Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
12 nov 2017
UltraSteinhart666 - 12 november 2017
5 nov 2017
3e Marathon van Rooi - 05 november 2017
30 okt 2017
Van Barchem tot Etten-Leur
25 okt 2017
Lange reis, korte race….
Verslagen in 2017
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* 27 feb 2017: Van het Hoornsemeer tot Landgoed Vosbergen
* 13 feb 2017: Brocken Challenge 2017
* 12 feb 2017: Amstelveen-Blauwestad-Zaltbommel
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Februari 2017
 
Hoornsemeer 19 februari
Voor DWF begrippen een druk bezochte marathon. Circa 20 deelnemers. De rondes bestaan uit een kleine 5 km langs het Hoornsemeer en het Paterswoldsemeer. Een mooie en afwisselende ronde. Beker 12 mag ik vandaag vol gieten met vocht.
Vooraf heb ik mixed feelings over een eindtijd. De trend doortrekken door van de vorige drie weken: iets minder langzaam te zijn of het zou een flop worden.
De eerste drie rondes niet mijn eigen tempo gelopen. Te geforceerd proberen aan te haken bij het groepje Lex. Na 15 km voel ik al dat de bovenbenen verzuren en dat de marathon van Zaltbommel vaan de week er voor nog niet compleet fysiek verteerd is. De spieren hebben vandaag eigenlijk rust nodig blijkt dus al heel snel. Daarnaast is het mentaal ook niet je-van-het. Vanaf de vierde ronde kakte het helemaal in. Een eindtijd interesseert me totaal niet. Maar 1 ding is van enig belang: finishen. Het tempo zou voldoende zijn om de 75 km op de Holterberg over 2 weken te finishen alhoewel deze lopen niet te vergelijken zijn. Appels en peren vergelijken. Finishen en snel naar huis. Sjoerd en Ronald nog even bedankt en tot volgende week, vandaag dus.

De Landgoed Vosbergen marathon in Eelde-Paterswolde. Helemaal super welgeteld elf deelnemers. Een aantal waaronder Mo en Sjoerd hebben gisteren ook al een DFW-marathon gelopen en gefinisht met prima eindtijden. Vandaag wil ik absoluut niet dezelfde fout maken zoals vorige week maar eigen tempo lopen. Na de start lopen we een kleine kilometer gezamenlijk op. Het parkoers ligt er redelijk goed bij met hier en daar een plas water in het bos. 13 rondes van 3,3 km. Mo laat ik bewust lopen omdat ie normaliter te snel is. Mijn streven is hem lang in het zicht te houden wat meer dan lukt. Tuurlijk die marathon van gisteren zit zeker nog in zijn benen. Pieter loopt relaxed achter me. Hij had me al redelijk snel kunnen passeren maar is volop in training voor de 60 van Texel.
Alle rondes zeg ik tegen mezelf niet forceren en eigen tempo lopen. T/m ronde 11 loop ik redelijk constant waarna er toch verval is. Inderdaad niet trainen doordeweeks is er debet aan en de toch best wel veel loopjaren gaan zijn tol betalen. Voldaan finish ik. Een klein 1/2 uur minder langzaam t.o.v. vorige week. Met een brede smile rij ik terug naar Eibergen omdat Feyenoord met 1-0 voor staat.

En of de laatste vijf weken (geen enkele trail maar lekker makkelijke ondergrond) voldoende is om de 75 km op de Holterberg te finishen? Eerlijk ik denk het niet. Niet getreurd dan maar 50 km proberen te finishen. Wat ik super jammer vind dat de laatste 25 kilometer de mooiste zijn. Echt geweldig. Het parkoers in tegenstelde richting is vast geen optie en praktisch niet haalbaar. Dus stoppen na 50 km zou geen optie moeten zijn. Het tussenstuk tijdens de eerste 50 km van en naar de Lemelerberg vind ik minder. Echter de laatste 25 km van de 75 km zijn dus echt geweldig. Hopelijk is het redelijk goed weer en niet zonnig. Ik zie niet bepaald goed meer zonder bril. Twee jaar geleden heb ik de afstand voltooid. Vorig jaar niet en dit jaar? Een belangrijke reden om deel te nemen is dat het dichtbij is voor me.

Annie's song van John Denver speelt sinds recent nog door m'n hoofd ondanks dat ik niet vaak naar dit nummer heb geluisterd.
Korinte 9:24-27 'Gij weet het: de hardlopers in het stadion lopen allen, maar slechts 1 wint de race. Loop zo dat ge wint! En de atleten ontzeggen zich bij de training allerlei dingen. Zij doen dat om een vergankelijke krans, wij om een onvergankelijke. Ik loop dan ook niet in den blinde. Ik boks niet als 1 die in de lucht slaat. Ik beuk mijn lichaam en houd het in bedwang, om niet, na anderen gepredikt te hebben, zelf te worden verworpen.'


