Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 24 mei 2017: Selbstunterstützung am Eifelsteig
* 21 mei 2017: Bazel
* 12 mei 2017: Verslagje van onze vakantie EMU2017
* 4 mei 2017: Stumilak 2017 race report
* April
* Maart
* Februari
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Mei 2017
 
Kleddernat zitten we in de trein van Trier naar Keulen. 15 minuten geleden zijn we Trier binnen komen lopen in een stortbui die al 3 uur aanhoudt. We passeren de Porte Negra die zijn naam onder deze weersomstandigheden eer aandoet. De Porte toont zich van zijn meest donkere Negra. Ondanks het beestenweer worden toeristen en masse uit de bussen gespuwd om dit Romeinse bouwwerk te bewonderen. Wij hebben er na het afronden van de Eifelsteig in 6 etappes maar weinig oog voor. We willen droge en vooral warme kleding aan.

In onze jaarplanning hadden we een etappeloop van Pieter Rog langs onze oostgrens opgenomen. Mijn knieblessure duurde echter langer dan gehoopt. Daarnaast kreeg Renske na de 60 van Texel problemen met een oude shin splints blessure, die er door het lopen van een gedeelte van het Helipad niet beter op was geworden. Piet Rog dus definitief van de baan. Maar we hadden wel een week vrij in de planning. Dus gezocht naar een alternatief. De Eifelsteig hadden we al vaker overwogen. Dus waarom nu niet. En dan in gehele autonomie natuurlijk. Want we willen wel wat uitdaging. Met alleen onze buitentent en de rest van onze lichtgewicht uitrusting in de OMM Classic rugzakken kwamen we op een gewicht van rond de 10kg dat we moesten meezeulen. Een gewicht waarbij er van hardlopen niet echt meer sprake zou zijn. Ik moest ook nog maar eens zien hoe mijn knie hierop zou gaan reageren.

Met de auto naar Kornelimünster alwaar de Eifelsteig zijn startpunt kent. Renske sinds kort in het bezit van een paar Vibram Five Fingers ging op deze barefoot schoenen van start. De eerste etappe die ons tot even voorbij Monschau zou brengen kent niet veel hoogtepunten wat betreft landschap. Wel het hoogste punt van de hele route. Vooral het stuk door de Hoge Venen kenmerkt zich door een lange alsmaar rechtdoor lopende asfaltweg. Omdat we niet veel ruimte hebben om eten mee te nemen in onze rugzakken is het plan om rond 18:00 uur ergens in een dorpje of stadje wat te eten. Vervolgens nog een stuk te lopen tot we een geschikte plek zouden vinden om wild te kamperen. De eerste dag eten we in Monschau. Als we binnen zijn valt er een flinke bui. Buiten gekomen is het weer droog en mooi weer. De eerste nacht kunnen we semi-wildkamperen. Een uurtje lopen na Monschau blijkt er een camping te zijn. Er is echter niemand meer bij de receptie aanwezig. Ook de volgende ochtend is er niemand aanwezig. Gratis kamperen dus op een zo goed als lege camping. Het ontbijt bestaat uit een bak oploskoffie en een mueslireep. In Duitsland blijkt het vervolgens mogelijk bij heel veel restaurantjes tot in de middag een Frühstück te scoren. Hiervan zouden we een week lang gretig gebruik maken.

De route rond Monschau is er één van grote schoonheid met fraaie single-tracks. Het is dus volop genieten. Vooral omdat we berg af ook het nodigen kunnen dribbelen. Renske op haar VFF’s en ik met een knie die zich uitstekend gedraagt. Die avond lopen we in het bos tegen een zgn. Schutzhütte aan. Hiervan tref je er diverse aan langs de Eifelsteig. Wisselend van kwaliteit , maar altijd schoon en plek voor 2 mensen om te slapen. Deze hut, de Brot Hütte komt ons bekend voor. Er stond een foto van in het verslag over een winterse Eifelsteig die Anne Kirschenmann in 2016 heeft ondernomen. Grappig was ook om in het gastenboek een aantekening aan te treffen van mijn wandelvriend die hier een maand geleden was.

De volgende ochtend ging Renske na een uur of 2 lopen steeds langzamer. Het bleek dat 90km op VFF zijn tol ging eisen. De beslissing tot een schoenwissel was dan ook snel gemaakt. Daarna heeft ze de rest van de tocht op haar oude vertrouwde La Sportiva’s afgelegd. De 3 dagen erna hebben we gebruik gemaakt van onze eigen tent om te overnachten. In een tent ligt het net wat comfortabeler dan in zo’n Schutzhütte. Deze kom je op de 2e helft van de tocht ook nog maar sporadisch tegen. Onze laatste overnachting bleek achteraf al eerder te zijn dan we in de planning hadden. Op 101km voor het eind van deze tocht hebben we nog een nachtje in onze tent doorgebracht. De volgende dag zou het slecht weer worden met heel veel regen. Het bleef echter de hele dag prima loopweer met onderweg slechts één korte doch heftige bui. Tijdens deze bui kwam ik met het idee om die nacht door te lopen. Het was alweer van september vorig jaar dat ik ’s nachts had gelopen. En dat ’s nachts lopen vind ik nu net één van de mooie dingen van die langloperij. Daarnaast ging het prima met mijn knie en lang doorlopen zou weer een mooie volgende test zijn. Rond 20:30 uur ’s avonds kwamen we in Bruch aan. Volgens de ons ter beschikking staande info zou hier een restaurant zijn. Tijd voor avond eten dus. Nou vergeet het maar. Volgens een bewoner had de eigenaar vorig jaar zu gemacht vanwege gebrek aan klandizie. Iets wat ook het lot is van veel levensmiddelen zaakjes in de dorpen langs de Eifelsteig. Zo wordt proviand inslaan voor wandelaars en hardlopers langs dit soort routes wel lastig. Ik weet hier wel een oplossing voor, maar die heeft op dit moment politiek gezien weinig steun onder de bevolking. Dezelfde bewoner wijst erop dat er 7km verder nog wel een Italiaan een prima restaurantje runt en dat deze waarschijnlijk wel tot een uur of 22:00 zijn deuren open heeft. Een uur later staan we bij hem op de stoep. De tent is verder leeg, maar Guiseppe schotelt ons met veel geduld een uitstekende maaltijd voor. De dubbele espresso die we er nog achteraan knikkeren zal ons zeker gedurende de komende nacht voorlopig wakker houden.

Het lopen door de nacht bevalt me weer uitstekend. Een prachtige sterren lucht met in de verte het weerlicht van onweer maakt het tot een waar feest. Midden in de nacht komen we nog langs een laatste Schutzhütte. Renske pakt hier nog wat slaap en ik vermaak me met het doorprikken van een paar grote blaren op mijn hielen. Na wat rust lopen we het daglicht, Trier en de uren durende stortbui tegemoet.


