Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 27 mei 2015: Keufelskopf 85 km
* 27 mei 2015: Baltic Run - 23 mei 2015 - 234 km
* 26 mei 2015: DNF in the Nove Colli Run...the story
* 26 mei 2015: De 6u van Steenbergen, mijn eerste ultra…Ultra-positief
* 21 mei 2015: 24uur van Steenbergen 2015. Being there. Second time.
* 18 mei 2015: Trail de la Lesse
* 17 mei 2015: Mooiweerloper
* 15 mei 2015: Marathon Antwerpen
* 14 mei 2015: Maasmarathon
* 14 mei 2015: Balen, verschrikkelijk balen
* 12 mei 2015: De 1000 van Steenbergen (en meer)
* 12 mei 2015: Steenbergenverslag
* 12 mei 2015: Verslag Toronto (nog 2 te gaan)
* 4 mei 2015: Reggemeanderkoningsdagloop 2015
* 1 mei 2015: Boston Marathon 2015
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2015
 
Goedkoop blijft toch vaak duurkoop; daar wil ik dit stukje over de GTLC van Butchenbach naar Surister mee beginnen. Vorige week bedacht ik opeens dat de start van de 105 km race 4uur in de ochtend zou zijn. Dat betekende lopen in het donker met een lamp. Snel mijn Black Diamond getest die al zeker 3 maanden werkeloos in mijn rugzak verbleef. Dat had hem zeker geen goed gedaan, want hij weigerde alle medewerking. Dan maar even snel op Marktplaats een andere aanschaffen. Niet te duur, natuurlijk. Voor 25 euro en uitgerust met aardig wat lumen had ik er snel een in huis. Helaas, het kon niet uitblijven, bij de start was ik geloof ik de enige met een pitje van 2 cm doorsnee en was dus gedoemd om het eerste uur met een vriendelijke Fransman mee te lopen die gelukkig een goede schijnwerper bij zich droeg.

Inderdaad, de GTLC start om 4 uur bij het meertje van Butchenbach. Maar voordat je daar bent moet je ongeveer om 2 uur je bed uit wil je op tijd (de bus vertrekt om 3.00) in de speciale bus zitten die alle atleten naar de start brengt. Die starttijd is niet het enige vervelende aan deze trail. Ben je niet een echte technische trailloper dan krijg je het bij deze trail behoorlijk voor je kiezen. Voor mijn gevoel en naar mijn beleving kilometerslange passages met huizenhoge stenen en boomwortels. Ik denk dat ik met een loopgemiddelde van 2 km per uur peurend met mijn loopstokken deze passages doorgeworsteld ben.

Dan moet ik het nog hebben over de gammele, soms levensgevaarlijke loopbruggetjes die je moest passeren. Omdat ik gedwongen was om iedere seconde naar de grond te loeren om valpartijen te voorkomen kon ik niet echt van de prachtige natuur genieten. Hoe doen ze het toch, de toppers met een gemiddelde van 10 per uur. Ik was al dolgelukkig dat ik na 15 en een half loop uren zonder een keer te vallen over de finish kwam. Niet echt een trail voor mij, maar door de lengte en de vele pittige beklimmingen/ afdalingen, de goede verzorging en het mooie finisher t-shirt wel een uitdagende aanrader.

See you bij de Zugspitzetrail.

Groet,
Hans Lems
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
VERSLAGEN van Mei 2015
 
Op donderdagavond vertrokken met camper richting Duitsland Reichweiler. Geslapen langs de autobaan, tussen mijn good old friends, de draaiende vrachtwagens. De volgende ochtend waren wij, mijn vrouw was er deze keer ook bij, als een van de eerste op het voetbalveld in Reichweiler aanwezig. De terreinman en Eric heetten ons welkom en we konden een plekje langs het veld uitzoeken. Al snel na ons stroomde het veldje langzaam vol met tentjes, caravans en campers. Het weer was goed en de stemming ook; wat wil je nog meer. Het clubhuis van de plaatselijke voetbalclub had ons de toiletten en de douches ter beschikking gesteld; super! 's Avonds startnummer opgehaald, waarbij Eric speciaal in de toegestuurde mail had gezegd dat je je moest kunnen legitimeren. Geen legitimatie, geen startnummer......6 uur gereden of niet! Gelukkig stond een ieder de volgende morgen om 6 uur aan de start.

