Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 okt 2018
Salomon Ultra Pirineu
7 okt 2018
Self Transcendence 24 uur London
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* 30 apr 2013: Verslag Limburgs Zwaarste 2013
* 29 apr 2013: Trail 50 km Loop van Vlaanderen
* 23 apr 2013: Blij dat ik nog steeds mee mag doen
* 22 apr 2013: Limburgs bijna zwaarste
* 22 apr 2013: Limburgs Zwaarste 2013 (update met uitslagen)
* 18 apr 2013: Van Jubelpark via Wassenaar naar de Hoge Berg
* 16 apr 2013: Een ultra in het zicht van Lange Jaap
* 15 apr 2013: 53 km Bilstein - 14 april 2013
* 13 apr 2013: Voor je 't weet is het Pasen
* 12 apr 2013: Trail Crêtes de Spa
* 10 apr 2013: Vlaanderens Mooiste Marathon
* 10 apr 2013: Just did it!! 1 April 2013 mijn doop als ultraloper
* 8 apr 2013: De 120 van Texel, een verslagje.
* 7 apr 2013: Smitsveen marathon - 07/04/13
* 7 apr 2013: De 120 km van Texel 2013
* 5 apr 2013: Paaswinterwedstrijd
* 5 apr 2013: Twintig jaar na een krantenartikel: De Zestig van Texel van Pieter Vermeesch
* 5 apr 2013: De 61 van Texel
* 4 apr 2013: De zestig van Texel: Een droom die werkelijkheid werd!
* 4 apr 2013: Klein verslagje 60 van Texel
* 4 apr 2013: Rondje Texel
* 3 apr 2013: Next stop Steenbergen
* 3 apr 2013: De Zestig van Drenthe
* 2 apr 2013: Verslag Rinus van de 60 van Texel met beeldverslag
* 2 apr 2013: Zolang ik maar niet tegen de bloembakken begin te lullen!
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2013
 
Het is zaterdagochtend 20april 03.30 uur als de wekker gaat. Of is het zaterdagnacht? Veel moeite kost het mij in ieder geval niet om op te staan. Vandaag staat immers Limburgs Zwaarste op het programma. Door sommigen ook wel Limburgs Mooiste genoemd, maar in ieder geval o zo zwaar. Na een kop koffie en wat boterhammen is het bijna half vijf als ik wegrijd. Ik ben zo'n tien minuten later dan gepland, omdat ik op het allerlaatst bedenk dat ik één van mijn grote tenen nog extra goed in moet pakken. Deze is niet bepaald ongeschonden uit de strijd op Texel gekomen en verdient op een dag als deze extra bescherming.

Dit is trouwens een tijdstip van de dag waarop je in onze doodgewone, brave woonwijk ook extra op je hoede moet zijn. Toen ik op tweede Paasdag net begonnen was met de 120 km van Texel werd om vijf uur 's ochtends bij onze overburen met bruut geweld een kraantje van de muur geramd. Het was er blijkbaar één waar koper in zat. Dan staat weliswaar korte tijd later de politie bij je op de stoep om te waarschuwen dat je voortuin onder water staat, maar het kwaad is al geschied.

Iets verderop is één van de twee ontsluitingswegen van onze wijk afgesloten in verband werkzaamheden aan het riool. Er komen zo 's nachts natuurlijk veel minder drollen langs. De koperdieven zullen nu wel verstek laten gaan met nog maar één vluchtweg deze woonwijk uit. 'Drollen' zijn er verderop wel bezig geweest, want als ik het plein bij de supermarkt op draai zie ik dat één van de ruiten van het bushokje de nacht niet heeft overleefd. Ron Teunisse bedacht ooit al een mooie straf voor deze vernielzuchtigen: met hem mee lopen! En dit was in de tijd dat Ron in zo'n 25 uur van Athene naar Sparta liep. Zouden ze nu met mij mee moeten lopen in Limburgs Zwaarste dan was de straf al een stuk lichter, maar nog altijd pittig. Frappant eigenlijk dat wat ik voor mijn plezier ga doen - 100 km lopen met meer dan 2500 hoogtemeters - voor anderen een straf kan zijn.

