Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 apr 2018
Der Rheinsteig
2 apr 2018
Pfalztrail 3 daagse
25 mrt 2018
Lentemarathon Amstelveen 25-03-18
11 mrt 2018
100 km Rheine 10-03-18
Verslagen in 2018
* April
* Maart
* Februari
* 18 feb 2018: Verslag van de 100 van Steenwijk 17-02-18
* 12 feb 2018: Brocken Challenge
* 4 feb 2018: 03 februari 2018 Blauwbekmarathon Oostwold
* 1 feb 2018: Vandaag Sri Chinmoy Marathon Amsterdam 27-01-18
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Februari 2018
 
Gisteren is de eerste editie van Steenwijk door BEEsports. Of BEE voor Bas En Erik staat, het zou zomaar kunnen. Vorig jaar heb ik na mijn laatste 24 uur in Duitsland me spontaan ingeschreven voor m'n laatste 100 km. Derhalve had ik startnummer 1. En wat het begrip 'laatste' betreft, dit begrip voelt op dit moment voor een 100 km als betrekkelijk.

Vol ontzag voor de afstand 100 km zou ik starten. Als een soort van voorbereiding had ik twee marathons in Amstelveen en in Oostwold gelopen. En bij beide had ik na afloop het idee dat die 100 km weleens 50 km te ver kon zijn. Te weinig kilometers in de benen. Veel weekkilometers gaat me fysiek niet meer lukken. Ooit vond ik 150 km normaal en af en toe 200 km per week prima. Toch heb ik me destijds onbewust 'goed' voor de gek gehouden omdat er geen talent is en was. Wat is dan de toegevoegde waarde van (te)veel weekkilometers? Van onderschatting is voor deze honderd kilometer dus absoluut geen sprake. Ik heb er zin in!

Met vijftien deelnemers (twee vrouwen en dertien mannen) beginnen we aan een mooie uitdaging. Ik heb er zin in. Vanaf de eerste stap weet ik mijn plek. Inderdaad achterin. Ondanks dat ik er maar een paar van naam ken, zien de deelnemers me er een potje afgetraind uit. Echte atleten waar ik van kan genieten.

Onder prima weersomstandigheden starten we om 10.00 uur op de atletiekbaan van AV Start'78. In een stevig tempo wordt er gestart. Ik vergis me bijna door in de eerste paar honderd meter het tempo te lopen wat by far te snel voor me is en laat iedereen maar gaan.

Voordat ik een kilometer afgelegd heb, haalt Mark van Hoorn me in. Volgens mij loopt hij de vijftig kilometer als voorbereiding op de honderd kilometer in Rheine. Stephane Ruel volgt al snel nadat Mark me gepasseerd is en zo volgt de 1 na de ander. En het blijft maar doorgaan. 1 kalende 50 loper presteert het om aan de binnenkant (over die richel) van de baan te passeren. Een aantal deelnemers hebben weinig tot geen verval of lopen zelfs met een negativ split. Wat ik waardeer dat Linda en ik regelmatig 'hoi' zeggen en af en toe elkaar een compliment geven. Linda loopt een steady tempo met een versnelling in het tweede gedeelte. Ze loopt op gevoel. Zelf zegt 'ik denk ongeveer 5'30'' per kilometer maar dat is wat achteraf blijkt toch sneller. Wat ik zelf qua tempo loop? Elk uur klok ik twee km waardoor ik kan zien hoe het verval is. Negativ split betekent voor mij echt negatief. Wat een maf woord eigenlijk negativ split terwijl het juist positief is.

Gedurende de middag breekt de zon door. De handschoenen kunnen in ieder geval uit. De muts laat ik op omdat het voelt alsof ik zonder muts loop.

Na de eerste drie uren regelmatig zeg ik regelmatig nog iets, vanaf het vierde uur keer ik in mezelf. Deels door vermoeidheid en deels doordat ik op deze manier graag hardloop.

Mijn plan om elk 1/2 uur iets te eten en te drinken lukt tot vier uur goed maar daarna stop ik na drie rondes. Te vaak naar mijn mening. Dit verander ik na tachtig kilometer. Dan kan ik de discipline blijkbaar wel opbrengen om 'pas' na twee km te stoppen voor een stop. Het kost me elke keer toch te veel tijd dat stoppen. Idem zoals de drie sanitaire stops in het clubhuis gedurende de eerste vier uur. Maar het kan niet anders. Een grote boodschap tja daar kan je niet mee doorlopen. Het is wel een goed moment de benen even te relaxen.

