Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
3 aug 2018
Gross Glockner Ultratrail 110 km
26 jul 2018
Dappere renners gaan de snikhete Bokemei Run aan in het Westerpark!
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
* December
* November
* Oktober
* September
* 30 sep 2013: 2x een loopje
* 25 sep 2013: Den Haag marathon, het kan best wat worden
* 23 sep 2013: Ultraloop Den Haag
* 22 sep 2013: Den Haag Ultra
* 20 sep 2013: Geweldige duo-finish op de Stikkerlaan: Winschoten’s eigen “Via Gladiola”
* 19 sep 2013: Zonder specifieke voorbereiding loop je niet ongestraft een 100K
* 18 sep 2013: Ultralopen blijft een raar ding (RUN 2013)
* 18 sep 2013: Trail du Haut Koenigsbourg
* 18 sep 2013: De geest en de magie van Roelofarendsveen
* 17 sep 2013: Johnnie Walker, keep running
* 17 sep 2013: "Kijk, deze jongen loopt nog mooi" (RUN Winschoten 2013)
* 16 sep 2013: RUN 2013 (Hoe ik mijn PR verpulverde)
* 9 sep 2013: Stromberg Extrem Lauf 53,4 km d.d. 08 september 2013
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2013
 
Het zal in juni van dit jaar zijn geweest dat we benaderd werden door Radical Mountain Runner MIG met de vraag of we interesse hadden in een 100 miles loopje in zijn achtertuin. Als liefhebbers van het langere loopwerk hadden we hier natuurlijk direct oren naar. Het moest een kleinschalig loopje worden met max 10 deelnemers. Het parcours van de Trail des Sauvages zou 5x gerond moeten worden. De werknaam zou dan ook 5xTDS worden. Het was even schrikken toen we de uitnodiging via Facebook ontvingen en de andere genodigden zagen. De namen Thomas Dunckerbeck. Ronnie Duinkerken en Leonie van den Haak deden ons even twijfelen. Zouden wij niet geweldig uit de toon vallen tussen al dit loopgeweld. Al snel zagen we hier ook wel de lol van in. Helaas zouden deze 3 kleppers om verschillende reden dit epische weekend niet bijwonen. Gelukkig waren er nog wel 6 andere "wilden" die zin in een feestje hadden.

Eerst hadden wij nog wat andere loopjes in de planning. Aan één daarvan wil ik hier wat aandacht geven. De L'Infernal Trail des Vosges, die 2 weken voor MIG's loopfeestje zou plaats vinden. Een groot loopevenement met verschillende afstanden in de westelijke Vogezen. Omdat wij kozen voor de langste afstand, de 100 miles met 7000 hm, ging de grote van dit evenement gelukkig grotendeels aan ons voorbij. Op deze afstand gingen om middernacht 150 lopers van start. Het parcours kenmerkte zich door een groot aantal belachelijk steile beklimmingen, lastige afdalingen, en een lang aanhoudende nachtelijke onweersbui met zware neerslag, uitstekende markering en een uitermate vriendelijke organisatie en vrijwilligers. Met het oog op de 2e 100 mijl twee weken later kozen we er voor om de Infernal op een relaxte manier aan te pakken. We maakten dan ook gebruik van de 2e base de vie op 97km om even uitgebreid te eten, te douchen en 2 uurtjes te slapen. Wanneer je denkt zonde van de tijd dan zegt het volgende misschien genoeg. We kwamen als 65e aan bij deze base de vie, vertrokken als 93e en finishte uiteindelijk nog relatief fris als 61-62e. Al met al een geslaagde 100 miles en een loop die we aan iedereen die graag lange trails loopt kunnen aanraden.