Voor de boeg een lange dag. Onderweg ongeveer 4 verzorgingsposten met alleen water, een onbemande post met stoel en 2 kratten bier ( hier heeft Eric een mooi verhaal bij) en zo' n 10 controleposten ( Duitse Grundlichkeit). Grappig is dat ongeveer 700 meter voor de laatste verzorgingspost altijd een man staat met een tafeltje waar je van alles kunt krijgen. Het lijkt wel of die man medelijden met ons heeft als wij na 75 km waterposten uitgehongerd voorbij komen strompelen en speciaal daarvoor daar is gaan staan. Eric had zich met zijn familie en ongeveer 50 vrijwilligers weer uitgesloofd op het parcours. 85 Km off the road paadjes met in totaal ongeveer 3.500 hm. Perfect uitgepijld en zelfs op bepaalde trajecten voorgemaaid en gesnoeid. De zwaarste beklimmingen en afdalingen waren beveiligd met touwen. Petje af voor deze parcoursvoorbereiding!

De Keufelskopftrail, vernoemd naar de top achter het dorp, eindigt altijd met het bekende venijn in de staart. Maar dat is bij deze trail een echt venijn. Je loopt langs de eerste huizen en je hoort en ruikt de stal. Maar nee, de lintjes gaan niet door het dorp richting finish, maar doen de route weer de berg opdraaien om ons de laatste paar km nog een paar fikse beklimmingen en afdalingen te laten maken. De laatste km gaat over het voetbalveld / camping en dan eindelijk.......de finish. Daar staat Eric met de K-UT medaille = Keufelskopf Ultra Trail ( hier heeft Eric ook een mooi verhaal bij) je op te wachten. Na de finish kun je op je startnummer 3 consumpties halen.....perfect geregeld.

Al met al een zeer leuke, uitdagende en zware trail. Met nat weer, gelukkig nog niet meegemaakt na 2 meegelopen edities, volgens mij zeer lastig om te lopen gezien de ondergrond van vnl. klei. De volgende morgen, na nogmaals een overnachting op de gratis camping, nog even met organisator Eric gepraat over zijn race en zijn eigen loopavonturen. Allemachtig, wat steekt die man veel tijd in zijn Keufelskopforganisatie en allemachtig wat heeft die man al veel bizarre ultraraces gelopen. Complimenten!!!

See you zaterdag a.s. de Eifel 105 km

Groet,
Hans Lems
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Afgelopen weekend werd deze non-stop run voorlopig voor de laatste keer georganiseerd omdat Jörg Stutzke, voorzitter Baltic Run (tevens Präsident van de DUV) vanaf volgend jaar voorlopig een etappe-loop van circa 5 dagen met een totale lengte van circa 300 km wil organiseren. Reden van een etappe-loop heeft hij me als volgt uitgelegd. Hij mist de saamhorigheid bij deze non-stop loop enigszins. Jörg en zijn mede organisatoren prefereren derhalve een etappe-loop vanaf volgend jaar waarbij de kans reëel is dat de saamhorigheid (het 'wij'-gevoel) meer tot zijn/haar recht komt.

Tevens kondigt Jörg voor aanvang van deze ultraloop aan een ieder aan dat hij van plan is in 2018 de WK 100 km in Berlijn te willen organiseren. Hij vraagt de lopers die nog geen lid van de DUV zijn, lid te worden. 20.000 euro wordt vanuit de DUV gefinancierd en 20.000 euro dient door sponsoren nog gefinancierd te worden. Jörg kennende gaat zijn plan een succes worden. Zeker weten. Wat een sympathieke man. Hetzelfde geldt voor Silke.

Na een overnachting in de sporthal startten we zaterdagochtend om 07.00 uur met circa 90 sportievelingen. Een aantal lopen de 100 km, een paar de 100 miles en de rest 234 km. We startten in het centrum van Bernau bei Berlin. Het eerste kleine half uur door het dorp. Daarna een pracht gedeelte door de niet bepaald vlakke bosrijke omgeving.

