Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
12 nov 2017
UltraSteinhart666 - 12 november 2017
5 nov 2017
3e Marathon van Rooi - 05 november 2017
30 okt 2017
Van Barchem tot Etten-Leur
25 okt 2017
Lange reis, korte race….
Verslagen in 2017
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 27 jun 2017: 4 interessante trails in 5 weken
* 25 jun 2017: Vechtdal Trail 44 km - 24 juni
* 22 jun 2017: De magie van de zes uren. Die na vier uurtjes altijd over was…
* 18 jun 2017: Veluwzoomtrail
* 12 jun 2017: Maasdijkmarathon 11 juni 2017
* Mei
* April
* Maart
* Februari
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2017
 
Ieder jaar probeer ik voor mijzelf weer een uitdaging te vinden in het traillopen. Tenminste bij leven en welzijn. Dat zeg ik er altijd bij, want je weet, bij traillopen liggen de blessures op de loer. Zeker als je het teveel doet. Deze keer wilde ik proberen de Transvulcania, de GTLC, de Tenerife bluetrail en de Zugspitze Ultra in 5 weken te lopen. En verdraaid nog aan toe; bij alle 4 gezond en wel gefinisht.

De klemtoon lag op de 2 Canarische trails, hoewel ik de Zugspitze Ultra ook altijd een hele mooie uitdaging vind. En dit jaar was het sinds tijden mooi weer, dus ik kon eindelijk de hele omgeving eens zien i.p.v. mistflarden en regensluiers. De trails op de Spaanse eilanden kenmerken zich door een zeer enthousiast publiek, 9 van de 10 keer mooi weer en lava. Dit laatste kan behoorlijk listig zijn, omdat je bij een valpartij er uit ziet alsof je door een witte haai bent aangevallen. Ik maakte bij een korte training een schuivertje onderuit en mijn linker elleboog ziet er nog niet uit.

De start van de Transvulcania is ’s morgens om 6 uur bij een vuurtoren om dan met ongeveer 1.800 man over een paadje van 2 meter breed richting 2.400 meter te vertrekken. Je kunt raden welke taferelen er zich direct na de start afspelen. Na de passage op 2.400 meter krijg je een pittige afdaling terug naar zeeniveau. Vandaar moet je weer een paar 100 meter stijgen om daarna te finishen op een met publiek volgepakte boulevard. Werkelijk fantastisch. De Coolsingel bij de Rotterdam marathon is er niets bij.

Bij de Tenerife Bluetrail moet je nog ietsje hoger de vulkaan op. 3.400 meter wel te verstaan. Je start ’s nachts om precies 24.00 met voor de boeg een klim van rond de 55 km tot 100 meter onder de top van de vulkaan de Teide. Ik heb over die beklimming precies 12 uur gedaan. Vooral de laatste 5 zijn gruwelijk in mijn ogen. Alleen maar scherpe lavablokken waar ik met een gemiddelde van 1 km per uur overheen strompelde. We moesten ook nog even halt houden ,omdat er een reddingsactie met helikopter bezig was. Na de top wacht een afdaling van ongeveer 45 km terug naar zeeniveau. Maar vergeet de “leuke” beklimming niet ongeveer 15 km voor de finish. De laatste 3 km gaan over de boulevard, waarbij je enthousiast wordt aangemoedigd door de flanerende toeristen. Zelfs de overal postende policia local staat voor je te klappen en animo,animo te roepen. Tenerife Bluetrail……..een dikke aanrader. Neem wel een paar stevige trailschoenen mee, want die van mij waren na 20 km al blijven hangen aan een lavarandje en fijntjes opengescheurd.

See you bij de Eiger 101 en de Swiss iron trail (bij leven en welzijn natuurlijk)


Groet,
Hans Lems 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Na de Veluwezoom (57 km) is de Vechtdal Trail de tweede trail in zes dagen tijd. Bertus van Elburg had prima mijn vragen vooraf beantwoord, dus er kan geen sprake zijn van verrassingen.

