Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
17 aug 2019
Een geweldige etappeloop: de Holland Ultra Tour
13 aug 2019
Holland Ultra Tour, oftewel: uit in eigen land
1 jul 2019
Alvi Ultra Trail 2019
24 jun 2019
24 uur Stadtoldendorf
Verslagen in 2019
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* 28 apr 2015: Hexenstieg Ultralauf – 219 km / 4,500 HM+
* 25 apr 2015: Texel rond, geïnspireerd door het boek ‘Born to Run’
* 24 apr 2015: Monsterlijk mooie Zestig van Texel 2015
* 24 apr 2015: De Zestig van Texel: ‘Niet te snel in het begin, en proberen te genieten onderweg!’
* 22 apr 2015: De superlatieven van Limburgs Zwaarste 2015
* 22 apr 2015: Limburg ZWAARste 18/04/2015
* 21 apr 2015: Limburgs Zwaarste verslag Hans Lems
* 21 apr 2015: Limburgs Zwaarste
* 21 apr 2015: Limburg Gold
* 21 apr 2015: #TEXEL120
* 20 apr 2015: Heerlen 18-04-2015 Limburgs Zwaarste 2015
* 20 apr 2015: 24 Uur Torino, Le Mie Esperienze
* 18 apr 2015: De Zestig van Texel 120K – 2015 race report
* 17 apr 2015: Hoe makkelijk onmogelijk te bereiken is; de Zestig van Texel op herhaling
* 13 apr 2015: 60vTexel ’15
* 13 apr 2015: Castricum Ultraloop 11/04/2015 en net iets meer
* 13 apr 2015: De Zestig van Texel: mijn ‘rondje Huub’
* 11 apr 2015: Zestig van Texel: ‘je kilometertijd wordt je eindtijd’
* 11 apr 2015: De Zestig van Texel, wat een feest
* 10 apr 2015: Avontuur op blote voeten: de Zestig van Texel
* 9 apr 2015: Voor de derde keer in de voetsporen van ‘De Knip´
* 9 apr 2015: De 120 van Texel: eindeloos genieten met Simon
* 9 apr 2015: Texel 2015
* 9 apr 2015: De Zestig van Texel
* 9 apr 2015: De 120 van Texel: ‘het was slechts een training …’
* 8 apr 2015: Paasverhaal
* 2 apr 2015: Verslag Black Mountains
* 2 apr 2015: Verslag 6 uur van Loos
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Mei 2015
 
Na twee jaar weer terug in Boston! Nadat ik in 2013, het jaar van de bomaanslagen, had meegedaan was ik vastbesloten terug te komen. Gelukkig hadden mijn maat André van der Plas en ik ons goed kunnen kwalificeren en mochten we samen met onze dames Marjan en Ellen een week naar deze geweldige stad. En het was geweldig! Was twee jaar geleden iedereen vol enthousiasme over de marathon, nu was iedereen uitzinnig! De hele stad ademt de marathon. Als willekeurige mensen zien dat je gaat lopen, word je al gefeliciteerd, gevraagd waar je vandaan komt en aangemoedigd. Dan heb je nog geen meter afgelegd!

Dit is de Boston Marathon en deze Marathon is van de mensen uit Boston. Langs het hele parcours word je zo ontzettend aangemoedigd, daar zijn bijna geen woorden voor. Dat bleek ook wel aan de opkomst. 7 dagen mooi weer hadden we tijdens onze trip en 1 dag was slecht. Dat was juist de dag van de race.. Ik had gedacht dat de opkomst van de toeschouwers minder zou zijn dan in 2013 maar niets was minder waar. Er waren nog veel meer mensen en ze schreeuwden luider dan ooit!

Boston heeft een van A-tot-Z-parcours. Na de eerste moderne marathon in Athene in 1896 was de Boston Athletics Association vastbesloten een marathon te organiseren die het parcours van de "originele marathon" zou reconstrueren. Hoe dat dan ook zou zijn geweest want meerdere theorieën zijn in omloop. De finish-lijn werd in het centrum van Boston gelegd en de start (uiteindelijk) in Hopkinton.

's Morgens om 6:00 uur waren we in het park Boston Common om daar door oude gele schoolbussen (Forrest Gump) 42,195km verderop gebracht te worden. Wij waren op tijd en als een van de eerste in de bus. De lopers verzamelen dan in het "Athletes Village", een grasveld met een aantal tenten en wc's waar je koffie, bagels, bananen en sportdrank kunt krijgen. We hadden ons goed voorbereid want (rug-)tassen mocht je niet meenemen en alle kleding die je meeneemt om je voor de start warm te houden gaat naar liefdadigheid. Wij hadden ook nog een luchtbedje meegenomen waar we nog even heerlijk op hebben gelegen. We kregen gezelschap van heren uit Amersfoort wat leidde tot wat gesprekken die de aandacht afleidde (Mik Borsten bijvoorbeeld..) :-) topper.

Er is een aantal startmomenten in Boston. Allereerst gaan de wheelers, gevolgd door de dames en om 10:00uur starten de heren en de eerste van vier startgolven. Binnen een startgolf heb je weer 9 'corrals'. De startnummers zijn keurig op volgorde van je kwalificatietijd gezet dus je start altijd met lopers die jouw tempo lopen. Prima geregeld.