Ernst Jan Vermeulen


Noot redactie (Henri Thunnissen): De Eifelsteig is een 313 km lang wandelpad van Kornelimünster bij Aken naar Trier. Het hoogteverschil is volgens opgave ruim 7600 hm+ en de wandeltocht staat als zwaar bekend. Het lopen van lange afstandspaden wordt steeds populairder. Als wedstrijd, maar ook als lange training. Op een aantal paden zijn er zelfs competities met snelst gelopen tijden. Ideaal is dat de bewegwijzering aanwezig is en er vaak goede documentatie is van overnachtings mogelijkheden en restaurants/café’s langs de route. Lange afstandspaden in Duitsland dichtbij Nederland die ik uit eigen ervaring kan aanraden zijn de Hermannsweg (de hele route van 167 km of het stuk van Hörstel (station) naar Bielefeld (station) ca. 95 km), de Wittekindsweg van Osnabrück (station) naar Porta Westfalica 95 km (station) met variatiemogelijkheden.  
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Ieder jaar rond de tijd van de IJsheiligen organiseert de Zwitserse tak van het Sri Chinmoy Marathon Team de Sri Chinmoy 24 uur en Sri Chinmoy 12 uur. Dit jaar is dat in het weekend van 13 en 14 mei. Ik loop de 12 uur als voorbereiding op het WK in Belfast 7 weken later. De 12 uur begint middernacht en eindigt dus om 12 uur ’s middags. Het is een nachtloop en er wordt gelopen tijdens de 12 koudste uren van een etmaal.

Ik heb getwijfeld of ik moest gaan. Dit omdat mijn vader ziek op de IC ligt. Gelukkig is er vooruitgang in de situatie en mijn vader en moeder willen dat ik gewoon ga. Ik zal de telefoon bij de hand houden en tijdens de loop afgeven aan de organisatie, zodat ze me gelijk op de hoogte kunnen brengen igv calamiteit.

Op vrijdag 12 mei pak ik de trein naar Bazel. Let op: de Nederlandse spelwijze is BaZel met een Z. De Duitsers en Engelsen zeggen BaSel. En de Fransen zeggen Bale. Zie ook: https://nl.wikipedia.org/wiki/Bazel_(Zwitserland)
Utrecht – Bazel is een makkelijke en relaxte treinverbinding van slechts 6 uur. Vanaf station Bazel wandel ik naar het St. Jacobspark waar de loop wordt gehouden. Het is een groot (sport)park, waar veel sporten worden gedaan. Oa FC Bazel en ijshockey. Ik ontmoet organisator Kanai en de eerste vrienden van het Sri Chinmoy Marathon Team. Daarna ga ik wat in de zon zitten en ervan genieten, want dit heb ik de laatste tijd gemist.

’s Avonds ga ik vroeg naar bed. Is ook nodig, want ik heb de laatste weinig geslapen. In de nabijgelegen schuilkelders staan er een 100-tal stapelbedden gereed. Op vrijdagavond is het er nog heerlijk rustig.

Na een lange nachtrust sta ik op en kijk ik naar het weer. De voorspelling is dat er ieder moment ergens een onweersbui kan vallen. Als we pech hebben, gaat het precies hier loos. Maar zaterdag blijkt een gewone droge en zonnige dag te zijn. En daar in Zwitserland is dat zonnetje wel iets sterker. Ik eet mee met de 3 goede maaltijden die er voor ongeveer 200 mensen worden gekookt. Wat een aantal, wat een organisatie. Meer mensen van het Sri Chinmoy Marathon Team komen. Zürich telt ongeveer 100 mensen.

Om 12 uur ’s middags gaan er 53 mensen van start op de Sri Chinmoy 24 uur. Er lopen dit weekend lopers uit 24 verschillende landen. Er staan 2 Nederlanders op de startlijst, maar die zijn allebei niet komen opdagen. België wordt vertegenwoordigd door Jan Spitael en David Van Den Bossche. Jan wordt begeleid door Lien en David door Veronique, hun hond en Paul Beckers. Jawel de oud Wereldkampioen en tweevoudig Europees kampioen 24 uur is meegekomen naar Bazel. Paul Beckers heeft in 1999 in Keulen het wereldrecord 48 uur gebroken met een gedenkwaardig aantal van 410 km. Voor mij ook een memorabele loop, want ik liep toen mijn allereerste 24 uur.

De rondes zijn slechts 1,101 km lang en ze worden gelopen met een chip. Kanai zal me later vertellen dat we nu eenmaal met de tijd moeten meegaan. Daarnaast worden de rondes ook handmatig geteld. Handmatig was met pen en papier, maar gaat nu met een druk op een smartphone. De smartphone is zodanig geprepareerd dat het scherm niet op de standby-stand kan springen. Daarnaast zitten de telling-captains. En die hebben de meest intensieve taak. Harkara heeft een speciaal programma gemaakt, waarin de telling-captain kan zien of de counters en de chip dezelfde informatie afgeven. Daarmee krijgt hij heel veel input in korte tijd. De telling is de hele 24 uur zonder problemen verlopen.

Jan Spitael had in eerdere lopen problemen met zijn chip gehad. Hij gaat dit weekend voor een directe plaatsing voor de Spartathlon; 100 mijl in 16:45 of 216 km binnen 24 uur. Uit voorzorg schreeuwt hij iedere ronde zijn nummer “FIFTY-THREE”, number of the Beast. Heel het St. Jacobspark weet zijn nummer. Gelukkig is het ook met nr. 53 allemaal goed verlopen.

Zelf heb ik de eerste 12 uur niets te doen. In het verleden kon ik meetellen, maar er zijn minder tellers nodig en alle telplaatsen waren al vergeven. Ik breng de dag door met wat lezen, praten met de helpers en de stretch-oefeningen met dynaband die ik van coach Ann Zonneveld heb gekregen. Om 8 uur pak ik nog een uurtje slaap in de schuilkelder, waarna ik mijn spullen ga organiseren voor mijn 12 uurtje.

Als ik wakker word en ik om 11 uur de schuilkelder uitloop krijg ik een hele stapel SMS-jes. Oa van Belinda Hall die meldt dat ze haar 50 km in Biel vandaag gewonnen heeft in 3:51; Parkoers-record, en tweede overal. Ik wist dat ze het kon. Belinda kennen we van Texel, waar ze de 60 km heeft gewonnen. Andere SMS-jes zijn ter aanmoediging en vriend Kees komt met het weerbericht. Nog steeds kan er ieder moment een onweersbui vallen.

Om middernacht zie ik dat zowel Jan als David meer dan 120 km hebben. Zij gaan allebei de limiet voor directe plaatsing voor de Spartathlon halen. Op de deelnemerslijst voor de Sri Chinmoy 12 uur zie ik dat er 3 sterke loopsters aan de start staan: Julia Fatton, Antje Schuhaj en Denise Zimmermann; volgens mij willen ze allen een mooie 12 uur lopen ter voorbereiding op Belfast.
Ik begin heel rustig in mijn eigen tempo. Het eerste uur blijk ik langzamer te lopen dan mijn gemiddelde tempo in de gehele 12 uur. Wow als dat beheerst lopen is, dan weet ik het ook niet meer. Onderweg word ik aangemoedigd door Gunthita die met haar groep hele mooie bhajan-songs zingen. Aan de andere kant worden we aangemoedigd door de lokale Bazelse loopgroep met een radio vol rock en trash.

Vergeleken met de vorige keren dat ik hier heb gelopen is er een klein stukje van de ronde afgegaan. Hierdoor is de ronde 40 meter korter geworden. We lopen nu een rechthoek; 4 bochten van 90 graden en verder immer gerade aus. Er wordt niet van richting gewisseld. Omdat het niet door de lopers wordt gewaardeerd en het ook nog tot chaotische situaties kan leiden. In het midden staan er een aantal voetbalvelden en langs de ronde staat een heg van 1 meter hoogte.