Nog geen vijftig meter verder, waar het fietspad de weg kruist, kan ik ternauwernood een kapot gegooide bierfles ontwijken. Je zult maar om half vijf 's ochtends op 500 meter van je huis met een kapotgereden band staan. Kom je dan nog op tijd voor de start om zes uur in Heerlen? Na het verlaten van de Tegelse 'concrete jungle' verloopt de reis verder redelijk soepel. Alleen de A73-tunnels bij Swalmen en Roermond zijn weer eens gesloten. Maar ja wanneer is dat nou niet in de weekendnachten? Weer tien minuten vertraging erbij, maar ik ben ruim op tijd vertrokken en relaxt.

Om zes uur staan we klaar aan de start in Heerlen of liever Imstenrade om precies te zijn. Zo'n 80 mensen die aan hun tocht over 80 of 100 km door het Limburgse land beginnen. De wethouder wil al enthousiast het startsignaal geven, maar natuurlijk worden we eerst nog even toegesproken door organisator Willem Mütze. Er is een kleine parcourswijziging in Wijlre, omdat de boer over wiens wei we zouden lopen een meningsverschil heeft met de gemeente. Het hek naar de wei is nu dicht en tja wie klimt er na 85 km nog over een hek? Om even na zessen mogen we dan de wijkende duisternis in.

De temperatuur is net boven nul en het is helder, heerlijk loopweer dus. Het heeft de afgelopen weken weinig geregend en het parcours zal er niet gauw droger bij liggen dan nu. Na een paar kilometer sla ik op een Y-splitsing het verkeerde pad in. Ik kies voor het pad wat omhoog gaat, lijkt me logisch, maar keer na circa 100 meter op mijn schreden terug. Van ongeveer de vijfde positie val ik een plek of tien terug. Dat vind ik echter niet erg, want ik moet toch rustig beginnen van mezelf. Heuvel op probeer ik mijn krachten zo veel mogelijk te sparen. De steilere stukken wandel ik, dit is tegen mijn gewoonte in, maar ik weet dat het echt moet. Heuvel af loop ik zo soepel mogelijk, maar met kleine pasjes om mijn bovenbenen te sparen. Ik zal ze nog nodig hebben.

Voor de eerste verzorgingspost kom ik toch nog iets boven de, door mijzelf vastgestelde, maximumsnelheid van gemiddeld 11 km/h uit. Daarna begint mijn gemiddelde snelheid heel langzaam te zakken. De hoogste heuvels zitten in het eerste deel van de route en zijn daar vast debet aan. Toch schuif ik weer wat plaatsen op in het klassement en kom als achtste boven op de Vaalserberg aan. Mooi om het drielandenpunt zo verlaten te zien. Even verderop kan ik twee lopers, die naar België afdalen, terug de juiste route op schreeuwen. Hierna gaat het lekker 'golvend' verder door het Vijlenerbos richting de derde verzorgingspost bij boscafé 't Hijgend Hert na 31 km. Wat een keus op deze verzorgingspost. Gelukkig realiseer ik me snel dat ik hier nog een keer kom als er weer 20 km afgelegd zijn. 'T Hijgend Hert is dan 'ravito' nummer vijf. Nu dus eerst een stuk rijstevlaai en bij het tweede bezoek een rijstepuddinkje. Dan moet ik de vanillevla maar gewoon thuis nemen.

De route voert nog een klein stukje door het Vijlenerbos, voordat we het open terrein in mogen richting Epen. Ook dat is mooi, want dat levert vergezichten op om van te genieten. Leuk vind ik dat na afloop juist een Belgische loper tegen mij zegt hoe mooi hij dit vond. Hij loopt vaak trails in de Ardennen, daar is het uiteraard ook mooi lopen, maar dit is dan weer anders mooi. Verandering van trail doet lopen zal ik maar zeggen. Na bijna 37 km loop ik tot twee keer toe fout op één kruising! Ik mopper wat op mijzelf wat onterecht blijkt. Als ik goed naar de route op mijn Garmin kijk en de routemarkering..... Welke routemarkering? Tja, de boeren zijn vandaag blijkbaar tegen ons, want de route loopt hier volledig legaal over een boerenerf, maar de pijlen en linten zijn aan de Kuttingerweg grondig verwijderd. Ach ja, what's in a name? De Garmin is op zo'n moment wel je redding.

