Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* 22 feb 2015: Trail by the sea 2015: een relaxt dagje uit aan het strand
* 15 feb 2015: Trail Marathon Provinciaal Domein
* 14 feb 2015: LPM te Genk
* 13 feb 2015: Warme marathons in het Midden-Oosten
* 2 feb 2015: Drentsche AA 31/01/2015 45 km
* Januari
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Februari 2015
 
Dichtbij huis kun je vaak de prachtigste trails lopen, zelfs in de nabijheid van de dichtbevolkte Randstad. De Trail by the sea op het Zeeuwse eiland Schouwen-Duiveland is er zo een. In de 2015-editie waren er twee afstanden, een halfmarathon en een volle marathon. In 2013 had ik ook aan deze trail meegedaan, maar destijds was de langste afstand 38 km. Dat was lang genoeg want de weersomstandigheden waren toen ronduit arctisch te noemen. Er waren frequente hagel- en sneeuwbuien, wind, ijs en sneeuwjachten op het strand. Zelden heb ik zulke taaie gevechten moeten leveren met de elementen, maar de voldoening is des te groter als je de finish bereikt en alle ontberingen opeens in een heel ander perspectief komen te staan. Ontberingen worden dan heroïsche daden waarop je trots kunt zijn. Ik kan me nog wel herinneren dat ik op het strand met nog ca 5 km te gaan tot de finish een ongenaakbare onverzettelijkheid in mezelf bespeurde. Al zou een zware storm zijn uitgebroken, dan nog was ik het gevecht aangegaan en had ik mezelf al hangend in de wind naar de finish gesleurd.

Hoe zou de 2015-editie verlopen? De weersvoorspellingen waren niet al te gunstig. Met Pascal toog ik op pad. Onderweg werden we onthaald door zware regenbuien met onheilspellende loodgrijze luchten. Ook al duurden de buien niet lang, in zo’n winterse bui te moeten lopen zou geen pretje zijn. Gelukkig waren de weergoden ons welgezind. Bij aankomst in Westenschouwen (de start- en finishplaats van deze trail) werd het droog en dreven de dreigende wolkenbanden van ons vandaan.

De organisatie van de trail was prima en had ten opzichte van 2013 duidelijk aan kwaliteit en professionaliteit gewonnen. Het was prettig om te merken dat zo’n jonge trail in korte tijd (in 2012 was de eerste editie) tot een volwassen loopevenement kan uitgroeien die staat. In totaal deden ruim 900 lopers mee aan de twee loopafstanden. Voor een trail is dat een heel respectabel aantal.

Om 11.00 uur klonk het startschot op het strand en gingen de lopers op pad. De marathonlopers gingen naar links en de halfmarathonlopers naar rechts. Van het parcours uit 2013 kon ik nog slechts flarden herkennen want het parcours was grotendeels gewijzigd. De organisatie had in het bosgebied (Boswachterij Westenschouwen) vlakbij een prachtig duinmeertje een verzorgingspost opgesteld die de marathonlopers drie maal aandeden: na 13,7 km, 24 en 36,5 km. De trail leek qua concept daarom vrij sterk op het Klavertje Viermarathon van Olne (België).

Hoe anders verliep de 2015-editie. Het was een haast voorjaarsachtige loop. Het was overwegend zonnig en dat gaf alles een heel vrolijk aanzien. Ook de wolkenflarden die in de lucht hingen waren fraai om te zien, met name aan het strand waar de ruimtebeleving optimaal is. Ik heb daar nog een mooie plaat geschoten waar lopers tussen een brede doorgang van de houten palen van de zeewering liepen met in de verte een dreigende regenwolk met scherpe randen. Verder waren al diverse vroegbloeiers te zien. Herhaaldelijk zag ik sneeuwklokjes die soms in een bos een heel bloementapijt vormden en een groepje bloeiende krokussen.

Wat ook een bijzonder punt was, was het schuilbunkercomplex gebouwd in de jaren 1950 - 1955 op ruim 18 km afstand van de start. De bunker was bedoeld als schuilplaats voor de BB (Bescherming Bevolking) bij atomaire aanvallen. De bunker is op een ca 20 m hoge zandduin ingegraven maar heeft een deels zwevend fundament gekregen, omdat de wind veel zand van het duin heeft weggeblazen. Bovenop de heuvel is een prachtig uitzicht op Slot Haamstede die via een bijna 1 km lang kaarsrecht pad goed te zien was.