Na 3 uur lopen heb ik 29.5 km. Onderweg pak ik iedere 2 rondes steeds iets anders: Gemberdrank, Chi, bouillon, sinaasappelsap, iso en daarbij wat brood, fruit, tomaat, zoutjes en veel aardappel. We mogen ons gelukkig prijzen dat het een rustige ietwat bewolkte nacht is. Geen neerslag en niet koud. (+10 graden). Wel verwissel ik het natte oranje shirt in een rood shirt. Kleurt leuk bij mijn rode broek. Bevriend 24 uur loper Pushkar vergelijkt me met een stoplicht. Dan is dit het enige rode licht in Zwitserland waarvoor niet hoeft te worden gewacht. Pushkar en ik kennen elkaar al langer; we hebben al menig duurloop samen gemaakt. In de Belgische tent zit alleen Paul Beckers die me goed aanspoort. Ik krijg gelukkig ook goedkeuring als ik even wandel.

Halverwege staat de teller op 57.7 km. Het is 6 uur ’s ochtends en het is licht geworden. Nu zakken de ronden-tijden en loop ik dus sneller. Oops in het achtste uur 11 km. Ik schrik ervan en ik voel me verzuren. Nu is het uitkijken, want het wordt snel warmer. Lekker zonnetje

En na 9 uur 88 km, plek 6. Ik pak iedere ronde vocht en ik probeer er iets bij te eten. Chi en karamalz neem ik vaker. Cola is niet nodig en eerlijk gezegd overbodig. De singers moedigen me aan; de tellers ook. Ik kan gelukkig makkelijk en met plezier doorrennen. En ik word weer eens ingehaald door de Duitse Julia Fatton. Kampioen stabiel-tempo lopen. We praten met elkaar in 3 verschillende talen, komisch. Het is verwarrend voor haar dat ik steeds in een ander kleur shirt loop; nu in het blauw. Ze wint met 124 km, eenvoudig gelopen.

In het laatste uur kan ik nog wat aanzetten met als resultaat dat ik Andreas Perracini nog inhaal. Ik weet niet wie van de lopers hij is. Iedere ronde tel ik de tijd af. En zo kom ik tot een PR van 117.638 km. Met een mooie negative split van 2 km. Vijfde plek overall en jawel: Eerste plek in de categorie 50+ Die eerste plek omdat ik op het eind Andreas nog had ingehaald. En dat terwijl ik op 23 augustus pas echt 50 jaar wordt. Maar in Zwitserland (en ook Duitsland en Oostenrijk) telt alleen het geboortejaar.
Deze loop is mijn 249ste (ultra)marathon. Moet nog gaan kijken waar nr 250 gaat komen.

De Sri Chinmoy 12 uur wordt gewonnen door Samuel Wings met een hoog aantal van 140,270 km.
De Sri Chinmoy 24 uur wordt gewonnen door Maic Seegel met 241,276 km. Voor David Van den Bossche met 232,8 km en Jan Spitael met 225,9 km. Beste dame is Fabienne Gehin met 186 km.

Een seconde na de toeter ter afsluiting van de Sri Chinmoy 24 en 12 uur knalt er een onweersbui van 30 minuten los. We hebben echt geluk gehad dat we het droog hebben gehouden. Onder een tent kan ik rustig de bui bekijken. En tevreden zijn over deze perfect gelopen race. Ben nu gereed voor Belfast. Kijk er naar uit om daar in het oranje te lopen.

Na afloop verblijf ik nog 2 dagen bij organisator Kanai. Hij vertelt me zijn ervaringen van deze editie. Die in vele opzichten perfect is gelopen. Op maandag bezoek ik in Zürich nog onze tofufabriek, een restaurant en ik beklim de ütliberg vanwaar ik de besneeuwde bergtoppen van de Alpen kan zien. Op dinsdag vlieg ik weer terug naar NL.

In 2018 heeft de loop een speciale editie. De Sri Chinmoy 24 en 12 uur bestaat dan 30 jaar!!!

Website met uitslag:
https://ch.srichinmoyraces.org/self-transcendence-1224-stunden-lauf-basel

Foto’s komen nog


Nitish Zuidema
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Eind vorig jaar kwam er via Facebook een reclameblokje voorbij van de zesdaagse EMU, niet onopgemerkt want ik zag het wel zitten om nog eens iets geks te doen. Al gauw was op de site te merken dat dit een toporganisatie is en ik steek het niet onder stoelen of banken, een nieuw Belgisch Record op de zesdaagse zag ik wel zitten, Paul Beckers zijn 763km aanvallen…

De inschrijving was snel gebeurd en Deborah zou me komen helpen maar ik schreef haar ook in als loper. Vanaf nu zou ik beginnen trainen, op mijn voeding letten, focussen op dat record! Eind januari was de focus al weg met een zware val op ijs in Olne met de gekende gevolgen “een frozen shoulder.” Alles valt in duigen en de trainingen moeten gewoon worden stop gezet wegens te veel pijn, ik deed nog een ultieme poging in april om toch iets te redden maar het ging helaas niet. Toch was mijn motivatie nog groot genoeg om Hongarije niet uit men hoofd te zetten, desnoods zal ik Deborah wel helpen.

De dag na onze marathon te organiseren in Zétrud-Lumay vertrekken we voor onze lange reis van 1400km, we rijden ieder om beurt en doen het rustig aan in twee dagen. Eens aangekomen spotten we op de camping van het Balatonmeer al enkele lopers en maken we kennis, vanaf hier begint al de magie van een zesdaagse… Iedere loper heeft een kamer in een bungalow die net naast de track van 921m ligt. We hebben een douche, toilet, microgolf, airco, kookplaat, ijskast, kortom grote luxe! (In Antibes 2010 sliepen we bij 38°C in een tent en waren er enkele toiletten voor alle lopers, de stront liep letterlijk in de douches) Om de bungalow in te gaan zijn er 4 trapjes, ik denk direkt aan dag 4 en bevestig een zware koord die later als leuning zal dienen om ons aan op te trekken. Deborah krijgt de kamer met dubbel bed, de Sympathieke Zweed Krister Svensson krijgt de ander kamer en ik offer me op om in de auto te slapen.., zo kan ik mijn rommel overal smijten waar ik wil. De dag voor de wedstrijd loopt het kamp mooi vol en zien we een heel deel bekende gezichten terug, Dee smaakt ook al wat het hier gaat worden en voelt aan dat hier iets gaat gebeuren dat niet uit te leggen is aan iemand die het nooit beleefde.

4 mei 2017, vandaag om 12u gaan we van start, om 09u00 moeten we ons nummer ophalen en krijgen we de laatste briefing. Zoltan zijn woorden: “wij gaan alles voor u doen, jullie hoeven alleen maar te lopen”.

En aftellen maar, we zijn vertrokken, zes dagen lang, Dee en ik blijven wat samen in begin “langzamer, langzamer”, zeg ik, “maar ik ga al zo traag” , hoe trager hoe langer we zullen lopen! In het rondje van 921m zit na de start een bocht naar rechts, stukje bergop, naar rechts, nog wat bochten en dan voorbij al de bungalows en terug afdalen naar de start waar de bevoorrading is. Om de 6u is er een warme maaltijd en voor de rest alles wat je maar kan dromen, als er iets niet is dan krijg je het volgende ronde wel, het is ongezien hoe een heel team zich zo kan inzetten voor iedere loper!

