Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 31 mrt 2015: Cretes de Spa 28/03/2015
* 31 mrt 2015: Pfalzer Trail driedaagse
* 31 mrt 2015: De Vuurtorentrail van Ameland: een nieuwe traditie dient zich aan
* 29 mrt 2015: Cretes de Spa, een hele zware....
* 24 mrt 2015: Marathon Gilze 22-03-2015
* 24 mrt 2015: Hollandse Waterlinie Loop, van slot Loevestein naar het Muiderslot (90 km)
* 22 mrt 2015: Natuuruitje
* 19 mrt 2015: Königsforst Marathon
* 18 mrt 2015: Marathon rond Lago Trasimeno met kunst en cultuur in de buurt
* 17 mrt 2015: In Maasdam met het snot
* 15 mrt 2015: Salland Trail 75 km 14 maart 2015
* 11 mrt 2015: Self Transcendence 6 Uur Neurenberg
* 10 mrt 2015: Verslag Transgrancanaria 6 Maart 2015
* 10 mrt 2015: Transgrancanaria 2015: una meta un sueno
* 10 mrt 2015: Stein en erna Limburgs Half zwaarste
* 7 mrt 2015: Zes uur van Stein
* Februari
* Januari
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2015
 
De recuperatie verloopt elke week vlotter en dat is een goed teken. Vrijdagavond vertrekken we richting Spa voor onze volgende uitlaatklep. Rond 21u30 staan we iets verder dan de start en zijn we klaar om te dromen van een mooie wedstrijd. Na een goede nachtrust eten we snel wat studentenkoeken en maken we ons klaar. De inschrijving gaat zeer vlotjes en al snel staan we klaar in de startblokken. De zon is van de partij maar verdwijnt net voor we vertrekken.

Ik liep hier al eerder maar Deborah weet nog niet wat haar te wachten staat, 56,9km en 2096HM, vier rijkgevulde bevoorradingsposten en veel bergop bergaf, de rest zien we wel onderweg. De eerste uren is het wat lastig lopen omdat de bezempaarden dikwijls niet ver achter ons zijn. Een tijdslimiet van 6 km/u moet wel lukken zeker. We krijgen toch wel zware hellingen voor de voeten, wat moet ik vorige keer goed gezeten hebben want toen leek alles zo makkelijk. De eerste bevoorrading zijn we 10 minuten voor de tijdslimiet, snel onze zakken vullen en weer verder dan maar. Ik ben gewapend met twee bussen drank en let er goed op dat Deborah en ikzelf genoeg eten en drinken.

Na drie uur droog lopen valt er plots SPA met bakken uit de lucht… We trekken er ons niet veel van aan en proberen telkens tempo te houden. Het is afzien en genieten tegelijk, de vele regen heeft het parcours plots heel wat zwaarder gemaakt. Mijn benen voelen heel goed aan maar die rotte Salomons aan mijn voeten, die moet ik echt niet meer hebben. We krijgen veel afwisseling van natuur, alleen het weer blijft zoals het is, nat en natter. De bevoorradingen zijn echt superdeluxe, nooit gezien, en eigenlijk een beetje niet het beeld van hoe een trail zou moeten zijn, maar klagen doe ik niet, eindelijk eens een organisatie die veel te veel geld vraagt maar waar ik mijn rugzak kan volproppen met repen, gelletjes en suikerwafels, het weegt op den duur veel maar ik was toch 2 kilo vermagerd.

Alé terug naar de wedstrijd, halfweg zitten we nog mooi op schema maar Deborah begint de hoogtemeters nu toch wel al goed te voelen, misschien is het wat teveel voor iemand die nog niet zo lang loopt bedenk ik mij, we moeten wel zorgen dat het leuk blijft. We lopen na 35km al terug tussen de mensen, dat geeft motivatie, we gaan niet laatste zijn, ook aan elke post zien we meer en meer opgevers. Na 40km zitten de meest technische stukken er op, maar Deborah haar knie is nu hard beginnen pijn doen, het is doorbijten om tijdens de afdalingen meters te maken, ze zet verder op karakter en ik probeer haar zoveel mogelijk moed in te spreken. De laatste 3km zijn nog hard maar als ze plots achter een bocht die boog ziet is alles weer vergeten, een medaille en een t-shirt als beloning, we zijn fier op ons zelf! 9u13 en wat seconden, das zeker niet slecht, we did it!!!

