Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
19 jun 2018
Zugspitz Ultratrail 2018
15 jun 2018
Ultra Fiord 2018
3 jun 2018
GTLC 105 km 2018
31 mei 2018
Keufelskopf Ultra
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* 27 feb 2014: Seychellen marathon.
* 24 feb 2014: la Magnetoise - 67 km - 23.02.14
* 24 feb 2014: Trail de la Mazerine
* 18 feb 2014: Louis Persoons Memorial
* 18 feb 2014: Hoe kan dat nu?
* 17 feb 2014: Brutus – LPM Marathon Genk 2014
* 10 feb 2014: Verslag Brocken Challenge 2014
* 8 feb 2014: De Maui Oceanfront Marathon 2014
* 2 feb 2014: Verslag Marrakech (door Albert Meijer)
* Januari
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2014
 
Voor degene die de lange grijze winter hier een beetje zat is en op zoek is naar een zonnige marathon kunnen wij de marathon van Sevilla aanraden. Je bent er zo vanuit Eindhoven en de luchten zijn daar zo mooi strak en hemelsblauw! Daarnaast is Sevilla ook een erg mooie stad die veel kunst en cultuur in het aanbod heeft, met ook tal van bijzondere restaurantjes, waarvan de meeste helaas slechts om 21.00 uur pas beginnen met het aanbieden van warme maaltijden.

De marathon is binnen enkele jaren enorm gegroeid en voor deze editie waren de startplaatsen in november al uitverkocht. En omdat wij eerst de vlucht boekten en daarna pas gingen kijken of we nog konden inschrijven hebben we uiteindelijk via een Spaanse vorm van 'Marktplaats' en de hulp van onze Spaanse vriend Jesus nog startbewijzen kunnen bemachtigen. Officieel konden deze niet op onze naam worden omgezet maar op de sportbeurs zwichtte de organisatie en zette de namen Juan en Manuel om in Els en Micha. De startnummers zelf bleven zoals ze waren en ik ben enorm als Donna Juanita aangemoedigd. Helaas bleek achteraf dat de omzetting van het startnummer van Micha toch niet helemaal gelukt was, hij staat nog als Manuel in de resultaten.

De marathon start bij het Olympisch stadion, drie kilometer buiten het centrum van de stad. Op weg daarheen kwamen honderden jongeren juist terug van het nachtelijk feesten, een groot contrast. In het stadion kon je een tas afgeven, er waren helaas geen kleedkamers beschikbaar en alles was steenkoud daar binnen. De 9000 deelnemers werden keurig in speciale vakken naar binnen geloodst. Eenmaal binnen kon je zo doorlopen naar een sneller of langzamer startvak. Er waren ook pacers die vreemd genoeg na een half uur hun ballonnen de lucht ingooiden en daarna als dusdanig niet meer herkenbaar waren .

Bij de start om 9 uur wees de thermometer slechts s 4 graden aan maar bij de finish ruim 24 graden. Een enorm groot temperatuurverschil dus. Een weggooi shirt of vestje is handig in dit geval. Elke 2,5 km stond er een water -of gewone post, dus keurig geregeld allemaal. En wat zijn die Spanjaarden enthousiast!! De lopers brullen van alles onderweg en ook het publiek laat zich enorm gelden, zie hier het zuidelijke temperament. Het parcours mocht er zijn, veel vals plat, maar je passeerde langs bijna alle toeristische plekken van de stad, stukken langs de brede Guadalquivir rivier, af en toe een mooie brug over. De route voert langs paleizen, door een prachtig park, dwars door het centrum, langs de kathedraal enz.

Via een vrij steile helling dook je het Olympisch Stadion in waar na drie vierde rond de finish lag. Met veel kabaal van de speaker en applaus van het publiek werd je over de meet geschreeuwd. Daarna moest je doorlopen, kon je een hele sinaasappel pakken en die openscheuren met je handen ... Diverse drankjes lagen er voor het grijpen, dan diende je doorheen de ijskoude catacomben van het stadion te lopen, dan naar buiten en weer naar binnen voor je tas. Buiten het stadion wachtten enkele bussen terug naar het centrum maar het waren er duidelijk veel te weinig om 9000 lopers waarvan het gros binnen de 4 uur finishte, weg te voeren. Dat is soms bij grote stadsmarathons wel anders.