Na enkele uren lopen komt er toch al veel pijn in mijn schouder waardoor ik als eerste op de massagetafel lig, de dokter (Katty) kraakt mijn nek en begint te masseren, bij de naam van de dokter gaan sommige mensen misschien al fantaseren van een aangename ontspannende massage maar Katty was vroeger een Hongaarse kogelstoter en doet nu al 25j deze job, ik kan u vertellen dat dat mens met duim en wijsvinger 5 okkernoten gelijk kan kraken. Hierna is het even wat rondjes bekomen en ondanks haar goede werk besluit ik toch liever om nog 5 dagen met wat pijn rond te lopen.

De uren verstrijken snel en al gauw is het tijd om een slaappauze, het weer is hier eigenaardig, we hebben al de nodige regen gehad. Ik had beter elke dag een stukje geschreven want vandaag is echt niet meer mogelijk om voor mijn geest te halen wat er elke dag gebeurde. Het weer was op de zes dagen zo ontzettend afwisselend, soms 26°C en een uur later 14° minder, dan was er regen en dan was het weer zwoel warm, nachten van 1°C waren zwaar om in de auto te slapen. De ijzige wind zorgde er voor dat we dikwijls onze handschoenen en muts moesten boven halen.

Dee voelt zich elke dag meer thuis, ze gaat voor een marathon elke dag en volgens mij is er maar één loper waar ze niet mee sprak, in elke taal kon ze wel mee wat vele lopers en helpers wisten te appreciëren, bij mij gaat het in feite ook heel de tijd beter dan verwacht. Als de voeten wat beginnen zwellen gaan de schoenen uit en de beentjes in de lucht voor een half uurtje, zo liep ik geen enkel blijnte na zes dagen. Slapen gaat wat minder goed maar daar heb ik dan wel veel op kunnen trainen op 'niet kunnen slapen'. In de hand steeds een bus met zout water en om de 2u een magnesiumtablet, het resultaat is dat ge best geen windje meer laat want dan zou er wel eens een verrassing kunnen meekomen.

De vierde dag begint eigenlijk pas het echt ultrawerk, ongeacht hoeveel km men al heeft, hier begint de magie van deze kleine 'community' , vanaf nu delen we onze energie, we hebben samen iets opgebouwd en gaan nu samen naar het eind, de eerste en de laatste, iedereen is even goed, op enkele asociale lopers na die het hele gebeuren niet begrijpen maar die bij een fenomenale dip dan ook niet kunnen rekenen op de kudde.

Er gebeuren nu ook heel eigenaardige dingen:
- Op loopkousen staat een L en een R , ik leg mijn ene been over het andere om mijn kous aan te doen maar zie dan dat mijn rechtervoet plots links staat, moet ik daar nu de kous met L of R rond doen? Even de voeten terug op de grond om te checken en dan weer verder. :)
- Op het scherm staan tussenstanden, je loopt binnen in de tent en zegt “aja, ok ik heb 320km “ dan kom je uit de tent en zeg je “ hoeveel km zou ik eigenlijk hebben?, zal volgende ronde eens kijken.“ En dat kan zo een paar uurtjes duren...
- We beginnen de zotste dingen te zeggen maar die peppen ons op om positief verder te gaan, bij regen denken we dat we druiven zijn want regen is goed voor mooie volle druiven, soms vraag ik de weg aan de bevoorrading of als ze een ijsje aanbieden “sorry, ik ben op dieet”.
- Er was ook een gebouw met toiletten langst de track maar wat vond ik die Hongaarse toiletten toch zo laag, na 2 dagen besef ik tijdens de nacht dat er eerste 2 kindertoiletten waren en die er naast toch wel iets hoger. :)
- Elke dag waren er nieuwe dingen op te merken langst het parcours, zo stond er nu ook een paaltje, “TO Paul NR 505km” , men kon ook een muziekje kiezen waardoor we even in een andere sfeer kwamen.

De laatste nacht kregen we krijtjes om van alles op de grond te schrijven, Dee schreef voor onze bungalow “ Never give up” , andere mensen schreven bemoedigende woorden voor hun loper. Om de 100km vanaf 300km kreeg je een vlagje om fier mee rond te lopen, toen ik met mijn vlagje liep van 500km en iedereen zo luid riep en in hun handen klapten, moest een traantje rollen, ook toen ik sms'te naar de mama van Dee dat ze een Nationaal record gelopen had op 48U kwam er een traantje, de emoties lopen soms hoog op en bijna elke deelnemer heeft er wel is last van.

De laatste dag doe ik niet teveel meer omdat alles nog goed aanvoelt en ik toch al aan mijn record zit, maar Dee zegt me plots “o spijtig ik ga net die 300km niet hebben en had ook graag zo'n vlagje gehad” , verdorie Paul waarom hebt gij daar niet zelf aan gedacht… Ik pep haar op en zeg dat ze er moet in geloven, als je er in geloofd zal het lukken! Ik probeer veel rondjes met haar mee te lopen maar moet ze af en toe even laten gaan om dan de volgende ronde terug mee te lopen.

Op een moment wanneer Dee terug een rondje alleen liep kwam ze vol vreugde bij mij, met een smile tot achter de oren “schattie, ze hebben mijn naam op de grond geschreven, GO DEBORAH GO” …. “oh, das super leuk voor jou” en ik til mijn handschoen op vol met krijtp, met een nog grotere smile gaat ze dapper verder. En iets later is het dan zover, met nog een half uur te gaan mag Dee met haar vlag lopen, luid aangemoedigd door iedereen, wat ben ik zo fier op haar, niet alleen voor die kilometers maar ook omdat ze de 'zesdaagse' helemaal begrepen heeft, het draait allemaal om het samen zijn, genieten, gek doen, elkaar helpen…

De laatste rondjes lopen we met de Belgische vlag en kan er nog een sprongetje vanaf, we voelen ons goed, Deborah 303km en ik 528km,Dee is daarmee de eerste Belgische vrouw die zoiets doet, wat gaat dat geven als we wel trainen voor zoiets.. we hebben ons hier zeker niet belachelijk gemaakt tussen de top van de wereld. Na 144u volgen vele felicitaties en gemeende lange omhelzingen, ook hier weer waterachtige ogen bij het merendeel.

Na de loop trekken we met Sylvia de topfotografe naar het Balatonmeer, zalig dat koude water. Na de race krijg ik het toch voor elkaar om een blijn op te rapen, eentje op mijn hand van te hard te applaudisseren voor elke deelnemer tijdens de slotceremonie. EMU is een top top top organisatie, dit heb ik echt nooit eerder gezien hoe iedereen staat te springen omdat de lopers niets zouden te kort komen, een ALL-INN 4 sterren hotel met elke dag mogelijkheid tot sporten!! Nooit kregen we zoveel aanmoedigingen, lopers onder elkaar, begeleiders, mensen van de organisatie, voorbijgangers, ...

We zouden een heel boek kunnen schrijven over die zes dagen, deze zit weer voor het leven in ons geheugen, hopelijk heeft dit warrig verslag toch een beetje een beeld kunnen geven over wat we beleefd hebben, ik zal volgend jaar alles opschrijven elke dag, want mij zien ze al zeker terug als de gezondheid het wil !!!


