Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
12 sep 2017
Geloven in een wonder
12 sep 2017
UTMB 2017 Genieten van bijna winterse tocht met een zonnige ontknoping!
30 aug 2017
Een overzicht van de 24 uur lopen door Henk Harenberg
3 aug 2017
Eiger Ultra Trail en Swiss Irontrail
Verslagen in 2017
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 27 mrt 2017: Diepgaan
* 27 mrt 2017: Trail Decathlon Crêtes de Spa (Kwalificatie)
* 27 mrt 2017: Drents Friese Woldmarathon Diever
* 23 mrt 2017: Neurenberg
* 21 mrt 2017: 50 km Salland Trail versus 50 km van Krimpen
* 3 mrt 2017: Tel Aviv is als Omsk: een mooie stad, maar net iets te ver weg
* Februari
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2017
 
Het is een marathon naar mijn hart, de Drents-Friese Woldmarathon bij Diever, maar mijn doel heb ik niet gehaald. Het zou de ultieme poging zijn om mijn pr van 3:47:02, dat ik vijf jaar geleden ‘vanuit het niets’ liep in Apeldoorn, nog eens te verbeteren. Nog steeds vind ik die 3:47 een heel mooie tijd, maar omdat ik denk dat ik in de afgelopen vijf jaar een betere, en snellere, loper ben geworden, denk ik dat er nog wel iets van af zou moeten kunnen. Al gaan de jaren natuurlijk ook tellen – sprak de oude dame.

Laurens suggereert Rotterdam, maar dat is natuurlijk geen optie. Een pr-poging wil ik graag doen, maar om daarvoor nou uren door een stád te gaan lopen, gaat me te ver. Nee, als het dit voorjaar moet gaan gebeuren, dan weet ik het wel. De Drents-Friese Woldmarathon staat al eeuwen op mijn lijstje, maar nooit komt ie goed uit. Dit jaar is er geen Limburgs Zwaarste meer, dat scheelt. En ik maak het marathonplan al aan het begin van m’n winterslaap, dus staat ie gewoon, en plan ik de rest eromheen. Dat betekent vooral: de verleiding weerstaan om aan andere lange loopjes mee te doen tot die tijd. Alleen de DCURbN slipt erdoorheen, maar die is dan ook al begin januari. Moet kunnen.

De trainingen gaan goed, al wordt het probleem met m’n hamstring steeds nijpender en wacht ik iets te lang met een bezoek aan de fysiotherapeut. Die doet wat hij kan in de paar weken die nog resten. In elk geval zijn de hamstrings volgens hem sterk genoeg om niet bang te hoeven zijn dat ik iets kapotloop. Ik train nog steeds op hartslag; vind de intensiteit pittig, maar de omvang is niet groot. Als ik m’n weektotalen zie, twijfel ik wel eens of ik wel genoeg doe, maar ik vind het heerlijk dat ik niet zo moe ben, en besluit niet op eigen houtje met het schema te gaan rommelen. Bovendien: die 50 kilometer langs het strand in januari ging verrassend lekker, en díe lange duurloop heb ik dan toch in elk geval in de benen, al is die voor het mooie dan misschien iets te lang geleden.

Met enkele tientallen lopers staan we achter de getrokken streep op het wegdek. Geen chip voor de tijdregistratie, vandaag is bruto gelijk aan netto. Veel zal het niet schelen, ook niet als je achteraan staat. Voor mijn doen sta ik echter tamelijk vooraan. Ik ben gefocust op mijn doel. Hoofddoel: een pr lopen. Subdoel: onder de 3:45. Stiekem sub-subdoel: richting de 3:40. Dat laatste nekt me vandaag, is een van de mogelijke analyses. Voor die 3:45 moet ik onder de 5:20 per kilometer blijven. In plaats van me daarop te richten, heeft zich in mijn hoofd het idee vastgezet dat 5:10 misschien ook wel kan. Dat kan inderdaad, maar geen 42 kilometer lang, en ook in het begin merk ik al dat het niet vanzelf gaat om het gemiddelde onder de 5:10 te houden. Maar als ik het niet probeer, dan gaat het zeker niet lukken. Ik ga ervoor.