De beveiliging was indrukwekkend. Op weg van het Athletes village naar de start had je om de 50 meter een politieagent. Bij de start stonden scherpschutters op het dak. In Boston vlogen al dagen helikopters boven het finishgebied, achteraf bleek tegen drones. Dit was de veiligste marathon die je kunt wensen.

De start verliep prima. Ik kon rustig starten. Twee jaar geleden had ik onderweg veel last van de vroege downhill section. Daar had ik nu veel meer op getraind en heb ook bij de steile heuvels in het begin mezelf goed rustig gehouden. Zo kon ik de eerste 25km zeer constant lopen. De wind viel in het begin mee, wel wat regenbuien waar je voor je gevoel emmers koud water over je heen kreeg. We hadden erop gerekend dat na de eerste bocht in het parcours, zo rond 28km, je de wind vol tegen zou krijgen. Dat klopte...

Vlak voor het halve marathonpunt kom je langs Wellesley-College. Dit is een meisjes-college en beroemd om de 'Scream Tunnel'. Anderhalve kilometer vol gillende jongedames met bordjes 'Kiss me, I am free', 'I am waiting for you stranger' etc. etc. Door de tegenwind hoorde je de het gegil al van verre aankomen. Het geluid was oorverdovend! Het kan niet anders of je krijgt hier een enorme boost van!

Bij 25km gaat het parcours eerst steil naar beneden waarna 4 heuvelsecties komen tot en met 34km, de beruchte Heartbreak Hill. De eerste heuvel is vrij lang en verdeeld in een aantal stukken. Kunst is om je rustig te houden gedurende dit deel van het parcours. De wind trok aan en kregen we vol tegen. De buien namen toe en verkleumde je armen en handen. Nu begon het pittig te worden. Toch voelde ik me nog vrij goed en heb onze dames in het midden van Heartbreak Hill nog toegelachen en vrolijk gezwaaid!

Na Heartbreak Hill zegt men dat het alleen maar naar beneden is. Yeah Right! Gelukkig had ik van vorige keer nog onthouden dat er nog wat gemene klimmetjes in het parcours zitten. Mijn benen werden inmiddels stijf, natuurlijk door de gelopen afstand maar zeker ook door de kou. De vraag was hoeveel ik kon pushen zonder in de kramp te schieten. Intussen zie je het Citgo-sign steeds dichterbij komen, dat is het punt waar je de laatste mijl ingaat. Het publiek was inmiddels niet meer te houden. Volgens mij laten ze het niet eens toe mocht je het in je hoofd halen te willen wandelen hier..

De laatste kilometers waren natuurlijk taai. Als dat niet zo zou zijn dan had ik sneller gekund. Gelukkig zag ik dat ik ondanks de omstandigheden nog een PR kon lopen. Uiteindelijk haalde ik er ruim een minuut af en finishte ik op 2:53:34. Erg blij mee!

Na finish kwam er nog een erg zware mijl aan. Dat was de afstand naar je tas met kleding. Inmiddels koelde ik zeer snel af en de warmte-cape die je kreeg was niet voldoende tegen de kou en regen. De gevoelstemperatuur was onder het vriespunt. Voorzichtig strompelde ik naar het park terug en heb het nog nooit zo koud gehad. Onderweg heb ik nog bij een putdeksel met stoom gestaan om wat op te warmen. Ik begon zwaar te rillen en vond het gevaarlijk worden. Gelukkig redde ik het naar de tassen. Daar stond ook man uit Alaska die me verzekerde dat hij ervaring had met kou en dat dit toch erg koud was! De man naast hem hoorde ik zeggen: "Can you imagine how I feel, I am from California.." Uiteindelijk zijn 800 mensen behandeld wegens onderkoelingsverschijnselen.

Nadat ik me had omgekleed ging ik op zoek naar Andre. Ik kon hem vrij snel terugvinden bij de tassen. Helaas had hij rond de 30km last gekregen van zijn bovenbeen, wat later bleek een scheuring in het vlies rondom de IT-band. Een geweldige prestatie dat hij kon finishen in uiteindelijk 3:16. Gelukkig heeft hij, naast veel pijn, toch nog erg kunnen genieten van het publiek.

Deze marathon is zeer indrukwekkend en voor de snellere lopers die van een stadsmarathon houden het absolute toppunt. Ik had me voorgenomen na 2013 nog 1 keer Boston te lopen maar ben nu zo verliefd, zo niet verslaafd geworden op deze marathon dat ik heel graag zo snel mogelijk weer terugkom!


Bas Haasnoot

NB.: Blog met foto’s op: http://www.bhfoto.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
VERSLAGEN van April 2015
 
Afgelopen weekend heb ik deelgenomen aan de Hexenstieg Ultralauf in het Harz middengebergte in Duitsland. Dit jaar werd deze loop voor de vierde keer georganiseerd en is een kleinschalige loop met een gelimiteerd aantal deelnemers van slechts 40 lopers. Al voor ik me inschreef had ik geconstateerd op de DUV site dat er in de voorgaande jaren nog geen Nederlander in de uitslagen te vinden was geweest. Nu, na afloop, vraag ik me af waarom dit is want deze loop verdient zeker aanbeveling. Dit schrijven dient dan ook meteen als een promotie ervan.