Verderop krijgen we gelukkig weer een stukje bos, het Onderste Bos. De druk op mijn darmen is wat hoog geworden en tussen de kale bomen weet ik hier gelukkig wat verlichting in te brengen. Mooi vind ik de reactie van Remco als ik hem verbaas door voor de tweede keer vlak na hem bij een verzorgingspost te arriveren. "Oh, was jij dat!" Ja, die kale bomen ook, maar net genoeg om discretie te waarborgen.

Van Epen terug naar 't Hijgend Hert lopen we gezellig samen, maar weer terug in het Vijlenerbos begint het bij mij al wat moeizamer te gaan en ik zie Remco soepel voor mij uit lopen. Weer bij de ravitaillement fantastique aangekomen zitten er ruim 51 km op, zeg maar halverwege. Ik ben nu ruim 5 uur en 3 minuten onderweg en ongeveer een kwartier langzamer dan vorig jaar. Precies volgens de planning rustiger gestart en niet onder de vijf uur halfweg alleen het bijbehorende gevoel, fit en fris, ontbreekt. Je kunt niet alles plannen blijkbaar en ik weet dat het weer een zware tweede helft gaat worden.

VP 6, die volgens mijn Garmin op 60 km ligt bereik ik na zes uur. Ik krijg de gedachte dat 60 km mooi geweest zou zijn vandaag, maar al gauw komt de volgende gedachte "Eerst maar naar Valkenburg dan hoef je alleen nog maar de terugweg naar Heerlen". Valkenburg, dat op bijna 80 km ligt, is voor mij psychologisch halverwege. Eigenlijk wel vreemd, een heenweg van 80 en een terugweg van 20 km en toch bij je startplaats uitkomen. Vlak voor deze rustplaats, die zich in Nijswiller bevindt, haal ik twee lopers in die ik al ruim voor de Vaalserberg achter me had gelaten. Een Nederlander en een Duitser (denk ik), vermoedelijk ze zijn bij de Kuttingerweg fout gelopen. De Duitser vraagt mij naar de afstand op mijn Garmin, "sechzig" antwoord ik, "und du?" "sechsundfünfzig" klinkt het teleurgesteld. Zo zijn ultralopers, balen als ze te weinig gelopen hebben. Ze zullen de kilometers vast nog wel ergens teruggepakt hebben.

De zon schijnt best onbarmhartig als ik richting het Eyserbos loop. Ook de wind doet zich echter gelden. Het zal een graad of 12 zijn en uit de wind is het echt warm. Mijn petje, dat ik vanochtend nog op had tegen de kou, kan nu op als bescherming op tegen de zon. Op de Schulsbergweg even buiten Nijswiller is weer een cruciale pijl weggehaald, een 'voorloper' van de organisatie wijst me hier op. Ik zou waarschijnlijk wel gered zijn door mijn Garmin, zoals een stukje verder bij Wahlwiller gebeurt. De wandelende 'voorloper' is bij mij komen rennen en samen lopen we verkeerd. Na een paar honderd meter zonder markeringen besluit ik om te keren en al gauw zie ik een lint hangen, alleen wel aan de 'verkeerde' kant van de beek. Kletsnatte schoenen kan ik nu niet gebruiken dus loop ik terug tot het bruggetje waar het fout ging. Begin ik soms moe te worden?

Bij het naderen van Valkenburg, vlak na Kapel de Kluis, moet ik me nog een keer verschuilen tussen de kale boompjes. Even gehurkt zitten vinden de benen best fijn, maar het kost wel weer twee minuten. Een andere loper haalt me bij, maar wat maakt het uit het is alleen nog maar een strijd met mezelf. Aangezien Valkenburg het niet waard is om voor te sterven wordt het: Valkenburg zien en dan.....gewoon doorlopen naar de finish. Het gaat weer terug richting het Eyserbos, het is prachtig weer alleen die noordoostenwind mag wel wat minder. In Wijlre volg ik netjes de gepijlde omleidingsroute ten opzichte van het Garminbestand. Ik heb nu 88 km gelopen en moet er niet aan denken over een hek te moeten klimmen. Vlakbij de Brandbrouwerij kijk ik nog wel even glimlachend naar de schrikdraad waar ik me vorig jaar aan vastgreep, het is van dezelfde boer als die nu zijn hek gesloten houdt.

