Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* 17 jul 2017: De 6 uur van Aalter 16-07-17
* 15 jul 2017: BELFAST
* 12 jul 2017: Van lopersblok naar schrijversblok - een pelgrimstocht in Sint Annen
* 10 jul 2017: Midzomer marathon Apeldoorn 08-07-17
* 2 jul 2017: Flowerdome marathon 2 juli 2017
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2017
 
Voor de eerste keer sinds mijn inmiddels 25 jarig hardloopleven waarvan 15 jaar als ultra-loper loop ik vandaag bij onze hartelijke zuiderburen een 6 uur. Alhoewel het een eind rijden is (drie uur heen en dus ook drie uur terug) wil ik dit voordat het ultralopen voorbij is nog wel eens Aalter meemaken.

Waarom het plan om te stoppen met ultralopen? Als alles normaal 'verloopt' komt mijn Mexicaanse familie dit jaar over naar Nederland. In de toekomst gaan we samen lekker genieten ergens aan de oceaan in Mexico. Een huisje met uitkijk op de oceaan. Samen lekker joggen op het strand en vervolgens plonsen in de oceaan. Het leven in het teken stellen van 'manana aber heute nicht'. Ondanks de uitnodiging van Mexicaanse vrienden maar een 100 km in de Mexicaanse bergen lopen moet ik niet meer aan beginnen. Is te zwaar voor me. Die 24 kilometer dit jaar in de Mexicaanse bergen was zo pittig. Op handen en voeten klauteren, bijna tien keer door heftig stromende rivieren baden. Inderdaad een pracht ervaring met mijn Itze maar het voelde meer als een survival. Samen willen we nog weleens een marathon lopen maar dat zal zich beperken tot 1'tje per jaar. Sowieso Parijs staat op het lijstje en die wijn-marathon.

Of ik ultralopen ga missen? Ja en nee maar het nee overheerst. Samen een leven opbouwen in voornamelijk vrede, harmonie en liefde tja daar kan ultralopen echt niet tegenop. Daarnaast is er een ultrapunt van komen en gaan in ieders leven zoals ook in de mijne. Qua leeftijd voel ik me niet oud maar wel qua hardloopjaren. Het lichaam kraakt. Een paar alternatieve sporten maken het lichaam nu iets sterker maar ik besef en voel terdege dat ook ik me voor de gek houdt. Ondanks dat ik niet veel weekkilometers meer maak, voel ik dat mijn rechterenkel signalen van overbelasting vertoont waardoor ik vorig jaar vijf maanden gedwongen was te rusten. Daarnaast heb ik altijd vocht in mijn linker schouder. Het is alleen maar vocht welke ontstaat tijdens de constant repeterende hardloopbeweging. Wat ook heel bijzonder voor me is dat mijn bloeddruk hoger wordt wanneer ik veel kilometers loop. Het kan zijn dat het te maken heeft dat ik te vermoeid wordt, wellicht (of zeker weten) oververmoeid. En dan vooral sowieso de dag na afloop zoals vandaag.

Toch er is meer dan ultralopen in ieder zijn of haar leven. Hoe reageert je lichaam nadat je gestopt bent met deze intensieve sport? Echt af en toe denk ik dat het aftakelingsproces vlotter verloopt. Alleen al om de klappen die de gewrichten te voortduren hebben tijdens het ultralopen. Echt ik ben regelmatig met dit proces bezig v.w.b. mezelf maar ook wat betreft FB-ultraloop-kennissen die 'lopen' te sukkelen waarvan ik schrik. Ik maak me zorgen bij anderen om niet te onderkennen dat ouderdom met gebreken komt. Het wordt wel geschreven maar de woorden komen in mijn perceptie te weinig uit het hart waardoor er maar door wordt gelopen. Inderdaad het is zo lastig om een balans te vinden tussen het fysieke en mentale aspect. Maar wat is het waard als je wellicht noodgedwongen vlot achter, in worse case, een rollator loopt? Inderdaad het is de verslaving (het aanmaken van die endorfine) die menigeen niet kan missen. Maar hoe ga je dan om met een eventueel zwart gat nadat het over en uit is v.w.b. ultralopen?

Na deze 6 uur heb ik nog twee sportieve plannen dit jaar. De eerste is een 24 uur proberen te voltooien. De laatste 24 uur die ik nog wil lopen. Niet voor de fun omdat een 24 uur niet bepaald als fun voelt. Ik vind het interessant te ervaren hoe je zowel fysiek als mentaal omgaat met vermoeidheid. Eigenlijk vond en vind ik de 24 uur geweldig ondanks dat ik geen talent heb en had. De 24 uur wil ik nog proberen te finishen vanwege een andere reden welke ik geheim houd. Alleen een super goede ultra-vriendin heb ik er over verteld. Een tipje van de sluier: het heeft te maken met mijn Mexicaanse vriend Chucho. We noemen elkaar inmiddels broer. Hij zat in het verleden in het Mexicaanse nationale ultra-team. Mijn andere sportieve plan dit jaar is om te proberen 200 keer de finish gehaald te hebben op een marathon (82 keer) c.q. ultra (107 keer). Nog 11 keer proberen te finishen.

Terug naar die 6 uur van Aalter. Wat me te wachten staat? Geen flauw idee. Het is me inmiddels wel duidelijk dat het deelnemersveld sterk is vanwege o.a. deelname Lorenzo en Leonie. Met een kleine 100 deelnemers starten we vandaag. We lopen dus niet alleen op het rondje van twee kilometer. Fijn om een aantal oud bekende Belgische kennissen tegen te komen die ik in 1 van mijn mislukte deelnames aan de Spartathlon tegenkom. Joseph komt een ieder vandaag prettig supporteren. Toch jammer dat we elkaar zo weinig ontmoeten. Een man met een gouden hart die na afloop helpt met het opmeten van de restmeters.

Om 11.00 uur starten we op de atletiekbaan. Mijn plan is om niet als een gek achter de snelste aan te rennen wat deels lukt. Na een honderd meter verlaten we de atletiekbaan, vervolgens een stukje gras en een paar geultjes waarna we licht dalend op het asfalt komen waar al vlot een klimmetje begint. Na circa 800 meter staat er een water- en sponsenpost. Vervolgens mogen we na 900 meter haaks linksaf door een straat waar we redelijk beschut lopen. Na circa 1,2 km linksaf en dan na circa 1,5 km rechtsaf vervolgens een paar honderd meter doorlopen waar een keerpunt is achter de sporthal, waarna we naar de parkeerplaats voor de sporthal lopen. Daar moeten we haaks rechtsaf en gelijk weer rechtsaf licht dalend naar beneden. Vervolgens lopen we over een grappige kasseienstrook in de sporthal waar je redelijk afdaalt, langs het zwembad waarna de tweede verzorgingspost is waar je van alles kan krijgen wat je nodig hebt.

