Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
* December
* November
* Oktober
* September
* 28 sep 2015: Runforestrun Gasselte
* 22 sep 2015: Een surrealistische nacht in Parc de La Bovery, 24 uur van Luik
* 22 sep 2015: Gaan voor de honderd op de RUN Winschoten
* 20 sep 2015: Ultra tour du Leman - Rondje om het meer van Genève
* 18 sep 2015: Winschoten, 11:47 !!!
* 14 sep 2015: Niets boven Winschoten
* 14 sep 2015: Niet te gek doen
* 13 sep 2015: WK 100 km, een kort verslagje
* 5 sep 2015: Stour Valley Path 100km Ultra Marathon
* 3 sep 2015: Panoramalauf rund um die Burg Are, Altenahr
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2015
 
Zondag 27 september is de tweede editie. We mogen onder ideale omstandigheden op een pracht locatie starten. Circa 20 à 25 lopers lopen de langste afstand t.w. 43 kilometer. De andere afstanden zijn de 11 en 25 kilometer.

Wat me opvalt dat het deelnemersaantal erg laag is. Deze loop verdient veel meer deelnemers. Mensen volgend jaar gewoon mee doen. Het is een pracht loop in een pracht omgeving.

We starten met een rondje om het meer. Circa een halve kilometer. Ik ga na een paar minuten al bijna op mijn plaat. De ondergrond dicht langs de waterkant is redelijk glad.

Na het verlaten gaan we het pracht bos. Goh wat een slingerpaden die ook nog erg smal zijn. Wat uiteindelijk resulteert in een buikschuiver of beter gezegd een rugschuiver. Ja echt het hele witte d.n.f.-Spartathlonshirt editie 2014 is op de achterzijde kei bruin van de modder constateer ik na afloop.

De Spartathlon laat me dit week-end niet geheel los. Niet vanwege mezelf maar als je er één keer hebt deelgenomen, dan laat het je blijkbaar niet gemakkelijk los. Ik heb genoten van alle berichten op Ultraned en Facebook. Vind het echt doodzonde wat veel deelnemers overkomen is. Het blijkt maar des te meer dat deze mega ultraloop onvoorspelbaar is. Er zijn zoveel facetten waar je niet echt op kan trainen of op kunt voorbereiden. Voor mezelf ben ik super blij dat de organisatie de voorwaarden om deel te nemen hebben aangescherpt zodat ik nooit meer het waanidee heb om er aan deel te nemen. Ik heb er nog nooit wat te zoeken gehad. De achterkant van de Sangaspas heeft me ook niet geboeid. Echter ik heb geen seconde spijt sedert 2005 een handvol keer dit evenement deelgenomen te hebben.

Terug naar Drenthe. Het kort achter elkaar lopen in het bos bevalt me totaal niet. 1) omdat ik zo stijf als hark ben waardoor mijn mobiliteit nihil is. 2) omdat mijn ogen tijd nodig hebben om te zien waar mijn voeten landen.

Op een gegeven moment denk ik bij het zien van al die boomwortels dat ik gekookte worteltjes prettiger en lekkerder vind. Ach die wortels horen gewoon bij deze trail.

Bij het circa tien kilometer punt verloop ik me bijna twee keer. In een soort van trance voortbewegen (hardlopen is een te groot woord) is wat ik als prettig ervaar. Echter bij deze trail dien je constant alert te zijn geen lintje te missen. In ieder geval heeft de organisatie prima werk verricht.

Na een kilometer of vijftien passeren we het eerste meertje. Het is in vergelijking tot het meer van Genève een meertje van het formaat Madurodam. Er volgen nog enkele prachtmeertjes.

Vanaf circa 15 km tot aan het 40 kilometerpunt lopen twee ervaren traillopers voor me. Zij lopen veel meer in balans.

De passage van een aantal stieren is lekker spannend. Eén stier wil blijkbaar een stukje mee lopen maar bedenkt zich wellicht omdat het volgende verversingspost nog even op zich laat wachten.

