kilometer gelopen. De laatste lus duurde 1 uur rond. Ik neem weer een banaan en cola en ik vertrek op 2 uur 32 minuten voor de noordelijke lus. Weer de klim ,weer strand, weer duinen, nog een klim en dan het strand weer op. Ik geniet van het parcours en besef dat het makkelijk gaat. Dan zie ik voor mij dat een hond de lopers voor mij lastig valt. Tot dat de hond omdraait en op mij afkomt, uiteraard doet het baasje niets, het hondje blijft achter me lopen en naar de hielen happen. Met een hakje raak ik de hond, welke een salto maakt en afdruipt. Met adrenaline in mijn lijf loop ik verder, terwijl ik nog een blik werp op het baasje. Bij de Slufter aangekomen ga ik de duinen weer in. Ik loop helemaal alleen, weer door de duinen waar we de eerste ronde verkeerd liepen. Ik kijk goed om mijn heen en zie in de verte een loper, ik steek een heel drassig grasveld over en kom uit bij een bruggetje. Vanaf hier weet ik dat ik weer op de goede route zit. Ik de verte zie ik René lopen, dit zorgt voor een boost en ik loop naar hem toe, om het laatste stuk samen te lopen. Maar hij geeft aan dat zijn hamstring niet goed is, dus ik ga hem voorbij in mijn eigen tempo. Ik kom nu op de Nederlanden, het stuk waar je tussen de grote zwarte runderen moet lopen. Ze kijken me rustig aan, terwijl ik 1 meter van ze vandaan loop, en gaan verder met eten. Toch wel een aparte ervaring om hier te lopen.

Op de camping besef ik dat het er alweer op zit. 39,5 kilometer vlogen voorbij, tenzij ik doorga voor de 50 kilometer en mijn ultra debuut ga maken. Die zuidelijke lus was toch zo mooi en hij duurt maar een uurtje. Ik besluit het te gaan doen, mijn eerste trail word tevens mijn eerste ultra. Bij de verzorging neem ik weer mijn tijd en ga dan op pad. Weer in het bos word ik ingehaald door de eerste 25 km loper, welke 3 uur na ons gestart zijn. Dat wordt een leuke afleiding tijdens de volgende kilometers. Danny haalt me in, vervolgens Pascal en daarna Peter, met alle maak ik een kort praatje. Ik loop het strand alweer af voor de laatste 3 kilometer. Weer het zware zandpad en dan de camping op. De eerste dame van de 25 km haalt mij in. In de verte zie ik al het finishpunt, ik geniet nog even van de mooie natuur en finish dan na precies 5 uur en 27 seconde. Mijn eerste ultra van 50 kilometer, heb ik een paar weken voor de 60 van Texel totaal onverwacht gelopen.

Hopelijk blijf ik de komende weken zonder blessures. Want deze ultra op Texel smaakt naar meer. Ik ben klaar voor de 60.

Groet Matthieu Magielsen.

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Het was 2010.
Maagdelijk in het lopen van een marathon maar wel zwanger van angst en aan onzekerheid, zo wilde ik mijn eerste mythische 42.195 meter lopen in Genk. Elk jaar wordt daar immers in winterse omstandigheden de LPM-marathon georganiseerd, ter nagedachtenis aan Louis Persoons, een man, net als ons fanatiek hardloper en enkele jaren geleden plots overleden in zijn slaap. Ik wist niet wat mij te wachten stond op die marathon maar ik wist wel dat ik pijn zou lijden. Zonder twijfel wist ik dat ik op een plaats zou belanden waar het allemaal heel moeilijk zou gaan maar ik wist vooral dat ik steun zou krijgen van twee personen die intussen heel wat voor mij betekenen, Marc Papanikitas en Micha Havreluk. Twee personen die me in de voorbereiding naar mijn eerste marathon op een ongelofelijke manier hebben bijgestaan, mij hebben gestuurd en vooral moed hebben ingesproken.

