Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
* 30 jan 2015: Venga, Animo en Vamos in Las Palmas
* 12 jan 2015: Run Forest Run 10-01-2015
* 12 jan 2015: Zuidwesterstorm
* 11 jan 2015: Beuken tegen de wind
* 11 jan 2015: Geen zicht op geen strand
* 2 jan 2015: Oliebollenmarathon
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Januari 2015
 
Eindelijk lekker loopweer, 18 graden, wind, klein beetje zon, bijna perfect. Ik moest er wel voor naar Las Palmas de Gran Canaria. Op zondag 25 januari was daar de Disa Gran Canaria Marathon. Een mooie reden om ons koude landje voor een week te ontvluchten. We hadden aan de oostkant, in Ingenio, een leuk huis gehuurd met rijpe sinaasappels in de tuin. Vrijdag even het echt zonnige zuiden bezocht, naar Playa des Ingles en Maspalomas met hoge zandduinen. Op het strand veel hele en half blote mensen, maar vooral ook veel dikke mensen. Ik verbaas me er steeds weer over dat mensen zo dik kunnen worden.
Op zaterdag naar Las Palmas om het startbewijs op te halen. Prima geregeld, naam noemen en hup daar was de tas met shirt en nummer. Daarna even over de expo, maar die viel wat tegen, klein en weinig gevarieerd. Dan de oude stad in, mooie gebouwen en autovrij, echt een aanrader.

De volgende ochtend vroeg op, 45 minuten rijden naar Las Palmas en daar om 09.00 uur starten. De organisatie is een goed geoliede machine met veel vrijwilligers (bijna net zoveel als in New York) die mij vriendelijk een parkeerplaats op 5 minuten van de start aanwezen. Sticker met nummer op de tas en afgeven bij de bewaakte bergruimte. Ook dit verliep allemaal gladjes. Omdat de hele en de halve samen starten was het in het startvak een drukte van belang. Ik wurmde me wat naar voren zodat ik straks niet meteen achteraan zou lopen. Toch had ik er nog bijna 1:30 minuut voor nodig om over de startstreep te komen. Na de start werd ik aan alle kanten voorbij gelopen. Niet erg, ik zou mijn eigen tempo lopen en dan wel zien hoever ik zou komen. De weken ervoor, eigenlijk al vanaf de koude Spark-marathon was ik verkouden en hoestte me kapot. Ik was er al mee bij de huisarts geweest, maar gelukkig waren mijn longen ‘schoon’. Een dag of tien voor vertrek hoestte ik nog steeds enorm en dat was een aanslag op mijn conditie. Ik kon niet eens meer 30 km rustig hardlopen. En daarna koorts, dus maar weer naar de huisarts. Twijfel, geen antibiotica, wel antibiotica, eerst maar bloedprikken. Daaruit bleek toch een infectie, dus toch antibiotica. En dat hielp. Een kuur van vijf dagen en ik was als herboren, maar had sterke twijfels over mijn conditie. Dus, na de start een rustig tempo.

Langs de kant veel publiek dat ons aanmoedigde met vamos of venga, maar vooral animo (vrij vertaald: ga door, kom op en zet em op). Er was veel oogcontact en er waren veel lachende gezichten. Al snel zat ik in een lekker ritme al hield ik er de rem wel op. Nog steeds werd ik door vele lopers ingehaald, maar na een kilometer of 10 werd dat al heel wat minder en na 15 km was dat inhalen wel voorbij. In de oude stad was het steeds veel vals plat, soms wat steiler, maar eenmaal langs de haven aan de oostkant was het vlak, maar met een stevige tegenwind. Vooral in de tweede ronde (we moesten twee rondes van 21 km) was de wind daar tijdens een regenbui heftig en verloor ik er behoorlijk wat tijd. Dan weer de stad in, slingerend door de vrij smalle straten met hoge huizen, heuveltje hier, afdalinkje daar, het liep heerlijk en ik vermaakte me opperbest, had veel contact met andere lopers en het publiek, het vamos, venga en animo was niet van de lucht. En in ruim 2:14 had ik de eerste ronde afgelegd, iets te snel, maar toch redelijk volgens plan. Er waren maar 700 marathon lopers, dus was het na de finish van de halve (7000 lopers) meteen erg rustig op het parcours. Toch liep ik niet alleen, eigenlijk liep ik altijd wel in de buurt van andere lopers. Langs de haven probeerde ik wat achter andere lopers te schuilen voor de harde wind, maar ze gingen me te langzaam. Dus moest ik alleen optornen tegen de wind. Mijn horloge deed het toen al lang niet meer, dus ik liep volledig op mijn gevoel. En dat voelde goed, geen gehijg en een lekker tempo.