Sportieve groet,

Henk Harenberg 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
‘Bist du der André?’ Toen die vraag me ergens in de besneeuwde bossen van de Harz door een andere deelnemer aan de Brocken Challenge werd gesteld drong het tot me door dat ik na acht deelnames zo langzamerhand tot de vaste inventaris van deze loop begin te behoren. Kennelijk denkt de organisatie daar ook zo over, want de verwelkoming bij de briefing op de avond voor ‘Race Day’ was zoals altijd weer hartelijk en persoonlijk. Er mogen maximaal 200 personen aan de BC meedoen, omdat dat het aantal is dat op de finishlocatie nog enigszins comfortabel in de Goethesaal van het Brockenhotel een plaatsje kan vinden.
Het aantal ‘Bewerbungen’ stijgt nog steeds, dit jaar was er het record-aantal van 476 gegadigden. Men kan gedurende één bepaalde week in november te kennen geven mee te willen lopen, daarna vindt er een loting plaats op basis van een random generator die gevoed wordt door de frequentie van de kosmische ruis die door een radiotelescoop ergens in Amerika wordt opgevangen. En om dan 8 keer in successie ingeloot te worden is natuurlijk wel bijzonder. Of misschien toch niet, want er worden twee lotingen verricht waarbij de eerste loting een aantal VIP’s en alle buitenlanders bevat. Kennelijk worden die aan een andere ruis blootgesteld want ze maken meer kans om ingeloot te worden dan degenen die in de tweede groep zitten. Vanaf dit jaar krijgen overigens degenen die al drie keer in successie de pech hadden te zijn uitgeloot automatisch een startplaats.

De Brocken Challenge is een evenement met een heel eigen cultuur, iets waar je wel of niet van kunt houden. De inschrijfkosten zijn relatief hoog (ruim 130 Euro), waar dan nog extra bedragen bij worden opgeteld als je gebruik wilt maken van de shuttlebus, de overnachting op de startlocatie en het ontbijt. Ook kun je een specifiek of ludiek startnummer ‘kopen’. Al dat geld gaat naar goede doelen die zichzelf de avond voorafgaande aan de loop uitgebreid presenteren. Die presentatie is ‘verplicht’ en is een anderhalf uur durende happening in één van de collegezalen van de sportacademie van de universiteit van Göttingen. De opmaat is elk jaar een diashow met beelden van de voorafgaande edities, begeleid door de Didgeridoo blazende voorzitter van de organiserende loopvereniging AFSM (Ausdauer-Sport für Menschlichkeit). De grommende klanken in een slechts door een paar van kleur wisselende discolampen verlichte zaal verplaatsten je geest naar de toppen van de Himalaya. Daarna wordt er een gedicht gelezen (van Goethe, die ooit zelf de Brocken is opgelopen langs wat nu de Goetheweg heet). Het eindigt met de plechtig voorgelezen zin: ‘Von der Gewalt, die alle Wesen bindet, befreit der Mensch sich, der sich überwindet’. En jazeker, daarna is er een moment stilte.

Na dit plechtige gedeelte worden zoals gezegd de begunstigde instellingen gepresenteerd en de mensen die de verzorgingsposten bezetten voorgesteld. Dan pas volgt datgene waarop de meesten hebben zitten wachten: de interactieve presentatie van de route met behulp van een ‘Google Maps drone flight’. Dan worden ook de ‘shockerende’ foto’s getoond van bergen sneeuw en ijs op de route die genomen zijn door de teams die de voorafgaande dag de ‘wildernis’ zijn ingetrokken om de bepijling uit te zetten. De BC is een ‘bio-loop’. Alle bevoorrading, inclusief het ontbijt bestaat uit donaties van leveranciers in vegetarische en veganistische bio-producten. En ook die worden allemaal opgenoemd.