Het herstel kost ons ongeveer een week. Dus twee weken later zijn we klaar voor 5xTDS. We hebben Mark Zwart bij MIG geïntroduceerd en hem een lift aangeboden naar het Waalse land. Daarbij hadden we geen rekening gehouden met de hoeveelheid spullen die mee moesten in de auto. De loop zou namelijk in complete autonomie moeten worden afgelegd. Je zou je eigen ravito moeten inrichten. Drinkwater is niet ter beschikking. Een totaal autonome loop. Dus de auto volgepropt met drank, voer en drinkwater plus een tent en toebehoren voor de overnachting voorafgaand aan en na de loop. En dan Mark met eenzelfde uitrusting er nog even bijproppen. Achteraf bleek dit, op het drinkwater na, allemaal totaal overbodig te zijn geweest. MIG en zijn race director Nicole, hebben ons onthaald in hun eigen Hof van Eden. Ons tentje hebben we vast geprikt op een stukje gras naast een zacht kabbelende beek. 's Avonds bleven we op temperatuur bij de snorrende houtkachel onder het genot van een warme kop koffie. Hoe simpel kan het goede leven zijn. De andere lopers druppelen gedurende de avond, op één na, allemaal binnen.

Die avond is ook de briefing. MIG had al in een eerder stadium aangegeven dat het allemaal niet te serieus zou moeten worden en het meer moest worden gezien als een toneelstuk, een goed verhaal. Prima insteek want er zijn al genoeg recreatieve lopers die de loperij en vooral zichzelf veel te serieus nemen. Dit fysieke theater past ons in ieder geval heel goed. De start wordt 3 uur naar voren gehaald en zal de volgende morgen om 9 uur plaats vinden voor 5 lopers die hebben aangegeven voor de hele afstand te gaan. Om 12 uur zullen er dan nog 3 lopers starten waarvan er 2 op voorhand al weten niet de gehele afstand te zullen voltooien. We starten met een rondje tegen de klok in en zullen dan elke volgende ronde tegengesteld lopen. De laatste ronde ben je vrij om je eigen richting te kiezen. Om er voor te zorgen dat de gehele afstand wordt gelopen dient er onderweg een bladzijde uit een aantal boeken, die onderweg verstopt zijn, te worden gescheurd. Elke ronde krijg je van mevrouw de race director een nummer dat correspondeert met de bladzijde die je uit de boeken dient te halen. De balisage (markering) onderweg is minimaal, maar in combinatie met de GPS track, een beschrijving van de route op papier en gezond verstand zou het voldoende moeten zijn om de rondes op de juiste wijze te kunnen slechten. Dit betekent dus dat er niet doorgedenderd kan worden op kruisingen maar er even moet worden ingehouden en goed moet worden gekeken naar waar de balisage is aangebracht. Een 100 miles lange speurtocht dus. Het beloofd allemaal steeds leuker te gaan worden.

De volgende ochtend staan de 5 conquistadores of the useless klaar om het parcours van de TDS en de 7 bladzijden uit de boeken te veroveren. Han Savelkoel is ingevlogen om één en ander op bewegend beeld vast te leggen. Vanuit een 4x4 die voor ons uit rijdt wordt de start gefilmd. De auto wordt bestuurd door Philippe Laurent, een local die hand en spandiensten tijdens deze loop levert. Beide zullen we zowel op het parcours als bij de ravito regelmatig treffen. Hun enthousiasme draagt bij aan de meer dan uitstekende sfeer in dit fysieke theaterstuk. We zijn nog nauwelijks een kilometer onderweg of we zijn de route al kwijt. Even zoeken en dan zien we een balisage hangen. Het is even wennen, maar als je het systeem van de balisages begrijpt dan wordt het al een stukje makkelijker om op het parcours te blijven. De eerste ronde blijven we met z'n vijven bij elkaar. Willem Mücher brengt ons de eerste beginselen bij van het determineren van paddenstoelen. Altijd handig mocht je niet spontaan gaan hallucineren, kun je altijd nog wat paddo's tot je nemen. Na de eerste ronde blijken we boek 5 gemist te hebben. Maar omdat we samen hebben gelopen is de race director coulant en mogen we de race voort zetten. In de volgende ronde valt de groep van 5 uit elkaar. Omdat we nu in tegengestelde richting lopen komen we ook de 3 lopers tegen die om 12 uur zijn gestart. Dit zal gedurende het spel nog een aantal keer gebeuren. Iets om naar uit te kijken. Even vragen of een ieder nog goed in zijn rol zit en verder maar weer.