Vanaf 30 km haalde ik steeds meer lopers in en werd zelf maar weinig ingehaald. Ook dat gaf een goed gevoel. Dan vanaf de havenkant de stad weer in, richting strandboulevard. Door de vele zijstraatjes zag ik daar steeds al lopers gaan, terwijl ik zelf nog een paar lange lussen moest maken om er te komen. Maar hoewel ik voelde dat de ‘snelheid’ er een beetje uitwas, kon ik steeds blijven rennen. Pas op de boulevard nam ik de luxe om even 100 meter te snelwandelen. Een paar 100 meter voor de finish haalde ik nog een loper in, maar 50 meter voor de streep sprintte hij mij voorbij. Ik sprintte nog naar hem toe, maar de afstand was al te groot, hij won. Leuk voor hem. Ik ben tevreden met mijn tijd, 4:35:30, maar vooral dat ik niet hoefde te wandelen en dat mijn conditie niet al te veel heeft geleden. Na afloop een mooie medaille en zoveel fruit en sportdrank als je maar kon dragen. Mijn startnummer werd naar de balie geroepen en voor ik daar was stond mijn kledingtas al klaar, werkelijk perfect. Eigenlijk was alles perfect geregeld. Dus op naar de volgende.

Met groet,

Theo de Jong
(theohinne <at> hotmail.com) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Zaterdag 10-11-2015 , om het jaar goed te beginnen zullen we al weer eens een loopje uitkiezen. Vorige week belde ik Gust De Keyser op om te vragen of hij zin had om eens wat verder te rijden voor een loopje. Gust zag het wel zitten en zo stonden we zaterdag om 06u30 klaar aan de fabriek van den Duvel om samen op te rijden naar Appelscha.. euh, waar? Appelscha ligt ergens ver weg in Nederland, een dorpje ergens in Friesland en vlak daartegen het Drents Friese Wold waar we dwars door gaan lopen.

Tijdens de week kregen we nog te horen dat de trail misschien niet zou doorgaan door de hevige stormen, ik mail de organisatie om te smeken om het evenement door te laten gaan, ze gingen er alles voor doen maar wouden toch ook wat veiligheid inlassen wat te begrijpen valt. Tijdens onze rit van 3u30 hebben Gust en ik weer zoveel bij te praten dat we enkel uit ons gesprek te halen zijn door soms plotselinge heel harde windvlagen. Het is 11°C maar tijdens een plaspauze onderweg voelt het veel kouder aan.

Om 09u30 zijn we ter plaatse en worden met open armen ontvangen, 2 legertenten dienen als omkleedzone en startplaats. Ik doe mijn korte broek aan en steek niets in mijn rugzak, een bidon in de hand zou wel voldoende zijn voor een trail van 43,6km met twee bevoorradingen. Even voor de start wensen Gust en ik elkaar succes, Gust had in de mot dat ik wat sneller ging lopen dan anders. Om 10u30 roepen ze dat we mogen starten, het was een zware week voor mij en ik schiet weg om het allemaal wat van me af te lopen, achter mij hoor ik roepen “amai, die schiet weg als een speer”. 300m verder draaien we het bos in en na 5 minuten zie ik al niemand meer achter mij. Dit is er wat over, even gas terug nemen en de tweede komt me al snel voorbij gevlogen. Er staat enorm veel wind en als de wind op kop staat is het soms tegen 8km/u beuken. Iets later komt de volgende me voorbij en na 5km loop ik in vierde positie.