De koplopers blijven maar prima doorlopen. Idem als Sameena. Jemig wat loopt zij lichtvoetig. Daarnaast heeft ze ook als voordeel klein en licht te zijn. Een genot om haar te zien lopen. Maar dat geldt voor een ieder. Sameena ligt op de 100 km op de keurige tweede plek achter de ongenaakbare Stephane.

Op een gegeven moment heb ik een loper of beter gezegd een snelwandelaar in het vizier te weten Frank van der Gulik. Ik loop iets sneller dan zijn prima tempo. Hopelijk mag hij dit jaar deelnemen aan de Spartathlon en kan hij de finish halen. Vorig jaar was hij er zo dichtbij. Wat ik wil dat ik hem na elke vijf rondjes een rondje kan lappen. Het kost me moeite omdat Frank nagenoeg geen stops nodig heeft. Drinken dan nog wel maar volgens mij eet hij weinig.

Na circa 3,5 uur belt Erik. Rondje van de zaak? Nee Mark is begonnen aan zijn laatste ronde. Een prima prestatie en mocht je Rheine lopen dan moet deze 50 km je vertrouwen geven.

Inmiddels beginnen een aantal lopers te wandelen. Goed voor mijn moraal. Wandelen wil ik vandaag niet. Dit plan is in ieder geval gelukt. Het andere plan is te finishen. Mocht dit mogelijk zijn dan is het plan tussen de twaalf en dertien uur zijn. Meer zit er niet meer in het vat eh lichaam. Geen valse illusies scheppen.

Na circa 7.40' finisht Stephane. Ik heb geen flauw idee waar ik ergens zit qua afgelegde kilometers. Op het moment dat Stephane finisht, leert bij navraag dat ik nog 32 kilometer mag afleggen. Ach verschil moet er zijn, toch?

Intussen zijn er ook een aantal lopers gestopt om allerlei redenen. Het gros heeft rugklachten. Vanwege deze klacht moet Sameena helaas ook stoppen. Goh wat jammer. Linda schuift een plek door en ligt nu tweede overall. Hoe langer ze loopt, des te sneller ze gaat. Dit resulteert ook in een dik p.r. en een eindtijd van 8:40' minus 4 seconden. Op het moment dat zij stopt mag ik nog vierentwintig kilometer hollen. Geweldig!

De eerstvolgende finisher na Linda laat nog circa veertig minuten op zich wachten. Daarna finisht er nog 1 vlot maar dan duurt het weer circa een uur voordat de volgende finisht. Inderdaad het wordt steeds rustiger op de baan.

Het wordt ook frisser. Dus de handschoenen maar weer aan. Het laatste uur lopen ene Stan, Frank en ik nog op de baan. Stan is een goede gast. Volgens mij is hij nog maar zevenentwintig jaar. Hij is zo relaxed. Hij heeft een goede kop om een ultraloper te worden op +100 kilometer afstanden. Positief ingesteld. Tempo is van ondergeschikt belang. Volgens mij heeft hij wel een kilo gomballen gegeten. De gomballen zijn onderdeel van de verversingspost. Idem als de lekkere kniepertjes gemaakt door de oma van Erik. Of kniepertjes buiten het Noorden en Oosten in Nederland een begrip is?

De laatste vijftien kilometer prent ik me 1 ding in dat de laatste loodjes niet het zwaarst wegen wat maar deels lukt. Zo zegt Erik op een gegeven dat ik nog negen rondjes moet lopen maar de ronde er op is het nog negen. Tjonge wat kan je er dan tabak van hebben terwijl ik geeneens rook. It's all about vermoeidheid. Daarom is het talent er als ultraloper bij me nooit geweest. Word ik moe, dan is het positief denken meer een wens dan realiteit. In mijn perceptie begint het echte ultralopen ook pas na zo'n 125 km. Het mentale aspect is zo lastig te trainen. Volgens moet het in het aard van het 'beestje' zitten. Genetisch bepaald?