Micha ( Manuel ) en ik waren tevreden over onze tijden (4.31 en 3.58). ’s Avonds hebben we op een plein in de stad nog heerlijk buiten gezeten en een maaltijd genomen ... in werkelijk zomerse omstandigheden. Met lekker gebruinde koppen zijn we na een week Sevilla weer huiswaarts gekeerd.


Els Annegarn en Micha Havreluk

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
VERSLAGEN van Februari 2014
 
Omdat we naar het tropisch eiland Seychellen gingen zijn we 1 week voor de marathon afgereisd om alvast aan de temperaturen te wennen. Na een tussenlanding in Dubai kwamen we smorgens aan om 07.00 uur en was het al 30 graden. De Seychellen is een republiek wat bestaat uit 115 eilanden met 76.000 inwoners net onder de evenaar midden in de Indische Oceaan. De eilanden zijn uniek in de wereld omdat het voornamelijk uit graniet bestaat in tegenstelling tot andere eilanden zoals Hawai die uit lava bestaat of koraal. In de 18e eeuw kwamen de Franse kolonisten met Afrikaanse slaven en vormde de voorvaders van de huidige Seychelse bevolking. Daarna kwamen de Britten maar de Franse invloed is nog altijd aanwezig. Het Creools de taal van de Seychellen is een verbastering van het Frans.

Na een korte transfer kwamen we aan in ons resort gelegen op 400 meter van de start/finish. De promenade van de start/finish was nog in aanbouw en de dag voor de marathon waren de stratenmakers nog bezig om de gaten te dichten. De volgende dag hebben we een auto gehuurd ( links rijden) om het eiland te verkennen en om onze startnummers te gaan halen bij de organisator Giovanna. Omdat de site niet goed werkt heb ik zelfs vanuit Nederland nog gebeld of alles in orde was i.v.m. waar startnummers halen enz. Na een zoektocht in de hoofdstad Victoria via de bibliotheek, een overheidsgebouw zijn we terecht gekomen bij het Nationaal Sportcentrum waar het kantoortje van Giovanna was. Zich niet druk makend kregen we ons startnummer voor de marathon en 10 km na betaling van 45 en 20 euro. Zo slecht als de marathonsite is, is er veel reclame in de hoofdstad, grote posters, spandoeken aan gebouwen en over de wegen, op de ferry enz.

Tussen de moessonbuien door hebben we nog kunnen snorkelen, duiken, vogels spotten en zijn we toch maar de route gaan verkennen van het parcours. Het parcours loopt via de Oost kustweg naar het Noorden dan via de West kustweg richting de hoofdstad Victoria. In het centrum is het keerpunt bij de replica van de Big Ben (6 meter hoog) en via de dezelfde weg weer terug naar de start/finish in Beau Vallon. Een prachtig stuk parcours constant langs de Indische Oceaan met schitterende stukken maar met alleen maar heuvels op en af. Na 4 x te hebben getraind in 30 graden was mijn conclusie al dat het zwaar zal worden tijdens de marathon. Alleen als je al wandelt is je T shirtje al nat i.v.m. de hoge luchtvochtigheid. Normaal verken ik nooit het parcours maar achteraf ben ik blij dat ik het wel heb gedaan.

Zondagmorgen om 7 uur ben ik rustig gestart en al vanaf het begin de heuveltjes op rustig opgewandeld. Inmiddels was het al 32 graden geworden met een luchtvochtigheid van 80%. Tel daarbij de vele korte en lange heuvels met vrijwel geen schaduw zodat je steeds de zon op je kop had. Na 4 uur en 33 minuten kwam ik bij de finish maar ik had mijn 108e marathon volbracht in het 64e land.