Mijn enkelgewrichten, vooral de rechter, voelt niet prettig maar vervelend aan. Ach nog een klein stukkie en de finish is bereikt. Na 40 kilometer is het genieten... Een ATB-route is dit jaar voor de eerste keer opgenomen in het parkoers. Bij het aanschouwen van de eerste vette heuvel kom ik bijna in de verleiding er langs te lopen maar dat gaat dus niet gebeuren. Er gewoon over. De loper achter me denkt er anders over en loopt er gewoon langs. Vervolgens lekker slingeren over de smalle paadjes naar de volgende heuvels. Die laatste drie kilometers maken het vandaag helemaal compleet.

Kort voor de finish vraag ik me af of ik niet op de route zit waar we vanmorgen zijn gestart. Dit is me namelijk vandaag één keer gebeurd. Een lintje was verhangen naar de achterkant van een den met als gevolg dat ik op een kruispunt sta waar we in de ochtend langs zijn gelopen. Fout dus.

Vandaag heb ik genoten. Ik heb nog regelmatig aan Zwitserland gedacht en er om gelachen. Na 24 uur langs het meer van Genève zag ik op een gegeven moment drie vrouwen met een paraplu bij de bushalte staan. Tenminste dat dacht ik maar toen ik dichterbij kwam bleek het een hek waarop stond wegwerkzaamheden. Hallucineren in optimaforma.

Na een heel lange tijd onderweg te zijn geweest finish ik met een lichaam met ouderdomsverschijnselen. Ja echt, ik heb zelfs sinds kort grijze borstharen, haha (niet echt relevante informatie, toch?).

Tot slot, nogmaals mede ultralopers: deze loop verdient echt een hoger deelnemersaantal. Echt een geweldige trail in een pracht omgeving met een fijne organisatie.

Groeten,

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Luik, we zijn op de meest gezellige pensenkermis van het ultralopen: de 24 uren van Luik. Met op de linkerarm een loopuurwerk die het wel 50 uur volhoudt en om de minuut gegevens verzamelt en op de rechterarm een loopuurwerk die elke seconde een update geeft en dan nog een gewoon uurwerk. Ze maken het later mogelijk mijn gegeven te interpoleren.
Dit lijkt overdreven, maar ik ga voor een doel, meerdere eigenlijk, zelfs hier in Luik op een parcours waarvan geweten is dat het geen vlak gestreken velletje papier is.

Mijn bevoorrading is minitieus geprepareerd, overdacht en goed georganiseerd. De afspraken met coach Lien zijn gemaakt. Ik ben mentaal opgeladen als nooit voorheen, dagen mee bezig geweest. Wat kan er nog fout gaan?

Aan de startlijn met Ludo en Stef, ontspannen maar geconcentreerd, zonder lichamelijke problemen wordt dit iets moois. De vrolijke bende gaat van start. Elk met zijn eigen doel en dromen, van wandelaars tot de loopsters met verlichte konijnenoren, en oh ja, ook de duurlopers.... Dit is Luik, ambiance gegarandeerd!

De stad is feëriek verlicht tijdens de nacht terwijl wij 24u lopen op een eiland in de Maas. Niet verlichte delen van het parcours maken het soms ronduit gevaarlijk zonder hoofdlamp en werken daardoor ook vertragend, omdat ik er op sommige stukken even stap na een valpartij waarbij een medeloper me maar amper kon rechthouden. En toch na 12 uur 120,939 km (1084 hoogtemeters) – alweer een doel bereikt (120+ op 12u). Dit gaat goed. 14 u 139,5 km. 100 mijl rond de 17u.

Een attente en charmante dame helpt mij door elk uur aan de doorkomst even met mij mee te lopen om de tussenstand te geven. Na 18 uur lopen “171,3 km en tweede postitie”. Dit klinkt als muziek in de oren, het doel is in zicht. Dan gaat ze slapen en krijg ik geen informatie meer.