Het landschap is hier buitengewoon prachtig, ik loop met gewone joggingschoenen, het slijk is hier anders dan bij ons en makkelijk te doen met gewone schoenen. 43,6km lang gaan we nu eens geen enkel huis tegenkomen, het ene mooie tafereel na het andere. Ondertussen is mijn regenvestje uit gegaan, het is veel te warm maar soms ook weer te koud, grrr, moeilijk kleden zo. Het gevoel zit wel goed maar toch is mijn snelheid voor mij nog te hoog, ik mag niet vergeten dat ik weer twee weken niet gelopen heb. In de verte loopt nummer 3, gelukkig keek ik even naast mij en zag daar rode lintjes hangen, even heel hard roepen en gelukkig kon hij me nog horen en moest zo niet teveel verloren lopen. Daarna spreken we nog wat samen maar zijn snelheid ligt te hoog voor mij en ik laat verstandig lopen. Voor ons een fietser die overal nog lintjes bij hangt waar ze door de wind zijn weggeblazen.

Eerste bevoorrading, alles in orde, even mijn drinkbus laten vullen met water, een beetje eten en snel verder wat nummer 5 loopt vlak achter mij. Mijn snelheid valt nog wel goed mee maar het is toch regelmatig achter mij kijken om de voorsprong in te schatten. Plots een heel harde windvlaag, vlak naast me valt een hoge spar om, heel indrukwekkend als zo een boom omvalt vlak naast u, toch opletten voor meer vallende bomen. Het parcours blijft prachtig maar is zeker niet minder zwaar geworden, we moeten soms door blubber waar ze met grote machines door gereden hebben. Ook de wind en regen vraagt op sommige stukken veel van ons krachten.

Over krachten gesproken, ik heb niets mee om te eten en de volgende post rond km31 komt niets te vroeg. Nog steeds in vierde positie maar ik voel een enorme dip aankomen. Voor mij twee schapen die wegrennen, ze kiezen toevallig steeds dezelfde weg als ik en blijven zo 500m voor me lopen. Vanaf nu is het proberen om tempo wat te onderhouden, elke 5km staat een bordje en deze keer blijft het echt lang weg , de dip is er zoals voorspeld. Even nog wat vertragen en alles onder controle houden. Na ergens km 38 komt de derde me plots weer voorbij, hij is nog eens verkeerd gelopen en loopt ook deze keer snel van me weg.

Dan moeten we door duinen, prachtig, omhoog omlaag door het mulle zand, het lijkt hier wel een andere planeet. Na de duinen probeer ik terug wat te versnellen maar had dit niet mogen doen, er schiet een reuzenkramp in mijn been… shit, niet nu, ik moet nog 3km.. Alles uit mijn drinkbus halen en voorzichtig dribbelen, het lukt en net onder de kramp geraak ik nog vooruit, het waren verdorie 3 lange kilometers maar we zijn er geraakt.

De vierde plaats is binnen in een tijd van rond de 3u54 strompel ik zeer tevreden over de meet. Gust komt iets na 05u binnen en is ook super tevreden van deze mooie uitdaging. We bedanken de organisatie en maken ons klaar voor de lange reis terug naar huis. Een super geslaagde organisatie, een trail die zwaar is vooral door de weersomstandigheden. Prachtige natuur en allemaal vriendelijke mensen, we hebben echt geen huis gezien onderweg. Nummer 1 is binnen van dit jaar, en zondag wouden we de 42km in Olne gaan lopen maar ik was me vergeten inschrijven.. de volgende dubbeldekker zal dus nog wat moeten wachten.

Never give up en hop naar de volgende.


Paul van Hiel
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Ik zal het ook nooit leren. Waarom in de winter in korte broek starten terwijl ik weet dat ik het na een tijdje toch koud krijg en dan toch die lange broek aan moet doen? Waarom elke keer weer die stomme smalle trail schoentjes aan met veel te dunne zolen en voor op het asfalt zinloze noppen? Waarom weer rundvleesworstjes meegenomen terwijl ik weet dat ze na 40 kilometer kuchdroog en bagger smaken? Waarom überhaupt eigenlijk inschrijven voor de DCURbN en starten met zuidwester storm terwijl ik in bed had kunnen liggen? Het is de hardleersheid, het is het uitproberen of het deze keer wel kan, het zijn de 100 kilometers die geduldig op me liggen te wachten tussen Den Helder en IJmuiden, het is de wind mijn grote vijand die ik deze keer te slim af wil zijn.