Er waren dit weekend twee lopen, de Hexenstieg en de Hexentanz. De Hexenstieg waaraan ik heb deelgenomen begon vrijdag ochtend om 6 uur in Ostenrode am Harz, vervolgens via een noordelijke lus, over de hoogste berg in de Harz, de Brocken, naar Thale aan de oostkant. Dit punt lag op 114 km. Vanaf Thale werd via een zuidelijker lus weer terug gelopen naar Ostenrode. Dit bracht het totaal aantal km´s op 219 km. De Hexentanz startte op zaterdagochtend in Thale en voerde naar Ostenrode en was zo´n 105 km lang.

Alle deelnemers arriveerden op donderdag in het hotel waar de briefing was en waar ook gezamenlijk de maaltijd werd genuttigd en een overnachting was geboekt voor een ieder. Dit was een goede gelegenheid om wat nader kennis te maken en bracht een ontspannen sfeer. Toen ik mijn kamer opzocht kwam ik tot de ontdekking dat ik niet alleen de kamer moest delen met een andere loper, iets wat ik al min of meer had verwacht, maar zelfs een tweepersoonsbed moest delen met een voor mij wildvreemde Duitse loper. Dit had ik dus niet verwacht maar hij zag er niet uit als iemand die van de situatie misbruik zou maken en hij had van mij evenmin iets te vrezen dus de situatie maar geaccepteerd zoals deze was. We kwamen om te lopen en de rest was minder relevant.

Na een nacht toch wel wat minder geslapen te hebben ging de wekker al weer vroeg voor mij en mijn slaapmaatje. Om 5 uur was het gezamenlijke ontbijt. Hier me flink tegoed gedaan aan het aanbod. Om 6 uur vertrokken we met ons allen, onder aanvoering van de organisator, Michael Frenz, op een sukkeldrafje naar het begin van de loop, zo´n km van het hotel. Hier op een groepsfoto gegaan bij het officiele Hexenstieg bord en om 06u15 werden we losgelaten en begon de lange tocht. De eerste km´s ging het bergop over een breed pad. Hoewel ik diverse hier tegenop zag lopen hield ik het lekker bij strategisch wandelen. Afdalen en vlak haalde ik weer vele lopers in. Na niet al te lange tijd liep ik in een groepje van een man of 4 op plaatsen 6 t/m 10. Het lopen ging lekker, voelde me sterk en het was prachtig (loop)weer. Na een km of 25 viel ons groepje uit elkaar, twee bleven er achter en kwam ik samen te lopen met een Oostenrijker, Helmut. Na nog enkele km’s haakte zowaar mijn slaapmaatje aan. Zou er dan toch iets moois opgebloeid zijn tussen ons die nacht? Deze Mario had twee weken eerder de Junut gelopen en nu weer zo’n lange loop. Best wel een prestatie. Zo zijn we gedrieen verder gelopen tot na de top van de Brocken. Hier was er wat miscommunicatie betreffende een korte pauze en zijn Helmut en ik Mario kwijt geraakt die er te snel vandoor ging om door ons nog bijgehaald te worden. Verder met Helmut samen gelopen, dit ging goed tot ik in een energie dip kwam zo rond de 80km. Bij 85 km zou er een verzorgingspost zijn waar ik hoopte mijn energie weer wat aan te kunnen vullen. Hier inderdaad wat gegeten en gedronken maar voelde meteen al dat dit verkeerd viel. Na vertrek van deze post kotste ik al na de eerste bocht de inhoud van mijn maag weer uit. Dit luchtte wel op en weer verder gelopen, echter wel met een nog steeds lege maag.

De volgende verzorgingspost was op 102 km en hier had men de lekkerste soep ter wereld. Onbeschrijflijk hoe ik hier van opknapte. Ook nog diverse chocolade genuttigd en ik was weer als herboren. Met nieuwe energie en met mijn trouwe metgezel Helmut vertrokken naar het “keerpunt” van de loop, Thale. Voor mezelf had ik de wedstrijd in twee delen gehakt met twee finish plaatsen. Ik beschouwde de eerste race van Ostenrode naar Thale en de tweede race van Thale naar Ostenrode. We bereikten Thale om een uur 11 ’s avonds en hier was tevens een dropbagpunt. Verse schoenen en sokken aangedaan. Warme kleding voor de nacht in mijn rugzak gepropt, lang shirt aan en een voedzame bak pasta gegeten. Helmut had een poging tot slapen gedaan en even na middernacht gingen we op pad voor deel 2. Na Thale gingen we via een andere route weer terug naar de verzorgingspost met de SOEP! Een motiverend vooruitzicht! Hier weer genoten van de soep en nog steeds sterk voelend weer vertrokken. Helaas kon Helmut steeds minder snel. Dit was een lastig moment. Ik weet dat het goed is om, zeker in het donker, een team te vormen maar aan de andere kant kon ik me ook niet laten ophouden. Het was een droevig gezicht om zijn lampje steeds meer achterop te zien geraken. Al snel haalde ik nog twee lopers in, ik had hoop dat mijn ex hier aansluiting bij zou kunnen vinden.

Bij 160km was het volgende verzorgingspunt, dit was 38km na het vorige, best wel een eind zonder verzorging dus. Enige mogelijkheid was een tankstation na 15 km wat pas om 5 uur open zou gaan. Laat ik daar nu net om 5 over 5 aankomen en heb als eerste klant water en een koffie (om wakker te blijven/worden) gekocht. De lopers die ik eerder had ingehaald waren niet bij het tankstation langs gegaan aangezien ik ze na mijn tankstop weer inhaalde. Bij 160 km was weer een verzorgingspost, hier was ik suf genoeg om mijn stokken te vergeten bij vertrek. Iets waar ik pas na ruim een km achter kwam. Weer teruggekeerd, stokken opgehaald en nogmaals vertrokken. Stom, stom, stom.