Het parcours door het open duingebied Meeuwenduinen was ook fraai. We liepen door golvende begroeide duinen afgewisseld met vlakke velden met duinmeertjes in de verte en opengewaaide stuifzanden. Daarna gingen we voor de vierde maal het strand op. Deze strandpassage was voor mij het meest memorabel. Het was inmiddels vloed geworden waardoor we hoog op het smalle strand, tot vlak aan de duinvoet moesten lopen. Dat was zwaar want het zand was mul en vol met gaten. Ik besloot daarom op de waterlijn te lopen waar het zand hard was en de golven regelmatig over m’n schoenen spoelden. Ik vond het niet erg. Het was eigenlijk best wel verfrissend. We liepen nu pal tegen de zon in. Je kon merken dat al twee maanden na de kortste dag waren verstreken want de zon was al behoorlijk krachtig geworden. Ik zag zelfs al kinderen hun eerste zandkasteel bouwen op de waterlijn. Iets verderop waren paragliders op een hoge duinenrij in de weer en zij maakten in de krachtige wind sprongen van enige tientallen meters lengte. Op het strand is ook van alles te zien van het marine leven in zee. Zo lag op een bepaalde plek diverse witte plaatachtige skeletten (platte inwendige schelp) van sepia’s (soort inktvissen). Ik heb een drietal van die schelpen in de hand genomen en heb er een kiek van gemaakt.

Kort daarna heb ik aan het strand in de zon een selfie gemaakt en het resultaat was best wel confronterend. Daarom heb ik een waarschuwing voor de dames die aan het strand hardlopen en een selfie willen maken. Dames, weest erop bedacht dat de wind uw kapsel geselt en het vormen kan laten aannemen waarvan u het bestaan nooit heeft kunnen bevroeden. Het resultaat kan ik u laten zien: een coupe ‘Windhoos aan zee’. Het lijkt wel of ik een badmuts draag waarop haastig en slordig haarlokken zijn geplakt. Het lijkt me overigens wel een stunt om zo’n oorlogscoupe als pasfoto in een officieel document zoals een paspoort te hebben staan. Ik zie de verbaasde en vorsende blikken van de douaniers al voor me….

Nog eenmaal maakte de route een lus door het bos met dat rustieke, spiegelende duinmeertje. M’n benen voelden zwaar aan want het herhaaldelijk steile, twintig meter hoge duinen te moeten opkruien om vlak daarna deze weer te moeten afdalen, eiste wel zijn tol. Het was nu nog 6 km tot naar de finish. Nog eenmaal liepen we weer langs het strand. De vloed was aan het afnemen want het strand was weer breder geworden. Nu kon ik nog een prachtige kiek maken van al die schuimvlokken op het strand die het hoogwater had achtergelaten. Om even na half vijf kwam ik bij het duin aan waarachter de finish lag. Ik was blij dat ik vlakbij de finish was want achter mij, in het westen, zag ik dreigende regenwolken naderbij komen. Op dat moment liep ik nog in de zon. Pascal stond bovenaan de steile trap naar de duintop. Hij was al ruim anderhalf uur binnen want hij had zijn marathon binnen de 4 uur gedaan. Chapeau Pascal, dat is een prestatie om echt trots op te zijn.

Met een tijd van 5.34:52 passeerde ik de finishlijn. Qua tijd viel het mij eerlijk gezegd niet echt mee. Vooraf had ik verwacht toch iets sneller te zullen zijn. Maar de vele te overbruggen duintoppen, de vele mulle zandpaden, een zwaar stuk strand en de ruim 550 foto’s waren toch wel enigszins vertragende factoren. Niettemin was ik toch heel tevreden over deze loop, met name omdat de weersomstandigheden boven verwachting goed waren gebleven en ik prachtige herinneringsfoto’s heb kunnen maken.