Woede van spijt braakte ik uiteindelijk uit wanneer bleek dat die Louis Persoons Marathon op het nippertje toch niet door bleek te gaan. Daar ging al mijn voorbereiding, mijn vooruitzichten en de eer om op die plek mijn debuut te maken. Volgens vele geruchten bleek deze LPM marathon namelijk één van de meest gemoedelijke, vriendschappelijke en hartelijke marathons te zijn die je kunt inbeelden. Noodgedwongen heb ik deze vriendschappelijke sfeer moeten wisselen voor de onpersoonlijke en drukke sfeer tijdens de Marathon van Eindhoven. Vond plaats op 10.10.2010 .

Ik had me op dergelijke wijze voorbereid dat het haast onmogelijk was om niet te finishen, tenzij ik onderweg ergens neergeknuppeld zou worden door een hamervasthoudende man of een andere gangster van formaat. Ik liet me bijstaan door dokters, door ervaren marathoniens, liep wekelijks afstanden waar de meest doorwinterde lange-afstand piloot duizelig van wordt en kocht spullen waar een ruimtereiziger zelfs geen nood aan heeft. Geen ding was te groot, te zot, te overdreven of te maniakaal. Ik zou die marathon tot een goed einde brengen en dat was waar ik voor ging.

Ondertussen zijn we drie jaar later, zijn we beland in een jaar dat de inexperiëntie plaats heeft gemaakt voor straffe marathonverhalen en het marathon-maagdenvliesje voor kapotgelopen teennagels. Zo zou je kunnen zeggen. Marathons genoeg in het vizier, maar vooral: de Louis Persoons Marathon is terug daar! Gezien het feit dat ik in de maand Januari belachelijk lange werkdagen en verschrikkelijk weinig vrije dagen had, spreekt het voor zich dat van training nauwelijks iets in huis kwam. In tegenstelling tot mijn eerste poging tot deelname aan de LPM Marathon had ik dit keer nauwelijks getraind en voelde ik me zeker niet voldoende in form om een marathon uit te lopen. Komt hierbij dat mijn loopschoenen het uiterlijk hadden gekregen van een rotversleten oude schoen die in één of ander stripverhaal uit het water wordt gevist en dat ik deze marathon noodgedwongen moest zien uit te lopen op splinternieuwe loopschoenen die helemaal niet ingelopen waren. Het prototype van een marathondeelname, inderdaad…

Initieel was het eigenlijk helemaal niet mijn bedoeling om af te reizen naar Genk om daar mijn eerste marathon van het jaar te lopen. Ik had mijn zinnen gezet op Antwerpen, ik was absoluut niet voldoende voorbereid naar mijn normen en eigenlijk vermoedde ik dat er al lang geen inschrijving meer mogelijk was. Tot ik op een keer toch een kijkje ging nemen op de site van de LPM marathon. Er waren nog plaatsen voldoende. Overigens zag ik dat mijn goede vriend Marc Papanikitas ging deelnemen en ik zag foto’s van Micha, die goeie vriendelijke en oprechte man uit het verre Limburg. Twijfelen deed ik geen seconde en schreef me in, niet voor de halve marathon maar opeens voor de hele.

“Wat heb ik eigenlijk gedaan?” dacht ik. Ik had nauwelijks kilometers in de benen, heb mezelf niet maniakaal kunnen voorbereiden, liep op compleet nieuwe schoenen en slechts één week vóór de marathon was ik tijdens een 27km lange duurloop wegens complete uitputting ternauwernood aan een hartstilstand ontsnapt… OK, het is uiteraard een hele lange afstand, die marathon, maar het waren zeven rondjes van zes kilometer. Wanneer ik dus na 5 rondjes zou voelen dat ik niet meer verderkon, kon ik zonder noemenswaardige problemen afdruipen en stilletjes als een dief in het holst van de nacht verdwijnen. Maar gek genoeg gebeurde dat niet. Ook al kwam ik op plekken waar ik helemaal alleen liep, waar geen enkele toeschouwer me kon aanmoedigen en waar ik hélemaal niet kon meegesleept worden door andere marathonlopers, ik had er geen last van. Eigenlijk leek het alsof ik even de deur uitging voor een korte 10kilometer training.