Niets ten nadeel van de organisatie maar wat een verschrikkelijk heftige ronde (na afloop zeg ik tegen Leonie: 'wat een kut-parkoers' terwijl zij gewoon vet gepresteerd heeft zonder enige wanklank. Tja daarom is ze ook een topper). Echt het parkoers is nergens vlak. Veel vals plat, erg bochtig en een keerpunt. De eerste ronde voelen aan of je al uren hebt gerend. Wat ik me ook besef dat er vorig jaar een 24 uur is gelopen. Pfft respect en chapeau voor de finishers. Wat ik interessant vind hoe ik vandaag mentaal hiermee omga maar dat komt wel goed. Ik heb totaal niet verwacht dat het geen vlak parkoers is. Waarom ik dit niet verwacht had? Gewoon niet goed voorbereid.

Tijdens de tweede ronde haalt Lorenzo me voor de eerste keer in. Ik zweet me een otter (terwijl een otter helemaal niet zweet) gedurende de eerste rondes. Het is bewolkt. Wellicht een ietwat hoge luchtvochtigheid. Ik heb er in ieder geval geen last van. Gedurende de derde ronde haalt Leonie me in waarop ik zeg 'lekker voor mijn zelfvertrouwen' waarop ze zich bijna verontschuldigt. Niet nodig 'it's just a joke'. Idem deed ik destijds tijdens een 24 uur op de baan in Barcelona toen die andere, de inmiddels in Japan wonende, Leonie me in haalde. We hebben veel humor gehad in Spanje. Ze vond het rondjes op een baan lopen helemaal niets.

Ronald moet helaas na twintig km stoppen vanwege liesklachten. Of we elkaar volgende maand wederom ontmoeten tijdens een wedstrijd is nog maar de vraag. Sorry Ronald dat ik niet je spontaniteit heb tijdens een loop. Tijdens rondjes rennen vind ik het prettig om me af te sluiten van veel om me heen. Echt een groot voordeel van die rondjes rennen is dat je niet hoeft op te letten dat je de weg kwijtraakt.

Veel heb ik dus niet gepland vandaag. Mijn geplande 'snelheid' is circa 9 tot 9,5 km per uur. Normaliter zou dit mogelijk zijn maar niet vandaag. Lorenzo en Leonie kunnen volgens mij zeker vijf kilometer meer lopen op een vlak parkoers. Kijk ik naar de afstanden die Geert Ceuppens en Patrick vd Beek hebben afgelopen dan is dit zo'n drie tot vier kilometer minder dan wat ze kunnen. Kees van Helmond legt zelfs elf kilometer toe.

Ik heb ontzettend genoten van Lorenzo en Leonie. Goh wat een klein mannetje is Lorenzo. Een lichtgewicht. Geweldige support heeft hij. Volgens mij bestaat een deel uit zijn ouders. Leonie loopt als een Zwitsers uurwerk. Goh wat ziet ze er sterk uit en wat heeft ze een mooie loopstijl. Elke keer zeggen we elkaar wat. Wat? Nou elkaar voornamelijk het beste wensen.

Na afloop hebben we elkaar nog gesproken maareh dat 'u' zeggen laat maar achterwege Leonie. Ik schrok er van. Eigenlijk is uw prestatie het meer dan waard om 'u' tegen te zeggen. Ik heb van je/u genoten. En je bent een sympathie topper blijkt ook na afloop. Ik vind het helemaal geweldig wat je zoal bezighoudt. Je gaat dit jaar nog een keer knallen. Komt goed, don't worry. Funny dat je zegt 'ik vertel je niet teveel omdat je vast nog een verslagje schrijft'. Haha, ik schrijf nu toch niet teveel over je? Je zit nog lang niet aan je ultra-loopplafond wat prestaties betreft. Daarnaast kan je nog lekker grensverleggend bezig zijn ergens in de toekomst.

Na 5 uur en 15 minuten vraag ik maar eens hoeveel c.q. hoe weinig kilometers ik heb afgelegd. Prima heb ik een redelijk goede inschatting gemaakt. De laatste twee uur geeft het me trouwens een kick om te blijven joggen terwijl er redelijk wat aan het wandelen zijn. Velen wandelen tussen de 600 en 700 meter en het valse plat naar het keerpunt achter de sporthal. Het geeft me energie om dit niet te doen. Ondanks dat het langzaam lopen de overhand neemt, voelt het goed. Het zoeken naar het juiste tempo lukt me in het tweede deel. Dit kan ik gevoelsmatig nog een tijdje volhouden. Het 6 uur fluitje voelt niet als echt bevrijdend omdat ik niet vet moe ben maar het is goed zo.

Overzicht gelopen tempo per uur:
1e uur: 9,7 km;
2e uur: 9,6 km;
3e uur: 9,2 km;
4e uur: 8,4 km;
5e uur: 7,7 km en
6e uur: 7,7 km

Inderdaad ik heb niet geforceerd. Hetzelfde gevoel overheerst zoals recent op de Amersfoortseweg gedurende vijf km (alleen maar vals plat) tijdens die marathon in Apeldoorn: dit is fysiek niet meer aan mij besteed. Ik kan de humor er wel van in zien. Joerie en co bedankt voor de prima organisatie. De 6 uur voelt sympathiek aan die door een ieder wordt gewaardeerd.

Na het inleveren van de chip ontvangen we nog een t-shirt. Vind ik geweldig. Je krijgt er bijna nergens meer 1 zonder dat je extra voor dient te betalen. Dit heb ik ook met startnummers. De startnummers heb ik allen bewaard met het resultaat er achter op geschreven. Tja als ik later oud en opa ben dan gaat die oude knar er nog iets bescheiden over vertellen mits er interesse is, haha.

Voorlopig geen 'wedstrijden' meer maar een paar weken alleen twee keer een training van vijftig kilometer in de omgeving van Winterswijk in een lekker tempo (gemiddeld acht kilometer per uur) welke bij me past.