Wordt er dan ook nog gelopen, zou je zeggen? Nou, toch wel. Tachtig kilometer en een kleine 2000 hoogtemeters zijn niet heel kinderachtig, maar eigenlijk zijn het vooral de weersomstandigheden die bepalen of het echt zwaar wordt. En dan met name het ijs en de sneeuw in de Harz en soms ook de stormachtige wind op de top van de Brocken. Als die elementen geheel of nagenoeg ontbreken heeft de BC eigenlijk zijn stekels verloren en dan is het gewoon een leuke landschapsloop met af en toe een stukje trail. Want de eerste 40 kilometer loop je voornamelijk op asfalt, wat je natuurlijk niet ziet als alles wit van de sneeuw is. De afgelopen jaren is was de eerste helft vrijwel sneeuwvrij, zo ook dit jaar. Onder zulke omstandigheden is het ‘gewoon’ een marathon op verharde ondergrond en met wat heuvels. Ook in de Hochharz, het tweede deel, loop je over goed onderhouden, verharde toeristische paden. Dus zonder sneeuw is eigenlijk alleen het bestijgen van het koude en winderige platform van de Brocken een uitdaging.

Maar dit jaar was het qua sneeuwbedekking in de Harz gelukkig weer ouderwets. Vanaf 50 kilometer begon het en na 60 kilometer lag er een pak van 30 á 40 centimeter dik. Van die toeristische paden was dus niets meer te zien. Door alle lopers die al gepasseerd waren was er een wanordelijk spoor ontstaan van omgewoelde sneeuwhopen waarop je amper nog kon hardlopen zonder bij elke stap het risico te lopen om je enkels te verzwikken. Stukjes sneeuwlaag die er nog enigszins onbetreden bijlagen waren bedekt met een ijslaagje waar je gemakkelijk doorheen zakte en daardoor compleet uit balans raakte. Bijna nog verraderlijker was de overgangszone tussen asfalt en sneeuw, zo tussen 30 en 50 kilometer. Hele passages zijn daar letterlijk ‘verijsd’ tot spiegelende glijbanen. Zonder spikes of Yaktrax of de Sherpa-methode van sokken om je schoenen heen eigenlijk niet te belopen. Sommigen probeerden dat toch met enkele nare valpartijen (ziekenhuisopname) tot gevolg.

Je begrijpt niet dat de winnaar zo’n traject binnen de 7 uur afraffelen kan. De gemiddelde looptijd is 10 á 11 uur en de laatste lopers komen na bijna 14 uur binnen. Met mijn 12:43 zat ik ook bepaald niet voorin, maar bevond ik mij daardoor wel bijna 6 uur langer in de vrieskou dan de winnaar en had ik het voorrecht van een finish in het donker.

En ja, ik had het koud! Mijn thermoshirt met lange mouwen had ik namelijk bij de briefing per ongeluk in de dropbag gestopt die naar de finish vooruitgebracht werd. Ik dacht dat ik nog een tweede shirt had meegenomen maar dat had ik kennelijk thuis laten liggen. Een loopjackje met daaronder twee dunne functionele loopshirtjes met korte mouwen is niet echt een feest bij wind tegen en gevoelstemperaturen flink onder nul. Tijdens het lopen zweet je en wordt de kleding nat en klam, en als je dan naar het einde toe lange stukken door de sneeuw moet wandelen, brrr…

Maar ja, de Brocken trekt als een magneet dus ga je door. Geen Brocken gezien overigens, want ik kwam daar boven aan in het totale donker en in een potdichte mist vol flikkerende ijskristalletjes. Gelukkig staan ze met ratelaars en toeters bij de finish zodat je weet welke kant je op moet lopen. Want te ver doorlopen betekent dat je aan de andere kant weer van de berg aftuimelt.

Maar goed, daar stond dan de dropbag in de helverlichte eetzaal, zodat de nog resterende afdaling van 10 km langs de Brockenstrasse, na een bord erwtensoep met worst en gehuld in thermoshirt en droge kleding eigenlijk een warm eitje was.


André Boom

NB. Een linkje naar de foto’s komt een van de komende dagen op de weblog van André: http://www.boomathome.net/lopen/index.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Een drieluik aan marathons welke ik gedurende de laatste drie weken heb voltooid.

Na bijna een maand nagenoeg niet getraind te hebben stond de Sri Chinmoy marathon op de Bosbaan in Amstelveen op het programma. Reden dat ik zo weinig had gelopen was familiebezoek in Mexico. We hebben nog wel samen een 24 km trail in de nabije omgeving van het bergachtige Orizaba gelopen. Prachtig maar allemachtig niet te doen. 5,5 uur hebben we er over gedaan. Vijf keer een sterk stromende rivier door en met handen en voeten bergen beklimmen en vervolgens afdalen. Toch super om dit samen te beleven.

