Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
28 nov 2018
Trail del Cinghiale
27 nov 2018
NbmK (Amsterdam Marathon 2018)
19 nov 2018
Dagboek Spartathlon 2018
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
Verslagen in 2018
* November
* 28 nov 2018: Trail del Cinghiale
* 27 nov 2018: NbmK (Amsterdam Marathon 2018)
* 19 nov 2018: Dagboek Spartathlon 2018
* Oktober
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2018
 
De laatste trail van mijn seizoen speelde zich af in de Toscaanse heuvels. Mijn Engelse loopvriend Steve wonend in Denemarken wilde nog een 5 punter lopen i.v.m. met zijn niet uitgelopen UTMB van dit jaar. Ik had hem beloofd mee te lopen, zodat ik misschien wat ondersteuning kon geven tijdens de race.

De trip naar de start was al een ultratrail op zich. Te kleine stoelen in het vliegtuig, overnachten op het vliegveld omdat ik te laat bij het Rental Car gebeuren was. Een deel van de nacht moest ik zelfs buiten doorbrengen wegens het sluiten van de luchthaven. Ieder moment verwachtte ik het Rode Kruis met een pan erwtensoep, maar helaas.

's Morgens om 8.00 meldde ik mij bij de Rental. Daar werd mij fijntjes medegedeeld dat ik te laat was en de avond daarvoor mijn auto had moeten afhalen. Of ik maar even 120 euro wilde betalen voor een nieuwe reservering. Na wat gediscussieer met de verhuurder en overleg met mijn vrouw konden wij niet anders dan wederom de beurs trekken.

Eindelijk op weg naar de startplaats van de Cinghiale trail. Het duurde echter zeker een uur voordat ik gewend was geraakt aan de Italiaanse rijstijl. Geen richting aangeven, toeteren, telefoneren, overal tussendoor piepen, dit zelfs met de Carabinieri in de buurt. Pas nadat ik even asociaal ging rijden als mijn Italiaanse vrienden dwong ik respect af en kon ik redelijk doorkachelen. Na 3 uur zoeken, verkeerd rijden, terugrijden, keren, de weg vragen (ik had geen navigatie met mij) meldde ik mij bij de B&B boven op een
heuveltop.

En dan de race. De Cinghiale trail, genoemd naar de wilde zwijnen die de heuvels bevolken, heeft als afstand iets meer dan 90 km en 6.000 HM. Veel deelnemers lopen mee vanwege de 5 UTMB punten. Maar ja, dan moet je wel finishen binnen de cut-off tijd van 21 uur. En dat zou een groot probleem worden.

De race werd gekenmerkt door hevige regen en ook de dagen daarvoor waren niet echt droog geweest. De route was daardoor veranderd in een reusachtige glijbaan. Tot onze enkels diep in de Toscaanse klei probeerden wij ieder cut-off station zonder kleerscheuren op tijd te bereiken. Dat lukte tot ongeveer 20 km voor de finish. Mijn maat was intussen al tig keer gevallen en ook ik kon mij met moeite staande houden op het voor ons zo goed als onbegaanbare terrein.

Bij de een na laatste post hoorden wij dat we nog 3 minuten hadden om door te mogen. Steve was intussen behoorlijk afgeserveerd en veranderd in Casper het spookje door o.a. maagproblemen. Hij besloot wijselijk om uit te stappen, omdat een finish toch niet meer mogelijk was. Ik besloot nog een poging te wagen. Echter bij het arriveren bij de laatste post werd mij verteld dat het vanaf dat moment een ieder verboden werd om door te lopen. Hevige (Italiaanse) discussies brandden los tussen de lopers en de organisatie. Als argument van hun beslissing werd aangevoerd dat ze een deelnemer met gebroken been na 3 uur van het parcours hadden gekregen. Ze waren onverbiddelijk en de race was afgelopen. Finito. Met een bus werden we teruggebracht naar de finishlocatie. Aldaar hoorde ik dat mijn maat Steve met onderkoelingsverschijnselen naar beneden was gebracht en op de EHBO lag bij te komen onder een laag dekens en een heater bij zijn bed.

Uiteindelijk is maar één derde gefinisht en zijn velen gedesillusioneerd richting huis vertrokken.

Al met al een goed georganiseerde trail met super uitgeruste verzorgingsposten, een ruim gevulde goodybag in een mooie omgeving. Alleen met slecht weer een hell off a job.