Goede vakantie aan een ieder,


Henk Harenberg


Een verslagje uit de 'oude doos':

Heb je ooit gelopen tegen olifanten?
Dinsdag 21 maart 2006
18 en 19 maart 100 miles trail Zuid Afrika

De voorbereiding:
De voorbereiding zag er in het kort gezegd er als volgt uit: 100 tot 120 km per week totdat ik bijna geblesseerd raakte en noodgedwongen een paar weekjes moest rusten wat een supercompensatie teweeg bracht. In Zuid Afrika zag de voorbereiding er voornamelijk uit door te wennen aan de warmte in combinatie met een beetje joggen. Alleen in Port Elizabeth was het "slechts" 28 graden terwijl het in de binnenlanden qua temperatuur opliep tot maar liefst 44 graden. Een dag voor de wedstrijd heb ik 30 minuten losgelopen. Gedurende dit loopje kom ik een maf dier tegen waardoor er nog een vette versnelling uitgeperst diende te worden.

De wedstrijd:
Ik was totaal ontspannen, had goed geslapen, voelde me zowel lichamelijk en niet te vergeten geestelijk super. 04.00 uur liep de wekker af en 06.00 uur starten we met zijn dertienen. Bruce Arnett de toploper op trailgebied in S.A. ging gelijk hard weg. Een Fransman welke ruim 7jaar geleden vijfde was geworden tijdens de Spartathlon in een eindtijd van 29 uur ging als tweede weg. Natuurlijk was ik ook niet bang ... voor de afstand, vertrok als derde. De eerste 20 kilometer liep ik onder de 2 uur. Uitleggen kan ik wel. De dame van de lodge had me een dag voor de wedstrijd verteld dat het bloody hot zou worden waarbij de temperatuur kon oplopen tot richting de 40 graden. Nou '-s morgens om 06.00 uur is er nog geen zon, dus knallen maar. Tot 09.00 uur verliep het reuze. Op 23 kilometer moest de eerste berg overwonnen worden. De 3 mountainbikers moesten afhaken. Uiteindelijk is er maar 1 gefinisht. Het was een grote chaos aan losliggende stenen. Afdalen was helemaal een crime. De eerste blaar zat al na 2,5 uur aan mijn hak.

Vervolgens kwam het zonnetje ... We liepen in een desert (geen toetje maar een woestijn!)achtige omgeving omringd door bergen. In deze valley stond er geen zuchtje wind, alleen er stond dus veel zon. Echt het was ongelofelijk warm. Normaal hou ik er wel van maar nu even niet. De omgeving was groen, best wel saai eigenlijk maar ik kon er weinig van genieten omdat de ondergrond uit zand, zwerfstenen en gras bestond. Dus concentratie was noodzakelijk. Maar wat een rust.

De verversingsposten stonden om de circa 10 km wat mijns inziens te ver uit elkaar was. Inmiddels was de plaatselijke tv al bij me langs geweest. Ik natuurlijk trots vertellen dat het in Nederland hartstikke koud was maar dat ik een warmweerloper ben ... tenminste op dat moment.

De eerste 60 km verliepen alleen maar door verlaten berggebied, geen enkel huis, geen enkel dorp, heb er zelfs geen dier gezien. Op 60 km kom ik door het enige dorpje genaamd Kirkwood. Ze hebben er een Spar. Tegen Gerard een Fransman had ik gezegd: "Nou en daar wil ik een biertje, een castle". We kregen er ook nog 1. Op dat punt stopten er 4 lopers. Ik zat er ook door maar had eigenlijk al veel eerder willen stoppen. De eerste keer had ik deze gedachte al op het 40 km punt maar hoe zou ik dan ooit de Spartathlon kunnen halen tot aan de finish??? Ik vraag me steeds meer af, hoe je lichamelijk op zulke weersomstandigheden kunt trainen. In mijn perceptie: niet.

Inmiddels waren er al 2 lopers gestopt. Bleven we dus met zijn zessen over. Terwijl ik het dorpje uitloop wordt ik nog vrolijk begroet door een neger, hij roept "do you want to have a beer?" Nou laat maar anders wordt ik terplekke een alcoholist. Het plaatselijke voetbalveld had wel een heel bijzondere grasmaaier of beter gezegd twee: twee ezels. De apartheid had trouwens in de dorp bijzondere contrasten laten ontstaan, arme mensen wonend aan de ene kant van de weg terwijl er tegenover golfbanen en tennisvelden zijn.

Oh ja de tactiek was dus in de ochtend hard te starten en bij zonsopgang te gaan slowen of beter gezegd stevig doorwandelen. Voor de vierdaagse in Nijmegen ben ik al een heel eind. Hoe kan je nu in vredesnaam bij 44 graden nog gaan hardlopen? Dan ga je toch koken? Je brandt toch vet aan? Inmiddels had ik dus het zin er al redelijk af. Wel veel potatoes gegeten, veel cola en veel water. Maar ach zo eind van de middag liep je langs de bergen toch redelijk in de schaduw, je gaat dan weer aan hardlopen denken. Zo haalde ik dus Gerard en 2 Zuid Afrikanen in. Gerard viel helaas uit omdat hij te laat doorkwam. De ene Zuid Afrikaan was veel te veel met de tussentijden bezig waardoor hij te weinig dronk en at. Die andere Afrikaan haalde me 17 km voor het einde weer in. Ik vond het prima. Alleen hij had 1 probleem, hij was zijn teddybeer verloren tijdens de race.

Na 70 km mochten we door 6 beekjes hardlopen. Heerlijk tot aan de enkels. Gelukkig hadden ze na deze beekjes een verversingspost. Daar heb ik zo weer gelachen (toen nog wel). Ik kreeg kramp in mijn bovenbenen. First aid was er niet aanwezig maar al zoekende vonden we een potje... Ja allo er stond op "anti shit", echt iets waar ik niet op zat te wachten.

Op 70 km werd het ook hartstikke donker. Hoofdlamp op: de tweede bergbeklimming. Wat een ellendige klim met veel haarspeldbochten. Maar ik besefte me dat de een na laatste was. Inmiddels wist ik ook dat er nog maar 1 minuut restte voor sluitingstijd bij de checkpoints. Toch maar iets door kachelen bij down-hill. Zo waar maakte ik weer 20 minuten goed. Maar het verlangen naar een biertje kwam weer. Normaliter vind ik het niet lekker, nu wel. Bij een verversingspost hadden ze een blikje bier. De uiensoep was de nachtmaaltijd. Zou die anti-shit nu goed van pas komen.

Vervolgens mocht ik over de heuvelrug genieten van de weidsheid van Z.A.. De maan kwam ook vol aan de hemel. Waar je dan wel niet over kan nacht- dagdromen. Het leek wel of de zon middernacht scheen. Geweldig. Dierbaren komen boven. In het algemeen gezegd heeft het te maken met emoties.