Al vlot kom ik alleen te lopen. Tot circa 40 km loop ik samen met Silke op. Ze loopt echt rustig en verstandig. Heuvelop wandelen en vervolgens weer hardlopen. Op CP 2 zweet ze nauwelijks ondanks dat de zon al voorzichtig doorbreekt. Ze straalt zelfvertrouwen uit. Silke finisht een aantal uren sneller t.o.v. vorig jaar maar vergelijken met vorig jaar is het vergelijken van appels met peren. Vorig jaar was het te warm (circa 33 graden) terwijl dit jaar de temperatuur prima is alhoewel de temperatuur in de nacht daalt tussen de twee en vijf graden. Het is waterkoud omdat er veel nevel is.

Deze loop is echt prachtig. De natuur is zo afwisselend. De ondergrond is afwisselend. De omgeving is rustig. Ik geniet volop. De eerste 1/2 marathon loop ik 9,2 km per uur. Vervolgens bouw ik dit af naar 8,5 km per uur, 8 km per uur. Op het 60 km punt loop ik slechts een klein half uur achter Nitish. De 100 km loop ik circa 1,5 uur langzamer t.o.v. hem. Niet dat ik hier mee bezig ben, absoluut niet, slechts een constatering achteraf bij het aanschouwen van de tussentijden. Echter een dergelijke lange afstand begint pas nadat minimaal de helft is afgelegd. Nitish is er een kanjer in maar dat is voor menigeen geen echt nieuw feit.

Na 87,5 km wordt ik genoodzaakt te wandelen omdat mijn onderrug protesteert waardoor mijn bovenlichaam hevig voor overhevelt met als gevolgd dat de bovenbenen overvol aanvoelen. 100 km kom ik door in 13 uur en 18 minuten. Circa drie uur voor closing time.

Met een gezonde dosis zelfkennis en realiteitszin besef ik me terdege dat dit schip ver voor Usedom strandt omdat hardlopen niet meer mogelijk is. Op marktplaats naar een goed functionerend lichaam zoeken valt niet echt mee. Maximaal 100 miles is voor me haalbaar tijdens de Baltic Run maar dat wordt al knap lastig.

Inderdaad mijn lichaam is niet gemaakt voor deze mega afstanden. Geen probleem, slechts een feit voor mezelf. Mijn ma vraagt me vandaag wat ik vooraf verwacht had waarop ik heb geantwoord 'niets geen verwachting wat finishen betreft maar genieten'. Nou genieten is helemaal gelukt. Dit is bijna de mooiste loop die ik ooit twee keer deels heb gelopen met een geweldige organisatie. De nachtelijke uren vind ik het hoogtepunt. Het voelt als Rémi. Lopen in een totaal serene rust. Gedurende de nacht genieten van de geluiden van de natuur: de vogels, de kikkers, de nevel, de indrukwekkende sterrenhemel, de maan, de rustieke dorpjes, de stille wegen. In de ochtenduren een paar reeën. Ondanks dat de nacht vochtig koud aanvoelt, valt de kou me mee. Idem geldt voor de temperatuur overdag alhoewel het de tweede dag iets warmer blijkt te zijn om hard te lopen maar eigenlijk hoor ik niemand er over commentaar geven.

Na 130 km wil ik stoppen omdat het ellendig langzaam geslenter me de keel uit begint te hangen. Het lichaam roept stoppen. Ze willen staken. Ik voel me zo slap als een vaatdoek maar de vrijwilligers overtuigen me dat ik nog ruim voor closing time ligt. Okay op naar de volgende CP's. Na 147 km beslis ik te stoppen. Tot 100 miles doorlopen kan maar een schildpad kruipt nog minder traag. Daarnaast is de kans gering voor closing time op het 100 miles punt door te komen.

Het is over en uit.

Op bijna twee handen kan ik de vergeefse pogingen tellen wat het proberen te voltooien op dergelijke afstanden. Er is maar één conclusie: dit is te grensverleggend voor me.

Het volgende hoogtepunt wordt geen wedstrijd op een ultra-afstand maar een 1/2 marathon in Mexico City. Een klein maandje Mexico wat een ultra-ervaring wordt waarbij ultra een keer niet in het teken van hardlopen staat. Heerlijk! Ik heb er reuze zin in. Niet als toerist maar onder Mexicanen, niet zomaar Mexicanen ...

Tot slot idem als vorig jaar heb ik dit jaar genoten van de andere Nederlandse deelnemer. Jannet vorig jaar, Nitish dit jaar. Mensen met realiteitszin, humor, die precies weten wat ze sowieso voor sportieve ogen hebben.