Paul van Hiel 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Mijn verhaal van meer dan 170k zwoegen door de Poolse bergen in winterse omstandigheden. Een trail uitgezet door een doorgewinterde ultratrail Pool, Michal. Die elke mogelijkheid heeft aangegrepen om een uitermate zwaar parcours neer te zetten. Een waanzinnige tocht!

STUMILAK 2017 for real mountain man!
Race report van een genadeloze 170k lange ultratrail door de Poolse bergen

START – CHECKPOINT 1
De loper voor mij stopt en kijkt om zich heen. Ik stop ook en doe hetzelfde. We zijn pas een half uur bezig met de race. Zijn wij verkeerd gelopen, nu al? De Pool lacht en begint terug te lopen, net als Alex en een paar lopers die vlak achter mij zaten. Geïrriteerd draai ik mij ook om en geef de schuld aan de Pool omdat hij niet oplette. Snel herpak ik mij omdat ik besef dat ik zelf moet opletten en ik haal mijn GPS tevoorschijn. Laat dit een les zijn voor de rest van het weekend! Terug op het parcours besef ik dat ik ergens achteraan bungel en dat dat een prima positie is waarin ik niet word opgejaagd. Al stappend vraag ik mij af hoe zwaar het gaat worden. Over drie uur wordt het donker en het regent flink sinds de start. Voor mij roept iemand iets in het Pools naar een paar andere deelnemers en hij slaat scherp af naar rechts, waarop de Polen voor hem beseffen dat zij verkeerd lopen. Voor de zekerheid check ik mijn GPS en zie dat deze afwijkt van de markeringen. Dat kan nog interessant worden want de route wijkt dus af op sommige plekken en dat zorgt in ieder geval bij mij voor verwarring. Volgzaam ga ik achter mijn voorganger aan en al snel worden we getrakteerd op een pittige klim. Dankzij deze en eerdere klimmetjes gaan de kilometers maar langzaam en begin ik mij zorgen te maken over de cutoff tijden. Doorweekt bereik ik checkpoint 1 (CP1) na 2 uren zwoegen. Michal, de racedirector, staat iedereen al op te wachten en vraagt of wij ons vermaken en voegt er lachend aan toe dat het alleen nog maar zwaarder wordt en nog 166k naar de finish is. Chloe blijkt ook hier te zijn en verbaast zich dat ik na haar aankom.

CHECKPOINT 1 – CHECKPOINT 2
Tevens Kamil is op CP1 om ons aan te moedigen, hem ken ik van de Legends Trail. Veel tijd voor gebabbel heb ik niet, want de kou krijgt vat op mij en al snel ijl ik mij achter Chloe aan. Niet veel verderop wil ik mijn stokken pakken, maar die ben ik blijkbaar vergeten. Oei Marek, niet te veel van dit soort fouten maken, dat kost tijd en energie, die enorm kostbaar zijn voor de komende nacht. Even later ben ik gewapend met stokken en zet ik de achtervolging in naar Chloe. We lopen een stuk samen op en spreken onze zorgen uit over de regen en temperatuur die begint te dalen richting het vriespunt. Ook onze voeten zijn ondertussen doorweekt van het ijswater. Ik bedenk mij dat ik mijn handschoenen moet wisselen voor droge, en heb nog net genoeg gevoel in mijn vingers om het voor elkaar te krijgen. Ik geniet van de aangename warmte van de handschoenen. Ik weet dat het van korte duur is, omdat ook deze niet waterdicht zijn en vervloek mijzelf dat ik toch geen waterdichte heb gekocht. De schemering valt en daarbij daalt het besef in van de donkere nacht die gaat komen. Het besef van duisternis, kou en vermoeidheid ver verwijderd van de warmte thuis. Ver verwijderd van je eigen bed en huisje met centrale verwarming. Chloe en ik lopen ondertussen niet meer samen en ik probeer de snelheid er meer in te houden om warmer te blijven. Ondertussen begint mijn maag ook te knorren en ik weet dat ik het energieverval voor moet zijn. Ik stouw wat van een eiwitreep naar binnen en stamp verder door de sneeuw. De plassen water kunnen mij nu al geen reet meer schelen en ik maak mijzelf wijs dat het ijswater best lekker is voor de voeten. Er moet weer geklommen worden en ik kijk op mijn GPS om te zien hoeveel hoogtemeters. Het lijkt mee te vallen, maar ik begin ondertussen door te krijgen waar Michal mee bezig is geweest. Het voelt alsof je na elke bocht een nieuwe uitdaging krijgt voorgeschoteld. Of de klim is steil, of met puin, of met sneeuw, of met alle drie deze zaken, of een afdaling van modder of gewoon een vlak stuk, maar dan met omgevallen bomen, modder, wortels en stukken half gesmolten sneeuw. Mijn tempo zakt een beetje terug vanwege het energie tekort en Chloe komt weer naast mij lopen. Dit haasje over herhalen we nog een paar keer tot mijn energielevel wel redelijk constant blijft en ik CP2 bijna ruik. Vlak voor CP2 weet ik Alex bij te halen. Aangekomen op CP2 vraagt Michal direct of we verder gaan en ik antwoord resoluut met een ja. Het CP is overdekt, maar niet uit de wind en ik sta met een bak hete thee te balen van de kou. Ik geef aan bij Michal dat het best heftig is en hij antwoord; I told you, didn’t I? Naast het CP blijkt een busje te staan waar we in mogen schuilen en ik grijp het met beide handen aan. Comfortabel nestel ik mij op de achterbank en niet veel later doet Alex hetzelfde, hij trilt helemaal. De rest van de passagiers blijken reeds afvallers te zijn. Ik vind het jammer voor hen, maar ben ook jaloers op de gedachte dat zij warm mogen blijven. Nu een minuut of tien is het genoeg en dirigeer ik mijzelf naar buiten. Alex wil met mij mee, maar vreest voor de kou. Chloe is ondertussen ook gearriveerd en zit in een camper op te warmen, zij geeft aan echt heel erg te twijfelen vanwege de kou. Ondertussen hebben we ook begrepen dat Neequaye op de tweede positie loopt! Alex en ik nemen nog een bak warme thee en vertrekken samen voor de resterende duistere uren.