Wonderbaarlijk miraculeus gebeurde er uiteindelijk iets fenomenaal, ik heb deze marathon -die ik immers heb gelopen zonder enige vorm van noemenswaardige training- uitgelopen in mijn beste tijd. Een tijd van 3H13 en dit in zeer slecht omstandigheden. IJskoud weer, her en der gevaarlijk spiegelgladde ijsplekken, zonder degelijke training,maar vooral en dit in tegenstelling tot grote marathons; zeer weinig toeschouwers en heel weinig collega lopers die je naar de finish toeslepen. Nee, in Genk helpt iemand anders je naar de finish…

Bedankt Louis. Het gaat je goed, beste vriend.


Jürgen Op de beeck
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Midden in de Harz, een eenzame plek temidden van uitgestrekte dennenbossen. Het is hartje winter, een paar graden onder nul en er ligt zo'n 25 centimeter zachte sneeuw. Rond een paar houten sleetjes staat een groep mensen. Dikke kleding, mutsen, handschoenen. Op een gasbrandertje staat een ketel met water te pruttelen. Wat doen die mensen daar? Waarom zijn ze zo uitgelaten? Antwoord op de eerste vraag: ze drinken thee en eten koekjes. Antwoord op de tweede vraag: ze hebben net de 'Entsafter, Teil einz' overleefd en bereiden zich nu voor op 'der Entsafter, Teil zwei'.

O ja, natuurlijk, zult u denken. En wanneer worden deze malloten daar door de politie weggehaald? Nou, de politie blijft liever achter het warme bureau zitten of heeft vrij genomen om 'Vastenavond' te vieren. En ehhhh..., hoezo malloten? Deze mensen hebben er net 54 kilometer over beijsde en besneeuwde wegen en 950 stijgingsmeters op zitten en zijn zich aan het verheugen over de resterende 26 kilometer met nog eens 950 stijgingsmeters en nog veel meer sneeuw. En dan lekker finishen in mist en duisternis bij negen graden onder nul. Ja, wie zich daar niet op verheugen kan had niet moeten starten in deze tiende editie van de Brocken Challenge.

De dikke, vers gevallen sneeuwlaag maakte het ook dit keer weer behoorlijk zwaar. De voeten schoven alle kanten op en de steeds verzwikkende enkels hadden het flink te verduren. Wandelen was geen optie. Met een lichte hardlooppas kwam je onder deze omstandigheden gemakkelijker vooruit dan met wandelpassen. Wat waren we jaloers op de langlaufers die in hun mooie, gladde sporen schijnbaar moeiteloos voorbij gleden. Entsafted, uitgeperst als sinaasappels, wist toch 94% van de 183 gestarte deelnemers het hoogste punt van de Harz te bereiken. Waarom er relatief weinig uitvallers waren? Daar zijn verschillende redenen voor te bedenken:

1. Het vooruitzicht om op de Brocken te finishen geeft zo'n kick dat je als door een magneet die kant op wordt getrokken
2. De omgeving is zo betoverend mooi dat alle sombere gedachten over opgeven worden uitgewist
3. De verzorging is zo goed en culinair verantwoord dat het vooruitzicht om anderhalf uur door de sneeuw te moeten baggeren om de volgende bevoorrading te bereiken voor niemand een probleem lijkt te zijn
4. Op een drietal buitenlanders na waren het vooral 'Die Mannschaft' die meededen. En ja, van het voetballen weten we dat die niet zo snel de handdoek in de ring gooien …
5. Dit was een bijzondere editie, de 10e van deze in Duitsland steeds geliefder wordende ultra. Bij hoge uitzondering mochten er 220 lopers starten, het werden er uiteindelijk 'maar' 183. En die wilden allemaal wel de speciale geborduurde herinnering bemachtigen, wat 172 van hen gelukt is
6. Halverwege de Entsafter, op de Jagdkopf, betekent uitstappen dat je achterop een sleetje, getrokken door de dames van de high tea, uit de gevarenzone weggesleept moet worden. En wie dát als fantasie koestert, ja, die is ehhh... echt een beetje een malloot.