Eerst twee rondjes in het dorp voor we de wijde wereld ingestuurd worden. Ik ben blij dat er mensen voor me lopen, want ik zie geen enkele aanwijzing hoe we moeten lopen. Dat kan nog wat worden vandaag. Maar zodra we het dorp verlaten hebben, blijken de markeringen voldoende aanwezig te zijn. Het gebied is schitterend, zoals ik al verwachtte, maar misschien nog wel mooier dan dat. Afwisselend, bos, wat opener terrein, vennetjes, een gebied dat lijkt op de duinen. De ondergrond is stevig – als het geen asfalt of schelpenpaden zijn, is het stevige bosgrond. Vlak is het niet. Het ‘licht glooiend’ uit de omschrijving heb ik onderschat. Of heb ik de kracht in mijn benen overschat?

De 5km-aanduidingen wijken in het begin nogal af van wat mijn horloge aangeeft. Het 10km-bordje kom ik tegen als ik nog maar nét de 9km op mijn horloge voorbij heb zien komen. O, wat hoop ik dat het bordje klopt en mijn horloge gewoon een krappe kilometer gemist heeft in het bos. Keep on dreaming. Het is warm. Op de open stukken waait het flink. Het voordeel van wind tegen is dat het afkoeling geeft, het nadeel is dat je tegenwind hebt. We lopen vol in de wind in dat duinachtige gebied. Heuveltje op, heuveltje af. Maar vooral heuveltje óp, lijkt het. Op 25 kilometer zakt de pap me in de benen en de moed me in de schoenen. Ik ga het niet redden, weet ik op dat moment. Zéker die 3:40 niet, en waarschijnlijk evenmin 3:45 of zelfs maar een pr. Maar ik ga niet opgeven, redden wat er te redden valt.

Ik blader mijn horloge door naar een volgend schermpje, waarop ik de afstand zie in plaats van mijn gemiddelde snelheid. Die laatste wil ik niet meer zien, dat is te demotiverend. Mijn actuele snelheid zie ik echter nog wel steeds als ik kijk, en tot mijn grote schrik zie ik zo nu en dan dat ik boven de 6 minuten per kilometer zit. Dzjie, dat ik verval heb, snap ik, dat voel ik ook maar al te duidelijk, maar zóveel verval? Wat is dit zwaar en wat is de verleiding groot om het tempo los te laten en naar het eind te sukkelen. Of even te wandelen. Maar ik weet dat ik daar spijt van zal krijgen. Het enige wat ik kan doen is volhouden en een zo goed mogelijke tijd neerzetten. Hier heb ik voor getraind, dit is misschien wel de laatste keer dat ik probeer een echt goede marathon te lopen, en van een beetje kapotgaan is nog nooit iemand slechter geworden. In het kapotgaan heb ik nog net oog voor de lammetjes – de eerste die ik dit voorjaar zie. Blijft schattig.

Dus. Ik hijg, ik zucht, ik kreun, inwendig vloek ik. Bij de posten stop ik voor cola en ik klaag mijn nood bij de vrijwilligers. Ik werk met de moed der wanhoop nog een gel naar binnen. Speel stuivertje wisselen met twee andere lopers, van wie er een met kramp worstelt. Ik ben niet de enige die het zwaar heeft. Ik hoop de laatste paar kilometers nog te kunnen versnellen, maar het zit er niet in. Ik loop op m’n max, dit is wat ik nog op kan brengen. Ik ben dood. Na 3 uur, 48 minuten en 47 seconden bereik ik de finish. Als eerste vrouw, dat dan weer wel. Ook leuk, dat gebeurt me niet iedere dag (maar om mijn prestatie in perspectief te zetten: het parcoursrecord bij de vrouwen ligt op 3 uur en 3 minuten). Ik neem het bijbehorende bosje bloemen graag aan, druk mijn lotgenoten de hand en ga aan de bouillon. Vegetarisch? Geen idee, doe mij nog maar een bekertje.