Een sportieve groet,

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Noem het gewoon een beginnersfout. Natuurlijk worden talrijke scenario's vooraf doorgelicht over wat er allemaal zou kunnen fout lopen.

Was ik voldoende voorbereid? Na een kwakkeljaar met een weerbarstig hielspoor gevolgd door enkele kuitverrekkingen, een enkeldistorsie en chronische hamstringklachten, die plots weer feller de kop op staken, kon ik vanaf februari toch alweer met een aangenaam gevoel rondhuppelen. We boekten terstond een tripje naar Barcelona waar "toevallig" de Marathon op 15 maart plaatsvond. Niks moest maar het zou me deugd doen als ik die 42 km met een goed gevoel kon uitlopen. Zo geschiedde, zelfs in die mate dat ik meteen bij terugkomst een nieuw uitdagender doel prikte. Het werd de 202 km lange Nove Colli Run over een heuvelachtig parcours op 23 mei jl. (totaal hoogteverschil 3300 hoogtemeters verdeeld over 9 grotere klimmen en veel vals plat). Ik voerde mijn trainingen gestaag op zonder te overdrijven want ik voelde me toch een beetje een start-to-runner-again. In april werden vlot meer dan 600 km gelopen op 20 loopdagen. Naar mijn gevoel was dit voldoende om met vertrouwen naar het zuiden af te zakken, ook al omdat ik vond dat de tijdslimiet niet echt heel scherp stond (30 uren).

Gingen de hamstrings het houden? Met de dagelijkse spierversterkende en stabilisatieoefeningen kreeg ik mijn hamstrings zo ver dat ze me weer dienst wilden verlenen. Regelmatig zeurden ze nog eens van "wees maar dankbaar dat je ons nog hebt". Ik had er enkel geen flauw benul van hoe ze zouden reageren op inspanningen van langer dan 10 of 20 uren. Het zorgde alvast voor wat spanning in het avontuur.

Ging mijn energiebevoorrading blijven functioneren? Het oneindig aantal verhalen dat ik las over misselijkheid, braken, niks kunnen opnemen...diep in een wedstrijd deed me ook hier weer even twijfelen. Het enige wat ik kon doen was zo veel mogelijk lekkers (van die vieze gels ben ik nooit voorstander geweest) uit te zetten op de verschillende posten en hopen op grote goesting om telkens eens goed te schransen. Dan zou het wel lukken. Er werd niet echt denderend weer voorspeld en ik was al zielsgelukkig dat ik in laatste instantie een regenjas aan mijn reisgarderobe had toegevoegd. Voorts had ik wel wat reserve loopshirts in alle maten en kleuren uitgelegd dus dat zou wel allemaal loslopen. Niet dus...

Voordat het startschot gegeven was, was het eigenlijk al over en out. Alleen besefte ik dat toen nog niet. Mijn hotel bevond zich op een kwartiertje wandelafstand van de start waar we om 10 uur verwacht werden op de briefing, een welkomstwoord van de burgemeester, voorstelling en foto van alle deelnemers en een zegen (en extra (wij)water) van de plaatselijke pastoor. Het had al ongeveer 30 uren onophoudelijk geregend en ik koos een moment uit dat het even wat minder leek. Totdat ik de eerste hoek om was en de hemelsluizen voor 100% opengingen. De straten stonden ogenblikkelijk halfblank en ik wist niet of ik moest vloeken of lachen met dit onverwacht scenario. Aan de startlocatie begaf ik me maar meteen naar het toilet en met enkele dozen cleenex probeerde ik me droog te deppen wat behoorlijk goed lukte. Behalve mijn sokken natuurlijk. Ik maakte me hier niet echt zorgen om want tijdens trails lopen we dikwijls door beekjes of zelfs rivieren...so what.