De volgende 10 km loop ik weer onder het uur. Begrijpen doe ik het niet maar het voelt super. Na 90 km komt het meest aangrijpende voor me. Ik ben al niet zo'n giga held maar goh wat bang voelde het in me. Je gaat alleen de bushbush in en wat ik voelde en zag waren dierenogen. De eerste confrontatie waren 20 ogen van grote dieren. Ik met mijn hoofdlamp, zij met hun natuurlijke ogen. Verrek olifanten ... kan niet waar zijn omdat ik nog niet in het park ben. Kom dichterbij, pfft het zijn slechts koeien. Hartslag 199,5 of zoiets. Vervolgens verder het bos in. Ik zie een insect op de grond. Het lijkt wel een kreeft met oogomvang van biljartballen. Nou op de foto er mee, tegelijkertijd besef ik me dat hij/zij me zo naar de nek kan springen. Flitsend zet ik mijn weg voor. Boven in een boom kijken alweer 2 ogen me aan ... een aap? Ik weet het echt niet maar ik moet de bushbush uit. Estienne, de organisator, had voor aanvang van de wedstrijd gezegd dat de dieren honger hebben in de ochtend maar voor mijn gevoel hebben ze dit ook in de nacht.

Daarna de laatste klim op 105 km. Wat een zoektocht de route te volgen. De organisatie had geadviseerd rechts te lopen omdat het vrij smal was. Het doet me denken aan Guus alhoewel ik hem niet persoonlijk gekend heb. Ga wat energie innemen maar zit midden in de doorns. Het lijkt een dag na de wedstrijd wel op jeugdpuistjes. Het ziet er niet uit. Estienne was er samen met de dokter. Met hun terreinwagen waren ze bijna naar beneden gevallen. Schrammen zijn gelukkig de enige littekens.

Nou mooier kan niet het begint te flitsen (geen snelheidscontrole of meer van dien ongein), nee het begint te onweren. Een geweldig gezicht in de uitgestrekte vlakte. Vervolgens begint het me een potje te stortregenen. Laat ik nu toch 1 ding van de Spartathlon geleerd hebben. Warme kleding voor de nacht, nu dus een jacket.

Bij aankomst van het olifantenpark doe ik de poort open, welke ik tevens tegelijkertijd moet sluiten. Er rijdt een driver achter me aan maar hij maakt er een spelletje van door me veel te veel alleen te laten lopen. Olifanten, bizons e.d. ik heb ze met beide ogen gezien tijdens een drive waar je absoluut niet de terreinwagen uit mocht. Nu laten ze je in grote spanning maar het hoort er gewoon bij.

Estienne roept dat ik niet te lang moet blijven zitten bij de checkpoints. We werken elkaar op de zenuwen maar besef dat we beide moe zijn. Hij wil me graag binnen de 30 uur zien finishen. Dit is de closing time. Voor mij geldt maar 1 ding en dat is finishen. Tenminste zo dacht ik er destijds over.

Na het verlaten van het olifantenpark ligt er 3 km asfalt. Gadver wat voelt dat verrot aan. De benen kunnen niet meer als joggen. Een andere man uit de organisatie begint nu ook al te piepen. "Henk je moet sneller". Ja daag wie heeft er nu meer dan een dag gelopen. "Laat me met rust". Je zal het wel goed bedoelen.

Iedereen leeft geweldig met de laatste 3 lopers mee, waaronder ondergetekende, echt prachtig. Tot het moment dat Estienne zegt dat het nog 17 km is. Toen ging het lampje bij me uit. Waarom??? Eigenlijk weet ik het wel. De natuur liet ik achter me en nu was het 1 lang graspad langs een spoorlijn met vette doornstruiken welke mijn bloedblaar doorprikte.

Het feest kan beginnen omdat eerst werd medegedeeld dat ik nog 5 km moest lopen maar achteraf bleken dit er 2,5 te zijn. Eindtijd 29 uur en 45 minuten. M'n statement "en dan nog slechts 2 marathons dan heb je de Spartathlon voltooid", nou zo simpel is het dus echt niet.

De uiteindelijke winnaar topper Bruce Arnett uit Z.A. in een tijd van circa 24,5 uur. Raymond Brandhonneur, de enige die finishte van de vier Fransmannen, zat een 30 minuten voor me. Laat Raimond toch 5e ooit zijn geweest tijdens de editie 1999 van de Spartathlon. Is er hoop???

Na afloop ontvangen de finishers een riem met een olifantenkop maar mijn vermoeidheid heeft veel langs me heen laten gaan. Ze moesten me wakker maken anders had ik alles gemist van deze ceremonie.

Al met al was het een happening welke ik nooit zou willen gemist hebben. Maar tja wanneer je finisht is alles mooi. Nu nog een kleine 2 weken genieten van een backpack door S.A. en dan hopelijk ready voor de 50 E.M. JKM met een prachtig vooruitzicht: de 100 e.m.

Maar eerst niet verder kijken en plannen maar genieten van een hoogtepunt op ultragebied.

Zwaai, zwaai,

Henk Harenberg  

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
In het weekend van 1 en 2 juli heb ik deelgenomen aan het WK 24 uur te Belfast. Ik ben onderdeel van de Nederlandse ploeg die bestaat uit 7 man 3 vrouw aangevuld met de begeleiders Lennart Berkman, Bert Wildervanck, Jan Pieter de Vries en Karin de Vries. Verder waren Tobias Lundgren en Marco Groot ook meegekomen als extra inspiratie. Het team is veel groter dan 8 jaar gelee in Bergamo toen de complete Nederlandse delegatie uit liefst 2 personen bestond: ik en mijn moeder Nel Zuidema.

12 dagen voor de start kreeg ik een zeer zware tijding te verwerking. Mijn vader Roel Zuidema is op 77 jarige leeftijd overleden. Het heeft mijn gemoed en mijn laatste voorbereiding op dit WK danig beïnvloed.
Dit brengt me op het thema van mijn verslag: Terugblikken.
Veel momenten uit ons leven zijn aan me voorbijgegaan.
Roel is geboren in 1939 in Yogyakarta. Hij heeft tot 1951 in Indonesië gewoond. Zijn herinneringen aan het land en de taal zijn hem altijd te na geweest.
Zijn enthousiasme heeft ook bij mij, bij mijn broer en bij mijn zus onze voorliefde voor dat land doen ontwaken. En alle drie hebben we een fascinatie voor Azië.