De rest van de dag en de dag erna voel ik me lichamelijk behoorlijk lamlendig. De teleurstelling heb ik tijdens het lopen al verwerkt. Dit was m’n laatste poging, denk ik zo. Pr’s moet ik maar op de kortere afstanden proberen te lopen. Deze marathon ga ik zeker vaker lopen, maar dan lekker op m’n dooie akkertje. Genietend van alles om me heen.

Ik liep een mooie tijd, vind ik zelf, maar niet zo mooi als ik gehoopt had. Misschien waren de omstandigheden er niet naar. Het parcours was zwaarder dan ik had verwacht. Het waaide, het was warmer dan ideaal voor mij is (mijn pr liep ik bij een temperatuur van ruim onder het vriespunt). Misschien heb ik te weinig omvang gelopen in de voorbereiding. Misschien komt het, zoals gezegd, doordat ik te ambitieus was en te hard van stapel ben gelopen.

Maar waarschijnlijk is de kwestie niet zozeer dat het deze keer slecht ging, maar meer dat het die vorige keer zomaar zo goed ging. In elk geval was dit wat erin zat, op deze heerlijke voorjaarsdag, in deze prachtige omgeving.


Jacolien Schreuder 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Zaterdag 25 maart 2017

Vorig jaar had ik eenzelfde plan, helaas strompelde mijn rechter enkel hevig tegen. Mij kwalificeren voor het WK NL Trail team. Dit jaar stonden daar 2 kwalificatie races voor op het programma. DeTrail Petit Ballon met een afstand van 52 km en 2300 hoogte meters. En de Trail Decathlon Crêtes de Spa (57 km en 2100 hoogte meters).

De training wordt geleidelijk opgevoerd. Vanaf november probeer ik elke week een training over de heuvels van het Teutoburgerwald te doen. Waar ik mijn eigen trailroute heb vanaf Hörstel richting Brochterbeck. Als belangrijkste prikkels pik ik de Haarlerbergtrail 30km (3de) en de Sukerbietentrail 24km (3de) mee. En maak een uitstapje naar het NK Cross en het NK Halve Marathon. Waarbij ik beide als 6de M50 eindig.

De nacht van vrijdag op zaterdag 25 maart slaap ik onrustig in een rommelig Belgisch buiten dorp nabij Spa genaamd Pepinster. Voor het eerst kies ik voor mijn Salomon rugzak, ipv mijn oude vertrouwde Osprey. Ik besluit naast 2 flexibele flesjes met 500 ml sportdrank, per uur een grote gel mee te nemen. Als extra nog 2 sportrepen, wat magnesiumtabletten en pijnstillers voor mijn enkel. Drank kan ik bij de 4 verzorgingsposten bijvullen. Alles klaar toch blijven piekeren. Dat ik bijvoorbeeld niet eens voor de NL dames blijf en dat zou niet gek zijn, want zowel Irene Kinnigim als Kim Mulder hebben schitterende prestaties neer gezet. Vooraf is er al een mannenveld bekend,waarmee ik van doen heb; Tim Pleijte, Zac Freudenburg, Dominique Pankow, Geordie Klein, Pascal Schepers en Ralph Apeldoorn. Ik hou me niet voor de domme door te denken dat ik met hun ga/kan strijden. Ik ga mijn eigen race in en vechten voor wat ik waard ben, om zo hoog mogelijk te eindigen. Bij de finish maken we de ballans op. Aan de start bij het Sportcentrum La Fraineuse staat Huub van Noorden, die al zeker is van kwalificatie. Daarnaast Peter van Zon, die zich 2 weken terug heeft gekwalificeerd. Dan opeens dringt de tijd en kom ik er op het laatst achter dat je ergens je tas kunt inleveren. Op naar de start op mijn Inov8 Mudclaws, Craft hemd, Ron Hill trailbroekje, Chaskee hoofddoek en een basic Casio. Daar staan al een paar honderd man/vrouw. Ik murw me naar voren en kies positie achter Freudenburg.