Met circa 90 lopers starten we en vertrekken gelijk het bos in. Aanvangstempo is prima. We lopen in kolonne achter elkaar. Het smalle pad slingert lekker door het bos. Ik wil niet dat lopers voor me het zicht belemmeren zodat ik kan zien waar ik me stappen neerzet. Super dat elke vijf kilometer wordt aangegeven. De eerste vijf kilometer vliegen voorbij. Tenminste bijna. Na 4,5 km maak ik een geweldige duikeling waardoor ik nog net niet met mijn vingertoppen het bordje van de kilometeraanduiding kan aanraken. De overige drie lopers zijn super en vragen of het gaat. Jawel maar ik bloed als een varken. Vorige week op dezelfde knie en ellen(de)boog gevallen. Mijn knie voelt niet goed maar gewoon doorgaan. Vervolgens lopen we rechtdoor, steken een bruggetje over en moeten gelijk linksaf. Wederom een slingerend pad en wederom plat op mijn snuffer. Eindelijk ik heb nu mijn linker ellenboog ook open liggen. Nu alleen mijn linkerknie nog. Deze is de strijd nog ongeschonden doorgekomen. Alles bloedt lekker en de schaafwonden voelen niet prettig aan maar rennen doe je met je voeten en niet met je armen. De loper met de hond adviseert me mijn voeten meer op te tillen waarop ik antwoordt: 'Je hebt gelijk'. Wat een voordeel is dat het vallen er vandaag op zit.

Bij circa tien kilometer zijn de vrijwilligers bezorgd. Niets aan de hand joh ... Ik neem een gel, en hele banaan en wat te drinken. Wat fijn is dat ik alleen loop. Die andere lopers zijn volgens mij het vallen helemaal beu. De omgeving blijft bosrijk. De paden zijn lastig, mede omdat er een trekker spoor is en omdat de paden niet echt makkelijk begaanbaar zijn. Tja dat hoort bij trailen.

Na circa twintig kilometer wordt de trail nog prachtiger vanwege de vele afwisseling wat ondergrond betreft. De grote zandvlaktes voelen als rennen in de Sahara. De klimmetjes in het tweede deel zijn prima te doen. De paden blijven linke soep voor me om niet horizontaal te gaan. De grote stukken weilanden vind ik prima. Toch ik blijf gefocust om niet de kwijt te raken. Blijkbaar heeft de prima organisatie 700 lintjes opgehangen maar zelf (en een aantal anderen) komen toch aan het twijfelen na circa 25 kilometer omdat er minder lintjes hangen t.o.v. het eerste deel. Sommige smalle paden zijn lang maar als er een tijdje geen lintje hangt dan ga je toch twijfelen.

Wat ik geweldig vind is over een weide te lopen langs een bos vol met varens. Echt super. Maar ook het smalle pad langs de Vecht. Het doet me denken aan de Ardennen. Alleen genieten van de natuur in combinatie met het kunnen blijven rennen stemt me tevreden.

Een kleine vijf kilometer voor de finish verloop ik me een paar honderd meter. Een hardloopster komt uit een ander pad maar we lopen beide goed. Zij komt blijkbaar uit de streek. Het komt er op neer 'immergrade aus'. Zo gezegd, zo gedaan. Ze haalt me in. Na een paar honderd meter denk ik 'nou dat vind ik helemaal niets' dat ze ongeveer vier kilometer voor de finish me inhaalt. Dus het langzaam lopen gaat iets minder langzaam. Ik haal haar in het mulle zand in en laat haar achter me. Vervolgens zie ik in de verte een andere deelneemster. Even schakelen en inderdaad ook te pakken. Toch maf dat andere lopers me stimuleren om te versnellen. Waarom kan dat van origine niet in me zitten maar heb ik daar anderen voor nodig? Het geeft me in ieder geval een goed gevoel dat ik de laatste vier kilometer voldoende conditie over heb.