In het 19e uur even gestopt aan de meettent voor een tussenstand, en dan begint de ellende, en die zal alleen aandikken. Een deur gaat open die mij een surrealistische nacht invoert. Hier moet ik rond de 180 km hebben maar er klopt iets niet ... drie keer alles laten nakijken, mijn rugnummer, parcourslengte en het aantal rondes , die keer op keer wel weg lijken te smelten!... Finaal kom ik aan nog geen 100 mijl !!! Bijna 25 km verdampt!!! 2 ½ uur lopen gesublimeerd!!! Wat is hier aan de hand? Mijn “ONMOGELIJK!” wordt gepareerd met de uitspraak dat hun gegevens “ontegensprekelijk en consistent” zijn. Einde verhaal. Handdoek in de ring.

Later wordt de stand herzien, maar te laat er is teveel tijd verstreken. Het Beest weigert koppig nog te starten. Te veel tijd verloren met discussie en het geven van de juiste stand, te veel tijd verloren om mijn doelen te halen. Met nog 5 uur te gaan is de overwinning binnen bereik, maar die interesseert mij niet. Zelfs zonder nog te lopen in die tijd blijf ik onbedreigd tweede met 181,408 km (1624 hoogtemeters)

Geen rancune. Een warme en hartelijke organisatie die je persoonlijk benadert en aanmoedigt. De beste ooit! Maar de afstandsmeting na bijna drie kwart van de wedstrijd... Het meest onwezenlijke wat mij op een wedstrijd ooit is overkomen. Dit is ... Stoicijns zal ik blijven!

Mijn Furiën en Gorgonen stop ik in een pot, en die zal ik regelmatig heftig schudden zodat ze alert en vlijmscherp blijven. Op het juiste moment laat ik ze vrij. Men hoort er nog van.

Het Beest
(Jan Spitael; wauterslien <> hotmail.com) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
ALTIJD WEL WAT.
GAAN VOOR DE HONDERD.
WAT HET WORDT ZAL VANZELF WEL BLIJKEN.
Zo iets.

Allereerst wil ik hier de organisatie en vrijwilligers van de RUN Winschoten bedanken voor en feliciteren met deze wel zeer geslaagde editie van de RUN. En natuurlijk ook een groot dank-je-wel voor de vele enthousiaste supporters en kinderen met bekertjes water en natte sponsjes langs het parcours. Van het begin tot het eind heb ik van dit evenement kunnen genieten. En niet te vergeten: MarathonPlus bedankt dat ik weer mijn spulletjes in de tent heb mogen neerleggen/zetten en dat jullie die (spulletjes) na het afbreken van de tent naar de sporthal hebben gebracht.

In het kort: YES, I DID IT en ik ben zeer tevreden: 100 km solo in 11:54:28. Flink genoten, vanaf 53 km een paar keer kramp gehad en later ook maag/darmklachten. Of ik de 100 km binnen 12 uur zou finishen was daardoor tot op de laatste 4 km onzeker en spannend.

EVEN VOORAF
Vorig jaar voor het eerst aan de start van de RUN Winschoten: sfeerproeven en 90 km in 11:04:13 gehaald met de bedoeling er dit jaar voor de volle 100 km te gaan. Gedurende 1 jaar de tijd gehad om wat sterker te worden. Ik zat wat dat betreft nog steeds in de lift en verbeterde mijn resultaten op de 42-60-80 km en de 24 uur (Spijkenisse; Texel; Berkel-Naarden; Steenbergen) en dat gaf wel een goed gevoel met vertrouwen.
Onder optimale omstandigheden zou ik dit jaar de 100 km in Winschoten wel binnen de 12 uur kunnen uitlopen was mijn inschatting. Waarbij optimaal zou zijn: niet (te)warm weer, geen stortregen/langdurige zware buien, uitgerust, fit en goed hersteld van de trainingen, geen blaren, geen kramp in benen en geen maag/darmperikelen, voor en/of tijdens de RUN.