Mee gaan in de stroom. De eerste kilometers is het wat zoeken naar ritme, naar je positie in het gedrang. Waar wat recreanten 3 breed het pad versperren (sukkels). Na de eerste klim is dat gedoe gelijk afgelopen en is er vrij baan. Geordie klein had ik de eerste kilometers in zicht maar die is verdwenen, net als de kopgroep. Mijn positie, bij de eerste 40 of 30?? Het parcours is modderig, zelfs hier en daar nat, met stroompjes water en keien, ongelofelijke veel keien, op zijn Belgisch chaotisch kriskras over het pad verspreid. Kleine en grote keien, soms grijs grind, stukjes afgebrokkeld asfalt, zand en graspaden en wat niet mag ontbreken op een trail, kilometers boomwortelpaden. De eerste post loop ik voorbij. Daarvoor heb ik mijn eerste gel al ingenomen. Inmiddels hebben we een mooi pakt van circa 5 man, waarbij ik heuvel op de sterkste lijk (de anderen gaan eerder wandelen), een enkeling keihard daalt, of op het vlakke flink doortrekt. Gaande weg komen we dichter bij elkaar. En lijken we elkaars tempo te hebben aangevoeld en aangepast. De ski heuvel is pittig, rustig nemen we deze hindernis. Terwijl we wederom een paar plekken opschuiven. Ik word nauwelijks meer ingehaald het zijn slechts de eerder genoemde Belgische kerels die dan voor en dan weer achter me koersen. Als ik een keer wat op kop van het groepje flink doortrek gaat het mis en lopen we fout, gelukkig is het minder dan een kilometer. Opletten en op scherp gezet. Ik meen dat ik onderweg Peter van Zon heb ingehaald. De omgeving is prachtig, maar de ondergrond vergt al onze aandacht. De temperatuur neemt flink toe, het is zelfs al wat warm. Terwijl je vanmorgen nog wel een dikke jas kon aanhebben. Ergens staat Tim Pleijte aan de kant aan te moedigen. En niet veel later Huub van Noorden.

Ik haal positieve motivatie naar boven terwijl ik behendig afdaal over de keien, de modder en de waterstroompjes. In mijn gedachten zie ik mijn dinnetje genieten, voluit lachen van schik en kinderlijke spanning als ze voor het eerst op mijn Mountainbike de vernieuwde ATB route Holten neemt. Vol met slingerende tracks en geen minuut saaie of recht. Zo te genieten, daarvoor ben ik hier, daarvoor moet ik steeds hoger, steeds uitdagender, steeds verder. Daarover haar belangrijke les verpakt in een chocolade ei met 5 wenskaartjes. En ik trok, zowel toen ik het kreeg als voor deze wedstrijd vanmorgen; “Zoek niet altijd naar meer, maar waardeer de dingen die je hebt en ben daar gelukkig mee”. (Ne Cherchez pas toujours a avoir plus, mais appreciez les choses que vous avez et soyez en heureux). Denk even aan mijn ouders, met hun ziekenhuis bezoeken. Dat ze eens wisten wat hun zoon hier deed. Dat ze een schim konden zien. Whaa, ik loop hier hard, trek ten strijde.

Net als ik begin te denken, dit is een mooi groepje, bij de finish een mooi fotootje maken. Samen verder. Beginnen ze af te haken bij een lang doorlopende klim. Een soortgelijke klim heb ik nabij Hörstel, waarbij mijn trainingsmaatje steevast aan het begin heel galant met een ingetogen lach zei “ga maar voor”. En opeens ben ik alleen. Slechts op afstand volgt de Engels sprekende jonge trailer (Gelotte Torbjorn Zweden). Even daarvoor had hij gemeld dat we op de helft zijn. Ruim 3 uur onderweg en ik begin aan een eenzame strijd. De gels blijf ik nemen. Maar in kleine slokjes. Het is nu goed op de route aanduiding linten letten. Geen voorganger te zien. Kilometers lang struin ik alleen waar de linten me voeren. Tot ik wat in zicht krijg en richt me daar vervolgens op. Bij een drankpost laat ik mijn flesje vullen, door 2 jongens. Het gaat me eigenlijk veel te langzaam. Maar ondanks de strijd in me, ben ik kalm. Respect voor de afstand. Een loper die ik bijgehaald heb klampt aan. Ik vind het in dit stadium onprettig en weet dat ik niks meer aan hem heb. Waarop ik na enige tijd een versnelling plaats. En dat lukt.