De eerste 2 ronden gaan bij daglicht en na een ruime pauze bij de ravito, lopen we in de 3e ronde de donkerte in. Fraai is het oehoe-en van de uilen in de nacht. In de ochtend als we in onze 4 ronde lopen en het daglicht aanbreekt, zie ik een ree wegschieten. Een aantal wilde zwijnen die voorbij stuiven zijn kennelijk op de vlucht voor jagers die we in de verte schoten horen lossen. Ik loop er in deze 4e ronde bij alsof de jagers mij ook hebben aangeschoten. Hoewel ik nergens pijn heb zit er geen gang meer in. In mijn kop begint het te spoken. Daardoor ben ik minder scherp en lopen we een aantal malen verkeerd. Leuk hoor heb je er minder zin in, krijg je extra kilometers voor de kiezen. Het idee dat ik het maar voor gezien moet houden begint in mijn kop naar boven te borrelen. Misschien is 2x een 100 miles in twee weken toch een beetje te veel van het goede. Mijn grote steun en toeverlaat Renske praat op me in. "We gaan toch nog steeds vooruit en zolang je vooruit gaat kom je er wel." Ze laat me op kop lopen en moedigt me aan toch vooral naar die volgende boom, die 200 meter verder staat, te dribbelen. Als straf voor mijn negatieve denken loop ik dan in plaats van 200 meter maar meteen 400 meter door. Al worstelend met mezelf weet ik meer dood dan levend de ravito te bereiken. Na een verzorging met een pasta salade, heerlijke muntthee en ander vreetwerk als ontbijt gaan we de laatste ronde in. In deze ronde begint mijn atheïstische gedachtegoed te wankelen. Ik word namelijk geconfronteerd met een regelrechte reïncarnatie van mezelf. Er kan weer redelijk gedribbeld worden en ik zie er zelfs de lol weer van in. De laatste ronde gaat uiteindelijk weer een uur sneller dan de ronde hiervoor. Anderhalf uur na Jonathan Koutstaal en een uurtje na Mark komen we in een nog redelijk tempo weer aan in het Hof van Eden. We hebben een dijk van een fysiek theaterstuk mogen beleven.

Nu nog even opfrissen in het op hout verwarmde buitenbad en we kunnen als laatste aanschuiven aan de dis. Een riante BBQ met het heerlijke Saison 1858 bier van de plaatselijke brouwerij. Wat smaakt dit super wanneer je een paar uurtjes in beweging bent geweest. 's Avonds rollen we voldaan en met de nodige trots op wat we hebben gepresteerd, in ons geriefelijke tentje.

Bij deze willen Renske en ik een ieder die dit unieke, eenmalige weekend tot zo'n succes hebben gemaakt hartelijk danken.
MIG voor het script en regie.
Nicole voor haar dubbelrol als race director en hoofd ravito.
Han voor het camerawerk.
Philippe voor zijn enthousiasme en het souffleer werk op zoek naar boek 5.
En George, Wim, Willem, Jonathan en Mark voor hun rol als medelopers.
Het was een pracht toneelstuk……..


Ernst Jan Vermeulen

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Zondag werd sinds lange tijd weer een marathon in Den Haag gelopen. Gezien de prachtige route kan dit tot een heus evenement uitgroeien. Maar er zijn nog wel wat verbeterpuntjes.