Een zware editie die kon tellen, en als er één minpunt was aan het hele gebeuren… op de medaille staat 2015 maar op de kleine letters hebben ze zich vergist en staat 2014… We hebben echt genoten met volle teugen! Ne goeie warme douche en nog even blijven plakken met Ferdinand en vrouwtje en terug on the road. Oja en zondag 29/03/2015 ging ik wat uitlopen in Loos, ben gestopt na 43,69km op 4u10, het zou wel gelukt zijn om de zes uur vol te lopen en die 60km te halen maar een mens moet soms verstandig zijn en wat rust inlassen. Volgend weekend verplichte rust…maar we vinden wel iets anders.

Hop hop, positief en vooruit kijken hé.

Paul van Hiel
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Op donderdagochtend met de camper richting Wolfstein voor 3 dagen lopen. Wolfstein is een klein Duits stadje ongeveer 30 km onder Koblenz. We moesten ons 's avonds om 19.00 melden in de jeugdherberg voor de briefing. Er zou nog een Nederlander meedoen......Frits uit Zoetermeer. De rest van het peleton zou bestaan uit Duitse loopvrienden.

De camper had ik uit voorzorg maar beneden op de camping in Wolfstein laten staan omdat de jeugdherberg, zoals ik al vreesde, op een voor een camper onmogelijke plek stond. Op een heuvel met een weg van rond de 20 procent. De camping, gerund door een Nederlands stel, was prima. Zeer goed sanitair en niet te duur.

Tijdens de briefing hoorden wij dat de route die we zouden lopen een bestaande route zou zijn met af en toe een kleine aanpassing door de organisatie. Verkeerd lopen was onmogelijk! Je snapt het al.......als dit expliciet gezegd wordt, dan wordt er verkeerd gelopen. Zelfs onze Duitse loopvrienden hoorde je regelmatig roepen.....und jetzt???

Frits moest ( van zichzelf) 2 dagen vanaf de te snel bereikte finish weer een aantal km teruglopen om tot het goede aantal km te komen. Ikzelf heb ook een aantal km teveel gelopen. Duitse punktlichkeit; toch niet helemaal. Verder waren het, zeker de eerste 2 dagen, prachtige traildagen. Landschap zeer gevarieerd en flink heuvelachtig. Een mix van Belgische Ardennen en Luxemburg.

Vrijdag liepen we rond de 54 km, zaterdag rond de 46 km. Beide dagen 1 verzorgingspost; dus het was zaak om genoeg eten en drinken mee te nemen. De laatste loopdag, zondag , was een 22 km ingepland. Jammer genoeg, naar mijn mening, zo goed als vlak. Er waren genoeg lopers die dit na 2 dagen klimmen en klauteren een verademing vonden. De finish was in het centrum van Kusel. Daar stond de organisatie met een laatste verzorging en een medaille. Al met al een leuke 3 daagse, in een mooie loopomgeving. Een GPS zou wel handig zijn, als je tenminste geen extra km wil maken.


Groet,
Hans Lems
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Sinds 2014 is Nederland een prachtige trail rijker in het uiterste Noorden: de Vuurtorentrail op Ameland. Het is een trail die verschillende loopafstanden kent: een 10, 18, 35 en 60 km. Binnen onze hardloopvereniging, de EUR Road Runners te Rotterdam, had Joos vorig jaar de grote trom geroerd om met een zo groot mogelijke groep naar de trail af te reizen, want het zou een prachtige trail zijn en voor elk wat wils. Deze opzet slaagde. Onze groep was 16 man/vrouw groot en bestond voor ongeveer de helft uit supporters. Qua overnachting was het allemaal prima geregeld. We hadden allemaal onderdak kunnen vinden in het meest westelijke kustplaatsje Hollum van het eiland waar ook de start en finish was. Ons onderdak varieerde van hotel tot stacaravan of tent op een recreatiepark. De loopafstanden werden over twee dagen verspreid georganiseerd: de 10 en de 18 km op de zaterdag en de 35 en 60 km op de zondag.