Waren er dan helemaal geen minpuntjes? Zeker wel.
Want de Brocken, het magische einddoel, heb ik niet gezien, alleen maar gevoeld. Een half uur voor ik daar arriveerde werden de gordijnen dichtgetrokken. Een plotseling opkomende, dichte, ijzige mist nam alle uitzicht weg. De vreugde van het finishen was er echter niet minder om.


André Boom
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Wij, d.w.z. Leon Roumen(verzorger en begeleider) en ondergetekende, vertrokken donderdag 31 januari 2013 vanaf Schiphol met China Southern Airlines eerst naar Ghangzou, de 3e grootste plaats in China na Peking en Shanghai. Een uur voor de landing kregen we via de TV schermen in het vliegtuig een uur verplichte Yogales in Chinees. We vervolgde onze reis naar Manilla in de Filippijnen voor de Condura Skyway Marathon, de enigste nachtmarathon ter wereld die kompleet over Skyway autosnelwegen gaat.

Nadat we waren aangekomen in Manilla waren we allereerst met de Yellow Cab naar het Bayview hotel gereisd. Tijdens deze reis kwam ik erachter dat Manilla toch veel weg heeft van wereldstad Bangkok. De eerste dag hadden we afgesproken met kennis Theo die als gids fungeerde gedurende onze reis. Hij is getrouwd met een Filippijnse en woont in Manilla. Onze eerste stop was in the Mall of Asia de grootste Shopping Mall van Azië, waar we hadden geshopt.

Een nadeel is dat het in Manilla het gehele jaar 30 graden is met hoge luchtvochtigheid. De wedstrijd is zondagmorgen om 00.00 dit is i.v.m. de hoge temperaturen overdag en het afsluiten van de South en North bound, de verkeersader van Manilla. We reisden door met de White Cab, deze is 3 x voordeliger, naar Skyway Alabang Zapote Road. Hier moesten we de race kit ophalen in het five stars Crimson hotel. Ondanks dat het zaterdagavond was kwamen we in een file terecht. Het is frustrerend om te zien dat een ambulance met zwaailichten ook gewoon een uur stil staat, het is te hopen voor de patiënt dat deze niet te laat in het ziekenhuis zal komen. We werden verwelkomd door Racedirector Ton Concepcion die deze marathon organiseert voor het goede doel: "save the mangroves". Mangroven zijn bomen en struiken die in mangrove leefomgevingen voorkomen, mangroven komen alleen voor in tropische gebieden met een getij waardoor deze gebieden worden overspoeld en de grond zout is. We vroegen ook of Leon kon filmen op de autoweg: "no problem". De racedirector belde even met Manilla City en liet een motorkoerier het startnummer met bibchip aanleveren in het hotel.

Vlak voor de wedstrijd liepen we naar het expo gedeelte waar iedereen zich moest verzamelen om 23.30 voor een briefing. Dit was omdat naast de marathon er ook nog een halve marathon, 10 en 6 K waren die in de loop van de nacht zouden starten. Op het startnummer was te zien in welke wave men zou starten, dit doet men om geen opstoppingen te krijgen op de Skyway en waardoor iedereen genoeg ruimte heeft om te lopen. Eerst was er nog een gezamenlijke warming up.

Om precies 00.00 onder begeleiding van spectaculair vuurwerk On the Manilla sky was de start. De eerste start is wave A, de volgende waves worden om de 2 minuten gestart op de uitslagenlijst ziet men uiteraard alleen de gelopen tijd. Vooraf aan de start kreeg ik nog zelfs een persoonlijke verwelkoming door de speaker. We liepen meteen de snelweg op, door deze stijging zie ik al de eerste atleten al wandelen na 1 km wedstrijd. Ik wist van tevoren al dat deze marathon uitlopen een moeilijke opgave zou worden daar ik al drie maanden niet had getraind. Nog 3 maanden terug liep ik mijn marathons vrij gemakkelijk in 2012 in 3 uur 30 min met maar 3 x ander half uur training per week nu was het andere koek. Na de Istanbul marathon was mijn achilles blessure met exostose alleen maar erger geworden en had daardoor alleen maar rust gehouden. Ik had deze trip al geboekt dus we will try en"just for fun", maar wel met veel zelfkastijding.

