Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
13 okt 2018
Salomon Ultra Pirineu
7 okt 2018
Self Transcendence 24 uur London
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
Verslagen in 2018
* Oktober
* 31 okt 2018: Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
* 13 okt 2018: Salomon Ultra Pirineu
* 7 okt 2018: Self Transcendence 24 uur London
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2018
 
Verslag van de Endurance trail Millau

Als je het seizoen 2018 moet beschouwen, heb je in oktober meer om op terug te kijken, dan naar uit te zien. Deze beschouwing stemt me positief: limiet WK 24 uur gelopen, als voorbereiding een degelijke 20 uur in de Transgrancanaria en een goede 11e plaats in de Monschau Ultrarun. Oh ja, en ik won de Bergrace Trailrun Experience. Maar van de 17 starters op deze marathon afstand was ik de enige die de finish haalde. Deze kanttekening zorgde dat de kurk op de champagnefles bleef bij thuiskomst.

Het valt direct op dat er maar één Ultratrail in dit rijtje zit. Deze trailrun droogte kwam niet alleen door de gedeelde focus met de 24 uur, maar zeker ook door het niet kunnen starten in de Montagníhard, door een bilspierblessure. Waarom weegt een smet toch altijd zwaarder dan positieve uitslagen? Er moest nog iets gebeuren om van 2018 ook een goed trailrun jaar te maken.

Toen ik in juli besliste om niet te starten in de Motagníhard zat ik op een grasveldje in het pittoreske Alpendorpje Comloux. Balen, balen, balen schoot door mín hoofd. En weer zoín rot blessure. Het werd tijd om anders te gaan trainen. Mijn lichaam sterker maken en weerbaarder tegen blessureleed. Of het door deze andere aanpak komt weet ik niet, maar ik stond vrijdag 19 oktober topfit aan de start in Millau voor de 101 km Endurance Trail.

Ik werd in de 2 startvakken vergezeld van nog zoín 1400 lopers. Toen ik hier in 2014 en 2015 ook liep, waren het er 1000. De race had duidelijk aan populariteit gewonnen, ook getuige het groot aantal lopers met een ITRA index van boven de 800. Dat sterke deelnemersveld was ook goed te merken in de eerste kilometers na de start. Het was, na een half uur stilstaan, volle bak richting de eerste klim.

Vanwege de drukte op dit stuk, mag je in de eerste klim je stokken niet gebruiken. Dat bericht is niet bij iedereen doorgekomen blijkbaar want er zwaaien nogal wat punten in het rond. Oppassen dus! Na zoín 30 kilometer wordt het licht en heb ik een goed ritme te pakken. Overigens ken ik geen andere wedstrijd waar zo veel lintjes en reflecterende strips hangen als hier. Waar je soms nog wel eens even goed moet kijken in het donker, gaat het navigeren hier vanzelf.

De kilometers verstrijken. Ik herken het vaste patroon weer. In de klimmen ben ik sneller dan de lopers om mijn heen, in de afdalingen leg ik wat toe. Maar de belangrijkste constatering is de kracht in mijn benen. En geen pijntjes. Komt dat nu allemaal door die nieuwe aanpak?

Dat mijn vorm goed is, blijkt uit het feit dat het eerste gevoel van vermoeide benen pas bij de ravito op 63 km de kop opsteekt. Bij het verlaten van deze post loop ik wat op met een Belgische loper. Volgens goed gebruik valt er in de afdaling een gaatje tussen ons. Plotseling zie ik hem staan. Knie kapot gevallen en een pijn vertrokken gezicht. Ik geef hem een paracetamol en help met het aanbrengen van de verband. Gelukkig zou hij de race wel uitlopen.

De temperatuur in de middag neemt tropische vormen aan. Het zweet gutst uit mín lijf. Bij alle posten is het drinken lauw. Wat had ik graag één koud drankje gehad.... Ik weet dat de laatste klim de steile muur naar la Cade is. Nog maar één keer de soft flask vullen met lauw water. Straks aan de finish ga ik me te buiten aan koude drank. Cola, Spa Rood, als een Fata Morgana zie ik de grote, gecondenseerde, glazen voor me.