Er kwamen nog enkele lastige stukken met veel stenen en boomwortels, gelukkig liep ik hier tijdens daglicht en was het nog steeds droog, hoewel wel dreigend met regen. Er was nog een berg, de Wolfswarte, te beklimmen via een steil, rotsig en erg nat “pad”. Hierna was het min of meer alleen maar afdalen tot aan de finish zo’n 25 km later. De laatste km’s was het gaan regenen maar dit waren mijn snelste km’s omdat ik meende dat een sub 37 uur finish er nog (net) inzat. Mijn eindtijd van 37 uur en 02 minuten geeft aan hoe frustrerend dicht ik erbij ben gekomen. Mijn positie is uiteindelijk 7e overall geworden. Met dit resultaat ben ik zeer tevreden. Hoewel er toch nog steeds een gevoel knaagt dat indien ik niet zus of zo er een tijd onder de 37 uur in had gezeten.

In het hotel een zeer welkome douche genomen en in mijn slaapzak in de auto gekropen. De volgende ochtend om 7 uur was het gezamenlijk ontbijt en aansluitend de oorkonde uitreiking aan alle die gefinisht waren ceremonie. Die ochtend trof ik ook mijn beide exen weer. Mario was zo’n drie uur voor mij als vierde over de finish gekomen terwijl Helmut heel sterk had door geknokt om 6 uur na mij als 16e over de finish te komen. Het deed me goed om te zien dat deze personen die ik nog maar zo kort kende het hadden gehaald. Blijft een uniek wereldje dit.

De uitreiking was ook een mooie ervaring. Iedere finisher van zowel de Hexenstieg als de Hexentanz werd persoonlijk naar voren geroepen, ging op de foto en ontving een oorkonde met tijd en positie erop. Het persoonlijke aspect maakt deze loop extra aantrekkelijk. Ook de aanloop met de gezamenlijke maaltijd en ontbijt en dan als afsluiting weer het gezamenlijke ontbijt waar iedereen zijn/haar ervaringen kan delen maken dit wat mij betreft een bijzonder sympathieke loop. Vanwege dit karakter is ook het aantal deelnemers beperkt. En dit allemaal op slechts enkele auto uren vanaf Nederland. Zeker een aanrader deze loop!

Peter de Krijger
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Bron: http://www.tomscholte.com/weblog/2015/04/77-rondje-texel/

Maandag 6 april 2015 10:35 uur. Locatie: Texel, vlakbij waar de boot uit Den Helder aankomt. De fluit gaat. Zo’n 450 mannen en wat vrouwen brengen zichzelf in beweging om een rondje om Texel te lopen. Het is maar 60 km. Dat is te overzien zou je zeggen - er zijn ook enkele tientallen die om 4:35 zijn gestart voor 2 rondjes Texel ….. Ik ben een van die mensen die zich voor het eerst voor de 60 km van De Zestig van Texel heeft aangemeld. Voornamelijk geïnspireerd door het boek ‘Born to Run’ wilde ik dit een keer meemaken (zie http://www.tomscholte.com/weblog/2015/04/76-de-mens-als-duurloper/ ).

De eerste vijf kilometer is het warm lopen. Die zijn erop gericht om je eigen tempo te vinden en… zeker voor mij niet te hard te starten. Dan draaien we het strand op en begint een tocht van 30km tegen de wind in. Waarvan in totaal zo’n 12 km over het strand. Er worden van zelf groepen gevormd om bij elkaar iets van beschutting te vinden. Met mijn 2.00 meter houd ik gemakkelijk wat mensen uit de wind. En ook ik zoek wat beschutting bij lange mensen voor mij.

Vanaf een km of vijf strand lukt het om op de automatische piloot te gaan. Het denken gaat uit. Elke stap is er een en verder is er helemaal niets. Behalve dan de meeuwen, de zee, het donkere wolkendek en bij de strandopgangen wat publiek om ons aan te moedigen. Bij paal 13.zoveel gaan we het strand af om er bij paal 16.ennogwat weer op te gaan. Deze stukken zijn een ware aanslag op de flow waarin ik mij zelf had gebracht. Deze op- en afgang naar het strand bestaan uit metershoge duinen van zacht zand. Killing.
Km 22 tot 35 door de duinen gaan heerlijk, alsof ik zweef. En dat met tegenwind. Ik heb een constant tempo en geniet van het lopen, het lopen en het lopen. Bij km 35 stop ik voor het eerst even om mijn benen te strekken. Er is een post met eten en drinken en het draaipunt ten opzichte van de wind. Nu krijgen we 20 km voor de wind. Nog een km of 7 gaat het lekker. Dan heb ik er een marathon op zitten en beginnen we aan de 18 bonus km’s. De flow is weg en het denken begint.