Mijn ouders hebben me altijd mijn gang laten gaan en me waar nodig ondersteund. Ook toen ik ben gaan mediteren bij het Sri Chinmoy Center. Waar ik ook geïnspireerd werd tot het ultralopen. En helemaal toen ik me in 1999 zomaar heb ingeschreven voor onze 24 uursloop in Keulen. Ik rende 177 km en ik won er zelfs een beker. Toen al liep ik snel in de laatste uren. Mijn ouders begrepen dat hier mijn passie lag en ze hebben me volledig ondersteund. Ook toen ik me in 2000 volledig over de kop heb gelopen met een zware shin splint tot gevolg aangevuld met rare wonden aan mijn been (de broekspijp bleek te klemmen). Ik was veels te vroeg met de 48 uur begonnen. Roel had er uiteraard zijn gedachten over, maar hij heeft me verder gewoon laten doorlopen. Met eigenwijsheid, doorzetting en innerlijke kracht heb ik me in 2001 weer op de 24 uur gericht. En zowaar liep ik, opnieuw in Keulen, opeens 207 km. Deze editie werd gewonnen door de Hongaarse Edit Berces. Zij debuteerde op de 24 uur en ze zal een jaar later wereldkampioen worden.

Gaan we naar de Wereldkampioenschappen in Noord Ierland. Qua training zijn de laatste 2 maanden voor de wedstrijd de meest intensieve. Dit is tevens de periode dat mijn pa op de IC heeft gelegen na een ingrijpende operatie aan de slokdarm. Ik was in deze tijd steeds aan het pendelen tussen het lopen en een bezoek aan het UMC Utrecht. Roel wist de ganse tijd wat er gaande was en dat ik in training was voor het WK in Belfast. Met de toestemming van Roel en moeder Nel heb ik op 14 mei dit jaar deelgenomen aan de Sri Chinmoy 12 uur in Bazel. Waar ik opeens een PR liep met 117.6 km. (mijn eerste PR sinds 2012) En met de toestemming en waardering van mijn beide ouders heb ik begin juni mijn vlucht naar Belfast geboekt met een aanvulling van een paar dagen in Connemara. Er kon in geval van overmacht altijd worden gecanceld of een vroegere vlucht worden teruggeboekt.

De sportieve voorbereiding voor Belfast ging juist opvallend goed. Naast Bazel is op Texel de 120 km uitgelopen. En heb ik op 10 juni een nachtloop gedaan van Workum naar Urk. Een adembenemende, krankzinnige maar ook relaxte tocht van 77 km in mijn uppie van 22 uur tot 9 uur. Met een meditatie-pauze zowel bij zonsondergang als bij zonsopgang boven het IJsselmeer.
Eén dag voor het overlijden van Roel heb ik toevallig nog een marathon in Amersfoort gelopen. Met 27 graden en weinig schaduw een perfecte Spartathlon-training. Ik hoef niet te vertellen dat ik op de begrafenis de marathon compleet was vergeten. Tot een oom mij aansprak: “Hoe is je marathon gegaan?”
Ik zeg:”Prima, maar hoe wist je dat ik een marathon heb gelopen?”
“Dat heeft Roel me verteld” (mijn oom was op die dag nog op bezoek geweest)
Dit is één van de laatste tekenen van leven van mijn pa geweest

De dagen voor Belfast heb ik minder geslapen dan gewild. Door de omstandigheden, maar ook vanwege de hitte in NL. Gelukkig is het op de Campus waar we werden ondergebracht wel gelukt. De organisatie heeft veel werk gestoken in het geheel en de mensen zijn heel vriendelijk. (zoals ik op heel Ierland heb mogen ervaren). Helaas zijn er een aantal dingen minder goed verlopen. De wachtrij van 40 minuten voor het ontbijt op de dag van de loop en de kleine tapas-achtige maaltijd op de avond na de loop. Dat vind ik veel vervelender dan dat de techniek het laat afweten en dat je nergens ziet staan hoeveel km (of rondjes) je hebt gelopen.

Ik heb dezelfde verzorger als in Albi. Bert Wildervanck. Hij had me daar al heel goed geholpen, toen ik verkouden aan de start stond en toch nog tot 202 km kwam. We zijn goed op elkaar ingespeeld. Ik geef iedere ronde aan wat ik wil hebben in de volgende ronde. En dan is het er. Vanuit huis is een thermosfles meegenomen. Daarin is warm water voor thee en soep. Verder veel zoutjes, fruit, gember, wat trailmix.

Ik herinner me het WK van 2013 in Steenbergen. Daar liepen we nog in het oranje. Ik haalde 207 km met veel km in de laatste uren. Dit onder het oog van mijn vader en moeder en broer die langs de kant zaten. Helaas kon mijn zus niet komen. Mijn familie heeft van het hele evenement genoten. Inclusief de openingsparade en de prijsuitreiking. Nog steeds ben ik heel blij mijn familie het geheel van een 24 uur te hebben laten zien.

Van coach Ann Zonneveld heb ik de opdracht gekregen om alle tenen in te tapen. Door het warme weer in Nederland zijn mijn voeten bijna uitgedroogd en dat kan tot blaren leiden. Dit heb ik keurig uitgevoerd en gelukkig zijn de blaren ook keurig weggebleven.

In Belfast is het weer wat koeler. 17 graden overdag en 11 ’s nachts. Zaterdagmiddag motregen.
De loop begint zaterdag om 12 uur, noon. Op zich vind ik het een fijn tijdstip. Het is een tijdstip waarop ik vaak op een 24 uur ben gestart. Kan je ’s ochtends nog rustig uitslapen en naar de start gaan. En als het op de volgende dag licht wordt, heb je nog een aantal uur over om aan te zetten. In de vorige kampioenschappen, Turijn en Albi, was het om 10 uur en werd het om 7 uur licht. Te kort tijd om nog wat aan te zetten.
Ik heb tevoren aangekondigd hoeveel km ik na 6, 12 en 18 uur hoop te hebben, resp. 55, 107 en 157 km. (staat ook op Ultraned) Om dan in de laatste uren te zien hoeveel ik nog over heb. Maar net als alle andere 24 uurs loopt het toch weer iets anders. Dat is juist weer het uitdagende aan de 24 uur.

Om 12 uur gaan we met 400 lopers van start. 300 voor het Wereldkampioenschap en 100 voor de open race. Door de koele temperaturen loop je al gauw veels te snel. 10 km/uur. Toch zat ik ver achter in het veld. Gelukkig kwam er na 4 uur zowaar een buitje. Ik had hierop moeten anticiperen, maar ik had de plastic regenponcho niet gelijk voorhanden. (ik had zoiets lichts zelfs in mijn broekzak kunnen meenemen!) Het zwarte regenjack van onze outfit is helaas te warm. Gelukkig is de bui gelijk weg en begint het zelfs op te klaren. Er komt een lekker licht zonnetje door. Door de bui is mijn tempo wat gezakt. Gelukkig maar. Na 6 uur lopen heb ik 57 km, nog steeds 2 meer dan gepland. Velen gaan me voor. De eerste uren zijn er om mezelf in te houden en ervoor zorg te dragen dat ik me fris blijf voelen.