Bovenop la Cade de laatste ravito. De benen zijn aardig ďvolĒ en na nog een lauw watertje dribbel ik verder. Tijd om deze race af te maken. In de afdaling denk ik nog even aan Combloux en de Motagníhard. En aan de uren in de gym en al die oefeningen op het matje in de achtertuin. Of dit nu alléén het verschil heeft gemaakt weet ik niet, maar de laatste keer dat ik zo makkelijk een race van 100 km en ruim 5.000 hoogtemeters liep, is lang geleden. En met een tijd van net boven de 14 uur nog een prima tempo ook.

De laatste afdaling kent wat gladde stukken. Niet teveel dagdromen dus, maar scherp blijven. Dan verschijnt het bungalowcomplex en de finish boog rechts onder me. Missie volbracht. Niet het laatste trapje op rennen. Met vermoeide benen is de kans op vallen net even te groot. Die fout maakte ik in 2014. Die 2 seconden maken ook niet meer uit.

Over de streep volgt de ontlading. Een goede ultratrail brengt mijn seizoen weer in balans. 2018 is dus een goed jaar! Ik steek mín armen in de lucht en ben blij met de 69e plaats. Mijn verzorgers zie ik links van mij staan. Als het goed is, komt nu dat koude drankje. Mijn moeder pakt vol trots de tas en zegt, kijk eens een colaatje. Hij is wat lauw, maar als je dorst hebt, zal hij best smaken. Tuurlijk, dank je wel!


Arjan van Binsbergen 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Een lang weekend naar de Pyreneeën met de camper is gekkenwerk. Het sturen van de ongeveer 2.000 km heen en terug is een serieuze aanslag. Dan heb je het nog niet over de financiële aanslag op je portemonnee. Brandstof en tol; het wordt er steeds gezelliger op.
Dan was ik maar weer uiterst blij met een loopmaat die een goedkoop vluchtje met Ryanair incl. verblijf had geregeld voor 2 keer niks. Op naar de Salomon Ultra Pirineu 110 km met 6.800 HM.

De start was in Bagga, een zeer pittoresk stadje in de Spaanse Pyreneeën. Zo'n stadje, waar je Zorro ieder moment over de daken kon zien springen. Om zes uur 's morgens werden we met ongeveer 950 runners, voornamelijk Spanjaarden, weggeschoten. De sfeer was prima. De trails in Spanje en dat zijn er nogal wat, staan toch wel bekend om een hoog enthousiast publiek gehalte.
Buiten het stadje gingen we direct flink omhoog naar het hoogste punt in de race op 2.500 meter. Helaas zat het looppeloton nog te dicht bij elkaar, wat leidde tot een flinke loopfile. Daarna konden we vrijuit doorlopen. Een prachtige route door de Pyreneeen lag voor ons. Rond de top op 2.500 meter zagen we zelfs rondcirkelende gieren. Misschien hopend op een slachtoffer hier of daar?

Op weg naar de volgende klim op 2.200 meter werd er een serieuze onweerswaarschuwing gegeven. We werden verplicht om thermokleding en een
regenbroek aan te trekken. Gelukkig kwam het niet zover. Er zijn stukken bovenin waar je liever niet in aanraking komt met dit weerfenomeen.

Intussen waren de eerste uitvallers al gesignaleerd. Vooral door de warmte, 25 graden plus, gaven velen de pijp aan de bekende Maarten. Zo ook mijn loopmaat.

Natuurlijk zat het venijn weer in de staart. De laatste 2 a 3 klimmen waren door een bos, recht omhoog, over forse stenen en wortels. En omdat ik niet het looptempo van Kilian heb, moest ik met vele anderen dit stuk in de nacht overwinnen. Na 24 uur en 30 minuten kwam ik over de finish. De winnaar lag intussen al 12 uur thuis op de bank bij moeder de vrouw. Ik val in herhaling, maar ik blijf mij over het looptempo van deze eliterunners verbazen. Een gemiddeld looptempo van 9 km per uur op deze route is onvoorstelbaar.