Door het grote onbekende bos. Het is warmer en warmer geworden, maar soms aan de koude kant van de heuvel met wind even frisser. Blijven drinken! Dan heel in de verte ontwaar ik een loper (Bart Bulckaen België). Het duurt kilometers lang voor ik enigszins bij ben. Een rot stukje asfalt, dan weer in het bos slingerend. Aangekomen bij de kerel, volgt er een ranzige keienmodder afdaling. Ik knal er in, zonder angst, als een jonge god, puur, krachtig. Ik zweef, ik leef. Whaaa! Wonderwel blijf ik op de benen. Ik slinger langs een beekstroompje, spring behendig over keien. Af en toe kijk ik achter om. Wat verwacht ik? Niemand voor of achter me. Hoe ver is het eigenlijk. Heb het idee dat ik de bebouwing nader. Niemand kan het me vertellen! Spreekt/verstaat men hier geen beschaafd Nederlands? En dan is het plots gedaan. Ben ik tussen de huizen, de bewoonde wereld en de finish. Naar links, naar links. 5.03.41 uur bikkelen, maar niet echt dood zitten, geen verslapping. Gestreden voor wat ik waard ben. En dat is 13de in dit internationale veld. Het geluksgetal voor gekken en dwazen. Laurens Groeneveld weet me te vertellen dat ik 4de Nederlander ben geworden. Hij complimenteert me met mijn afgetraindheid in vergelijking met de Bödefelder Hollenlauf (NL Ultra team 2014). Verrassend heb ik Ralph Apeldoorn achter me gelaten. Eerste M50.


Sprengenbergrunner Jeroen Machielsen 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
25 maart is de 8e 'wedstrijd' in twee maanden waarvan twee keer een vijftig kilometer en dus zes keer een marathon.

Het is de 3e keer dat ik aan deze marathon deelneem.
15 jaar geleden liep ik 12,0 km per uur
4 jaar geleden liep ik 10,1 km per uur
gisteren liep ik 10,3 km per uur

De tweede helft circa 3/4 km verval t.o.v. de eerste helft van de marathon welke veroorzaakt werd door de laatste zeven kilometer en door teveel kilo's (circa vijf kilo).

Voordat de kleine 90 deelnemers worden weggeschoten, worden eerst Sjoerd en Ineke letterlijk in de bloemetjes gezet. Jemig wat een gruwelijk aantal gefinishte marathons en ultra's.

Onder prima omstandighedenheden starten waarna we twee aanlooprondjes afleggen voordat we Diever achter ons laten. 1 (die met die paardenstaart) van de twee vrienden Roel en Wessel uit Hoogeveen geeft het tempo aan in een groepje waar ik onderdeel van ben. Het is een redelijk stevig tempo. Wanneer ik hoor dat hun plan 11 km per uur is, besluit ik na vijf km het groepje te laten gaan. Ik loop mijn eigen tempo niet. Volgens mij doet dat niemand van het groepje, behalve die Hoogeveners. Nagenoeg niemand finisht uiteindelijk tegelijk met deze prima kerels. Het bevestigt mijn idee dat je in een groep vaak niet je eigen tempo loopt maar je over de kop loopt. Na de Salland Trail had ik het met de winnaar Guido hier ook nog over. Guido won terwijl er in het begin een groepje voor hem liep die zich nagenoeg allemaal hebben opgeblazen. Hij nam de wijze beslissing deze te laten lopen. Het is vast de onervarenheid, gebrek aan zelfvertrouwen of zelfoverschatting, het competitie-element of iets van dien aard.

Na vijf kilometer loop ik alleen, in mijn eigen tempo. Het voelt prima aan. Een groepje passeert me waarvan ik een aantal na 25 km weer inhaal. Echt deze marathon vind ik misschien wel de mooiste marathon in Nederland. Achteraf verneem ik dat Sjoerd het parkoers heeft uitgezet. De meertjes, de heide, de loslopende paarden, schapen, lammetjes, de bossen, de paadjes echt super. Normaliter kijk ik in een soort van trance richting de grond maar nu wil ik toch ook meer zien van deze pracht omgeving. Om en nabij de 25 km voelt het alsof we in de duinen lopen. Een glooiend terrein zoals in de duinen.