Iets verderop in Wijlre roept een man, die met twee anderen een biertje staat te drinken, mij iets toe. Ik ben het Wijlre's dialect niet machtig, maar ik begrijp hem wel: "Wat dich neet doeus om beej dien vrouw weg te zien". Ik reageer er niet op, maar denk er wel even over na. Vroeger riepen ze "Ze hebben hem al", dat vond ik toen vrij dom. Wat deze man zegt is eigenlijk nog veel dommer, misschien heb ik wel helemaal geen vrouw, maar wil ik dat wel heel graag of nog erger zou mijn vrouw net overleden zijn. Of neem ik het nou veel te zwaar op?

Bij de op één na laatste verzorging bij het Eyserbos neem ik nog een lekker stuk vlaai. Het is belangrijk om goed voor jezelf te zorgen bij dergelijke inspanningen en je moet blijven genieten. Aangezien het lopen niet meer zo veel genot oplevert kan de vlaai dit mooi compenseren. Bij het laatste versnaperingspunt lukt het een vrijwilligster moeiteloos mij wijs te maken dat alles op is. Ik ben niet zo scherp meer, maar ze laat me uiteraard niet vertrekken voor ik genoeg gegeten en gedronken heb.

Eigenlijk vallen alle stukken in het tweede deel die mij vorig jaar onmenselijk zwaar leken ontzettend mee. Toch voelt het totaal juist wel ontzettend zwaar. Na ruim 11 uur en 24 minuten wordt ik als negende finisher op de 100 km geregistreerd. Mijn Garmin geeft 102,47 km aan als afstand tegen 102,41 km vorig jaar. De tweede helft heb ik slechts 1 minuut sneller afgelegd dan destijds. Soms levert verstandig lopen geen zichtbaar resultaat op, maar het maakt me niet uit ik wil eigenlijk nog maar één ding: zitten en niet meer bewegen.

Het uurtje naar huis rijden kost me moeite en ik krijg een gevoel van 'de pest in hebben'. Vreemd, want het was toch een mooie reis door Zuid-Limburg. Het pestgevoel wordt puur veroorzaakt door de fysieke vermoeidheid en ongemakken. Anima fessa in corpore fesso, nou ja mijn Latijn is niet zo goed meer, noem het maar een vermoeide geest in een vermoeid lichaam.

Hans Jurriaans
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Toen ik vernam dat er een nieuwe trailrun ging georganiseerd worden op een stuk van de omloop van de ronde van Vlaanderen was ik onmiddellijk kandidaat om in te schrijven. Met mythische beklimmingen op Koppenberg, Paterberg, Oude-Kwaremont en Tadeuzeberg was ik onmiddellijk verkocht. Ik koos voor de 50km en had een richtdoel van binnen de 6 uur aan te komen. De streek kon ik alleen van op tv en had dus geen gedacht wat die run inhield, maar daarover later. Ondanks een strenge winter en een grote verkoudheid toch altijd kunnen doortrainen buiten een lange duurloop van 30km die mijns inziens meer schade ging berokkenen voor mijn gezondheid. Daar ik nog maar beginnend ultraloper ben wat geëxperimenteerd wat betreft voeding (gelletjes enz.) en voor de eerste maal een bietenkuur van 3 dagen geprobeerd na ervan gehoord te hebben de zondag ervoor tijdens de marathon van Londen op eurosport .

Onverwacht moest ik toch wel de avond voordien naar een feest met eten, drank en dans en lag maar om 1u 15 in bed. Op de koop toe nog eens opstaan voor grote boodschap, verdorie, het begint goed. Gelukkig kon ik om 7u vertrekken naar Lax (neef) die ons naar Oudenaarde zou voeren. Dacht dat afstand Brugge-Oudenaarde wat meer was maar kwamen zodoende reeds om 8u 15 ter plaatse waar wij een mooi parkeerplaats vonden niet veraf de grote markt. Eerst ons nr. afhalen in het stadhuis vooraleer om te kleden en dat vond ik een minpuntje. Iedereen moest zich via een smal trapje in dezelfde zaal zijn voor al de afstanden, dag inschrijvingen, afhalen T-shirts en nog enkele drink en eetstandjes waardoor er rond 9u 15 er tot buiten een rij van 100 meter stond aan te schuiven. Met zulke Grote markt voorhanden, waarom niet afhalen nr. in een overdekte tent op de Grote markt?