Om die 100 km binnen 12 uur te halen moest ik natuurlijk als eerste de 90km-tijd van 2014 verbeteren, wat op zich al een prestatie zou zijn. En natuurlijk daar weer voorafgaand een verbetering van de 60, 70 en 80 km-tussentijden, waarvoor ik een mooi schemaatje opstelde.
(Tussen twee haakjes: als ik de kolommen in het tabelletje op blz 160 van “Ultramarathon, De uitdaging van de 21ste eeuw”, van Han Frenken en Anton Smeets van links naar rechts lees zou ik gezien mijn huidige prestaties op de marathon (3:56) en 6 uur (55,15km.) over de 100 km 12:47 – 14:00 gaan doen. Ehh, ja. Misschien na het finishen van deze 100 km. dat tabelletje maar eens van rechts naar links lezen en zien wat mijn prestaties op de marathon en 6 uur zouden kunnen worden. Ben benieuwd.)

LAATSTE TRAININGEN/VOORBEREIDINGEN
Ik was er aardig voor aan het trainen, en sommige loopjes waren best wel zwaar, zoals de Den Haag Strandmarathon, waar ik nadien (achteraf gezien) toch wat meer hersteltijd voor had moeten uit trekken maar in plaats daarvan een 60 km trainingsloopje deed.
Zes weken voor de RUN moest ik toch alsnog een extra herstelweek inlassen. Toen die herstelweek voorbij was kreeg ik begin augustus (5 weken voor de RUN) tijdens wat lichte grond- en yoga-oefeningen om het lijf wat soepeler te krijgen, ineens spit of een lichte hernia in m’n onderrug (denk je dat je goed bezig bent en dan dit weer) en moest ik de trainingen gedurende 3 weken nog meer terugbrengen tot voornamelijk wandelen. Qua voorbereiding niet echt optimaal dus. Toch 2 weken voor de RUN alsnog een trainingsmarathon kunnen lopen in een piekweek van 117 km. En dat zou het dan moeten zijn. Beetje onzeker was ik wel, hoewel die piekweek wel wat vertrouwen terug bracht.

OP NAAR WINSCHOTEN
Nadat we (Els, m’n vrouw, was ook mee) de middag voorafgaande aan de RUN eerst op een camping (Wedderbergen) onze intrek in een stacaravan hadden genomen, vertrokken we eind van de middag naar Winschoten om het startnummer en de registratiechip op te halen. Ik merkte al tijdens het lopen naar de sporthal een pijn in m’n linker knie. Later in de avond toen we ergens aan het eten waren kreeg ik bovendien kramp in de linker hamstring. De kniepijn was aanhoudend en de kramp van korte duur, maar toch. Geen prettig vooruitzicht.

RACEDAY
Zaterdag ging om 4 uur de wekker en trof ik de laatste voorbereidingen in de caravan waarna we om 7 uur naar Winschoten reden. Het was er bij aankomst in de sporthal nog lekker rustig.
Eerst omkleden in de kleedkamer in de sporthal. Daarna een rugzakje met kleren in de tent van de organisatie van de RUN gebracht. Toen op weg naar de tent van MarathonPlus waar ik mijn andere spulletjes neerzette/legde en even aan de praat ben met Ed van Beek en Hans Spieker die daar de boel runden/supporten.
Daarna liep ik een beetje rond, af en toe joggend, tussen sporthal en Rosarium, toch nog tijd zat, en sprak Theo de Jong, Mo Idrissi, en later zag ik Bob Verbrugge bij de MarathonPlus-tent, we kletsten wat en gingen gezamenlijk naar het startgebied.
Inmiddels merkte ik dat ik geen kniepijn meer had. Daar was ik wel gelukkig mee. Verder was het weer bij de start: koel en bewolkt; ‘s middags: warm en zonnig; ’s avonds: afgekoeld en wat lichte regen. Geen wind van betekenis. Nagenoeg optimaal dus.

Dan om 10 uur klonk het startschot. Ik liep helemaal achteraan, want ik wilde als (een van de ) laatste het eerste rondje in 1:06 voltooien. Vanaf het begin in RunWalk: afwisselend ongeveer 13’45”rennen en 1’15” wandelen waarbij ik ook wat dronk. Na 6 km kwam ik in de buurt van Theo de Jong te lopen want hij wilde een rondetijd van ongeveer 1:10 aanhouden (7 minuten/km) en zo vlak mogelijk lopen met zo min mogelijk verval. We constateerden beiden dat we wat te snel liepen dus deden we het zo rustig mogelijk aan. Na 1 rondje liep ik echter toch van hem weg omdat ik mijn eigen geplande rondetijden zo lang mogelijk wilde lopen. Ik had namelijk wel wat verval ingecalculeerd. Dat hij me na 7-8 rondjes weer bij me zou zijn kon ik me wel voorstellen.