Ik was benieuwd hoe het er zou zijn op Ameland. In een ver verleden, ik denk ca 20 jaar terug, was ik op een mooie nazomerdag in september er voor een dag geweest met een neef en zijn vrouw (Peter en Andrea) die in het noordwesten van Friesland wonen. Daarvan resteert nog een aardige anekdote. We hadden toen fietsen gehuurd en maakten een grote fietstocht over het hele eiland. Het fietsroutenetwerk bestond uit schelpenpaden die niet al te breed waren, maar je kon tegenliggers toch nog goed passeren. Ook had ik tijdens dat familiebezoek geprobeerd een stukje te gaan wadlopen hetgeen in het Noorden een populaire activiteit is. Zo stond ik aan de voet van de zeedijk in Friesland en zag een stuk verdroogde kleigrond vol met diepe krimpscheuren. Ik had op dat moment nette schoenen aan die ik op m’n werk droeg en dacht dat ik met deze schoenen de stevigheid van de grond wel even zou kunnen uittesten. De test verliep iets anders dan ik had verwacht. Ik maakte met m’n rechterbeen een grote stap naar voren en zakte subiet tot bijna m’n kuit weg in boterzachte kleimodder. Hilariteit alom. Dat spreekt vanzelf. Bovendien gaf de modder aan m’n schoen en broekspijp een intens muffe lucht af. Daar hadden we in de auto veel plezier van. ‘Alle ramen open graag’. Maar goed, zulke herinneringen doen me nu glimlachen en ergens is het ook wel leuk dat zoiets was gebeurd.

We schrijven nu anno 2015 en in de ruim twintig jaar is het eiland toch wel wat veranderd. De vier stemmige Friese dorpjes (van oost naar west: Buren, Nes, Ballum en Hollum) liggen er nu nog oogstrelender bij. De oude, soms wel drie/vierhonderd jaar oude huizen zijn subliem gerestaureerd. Dat geldt ook voor de statige boerderijen op het vlakke land met hun houten versieringen, zogeheten makelaartjes, aan de zijkant van de nok van het dak. De dorpjes zijn voorzien van veel sfeervolle bars en restaurants want het toerisme is de belangrijkste inkomensbron van het eiland. In de winter telt het eiland ca 3.000 bewoners en in de zomer zo ongeveer het twintigvoud daarvan. Gezien de vele prachtige, vaak rietgedekte, vakantiewoningen die ik op het eiland zag staan en de diverse uitgestrekte vakantieparken en campings, kan ik me bij deze variatie in het bewonersaantal wel iets bij voorstellen. Ook de fietspaden op het eiland hebben een upgrade gekregen: de schelpen hebben plaatsgemaakt voor asfalt.

Op een droge, maar nog tamelijk zwaar bewolkte zondagochtend werd ik wakker. Het was inmiddels windstil geworden want op de fietstocht op de zaterdag (21 maart, officieel de eerste lentedag) waren de weersomstandigheden tegen het einde van de middag ronduit onstuimig geweest. Over het algemeen waait het er stevig en doorgaans uit het westen. Dat is op het open veld goed te zien aan de vele scheefgegroeide meidoornstruiken die naar het oosten overhellen. Om even na half acht kwam ik aan op de startlocatie waar alles in het werk werd gesteld om de start om stipt 8.00 uur te laten plaatsvinden. Dat lukte. Na een korte briefing van race director Robin Kinsbergen op het dak van een bestelbus nabij de startplaats, luidde hij om klokke acht uur de scheepsbel als vertreksignaal en ging de groep van ca 45 lopers op pad.