Bij aankleden was het nog zeer frisjes maar men sprak van zonnig weer dus toch maar besloten om in korte broek en T-shirt zonder lange mouwen te lopen. Een zeer goede keus overigens want tijdens de loop werd het altijd maar warmer en met bijna geen wind en geen te hoge temperaturen ideaal loopweer. Ons nieuw T-shirt van run to the hills was net gedrukt en ik had daardoor de primeur er de eerste mee te lopen. Ons naar de start begeven waar de andere medelopers, Marijn, Greg, Elle, Tony en Geert zich ergens bevonden. Maar door de drukte Tony en Geert niet gevonden daar, de 1000 deelnemers voor de 25km en de 300 deelnemers voor de 50km allen samen vertrokken. Terug een minpuntje vind ik persoonlijk want, wat een gedrum de eerste km omdat de 25km lopers ons langs alle kanten voorbijstaken en er op de koop toe er op een gegeven moment een smal paadje was waar op het einde iedereen moest stoppen om via een draaisysteem de weg te kunnen vervolgen. Spijtig want volgens gps heb ik daar 3 minuten verloren dus, waarom de 2 afstanden niet apart laten vertrekken?

Verder heb ik niets op aan te merken voor de organisatie namelijk: goede bevoorrading elke 5km, bewegwijzering top en oversteken baan altijd toezicht. Misschien nog een tip voor de organisazie: een bordje plaatsen met de vermelding welke hellingen wij opliepen, moest het telkens vragen waar ik zat aan de toeschouwers. Ondanks goede bevoorrading toch camelbag meegenomen en kon zodoende bij de bevoorradingen doorlopen wat mij telkens wel een bonus gaf tegenover de anderen en het gaf mij een goed gevoel om te kunnen drinken en eten wanneer ik wilde. De eerste 15km bij Greg en Lax gebleven maar de jeugd kon niet stilzitten en weg waren zij tot ik ze terug ontmoette na de finish. Gans de run mijn tempo goed kunnen aanhouden en halfweg stelde ik vast dat ik nog altijd liep aan een mooi gemiddelde maar moest vanaf dan vaststellen dat na de scheiding tussen de 25km lopers en ons het tweede gedeelte veel zwaarder was. In mijn gedachten had ik het doel om elke helling tot boven te lopen en bij de Koppenberg en Oude-Kwaremont lukte dat maar, ik moet eerlijk bekennen, de laatste 100 meter op de Paterberg moest ik te voet doen (20 procent). Na een laatste bosbeklimming Koppenberg nog 5 km naar Oudenaarde in afdalende lijn die mij vleugels gaf en stelde vast: ik kom binnen in 5 uur.

Inmiddels kwamen wij op het parcours van de 10km die om 14u was vertrokken en waren ook de wandelaars op pad die ons voorbij lieten gaan en ons aanmoedigden bij onze voornaam die gedrukt stond op ons nr. Daar is het stadhuis, komaan Thierry pers er nog een spurtje uit en daar de eindmeet en de aanmoedigingen van een massa mensen, ik vlieg. Helaas, volgens de uitslag 5u 00min 4sec maar volgens mijn garmin 4u 59min 12sec dus ik maak er 5 uur van toch? moet kunnen. Wat blijkt, uiteindelijk kwam Lax binnen in 4u49m en Greg in 4u55m en Tony in 5u2m en Geert in 5u2m. Na elkaar tijdens de race nooit gezien te hebben of te hebben afgehaakt komen wij allen samen binnen met kleine tijdsverschillen. Onze Marijn was echter outstanding en komt binnen op de 20ste plaats in 4u 12m. Onze dame die de 25 km liep ondanks lichte kwetsuur loopt de wedstrijd uit in 3u 3m.