Ondertussen werd ik al een tijdje aan alle kanten voorbij gesneld door de Speedies van de 50 km deelnemers, de estafetteteams en weer iets later door de kopgroep van de 100 km. Wow, wat gingen die gasten (m/v) hard. Ongelofelijk. Het voelde als een wedstrijd kijken terwijl je er tussen liep. Eigenlijk haalde nagenoeg iedereen me op een gegeven moment wel een of meerdere keren in. Rondje 2, 3, en 4 gingen me nog gemakkelijk volgens schema af. Het werd echter geleidelijk toch wat warmer en het wolkendek trok in de loop van de middag open. Gelukkig stonden er veel kinderen langs het parcours met sponsjes en bekertjes water waar ik me goed mee kon koelen door het over me heen te gieten, tot grote pret van de kinderen. Ik ‘liep op’ mueslibolletjes en een zelfgemaakt watertje van O.R.S. met een smaakje waar ik altijd ruim voldoende van bij me had. Na het 4e rondje nam ik een flesje cola zonder prik ter variatie.

Het 5e rondje ging wat langzamer dan gepland. Ik was toch al wat moe aan het worden en ik begon de linker hamstring te voelen. De wandelpauzes van het RunWalken werden wat langer (geeft niet, was ingepland). Mijn grote zorg was echter de eerste 60 km geen kramp te krijgen. Maar helaas…
bij km 52 toch kramp. Ondanks dat ik naar mijn idee genoeg gedronken had. Gelukkig stond ik niet ‘geparkeerd’ en kon nog wandelen. Ik nam een magnesiumtablet en bij de verzorgingspost van de organisatie op 6 km een flesje sportdrank waar elektrolyten inzaten (om voor de variatie dat eens uit te proberen). Maar ik vond dat niet echt lekker, dus het bleef bij dat ene flesje. Ik prefereerde mijn eigen drankje.

Keep-on-moving, af en toe met kramp, dan maar even met een stijf pootje wandelend; niet te veel vooruit denken; de planning loslaten en je zelf niet onder (tijds)druk zetten; en vooral blijven genieten, wat met de enthousiaste supporters en vooral de kinderen met bekertjes en sponsjes langs het parcours makkelijk lukte. Bij km 53 werd ik door Theo de Jong ingehaald. We wisselden een kort woordje en ik liet hem gaan want ik kon hem niet meer bij houden. Bij km 56 kwam ik bij Rinus van der Wal te lopen, wat me verbaasde. We wandelden samen wat op. Hij liep 1 ronde voor mij en kampte nu ook met kramp. Ik wist natuurlijk niet hoe ernstig de kramp bij hem was maar ik zei dat hij volgens mij desondanks best wel zou kunnen finishen. Hij zei zich te willen laten masseren bij de EHBO en daarna wel verder te zien.

Oke, verder maar weer. Hoewel ik achter op schema liep heb ik de 60 km gelukkig toch binnen de 7 uur kunnen volbrengen (zelfs een paar minuten sneller dan vorig jaar), waarna ik weer ’n colaatje zonder prik nam. Rondje 6 en 7 waren zwaar, ik zat a.h.w. in een dip en wist niet hoe lang dat zou duren. Om meer kramp te voorkomen bleef ik natuurlijk goed doordrinken en geregeld eten maar geleidelijk kreeg ik ook last van mijn maag/darmen. De doorkomsttijd bij 70 km was ook zodanig dat ik dacht de 100 km niet binnen de 12 uur te halen. Mijn planning (eigenlijk inschatting) voor de km’s en tijden boven de 60 km moest ik loslaten en maar zien hoe het zou lopen. De onzekerheid werd groter. Vanaf 66 km had ik een onregelmatig RunWalk-patroon door het frequente en onregelmatige wandelen om kramp te voorkomen of weer uit m’n been te krijgen.