Bij de finish onthaalt Bertus me hartelijk. Ik bedank hem voor de fijne organisatie en prima loop en ga me douchen.

Verschillen tussen deze trail en de Veluwezoom trail van afgelopen zondag:
1) als je de uitslag omkeert ben ik vandaag 8ste geworden in tegenstelling tot de Veluwezoom trail waar ik dan 2e zou zijn geworden;
2) de Vechtdal Trail vermeldt iedere finisher in de uitslagenlijst terwijl de Veluwezoom Trail stopt bij niet de laatste finisher maar bij een eindtijd van 7 uur en 3 minuten. Dit begrijp ik niet omdat het een loop is voor de niet toppers. Iedere finisher is toch vermeldingswaardig?;
3) de Vechtdal Trail is een echte trail terwijl de Veluwezoom wedstrijd meer een prachtige landschapsloop is;
4) het weer is in Ommen prachtig terwijl het in Dieren en omgeving toch warm was;
5) tijdens de Vechtdal Trail is er elke vijf kilometer een aanduiding terwijl de Veluwezoom Trail dit niet vermeldt;
6) de route-aanduiding tijdens de Vechtdal Trail is duidelijker t.o.v. de Veluwezoom Trail. Dit heeft volgens mij te maken dat de lintjes bij de Vechtdal Trail lager hangen en er meer lintjes hangen. Aangezien je toch geconcentreerd kijkt waar je je voeten neerzet, is de focus meer naar beneden gericht, dus een prima idee de lintjes niet te hoog te hangen.
7) tepels tot bloedens kapot gelopen tijdens de Vechtdal Trail in tegenstelling tot de Veluwezoom Trail. Toch ook een verschil die niemand had willen missen om te lezen???
8) tijdens de Veluwezoom Trail een roedel herten ontmoet en tijdens de Vechtdal Trail alleen een volkje mieren hard zien werken waar pardoes mijn voet op stond. Sorry familie mieren.
9) Sjoerd Slaaf nam deel in Ommen in tegenstelling tot in Dieren en
10) tijdens de Vechtdal Trail maar 200 meter verlopen in tegenstelling tot de Veluewezoom Trail waar ik me drie keer serieus verliep;

De overeenkomsten tussen beide:
1) prima ultralopen in een prachtnatuur. De Veluwezoom is nagenoeg of wellicht helemaal niet te overtreffen in Nederland.
2) in beide lopen gevallen. Toch nog een verschil in de Vechtdal Trail twee keer en tijdens de VeluwezoomTrail 1 keer. Reden 1x vaker in de nabije omgeving van Ommen ligt in het feit dat ik minder langzaam van stapel liep in het begin;
3) beide ultra's nagenoeg alleen gelopen;
4) Bertus (1 van de vorige edities) en ik zijn tijdens de Veluwezoom Trail beide bij de Schotse hooglanders verkeerd gelopen en
5) tijdens beide ultra lopen kunnen 'versnellen' gedurende de laatste vier kilometer.

Wat me van het afgelopen weekend is bijgebleven? Dat is de meer dan prima afstand die Pascal van Norden tijdens de 6 uur gelopen heeft. 86.780 meter. Woow.

Een sportieve groet,

Henk Harenberg 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Ik denk met enige weemoed soms terug aan mijn studententijd. Toen was er alle tijd van de wereld om hard te lopen en waren de weekenden vrij om deel te nemen aan wedstrijden. Gedurende de maanden mei en juni deed ik regelmatig mee aan zogenaamde wedstrijden over zes uur. En nu ik weer diverse berichten op de social media voorbij zie komen over deze wedstrijden, ben ik het archief eens ingedoken om een blik te werpen op mijn deelnames aan deze bijzondere tak van hardlopen. Het archief is als bijna altijd de website van DUV Ultra Marathon Statistics van de Deutsche Ultramarathon Vereinigung. Deze site biedt overzichten per atleet, en archiveert naast wereldranglijsten werkelijk bijna alle uitslagen op het gebied van de ultramarathon. Ik bleek acht keer een wedstrijd over zes uur te hebben gelopen.