Aldus stap ik vrijdag 9 januari om half 8 het hotel Wienerhof binnen. Er wordt druk gebridged maar verder is er nog geen hardloper te zien. Zo die heb ik in de pocket denk ik bij mezelf, kan ik thuis in ieder geval zeggen dat ik de eerste was bij de DCURbN 2015. De jongen achter de bar wist van niets. Nou ja, bij nader inzien meende hij zich vaag iets te herinneren van vorig jaar, toen was er ook sprake van hardlopers en verzamelen. “Ga je hardlopen?” vraagt een stel. Een schot voor open doel natuurlijk, wat zou ik anders van plan zijn in mijn floddersportbroek. Als hooligan valt er immers niet veel te beleven in Den Helder en ook mijn ultra running rugtasje met bidons is natuurlijk een voortreffelijk hint. Zij blij dat ze vanavond niet door de storm hoeven te rennen, ik blij dat ik vanavond niet hoef te kaarten. Wat is het leven toch simpel. Ik ga met een kopje koffie en de hamburger die ik net bij de Mac heb gekocht bij het raam zitten. Kan ik mooi het station in de gaten houden en de lopers zien aankomen. De trein brengt ze 3 voor het heel en 3 voor het half. De zaal loopt vol er wordt druk verzameld, handen geschud (leuk ben jij er ook) en horloges vergeleken (want dit jaar geen uitgepijlde route en dus iedereen met zo een ding om zijn arm). Met het dichterbij komen van het startmoment stijgt ook de spanning. Iedereen heeft het over het weer, de zuidwester die (hoera) de hele nacht met windkracht 7-8 op ons in zal beuken. Hier hebben we op gewacht, dit is onze kans om te laten zien dat we geen watjes zijn. We zeggen wel dat we bang zijn, dat we maar zien hoe ver we komen, maar eigenlijk denken we allemaal hetzelfde: “ik ga het wel redden”. Dat laatste “persoonlijke” mailtje van Ferry die hij naar iedereen stuurde drukte dat wel heel briljant uit. Zo in de trant van “Beste deelnemer, het zou best kunnen dat niemand de 100km gaat halen maar er is één uitzondering: Jij!”.

Binnen is het warm terwijl buiten de storm al in volle gang is. Wel of geen korte broek dat is de vraag en zoals de oplettende lezer al zal vermoeden, op het laatste moment gaat de floddersportbroek uit en wordt het de korte broek. We verzamelen ons buiten. Een lichte teleurstelling als blijkt dat Ferry geen boek heeft verstopt in het duingebied van Kennemerland en dat niemand een bladzijde eruit hoeft te scheuren. Dan gaat het startschot, onhoorbaar want zonder pistool.

Zuidwesterstorm. Als ik de DCURbN 2015 met één woord zou moeten omschrijven dan was het dat woord. Vanaf het moment dat we de dijk opgaan in Den Helder knalt de wind in ons gezicht. Zo hard heb ik wind nog nooit meegemaakt. Het is een wind die niet weg gaat, het is een rare gewaarwording. Onbewust ga je er vanuit dat wind na een tijdje stopt omdat je in de stad wel eens de hoek omgaat of dat er een gebouw tussen staat. Maar deze nacht valt er niet te schuilen. Geen gebouwen op het strand geen hoekjes om. Het is één rechte weg van Den Helder naar IJmuiden, daar waar de wind vandaan komt.