70-85 km: frequenter en langer wandelen, ‘t werd stiller en koeler en later ook donker en natter op het parcours, minder eten/drinken om maag rust te gunnen, uiteindelijk toch maar 4-5 minuten van mijn kostbare tijd (want veel marge had ik niet) spenderen in de Dixi: hielp niet en als er in de Dixi niets uitkwam dan zou het risico om het lopend in m’n broek te doen waarschijnlijk ook klein zijn. M.a.w: probleempje voor lief nemen dus. Ik ging over op stukjes sinaasappel/mandarijntje bij de verzorgingspost te nemen. Daarna op een gegeven moment weer een mueslibolletje en wat aardappels gegeten om van te voren de laatste 10 km goed opgeladen in te gaan. Beetje miezerregen deed me goed. In de laatste 15 km merkte ik dat ik tussen de wandelgedeelten toch nog met een redelijk tempo kon rennen, natuurlijk tot het linker been weer in de kramp ging.

Maag/darm en kramp perikelen waren de mindere omstandigheden; koelere lucht en regen waren voor mij de betere omstandigheden, een ook wel de relatieve rust op en langs het parcours. Gewoon lekker op m'n gemak de km’s onder me voorbij laten glijden, krekels in de berm horen en een padje (ja echt) zien oversteken. Wat een geluk, toch?!?
Van m’n rug (en knie) had ik in het geheel geen last.

90 km in 10:39:44. Da’s 5 minuten achter op mijn schema/inschatting. De bel voor mijn laatste ronde, voor mij nog 10 km in 1:20 te volbrengen. ’n Beetje rekenen leverde een gemiddelde snelheid van iets onder de 8 km/u op. Moest te doen zijn, normaliter, maar hoe zou mijn been zich houden. En toch ook: haal ik het binnen de 12 uur? Grote vraagtekens.
Mijn gedachte was hoe dan ook door te gaan, tot de volle 100 km. en kijken wat de eindtijd zou worden. Dat zou uiteindelijk vanzelf wel blijken. En dan weet je dat. Niet onbelangrijk om dat te weten, in de toekomst. Is weer een soort uitgangspunt voor de volgende keer.

In dat laatste rondje, ’n soort afscheidsrondje, iedereen die nog als supporter of vrijwilliger langs het parcours stond bedankt en ‘tot volgend jaar’ gezegd. Pas in de laatste 4 km had ik het gevoel dat ik echt binnen de 12 uur zou finishen. Uiteindelijk gefinisht in 11:54:28, waarna ik een lekker bekertje bouillon kreeg. En daarna nog een. Heerlijk. Bedankt.

Wim Krijnen
(goobillygoo <> gmail.com)
http://billygoesultra.blogspot.nl

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
12 september 07.00 uur begint zaterdagochtend een ultra-avontuur waar ik eerlijk gezegd niet klaar voor ben. Slechts drie weken voorbereiding na een inspirerend en een romantisch verblijf in Mexico. Vorig jaar wilde ik aan deze loop aan deelnemen maar om in één weekend tegelijkertijd de Spartathlon en aan deze loop te starten is natuurlijk onmogelijk. Jean-Luc de sympathieke organisator van de ultratour du Leman vertelde me vorig jaar dat ik in 2015 deel kan nemen.

In Villeneuve starten we met 44 deelnemers. Iedereen met pet vanwege de te verwachten zon. Eén Nederlandse, en de enige, is zijn pet vergeten... Een simpele tactiek is vandaag te finishen. Een man uit Andorra vraagt wat mijn motivatie is. Mijn antwoord geen motivatie. Had ik me dit jaar nog moeten inschrijven dan had ik dit niet gedaan. 175 km is by far te ver voor mijn krakkemikkige lichaam maar ook mentaal is een dergelijk avontuur gevoelsmatig niet aan me besteed. Toch het verstand op nul en lekker genieten van het meer van Genève en de pracht natuur. Ergens achterin de middenmoot starten. Totaal 7 verversingsposten betekent een rugtas vol met proviand en 1,5 liter water. Niet op getraind maar totaal niet interessant.