Het concept van een zes uur is tamelijk simpel. Er wordt een klok neergezet, en je krijgt zes uur de tijd om zoveel mogelijk kilometers te lopen. De complicerende factor is dat de wedstrijden in bijna alle gevallen plaatsvinden op een korte ronde van een tot maximaal drie kilometer. Daarbij loopt de deelnemer alsmaar dezelfde richting op, waardoor je steeds dezelfde kant moet opdraaien in de bochten. Een bochtig parcours gaat in mijn geval pijn doen. Daarnaast kan het korte rondje mentaal belastend worden. Er valt werkelijk niks te beleven of te bekijken onderweg, waardoor de focus alleen maar kan liggen op het lopen van zoveel mogelijk kilometers. Je kunt ook niet verkeerd lopen, hoewel me dat Vijfhuizen wel een keer is overkomen tijdens het eerste rondje. Over dommigheid gesproken…Het is dus een mentale exercitie die menig ultraloper tot wanhoop heeft gedreven. Het voordeel is overigens wel dat er elke ronde verzorging is en dat het deelnemersveld overzichtelijk blijft. Na precies zes uren is er een luid signaal en dient de deelnemer te wachten tot een jurylid de restafstand komt opmeten. De totale afstand is vanzelfsprekend het aantal lopen rondjes keer de afstand van het rondje, plus de afstand die van het laatste rondje is gelopen.

Mijn herinnering gaat levendig terug naar het jaar 2010 toen ik voor het eerst aan de start stond van de Zes uur van Den Haag. Een paar maanden na mijn eerste ultraloop in Gilze schrok ik pas wakker na ongeveer vijftig kilometer, toen de speaker aankondigde dat ik in iets meer dan drie uur en vijfenveertig minuten ruim 50 kilometer had afgelegd. Uit de concentratie geslagen en geschrokken van de veel te hoge snelheid schakelde ik terug om met iets meer dan 75 kilometer als eerste te finishen. Het was een van m’n betere wedstrijden en mede doordat de concurrentie al snel zover achter me lag, bleef de rust op de mindere momenten tussen de oren. De pijn in de benen achteraf was overigens van een niet eerder meegemaakt kaliber. Het was in ieder geval aanleiding om een paar maanden later een eerste keer te lopen in het onvolprezen Winschoten.

In 2011 deed ik in het voorjaar alweer een poging in de hoop mezelf flink te verbeteren. Dit keer was het op het voormalige terrein van de Floriade in de Haarlemmermeer. Maar zoals het gaat met ultralopen, het werd weer eens een bittere teleurstelling. In hevig gevecht met Cor van Baar, kreeg ik het maar niet voor elkaar hem de ‘’geruststellende ronde te lappen’’. Ik weet nog dat ik na ruim 60 kilometer wilde gaan wandelen, maar dat Andy Roodenburg verbaal ingreep. Andy had ik Leiden leren kennen tijdens de marathon toen ik ook weer eens geparkeerd had gestaan, om samen de afstand uit te lopen in een teleurstellende tijd. Roodenburg zorgde er wel voor dat ik naar finish ben geschuifeld. Ik pakte uiteindelijk nog wel de winst en deelde het podium met de opgeschoven Andy en de teruggevallen Cor van Baar.