En of het de laatste honderd kilometer voor me is geweest? Mocht er nog iets komen, dan moet het vlot komen. Wat ik me wel besef dat dergelijke afstanden voor me niet echt gezond zijn. M'n bloeddruk stijgt (had ik ook ten tijde van veel weekkilometers) in de nacht en de dag na een dergelijke afstand. Ook mijn nieren zijn compleet van slag met als gevolg na afloop pissen als een reiger. Volgens mij heeft het te maken met oververmoeidheid na afloop. Krampaanvallen en dan nog geeneens specifiek in mijn benen. Toch het ultralopen blijft een ongrijpbare verslaving.

Voor iemand die interesse heeft, mijn eindtijd is dit keer 11 uur en 31 minuten en 2 secondes. Te snel volgens planning, had dus langzamer gekund. Gemiddelde 'snel'heid (op basis van 2 geklokte kilometers per elk uur) per uur: 8,7 km.

Gemiddelde 'snel'heid per uur (op basis van :

1e uur: 9,4 km per uur;
2e uur: 9,5 km per uur;
3e uur: 9,2 km per uur;
4e uur: 9,6 km per uur;
5e uur: 9,5 km per uur;
6e uur: 9,4 km per uur;
7e uur: 9,0 km per uur;
8e uur: 9,0 km per uur;
9e uur: 8,7 km per uur;
10e uur: 8,7 km per uur en
laatste 1/2 uur: 8,8 km per uur

Inderdaad redelijke wat verschil tussen bruto en netto-tijd. Gemiddeld 1 ronde per uur. Daar valt nog 'winst' te behalen maar wanneer deze winst behaald wordt?

Vandaag zou ik tweede zijn geworden v.w.b. het klassement van brildragende hardlopers en idem dito ook tweede zijn geworden in het klassement van mutsdragende hardlopers. Inderdaad waar ik zoal niet oplet tijdens een loopje. Waarom de organisatie hier geen klassementen voor had, begrijp ik nog steeds niet.

Na afloop nog even na even samen nagepraat met Stan (hij mag van zichzelf vandaag alles eten wat ongezond is) en met Erik, Bas en het kantine-personeel.

Hoe ik terugkijk op deze ultraloop? Tevreden, het liep wel lekker. Daarnaast de organisatie begrijpt wat het is een wedstrijd te organiseren. Het zit 'm vast in de karakters van de mannen i.c.m. het feit dat ze beide actieve lopers zijn. Maar toch het enige smetje is het ontbreken van bovenvermelde klassementen.

Sportieve groet,


Henk Harenberg 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
De 15e editie van de Brocken Challenge http://www.brocken-challenge.de/ was mijn 150e gelopen ultramarathon. Het ging niet vanzelf, maar met de 12u 29m was ik dik tevreden, temeer daar het er even naar uitzag dat ik de finish helemaal niet eens zou gaan halen.

De Brocken Challence (BC) bestaat grofweg uit twee gedeelten. De eerste 42 km van Göttingen naar Barbis heeft het parcours het karakter van een niet al te zware landschapsloop. Alleen de passage over de Hellberg op circa 23 km ‘ist ein bisschen trailig’. De eerste 5 km gaan door het Göttinger Wald omhoog. Hier lagen wat sneeuwresten maar het pad is daar goed beloopbaar. Voor het overige is het tot aan Rhumequelle (km 30) voornamelijk licht golvend akkerland waarover geasfalteerde wegen en paden gevolgd worden.

Dit jaar was de situatie op de Hellberg echter wat moeilijker door de vele omgewaaide bomen die over het pad lagen. Dat was een gevolg van de zware storm Frederike https://de.wikipedia.org/wiki/Sturmtief_Friederike van 18 januari. In het laagland werden toen windstoten gemeten tot boven de 140 km/u, op de Brocken zelfs boven de 200 km/u! We moesten ons tussen de obstakels door een weg banen en dat had tot gevolg dat ik samen met een paar andere lopers verdwaald raakte. Door zo veel mogelijk een oostelijke en afdalende richting aan te houden kwamen we na enige tijd zowaar weer op de met oranje pijltjes aangegeven route richting
Rüdershausen uit.