Na circa 22 km blijkt dat ik 9 km per uur loop. Het eerste gedeelte is redelijk bosrijk. De volgende circa 22 km loop ik iets langzamer. Tjonge wat een redelijk drukke weg. Het uitzicht op het meer is prachtig. Jean-Luc heeft me afgeraden niet naar de overkant van het meer te kijken omdat je dan beseft hoe ver je nog dient te lopen. Een goed bedoeld advies maar ik houd me er niet aan omdat het veel te mooi is. Op naar richting Genève. Van de relatieve rust naar de drukke stad. Wat een geweldig mooie stad maar wat geweldig jammer dat de route-aanduiding er niet is. Circa 15 minuten twijfel ik of ik over de brug moet of nog verder dien te lopen. Een dame in een souvenirshop biedt soelaas. Precies de brug over en dan gelijk rechts. It's so easy. Echter al het verkeer en de drukte brengt me in verwarring.

Nadat ik Genève bijna verlaat twijfel ik weer. Wederom geen aanduiding. Echter bij een boot die juist aanmeert vraag ik de route aan een donkergetint stel. Hé een hardloper stapt de boot af en rent snel bij me weg. Het stel helpt me door het park richting het volgende checkpoint. Ze komen van oorsprong uit Kameroen. Hij werkt op het hoofdkantoor van de UEFA. Hij stelt me voor om me met de auto naar het volgende checkpoint te brengen. Haha, hij heeft humor maar meent het ook nog serieus.

Op 107 km kom ik twee uur voor closing time door. Een gruwelijk lange rechte weg leidt of beter gezegd lijdt ons naar het volgende punt. Mijn tactiek is circa twintig minuten hardlopen en vervolgens twee minuten wandelen. Dit gaat prima. Tot het moment dat we bij een kruispunt linksaf moeten slaan. Het is op circa 116 km. Hartstikke donker. Voor de eerste keer het meer verlaten. Ik raak in het dorp compleet de weg kwijt wat mede veroorzaakt wordt dat de signalering niet verlicht is. Het heeft ook te maken met het feit dat de pijltjes zowel links als rechts van de weg staan. Bij 116 km lopen we links op het trottoir terwijl het pijltje van circa 5 cm lang (=kort) rechts op een paal staat. Tja een local helpt me laat in de avond. Een kilometer verder zoek ik me weer rot. Het zelfvertrouwen daalt tot het nulpunt. Hup het donker in. Lekker alleen. Het hardlopen is totaal gereduceerd tot ook ongeveer het nulpunt. Gelukkig is het niet koud.

De bril en routebeschrijving en de pijltjes helpen me weinig. Ik heb er geen gerust gevoel op. Bij checkpoint zes wordt ik mega misselijk en duizelig. Absoluut niet gaan zitten dan maar verder naar een nog spannender uitdaging Lausanne. Waarom spannend? De zoektocht is nog niet ten einde. In het donker zoeken naar de pijltjes maakt het er niet eenvoudiger op. We mogen een privé bungalowpark op maar na een paar honderd meter wordt het niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk donker voor ogen. Ik ga links een tunnel door en kom bij een school waar geen signalering is. Hup terug naar het park waar ik de beslissing neem te wachten tot een volgende loper arriveert. En ja hoor er komt een loper, gelukkig een Zwitser. Hij belt Jean-Luc omdat hij het ook niet meer weet. We moeten een terras over waarna we zo dicht mogelijk langs het meer lopen. Of het de officiële route is? Ik weet het niet maar het voelt nu of we een stel padvinders zijn.

Claude de medeloper wil bij het laatste checkpoint stoppen. Nou dat dacht ik dus niet. We finishen samen. Ik ga weer iets proberen te joggen. Nou die bovenbenen zeggen toedeliedoeki 'dat dachten we niet'. We lopen nu gezamenlijk langs de boulevard richting het mondaine en prachtige Montreux. De kunstuitingen langs het meer zijn indrukwekkend. Freddy Mercury staat er beeldig te pronken. Een toerist wenst me veel succes toe op deze marathon. Haha een wel heel erg lange marathon. Vervolgens langs een indrukwekkend kasteel en we naderen Villeneuve. Na 31 uur en 20 seconden finishen we samen. We worden warm onthaald. 35 % is in deze derde editie niet gefinisht terwijl de eerste twee edities dit gemiddeld 50% bedraagt. Zonder het zoeken naar de route zou een eindtijd om en nabij de 29 uur mogelijk geweest. Lekker belangrijk maar niet echt.