De eerste etappe
De eerste etappe ging door het Hollummerbosch waar de karakteristieke vuurtoren van Ameland staat: de Bornrif. Het is een 55 meter hoge, gietijzeren vuurtoren bestaande uit 15 verdiepingen. De vuurtoren is rank, rond, en de ringen zijn in de kleuren rood-wit geschilderd. De vuurtoren is in 1880 in opdracht van koning Willem III gebouwd. De vuurtoren is overigens voor het publiek toegankelijk. Na 236 traptreden te hebben beklommen, wordt de bezoeker beloond met een fenomenaal uitzicht over het eiland. Na het bos vervolgde het parcours door Hollummer duinen, een open, golvend grasachtig duingebied. Hier moesten de lopers tegen de steile heuvels opkruien hetgeen behoorlijk veel energie kost. Daarna kwam er een vlakker gebied met onder meer heide: de Lange Duinen. Aan de rechterzijde van het heidegebied lag een strak gemaaide grasvlakte van het vliegveld van Ameland. Van hieruit kunnen in de zomermaanden toeristische rondvluchten (o.a. parachutespringen) worden gemaakt of uitstapjes naar Texel of het Duitse waddeneiland Borkum. Kort na de Lange Duinen kwam de eerste verzorgingspost in zicht. Ik klokte hier 1:13:49.


De tweede etappe
Na de eerste verzorgingspost vervolgde het parcours door de golvende Balummerduinen. Hier passeerde ik een duinmeertje met grote struiken die op een meter afstand van de walkant in het water groeiden. Het meertje wordt intensief als drinkplaats gefrequenteerd door schapen gezien de zeer korte afgegraasde grashalmen nabij de walkant. Daarna volgde een kilometerlange kaarsrechte dijk met rechts het landbouwgebied en links een open, woeste grasvlakte met hier en daar een scheef gewaaide meidoorn. De zon brak door en het werd warm, met name als ik in de luwte liep. Het parcours vervolgde door het open veld en door twee bosgebieden nabij de plaats Nes. In het tweede bosgebied was het parcours avontuurlijk uitgezet en moesten we enige malen dwars door de bush struinen en om omgevallen bomen slalommen. Van Nes waren vanuit de verte twee torens goed te zien. De eerste betreft de toren van het natuurcentrum Ameland met een rond overkapt uitkijkplaform aan de top. De tweede betreft de dorpstoren van Nes. Dit is een vierkante toren met een kenmerkend Friese zadeldak (loopt aan twee kanten schuin af). In voorbije tijden had de klok in de toren een alarmfunctie bij overstromingsgevaar maar diende ook om de tijd aan te geven. Nes is overigens het bestuurlijk centrum van het eiland. Vanaf het midden van de 17e eeuw tot het einde van de 19e eeuw woonden in Nes, Ballum en Hollum veel walvisvaarders. Ameland heeft toen een gouden tijd beleefd. Dat is nog te zien aan de vele commandeurswoningen (commandeur = de kapitein van een walvisvaarder) op Ameland. De commandeurswoningen zijn te herkennen aan de dubbele rij uitstekende richelstenen en de ijzeren muurankers die het bouwjaar aanduiden.

Daarna vervolgde de looproute door het bos langs Buren dat vroeger een strandjuttersdorp was. Markant in het bos was een vliegden die bovenop een eroderende duintop stond. De wortels van deze boom waren bloot komen te liggen en hadden zich tot takken ontwikkeld met o.a. boomschors aan de buitenkant. Net voorbij Buren was de tweede verzorgingspost ingericht waar clubgenoot Jeroen en consorten naartoe waren gefietst. Hier klokte ik 2:44:32 en had 22 km afgelegd. Jeroen gaf aan dat hij de snelste loper elk moment verwachtte. Voorwaar, ik moest tempo maken.