Een jaar later werd dezelfde race in Vijfhuizen opgeschrikt door de komst van Gert Mertens. Ik wist eerlijk gezegd niet wat ik meemaakte. Mertens ging van start met een tempo van ongeveer 14 kilometer per uur, maar eindigde ook in dat tempo. Voor de kenners: hij liep bijna twee hele marathons in zes uur tijd! Een tempo dat voor veel atleten op ‘’slechts’’ een marathon tot de verbeelding spreekt, en dat ook nog eens onder hoge tempraturen. Het moet een van zijn meest knappe prestaties zijn geweest. Ik liep die dag uiteraard weer tegen een muur na vier uur, en moest genoegen nemen met iets meer dan 76 kilometer op een tweede plaats. Maar ik heb er zelden zo van genoten om meerdere malen te worden gedubbeld op het parcours met het venijnige klimmetje. Aankomend weekend is de wedstrijd weer en zal Mertens terugkomen om de race voor de zoveelste keer te winnen.

Dan waren er ook nog drie deelnames aan de Zes uur Self Trancendence in het Amsterdamse Bos. In 2011 revancheerde ik me er enigszins voor het DNF debacle in Winschoten, door een tweede plek te pakken achter Gert Mertens. Ik kwam niet verder dan iets meer dan 76 kilometer onder warme omstandigheden. Amsterdam heeft een prachtig rondje, maar is wat complexer door aanwezige baasjes met honden, die werkelijk geen enkel benul hebben van de gevolgen van vele stop-en-go’s door plots oversteken. Een jaar later probeerde ik het opnieuw in Amsterdam en was het kommer en kwel na een goede paar eerste uren. De grens van vier uur bleek als iedere keer een zware kluif. Het is meestal de overgang van ‘’werken’’ naar zwoegen met af en toe een uitschieter naar mentale dip. In Amsterdam overkwam het me dat jaar in extremen. Ik eindigde achter drie Vlamingen als vierde en mistte voor het eerst het podium. Johan Watthy pakte de zege voor de nog jonge Wouter Decock, die later uit zou groeien tot een wereldtopper op de 100 kilometer. Weer een jaar later liep ik na mijn Nederlandse titel op de 100 kilometer voor het plezier mee in Amsterdamse Bos. Het was geen succes na een snelle start. Eindeloze berekeningen in het hoofd maakten de geest moe, en het lichaam was wellicht nog moe van een paar weken daarvoor. Ik zakte toch niet helemaal door het ijs, en pakte er brons.

Terug naar Den Haag. Want daar verloor ik gek genoeg nooit. De laatste keer startte ik er in 2014. Onder tropische omstandigheden en door gebrek aan concurrentie werd het nooit helemaal mijn dag. Na iets meer dan 72 kilometer klonk het eindsignaal en was de eerste prijs binnen. Naar tevredenheid ging het door discotheekbezoek de nacht vooraf niet, zeker niet in voorbereiding naar Winschoten. Daar moest de doorkomst na zes uur toch zijn na ruim 75 kilometer, en dan nog twee uur toegift. 2012 was m’n beste jaar in Den Haag. Opgejaagd door de dekselse Duitser Benedikt Strätling liep ik bijna 77 kilometer. Maar dat had zoveel verder geweest kunnen zijn als ik me toch niet zo had beziggehouden met de eerste positie in de wedstrijd. Strätling was vol bravoure van start gegaan, en was me tot mijn grote verbazing voorbij gelopen in de eerste bocht. Na bijna twee uur wedstrijd stond er bijna 30 kilometer op zijn teller. Waar was die gek mee bezig?! En in plaats van m’n eigen race te lopen, ging ook ik te hard weg. Bijna dubbelde de Duitser me, voordat hij een monsterlijke inzinking kreeg. Huilend en schreeuwend om z’n moeder nam hij plaats achter de sympathieke Duitser Peter Kaminsky, die bezig was aan de negen uur van Den Haag. En toen ging ik de fout in door hem te willen slopen. Met jeugdige overmoed versnelde ik daverend om de atleet duidelijk te maken dat ik die dag niet wilde verliezen van iemand die had gegokt en verloren. Ik pakte al snel een ronde, maar liep weer eens vast onder de hoge temperaturen en het gebrek aan vocht. Het laatste uur was een hel, maar met een comfortabele ronde voorsprong kon ik nog even een minuutje languit op de grond gaan liggen. De minuut was overigens snel over toen de Strätling nog eens een versnelling inzette toen hij me zag liggen. Samen liepen we een rondje op, ik met een ronde voorsprong, en ik deelde alsmaar speldenprikken uit. Hij liet los en kon op m’n tweede adem nog even aanzetten om na bijna 77 kilometer tot stilstand te komen.