Den Haag stond niet op mijn lijstje, maar het gerucht ging dat Dick van Es mee zou lopen en dan nog wel met startnummer 1. Met Dick wilde ik nog wel een marathon lopen en dus heb ik me opgegeven. Was wel even schrikken van de 47,50 aan startgeld. Daar kreeg je dan wel weer een functioneel shirt voor. Maar ik koop mijn shirts liever zelf. Het zou beter zijn als er een keuze was, met of zonder shirt.

De start was wel lekker vroeg, al om 09:00 uur, dat vind ik heerlijk, maar als je van ver met het OV moet komen is 09:00 op zondag onhaalbaar. Een uurtje later zou beter zijn. Er is niet echt een omkleedruimte, en na afloop dus ook geen douche, maar stoelen genoeg. Onze tassen konden we in een onverlichte parkeergarage neerzetten. Tijdens de wedstrijd zou het hek dicht zijn. Dat lijkt goed beveiligd, maar……. tot aan de start en na aankomst van de eerste lopers van de halve is het hek open en dan kan iedereen binnenlopen. Toen ik mijn tas bracht stond daar in het duister een onduidelijk iemand, volgens zijn zeggen om ‘de zaak in de gaten te houden’. Bij navraag klopte dat ook, maar hij was niet als zodanig herkenbaar en had geen legitimatie.

Even later liep ik Dick tegen het lijf. Hij zou niet de hele zou lopen, dat doet hij al jaren niet meer, maar de organisatie had hem er, als boegbeeld van de club, graag bij hebben. Het gaat Dick goed, hij loopt elke week nog drie keer 10 tot 15 km. Na de start, zonder schot maar met toeter, ging de meute op pad, de halve - en de hele marathonners en de ultralopers starten allemaal gelijk. Ik liep samen met Dick en al kletsend bereikten we al snel het 5 km punt. Hier ging Dick rechtsaf naar huis. Ik ging lekker door, maar matigde mijn tempo iets. We hadden nog een lang stuk strand voor de boeg. Maar eerst door en langs villawijken met brede wegen, fietspaden en ruime bochten. Het was me onduidelijk waar de route precies liep, op de weg, het trottoir of het fietspad? Het gevolg was dat iedereen, onder het motto ‘snijden waar het kan lijden’ overal de binnenbochten nam. De route afzetten met roodwit lint verdient toch wel aanbeveling. Na 11 km mochten we het strand op, er stonden ons 12 km te wachten. De weg er heen ging door de duinen, dus met aardige klimmetjes, zeker het laatste stukje door los zand was pittig. Bij Scheveningen er even af en om de haven heen en dan verder weer over het strand. Het was gelukkig laag water, dus het strand was lekker hard en met een zuidwesten windje in de rug vlogen de km’s voorbij. Ik vond het prachtig op het strand en liep zo dicht mogelijk langs het water. Ik hou al jarenlang een lijst bij van vogelsoorten die ik al lopend zie en kon de lijst uitbreiden met Jan van Gent, Grote Jager en Rosse grutto. Een beetje vogelaar weet nu meteen dat ik niet vaak aan de kust loop. Daarom was het des te leuker. Opvallend is altijd weer dat er grote stukken strand zijn waar niets ligt en dan opeens tientallen meters met heel veel dode mesheften, als of er een vrachtwagen vol geleegd is. Er over heen lopen geeft een schitterend krakend geluid. Op het strand waren ook een aantal drinkposten met water, energiedrank, bananen en sinaasappel.

Bij de laatste verzorgingspost moesten we het strand af, omhoog door het mulle zand en dan weer door de duinen. De ultra’s moesten nog een extra stukje strand, maar zouden later weer bij ons op de route komen. Op de route viel me het grote aantal regelaars op. Maar, anders dan bijvoorbeeld in Amsterdam of Rotterdam, hadden ze, op een enkeling na, geen belangstelling voor de lopers en die werden ook niet aangemoedigd. Dit gold niet voor de vooral jonge mensen bij de verzorgingsposten, want die waren razend enthousiast.