Na 6 uur komt de volgende fase in de 24 uur. Een aantal lopers moeten helaas gaan wandelen. Ik ga vertragen door iedere ronde ook een stukje te wandelen; ongeveer 300 meter na de algemene verzorgingspost. Ik wandel langs de verzorgers van de recreatieve lopers in de open race. Het wandelen is om te herstellen en hoe langer ik fris kan blijven, des te beter. De rondes meten 1653 meter. Een mooie afstand, want met 400 lopers en zeg 200 mensen langs de kant ontstaat er een geweldige sfeer. De hele ronde is in een mooi groen park. Overal bomen of water. We lopen om een meer heen met in het midden een eilandje. Het water houden we steeds aan de linkerhand. Het mooiste parkoers van alle kampioenschappen die ik heb mogen meemaken. Met 5 rondjes per uur zit je op 8,25 km/uur. Maar ik loop eerst nog 5 ½ ronde per uur. Zodra het donker wordt, vlakt het tempo af naar 5 rondes per uur. Na 12 uur heb ik 109 km. Ik ben nog nooit zo ver geweest halverwege een 24 uurtje.

Onderweg krijg ik aanmoedigingen uit de Nederlandse hoek. Bert reikt me keurig de bestelde soep, thee, gember, watermeloen, abrikozen, chips etc aan. Van de algemene verzorging pak ik gedroogd fruit, koekje, zoutje, water en als het er is pasta of aardappel.
Helaas moeten een aantal landgenoten vertragen. Endy gaat versnellen. Peter en onze dames gaan gewoon door. Dit geldt ook voor de lopers in de Belgische ploeg.
Omdat Belfast een stuk noordelijker ligt, is er nog altijd in een hoek licht. Die hoek wordt heel langzaam iets groter. We hebben inderdaad de mazzel dat er weinig bewolking staat, terwijl de temperatuur 10 graden blijft. Ik twijfel of ik me warmer moet kleden. Nee de korte broek blijft, maar moet ik lange mouwen aan? Hoewel er op 1 stukje een koude wind staat, kan ik gewoon verder kachelen met korte mouwen en onze beroemde zwarte singlet er overheen. Het mooie aan dit tempo is, dat als ik te hard ga, dan mag ik meer wandelen. En als ik te langzaam ga, ………. Mijn tempo wordt in wezen bepaald door de lengte van het wandelen.

Om 4 uur ’s morgens is het weer licht, nog maar 8 uur te gaan. Ik sta op 142 km. Met 8.5 km per uur heb ik 210 km. Inderdaad het aantal waar ik me op richt. De enige lopers uit de Benelux die nu nog rennen zijn Peter,Luc, Endy en ik. Jammer dat de anderen genoodzaakt zijn tot de wandelpas.
O ja. Sinds middernacht is het scorebord en zelfs de klok even defect. Mijn score wist ik aan de hand van mijn horloge en het feit dat ik steeds 5 rondes per uur liep. Toen ik rond middernacht mijn horloge moest opladen deed de klok het gelukkig wel. (ik ben nog steeds nieuwsgierig hoe Bert mijn horloge heeft opgeladen.)

Oeps ik heb 2x kort last van misselijkheid. Na een bordje pasta met een kop water. Komt naar mijn gevoel door het koude water. Anderen verdenken de pasta! Gelukkig is het gelijk over.
Na 18 uur sta ik op 159 km en na 18 uur 14 ½ minuut zijn de 100 mijlen binnen. PR
Ik meld mijn PR aan Bert en Lennart.
In 2010 zijn mijn ouders komen kijken hoe ik meeliep op de JKM. Vanuit verscheidene strandopgangen kwamen ze opdagen. Ik had toen 1 uur meer nodig voor deze 100 mijl.

Ik heb het gevoel weer harder te lopen. De rondetijden zakken, ondanks dat ik nog steeds hetzelfde stuk wandel. Ik herinner me Londen 2006. Hier heb ik mijn PR van 212.5 km gelopen toen in een negative split. Met een onwaarschijnlijk snelle laatste 6 uur. Door dit resultaat werd ik door Ed van Beek voor het eerst geselecteerd voor de Nederlandse ploeg. Mijn ouders waren super-enthousiast toen ze het hoorden.

Mijn voorsprong op Londen is nu nog ruim 2.5 km, maar als ik een PR wil lopen. Moet ik het tempo wat ik nu aan het lopen ben wel vasthouden. 9 km/uur.
Dit lukt in uur 19, uur 20. Ik begin er in te geloven. Maar 4 uur is nog steeds lang.
Er komt meer publiek kijken. En ook de zon breekt door. Ongelooflijk: zon in Noord Ierland.
Na 21 uur 186 km, na 22 uur 195 km, nog 1500 meter voorsprong op Londen.
De tussenstand wordt ook door Lennart vermeld. Omdat de tussenstanden blijven haperen was ik afhankelijk van mijn eigen waarneming, die gelukkig identiek is aan die van Lennart.
Na 22 uur en 33 minuten is ook op de 200 km een PR een feit. Doorgaan.
Het gaat goed. Ik word aangemoedigd door het Nederlandse kamp.
Mooi: de allerlaatste van de 129 gelopen rondes is de snelste: 1653 meter in 9 minuut 34.
En het is gelukt. Na 24 uur sta ik op 213.638 km een mooi nieuw PR. Een PR dat ik opdraag aan Roel.
In de eindstand ben ik nr 66 van de wereld. Nr 66 draagt zijn loop op aan zijn vader.
Hij weet dat hij in stilte met hem heeft meegeleefd.

Na afloop bleek ik 44 meter achter Luc de Jaeger te zijn geëindigd. Zeer tot hilariteit onder ons.
Luc heeft in de laatste uren ook veel km gemaakt. Moet ook wel gezien het feit dat ik hem in de laatste 6 uur niet ben tegengekomen. Maandagochtend heb ik Luc op de hoogte gebracht; hij wist zijn score niet eens.
Ik krijg het advies nog even te oefenen. En inderdaad: de Spartathlon komt er aan.
Maar serieus. De Spartathlon is natuurlijk een zware loop waar het veel warmer zal zijn. En als de maag het niet houdt, kan je snel uitvallen. Komt erbij dat mijn helper van toen ziek is.
Nee dat zal een lastige klus blijven.
Ik realiseer me absoluut dat een goede 24 uur helemaal geen garantie is tot …………. Mijn doel voor Griekenland zal uitlopen blijven, niet meer.