Ik blijf de zes uur een ingewikkelde bevalling vinden. Het maken van berekeningen over de potentieel te lopen afstand zorgt in veel gevallen voor een hoofd dat overloopt. Deze mentale vermoeidheid en het gebrek aan afleiding van de omgeving maken het tot een lastige tak van sport. Ik maakte er vaak een puinhoop van, maar door een relatief snelle start viel het resultaat meestal mee, en zakte ik nooit onder een gemiddelde van twaalf kilometer per uur. De gedroomde 80 kilometer is er echter nooit gekomen. Het merkwaardige blijft overigens wel dat ik tijdens een 100 kilometer zo’n vijftal keer verder was dan 75 kilometer na zes uur lopen. Ik kan het aanhoudende falen afschuiven op de dikwijls warme omstandigheden, maar ik dien het eerst bij mezelf te zoeken. De laatste twee uur zijn cruciaal, en met een net iets te snelle start, bleken de laatste uren eigenlijk altijd onvoldoende. Het vloeken in de bovenkamer gedurende de laatste twee uren hebben nooit een positieve bijdrage kunnen leveren aan de inspanning. Maar dat was er gewoon op de momenten dat alle berekeningen uitwezen dat ik het weer niet ging halen. Later verdwenen die gedachten om plaats te maken voor opluchting dat de zes uren voorbij waren. En weer later was er toch ook wel trots voor de gelopen afstanden. Maar ik wil als ieder mens natuurlijk meer.

De laatste drie jaar is het er door blessures en andere wedstrijden simpelweg niet van gekomen om nog eens te starten op een zes uur. Ik hoop hoe dan ook in het najaar in binnen- of buitenland de uitdaging weer eens aan te gaan, en te knallen op zo’n veel te kort en saai rondje.

Palmares 6 uur
2010
Zes uur van Den Haag, eerste plaats (75,480 kilometer)
2011
Zes uren van de Haarlemmermeer, eerste plaats (73,695 kilometer)
Self Trancendence 6 uur Amsterdam, tweede plaats (76,293 kilometer)
2012
Zes uren van de Haarlemmermeer, tweede plaats (76,222 kilometer)
Zes uur van Den Haag, eerste plaats (76,975 kilometer)
Self Trancendence 6 uur Amsterdam, vierde plaats (73,650 kilometer)
2013
Self Trancendence 6 uur Amsterdam, derde plaats (72,029 kilometer)
2014
Zes uur van Den Haag, eerste plaats (72,084 kilometer)


Dave Boone
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Vandaag trailen. Inderdaad het moet niet gekker worden. Waarom trailen? Omdat het lekker dichtbij is. Iets meer dan een 1/2 uurtje rijden.

Ik zie er als een berg tegenop. Dat heeft een paar redenen. De eerste is dat ik vind dat ik mijn lichaam dit niet meer aan kan doen. Daarnaast zie ik zonder bril bijzonder weinig. Soms denk ik weleens hoe zou dat lopen met een bril op maar volgens mij beslaan de glazen.

Jan Strijker, volgens mij de racedirector, heb ik afgelopen week een mail verzonden of er door de organisatie rekening wordt gehouden met de te verwachten hitte. 1 verversingspost extra en zoals het bij een trail hoort, de rest neem jezelf maar mee. Helemaal prima. De reden dat ik naar extra verzorging vraag, is de marathon vorige week in Oss. Dat viel me tegen.