De derde etappe
Het parcours ging nu door de Buurderduinen en de Kooiduinen. Daar was het weer kruien geblazen. Een prachtig fotogeniek punt met veel dieptewerking erbij was een hoge stuifduin waar bovenop de top een jong stel stond. Zij keken hoe de lopers zich door het mulle zand zich ca 20 meter moeizaam omhoog werkten. Natuurlijk heb ik even m’n camera uit handen gegeven om een actiefoto te laten maken van een stug omhoog ploeterende Bark tegen de steile zandhelling. Daarna liepen we een kort stuk langs de Waddenzeekust. Aan de overkant was Holwerd en de veerbotenterminal in de zon goed te zien. Vervolgens doorkruisten we het vlakke kweldergebied Zoute Weide dat alleen bij extreem hoogwater (bij springtij en stormvloeden) onder water stroomt. Hier loop je over vlakke graslanden met kronkelende geulen voor afstromende zeewater. Aan het glinsterende slik te beoordelen van zo’n geul was het zojuist eb geworden. Het parcours liep diagonaal door de Zoute Weide en kwam uit op een fietspad aan de voet van het duingebied dat aan de Noordzeezijde lag. Het parcours ging nu naar het natuurgebied Het Oerd en de Oerderduinen dat het meest oostelijk gelegen publiektoegankelijk deel van het eiland is. Hier ligt ook het hoogste punt van het eiland: de Oerdblinkert, een stuifduin van 24 meter boven N.A.P.

Bovenop de Oerdblinkert was een uitkijkpost ingericht met infopanelen en verrekijkers. Hier heb ik fraaie panoramafoto’s en close up-foto’s kunnen maken. Het verderop gelegen waddeneiland Schiermonnikoog met zijn bossen en vuurtoren was met het blote oog goed te zien. Het lag achter het Amelandse kweldergebied De Hon in het uiterste oosten. Op het uitkijkterras stond ook een horizontale bronzen plaquette met de contouren van de Waddenzee rondom Ameland en de Amelandse vlag. Deze bestaat uit een kroon zoals op de vroegere Nederlandse gulden was afgebeeld, met daaronder een schild waarvan de linkerhelft bestaat uit een geel vlak met drie naar schuin rechtsonder lopende parallelle zwarte banen en de rechterhelft uit een blauw vlak met een pril wassende maan erin. Op Wikipedia kom ik een oudhollandse omschrijving tegen die er dicht tegenaan ligt, alleen is alles in spiegelbeeldige zin. “In de lengte doorsneden, de regter helft van goud, beladen met 3 zwarte dwarsbalken van de regter boven naar de linker beneden hoek nederdalende; de linkerhelft van azuur beladen met een wasschende maan van zilver.” Wikipedia meldt over het wapen nog het volgende. “Op Ameland wordt de herkomst van het wapen verteld in een rijmpje, daarin wordt verteld dat er drie balken op Terschelling gestolen werden om een galg op Ameland te bouwen en dat dit voortaan in het wapen afgebeeld zou worden. Het rijmpje gaat als volgt:
De Amelander schalken,
stolen 3 balken,
des 's avonds in de maneschijn,
daarom zal dit hun wapen zijn.

Beneden aan de voet van de Oerdblinkert staat een schuilhut met een infopaneel met een korte weergave over de geschiedenis van Ameland. Het is wel aardig om daar even kennis van te nemen:
“Ameland is een vrij jong eiland, ontstaan uit één van de strandwallen van de Noordzee. In een eeuwen durend proces ontstond door afzetting van slib achter de duinen, het waddeneiland Ameland. In de achtste eeuw wordt Ameland, toen Ambla geheten, voor het eerst genoemd. Op 5 mei 1704 werd het eiland door de erven van de Cammingha’s voor 170.000 carolische gulden verkocht aan Prinses Henriëtte Amalia van Anhalt-Dessau, ten gunste van haar zoon Johan Willem Friso, erfstadhouder van Friesland en Prins van Oranje Nassau. Tot in 1798 bleef het in bezit van de Oranjes als een vrije en onafhankelijke staat. In 1801 en vervolgens in 1814 werd bepaald dat Ameland, als eenendertigste grietenij, bij Friesland behoort.” (Een grietenij is een voorloper van een gemeente, met name in de provincie Friesland. En de Cammigha’s waren van een adellijk geslacht dat van 1414 tot 1681 het eiland had bestuurd – RB).