Ongeveer 50% is deze race uitgevallen, dus ik mag niet klagen dat ik weer in levende lijve de finish heb gehaald. Natuurlijk wederom ondersteunt door mijn vrouw die mij geweldig bevoorraad heeft met heerlijke versnaperingen die ik jammer genoeg zelden bij de verzorgingsposten aantref.
Geinteresseerd in de race? Op You Tube staat een kort, maar mooi filmpje: Salomon Ultra Pirineu highlights 2018.

See you bij the Cinghiale in Toscane.
Groet, Hans Lems
(jlems < > xs4all.nl) 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Op 22 en 23 september heb ik meegedaan aan de ST 24 uur op de baan van Toothing Bec in Londen. Ik heb speciale herinneringen aan deze baan, want hier heb ik in 2006 en in 2009 meer dan 210 km gehaald. En ook deze loop zal gedenkwaardig worden. Want het is er nooit zo koud en nat geweest sinds 1992.
Toch is het me opnieuw gelukt om over de 200 km te komen. Ondanks dat ik veel te grote twijfels had door de slechte weersvoorspelling. Ik heb tot 7 uur in de loop aan een plan B lopen denken; dat is gas terug nemen, eventueel rusten, en me sparen voor een latere 24 uur, bv in Milaan.

Maar 2 jaar geleden liep ik in Albi met een zware verkoudheid al hoestend en proestend ook 202 km. En destijds in Steenbergen dezelfde afstand met een raar functionerende knie. Verder heb ik dit jaar ook meer met kou geoefend (koude douche, Wim Hof methode). Bovendien heb ik net een mooi boek over de wolf gelezen. Wolven houden van kou; dus ik hoef alleen maar mijn wolvenaard naar voren te halen.

Van coach Ann Zonneveld kreeg ik te horen dat ik in goede vorm ben. Dit n.a.v. 48 uur Kladno. En een sterk gelopen Sri Chinmoy Marathon en 47 mijl (3.25 om 7.26 met 3 dagen verschil!) in New York.

Maar ja, er was een orkaan in de VS, geheten Florence. Die splitste zich op en een deel trok de Atlantische Oceaan over en, ja hoor, precies tijdens de 24 uur zat ie dus boven Engeland (en ook Nederland). Gelukkig niet meer als storm, er was zelfs weinig wind. Maar wel waterkoud en 15 uur neerslag, de eerste 8 uur en de laatste 7 uur. Het was dus droog in de donkere uren.
We waren genoodzaakt te lopen in een regenjack en met muts, later ook handschoenen en lange broek. Benen insmeren met olie. Bovendien moesten we ons vaak omkleden; met als gevolg tijdverlies. Dit weer is tegengesteld aan wat we de afgelopen 5 maanden hebben gehad. Moeilijk er op voor te bereiden.

De 24 uur wordt georganiseerd door het Sri Chinmoy Marathon Team en alles is goed geregeld. Veel voeding, en veel te drinken. Warm en koud. 3x een maaltijd. Soep en 4 soorten thee. Je bestelt het en je krijgt het de volgende ronde. Water, cola, energiedrank, ginger-ale etc kan je altijd pakken. Brood, fruit, zoet, zout idem.
Rondes worden geteld door tellers maar ook met chip. Tellers wisselen elkaar af. Ik had 4 verschillende tellers. Ze hebben al mijn 505 passages geregistreerd. Er zijn 46 lopers begonnen en ik denk bij elkaar 10 tellers.
De helft heeft het uitgelopen. Onder de deelnemers kende ik alleen Bhauliya van het Sri Chinmoy Marathon Team en Reima Hartekainen, een Zweedse loper die hier ook meeliep toen ik hier de vorige keer liep.
Maar met de andere lopers ontstaat vanzelf een band; je passeert elkaar vaak genoeg.