CHECKPOINT 2 – CHECKPOINT 3
De pret begint meteen met een klim van 800 donkere hoogtemeters en enigszins angstig starten we. Best goed te doen zeggen we tegen elkaar en we warmen snel op. Uiteraard gaat langzaamaan het stijgingspercentage omhoog en de temperatuur naar beneden. We stampen door en bevinden ons ondertussen in het slushpuppie sneeuw gebied waar natte voeten een onderdeel van de beklimming zijn geworden. De concentratie die dat met zich meebrengt zorgt ervoor dat de GPS controle minder wordt. De slushpuppie wordt op zijn beurt weer vervangen voor gewoon diepe sneeuw en als slagroom op de klote berg krijgen we mist. Nu was het toch echt wel compleet en kregen we het voor elkaar verkeerd te lopen. Teruglopen is niet echt een leuke optie, zeker niet in deze omstandigheden, dus is de volgende optie doorsteken op navigatie van de GPS. Bijna zijn we weer op het pad roep ik tegen Alex, maar raar genoeg zijn we het pad overgestoken en nu dus aan de andere kant verkeerd. Ik vloek en geef aan dat we toch een stukje terug moeten en na een minuut of tien zitten we eindelijk weer goed. We krijgen nog een onmenselijk steil stuk voor de kiezen waarbij we tot over onze knieën in de sneeuw verdwijnen, maar dan zijn we er ook echt bijna. Het laatste stuk naar de top is vooral over bevroren sneeuw. Links van ons doemt er ineens een lampje op en er wordt iets in het Pools geroepen. Zodra de man bij ons is geeft hij aan de weg niet te kunnen vinden en we nemen hem op sleeptouw omdat mijn GPS wel weet waar we zijn. De markeringen zijn niet te zien door de mist en we lopen over de boomloze top van de berg Pilsko. Alex en de Pool gaan lekker over de bevroren sneeuw, ik daarentegen word er gestoord van. Elke keer als je concentratie wegzakt, zakt je voet door de bevroren bovenlaag en kost het bergen energie. Gelukkig ben ik de GPS bezitter en wachten zij zo nu en dan even. Voor mijn gevoel gaat het tergend langzaam en die afdaling komt maar nooit. Ik wil gewoon uit die klote sneeuw en weer een beetje normaal lopen. Daarnaast heb ik enorme behoefte aan een echte maaltijd in plaats van die energiebars. Uiteindelijk gebeurt het dan toch en zijn we genoeg afgedaald om uit de sneeuw te zijn, maar het is slechts het laatste stukje naar CP3. Daar aangekomen zoeken Alex en ik wederom de warmte op van een voertuig en kruipen in de camper. Ff een bakkie thee, ff wat batterijen vervangen, sokken wisselen en blaren op de hielen tapen.

CHECKPOINT 3 – CHECKPOINT 4
Terwijl we weglopen bij CP3 begint het te schemeren wat betekent dat we de eerste nacht zijn doorgekomen! Een enigszins euforisch gevoel komt naar boven en we bespreken onze tactiek voor de komende 20k. Wat vooral neerkomt op doordouwen naar CP4, want als we daar op tijd zijn, krijgen we 5 extra uren voor het volgende checkpoint en zijn we soort van verzekerd van de finish….Ondanks het daglicht begint mijn energielevel kuren te vertonen. Ik prop er echt behoorlijke eiwitten en calorieën in, maar elke keer is het na een minuut of tien weer hetzelfde. Het lijkt wel of mijn lichaam momenteel de energie verzwelgt. Voor mij doemt een klim op, een steile en ik zet de pas erin. Nu ff niet janken over energie en naar boven, en dan eten. Eerste stuk klim gehad, tweede deel was ook al zichtbaar, maar ik zie nu ook een derde en vierde deel. Dat zijn grappen van Michal bedenk ik mij en ik accepteer wat ik zie. Halverwege deel drie zie ik tot mijn verbazing een deel vijf. Serieus!? Halverwege deel vier zie ik deel 6……….. Man man, deze racedirector heeft echt lol gehad tijdens de bouw van het parcours. Met hangen en wurgen kom ik bovenaan deel 6. Ik denk aan Michal en met een glimlach pak ik een worstje uit mijn racevest. Alex gaat reeds verder om het niet koud te krijgen en ik zie een jonge Poolse vrouw boven komen. Zonder blikken of blozen zet zij direct de afdaling in, wat een taaie, denk ik. Worstje is op en de kou wordt mij te veel, dus tijd voor actie. Alex heeft wat last van zijn knieën, dus die weet ik redelijk snel bij te halen. Doordat ik sneller afdaal dan Alex, ligt mijn tempo nu iets hoger en we lopen zo nu en dan samen en dan weer niet. Er zou ook nog ergens een idiote afdaling moeten komen had Michal gezegd, en ook daar had hij niet over gelogen. Voor mij zie ik de taaie Poolse een beetje twijfelend staan kijken en ik ga haar voorbij en zet de afdaling in. Mijn voeten haaks tegen de berg en beide stokken nodig om niet onderuit te gaan in deze zeer steile modder afdaling. Ik kom gelukkig ongeschonden beneden en zie nog geen Alex achter mij. Zijn afdalingen gaan iets minder waardoor ik een stukje op hem voorloop. Rustig vervolg ik mijn weg en vraag ik mij af of er nog meer van deze ellende komt voordat we CP4 bereiken. Mijn vraag wordt al snel beantwoord. Nog een beklimming en nog een afdaling krijgen wij voorgeschoteld. Van CP3 naar CP4 is verreweg het zwaarste gedeelte, wat een ellende. Om 10:17 zaterdagochtend loop ik CP4 binnen. De originele cutoff was 10.00, maar vanwege de barre omstandigheden had men voor de start al aangegeven dat dit was verlengt naar 11.00. Ik kon serieuze rust nemen. Soep en aardappels worden mij aangeboden, wat ik gretig aanneem. Een paar minuten na mij komt ook Alex binnen. Yes, we zijn op tijd op CP4 en nu kunnen we redelijk rustig aan doen. Na gegeten te hebben, doen we even onze ogen dicht. Armen op tafel, hoofd erop en ogen dicht, heerlijk. 11.30 tijd om verder te trekken!

CHECKPOINT 4 – CHECKPOINT 5
Alex en ik zijn in een beste stemming, we hebben namelijk tot vanavond 20.00 uur voor de cutoff van CP5 en het is maar 25k verderop. Ik geef aan dat ik het rustig aan wil doen om mijn krachten te sparen voor de nacht. In de praktijk verandert er niks, want we lopen soms hele stukken samen en soms hele stukken alleen. Het samenlopen op deze manier werkt prima voor ons. Mijn gedachten gaan naar CP5 en ik krijg er energie van. Das ook de plek waar ik naar mijn vrouw, Wendy, ga bellen. Het parcours is makkelijker dan de voorafgaande 80k, maar ook hier krijgen we te maken met sneeuwvelden, drasvlaktes en modderpaden. Het is wel eindelijk wat genieten omdat het droog is en we lopen met daglicht. Zo nu en dan worden we getrakteerd op vergezichten, maar de wolken zijn altijd dichtbij. Alex raakt bij de afdalingen nog steeds achterop door zijn ietwat gevoelige knieën en zodoende loop ik de laatste 7k naar CP5 alleen. We hebben afgesproken daar 2 uren pauze te nemen vanaf het moment dat de laatste van ons twee arriveert. Ik zal dus wat extra minuten rust gaan krijgen, wat ik niet erg vind. Volgens mijn GPS moet ik nog 2k naar het CP en ik maak vaart. Een vervelende klim, een vervelende afdaling en dan moet ik er zijn. Aan het end van mijn afdaling kijk ik zoekend om mij heen en realiseer ik mij dat het CP echt niet in die verlaten Poolse schuur is. Balen, ik heb de route verkeerd opgeknipt en het CP ergens anders gerekend. Weer zo’n typisch momentje dat ik het moet accepteren en door moet en ik blijf het tempo erin houden totdat ik na nog een 2k echt ff geen zin meer heb en de wandelpas er maar inzet. Een minuut of tien later arriveer ik dan eindelijk op CP5 waar een warme maaltijd wacht, ik kan slapen en mijn dropbag wacht. Michal is weer van de partij en ik maak een paar sarcastische opmerkingen over het fantastische zware parcours. I told you it would hard, is zijn reactie en ik beaam het. Ik vertel hem dat het net is alsof je elke keer bij een bocht komt en dan voorzichtig om de hoek kijkt omdat je eigenlijk niet wil weten wat er komt. Michal moet er om lachen en legt even glashelder uit wat er nog gaat komen. Waarna hij wederom ongegeneerd moet lachen. Lijkt mij heerlijk om in zijn schoenen te staan op dat moment. Alex komt een kwartiertje na mij binnen maar kijkt niet blij. Problemen met zijn voeten, ze branden. Dat klinkt niet goed en even later zie ik het probleem, trenchfeet. Zijn voetzolen zijn doordrengd met vocht en de huid zal gaan loslaten als je het niet behandeld. Enige optie is drogen en hopen dat het helpt. Ik leen hem mijn föhn, die ik speciaal hiervoor heb meegenomen en hij gaat aan de slag. Ondertussen bel ik naar Wendy en doe ik energie op door de liefde uit Nederland. Daarna ga ik slapen, althans soort van. Na 45 minuten zeer verrotte slaap ben ik het zat en begeef ik mij terug naar Alex. Hij is niet blij en geeft aan dat het niks wordt en gaat stoppen. We bespreken het nog een tijdje, maar hij blijft erbij. Van Michal hebben we ondertussen vernomen dat Chloe de tijdslimiet op CP3 niet had gehaald en is gestopt, Alex is nu de volgende die niet gaat finishen. Dit is klote, maar wederom een geval van accepteren en anticiperen, nutteloos om bij stil te blijven staan en ik vertrek om 19.00u van CP5 in mijn uppie.