Mea liep haar 10 km in een tijd van 1 uur en 2 minuten. Normaal loopt Mea de halve marathon maar door de hitte is het 10 km geworden. Gezondheid gaat voor prestatie. In totaal deden er 1700 deelnemers mee uit 33 landen op de afstanden 5/10 en 21 km en de marathon. Heel goed geregeld wat verversingsposten betreft, een Rode Kruis auto die alle lopers controleert tijdens de marathon en na afloop een mooie medaille een Dry fit shirt. Alleen op het parcours hadden ze de km aanduidingen verkeerd geplaatst. Op de 20 km stond het bord van de 25 km , bij de 25 km het bord van de 30 km en de 35 km ergens bij het 10 km punt. Het is toch een groot voordeel als je een GPS horloge hebt.

‘s Avonds was er een groot gala diner in ons resort met prijsuitreiking en kledingshow van Zuid Koreanen, prachtig allemaal. De organisatie is vreemd genoeg in handen van de Zuid Koreanen. Volgende dag zijn we met de ferry en een speedboot (2 uur varen) naar een eilandje geweest om een zeer zeldzame vogel te spotten,de Seychelles Magpie–Robin. Als gepassioneerd birdwatcher geeft het zien van deze vogel hetzelfde gevoel als een marathonloper die de finish bereikt. Daarna naar het eilandje Curieuse geweest om de grootste kokosnoot van de wereld te bekijken, de Coco de Mer die 20 kilo kan worden. Ook nog een bergwandeling gemaakt op de hoogste berg van de Seychellen die 905 meter hoog is. Onze gids liet de kleinste kikkertje van de wereld zien, 3 mm groot En natuurlijk op de eilanden duizenden reuzenschildpadden die ze zelfs als huisdier houden. Kortom genoeg te doen op de Seychellen.

Mijn volgende marathon wordt die van Kosovo op 25 mei Deze wordt gelopen op een trail van 10 of 13 km die in de heuvels ligt net buiten Pristina. Als landloper ben ik sinds kort contactpersoon voor de site http://www.countrymarathonclub.com Hier staat meer informatie op over Kosovo maar is nog niet compleet.


Jaap vd Berg


 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
La Magnetoise is de eerste deelname aan deze gruwelijke trail sedert een kleine tien jaar. Gruwelijk omdat het glibber gehalte groot is in combinatie met heftige afdalingen, klimmen en waterpartijen waar ik totaal niet mee uit de voeten kom.

Toch vind ik het wel wat hebben om deel te nemen aan deze trail ondanks dat ik het eigenlijk niets vind. Maar waarom doen mensen over het algemeen dingen welke ze prettig vinden en niet de minder prettige zaken zoals voor mij deze trail. Wat me nog goed in het geheugen is bijgebleven is de meer dan sympathieke organisator Phil. Ik kom echt niet voor zijn wangkus maar ik vind het bijzonder dat we elkaar na acht jaar nog kennen. Met een mengelmoes van Frans, Nederlands, Engels en handen en voeten komen we tot een kort gesprek. Wouter een trailer bij uitstek is ook van de partij. Bescheidenheid siert hem. Zijn vouwfiets vergezelt hem.

Na een overnachting in het kasteel in Soumagne sta ik redelijk uitgerust aan de start. Het werk wil ik een dag proberen van me af te zetten. Een forse reorganisatie staat binnen afzienbare tijd (a.s. week?) op komst waarbij gedwongen ontslagen niet te vermijden zijn. Het houdt met helaas teveel bezig. Alleen vandaag niet. Voor de start ontmoet ik Jos Vrancken. We ontmoetten elkaar in het verleden regelmatig bij trails zoals vandaag. Een feest is het P'ti Lou te ontmoeten. Een feest van herkenning. Helaas is hij genoodzaakt na dertig kilometer de wedstrijd te staken vanwege rugklachten. Ik vind het doodzonde dat ik op een a.s. trail van hem niet kan deelnemen. Niet zomaar een trail maar een 100 miles. Mijn ervaringen op deze ultra-afstand op de Ardennen is er één om nooit te vergeten. Vooral gedurende de nacht. Goh wat voel je je dan klein worden in de serene rust. Eén van de 100 miles begon het te onweren. Echt uniek maar dan wordt je nog kleiner.