Later realiseerde ik me dat zowel mijn oude als mijn nieuwe PR in Groot Brittanië zijn gelopen. In 2006 in Londen en in 2017 in Belfast. Dit geeft me het gevoel dat ik in september 2018 op de Tooting-baan in Londen een poging moet wagen om mijn PR aan te scherpen.
Ik heb blijkbaar iets met Groot Brittanië. Please don’t exit too much!

Mijn moeder is heel content met deze 24 uur waar ze met ons heeft meegeleefd. Net als mijn vrienden van het Sri Chinmoy Marathon Team.
Ik weet zeker dat mijn vader heeft genoten hoe deze loop is gegaan; ik heb het hem in stilte verteld.

De uitslag staat op:
http://ultraned.org/n_item/f7099.php


Nitish Zuidema 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Ruim drie weken na dato rond ik mijn verslag over mijn ervaring in Sint Annen pas af. Typisch geval van een “schrijversblok”. Ik had geen inspiratie en kon er me niet toe zetten… Zijn een schrijversblok en een lopersblok communicerende vaten?

Na 13 kilometer (en 57 kilometer in totaal) in de tweede ronde besloot ik namelijk om te draaien. Mijn benen stonden vanaf aanvang twee ronde twee geparkeerd. En ronde twee bood verder geen escapes tot inkorting. Met mijn twintig minuten voorsprong stuitte ik bij de tegemoet komende achtervolgers op verwarring en onbegrip. Hoe kon ik nu stoppen en teruglopen? De twijfels slaan (achteraf) toe.

Zaterdag 17 juni stond de derde editie van de 100 mijl van Sint Annen op de kalender. De hele familie Mik stond vandaag in dienst van het welslagen van het evenement. Zoonlief droeg zorg voor de ICT, moeder en dochter verzorgden de facilitaire dienstverlening en vader was een levende bezemwagen.

Op de 100 mijl treden we ook in de voetsporen van een oude pelgrim. Een pelgrim is iemand die een heilige tocht maakt. Maar zijn ultralopers ook geen pelgrims? Op zoek naar je ziel, je identiteit, de drijfveren in het leven. We verschillen niet veel.

Zelf was ik vandaag volgens de deelnemerslijst “toerist”. Een toerist in Sint Annen is iemand die, van te voren al besluit, niet de volledige afstand te lopen. Door mijn werkzaamheden had ik te weinig kilometers kunnen maken. Op het menu stonden het afgelopen half jaar regelmatig marathons, maar de teller bleef bij mijn langste duurloop uiteindelijk op 50 km steken…. Niet een stevige basis voor het volledige menu. Maar de eerste en tweede gang mochten er ook wezen. Eén ronde van 45 km én een ronde van 65 km. De twee, niet evenwichtige, ronden zorgden voor hele stevige kost. Niet iets om je in te verslikken. Maar De 100 mijl van Sint Annen staat altijd op het menu, ook als je niet toekomt aan het hoofdgerecht…

Was de eerste editie qua deelnemers nog een redelijk regionaal evenement, nu ontwaart zich een internationaal gezelschap op zaterdagmorgen in Groningen. België en Groot Brittannië zijn ook vertegenwoordigd.

Om 09.00 uur worden als vanouds weggeschoten in het kloppend hart van Sint Annen. De eerste ronde leidde ons naar de Waddenzee. Al snel buiten Sint Annen loop ik vooraan samen met Vincent Kalkman, de winnaar van de vorige editie. Vincent voert langzaam het tempo op. Ik laat hem gaan. Net buiten Stitswerd last hij een sanitaire stop in en passeer ik hem. Maar als een waar gele trui drager speelt hij met het tempo en haalde me binnen de kortste keren weer bij en in. Net voor Warffum lopen we over een dijkje. Het gras reikt 45 centimeter hoog. Voor een trailloper een fantastische uitdaging, maar ik ben geen trailloper. Ik ploeter me door het gras en Albert Heikens, die constant op honderd meter achter me liep, klampt aan. Vincent zijn tempo zakt ook in, waardoor we even met zijn drieën lopen. We komen steeds noordelijker en dichter bij de Waddenzee. Werden we eerst nog vergezeld door bomen, nu wordt het landschap steeds kaler. De kust lijkt dichtbij maar schijn bedriegt. Na de verversingspost zijn we er eindelijk. De Waddendijk is een stevige klim en staat stevig geparkeerd in het landschap. Nu over de dijk naar het oosten. Op de Waddenzee is het eb. De Waddenzee die in gevaar is door gasboringen en de stijgende zeespiegel. Nu foerageren vogels ontspannen op de zompige bodem. De schapen lopen en grazen op de dijk. Hardlopers vinden ze niet fijn. Kom je (te) dichtbij dan rennen ze van je weg. In een tempo dat ik niet bijhoud. De lopslopende schapen ken ik van mijn duurlopen op de Knardijk in Flevoland tussen Harderwijk en Lelystad. Met de wind in de rug loopt het makkelijk naar Noordpolderzijl. Noordpolderzijl ligt er lieflijk bij. Hoe moet dat hier zijn bij een Noordwesterstorm met de bulderende wind die vrij spel heeft en tegen de dijk beukt, schaarse bomen die krom buigen en de duisternis die regeert zonder horizonvervuiling.

Nu lopen we weer terug naar Sint Annen. Ondertussen loopt Vincent weer voor mij en Albert weer achter mij. Tot mijn grote verbazing zie ik Vincent net voordat we Usquert verlaten stilstaan. Wat is er aan hand? Wederom een sanitaire stop of wacht ie gewoon? Nee, Vincent geeft aan fysieke ongemakken te hebben en geen risico te willen lopen. Hij staakt de strijd. Op het lange fietspad naar Kantens loop ik vervolgens alleen voorop. De contouren van Rottum doemen aan mijn rechterhand op. Rottum waar het twee jaar geleden licht werd op zondagochtend in mijn eerste editie. Mijn gedachten dwalen af maar worden ruw verstoord door de naderende voetstappen van Albert. Albert is duidelijk aan een versnelling bezig. Hij haalt me in en ik besluit hem te laten gaan. Doordat we net voor Middelstum verkeerd lopen komen we weer bij elkaar. In Middelstum vindt Albert de juiste route weer en laat mij en zijn begeleidende fietser achter. Het gat van 200 meter is voor een fietser snel te overbruggen. Buiten Middelstum probeer ik hem ook bij te halen. Ik nader hem tot 50 meter maar moet dan boeten voor mijn extra inspanning. Mijn benen blokkeren en mijn ademhaling gaat moeizamer. Mijn tempo laat ik zakken en zie Albert langzamerhand van me weg lopen. De prijs voor de eerste ronde moet ik me aan me voorbij laten gaan. Terug in Sint Annen pauzeer ik even. Albert Heikens uit zijn twijfels of ie zijn 100 mijl voortzet. Hij heeft last van opspelende kramp. Later hoor ik dat ie de strijd moest staken. Wat is hier aan de hand? Hebben we elkaar lopen gek te maken tijdens de eerste ronde? Na tien minuten pauze vertrek ik zelf toch. Om vervolgens na 71 kilometer terug te keren.