CHECKPOINT 5 – CHECKPOINT 6
De route naar CP6 zou een makkie moeten zijn en de eerste kilometers gaan behoorlijk rap. De schemering valt en ik geniet zo lang mogelijk van het laatste licht. Rond 20.30 moet ik mijn hoofdlamp aanzetten en besef ik mij dat er wederom 9 uren duisternis aankomen. Ondanks de verrotte slaappoging voel ik mij sterk en in korte tijd haal ik drie lopers in. Mijn Pools is nog steeds knudde, dus ik loop gewoon door. Probleemloos arriveer ik bij het CP en realiseer mij dat ik wel echt heel erg slaperig ben. Soep en thee giet ik naar binnen waarna ik een tafel opzoek, mijn wekker zet, armen op tafel, hoofd erop en tukken maar. Elke 12 seconden komt er iemand van een naastgelegen feestruimte mijn ruimte binnen, dus een diepe slaap is het niet echt, maar 15 minuten later voel ik mij toch wel goed genoeg om de duisternis weer in te gaan. Nog een laatste bak thee en gaan!

CHECKPOINT 6 – CHECKPOINT 7
Naar buiten links en verderop rechts omhoog en dan alleen maar verder omhoog krijg ik te horen. Heerlijk, blijf ik tenminste warm en wakker denk ik sarcastisch. Het gaat prima zo alleen in de duisternis omhoog. Ik merk wel dat het koud is en dat stilstaan geen optie is. Beter ook de capuchon opdoen en door buffelen omhoog. De bomen maken plaats voor een open vlakte en het windje koelt mij nog iets meer af. De route is hier aangepast omdat een rivier in het dal is overstroomt door smeltwater. Daarom moeten we nu over de bergkam blijven lopen. Dus een afdaling en klim minder, maar wel voor langere tijd in koudere omstandigheden. Ik stap nog aardig door en zie verderop een lichtje, het blijkt nummer 31 te zijn. We wisselen een paar woorden uit in Engels en Duits en 31 volgt mij. Ik ga ineens niet lekker meer, maar begin mij heel erg slaperig te voelen. Zo slaperig dat ik begin te zwalken en niets liever wil dan een warm bed. Ik bepaal dat dit een zeer gegronde reden is om uit de race te stappen en probeer na te denken hoe ik dat dan voor elkaar moet krijgen. We zitten op een bergkam tussen twee checkpoints zonder wegen met kilometers bos alle kanten op. Dus dit gaat um niet worden, ik moet iets anders verzinnen. Ik besef mij dat ik hoe dan ook naar het volgende checkpoint moet om te kunnen slapen. Daarnaast ga ik natuurlijk niet min eigen regel schenden. Ik mag alleen op medische gronden stoppen of als ik de tijdslimiet niet haal en daarnaast moet ik eerst Maarten bellen als ik wil stoppen. Onmogelijk verhaal dus. Ik geef bij nummer 31 aan dat ik heel even wil zitten en ik doe mijn ogen dicht. Misschien was het een minuutje, misschien twee, maar ik voel mij meteen beter. Nummer 31 en ik starten een conversatie over slaapdeprivatie met Poolse tongval.
Ik: ich bin very sleepy. Nummer 31: ich hab was, es gut, es chocolate, kaffee mit rum es ist. Ik: gerne. Nummer 31: ich auch sleepy, ich hab auch noch etwas fur sleepy, sehr gut. Ik: jetzt bin ich gut. Nummer 31: oke, vielleicht later more sleepy.
En we wandelen verder en verder. Elke paar minuten heb ik hetzelfde gezeik dat ik lopend in slaap begin te vallen en wakker schrik als ik bijna omval. Het pad is gelukkig breed hier en er is geen risico om van de berg af te vallen. Nummer 31 was al opgevallen dat ik het zwaar heb om wakker te blijven en geeft aan zelf ook sleepy te zijn. De volgende truc wordt uit zijn racevest getoverd, iets van guarana pillen of weet ik het wat. Zal wel goed zijn denk ik en gretig neem ik er twee. We zetten de afdaling in en ik realiseer mij dat het echt nog meer dan 3 uren donker blijft. O my god wat kijk ik uit naar het warme hok wat CP7 heet. Ik loop ver genoeg voor op de timelimiet om daar een uur te gaan slapen. De afdaling wordt wat technischer en daarbij komt de focus terug. Nummer 31 zegt wederom met Poolse tongval: gehst du, du viel schneller. Ik dank hem hartelijk voor de moeilijke twee uren samen en ik zet de vaart erin naar CP7. Ik loop door een straat met huizen links en rechts en kijk goed om mij heen op zoek naar het checkpoint. De bocht om en dan zie ik het CP voor mij. Een auto en een bushokje, dat ga je niet menen, toch? Zoals ik de hele race al moet doen, doe ik het nu ook weer, direct accepteren en anticiperen. Bushokje, thee, pannenkoek, blaren checken, drinken bijvullen, batterijen vervangen, de vrijwilligers bedanken en verder…..