08.00 zondagochtend roept Phil iets van 'allez' waarna ongeveer 100 sportievelingen zich voortbewegen. Eén ding wil ik en dat is rustig starten en niet wandelen. Rustig starten lukt aardig ondanks we in het begin redelijk dalen. Niet wandelen lukt al redelijk snel niet. Frustrerend als je niet moe bent maar je genoodzaakt wordt te wandelen. Genoodzaakt wordt veroorzaakt door de glibberige ondergrond, waterplassen en de vele zwerfstenen. Het hoort gewoon bij trailen. Gelukkig is er over een paar weken een lange loop in het Oosten van het land waar de ondergrond absoluut prettiger is en waar de klimmen absoluut niet zo heftig zijn zonder dat ik deze onderschat. La Magnetoise telt 1.800 hoogtemeters. Ik moet wel lachen als ik verslagen weleens lees maar je daalt deze ook weer. Nou ik kan je op een briefje schrijven dat afdalen veel ellendiger aanvoelt dan het klimmen tijdens la Magnetoise.

Echt de eerste dertig kilometer heb ik al vet afgezien. Dit gedeelte ben ik inmiddels drie keer de weg kwijt geraakt. Ik let totaal niet op. Een voordeel van een dag en een nacht hardlopen op een baan in Barcelona dat je in een soort van trance/flow komt waarbij je niet hoeft na te denken. Dit aspect vergeet ik zeker gedurende de eerste dertig kilometer. Het ellendige is dat de eerste verloping door mezelf veroorzaakt wordt waarbij ik een vijftal anderen op sleeptouw neem. De volgende verloping is bij een afdaling welke als oprit dient naar een huis. Achter me roepen deelnemers dat ik verkeerd loop. Tja dan kan ik terug die klim niet meer hardlopend overwinnen, dus maar weer wandelen. Vervolgens een afslag waarbij de afdaling voor me glijden in het kwadraat is. Idem aan Vincent Schoenmakers in het verleden ben ik super bang niet te vallen waardoor de afdalingen krampachtig zijn. Na de afdaling volgt een klim. Echt niet normaal. Ik vraag me af hoe een Wouter deze trail constant kan blijven hardlopen. Respect. Jemig wat een pracht natuur maar wat jammer dat je zo gefocust dient te blijven om niet plat op je bek te gaan. Vallen lukt me vandaag niet, dus een kunstgebit is nog niet nodig.

Op dertig km is er een waterpost. Eerlijk gezegd voel ik me niet super maar om dan tegelijk te stoppen. Natuurlijk niet. De volgende post is al over zeventien kilometer... Na dertig kilometer wordt het parkoers iets lichter maar de benen voelen niet lichter. Gedurende de eerste dertig kilometer loop ik met twee Franstalige sprekende lopers waarbij de dame afhaakt. Goh mensen loop je in de stilte van de natuur, dan nog de hele tijd gekwebbel. Enjoy the silence! Het lijkt wel of aan deze zeventien kilometer geen eind komt. Wat gaat het langzaam! Het heeft één voordeel. In dit gedeelte krijg ik de kans te genieten van de vergezichten. In de dalen kijk je op dorpjes, kerktorens en de weides. Toch gaat dit genieten snel weer over naar het geconcentreerd voortbewegen (hardlopen is een te groot woord) om niet horizontaal gestrekt te gaan. Een lekkere buikschuiver heb ik geen zin in. Daarnaast moet ik blijven opletten niet het spoor te verliezen.

Uiteindelijk gaat het parkoers verliezen wederom lukken na de tweede verversingspost. Deze post biedt meer dan alleen water. Ik eet een schijfje sinasappel en tegen mijn gewoonte in drink ik twee bekertjes cola. Ik heb niets met suiker maar eerlijk gezegd ook niet veel met trailen alhoewel ik wel blijf lachen: sommige delen heeft niets met hardlopen te maken omdat een doorsnee loper er gewoonweg niet kan hardlopen. Toch is het de charme van trailen. De woorden van Wouter voor de race staan me nog helder voor geest: 'de zwaarte van deze trail zit hem in de blubber, nog niet zo zeer in de klimmen en afdalingen omdat je deze trail eigenlijk gewoon kunt blijven hardlopen' Wouter de volgende keer mag je mijn benen lenen, dan wil ik die van jou graag proberen.
Het verlopen lukt me deze keer samen met Jos en een drietal Duitsers. In totaal loop ik een twee à drie kilometer extra tijdens de Magnetoise. We slaan linksaf waarna we vervolgens weer de route-aanduiding zien. Het is gelukkig de laatste keer dat ik de route kwijtraak mede omdat ik me zit te bedenken dat ik voor het intreden van de duisternis wil finishen. Nou voor degene die kickt op snelheid. Reken maar om acht uur starten en het is tegen zes uur donker waarbij ik een kleine zeventig kilometer heb gelopen, dan zijn we het over één ding eens: langzamer kan bijna niet.