Tot besluit volgen enige statistieken. Remy Vasseur was de snelste man op de marathon met 3:22:25. Lucie van Genugten was de snelste vrouw met 4:03:56. Tim Pleijte was de snelste man op de halfmarathon met een tijd van 1:24:55 en Leonie Ton was met 1:46:07 de snelste vrouw.

De organisatie van de Trail by the sea en de vele vrijwilligers wil ik hartelijk bedanken voor hun bijdragen en de voortreffelijke organisatie. Wellicht neem ik in de toekomst deel aan andere trails uit het assortiment. De halve van Renesse (eerstvolgende editie is op 2 mei 2015) lijkt me een goede optie.


Raymond Barkman


NB. Een selectie van de foto's die Raymond maakte zijn te zien via deze link: http://1drv.ms/19YeidJ


 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Soms moet een mens al eens creatief zijn voor een Valentijns cadeau¡­¡­je zal wel zien, neem vooral loopschoenen mee. De voorbije week was het een beetje afzien, de val van de Trail des bosses was harder dan gedacht. Donderdag kon ik nog amper voor mij kijken, een geluk ben ik iemand die altijd vooruit tracht te kijken.

Zaterdagmorgen, een zalig weertje, het is wel bewolkt maar voor deze tijd redelijk warm met een 7 graden. We belanden in Eeklo voor de tweede trail van de Cavalopers. Van de parking is het nog een 500m wandelen naar de inschrijvingstent, heel veel bekende gezichten. Veel verbaasde mensen ook, a ja, dat is waar, we stonden ingeschreven onder de naam 'Suske en Wiske'. Lies die de korte afstand deed mocht niet weten dat wij hier ook kwamen lopen als verrassing voor haar verjaardag.

Deborah is meer ontspannen als bij een baanmarathon, de tijdslimiet is ook ruim genoeg om zorgeloos te lopen. Voor mij is het een vraagteken, ik zal snel starten en zien waar ik uit kom, desnoods wandelen we die laatste ronde wel. Het startschot is heel origineel, een fles Cava openen en 'plop' we mogen weg. Vertrokken voor 4 rondjes door de mooie bossen. Zoals gepland ben ik veel te snel weg, het is draaien en keren maar de ondergrond ligt er redelijk goed bij. Geen probleem om met mijn gewone joggingschoenen te lopen. Toch is de trail redelijk zwaar door sommige zompige stukken die u telkens uit het ritme halen. Mijn plan is zo snel mogelijk Deborah inhalen en dan met haar desnoods nog een rondje meer lopen. Maar al na enkele kilometers begint de pijn in de bil en schouder al te zeuren. Een geluk kan ik een tijdje verhalen wisselen met Dominique Pattyn, straffe verhalen uit Zwitserland doen de kilometers wat sneller gaan.

Om de 5km is er een bevoorrading met alles op en aan, niets ontbreekt hier. Ik probeer mijn tempo zo lang mogelijk te houden maar het is doorbijten, de derde ronde val ik stil. Te lang om te wandelen, ale komaan, hop, terug lopen.. Ik zag Deborah nog steeds niet, ofwel is ze uitgestapt ofwel heeft ze een goed ritme te pakken. Het was het tweede gelukkig, in de verte zie ik haar lopen, 3km in de vierde ronde. Het beste is er bij mij af en als we samen komen wandelen we even tot aan de post. Na de post maken we een bommeltreintje en stomen we traag maar zeker vooruit. De voorlaatste kilometer zie ik nog andere lopers opduiken en las toch terug een versnelling in. Na 4u11 kom ik over de meet, het voelt niet goed genoeg aan om nog een rondje te lopen met Deborah. Ik moedig haar nog een beetje aan en vol goede moed begint ze aan haar laatste 10km.

Ik ga me snel omkleden en opwarmen, na een uurtje wandel ik in tegenrichting en zie na een tijdje Louis Hufkens komen. 10 minuutjes later komt Deborah aan, de stoom komt uit haar oren, ze hadden de laatste bevoorrading al afgebroken voor ze langs kwam. Achteraf bleek het om een dom toeval te gaan, de fietser kwam juist voorbij tijdens een plaspauze in de bosjes en die dacht zo dat Louis de laatste in wedstrijd was. Ik snel naar de wagen lopen om wat drinken, en Deborah begint aan haar laatste lusje. Ongelooflijk hoe ze het weer mooi heeft klaar gespeeld, de finish bereikt in 5u48.