CHECKPOINT 7 – CHECKPOINT 8
Volgens de vrijwilligers is het volgende stuk een klim van 800 meter waar je anderhalf uur over doet. Echter zal daarna de afdaling komen gevolgd door het volgende checkpoint, en misschien kan ik daar dan ff tukken, zou kunnen toch? Misschien? Ik start aan de klim in het laatste stukje duisternis. Het zit goed mentaal en fysiek. Daglicht komt om de hoek en ik blijf er proteïne bars inproppen en zo nu en dan een worstje. Omhoog, omhoog en verder omhoog er komt geen end aan die klote berg. Die Michal heeft echt zijn best gedaan een killer trail neer te zetten. En dan die lach, elke keer als je hem tegenkomt lacht ie je gewoon uit omdat je zo stom was om je in te schrijven. De beklimming wordt steiler en ik hou mijn tempo flink, aan de andere kant van de berg ligt CP8 te wachten met dat warme bedje….. Enkelbrekende stenen zorgen ervoor dat je je concentratie niet mag verliezen en bezweet kom ik boven met daglicht! Heerlijk dit, alleen nog omlaag naar het checkpoint en ik zit al bijna op 150k. Het slaaptekort en de fysieke inspanning beginnen zich te uiten in emoties, ik kan met moeite mijn tranen bedwingen en heb even nodig om mij te herpakken. Bij de gedachte aan thuis en de finish word ik emotioneel, dus druk ik het weg om de noodzakelijke focus terug te laten keren voor de afdaling. De afdaling is heftig met overal stenen en de benen moeten flink werken. Ik moet bijna bij het CP zijn, maar word nog getrakteerd op een korte heftige klim. Enigszins gesloopt wandel ik het laatste stuk naar het CP. Het betreft een personenauto met in de achterbak wat versnaperingen. Accepteren en anticiperen is de oplossing en zo gezegd zo gedaan. Ik krijg een waanzinnige ingeving en vraag de vrijwilliger of ik met mijn modder outfit in zijn auto mag zitten voor een dutje. Tot mijn verbazing is het oke en hij bekleed de hele achterbank in korte tijd met plastic. Ik stap vol verwachting in de auto en zie dat nummer 7, die ik net heb bijgehaald, er weer vandoor gaat. Mijn ogen vallen direct dicht, heerlijk. Na een minuut of 10 beginnen mijn voeten pijn te doen en nog 5 minuten later gaat mijn wekker alweer. Ik bedank de vrijwilliger hartelijk en snel achter nummer 7 aan.

CHECKPOINT 8 – CHECKPOINT 9
Het is nog niet gedaan, het is nog 26k en Michal heeft reeds een reputatie opgebouwd. Ik begin wel al te rekenen en denk voor 13.00 te kunnen gaan finishen. Aan nummer 7 denk ik niet meer, want die ligt een minuut of 20 voor op mij. Het gaat op en neer en de snelheid is er toch wel wat uit bij mij. Er komt weer een beklimming aan en die is weer ouderwets eindeloos, maar nu ook nog fucking steil en met losse stenen. Niet te doen joh op 160k, dit is ff niet grappig. Mijn rechter achillespees vindt het niet leuk meer en ik probeer deze te ontlasten door zijwaarts verder omhoog te kruipen. Mijn ademhaling gaat als een malle en ik ploeter voort over de losse stenen. Ik zie geen markeringen meer en check de GPS, verkeerd. Serieus!! Gewoon te ver omhoog geploeterd over die klote stenen. Ik steek schuin naar beneden richting het juiste pad en moet weer razendsnel de accepteren en anticiperen wet toepassen. Het duurt niet lang of de volgende klim begint en heb toch echt ff weinig energie. Ik begin wel klaar te zijn om te finishen, maar het schiet maar niet op. Boven aangekomen branden mijn bovenbenen en kuiten, ik moet echt ff liggen en zoek een mooi stukje op. Terwijl ik lig, breng ik mijn ademhaling op orde en komt de rust terug in mijn lijf. Weer op de been besluit ik een stuk te wandelen om verder te herstellen en te eten. Ondertussen check ik het een en ander in de social media om wat extra motivatie te krijgen voor de laatste 15k. Ik zie een bericht van Maarten waarin hij meldt dat Neequaye is gefinisht en ik nog iets van 10k moet. Ik weet dat het er 15 zijn, maar ik weet ook dat ik naar Neequaye moet, ik moet naar de finish. Ik pep mezelf op, maak mezelf boos, ik zet opkomende tranen om in energie en zet er een behoorlijk speedhike tempo in. Al snel waag ik het op een dribbel en die dribbel gaat over in gewoon hardlopen. Hardlopen alsof ik een training doe, ik lijk wel te vliegen! Adrenaline giert door mijn lichaam, ik ga als een speer en blijf maar rennen, het blijkt ook alleen maar bergaf te zijn en voor ik het weet ben ik bij CP9. Ik heb 100m ervoor nummer 7 ingehaald en vervang nu snel mijn GPS batterijen en hak er een laatste worstje in. Ik bedank de vrijwilliger weer en ga er hardlopend vandoor.

CHECKPOINT 9 – FINISH
Nummer 7 loopt direct achter mij aan en ik besluit dat hij niet voor mij gaat finishen. De vrijwilliger had gezegd dat er nog 700m moest worden geklommen en ik schrok daar wel een beetje van voor de laatste 10k. Maar accepteren en anticiperen is nu eenmaal de wet van Stumilak, dus ik slik en ga door. Aangekomen bij de klim gluur ik achter mij en zie ik dat nummer 7 reeds achterop is geraakt. Echter wil ik nu ook heel graag binnen zijn en kan niets mij meer weerhouden van de finish. Ik ga in moordend tempo met de tong op de tenen omhoog en kom hijgend en grijnzend boven na 45 minuten afzien. Wat een bitch van een klim op 4k van de finish. Nu is het mijn beurt om te lachen en in gedachten bedank ik Michal al voor zijn onvoorstelbaar zware race. Nog een kilometer of twee over de bergkam en dan kan ik de afdaling inzetten. Nergens heb ik pijn en ik ren als een jong veulen de laatste afdaling naar beneden. Nog een kilometer te gaan op mijn GPS en dan staan daar ineens Chloe en Alex!! Zo gaaf, ze zwaaien naar mij met de knuffels van mijn kids en ik zwaai terug. You’re going fast zeggen ze en ik verklaar dat ik mij geweldig voel. Met zijn drieën rennen we naar de finish, een laatste bocht naar rechts en ik zie Michal en Neequaye al staan. De overwinning is groot, de euforie is groot, de trail is groots. Ik neem de Belt Buckle in ontvangst en omhels iedereen stuk voor stuk. Wat was dit een fantastische ervaring, zo zwaar, zo intens, zo gaaf!! Tevreden plof ik neer in het gras en krijg ik een halve liter bier in mijn handen van Alex! Het is klaar, ik heb het gehaald, ik mag ontspannen!
Ontzettend bedankt Michal en Anna dat jullie deze trail mogelijk maken en bedankt alle vrijwilligers voor dit fantastische weekend! Polen is een gaaf land, met gave mensen en een fantastische wildernis om in te spelen! Hartelijk dank voor het welkom voelen. Dzięki Polska!
Alle thuisblijvers enorm bedankt voor alle steun gedurende de race. Zo nu en dan de berichten volgend, gaf het mij echt een boost om door te stampen!
Chloe, Alex en Neequaye, jullie hartelijk dank voor het fantastische reisgezelschap, de lol, de biertjes, het vegetarische eten, de bagger slaapplaatsen, de vele uren auto. En voor de volgende keer, dwa dwa piwa!

50 ingeschreven waarvan 47 verschenen aan de start
14 finishers waarvan 2 vrouwen
Nummer 1 was binnen in 36:06
Nummer 3 overall was een vrouw en was binnen in 38:09
Nummer 6 was Neequaye in 40:44
Nummer 10 was ik in 43:08 (die nummer 7 heb ik in de laatste 10k nog bijna op een uur achterstand gezet)


Marek Vis 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]