Een uur voordat ik finish passeer ik het bordje Olne. Alhoewel mijn geheugen te vergelijken is met een vergiet, kan ik me nog goed herinneren dat het dan nog een redelijke afstand is wanneer je een slakke(n)tempo hanteert. Ja echt zonder gekheid ik haal er nog twee in. Serieus, Na tien uur en een vol kwartier ontvang ik een wangkus van Phil. Vervolgens een bekertje soep en daarna stamppot wortelen met een bratwurst. Besef dat deelname slechts vijftien euro kost inclusief die warme hap dan begrijp je dat Phil er geen stuiver rijker van wordt maar dat hij alleen maar blijde gezichten ziet. Dat straalt hij zelf ook uit. Het is de rijkdom van de mensen op de Ardennen. De rijkdom van de natuur is toch niet betalen in geld! Na een douche is het hartstikke donker. Toch zijn er nog drie hardlopers die in het donker alle stenen, blubber en de vele plassen moeten overwinnen. Tevens hoop ik dat ze verlichting bij zich hebben om de route-aanduiding te vinden. Chapeau voor de laatste drie en Phil!

Bonjour,

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Men had het voorspeld, zondag 23 februari zou een mooie lentedag worden met temperaturen tot 12 graden en matige wind dus, het zou goed zitten om de ultraloop (62km) te lopen in het gehucht Maransart dichtbij Lasne. Wie heeft ooit gehoord van die namen maar toen herinnerde ik mij(als stripliefhebber) dat Jacobs, tekenaar van Blake en Mortimer er gans zijn leven gewoond en begraven ligt. Met mijn neef Kristof (Piek) samen vertrokken in de vroege morgen vanuit het verre Brugge en na 136 km en dankzij goeie gps de sportzaal gevonden in de Rue de Colinet. Vertrek was voorzien om 8 uur maar wat mij opviel, he, waar zijn de andere lopers? Wist wel dat er voor de run van 62 km maar max 100 deelnemers zich mochten inschrijven maar kwam met moeite bij telling aan 37. En inderdaad, wat bleek, er bleven 17 enveloppes met nummer en chip achter aan de balie voor het afhalen enveloppe. Toch spijtig voor de organisatie, die toch maar alles geregeld had met bonnetjes erbij voor een lekkere spaghetti en drank nadien. Wat vind ik het persoonlijk triestig dat men zich inschrijft maar niet betaalt of zal betalen bij afhalen nummer, en dat voor maar (12 euro). Maar om schoenen, uitrusting enz. aan te kopen is geen cent te veel. Ofwel moet die mentaliteit verdwijnen of moeten de organisatie verplichten dat men na inschrijven de rekening moet vereffenen binnen de 14 dagen.

Net voor de start was er nog een korte briefing, eerst in vlot Frans maar, daarna nam een dame het woord om in het Nederlands te vertalen. Wat een afgang, na twee zinnen zag zij het niet meer zitten en begon dan maar op het zelfde elan in het Engels, onverstaanbaar maar als Vlaming (multicultureel) konden wij toch hier en daar iets oppikken. En dan vertrokken wij, een klein groepje van 37 man, nou ja, ook enkele vrouwen niet te vergeten. Door het beloofde weer had ik voor de eerste keer mijn korte broek aangetrokken en had muts en handschoenen achterwege gelaten want dacht, wanneer de zon komt piepen wordt alles veel te warm en moet men alles die te veel is opbergen in de rugzak. En inderdaad, een goed idee want, voor mij zag ik meerdere lopers stoppen om spullen op te bergen. Wel had ik 2 buffs meegenomen, een voor de hals en een op mijn hoofd die ik nu en dan afdeed en opzette wanneer men op de hoogvlakte liep waar de wind ’s morgens wel nog koud aanvoelde.