Vanaf Rhumequelle begint het ‘Harzvorland’ met een aantal wat serieuzere heuvels. Hier is het vaak de kille wind die vanaf de besneeuwde Harz omlaag komt die het voor het gevoel onaangenaam maakt. De temperatuur, die bij de start om 06:00 enkele graden onder 0 lag, liep hier op tot net boven het vriespunt. Daar is niet goed op te kleden. Onder de wind- en waterdichte buitenste kledingslaag hoopt zich transpiratievocht op waardoor het hele lijf klam gaat aanvoelen. Maar zonder die buitenste laag is het ook weer te koud. Dus linksom of rechtsom wordt je nooit warm. De enige remedie is dan ook in beweging te blijven. Dat lukte die eerste 42 km trouwens wel, waardoor ik om 11:30 in Barbis arriveerde. Daar heb ik een droge onderlaag aangetrokken die ik in mijn rugzak had meegedragen. Ook het totaal nat geworden windjack heb ik verwisseld voor een ander. Want vanaf hier begint de ‘echte’ BC pas nu we de Hochharz gaan betreden. En dat zou ongetwijfeld betekenen dat ik stukken moest gaan wandelen, waardoor je sneller afkoelt.

De volgende 10 km gaan voortdurend omhoog, het Steinaër Tal volgend. Een mooi stuk van de route langs een snelstromend beekje. Van de hellingen komen kleine watervalletjes naar beneden waarin zich prachtige ijssculpturen hebben gevormd die een tinkelend geluid maken. Vanaf nu is er geen bebouwing meer en behalve een enkele verdwaalde wandelaar kom je geen mens meer tegen.

Kon ik hier in voorafgaande jaren nog in een dribbelpasje omhoog, dit keer heb ik het hele stuk moeten wandelen. De loopstokken hielpen daarbij wel om er nog enig tempo in te houden. Maar uiteindelijk was daar dan de Jagdkopf waar een geïmproviseerde verzorgingspost was ingericht. Toen ik daar hoorde dat er nog maar 7 lopers achter mij zaten zonk de moed me in de schoenen bij het vooruitzicht van nog 26 zware kilometers ploeteren door de sneeuw. Uitstappen (ja, serieus daar dacht ik aan) was op dit punt gelukkig onmogelijk, dus zat er niets anders op dan maar weer verder te gaan richting Lauschebuche.

Ik werd ingelopen door een klein groepje waarbij ik me wist aan te sluiten. Tijdens de nu volgende lichte afdaling begon ik me weer wat beter te voelen en zonder verdere problemen bereikte ik de post bij Lauschebuche (Braunlage). Een heerlijke post met koffie en hete soep. Ja, en dan, met nog ‘maar’ 18 km te gaan, aan de rand van het Nationalpark Hochharz, begint datgene voelbaar te worden wat ik de ‘aantrekkingskracht van de Brocken’ noem. ‘Wir würden es schaffen!’. De etappes worden korter en afwisselender. Je loopt langs loipen en komt veel afdalende langlaufers tegen. Er ontstaat een alpine sfeer en het sneeuwbedekte landschap is een plaatje. 6 km naar Königskrug, dan nog 4 naar Oderbrück en je staat aan de voet van de Brocken.

De resterende 8 km omhoog naar de top van de Brocken is een wandelfeestje. De avond valt en er komt een dichte mist opzetten. Het is geheimzinnig onder de dik besneeuwde sparren. Maar dan, op nog 4 km te gaan, gaat het bijna mis. Er volgt een zeer steile helling (30%) van ongeveer 100 meter (‘der Rampe’) naar het talud van de Brocken-spoorbaan. Ineens gaat het niet meer. Bij elke stap ben ik buiten adem en voel ik misselijkheid opkomen. Op een gegeven moment moet ik zelfs in de sneeuw gaan zitten. Het is inmiddels bijna donker, er waait een koude wind en het sneeuwt. Ik voel een lichte paniek opkomen. Wat is er aan de hand? Ik weet het niet.