Na aankomst allen samen wat bijgepraat, foto’s genomen en zalig huiswaarts gereden met de gedachte: een toptijd gelopen, trainingen lonen en onze groep waren allen top. En wat blijkt, na nalezen uitslag was ik toch wel 2de in de categorie 60 plussers met slechts 4 min achterstand op de eerste en denk ik, verdorie, heeft die 3 min oponthoud het hem gedaan maar denk dan wat dieper na. Ook hij kan oponthoud hebben gehad, had ik maar de Paterberg kunnen bedwingen plus wat rapper de trapjes opgelopen, over de boomstam gesprongen, niet uitgegleden over de enkele plassen. Mooie nieuwe run voor herhaling vatbaar maar inderdaad, ietwat teveel op de banen maar, de hellingen maken veel goed en terug een mooie omgeving kunnen verkennen die nog een blinde vlek was voor mij.


Groetjes, Thierry de Block

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Heerlen, 20-04-2013 De lang verwachte 60 km van Limburgs Zwaarste. Aangezien ik me al een paar weken goed voel moest deze er aan komen om te zien of het ook zo is. De start was om 09.00 uur en de zon scheen maar het was nog fris. Zoals altijd probeerde ik me aan niemand vast te klampen en mijn eigen ding te doen. De ondergrond was droog want het had de afgelopen dagen niet meer geregend. Van Heerlen meteen het bos in en dan bergje op bergje af, bijna elke heuvel beklimmend. In de buurt van Lemiers de enige afdaling door modder maar daarna weer droog. Het loopt lekker dankzij mijn Powerbar repen en de goedverzorgde verzorgingsposten om de 10-12 km. Na zo 'n 13 km loop ik alleen en dat vind ik het fijnste. Ik zie wel regelmatig voor me lopers maar laat maar lekker gaan. Dan bergop naar het Drielandpunt hetgeen zwaar is maar ik kan het hebben. Boven aangekomen heb ik wat problemen met mijn GPS maar na een paar km krijg ik hem weer normaal aan het werken. Het blijft lekker lopen en ik ben de 25 km al gepasseerd. Bergaf loopt het heerlijk. Ik vraag me af hoe dit in Nepal zal gaan over een dikke maand tijdens de eenmalig georganiseerde 60 km aldaar maar dan zit ik tussen de 3000 en 5350 meter hoogte. Meer info hierover zie: http://theskyisnotthelimit.webs.com/henk_sipers_Mount%20Everest.htm

Ik begin te voelen dat ik al veel klimmeters gehad heb en wandel af en toe naar boven. Het parcours is op sommige plakken veranderd en dat doet me eigenlijk goed. Een voor mij vervelend stuk is eruit en daarvoor hebben we een ander onbekend stuk. Om een lang verhaal korter te maken, ik blijf redelijk tot goed lopen en ik ben tevreden hoe het gaat. Zou dat dan toch door de rode bieten komen? Ik heb van te voren 2 dagen rode bieten gegeten en rode bietensap gedronken. Er wordt veel "magie" over gesproken maar dit is mijn tweede ervaring ermee en ook weer een goede ervaring dus ....... Voor Nepal krijg ik een product uit Duitsland gesponsord met rode bieten maar ik kan het helaas niet uitproberen daar ik het pas laat gestuurd krijg. Uitproberen doe ik tijdens de 2 weken-durende trekking bergop naar Basecamp op 5350 meter hoogte. Na 7 uur 2 minuten en 3 seconden finish ik en ik voel me goed en ben voldaan over alles. De uitslag van de 60 km, een 12-de plek van de 42 deelnemers. Had ik dan misschien toch de 80 of 100 moeten doen? Denk het niet. Het is goed zo. Als het langer zo blijft gaan zoals nu misschien .........

Onderweg heb ik geen moment naar de klok gekeken. als ik dat had gedaan dan had ik zeker onder de 7 uur gelopen. Nog 1 marathon te gaan in Visé (B) voor vertrek naar Nepal, over 3 weken en 3 dagen later vertrek ik.