Nu wat betreft de race: men had de run aangekondigd als voor beginnende traillopers en ik moet beamen, de eerste 25 km waren inderdaad niet zwaar en de slijkpartijen bleven uit buiten hier en daar wat modderplassen. Wij bleven samen achteraan lopen en na een tijdje passeerden wij een loper uit Zwevezele waar wij een vijftal km mee samen liepen en boeiende gesprekken voerden over voorbije en komende uitdagingen. Maar telkens wanneer het omhoogliep moest hij afhaken en kwam terug bij tijdens afdaling maar moest na een tijdje afhaken. Inmiddels hadden wij reeds enkele mooie kastelen gepasseerd (Rixensart) en door enkele bossen gelopen(Bois de Merode, La Hulpe enz). Toen liepen wij rond het meer van Genval, een prachtige omgeving met mooie gebouwen, sjieke hotels en restaurant waar veel volk te zien was (zondag en mooi wandelweer) waar op het einde de eerste bevoorrading was. Zeker voldoende drank en eten maar de cola was niet te zuipen, was cola riva van den aldi en te vergelijken met jullie Heineken dus, ook niet te zuipen voor ons Vlamingen. Een klein flesje echte cola heb ik altijd bij in mijn rugzak maar wilde dit maar aanspreken na 50 km wat ik dan ook gedaan heb, mmmm wat kan dat smaken.

En toen begon het profiel wat te veranderen, wij liepen tegen het Zonienwoud aan en liepen meer en meer op paadjes enkel toegankelijk voor montainbikers en wandelaars en kwamen de slijk en modderplassen meer en meer de kop opsteken, yes, de trail begint op een trail te lijken. Passeerden de tuinen van Solvay, een mooi golfterrein en meerdere paadjes waar we zeer veel groepen ruiters te paard passeerden. Was wel wat opletten op die smalle paadjes, ben wat bang van grote dieren. En ja, daar waren de natte voeten, het werd alsmaar vettiger en modderig en op enkele plaatsen moest men echt schoenhoog door smurrie lopen. Op een gegeven moment moest men een km over droog kleigrond lopen midden de akkers en die heb ik te voet afgelegd, het was bijna onmogelijk er over te lopen wegens de oneffenheden, zeer gevaarlijk voor verzwichte enkels.

Inmiddels was Piek uit mijn zicht verdwenen, tja ,jong geweld kan je niet tegenhouden. Uiteindelijk zou hij 12de eindigen in een tijd van 6u 20min. Op een gegeven moment passeerden wij niet zo veraf aan de leeuw van Waterloo, wel indrukwekkend en nog nooit had ik die gezien in mijn 60 jarig bestaan. O ja, bijna vergeten, na 36km was er nog een 2de bevoorrading en eindelijk, na 50km dronk ik mijn cola, nadien nog een gelletje en nog maar 12km voor de boeg. Bij de 2de bevoorrading hoorde ik dat ik 21 ste liep en kon op het einde nog enkele lopers voorbij steken. Had mij voorgenomen om binnen de 8 uur aan te komen maar door een minder zware trail en maar 60,5 km in totaal eindtijd van 6u46min behaald. Plaats weet ik momenteel nog niet maar denk rond 17de plaats. Bij aankomst was er nog een laatste bevoorrading en na wat nakeuvelen en de organisatie te bedanken veilig thuisgekomen tegen 17 uur.

Enig minpuntje vond ik en ook meerdere andere lopers dat de bewegwijzerende pijltjes wat klein uitvielen en zodoende zelf enkele malen moeten stilstaan, zoeken, wat terugkeren om ze te vinden. Het is natuurlijk niet simpel om een traject van 62 km te bepijlen. En doordat men bijna altijd alleen liep wegens kleine groep ziet men ook niet voor zich waar de loper inslaat. Al met al een leuke run gelopen in een streek die ik hoegenaamd niet kende.

Groetjes,

Thierry de Block



 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]