Het ging nog steeds lekker, op een prachtig route in een mix van duinen, bossen, weilanden en spaarzame bebouwing. En ondanks dat ik de week ervoor nog de One and Only had gelopen bleef het voortvarend gaan. Pas bij de 37 km werd het wat moeilijker. Maar daar was ik niet uniek in, ik haalde zelfs lopers in. Dat is me lang niet gebeurd. Ondertussen keek ik al een tiental km uit naar een toilet. Maar langs de route heb ik geen toiletten gezien.

Mijn tempo was ondertussen gezakt, ik had ook veel in te houden en dat loopt niet lekker. Gelukkig was de finish dichtbij en even later kwam ik door de finish, slechts 4 minuten langzamer dan in Roelofarendsveen. En tot mijn verassing, direct na de finish allemaal toiletten, wel 20 en allemaal vrij. Dat bracht uitkomst en opluchting.

Den Haag is voor mij een onbekende stad. De finish lag ruim 500 meter van de startlocatie verwijderd en ik had geen idee hoe ik er moest komen. Twee regelaars wisten dat ook niet, ook de dame van het Rode Kruis wist het niet. Eindelijk vertelde iemand me dat ik, wijzend, ‘die weg in moest tot de tramrails en dan linksaf’. Ik op pad en na twee keer vragen vond ik de donkere parkeergarage terug, open en voor iedereen toegankelijk, er was geen enkele controle. Mijn tas stond er gelukkig nog.

De marathon van Den Haag kan echt iets moois worden, maar dan moet er organisatorisch nog wel wat veranderen. Toiletten in het startvak en onderweg, bijvoorbeeld bij elke verzorgingspost. Duidelijk markering van de route en een duidelijke bewegwijzering. Een beveiligde plaats voor je tas. Als dat niet kan, geef het dan aan op de site Een lager starttarief en de keuze of je wel of geen shirt wilt. Vrijwilligers duidelijk herkenbaar maken met een hesje en legitimatie. Zorg dat ze meer gemotiveerd zijn, is wel zo leuk. Een duidelijke bewegwijzering van finish naar omkleedruimte en startlocatie zou ook erg prettig zijn. In Leiden deden ze dat met gekleurde lijnen op de het trottoir. Dat werkt perfect. En, een goede omkleedruimte met douches is ook prettig.

Ondanks deze puntjes van kritiek heb ik zondag in Den Haag enorm genoten.

Theo de Jong
Theo.marijke(at)planet.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Na lange tijd in de lappenmand gezeten te hebben vond ik het wel eens tijd om weer een rond te rennen met een startnummer. De ultraloop in Den Haag leek mij wel een geschikte loop. Dicht bij huis, ik woon echter in het Westland, en het parkoers waarover ik het meeste wel eens gelopen heb. Het ziekenhuis waar ik werk is maar 1,5 km van de start af, dus parkeren en omkleden deed ik dus op mijn werk. Nu heb ik de afgelopen tijd slecht, zeg maar waardeloos, kunnen trainen ivm blessureleed en doel van deze wedstrijd was dan ook terugkeren voorbij de marathon. Al is het maar één km. Mijn langste duurloop was sinds Steenbergen niet verder dan 20 km gekomen. Texel had ik echter ook redelijk relaxed uitgelopen onder ongeveer dezelfde trainingsomstandigheden. Dus waarom Den Haag niet.

Het wordt zondagochtend. Ik word wakker met hoofdpijn. Omdat ik niet met pijnonderdrukkende medicatie een ultraloop ga doen begin ik dus de wedstrijd met hoofdpijn. De dagen voor de wedstrijd was ik echter ook nog eens snotverkouden en had een stoelgang die nogal vloeibaar was. Geen prettige vooruitzicht voor een loop dus. Al met al is het zich naar de start toe bewegen geen probleem. Andere hadden schijnbaar wel moeite, wat ik hoorde her en der wat gemopper over de organisatie bij de start.