Uitputting? Ik sta op en schuifel pasje voor pasje naar boven. Dan realiseer ik me dat het mijn maag
is. Te weinig gegeten en te veel koud water uit mijn veldfles gedronken. Ik heb nog een energy bar bij me en probeer deze tegen heug en meug in naar binnen te werken. Dat valt niet mee, want hij is
koud en hard geworden. Al kauwend, duizelig en misselijk kom ik boven. Nu volgt er nog een licht stijgende kleine 3 km langs de spoorbaan, die langs een spiraal naar boven gaat. Het gaat weer beter met me. Ik kom afdalende wandelaars tegen die me aanmoedigen en toejuichen. ‘Bravo!’, ‘Super!’. ‘Bald geschafft’. Daar is de Brocken Strasse. De laatste steile meters geven geen probleem. De mistige lucht kleurt rood en oranje. Dat zijn de lichten van het spoorwegstation. Linksaf. Ratels en kreten klinken op uit het duister. En dan doemen de contouren van het Brockenhotel op. En het finishdoek. ‘Ziel’!

Mijn 9e BC is een feit. En daarmee ook de 150e ultramarathon. En dat mag wel even gevierd worden met soep en worst in de warme Goethesaal. En dan voor de tweede maal omkleden in droge kleding om vervolgens over de donkere Brocken Strasse de 10 km terug te lopen naar Schierke waar de bus
naar Göttingen wacht. En ach, dat die bus dan vervolgens na een kwartier met panne langs de weg staat is natuurlijk een futiliteit na deze geslaagde loopdag. Met een vervangende bus werd ik vlak voor middernacht netjes voor mijn hotel afgezet nadat de meeste andere passagiers bij het startpunt waren uitgestapt.

Zoals een van de deelnemers in zijn verslag http://www.trailrunning.de/laufberichte/brocken-challenge/kalt-hart-schoen-und-unberechenbar/3559 terecht opmerkte: ‘Die Brocken-Challenge ist längst Kult’.

(Of het klopte van die 7 lopers die op de Jagdkopf nog achter mij zouden hebben gezeten betwijfel ik. Of ik moet daarna weer heel wat lopers hebben ingehaald, want uiteindelijk waren het er 26 die na mij finishten).


André Boom 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Gisteren werd voor de vierde keer deze marathon georganiseerd. Een prima initiatief.
Gisteren nam ik voor de derde keer deel.
Gisteren onderscheidde deze marathon zich wederom prima door ons een nieuw parkoers voor te schotelen.
Gisteren was het een superdag om wederom 'oude' bekenden te ontmoeten zoals Adrie, Wilma, Dik, Gerik, Erwin, Janneke, Sjoerd en Gerwin.
Gisteren was er een originele start in een schuur bij een boer.
Gisteren stond ik te genieten toen Janneke en Adrie voor de start een interview hadden met TV Noord.
Gisteren eerst in een 1/2 uurtje met de bus naar de start gebracht.
Gisteren na tien minuten al natte voeten vanwege al het water op de smalle paden.
Gisteren de eerste vijf kilometer in de sliptream van Dick en Wilma gelopen.
Gisteren na deze vijf kilometer deze kanjers laten lopen omdat het tempo bij hen omhoog ging.
Gisteren tot circa vijftien kilometer ongeveer hetzelfde tempo gelopen als Adrie.
Gisteren genoten van de stilte van de omgeving.
Gisteren genoten van het alleen lopen.
Gisteren op de 1/2 marathon doorgekomen in 2 uur en 1 minuut.
Gisteren wederom steken in mijn zij op circa 30 km (reden het onderdrukken van een buikgriep?
Gisteren zat ik er na 25 kilometer al redelijk door, toch de weinig kilometers in de benen of te snel gestart?
Gisteren voelde het niet als te snel gestart maar wellicht houd ik mezelf onbewust voor de gek.
Gisteren beseft dat een lage vier uur nog even op zich laat wachten en hoe lang het begrip 'even' duurt?
Gisteren elke verversingspost gedronken en gegeten. Zelfs sinas tot mijn verbazing.
Gisteren vond ik de korte afslagen op de smalle paadjes niet prettig aanvoelen.
Gisteren hadden we goed weer.
Gisteren vond ik de laatste 1/2 marathon pittig vanwege de vele bruggetjes en twee viaducten.
Gisteren beseft dat de drie Bruggen in Kampen het wat dit betreft dient af te leggen t.o.v. deze marathon.
Gisteren beseft dat ik liever op zondag een wedstrijd loop dan zaterdag vanwege m'n drukke baan.
Gisteren het tweede deel circa 17 1/2 minuut verval.
Gisteren na afloop blij te horen dat de marathon een aantal honderden meters langer was.
Gisteren in het tweede deel dus een kleine 15 minuten verval op basis van deze extra honderden meters.
Gisteren waren mijn hoogtepunten Adrie weer te ontmoeten en het fijne mini gesprekje met prima Wilma.
Gisteren heb ik Yin of is het nou Yang gemist?
Gisteren wederom me afgevraagd wat de toegevoegde waarde is me te wagen aan een 100 km over twee weken, I am not crazy Henkie?
Gisteren genoten hoe Henri iedere finisher enthousiast onthaalde.
Gisteren na afloop ben ik prima verzorgd door Adrie en nog fijn nagepraat.
Gisteren ook genoten dat Adrie een eindtijd onder de vier uur liep. Idem als Bennie.
Gisteren gedacht aan het fijne idee een marathon ergens in the middle of know where te lopen in Mexico.
Gisteren + 1 dag = zondag genoten van het veldrijden WK.
Gisteren + 1 dag wens ik een ieder een fijne zondag