Na deze wetenswaardigheden tot me te hebben genomen, toog ik op pad en nu naar het westen, naar de zon, want ik had het meest oostelijke punt van de route bereikt. Het tegen de zon in lopen met de wind mee gaf alles een andere draai. Ik had dorst, maar ik had m’n flesje water al lang geleden soldaat gemaakt. Ik had gehoopt een verzorgingspost in de schuilhut van Het Oerd aan te treffen, maar de eerstvolgende verzorgingspost was nog een kleine 10 km verderop. Het was dezelfde post als verzorgingspost 2. Het parcours ging nu voor de eerste keer over het Noordzeestrand. Daartoe doorkruiste ik nog eerst vrijwel sneeuwwitte duinen. Ik was verbaasd zulk wit zand aan te treffen. Het zand van de duinen van de provincies Noord- en Zuid-Holland is beduidend geler van kleur.

Buitengaats zag ik een werkschip bij een booreiland in de Noordzee, nog geen km uit de kust van Ameland, aanmeren. Het strand was breed en prima om te lopen. Het zand was hard en vlak. Hier kon ik eindelijk weer eens een loopritme oppakken. Een paar honderd meter voor me zag ik een andere loper van deze trail. Het was Marco met startnumer 144. Enige weken daarvoor had ik hem ontmoet op de Drentsche Aa-trail (45 km) , die in prachtige winterse omstandigheden werd gehouden, met grotendeels strakblauwe lucht en sneeuw op de velden. Marco had het zwaar, net als ik. Maar we waren nog niet als laatste. Ca 1,5 km achter ons liep nog een andere loper, die als de spreekwoordelijke man met de rode lantaren fungeerde. Maar onze redding was nabij. Op een hoge duintop van de Buurderduinen was een provisorische verzorgingspost ingericht. Daar kregen we weer te drinken om zo de resterende afstand tot verzorgingspost 3 te kunnen overbruggen. Met een kloktijd van 5:24:12 kwam ik bij verzorgingspost 3 aan. Daar vernam ik dat verzorgingspost 4 ca 10 km verder weg was en dat het daarna nog 12 km te gaan was.


Vierde etappe
De vierde etappe is een van de makkelijkste. Even geen gehobbel door de duinen, maar over glooiende paden parallel aan de Noordzeekust. We passeerden het Hagedoornveld, een waterrijk vogelbroedgebied voor allerlei watervogels en liepen vervolgens over de Zwanewaterstuifdijk richting de Balummerduinen. Daar ging het parcours voor de tweede maal het strand op. Dat we weer in de bewoonde wereld waren terecht gekomen met maneges in de buurt, was ook te zien aan de dagjesmensen op het strand. Er werd volop paardgereden, met of zonder paardenkar. De vierde verzorgingspost kwam in zicht en daar klokte ik 6:50:41. Het werd spannend. Ik wist dat de tijdslimiet 8.00 uur was en ik had nog zo’n 70 minuten over voor 12 km. Zou het lukken?