De marathon in Amstelveen vond ik interessant mede omdat Nitish en de medeorganisatoren garant staan voor prima wedstrijden en omdat het een nieuwe is. Fijn was het om een aantal ultralopers te ontmoeten zoals Ghislain maar speciaal Jannet. Volgens mij zijn we met circa vijftig lopers gestart. Een keer niet achterin begonnen. Echter na een kleine kilometer of vier tot tijdige inkeer gekomen. Dit gaat in dit tempo niet goedkomen. De eerste ronde had ik gelijk in de gaten dat finishen vandaag een vette uitdaging zou worden. Het zou dus het grote aftellen van rondes worden. Acht rondes. Mooie rondes om de bosbaan. Geen verveling gehad. Alleen vervelend (ha, ha) dat Pascal me al gruwelijk snel een rondje lapte en dat werden er heel veel ... Idem voor Leonie. Geweldig tempo liepen ze in combinatie met een mooie looptechniek. De deelnemers ontmoeten van Triple 7 Quest vond ik geweldig. Wat een enthousiasme. Ze moesten wel eerder beginnen omdat ze anders het vliegtuig naar New York zouden missen. Na 31 km was de pijp compleet leeg. Vette krampverschijnselen en steken in mijn rechterlies. Jannet dank voor je tip veel water te drinken. Uiteindelijk gefinisht maar hoe ...

De volgende marathon was een week later de Blaauwbekmarathon in het Noorden. Henri en medeorganisatoren presteerden het weer een prima marathon te organiseren. Twee mooie rondes. De eerste ronde liep ik in de nabije omgeving van Ubel. Het tempo ligt te hoog wat natuurlijk door mezelf wordt veroorzaakt. Echter ik (maar was niet de enige) liet me deels ook gek maken door het hogere tempo van 1/2 marathon lopers. De tweede ronde was het verval circa 13 minuten. Teveel voor een ervaren loper. Eigenlijk vond ik het koud ondanks dat het kan zijn dat het voelde als voorjaar. Echter begin januari was het in Mexico +30 graden. Kan nog steeds niet wennen aan de temperatuur. Dus met muts en handschoenen gelopen. Ook super dat Henri ieder finisher op de marathon persoonlijk feliciteerde. Volgende keer kunnen er toch meer ultralopers mee doen?

Vandaag de Two Rivers Marathon gefinisht. De derde marathon in drie weken. Ik kende totaal niemand wat me prima beviel. De tweede keer dat deze marathon door een prima organisatie werd georganiseerd. 1 grote ronde langs de nabije omgeving van de Maas en Waal. Vandaag voor de eerste keer in een groepje met twee pacers gelopen. Wederom een te hoog tempo maar mijn tactiek was dat zou het te snel zijn, ik me zou laten afzakken naar de pacers die 15 minuten langzamer liepen. Waarom te snel starten? Omdat het mijn enige serieuze training in de week is. Naast een marathon loop ik slechts 5 tot 10 km per week en nog twee alternatieve sporten per week. Tot 25 km kon ik de pacers volgen. Na 30 km waren de benen leeg. Na 40 km heftige krampverschijnselen. Wederom in mijn rechterkuit zoals in Amstelveen en in de liesstreek van mijn rechterbeen. Het heeft met sportieve ouderdom te maken. Beide knietjes vallen naar binnen. De gewrichten hebben blijkbaar toch wat te doorstaan na een jaar of 15 ultralopen. Ook valt het me op dat mijn bloeddruk na afloop veel hoger ligt dan vooraf. En dat mijn nieren na afloop geen vocht binnen kunnen houden. Laat mijn Mexicaanse familie maar vlot overkomen naar Nederland omdat dan de focus op de liefde en op een veel lager level op lopen ligt. Tweede helft van de marathon 11 minuten verval. T.o.v. de marathon in Amstelveen was ik vandaag 25 minuten minder langzaam en t.o.v. de Blaauwbekmarathon 12 minuten minder langzaam. A.s. twee weken nog twee marathons. Of dit een ideale voorbereiding is op de langste afstand op de ultra op de Holterberg volgende maand?
Deze marathon staat in relatie tot de Two Rivers in Zuid Afrika. Toch als je ooit een ultra wil lopen, mijn advies The Addo Elephant Run. Een 50 of 100 miles. De 100 miles is zo mega indrukwekkend. 1 van mijn hoogtepunten.
Het hoogtepunt vond ik vandaag door het plaatsje Rossum te lopen ..., elke stap was er iets van van Rossum aanwezig.

Idem als de vorige twee marathons en de marathon in Diever ontving ieder finisher een medaille. De vorige drie heb ik naar Annie verzonden. De medaille van vandaag gaat het niet meer worden.

Groet,

Henk Harenberg 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]