Het is 09.00 uur als we starten. De eerste 40 km is gezamenlijk met de marathon op een uitstapje bij het strand na. De loop slingert zich door Den Haag richting het strand. Onderweg word ik luidruchtig toegejuicht door verplegend personeel van ons ziekenhuis die als rijdende EHBO post diende. Na een aantal km gaan we het strand op richting de Scheveningse haven om daar het 2de stuk strand te belopen. Tijdens dat 2de stuk begon ik te merken dat ik niet fit was en nogal meer zweette dan trainingslopen in de zomerse hitte van weken terug. Het lopen ging me niet gemakkelijk af. Op het strand begon ik echter ook problemen te krijgen met de spieren van mijn rug en borst. Ik liep echter met een rugzak met 3 ltr vocht, iets wat bij mij normaal is en ook nooit problemen geeft. Door die pijnen werd het ademhalen ook steeds vervelender. Maar goed dat wist ik en loop voor als nog verder.

Het strand was goed te belopen en maakte de km’s op het strand vol samen met Hans Lems die me ondertussen ingehaald had. Hans die nogal veel in de bergen loopt, vertelde me mooie verhalen van trails die hij gelopen had. Voor mij handig, want ik heb op dat stukje strand toch weer mooie dingen geleerd over trailrunning. Toen we het strand afgingen, na zo’n 28 km, moest ik hem laten gaan. Ik merkte aan mijn lichaam dat hij het er niet eens mee was dat ik ging hardlopen vandaag. Ik heb echter ook nog een kop op mijn romp die over het algemeen sterker is als mijn lijf, dus doorlopen. Ik merkte wel dat ik steeds zieker begon te worden. En aangezien je met ultralopen vaak verder gaat als je lichaam wilt, heb ik voor mezelf toch een overkoepelende regel ingevoerd. “Als ik een ziek gevoel krijg onderweg tijdens een wedstrijd en dit duidelijk te wijten aan is een ziektekiem dan is uitstappen een reële optie”. Nu is het wel zo, dat als ik strontmisselijk wordt van de inspanning ik dus wel doorga.

Maar goed, langzaam kom ik bij de splitsing bij het 40 km punt. Een punt waar de marathon rechtdoor gaat over een afgezet parkoers en de ultra verder gaat met een begeleider over een niet afgezet parkoers. Ik zat op dat moment al te twijfelen of ik met dit zieke lijf wel door moest lopen. Echter waren toen ik daar aankwam de begeleiders op en kon ik verder lopen met een kaart in mijn hand. Nu moet je weten dat ik een bril draag in het dagelijkse leven en vooral voor het lezen. Hardlopen doe ik als het even kan zonder bril. Cijfers op mijn Garmin kan ik dus alleen lezen met veel licht en met veel moeite. Sinds 2 weken loop ik wel hard met mijn bril als ik moet navigeren op mijn Garmin tijdens trainingen op onbekend terrein zoals de Veluwe. Nu had ik mijn bril niet op dus die kaart is een zwarte vlek. Nu zal ik niet verdwalen omdat ik in grote lijnen het parkoers wel weet, maar helemaal precies weet ik het niet. De optel som van mijn zieke lijf en het lopen op een parkoers waar ik zelf me weg mag vinden besloot ik om recht door te lopen en verder het marathon parkoers te volgen. Vergeet niet dat wij van de ultra ook nog een uitstapje hebben gemaakt en verder in de km’s waren als de marathon zelf. Tel daarbij op de afstand van de marathonfinish naar het Westeinde ziekenhuis en je zit op 45 km. Iets wat ook op mijn Garmin te lezen is 45,3 km.

Op mijn afdeling even mijn gemak genomen met een bakkie koffie en met een grote grijns op mijn gezicht ondanks het uitstappen. Ik had 45 km hardgelopen zonder blessureleed aan mijn benen. Iets wat veel waard is op het moment.