Na een tijdje op het strand zie ik ineens mensen op de duinpaadjes lopen. Waarom? Ik snap het niet zo goed. Even later wel, het strand is weg. De zee, opgejaagd door de wind komt tot aan de duinenrij. Maar mijn schoenen zijn al nat en het water blijkt minder koud dan tijdens de slushpuppy runs afgelopen december dus ik blijf op het harde stukje strand lopen en krijg om de zoveel tijd een koud voetenbad. Ik vind mezelf best wel slim, want het loopt hier veel sneller dan daar op het losse duinzand. Het lopen is ontzettend zwaar. Na 2 uur heb ik pas 18 kilometer afgelegd en ik doe toch echt bikkelhard mijn best. Ik ben al door velen ingehaald en 2 keer op mijn plaat gegaan omdat ik struikelde over uitstekende stukken paal. De constant aanwezige wind kan ik negeren zolang ik beweeg, maar zodra ik even stil sta voel ik de enorme heftigheid. Niet normaal. Nog nooit zoiets meegemaakt.

De eerste verzorging is aan het begin bij de dijk van Petten. Bovenop de dijk merk ik pas echt hoe hard het waait. Het is dat ik me aan de reling vasthou anders word ik omver geblazen. Bij de auto merk ik dat ik het toch wel koud heb en doe nog een extra laag aan en ook nog eens mijn lange broek. Ik sta te treuzelen en merk dat ik eigenlijk ook heel erg moe ben. Als ik verder ga in de relatieve luwte van de dijk kan ik het opeens niet meer opbrengen om meer dan een minuut lang te rennen. Er is iets mis met mijn ritme. Ik kan niet aanhaken met het treintje van de Vermeulens en ook Hans Jurriaans loopt me even later "vrolijk" voorbij. En dan is het stil achter mij. Ik heb het gevoel dat ik de achterste loper ben. Ik ren een halve minuut en wandel een halve minuut en dan wandel ik nog langer en langer. Mijn ritme is totaal naar de klote. Daar rijdt het busje van de verzorging. Dan ben ik nu dus echt de laatste denk ik bij mezelf en dat heeft als grote voordeel dat ik niet meer bang hoef te zijn om te worden ingehaald.

Aan het einde van de dijk bij Camperduin ga ik even in de luwte van een duinbord zitten om op mijn gemak wat chocolade uit mijn tas te halen en rustig op te eten. Verbaasd zie ik hoe er vanuit het donker toch nog een lichtje komt opdoemen, ik was dus niet de laatste. De loper(loopster?) loopt me voorbij zonder dat deze me ziet want ik zit in de schaduw. Nog een paar minuten later zie ik wederom een lichtje aankomen. Ik meen Roger te herkennen maar ook hij ziet me niet en ik roep hem ook niet om hem niet te laten schrikken en omdat ik ook geen puf heb om bij hem aan te haken. Nu ben ik toch echt de laatste besluit ik als ik opsta om mijn weg te vervolgen. Bij het strand staan er ernstige waarschuwingen over drijfzand. Ik denk aan mijn vriendin en kind en besluit om dan toch maar niet daar te lopen maar het duinpad te kiezen. Gelukkig hoef ik dat niet al te lang want dat drijfzand is natuurlijk alleen maar daar waar de hekken staan (tenzij de hekken in het drijfzand zijn gezonken, dat weet je natuurlijk niet), en kan ik weer op het strand lopen. Na een tijdje krijg ik de vreemde gewaarwording dat er iemand achter me zit. Om de zoveel tijd zie ik een lampje achter me soms ver weg, dan heel ver weg en dan dichterbij. Maar nooit wordt ik ingehaald, vreemd want ik ga zo langzaam. Als er iemand was dan zou die me allang hebben ingehaald. Het geeft me wel wat te doen, proberen mijn al dan niet fictieve achtervolger voor te blijven. Net op het moment dat ik wil besluiten dat ik gewoon last heb van achtervolgingswaanzin zie ik het licht achter mij nu heel dichtbij en ook een bijbehorende gestalte. Hij is echt. Nu wil ik zeker als (relatief) eerste de Deining bereiken. Opgejaagd door dit nieuwe inzicht weet ik de Deining te bereiken.