Volgens mij hebben zich circa 60 deelnemers ingeschreven voor de langste afstand. Wat ik begrepen heb zijn er 30 niet op komen dagen.

Half tien starten we. We gaan gelijk het pracht bos in. Loop al vlot op de plek die me niet verbaast. Het duurt niet lang voordat we idem als de vorige week tijdens de marathon ons verlopen. Een dame achter ons roept en roept hard waarna we met een mannetje of acht ons omdraaien en de goede route weer oppakken. Helaas zijn er een aantal die 3 tot 4 km extra lopen. Zo komen we wellicht tot de 57 km. Jan vertelde voor de start dat we 2 km minder lopen.

Jan vertelde tevens voor de start ook nog dat we het huis van Aad Steylen passeren. De eerste Nederlander die onder de 2 uur en 20 minuten op de marathon liep. Hij is inmiddels 82 jaar. Wat ziet ie er nog goed uit. Jan gaf aan dat het de laatste keer langs zijn huis gaat omdat hij zijn huis verkocht heeft.

De eerste 1,5 uur lopen we redelijk beschut waarvan het grootste deel in het bos. De klimmetjes voelen prima aan. Niet van die ellendige korte klimmetjes. Veel om me heen kijken laat ik achterwege omdat ik niet wil vallen. De eerste verversingspost is na circa vijftien kilometer. Vervolgens loop ik voor een dame die me voor de tweede keer corrigeert omdat ik bij een huis de verkeerde bewegwijzering volg. Hartelijk dank. Volgens mij is ze helaas niet gefinisht maar dat zijn er vandaag helaas meerderen.

Inmiddels Schotse hooglanders goedendag gezegd. Geen klapvee zoals tijdens stadsmarathons. Deze dieren besteden totaal geen aandacht aan ons. Helemaal prima. Het verbaast me hoe relaxt ik loop. Vraag me ook af wanneer een wedstrijd een trail genoemd mag worden. Ik vind tot circa veertig kilometer het niet te lastig omdat we over redelijk goed begaande paden lopen.

Het smalle pad waar de Schotse hooglanders grazen vind ik lastig omdat het te smal is voor je voeten. Ondanks het glooiend pad op het Roozendaalse Veld is het prima te belopen. Het tempo is dan wel niet te hoog maar voel me nog sterk.

Inderdaad nog sterk maar dat verandert nadat het volgende pracht bos wordt bezocht. Wat een heftige klimmen maar ook de afdalingen. Ik zie geen donder. Probeer de boomwortels te ontwijken. Het verbaast me dat ik nog niet gevallen ben. Wat een minuut later het geval is. Mijn ellenboog en knie zijn ontvelt. Tja mijn linkervoet zat onder een tak en mijn rechtervoet ging op de tak staan waarna ik verder wilde lopen met als gevolg languit. Het risico van trailen maar logisch heeft dit niet mijn voorkeur. Vervolgens trekken we over een uitgestrekt veld. Ziet er geweldig uit maar het hardlopen stelt niets meer voor (idem als in het bos). Eerst klimmen en dan een verrekt vervelende afdaling. Na circa elke 20 meter ligt er een boomstam dwars op het pad. Het is een soort van trap. Kijk hier houd ik totaal niet van. Wil ik hardlopen lukt me dit voor geen meter meer.

Maar wat een geweldig mooi landschap zo dicht bij huis. Echt super. Oh ja ik had ook nog een roedel herten in het Deelerwoud gezien. Echt indrukwekkend. Ze lopen alleen wel anders dan ondergetekende.

Na de vervelende afdaling via een trap, mogen we weer via een soort van trap naar boven. Ik ben even het moment van genieten kwijtgeraakt. Inderdaad de vermoeidheid. Nog niet zo zeer door vermoeidheid in mijn benen maar door het geconcentreerd kijken naar de grond. Mijn ogen zijn hondsmoe.