Thuis aangekomen voelde ik hoe ziek mijn lichaam eigenlijk was. Voelde me net een opgewarmd lijk. Nu herstellen en me voorbereiden op de Brussels marathon waar ik weer voor het zoveelste jaar een Hollandse pacer ben in Belgische dienst.

Hennie van Velzen
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Vandaag stond ik aan de start van de 68 van den haag, nieuwe race die me wel ligt. Stukje strand, grote ronde: simpelweg lekker lopen.

Ik had het plan om 15 per uur te gaan lopen (asfalt) en op het strand ontspannen iets rustiger. Zo gezegd, zo gedaan.

Op het strand liep ik samen op met de nummer twee van de marathon, bij 28 ging hij rechts en ik moest nog 500mtr door.Opeens wordt ik ingehaald door een auto. Snel springt de man eruit en zet een bord neer er roept de duin over en het fietspad volgen.

Bovenaan staat Ester Devilee, ik zeg: " jij ben ester toch?" Ja en jij? Ik lach en zeg kijk maar bij de uitslagen! Later die dag moest ik nog terug denken aan deze grap.

Onderaan de duin volg ik het fietspad links afbuigend richting Meijendel. Ik ken het gebied van training van vroeger samen met Guus van Veen, Wim Bart Knol en andere. Na een meter of 600 twijfel ik en bedenk met dat ik van den haag wegloop. Ik draai om en herinner me een lint op de grond met daarop volgens mij de tekst van een andere loopwedstrijd. Ik ben na enkele minuten weer terug onder aan de duin en zie Arjen vd Berg in blote barst sterk lopen.

Onze vriendschap is door tal van gebeurtenissen gedaald tot vriespunt. Ik ben blij dat hij daar zo sterk oogde - met die gedachte en een hallo van Guus van veen vervolg ik weer de juiste route.

Ik lach wederom naar me mevrouw Devilee die volgens mij het gat tussen ons probeert te klokken. Ik zie dat ik weer 15 per uur loop en ben er gerust op dat ik mijn ingeleverde voorsprong weer aan het uitbouwen ben. Tevens loop ik tegen de klok vandaag en niet tegen een andere loper.

Langzaam aan stoor ik me aan de gebrekkige verkeersregelaars en vooral hun lakse houding.
Bij 40 zouden er fietsers klaarstaan, maar niets daarvan op mijn route te zien. Ik loop van geel hesje naar geel hesje en opeens sta ik bij de finish.

Nog steeds weet ik niet waar het fout ging. Bij het tunneltje dacht ik kort na de race, maar nu een kaartje gezien te hebben van een marathonloper blijkt dat de splitsing in het Haagse bos was. In dat bos vroeg ik aan elke geel hesje of ik goed zat en waar de splitsing naar de 68 was. Helaas elke keer een vragende blik.

Ik stop drie meter voor de marathon finish wetende dat ik goed fout zit. Lees 44km af en een gemiddelde van 4:06 per km.

Nu uren later lees ik dat Arjen heeft gewonnen - verdiend gezien hij de route wel goed liep.

Het heeft verder geen zin om de organisatie de schuld te geven - heb na afloop netjes mijn bevindingen gedeeld en ik hoop dat enkel ik verkeerd liep.

Winnaars lopen goed, ik trek mijn les hier uit en leer voortaan nog beter de route uit mijn hoofd leren.

Arjen gefeliciteerd. Ik hoop dat je sterk ben blijven lopen - ik genoot van onze korte wissel van blikken. Dacht terug aan die goede oude tijd met pannenkoeken na afloop.

Mijn glimlach was gemeend en als jou handgebaar dit ook was heeft me dat in ieder geval wel iets gebracht vandaag. En nu zittende aan een val dieu blond ( dave Bonne style) besef ik me dat dat misschien nog wel belangrijker is.

Met sportieve groet,
Jeroen Romeijn
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]