12 uur stipt mochten we dan vertrekken onder het alziend oog van een drone, het mag eens iets anders zijn. De eerste 21,5 km zouden we in groep afleggen en om 2 uur werd een nieuwe start gegeven omdat we dan het grootse verkeer achter ons hadden gelaten. Ik had me voorgenomen om zeker niet sneller dan 10km/u te lopen en me van die groep niks aan te trekken. Ik werd de eerste kilometers dan ook veelvuldig gepasseerd door wild gesticulerende Italianen en zelfs een opgetut dotje. WTF! Het was tegen de middag gestopt met regenen en zelfs de zon begon door het wolkendek te priemen. Vanaf km 10 liepen we tussen een riviertje en weidse gerstvelden en de kilometers passeerden met Zwitserse precisie in 6 minuten de kilometer. In de verte zagen we de Colli wachten onder een grijs dreigend wolkendek. Een onbeschrijflijke gelukzaligheid overviel me, ik voelde me "ontouchable" en mijn overtuiging dat het hier goed ging aflopen, was nooit groter. Bij de eerste post aangekomen was het tweede startschot al gelost maar ik ging eerst voor een lekkere pasta, er stonden nog heel wat kilometertjes voor de boeg. Dan begon de klim van de eerste colli richting Polenta, 8 km met een gemiddelde stijging van 3%, op papier de makkelijkste klim en ik had even overwogen om hem gewoon rustig op te dribbelen. Als ervaren klimmer moest ik echter weten dat cijfers bedriegen want in die klim zat o.a. een passage van 15% in en ook enkel korte afdalingen. Dus het werd gewoon zien van meter tot meter wat er gelopen zou worden en dat zou de rest van de wedstrijd zo blijven. De eerste post waar persoonlijk materiaal lag was op km 56 op de tweede Colli (na dik 7 uur onderweg te zijn). Het was net terug goed beginnen te regenen maar ik kon goed op temperatuur blijven dus geen paniek aan boord.

De deelnemers lagen ondertussen al ver verspreid van elkaar. Af en toe werd er wat gesproken maar verder dan een korte voorstelling werd nooit geraakt, net voldoende om de "mind" af en toe wat te relaxen. Tijdens de afdaling van de derde heuvel na km 70 begon mijn rechter buitenvoet pijn te doen. Tja, zal een blaartje zijn, dacht ik nog maar hierdoor laten we onze pret niet vergallen en wat verderop deed de linker binnenvoet hetzelfde. De pijn was best te harden en zeker niet veel pijnlijker dan mijn quadriceps die aangaven toch liever bergop dan bergaf te hebben. Op km 84 (top Colli 4) is het tijd voor de tweede pasta. Ik zie op een groot bord verschijnen "Edwin Lenaerts 8h50 position 50". Amai dat deed deugd, zowel de pasta als de tussenstand. Ik verwachtte me meer achteraan in het deelnemersveld van 185 starters. Ik zat hier 2 uur voor op het eliminatieschema en neem me voor deze "gap" te houden en niks te forceren. Dit lukte perfect totdat tijdens de afdaling van de zesde Colli (na km 116) mijn volledige voetzolen beginnen te branden en lijken los te komen. Dit voelt niet echt plezant meer. Stappen lukt aanvankelijk nog vrij goed maar op de duur was alles, waarbij mijn voet niet 100% recht en vlak afgezet werd, een marteling. Ik besloot tot boven op de zevende Colli te stappen (km 136 en hoogste punt van de wedstrijd) en eens raad te vragen aan de heren en dames van het Rode Kruis. Toen ik mijn voeten ontblootte, hoorde ik veel oeh's en aaahh's en er dook zelfs een ramptoerist met een cameraatje op. "Het ziet er niet goed uit meneer, we stellen voor dat we je met de ambulance naar het ziekenhuis brengen zodat de dokter eens kan kijken". Case closed! Die dokter nam ook geen enkel risico maar het positieve was dat ik binnen 4 tot 5 dagen wel weer normaal zou kunnen stappen. Nu beval hij me zo veel mogelijk platte rust. Hij zorgde zelfs voor een taxi om me naar het hotel 2 straten verderop te laten brengen.

Wat ik geleerd heb is dat, indien er nog zoiets lang volgt, je best je voeten wat beter kan soigneren indien mogelijk (extra droge sokken, zalf en handdoek op de posten uitleggen). Over de wedstrijd zelf kan ik nog kwijt dat de weg kronkelt, voor zover ik tussen de regen/wolken gezien heb, tussen een heel mooi landschap, dat de organisator Mario de vriendelijkheid zelve was en zelfs enkele extra bevoorradingen bemande met verse aardbeien en dat de Italiaanse nachtegalen tijdens het ochtendgloren even mooi zingen als hier.


Edwin Lenaerts
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]