Het denken over het lopen en vooral het waarom van deze exercitie giert door mijn lichaam. Waarom wilde ik dit, waarom doe ik dit, waarom dacht ik dat ik dit leuk zou vinden? Zoals gezegd, ben ik geïnspireerd door ‘Born to Run’ en ook volgens Jan Knippenberg is de mens van nature een duurloper. Van nature misschien wel. Maar ik heb de eerste 37 jaar van mijn leven deze natuur niet gevolgd. Pas 5 jaar geleden op mijn 37e heb ik voor het eerst hardloopschoenen gekocht. Pas 4 jaar geleden liep ik voor het eerst een marathon. Als je een keer getennist hebt, ben je nog niet een tennisser. Als je een keer een marathon gelopen hebt, ben je nog geen marathonloper. En als je een keer een ultraloop gelopen hebt (twee weken geleden liep ik voor het eerst meer dan een marathon), ben je nog geen duurloper. Je kunt het worden misschien, en misschien zit het in je, maar het ‘zijn’ is nog een ander verhaal.

Ik wordt vanaf km 48 veel ingehaald wat me de kans biedt om te observeren en analyseren. Als ik dan toch niet kan stoppen met denken dan maar denken over het duurlopen. Ik kom al snel tot het inzicht dat hier twee soorten lopers zijn vandaag. Verreweg de grootste groep is duurloper. Die lopen 4 tot 6 keer per week met daarin standaard een loop van minimaal 3 uur. En dan heb je nog een groepje met een ander talent. En daar schaar ik mezelf dan maar onder. Deze groep heeft het kaartje van Texel gezien. Deze groep heeft dit kaartje in zijn hoofd geprent en met een rode stift een rondje om het eiland getekend. Dit beeld van een eiland met een rode rand is in het hoofd geprent. Ergens afgelopen jaar. Deze groep heeft ook getraind, maar heeft zoiets als dit nog nooit eerder gedaan. Deze groep loopt die laatste 12 km op een mindset die zo sterk is als de aantrekkingskracht van twee supermagneten. Deze mindset zorgt ervoor dat pijn gedoogd wordt en dat er opeens nog maar 5km te gaan is.

We draaien hotel restaurant Havenzicht in Oudeschild voorbij. Ik zie het bord met ‘5’ staan. Nog maar 5km. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Ik weet hoe ik dit gedaan heb en hoe ik die laatste 5km ook gedaan krijg. In de verte hoor ik honderden mensen bij de finish de lopers de laatste 100 m vooruit juichen. De omroeper meldt dat Tom Scholte uit Den Haag binnen gaat komen. Dit was een van de momenten die ik vooraf in mijn hoofd had geprent. Ik voel me ietwat verward, al die mensen en al dat gejuich voor dat ene rondje hardlopen? Normaal is het blijkbaar niet. Als de mens van nature een duurloper is, dan heeft dit rondje mij iets dichter bij mijn natuur gebracht.

Tom Scholte
(tom <> firmadegroot.nl)
http://www.tomscholte.com/ (met een dagelijkse column !)

Noot van Martien Baars: Tom Scholte (42) finishte in een keurige 6:25:53. Dat hij het avontuur op Texel niet te lichtvaardig aanving, blijkt uit zijn lidmaatschap van de atletiekvereniging MarathonPlus. Met 27 inschrijvers was MarathonPlus ook de vereniging met verreweg de meeste lopers bij de 60 (+ de 120) km. 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Bron: http://www.keep-on-running.nl/verslagen/monsterlijk-mooie-zestig-van-texel-2015.html

Toen ik eind 2012 terugkwam uit Schotland ontstond het idee om mee te gaan doen aan de Zestig van Texel in 2015. Een meerjarenplan omdat zestig kilometer niet valt te onderschatten. Het parcours is deels onverhard en op Texel is het weer altijd onvoorspelbaar. Soms warm en droog, soms winderig en regenachtig. Daar komt nog bij dat alle verhalen sinds het prille begin in 1991 door mijn hoofd spoken. Bovendien spookt de geest van mijn vader over het eiland en dat is altijd een factor om rekening mee te houden. Mijn plan was om eerst maar eens de route te gaan verkennen in etappes. Daarna zouden we wel weer gaan zien en vooruitkijken.

Van het één kwam het ander en logischerwijs schreef ik mij in voor de 4 x 15 kilometer estafette. Samen met Dirk Jan Roeleven, Arjan Kroon en Peter Witkam rondden wij als ‘Team Knip’ in ruim 5 uur het Waddeneiland. Dat was op 1 april 2013 en ik was opnieuw verkocht. Ik werd geraakt door de schoonheid van het eiland waar ik zo lang van was weggeweest. Het was op die mooie dag in april koud en winderig en ik liep het derde deel van de Slufter naar Prins Hendrik. Het monsterlijke plan voor 2015 werd langzaam in mijn hoofd geboren om het hele eiland dan maar in zijn geheel te ronden. Omdat het kan maar ook als test of mijn lichaam en geest zulke belastingen wel aankunnen. Dat dit verregaande consequenties had kon ik toen nog niet weten.