Vijfde etappe
De zon begon nu toch onbarmhartig fel te schijnen. Ik vreesde het ergste. De huid van m’n gezicht was vanwege de winterperiode nog absoluut geen langdurige zonlicht gewend en zou nu zeker gaan verbranden. Het was jammer dat ik geen zonnebrandolie of petje bij me had. Na een kort intermezzo door rietlanden ging het parcours voor de derde maal het strand op. Het strand was heel wijds en was ook bezaaid met veel graspollen. Hier was sprake van nieuwe duinvorming en wel in verschillende stadia. Daarna liep ik langs een uitgestrekt rietveld waarachter de vuurtoren Bornrif al zichtbaar was. Na ruim een km onverstoorbaar ploegen op een mul zandpad in de zon ging ik voor de vierde en nu de laatste maal het strand op. We gingen een smalle hoge duinenrij door, waar door de zee ernstige duinafslag had plaatsgevonden. Naar mijn indruk moet Rijkswaterstaat hier de komende tijd echt aan de slag om te beletten dat de zee grote happen uit het eiland gaat nemen. Bij een paviljoen even verderop was tot mijn verrassing nog een vijfde verzorgingspost ingericht. Ook Jeroen, de trouwe supporter, was weer aanwezig. Hij vertelde me dat het nog 5 km naar de finish was. Dat was een tegenvaller. Ik had erop gerekend dat het nog 3 km zou zijn, want de vuurtoren was zo dichtbij en deze stond op slechts ca 1 km afstand van de finish. Even later begreep ik waarom het nog 5 km te gaan was. Het parcours vervolgde als een bord spaghetti door het Hollummerbos. Tijdens het rennen over de vele lussen in het bos wond ik me op. Wanneer gaan we eens richting Hollum zo vroeg ik me af. En ja, het pad door het bos mondde eindelijk uit op de lange rechte weg naar Hollum. Daar stonden Joos, Jeroen en enkele vrijwilligers van de Vuurtorentrail. Ik maakte nog gauw een familiekiek en dan hup, richting finish. Van Jeroen vernam ik dat ik toch op tijd zou aankomen want de tijdslimiet van 8.00 uur gold voor de laatste verzorgingspost. Was je voor die tijdslimiet deze verzorgingspost gepasseerd, dan mocht je hoe dan ook finishen. Dat was een meevaller. Kort daarna, met een tijd van 8:30:32, passeerde ik de finishlijn. Voorwaar dat was geen snelle tijd voor mij. Maar ja, wat wil je met het maken van 817 foto’s en het zo nu en dan uithangen als historicus onderweg. Dat kost allemaal tijd. Het belangrijkste voor mij was dat ik heerlijk had genoten van een prachtig parcours en van een schitterende voorjaarsdag. En daar was ik volledig in geslaagd. Wat wil een mens nog meer? Marco kwam enkele minuten na mij binnen en we genoten allebei van een heerlijk groot glas Erdinger alkoholfreies Bier. Wat kan zo’n glas toch goddelijk smaken! Het was jammer dat er geen aanvullend glas voorhanden was toen Mr. Sallandtrail, Bertus van Elburg, bij ons kwam staan. Bertus organiseerde een week daarvoor een prachtige trail over meerdere loopafafstanden in Salland, een fraai natuurgebied ca 30 km ten oosten van Deventer. Ook een aanrader overigens.


Tot slot
De organisatie en al zijn vrijwilligers wil ik hartelijk bedanken voor het prachtige weekend waarop we nu kunnen terugkijken. Alles zat mee. Dat vertaalde zich ook in de snelste looptijden op de verschillende loopafstanden. Deze zijn scherp te noemen. Zo was op de 60 km Pascal van Norden de snelste man met een tijd van 4:28:31. (Hij liep bijna twee keer zo snel als ik!) En de snelste dame was Maaike Braat met 6:23:42. Beiden proficiat! Clubgenoot Joos behaalde met een niet onverdienstelijke 6:25:33 uur een 12e plaats in de categorie M35. Ikzelf behaalde de 30e plaats in deze categorie. Nu ik deze fraaie trail ken, hoop ik dat de Vuurtorentrail een plek gaat krijgen op de hardloopkalenders van veel lopers uit Nederland en België. Het is echt de moeite waard om in een bijzonder natuurgebied te kunnen hardlopen waarvan grote delen gewoonlijk niet toegankelijk zijn voor het publiek.

Op de kade bij de veerboot van Nes genoten we nog van een schitterende zonsondergang. De lucht was bloedrood gekleurd en in de verte vuurde vuurtoren Bonrif zijn routinematige lichtflitsen af. Ook al stonden we met drommen mensen op de kade, we werden er toch een beetje stil van om van dit adembenemend mooie en serene schouwspel te kunnen genieten. Dat toen menig camera klikte, behoeft geen betoog.