Bam. Stilte. Ik trek de buff mijn oren af. De wind is weg. Ik hoor mijn gedachten en mijn stem die "thee" zegt als iemand me vraagt wat ik wil drinken. Soep is ook lekker en cola en tucjes en pannenkoeken en stroopwafels en nog meer stroopwafels. Ik merk opeens dat ik enorme honger heb. Ik heb er bijna acht en een half uur over gedaan om de Deining te bereiken. Een record, nog nooit heb ik in een wedstrijd zo een lage gemiddelde snelheid gehad en dan tel ik ook de 24uurs-wedstrijden. Was het vorig jaar een drukte van belang in de Deining. Nu zijn er nog maar een handjevol mensen om het haardvuur. Ik ga er even bij zitten om het zand uit mijn schoenen te kloppen. Dan sta ik op om verder te gaan. "Ik moet de Pierewaai bereiken" denk ik bij mezelf, met dank aan Berry Snoeren die Sparta moest bereiken. Alleen jammer dat hij niet had gezegd dat hij Sparta moest bereiken en dan nog een rondje van 25 kilometer door de duinen en dan Sparta nog een keer bereiken. Dan was mijn mantra namelijk geweest "Ik moet de Pierewaai bereiken en dan nog een rondje van 25 kilometer en dan de Pierewaai nog een keer bereiken". Laat het een les voor mezelf zijn om de volgende keer beter over mijn mantra na te denken en niet klakkeloos die van een ander te kopiëren.

Als ik buiten sta knalt de wind weer met 75 kilometer per uur tegen mijn kop. Ik brul terug met een stem die vanuit mijn tenen komt en dan ga ik weer. Rennen en wandelen, wandelen en rennen. Zonder een fictieve achtervolger ben ik nu helemaal op mezelf aangewezen. De frisse energie opgedaan in de Deining is al snel verdwenen en het wordt ploeteren. Nog een klein stukje dan is het voorbij met de wind, dan ben ik in Wijk aan Zee. Daar is eindelijk de waypoint Wijk aan Zee en kan ik het strand af. Het is inderdaad wind mee, precies zoals ze zeiden in de Deining. Joehoe. Daar ga ik met de wind in de rug eindelijk een lekker tempo, "Eat that, wind". Als ik Wijk aan Zee uitloop is het 8:51 en later zal blijken dat precies op dat moment Irene Kinnegim finisht als winnaar van de DCURbN (diepe buiging).

Als ik voorbij de sluizen van IJmuiden ben herinner ik me dat ik vorig jaar toen ik met Roger hier liep had gezien dat de viswinkels al erg vroeg open waren. Voor de vissers natuurlijk. Wat zou het toch lekker zijn om een harinkje naar binnen te werken dacht ik toen, maar we liepen er gewoon voorbij. Wanneer ik het viswinkeltje zie bedenk ik me geen moment en loop naar binnen voor een haring met uitjes en zuur. Zo lekker heb ik ze nog nooit gegeten, ik zou er nog wel een willen maar dan kom ik misschien te laat bij de Pierewaai (haha, het is nu al een uur na de closingtime van de 75 km). Ik wil bij deze Ferry verzoeken om in de route van volgend jaar het waypoint "Haring kopen" op te nemen met coördinaten "52.458906, 4.595949".

Ik bereik de Pierewaai na 13 uur en 10 minuten. Het gejuich en geklap van de aanwezigen doet me veel goeds. Ja, het zijn er maar 75 en geen 100, maar de Pierewaai heb ik toch mooi bereikt. Ik twijfel serieus of ik dat extra lusje misschien toch ga lopen maar ik besluit dat het verstandiger is om het niet te doen. Nodeloos mensen ongerust maken en thuis zal ik ook wel op mijn kop krijgen als ik wel zou gaan doen. Het was al erg genoeg dat ik met dat noodweer zo nodig moest gaan hardlopen. Ik ga gezellig naast Hans Jurrians eten en doe me tegoed aan bekers chocomel en bergen knakworstjes. Nee ik ga dat extra rondje toch niet doen zeg ik tegen hem om mezelf nog eens in te prenten om het niet stiekem toch te gaan doen. In plaats daarvan ga ik wachten op de finishers want hoewel de winnaar allang binnen is (en al naar huis) moet nummer 2 nog arriveren. Het is Ferry himself, dansend komt hij binnen. Applaus. 10 minuten later komen Jordy en Tom samen aan. Helemaal kapot zijn ze. Ernst Jan en Renske zijn dan nog onderweg.