Westland Marathon
Via goodold Wim Verhoorn die in 2013 het startschot lostte van de Zestig van Texel hoorde ik dat er plannen waren om nog éénmaal de Westland Marathon te organiseren in het voorjaar van 2014. Een prachtig doel, te meer ook omdat mijn vader daar zijn eerste marathon ervaringen opdeed. Ik bekeek de plakboeken met foto’s van Jos van Iersel uit 1973 en 1974. Dat leek me wel wat. In de tussentijd plande ik wat korte loopjes van tussen de 15 en 35 kilometer. Waaronder de Asselronde van de Midwinter Marathon in Apeldoorn met de loopgroep van Leslie Pangemanan en later de Venloop. De voorbereidingen verliepen soepeltjes en in mei 2014 liep ik mijn eerste marathon tussen de kassen in het Westland. Het was een warme dag en ik finishte zonder al te grote problemen in iets meer dan 4 uur. Bij de finish bedacht ik me dat de Zestig van Texel nog een kleine 20 kilometer langer was. Zou ik dat halen? Ik had nog een goed jaar om me mentaal en fysiek voor te kunnen bereiden. Gedurende de zomer van 2014 begonnen we ook met de organisatie van de Zestig van Texel. Vragen stapelden zich op. Zou het mogelijk zijn om naast de organisatie ook nog mee te doen? Net als mijn vader altijd deed? Niet iedereen stond te springen. Dat moge duidelijk zijn.

Hollywood
Ik bedacht me dat je als organisator ook een keer moest hebben geproefd en gevoeld aan een échte ultramarathon voordat je deze goed kan promoten. Dan weet je wat er speelt in de hoofden van de lopers voor de start, onderweg en aan de finish. Pijn en doorzettingsvermogen krijgen een heel andere dimensie was mijn voorgevoel. Op 1 september 2014 begon de inschrijvingsprocedure en ik was zo eigenwijs en gek om me in te schrijven voor De Zestig. Even stonden alle pijlen en schijnwerpers op maandag 6 april 2015. Een oude regel uit Hollywood spookte door mijn hoofd: ‘The show must go on!’ Ik kon niet meer terugkrabbelen. Mijn eigen ervaring was dat je vooral uitgerust aan de start moest staan. Dus de laatste maand geen gekke trainingen meer en vooral héél goed uitrusten. In het najaar van 2014 kruiste mijn pad richting De Zestig van Texel met dat van Hans Koeleman. Een oude bekende uit de hardloopwereld. Koeleman daagde mij uit mee te doen met zijn Mystical Miles Midnight Run in de nachtelijke Schoorlse duinen. Dat was een prima test voor de Zestig van Texel. Om het allemaal nog interessanter en complexer te maken begon Andere Tijden Sport in het najaar van 2014 aan de voorbereidingen voor een uitzending over mijn vader in het voorjaar van 2015. Ik besefte dat dit een uitgelezen kans was om één en ander samen te laten komen met Pasen 2015. De Zestig van Texel werd een paraplu voor een hoger doel: een monument voor duurloper en vader Jan Knippenberg. Het kón. Voorzichtig begon ik te denken aan samenkomst van vier dingen: de Zestig van Texel, de première van Andere Tijden Sport op Texel, een heruitgave van De mens als duurloper en mijn eigen deelname aan deze monstertocht. Uitdagingen en doelen moet je altijd durven te stellen. Tóch? Belangrijk was om iedereen in de trein te krijgen. Dat was niet makkelijk.

Koeleman
De voorbereidingen voor mijn eigen tocht gaan goed. De samenwerking met Hans Koeleman werkt. Hij laat me vrij in mijn training maar als ik hem vertel dat ik van plan ben de hele Zestig ‘even’ te lopen als voorbereiding vindt hij dat zéér onverstandig. Als alternatief lopen we in een groepje in februari van Amsterdam naar Marken en weer terug op de vroege ochtend. Ruim 42 kilometer. Als dat makkelijk gaat zijn we er klaar voor en zo gaat het ook. De ervaring van hem is dat juist op de wedstrijddag andere regels gelden. Met name de verzorgingsposten en de spontane aanmoedigingen van het publiek zijn een heel belangrijk onderdeel van de entourage. Die kunnen je er nét doorheen slepen op de wedstrijddag. Daarnaast gaan we gezamenlijk lopen in een groep. Zodat we altijd aanspraak hebben bij elkaar. De groep zal bestaan uit Hans Koeleman, Cor Koeleman, Johan Zeilstra, Paul Jaspers en ik. Onderweg worden we begeleid door Simone Guikema en haar vader Arjen Guikema. Ook de zoon van Hans Koeleman, Sam, fietst mee. In diezelfde periode brengt ook goede doelen goeroe Piet Boelens een bezoekje aan Texel. Ik laat hem mijn loopgebied zien tussen de Slufter en de vuurtoren en hij is meteen verkocht. Ook Piet gaat voor De Zestig!

Rond februari 2015 wordt duidelijk dat alle vier de dingen gaan lukken. Het boek komt er, de film komt er, de wedstrijd komt er én óók ikzelf ben fit genoeg om te starten. Toeval bestaat niet. Op zaterdag 4 april plannen we de film Forrest Gump op Texel (voorpremière Andere Tijden Sport) in Cinema Texel. Met hieraan gekoppeld de boekpresentatie. Dan volgt op maandag 6 april de grootste beproeving van mijn nog jonge leven: deelname aan de Zestig van Texel. Een prima manier om deze fase in mijn leven af te ronden en letterlijk alle spanningen en stress van de laatste tijd uit mijn lichaam te lopen. Hieronder volgt het verslag van die bijzondere dag in april. Die om precies te zijn om 8 uur ’s ochtends begon aan het ontbijt onder de rode vuurtoren op de noordpunt van Texel. Daar waar alles ooit begon en werd uitgedacht. Het klinkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Net als het leven eigenlijk. En dát is juist zo mooi.