Raymond Barkman

NB. Een selectie van de foto's is te zien via deze link http://1drv.ms/1EqU1L4  

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
28-03-2015 Cretes de Spa. Al aangekondigd als een hele zware. De vooruitzichten: ochtend droog en vanaf 12 uur regen. Samen met Lianne van Avesaath, Wim Reumkens en Roger Kempinski. De start. We starten achteraan want voor hebben wij, ik, niks te zoeken maar het kost ons de eerste 1,5 uur veel tijd want op elke flessehals verliezen we veel tijd, heel veel tijd. Bergop kan ik blijven hardlopen terwijl velen wandelen en ik er niet langs kom door de smalle paadjes. Het gaat flink bergop. Er is veel modder en door de groep voor ons is alle ondergrond kapot gelopen. Het is steeds goed uitkijken want er steken veel stenen uit in de modder en de boomwortels idem. Dan de eerste skihelling. Je kunt er bijna niet hardlopen zo steil is het soms en zelfs wij Limburgers zijn dit niet gewend. Roger is vooruit en Liannne en Wim liggen ergens achter me. Ik loop mijn eigen tempo in zoverre dat ik niet word opgehouden. De trail Hoka 's hebben veel grip maar bergaf, soms heel steil, vertrouw ik het niet en echt snel gaat dat ook niet. Zal wel door de leeftijd komen.

Het is ondertussen begonnen met regenen en we lopen soms over paden bergop of bergaf die veranderd zijn in beekjes. De verzorgingsposten zijn op 14km - 29 km - 40 km en 51 km en een aan de finish. Daar kun je alles krijgen van Isostar zoals gels en verschillende repen, maar ook sportdrank, water, cola en fruit. Het lopersveld is al erg uitgerekt. Tussen km 35 en 40 heb ik het erg moeilijk want daar ligt ook de tweede skihelling en die is verschrikkelijk zwaar. Steil omhoog en dan nog scheeflopen dus je trekt als het ware je linkerbeen steeds na. Naderhand hoor ik dat hier veel mensen zijn gestopt. Als je denkt dat je boven bent dan zie je als je daaraan komt dat het 10 meter verder weer verder omhoog gaat ....... op km 38 lopen we weer langs een beekje en daar zijn weer veel boomwortels en stenen en na enkele malen bijna te zijn gevallen gebeurd het nu echt. Recht op mijn snuffer maar ik sta op en ga verder, helemaal onder de modder. Ik voel mijn rechter knie en rechter arm maar na een tijdje voel ik niks meer. Er komen nu geen skihellingen meer maar het blijft bergop en bergaf gaan maar nu af en toe wel wat langere afdalingen die geleidelijker gaan en waar je terug snelheid kan maken.

Na de verzorgingspost op 51 km denk ik dat het wel bergaf zal gaan maar jammer. Het blijft dus bergop en bergaf gaan en op het laatst zelfs op 2-3 plekken op handen en voeten. De plekken waar we lopen zijn helemaal kapot gelopen en zo hebben de mensen die niet vooraan lopen geen grip meer en alleen maar ... modder. Dan eindelijk de finish. Roger staat me op te wachten en feliciteert me. Hij liep 7 u 23 min. en ik 8 u 13 min. Ik finishte als nr 384 van de 539 in totaal en was 6-de Veteranen 3 . Er waren 71 uitvallers. Het was zwaar, heel zwaar. Na de douche ga ik terug naar de finish waar Roger staat en we wachten op de binnenkomst van Lianne en Wim. Zij finishen in ongeveer 8 u 55 min. Iedereen is blij dat hij/zij het gehaald heeft. We zijn het er allemaal eens over. Dit is/was een hele zware. Marathon/ultra nr 356 zit erop. De hoogtemeters. Vlgs de organisatie 2091 meter en vlgs mijn GPS 1714. Ik ben 100% tevreden. Pas in januari weer langer kunnen trainen. De 6 uur van Stein viel tegen, mijn eerste wedstrijd na het hartritmegebeuren. 3 weken later de 50 km van Limburgs Halfzwaarste en die gingen goed en deze 3 weken na de vorige, heel zwaar maar tevreden. Ik had gegokt op een tijd tussen de 7 en 8 uur. Nou iets langer dus, maar als ik meer naar voren was gestart had het gekund en overal staat nu dat het een zware was door de modder etc. Ben ik het volkomen mee eens. Nu even bijkomen/rusten en dan op naar de 60 km van Limburgs Zwaarste over 3 weken.

see you

Henk Sipers
http://members.home.nl/ultrasport
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]