Terugkijkend op deze ultra loop. Een geweldig mooie loop die door een kleine groep (circa 10 à 15 vrijwilligers) wordt georganiseerd. Ondanks het veelvuldig zoeken geen kritiek. Jean-Luc doet meer dan zijn best. Ik heb hem na afloop geadviseerd de volgende keer reflecterende pijltjes tussen de 100 en 175 km te gebruiken. Hij wil volgend jaar de loop wellicht in tegenovergestelde richting organiseren. Jean-Luc drukt me een zware medaille in de hand tijdens de afsluitingsceremonie. In het Engels zeg ik nog wat en bedank iedereen. Een GPS tijdens deze loop is zeker wenselijk of een fietser meenemen. Alhoewel dat ook geen garantie is de route te vinden omdat voor me een loper inclusief fietser totaal verkeerd liepen richting Lausanne. Tot slot ik heb de tweede besttijd door een Nederlander ooit neergezet maar ik ben ook pas de tweede deelnemer, haha.

In Villeneuve kijk ik nog een keer over het meer van Genève en besef me wat een mega afstand we hebben afgelegd.

Lees je onderstaande uitslag op zijn kop dan ben ik gedeelde eerste geworden van de finishers, haha. Degenen die voor me finishten tussen de 28,5 uur en 30 uur zijn me gepasseerd terwijl ik vet aan het zoeken was.

Uitslag (nummer drie is de eerste dame en een parcoursrecord):

René LECACHEUR, FRA 17h45
Arnaud LEROY, FRA 18h18
Julia FATTON, GER, 18h26 (rec.)
Daniel CARDOSO DIAS, POR, 19h31
Laurent CORADIN, FRA, 22h53
Roland VUILLEMENOT, FRA, 22h57
Philippe ROSSET, SUI, 23h09
Jean-Louis VIDAL, FRA, 23h41
Jean-Jacques LAMBERT, FRA, 25h54
Janick PREST, FRA, 25h54
Christian MARTI, SUI, 26h26
Nicolas AUTRET, FRA, 26h33
Thierry ADELINE, FRA, 26h35
Paolo BUCCI, ITA, 26h40
Philippe HERBERT, FRA, 26h58
Philippe ROEHLLY, FRA, 27h00
Yoann GOUPILLE, FRA, 27h04
Charles PAYEN, FRA, 28h02
Luc VALZER, FRA, 28h17
Mimi CHEVILLON, FRA, 28h36
Bernard CHEVILLON, FRA, 28h36
Philippe BRUNSCHWIG, FRA, 28h36
Richard WARPELIN, SUI, 28h56
Philippe MARMET, FRA, 29h22
Nicolas REMINDER, FRA, 29h31
Lucille LECLERCQ, FRA, 30h01
Susan BROCKELBANK, UK, 30h01
Claude BAUMANN, SUI, 31h01
Henk HARENBERG, PB, 31h01
DNF, Corinne BALHADERE, SUI
DNF, Eric BARBIER, FRA
DNF, Christophe BOHNET, SUI
DNF, Angelo CISLAGHI, ITA
DNF, Paola COCCATO, ITA
DNF, José Luis CORRAL CARRIZO, AND
DNF, Hervé FRIQUET, FRA
DNF, Matt GEE, UK
DNF, Daniel HIEGEL, FRA
DNF, Jürgen HOFMANN, GER
DNF, Jean-Jacques JACQUET, FRA
DNF, Jörg MARKUS, SUI
DNF, Serge KOTTMANN, SUI
DNF, Jacques MARTINAUX, FRA
DNF, Jacques PASQUIER, FRA

Groeten,

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]