Day of the match
Om 10.35 uur zal Dirk Jan Roeleven het startschot geven van de 13e Zestig van Texel. Ik heb hier twee jaar naartoe geleefd en ken de route en alle verhalen binnenste buiten. Liters sportdrank heb ik gisteravond klaargemaakt en op advies van Koeleman al gedronken. Ik begin de dag met gebakken eieren met spek, bananen, yoghurt met muesli en sportrepen. Mijn benen willen al weken lopen. Nu kan het dan eindelijk. Mijn moeder zal me al ruim voor de start naar het Horntje brengen. Zelf rijdt ze koffie en thee rond voor alle vrijwilligers. Op het 35 kilometerpunt nabij de vuurtoren legt ze twee bidons voor me klaar om mijn Kamelbak (waterzak) bij te vullen. Een goed gevoel. Bij de start begint het al lekker druk te worden. Ik spreek Luc Krotwaar en Martien Baars. Kort daarna komen Dirk Jan Roeleven en zijn vrouw Hester van der Vliet aangelopen. Uiteraard gaan we even op de foto. Later lees ik een mooi bijschrift bij de foto op Facebook die ik jullie niet kan onthouden: ‘Temidden der kampioenen. Tussen Luc Krotwaar alias De Witte Keniaan en Mikel Knippenberg alias De Zoon van de Geest van Zijn Vader.’ Zulke woorden doen goed als je nog zestig kilometer moet hardlopen.

Ik bel Hans Koeleman op en ontmoet de groep bij binnenkomst in het NIOZ (Koninklijk Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee). Ze ogen ontspannen net als ik. Buiten staat een Noordenwind met af en toe een bui. Bij de vuurtoren scheen nog de zon. Voor mijn gevoel perfect loopweer. Eerst afkoelen tot de vuurtoren, dan opwarmen en wind in de rug richting de finish. Wat wil je nog meer. Onze groep start geheel in de geest van mijn vader achteraan. In het begin gaan we lopen op een tempo van 6.10 minuten per kilometer. Ergens een tijd tussen de 6 à 7 uur. Voor wat het waard is. Dan hebben we nog wat speling in het tweede gedeelte. Ik hoor via de speakers Albert Hoven en Dirk Jan Roeleven de laatste seconden voor de start nog hun bemoedigende woorden doen en dan gaat De Zestig écht beginnen. Een enorm ultra-peloton loopt de eerste kilometers door een haag van mensen en liefhebbers om aan hun kruistocht van 60 kilometer te beginnen. Een soort Elfstedengevoel.

Bjorn Paree
De eerste vijf kilometer zijn verhard richting de Hors. Onderweg zien we Bjorn Paree foto’s maken. Dit weekeinde doet hij onder andere de social media omdat ikzelf meeloop. Later zal blijken dat hij duizenden foto’s heeft gemaakt. Een record en een pluim voor hem. Gekscherend roep ik dat hij de rest van zijn leven onbeperkt Skuumkoppe kan drinken (lokaal bier) als hij op Texel verblijft. Ik zie het eerste stuk zelfs mensen met blote voeten lopen. Respect! Vanaf de Hors is het windje en regen tegen richting het Turfveld in de Dennen. Het eerste wisselpunt voor de estafette na 15 kilometer. Er vormen zich waaiers op het strand met verschillende tempo’s. We lopen van groep naar groep en zoeken naar het juiste tempo van ongeveer 6.10 min/km à 6.30 min/km. Het strand ligt er schitterend bij vanwege de storm van afgelopen week. Bij het Turfveld wacht Radio Texel mij op. Verslaggever Alex de Haan daagde mij twee jaar geleden uit om mee te lopen met de Zestig en die uitdaging ben ik aangegaan. Later die dag geven ze af en toe updates van mijn doorkomsten op de wisselpunten. Het loopt lekker al ergeren we ons soms aan de scooterrijders die meerijden met de lopers. We lopen over de Randweg en slaan dan het Paggapaadje in richting het strand. Opnieuw draaien we tegen de wind en de regen in en gaan op weg naar Paal 21.

Strand
Het strand lag er prima bij tijdens de 13e Zestig van Texel. Een beetje wind en regen tegen zorgt voor waaiervorming. Tussen Paal 17 en Paal 21 loopt Arjen Guikema mee. De vader van Simone Guikema. Arjen is een oude trainingsmaat van mijn vader die hij ontmoette in Papendal in de jaren 70 van de vorige eeuw. Ik drink veel en stop bijna bij elke 5 kilometerpost om te plassen. Blijven drinken en eten spookt door mijn hoofd. Voorkom uitdroging en hongerklop. Dát is de essentie. Inmiddels draaien we het strand af en gaan we de Nederlanden en de Slufter in. We passeren het Oorlogsschip en zien voor het eerst de vuurtoren liggen. Voor mij is dit heilige grond en mentaal zéér belangrijk. Al met al loopt het heel erg lekker. Dat is een zegen. De groep is erg hecht merk ik onderweg. We voelen elkaar naadloos aan en helpen elkaar waar nodig. Het is een drukte van belang bij het tweede wisselpunt bij de Slufter. Van veel kanten komen aanmoedigingen. Ik zie het estafetteteam van Annebel Kroezen en ook het team van oud-leerling van mijn vader Simon Bos uit Castricum. Zij lopen de 4 x 15 kilometer estafette. Vandaag zijn dat zo´n 175 teams, een record!