Naast de baan staan de kleedruimtes, een extra toiletgebouw en een ruimte voor de masseur. Ik heb al mijn spullen kunnen plaatsen in een materiaalhok; droog, verlicht en ook ruim waardoor ik snel mijn spullen kon vinden als ik me bv moest omkleden.
Het hok staat naast de tellers. De meesten van hen ken ik langer en zij hebben me onderweg vaak genoeg aangemoedigd. Zeker Tarit en organisator Devashishu.

In het midden van de baan staat een bord met de resultaten van de eerste 40 lopers; deze staan in mijlen vermeld en ze worden iedere ronde ge-update. De baan is 400 meter en dat is net minder dan ¼ mijl. Maar daar kan ik mee leven; ik kan rekenen.
Na 2 uur sta ik 28ste, na 5 uur 19de, na 12 uur 17de, na 18 uur 13de, na 22 uur 10de en na 24 uur 7de Dus eigenlijk een langzame beweging naar voren. 50 km in 5 uur 17, 100 km in 11 uur 11, 150 km in 17 uur 25 en 200 km 23 uur 44 Maar dit zijn alleen maar cijfers.

Aan de start voel je gelijk hoe koud het is. Ik wil proberen na 6 uur op 56 km te staan, vanaf daar kan ik de overige 18 uur met 8 km/uur doorgaan voor 200 km. Dat was mijn startdoel. Dat is gelukt, maar ik had na 6 uur wel een dip. Het ingehouden lopen van de eerste uren is lastig met deze kou. Organisatrice Shankara raadt me aan om te kleden, want ik zie er koud uit. Was heel verstandig. Maar de dip blijft.

En na 7 uur doe ik iets wat voor mij heel ongewoon is. Ik neem lekker een beker cola. En eureka; dit werkt. Ik krijg meer energie en loop rustiger; ik zag van de week een filmpje van de Ashton Brothers en dat deed me veel plezier; ik probeer me deze geheel terug te herinneren en ook de stemming keert om.
Ik drink veel warm spul en het helpt ook dat de regen gestopt is. Ik maak wat extra bewegingen met de benen en ik voel dat ik nog veel kracht heb. Good news. Na 12 uur lopen heb ik 106 km. Ik loop 8 km per uur oftewel 20 rondes op de baan. En dit gaat goed. Ik probeer een kleine voorsprong op te bouwen en zo een rondes extra te winnen. Maar helaas steeds als ik die 400 meter win, verlies ik het weer, doordat ik naar het toilet moet. (of omkleden). Dit gaat de hele nacht door en zelfs de volgende dag.

Om 6 uur is het licht. Ik heb de ervaring uit mijn vorige 24 uurs, dat ik in de laatste uren kan aanzetten en zo op een hoger totaal aantal kan komen. Maar deze vlieger gaat nu helaas niet op. Net als in Albi kan ik alleen maar verder gaan in dit tempo. Aanzetten ging toen niet en nu dus ook niet. In Albi was net als nu koud. Het lijkt er op dat kou de energie hiervoor wegneemt.
Jammer, want anders was 210 mogelijk geweest en dat was de kwalificatie voor het EK 24 uur in 2020.

Nu eindig ik op een mooi aantal van 202.151 meter (zevende plek) en ben eerste 50+. Uiteraard een goed resultaat, waar ik op hogere leeftijd op terug kan kijken. Winnaar is Michael Stocks met het opzienbarende aantal van 249 km, net voor Paul Maskell met 247 km. Opvallend is verder het wereldrecord van de 85-jarige Geoffrey Oliver met 124 km.
De vorige keer dat ik hier liep was hij 77 en liep hij ook al records in zijn leeftijdscategorie.

Uitslag:
https://uk.srichinmoyraces.org/files/results_basic_2018.pdf
Website:
https://uk.srichinmoyraces.org/london-24/previous-results/2018#node-10714

Een week na Londen was de Spartathlon in Griekenland. En helaas hebben ook de deelnemers hiervan te maken met een storm die helaas nog voor veel en veel meer neerslag heeft gezorgd!

Nitish
(nitishz <> zoho.com) 
 
[ top pagina ]