Henk Harenberg 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Vandaag wordt de marathon voor de tweede keer op rij georganiseerd.
Vandaag betekent het voor mij de tweede finish op deze marathon.
Vandaag betekent het voor mij ook de eerste marathon in 2018.
Vandaag betekent het voor mij idem als vorig jaar de eerste marathon na een familiebezoek in Mexico van een klein maandje.
Vandaag lopen we om organisatorische reden een ander parkoers t.o.v. vorig jaar.
Vandaag lopen we op het afwisselende parkoers van de 6 uur en de 50/100 km welke Sri Chinmoy Marathon organiseert.
Vandaag super om 'oude' bekenden te ontmoeten.
Vandaag heeft Jan van de Erve zijn drumstokjes een keer niet mee genomen.
Vandaag loop ik met vijf kilo minder lichaamsgewicht t.o.v. vorig jaar i.v.m. minder stress waardoor mijn hormonenspiegel in rust is.
Vandaag starten we met circa 60 deelnemers.
Vandaag staat er een sterk deelnemersveld (uiteraard mezelf niet meegerekend) aan de start.
Vandaag vele omgevallen bomen die gelukkig van het parkoers verwijderd zijn.
Vandaag vertelde Bennie me vol enthousiasme dat dit zijn vierde marathon in één week tijd is.
Vandaag als nagenoeg laatste gestart.
Vandaag een keer eigenwijs de eerste 27 kilometer niets gegeten en gedronken.
Vandaag na het eerste bekertje energie drank krampen in mijn zij en buik.
Vandaag nadat eerste bekertje genoodzaakt kleine stukjes te wandelen.
Vandaag gefinisht in 04.13.25 wat betekent 21 minuten minder langzaam t.o.v. vorig jaar.
Vandaag beseft dat een lage 4 uur/erg hoge 3 uur nog tot de mogelijkheden kan horen als ik niet eigenwijs ben.
Vandaag haalde Lex me drie rondjes voor het einde in.
Vandaag vroeg Lex zich af of hij de laatste circa 7,5 km versneld had: Nee ik heb het laten gaan.
Vandaag genoten van iedereen maar speciaal van toppers als Pascal van Norden, Bram van Rijswijk, Gert Mertens en Leonie Ton.
Vandaag heeft van deze toppers sowieso Pascal de wedstrijd als training gelopen (volgens mij Léonie ook).
Vandaag bestond het podium bij de heren uit 1. Pascal (02:50) / 2. Bram van Rijswijk (02:51) / 3. Gert Mertens (02:54).
Vandaag bestond het podium bij de dames uit 1. Léonie Ton (03:13) / 2. Jannet Lange (03:48)
Vandaag was nummer drie bij de dames sorry maar ik heb geen flauw idee.
Vandaag wederom genoten van de sympathieke organisatie die alles tot in de puntjes geregeld had.
Vandaag vind ik het ook super dat o.a. vanwege deze organisatie toppers deelnemen.
Vandaag wederom veel honden gezien die ons met rust lieten.
Vandaag ook genoten van de teksten van Sri Chinmoy.
Vandaag vraag ik me af hoe ik in vredesnaam over een paar weken een 100 km kan finishen.
Vandaag is gisteren alweer.

Vandaag sluit ik af met een sportieve groet.

Vandaag Henk Harenberg 
 
[ top pagina ]