Meer info over de loop in Nepal http://theskyisnotthelimit.webs.com/henk_sipers_Mount%20Everest.htm

Annemarie en Willem en alle helpers bedankt

groet en tot ziens


Henk Sipers

NB. De link naar de website van Henk over Nepal is te lang, maar als je de link kopieert kom je op de betreffende site. Henk Sipers onderneemt de tocht in Nepal ter nagedachtenis van zijn loopvriend Eberhard Schaaf. 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
De 80 kilometer is kennelijk geen favoriete afstand. Voor 'Limburgs bijna zwaarste' hadden zich 18 lopers ingeschreven, voor 'Limburgs best wel zware' 51 lopers en voor 'Limburgs Echt De Zwaarste' zelfs 72 lopers. De gedachte zal wel zijn: als ik de 80 aankan, dan moet de 100 toch ook wel kunnen. Zonde om die laatste 20 er niet bij te pakken.
Laten we eens naar de finishers kijken: 42 van de 51 op de 60, 55 van de 72 op de 100 en... 24 van de 18 op de 80! De tachtig is een bijzondere afstand, want het is de enige met meer finishers dan starters! Even afgezien van de na-inschrijvers zijn er dus een paar 100 km lopers geweest die tijdens het lopen de charme van de 80 km hebben leren inzien. Want laten we wel wezen, de 80 is geen peulenschilletje. De 2300 klimmende hoogtemeters van de 80 kilometer staan tegenover 2600 hoogtemeters op de 100. Oftewel: 1 meter klimmen per 34,78 meter lopen tegenover 1 meter per 38,46 meter lopen. Als je het zo bekijkt is het gemiddelde stijgingspercentage van de 80 dus hoger dan dat van de 100 :-)

Tsja, hoe zwaar moet het zijn? Stel nu eens dat er ook gekozen had kunnen worden voor een 'Limburgs Allerzwaarste' van 120 of wie weet, 160 kilometer? Wedden dat het aantal inschrijvingen op de 100 dan veel kleiner geweest zou zijn? Wat telt zijn de eer en de voldoening van de hoofdprijs. En die is: de palmares van het zwaarste. Wat het zwaarst is moet het zwaarst wegen.
Ik had me ook voor de 100 ingeschreven. Na de ervaringen tijdens Texel en Castricum heb ik besloten om de 80 te gaan lopen. En daar heb ik geen spijt van gehad. Integendeel. Na zo'n 50 kilometer begon mijn rechterheup flink op te spelen, waarschijnlijk als gevolg van een onverhoedse beweging door het verzwikken van een enkel eerder tijdens de loop. Lopen ging wel, maar het op gang komen na een rustpost of een stukje wandelend klimmen was behoorlijk pijnlijk. Na de uitbundige vla met vlaai-maaltijd bij controlepost 't Hijgend Hert (tweede passage, 50 kilometer) heb ik me even afgevraagd of doorgaan wel verstandig was. Eventjes maar. Gelukkig hoefde ik niet dezelfde avond naar Haarlem terug te rijden (dank zij een fijne B&B in Kerkrade), want de volgende ochtend kon ik nog amper het gaspedaal bedienen. Ik moest een hand onder mijn dijbeen leggen om dit op te tillen als ik mijn voet wilde verplaatsen. Inmiddels gaat het alweer wat beter, maar wat zou er gebeurd zijn als ik geen 11 uur maar 14 á 15 uur had moeten lopen?

In absolute zin is het uitlopen van 'Limburgs (bijna) Zwaarste' natuurlijk een prestatie. Eén van de pittigste landschapslopen in Nederland is volbracht. Alleen de 'Echte Zware' is nog zwaarder. Maar als de euforie is weggeëbd ga je toch weer relativeren. Ruim 11 uur is niet echt het eerste dat opvalt in de uitslagenlijst, tenzij je deze van onder naar boven leest. Van de andere kant, tweemaal een zestiger en ook nog een tachtiger binnen drie weken is in mijn repertoire nog niet eerder voorgekomen. Daar zal dat 'langzamere' ook wel mee te maken hebben.

Hoe dan ook, geen spijt maar best wel blij. De juiste keuze gemaakt; die 11 uur waren de bevestiging dat deze afstand op dit moment het beste bij mij past. Nu snel herstellen en dan hopelijk weer fit naar Schotland.
O, o, wat was-ie weer mooi. Je zal er toch maar wonen. Zonder een bedankje aan Willem, Annemarie en iedereen van het organisatieteam is-ie echter niet compleet.
Heerlijk om nu in alle rust na te kunnen genieten van de stijfheid in de spieren, de traagheid van alles, de roes.

't Hijgend hert, der jacht ontkomen... (Psalm 42)


André Boom
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]