Sinds Sint Annen kamp ik met een overbelaste dijbeen. Het hardlopen beperkt zich tot maximaal 10 kilometer per keer in een rustig tempo. Mijn beslissing om om te draaien is de enige juiste geweest. Desondanks heb ik wederom genoten in Sint Annen . Van de weidse landschappen, de gezelligheid, de saamhorigheid en de bijzondere paden. En toch knaagt het…


Rienk Scholtemeijer 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Vandaag staat de tweede editie van de Midzomer marathon in Apeldoorn op het programma. De vorige editie heb ik niet deelgenomen. De speaker geeft aan dat er op alle afstanden circa 1.250 deelnemers zijn welke ze volgend jaar willen laten groeien naar het dubbele. Twee weken geleden is de insluiting gesloten.

Vier jaar geleden nam ik deel aan de voorloper van deze marathon, welke helaas ter ziele is gegaan. Vandaag start ik voor de eerste keer laat in de middag t.w. 17.00 uur. Een ideaal tijdstip voor me. Voor aanvang van de marathon nog even hallo tegen Sjoerd zeggen. Een prima prestatie heb je neergezet. En zie Wim en Ton Epskamp. Zonder iets tegen ze te zeggen, kan ik genieten van hen. Bij het startschot geeft Wim zijn broer nog een handgebaar om hem succes te wensen.

Tjonge dat is een tijd geleden dat ik Wim zag. 1 moment kan ik me nog helder voor geest halen. Op uitnodiging van Ed van Beek werden we uitgenodigd voor een soort van bondstraining. Wim, Ton Hendriks en Nitish waren o.a. van de partij. Twee trainingen op 1 dag. In de ochtend een baantraining. Iets van 3 x 3.000 meter welke je als duo diende te lopen waarbij elke drie kilometer in dezelfde tijd diende af te leggen. Samen met Nitish vormde ik een duo. We liepen ze donders constant. Tussen de middag een lunch met geweldige sportvoeding waarbij het mogelijk was frikadellen en kroketten te eten. Na de lunch stond er een duurloop van circa dertig kilometer op het programma waarbij we de top van de Holterberg passeerden. Op de top aangekomen zeggen Ton en Wim voor de grap 'wanneer begint de klim'. Ik lachte me helemaal een deuk. Het was voor mij een vette inspanning terwijl het voor hen een ontspannen duurloopje was.

Terug naar de marathon. Redelijk vooraan start ik. Waarom? Geen flauw idee. Waar ik heel vlot een flauw idee bij heb, dat het parkoers erg pittig is. Geen moment vlak. Vanaf het begin klimmen in een pracht omgeving. Ik loop voor mij doen te snel. Bij de kleine afdalingen versnel ik. Het zijn geen forse klimmen maar het is erg glooiend. Ik besef me terdege dat ik dit tempo niet volhoudt tot aan de finish. Geaccidenteerd terrein van begin tot einde. In mijn perceptie is dit de zwaarste marathon op asfalt in Nederland.

De eerste vijftien kilometer loop ik 10,7 kilometer per uur. Echter na vijftien kilometer begint de ellende voor me. De Amersfoortseweg nekt me. Wat een ellendige weg. De weg is ellendig omdat van de eerste stap tot en met de laatste de weg vals plat is. De lopers in het groepje waar ik mee oploop worden symbolisch steeds kleiner voor me. Ze nemen een Madurodam-formaat aan. Niet omdat ze qua lengte kleiner worden maar omdat ze bij me weglopen. De reden dat ik inklap is een combinatie van factoren. Ik mis de kracht in de benen in combinatie met het feit dat ik het dan mentaal laat gaan. Inderdaad het laatste heeft met een gebrek aan mentaliteit te maken. Maar ach wie zit er mee? Ik in ieder geval niet.

Vanaf het begin van de Amersfoortseweg loop ik tussen de 1/2 marathonlopers. Blijkbaar kende 1 van die lopers me. Sorry maar ik ken je niet. Hij zegt nog 'je finisht binnen de drie uur'. Haha maar hij beseft niet dat we nog een lusje moeten lopen. Aangezien ik het parkoers van te voren niet heb bekeken, bekruipt me het gevoel verkeerd gelopen te zijn omdat de finish nadert. Fuck weer verkeerd gelopen?! Gelukkig niet, de marathonlopers moeten circa twee honderd meter voor de finish rechtdoor het bos in. Weer hetzelfde begin ten opzichte van de eerste ronde. Lopen we vandaag twee dezelfde rondes? Nee toch? Toch niet weer die Amersfoortseweg? Bij de gedachte krijg ik al bijna nachtmerries maar zie de humor er ook wel van in.

Inmiddels passeert de een na de ander me. Laat maar gaan. Het is goed zo. Morgen wil ik geen spierpijn van deze marathon hebben. En daarnaast zou een ultra-topper zeggen 'deze marathon staat in het teken van een hoger doel dit jaar'. Inderdaad ik wil nog ergens iets langer lopen, dus leg deze marathon maar uit als een soort van training als niet ultra-topper.

Gelukkig is de tweede ronde exclusief die inmiddels veel besproken weg. We mogen het bos in. Helemaal super. Bij de Apenheul gaan we het asfalt op. En dan nog een iets meer dan een kilometer naar de finish. T.o.v. de marathon in het verleden in Apeldoorn mogen we vandaag langer 'genieten' van de Amersfoortseweg.

Het tweede deel lever ik zoveel in dat ik wederom tweede wordt als je de uitslagenlijst omdraait. Drie lopers finishen uiteindelijk onder der drie uur. Wat betreft deze marathon. Het is een aanwinst in een bosrijke omgeving.

Binnenkort maar eens een ultraloop op een vlakke ondergrond lopen waar je niet hoeft na te denken of je de weg kwijtraakt.


Sportieve groet,

Henk Harenberg 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]