We krijgen bij het inleveren van ons nummer nog een fles cava en voor de vrouwen is er een Valentijns roos. Blij dat we meegedaan hebben, het was een vlakke trail niet echt zwaar op enkele stukjes na. Een goede organisatie duidelijk door lopers op de kaart gezet. Wie hier nog niet gelopen heeft moet hem zeker eens meedoen, met de 4 afstanden van 10 tot 40km is er voor iedereen wat, en de minitrail voor als 10km nog te veel is.

Marathon nummer 193 is achter de rug, nog 7.

Paul van Hiel
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Ik prijs me een gelukkig mens, ik heb een vrouw die van me houdt, 4 prima kinderen en 5 fantastische kleinkinderen waar ik gek op ben en die gek op hun opa zijn. Maar ook vooral omdat ik eigenlijk nooit geblesseerd ben (de laatste keer was in 2005, toen lag ik wel meteen op de operatietafel en kon 2 jaar niet lopen). Maar sindsdien loop ik blessurevrij en dat is iets waar ik erg blij mee ben, zeker nu ik wat ouder ben (bijna 65) en om me heen bij leeftijdsgenoten toch wel veel over grote en kleine blessures en ongemakken hoor praten. Ik had het er voor de start nog met Hans Buis over (Hans is ook zelden geblesseerd). En ook dat we er beiden weer steeds meer plezier aan beleven om marathons te lopen, eigenlijk hoe meer hoe beter of.....hou ouder hoe gekker.

En ook in Genk, bij de LPM hebben we, zoals gewoonlijk in Genk weer met veel plezier gelopen. De LPM heeft een prima organisatie met soepele regels (ben je niet zo snel meer, dan start je toch een uur eerder), een optimaal gevulde verzorgingspost en een prachtig rondje van 6 km, dat we 7 keer mochten lopen, dit alles onder de bezielende leiding van Micha Havreluk (alleen jammer dat hij zelf dan niet kan lopen). Vroeger, in Rome, hadden ze brood en spelen (Panem et circenses, eten en amusement, oppervlakkige behoeften om het volk tevreden te houden). In Genk hebben ze brood én soep én spelen. En wat voor soep, ik had minstens 10 balletjes!

In de kleedkamer weer eens met Marc Papa (mister LPM, 7x gewonnen) gepraat. We zien elkaar niet zoveel, dus dat was leuk. Waarom lopen we toch, hij weet het niet, ik weet het niet, ik weet alleen dat ik het leuk vind, ook als ik helemaal stuk ga. En is dat dan leuk, vraagt Marc. Ja, op het moment zelf niet, maar daarna wel.

Na de start eerst een aanloopstukje van 195 meter en dan al snel die vervelende heuvel, pittig steil, vooral in het de 6de en 7de rondje zwaar. Die bult zouden ze weg moeten halen, dat zou mij minuten opleveren! Na die bult verder over een licht golvend parcours door bossen, door villawijken, langs de skibaan en door start en finish. Het was best lekker weer, dus waren er, zeker in de middag best veel wandelaars en dus publiek. In het tweede rondje haalde ik de wandelende Ben Mol in (hij was al vroeg begonnen). Even kort bijkletsen (lang bijpraten doen we binnenkort wel) en weer verder. Een tijdje samen met Hans lopen, maar al gauw loopt hij van me weg. Maakt niet uit, beiden weten we dat ik hem straks wel weer bij haal. Ik loop lekker door, onderwijl, gewoontegetrouw, vogels tellend. We lopen vooral in het bos, dus bosvogels als Glanskop en boomklever. Thuis, bij ons langs de Lek, zijn het vooral watervogels, hier niet één. Maar toch 21 soorten, leuk.