Zeven kilometer voor de finish is er gelukkig nog een verversingspost. Cola smaakt super. De EHBO maakt mijn schaafwonden schoon. Op naar Dieren. Het laatste deel is relatief eenvoudiger. Blijkbaar lopen er nog een paar lopers achter me. Prima, houden zo.

We lopen nu in een bos. Circa vier kilometer voor de finish passeer ik wederom een familie Schotse hooglanders. Een aantal dieren staat met de poten in het water. Het liefst zou ik er tussen staan. Afkoeling!

Na de familie tot ziens gezegd te hebben kom ik op een soort van natuurlijke splitsing. Geen lintje of iets dergelijks. Kloten verkeerd. Terug! In de verte zie ik vier mountainbikers die de lintjes opruimen. Ik roep 'hallo' maar ze horen me niet. 1 van de mountainbikers zegt dat ze op dit moment het lastig vinden om een route-aanduiding te plaatsen maar dat ze dit de volgende keer wel moeten regelen. Blijkbaar ben ik niet de eerste die verkeerd loopt op dit punt. Is in vorige edities blijkbaar ook al eens lopers overkomen. Vervolgens blijkt maar weer eens dat vermoeidheid tussen de oren zit. Ik zet er (ja echt) een versnelling in. Passeer de laatste loper. En loop in een prima tempo non stop door op een prima pad naar de finish.

Eindtijd is precies wat ik verwacht had. Draai je deze keer de uitslag om, dan ben ik tweede geworden. Toch (idem als vorige week) behoor ik wederom niet tot de uitvallers. Het geeft me een goed gevoel.

Wat me vandaag is bijgebleven, is het volgende:
1) wat hebben we mogen genieten van een pracht natuur;
2) ik heb de hand geschud van Aad Steylen. Hij wilde mijn naam weten maar heb gezegd dat het niet interessant is. Yiannis Kouros vroeg het me ooit een keer in Hongarije waarop ik gelijk begon over Ron Teunisse waarna hij begon te glimlachen. Mijn naam is niet interessant voor die mannen.
Ik heb Aad nog gezegd zijn huis te willen kopen maar ben te laat waarop ik aangaf het dan maar te kopen van de nieuwe eigenaar. Tevens hebben we het nog even over zijn marathon gehad tijdens de Olympische Spelen in Mexico. Diezelfde marathon heb ik een paar jaar geleden met mijn Mexicaanse vrouw Itze gelopen.
Tevens zegt Aad dat de organisatie volgend jaar wederom langs zijn dan oude huis mag lopen. Hij heeft dit geregeld met de nieuwe bewoners.
3) waarom weet ik niet maar heb vandaag nog gedacht aan Vincent, Theo en Jan. Mannen die ik in het begin van mijn ultralopen heb leren kennen. Ik mis ze. Vandaag kende ik niemand. Niet dat het een probleem is. In leeftijd zat ik qua ouderdom in de top vijf.
4) ondanks dat ik het niet te warm vond, heb ik me afgevraagd waarom organisaties de aanvangstijd niet kunnen vervroegen naar bijvoorbeeld acht uur wanneer de verwachting is dat het +25 graden wordt. 1 dame was vandaag buiten bewustzijn. De ambulance is er nog ter hulp geroepen. Gelukkig viel het achteraf mee. Wat de reden is van haar probleem was, weet ik trouwens niet. Toch met hoge temperaturen mag door organisaties de gezondheid van de lopers niet onderschat worden. Inderdaad we lopen op eigen risico maar ik vind dat organisaties proactief kunnen zijn. Is het volgende niet een optie: bij temperaturen van +25 graden wordt er niet na 08:00 uur gestart?
5) traillopers voelen vandaag relaxter aan dan asfaltlopers.
6) ik ben blij dat ik na 25 jaar hardlopen mijn debuut heb gemaakt op de Veluwezoom.
7) toch een prima organisatie, keep going on!


Een sportieve groet,

Henk Harenberg 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]