7 km voor de finish komt de niet geheel onverwachte dip vanwege te weinig training in de week. Afgelopen week beperkte zich dit tot acht kilometer. Tja daar ga je geen inhoud mee opbouwen. Het komt er amper meer van te trainen. Twee alternatieve trainingen in de week zijn beter voor mijn lichaam om fysiek gezond oud te worden. Niet compleet afgemat finish ik.

De grote groep vrijwilligers bedankt voor jullie prima werk. Echt zonder deze mensen zou een marathon over 1 grote ronde onmogelijk zijn.

En nu even voorlopige geen marathons of iets dergelijks gedurende de eerste maand maar genieten met mijn Mexicaanse familie in Nederland. Zinnen verzetten en ultra genieten van en met elkaar.


Een sportieve groet,

Henk Harenberg 

    Gerelateerde artikelen:
  • 27 maart 2017 : Diepgaan
 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Afgelopen weekend ben ik met Mo Idrissi naar Neurenberg geweest voor de plaatselijke Sri Chinmoy 6 uurs loop. Deze loop heeft voor mij een speciale herinnering daar ik op deze plek in 1997 mijn allereerste ultra heb gelopen. Ik had toen 56 km gehaald. Ik heb daarna nog een aantal keer hier gelopen met een drietal edities met 68 km als beste resultaat.

Om hier te komen heb ik samen met Mo de trein gepakt. Op vrijdag heen via Hannover. Op zondag andere route terug via Frankfurt. We hebben heel veel van Duitsland gezien. In Neurenberg hebben we overnacht in een hotel in de binnenstad. Wat weinig mensen weten is dat Neurenberg een heel mooi en oud centrum heeft.

De loop zelf vindt plaats aan de Wöhrder Wiese. Een groot grasveld met erom heen een ronde van 1522 meter. De Wöhrder Wiese is een grasveld die zich net naast de binnenstad bevindt. Als we de ronde (bijna) 33 keer hebben afgelegd hebben we 50 km afgelegd. De 50 km tijd wordt ook opgeslagen. Er wordt met chip gelopen, maar de lopers worden ook geteld. En dat laatste zorgt voor heel veel sfeer. Ook is de verzorging heel groot opgezet met veel drankjes. Bouillon, thee en fruitsap zijn mijn favoriet. Dit zoals we gewend zijn van het Sri Chinmoy Marathon Team.

Het weer was grijs en gelukkig nog net droog, ondanks dat ze ons iets natters hadden beloofd. Maar het was wel koud en winderig. Voordeel voor ons dit Hollandse weer, maar aan de andere kant niet aangenaam. Er lopen 140 deelnemers mee. Voor het eerst sinds jaren was de inschrijving niet vol. Maar dat komt, omdat er vanwege de chip geen maximum voor het aantal lopers was. De winnaar Matthias Dippacher haalde de 80 km Snelste dame is Antje Schuhaj met 67 km.

Helaas waren Mo en ik allebei ziek geweest. We hadden allebei verhoging gehad. Daardoor zijn we verzwakt aan de start gekomen. We hebben genoegen moeten nemen met 56 km en 52 km; ongeveer 10 km minder dan we gewend zijn. In mijn geval begin ik er genoeg van te krijgen, want het is mijn derde verkoudheid deze winter.

Na afloop is er een grote pastamaaltijd in een nabij gelegen gymzaal. Waar ik nog de andere mensen van het Sri Chinmoy Marathon Team kon spreken. O.a. Oskar Ganz die een PR van 74 km heeft gelopen.

Dit is mijn eerste loop in de categorie 50+. Terwijl ik nog 49 jaar ben. Dit komt omdat men in Duitsland alleen naar het geboortejaar kijkt en niet naar de daadwerkelijke leeftijd. Ik had gehoopt in de eerste loop in deze categorie iets moois neer te zetten. Maar door ziekte jammer maar helaas. Op 14 mei volgt er een herkansing op de 12 uur in Bazel.

Website en uitslag: https://de.srichinmoyraces.org/6-stunden-lauf-nurnberg/previous-results/2017#node-9874

Nitish Zuidema
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]