In het 5de rondje kreeg ik Hans weer in het vizier en even later haalde ik hem in en al snel liep ik van hem weg op weg naar Louis Hufkens, nog zo'n snelle starter. Ook hem haalde ik al snel in. Ik liep best lekker, lekker op het gevoel. In het 7de rondje kreeg ik het toch wel zwaar, maar kon die rotbult nog steeds oprennen, maar daarna leek het wel of ik alleen maar vals plat voorgeschoteld kreeg. Zelf vlakke delen leken omhoog te lopen. Maar toch kon ik het verlies in de tweede helft beperkt houden tot 3 minuten en met 4:33:01 als resultaat was ik dik tevreden was. Maar meer nog was ik tevreden over het 'lekkere' lopen tijdens deze prachtige marathon.


Theo de Jong
Theohinne(at)hotmail.com
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Na ons debuut bij de marathon van Dubai in 2005 heeft Albert zijn hart en zijn loopziel verkocht aan deze stad. Hij is hier inmiddels meerdere malen geweest, maar helaas: elk land telt maar één keer voor het landenklassement van de Countryclub. Daarom had Albert het plan opgevat om eens in de landen er om heen te kijken en zowaar: Oman heeft de marathon van Muscat en Bahrein had een marathon een week later. Vanwege de zomerhitte worden deze marathons allemaal in januari gehouden (Dubai zit er één week vóór). Voor ons de moeite waard van een trip. Albert had als vanouds weer een vliegticket-aanbieding gevonden en toevalligerwijs had ik lokale, Nederlandse contacten in Muscat: hier mochten we wel overnachten. Het bleek een van de organisatoren van de marathon van Muscat te zijn, dus we kregen gelijk in leuke inkijk in de keuken. Muscat, ook Mascat of Masquat genoemd, maar ook geheel Oman is absoluut een bezoek waard! De gemiddelde wintertemperatuur is er zo’n 28 graden (droge warmte), de Omani zijn ontzettend vriendelijk en behulpzaam, de meesten spreken prima Engels en het land is erg mooi. Dankzij onze lokale huisvesting kregen we ook veel tips mee in gedurende ons verblijf te bezoeken: de souks, de wadi’s, de grote moskee, maar natuurlijk ook het strand, de bergen en de woestijn. Het prijsniveau ligt gemiddeld onder het Nederlandse niveau, zeker als je lokaal gaat eten en bovenal de benzineprijs is een lachertje, met zo’n € 0,40 per liter. Wij hadden een huurauto, hetgeen wel makkelijk was, want het zijn soms flinke afstanden en behalve taxi’s is er geen openbaar vervoer. Er zijn plannen voor een spoorlijn. In 1970 lag er overigens nog maar slechts 10 km asfalt in geheel Oman en de achterstand hebben ze nog steeds niet helemaal ingelopen. Vooral in de binnenlanden en in het zuiden zijn veel onverharde wegen. In Muscat zitten veel expats: Nederlanders, Britten en Fransen werken er voor Shell, die 1/3 van de olieproductie van het land in handen heeft. Verder heel Indiërs, Pakistani en Filippino’s die werken in de bouw of in de huishouding.

Op vrijdag de marathon. De avond ervoor al de startnummers opgehaald (met rental-chip). De start was om 06.00 uur. De marathon, al onafgebroken georganiseerd sinds 1979, dus eerder dan Londen of Parijs (!) ging over twee ronden over een afwisselend traject: door de diplomatenwijk (erg stil op de sabbatdag), langs de Opera, langs het strand, over de dijk, door het Qurum-Park. Weinig tot geen publiek, behalve veel enthousiaste verkeersregelaars. Het was warm, maar er stond elke 2 km een waterpost, waar ook sinaasappel en sportdrank verstrekt werd. Start en finish in de tuin van het Intercontinental Hotel, tussen de palmbomen. Met zo’n 120 deelnemers op de marathon (en ca. 350 op de halve afstand en de 10 km, die allemaal later starten) is het een kleine, maar erg leuke marathon, welke wij van harte kunnen aanbevelen.