Deze DCURbN was een waar slagveld. Ik kan me voorstellen dat nog niet eens de helft van de deelnemers hun beoogde afstand hebben uitgelopen. Respect voor iedereen die deze nacht heeft gebikkeld de lopers maar ook de organisatie. Tot volgend jaar.


Endy Kasanardjo
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Vrijdagavond begonnen aan een geweldig evenement noem het maar "Beuken tegen de wind" want dit had niets met hardlopen te maken en juist daarom vond ik het waarschijnlijk zo leuk!! Wij starten vanaf Den Helder met een zuidwesten windkracht 8. De radar van de Lange Jaap was eraf gevlogen door de wind, maar daar hadden wij geen last van, de wind stond toch de andere kant op! Bij Huisduinen moesten wij het strand op, maar er was geen strand, dus dan maar over een smalle strook de duinen op. Wat vond ik dit gaaf zeg!!

Helaas had mijn maatje Carlo Pappot last van zijn rug, maar ik besloot om tot Petten bij hem te blijven en hem niet in de steek te laten. Vanaf Petten gooide ik ff de beuk erin, want hier achter de dijk kon je nog een beetje hardlopen. Bij Camperduin moest ik de strandafgang nemen, maar bij het strand aangekomen zag ik alleen een hek (waarachter drijfzand zit) en de zee. Ik had geen zin om door de zee te lopen, tot mijn verbazing zag ik twee lopers achter het hek vandaan komen. We besloten een duinpad te nemen, die twee jongens gingen wandelen, maar ik had nog genoeg energie over om hard te lopen. Ik keek op een gegeven moment achterom maar zag geen licht meer. Raar want mijn gevoel zegt dat je gewoon richting de zee (tegen de wind) moet lopen. Op een gegeven moment zie ik Richard Dreijer lopen en we zien een paddenstoel, ik zeg we moeten naar Schoorl aan Zee. Hij loopt een stuk mee, maar ik ben nog zo fit dat ik hem na een poosje al kwijt ben, ik geef wat lichtsignalen in de hoop dat hij ziet welke kant hij op moet.

Na 37 km besluit ik om weer ff bij te tanken en ga wat eten en wandel rustig door. Bij Egmond aangekomen is het al behoorlijk vloed aan het worden en is er nog maar een klein stuk strand over. Hier krijg ik ook regelmatig behoorlijk natte poten en het water komt behoorlijk tot de duinenrij, maar ik vind het nog steeds leuk!! Bij de Deining aangekomen trek ik mijn sokken en schoenen uit om deze van al het zand te verlossen. Ik kijk maar niet teveel naar mijn voeten, want dat kan alleen maar averechts werken. Bij de Deining werd ik trouwens goed verzorgd door Ton van den Berg, hiervoor nogmaals mijn grote dank!!

Sabine en Ronald kon ik niet meer overhalen voor de laatste 25 km, dus ging ik er alleen weer vandoor. Bij de sluizen zag ik op een kleine kilometer een loper aankomen. Ik besloot om hier mijn meissie te bellen en te wachten op deze man. Ik zei tegen hem dat ik de lus van Rinus Running niet hoefde te lopen (deze is er alleen maar om de 75 km vol te maken en daar zaten we ruim aan). Deze man liep de lus evengoed en ik ging rustig naar de kleine sluis die natuurlijk open stond. Daarna had ik weer behoorlijk energie, bij de Shell omhoog en daarna bijna de laatste 5 kilometer hardgelopen. Bij La Maranda naar beneden en dan weet je dat je er bijna bent!! Vlak voor de parkeerplaats staat de teller al op 75 km, maar moet toch nog een kleine 800 meter afleggen.

Toen ik de Pierewaai binnenkwam kreeg ik een daverend applaus, jee wat een sterk spul zeg dat Fisherman's Friend!! Ik had dit voor geen goud willen missen, wat een beleving!!!! Ik hoorde dat van de 34 mensen die voor de 75 km waren ingeschreven er maar 6 zijn gefinished, dit zegt genoeg over de zwaarte van deze tocht!! Alle organisatoren, vrijwilligers etc., ontiegelijk bedankt voor deze geweldige ervaring!!!

Peter Mooij
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]