Na 1 km wedstrijd liepen we door de eerste tolpoort van de Skyway. Bij deze marathon was elke 2 km een verzorgingpost. Ook was er om de 200 meter een student van de Medical Instituut (Safety Buddy) van Manilla die elke atleet verwelkomde met: "Goodmorning Sir". Zoveel goedemorgens en beleefdheid heb ik nog nooit toegewenst gekregen binnen een paar uur tijd. Volgens mij als ik een van de Medical Boys een schop zou geven onder zijn achterste zou hij nog: "Thank You Sir", zeggen. Ik had toch wat veel gedronken voorafgaand aan de wedstrijd, dus een toiletbezoek was noodzakelijk in de mobiele WC tijdens de wedstrijd. Het was wederom opmerkelijk dat iedereen netjes op zijn beurt wacht, bij andere marathons had ik al een manier van wildplassen toegepast. De eerste 16 km liepen we over de North Bound richting Makati, het is dan nog steeds behoorlijk benauwd: 29 graden en een hoge luchtvochtigheid. We liepen vervolgens langs het Ninoy Aquino International Airport. We zagen de vliegtuigen rakelings overkomen. Het was toch een mooie zuurstofvoorziening: een toefje kerosine met extreme smog, want onder de Skyway raasde het verkeer onverhinderd door.

Bij de tolpoort nabij Makati draaiden we weer om richting de South Bound. Op dit punt kregen we een geluksbandje voor om de pols. Gedurende de marathon hoorde ik steeds meer atleten een soort Kung Fu geluid produceren om zich zelf voort te stuwen. We liepen daarna 6 km richting de fly-over, bij het halve marathon punt, kom ik door in 2:15:05. Het werd steeds moeilijker, gelukkig moedigden mijn collega atleten mij steeds aan met: "come on Sir". Vanaf dit punt liepen we wederom richting Makati tolpoort en vanaf dit keerpunt nog maar 16 km richting finish. Ik kreeg wederom veel last van mijn achilles, het voelde net alsof mij iemand constant met een mes sneed. Met als gevolg dat ik nauwelijks nog kan afwikkelen. Ik zag bijna iedereen naar de medical boys toelopen die een geheimzinnige spray opspuiten bij mijn Oosterse atleten. Dit is mix van menthol met kamperfolie, zelf deed ik dit maar niet want anders kwam ik waarschijnlijk helemaal niet meer voorruit. Ik zag in de verte de rode lichten van het Crimson hotel opdoemen on the manila sky. Ik finishte uiteindelijk in 4:49:07 als 370e van de 2433 gestarte atleten. Voor de uitslagenlijst, zie www.conduraskywaymarathon.com. Men kan zelf oordelen of het niveau van de Aziatische atleten wel erg laag is.

Het was toch geen aanrader om drie maanden niet te trainen en dan meteen een tropische marathon te lopen. Na te zijn gefinisht kreeg ik een medaille(15 cm lang bij 10 cm breed) omgehangen, zo een grote heb nog nooit gekregen in mijn 240 marathons en 34 jarige loop carrière. Daarna ging ik naar de recovery ruimte waar iedereen aan het wachten was voor een massagebeurt. Ik haalde mijn finisher t-shirt op en vertrek direct terug naar Manila City met een White Cab. Het was toch een typische Aziatische marathon met extreme vriendelijkheid en met wederzijds respect.

Op You Tube staat een filmverslag http://youtu.be/rxJ8DD_wXok

Nang matapat,
Han Frenken

 
 
[ top pagina ]