Enkele dagen later doorgevlogen naar Bahrein (2 uur vliegen). Daar aangekomen met de taxi naar het appartement-hotel, waar bleek hoe groot 120 m2 was: twee grote slaapkamers, grote hal, twee badkamers, zwembad, grote keuken! We zaten in de wijk Al Juffair, omdat we dachten dat daar vorig jaar de start van de marathon dichtbij was. Dat bleek te zijn veranderd, want nu werd de marathon, georganiseerd door de Bahrein Roadrunners, zo’n 35 km verder op gehouden te worden. Bahrein is een relatief klein eiland. Vroeger was er handel, visvangst en parelvisserij, maar tegenwoordig vooral olieraffinatie en aanverwante handel. Ook is er een grote Amerikaanse legerbasis. Het is óf bebouwd (zonder de opvallende bouwwerken zoals in Dubai of Abu Dhabi), óf kaal en leeg. Omdat het halve eiland bestaat uit opgespoten zand uit zee, dus zout, groeit er nauwelijks iets en heb je in het zuiden vooral zoutwoestijnen. Hier bleek de marathon ook door te lopen: 10,5 km heen van het Sofitel in Zallaq naar het Bahrein Sail Center over de vluchtstrook van een highway (die overigens vrijwel leeg was), weer terug en dat daarna nogmaals. Een beetje het idee dat je op de Maasvlakte liep! Drankposten met vooral water op elke 3 km. Geen toeschouwers, aan het eind T-shirt. Thee, noten en medaille. De organisatie leek een beetje op die van een ultraloop: ontzettend ontspannen, een kwartier voor de start begint het een beetje te leven en iedereen groet elkaar. Vooral geen stress. We kwamen onder andere Jurgen Steinhofen en John Wallace tegen (zowel in Muscat als in Bahrein): twee oudgedienden van de Countryclub met samen meer dan 170 landen achter hun naam! Hier hebben we nog gezellig ervaringen mee uitgewisseld en samen gegeten.

De resultaten over de marathons was heel wisselend voor ons: natuurlijk de gewenning aan het lopen bij tropische temperaturen: hoe lekker ook in de winter, je lichaam is het toch niet geheel gewend. Combineer dat met het vreemde eten, andere soort sportdrank, ander tijdritme en dan blijkt het toch altijd wat onvoorspelbaar. Muscat ging goed tot heel goed en aangezien dat bij 29 graden was en het in Bahrein slechts 23 graden zou zijn, hadden we daar een betere tijd verwacht: we hadden echter windkracht 5-6 en dat droogde toch veel meer uit, waardoor de energie eerder op was. Nu zijn de tijden en klassementen op die marathons sowieso minder interessant, omdat de omstandigheden nooit vergelijkbaar zijn. Bovendien hanteerde men in Muscat ook nog eens een eigen categorie-indeling, met bijvoorbeeld de categorie veterans (40 tot en met 59) en super-veterans (vanaf 60), terwijl in Bahrein elke 5 jaar een eigen categorie kreeg, met een beker voor elke eerste 3 aankomenden per categorie. Uiteindelijk bleek Albert een beker te hebben, maar ik, met een snellere tijd, niets. Nou ja, het ging ons om de totaal-ervaring en na afloop werden we thuis gebracht door de organisator van de race, die het vooral leuk vond dat wij van zover speciaal voor zijn marathon waren gekomen. Er zijn plannen van de organisatie van de marathon van Dubai (meeste prijzengeld ter wereld) om ook de organisatie van Bahrein te gaan doen, wellicht reeds vanaf komende editie. Goed voor het voortbestaan van de marathon, maar de charme van het kleine, amateuristische zal er wel af gaan.

Bahrein is geen vakantieland: je hebt een ruïne, een moskee, de dam naar Saudi-Arabië en eens per jaar een Formule 1 race (het circuit waar je overigens langs loopt tijdens de marathon). Dat zijn de officiële highlights op de folders van de plaatselijke vvv’s! Het eten is er goed en goedkoop. Er zijn grotere malls en het lijkt er op dat Bahrein meer het Sodom en Gomorra is van het Midden-Oosten: omdat het veel toleranter is dan de omringende landen, is het eenvoudiger om alcohol te krijgen, zijn er veel massagesalons, lopen veel dames ongesluierd en in leggings. In tegenstelling tot Oman waar nog veel traditionele waarden worden gerespecteerd. Al met al was de trip met Albert een interessante ontdekkingstocht langs deze werelden. Ik ben benieuwd wat de rest van het jaar ons brengt!


Ton Aker
 
 
[ top pagina ]