Thuiswedstrijd
Tot aan de vuurtoren is het een thuiswedstrijd. Elke meter ken ik hier. Op advies van Koeleman loop ik door de berm. De laatste 25 kilometer zijn verhard dus nu kan het nog. Mijn knieën en gewrichten krijgen nog genoeg te verduren gedurende het laatste stuk. Vlakbij de Sluftervallei breekt de zon door. Heerlijk, nu kunnen we in T-Shirt lopen. Keerzijde is dat we wel veel meer gaan drinken en dat de zon op onze hoofden gaat schijnen. Ik weet dat er twee bidons met drinken klaarliggen nabij de vuurtoren bij de Robbenjager op het 35 kilometer punt. Eén bidon drink ik langzaam leeg en met de ander vul ik mijn Kamelbak tot aan de rand toe met sportdrank. Vanaf nu krijgen we mentale steun van Simone Guikema en haar zoontje Sam op de fiets. Ze maken mooie foto’s en leggen onze prestatie vast op de social media. Héél prettig, ook voor het thuisfront. Alle overbodige bagage verdwijnt in één van de volgauto’s. Voor het eerst krijg ik besef van tijd. Ik zie de kerkklok van De Cocksdorp. Het is tussen de 14.30 uur en 14.45 uur. Dat gaat dus volgens plan en erg goed. Vanaf nu ga ik aftellen richting het marathonpunt nabij Hotel Prins Hendrik.

De cut-off time bij Prins Hendrik is 16.15 uur. Het einde van de finishregistratie in Den Burg is om 17.35 uur. We blijven dus nog ruim binnen de tijd. Af en toe merk ik dat onze groep haarscheurtjes vertoond. Maar wat wil je na ruim 40 kilometer beuken tegen de natuurelementen en vooral jezelf. Bizar detail is dat voor veel lopers de marathon afstand het hoogst haalbare is. Voor ons is dat slechts een doorkomst, nog 20 kilometer tot de finish. Ik moet zeggen dat het vooral mentaal een zéér zwaar punt is. Het lichaam wil allang niet meer en de geest neemt het over. Tenminste als die nog wil. Inmiddels begint het groepje te kraken en er ontstaat discussie of we wel bij elkaar willen blijven. Persoonlijk wil ik binnen de 7 uur finishen, dus houden we even overleg in Oost. Vijftien kilometer voor de finish in Den Burg. We krijgen nog de loodzware passage over de klinkers in Oosterend, de doorkomst door Oudeschild met de penetrante vislucht en gekmakende drukte van Duitse toeristen. En als klap op de vuurpijl nog de doorkomst over de Hogeberg. Het hoogste punt van Texel. Geen meter meer hetzelfde.

Samen met Paul Jaspers (de broer van de overleden atleet Stijn Jaspers) en Johan Zeilstra besluiten we iets te versnellen om er in ieder geval voor te zorgen dat we binnen de officiële tijdsregistratie binnenkomen. Cor Koeleman en Hans Koeleman nemen het risico en richtten zich op een tijd net binnen de 7 uur vlak. De broers Koeleman weten wat ze doen want ze finishen later nét binnen de tijd. Chapeau! We hebben de wind in onze rug en de zon op ons hoofd. Het is warm en de sportdrank begint op te raken. We voelen onze benen kraken maar we gaan door. Gelukkig is er elke vijf kilometer een verzorgingspost. Bij elke post nog steeds hetzelfde ritueel. Sportdrank, water, banaan, sinaasappel en een spons op je hoofd. Heerlijk. Op tien kilometer voor de finish wacht mijn moeder met koffie en belangrijke mentale steun. Dan richting Oudeschild over die vervloekte Waddendijk.

Over de haven en dan de laatste verzorgingspost. De dochter van Mark de Boer, Sanna, staat daar en dat is belangrijk voor me. Ze heeft al vele malen geholpen bij de Jan Knippenberg Memorial en nu helpt ze op Texel. Grote dank! Ze stuurt een berichtje naar haar vader dat we eraan komen! De laatste kilometers gaan langs het graf van mijn vader op de Hogeberg. Nog één keer naar boven. Dat zal hij wel bedacht hebben. Hem kennende. Nog een kuitenbijter want we hebben er bijna 60 kilometer opzitten. Gelukkig kan ik erom lachen. Dat kan er ook nog wel bij!

Finale
In de verte horen we de speaker Albert Hoven al. Nog één keer naar beneden richting de finish. We hebben 60 kilometer hardgelopen. De Zestig van Texel is véél meer dan 60 kilometer. Met name het mentale aspect is doorslaggevend. De reis, de loop, de gedachte, de beproeving, de beleving, dát is de uitdaging. Ik hoor mijn naam. Ik zie mijn moeder, Ton Peters, Martien Baars, Gert Pansier, Albert Hoven, Cees Goslinga, Bjorn Paree en de verslaggevers van Radio Texel en de Texelse Courant. Het zit erop. Twee jaar voorbereidingen, de film, het boek en de wedstrijd. Voltooid. Gelukt. Succes. Genoten. Dat smaakt naar meer. Alhoewel?

Zes uur, zesenveertig minuten en tweeëndertig seconden geven nooit weer wat er allemaal door mij heen ging vandaag. Nu eerst een biertje en een broodje hamburger. Het is even mooi geweest. De cirkel is rond.

Mikel Knippenberg - Keep on Running!
(mikel <> loft238.nl) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]