Ik wil alle trailrunners vanaf hier fijne dagen wensen en voor volgend jaar een gezond en sportief trailjaar.

See you next year.
Groet,
Hans Lems 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Er was weer eens een marathon (die van Amsterdam) en ik deed weer eens mee. Je start zoals gewoonlijk in het stadion, twee keer met een ommetje naar het Vondelpark, in het tweede rondje even langs de AV drankpost om wat clubgenoten te groeten, en dan weer terug naar het stadion. Samen met heel veel anderen die precies hetzelfde idee hadden. Die, zoals gebruikelijk, eerst allemaal sneller dan jij lopen, maar bij de tweede Vondelpassage en masse gaan doen waar het park eigenlijk voor bedoeld is: wandelen. Zodat je toch nog eerder aankomt. Zoals heel vaak. Boeie.

Omdat het Amsterdam is spreken die anderen bijna allemaal, op z’n Frans Bauer’s gezegd, “buitenlands” en ontvang je op de raarste plekken buitenlandse aanmoedigingen. Zelfs van Nederlandse bananenuitdelers. Net als alle vorige keren. Het was prima loopweer en dat is niet altijd zo, toegegeven. En het spotten van mijn supporters (dank Albert, Ayisha, Martijn, Monica, Oda en Peter) brak de sleur.
Maar verder was het als vanouds: beetje doorlopen van begin naar eind zonder te wandelen. En dat is dan weer eens voor de zoveelste keer gelukt. Dus om daar dan het zoveelste aantrekkelijke stukje over te schrijven: pff dát is een uitdaging. Kost me veel meer tijd dan zo’n loopje.
Was er dan helemaal niets bijzonders te melden? Jawel, maar alleen maar feiten. En wie zit daar tegenwoordig nog op te wachten. Dus hier zou ik stoppen met lezen. Tenzij je je met me mee wilt verbazen. Want:

Ik ben (bijna) 66 en kreeg in maart een nieuwe baan. Geen afbouwbaan maar een uitdagende in een heel nieuw risicogebied. En een drukke. Dus geen kans voor mijn geplande “rustig aan” week voorafgaand aan de marathon. Wat heet: ik zat tot zaterdagavond te werken. En lekker slapen ho maar.
Mijn lijf heeft zelf een oplossing bedacht voor doordenderende hersenen: het zet de rest even stil. Hardlopen helpt helaas heel goed tegen stress. Ik had nog een poging gedaan mijn lijf te foppen met een immodium. Maar die dingen zijn tegenwoordig veel te klein voor een hele marathon. Wilskracht werkte daarna nog van Ouderkerk tot de Watergraafsmeer. En juist waar die op was stond de Dixi áchter het hek! Omlopen, Dixi bezet, doorlopen, Dixi toch open horen gaan, teruglopen en aahh. Maar wel zeker anderhalve minuut kwijt.

Nou was er toch al iets met de tijd. Want de klokken onderweg stonden allemaal verkeerd, waarschijnlijk gewoon te laat gestart, nadat ik al vertrokken was uit het stadion. Zelfs de finishklok stond fout: 3:48:51. Dat kan ik allang niet meer, dat kon ik voor het laatst 10 jaar geleden. Mijn eigen Polar was het trouwens eens met de finishklok. Dus ben ik toch maar even langs het NK uitslagenpapiertje gelopen. Normaal heb ik daar niets te zoeken want het NK trekt toch de top. Maar, NbmK, daar hadden ze Irene van Wijk bovenaan gezet. En dat ben ik!
Daar kon ik bloemen en een gouden Atletiekunieplak voor krijgen. Tenminste, als je het klaarspeelt om op de hoogste tree te komen. Winnaars worden letterlijk hoog geëerd bij het NK. Vooral er af was nog een uitdaging. Niets is dus normaal: vermoeid starten en toch goed lopen, ouder worden maar ook sneller. Dat hoort helemaal niet.

En de verrassingen waren nog niet op. Gerard zocht het uit. Er was nog geen oudje geweest dat sneller een Atletiekunie-erkende-marathonwedstrijd had gelopen. Dus ben ik ook nog houder van het nationale record voor bejaarden. Driewerf NbmK (Nou-breekt-mijn-Klomp) dus. Ik heb trouwens die nieuwe Vaporfly klompen van Nike. Vandaar?

Irene van Wijk
(postbuswijk < > freeler.nl)

Noot van Martien Baars. Irene stuurde me een link naar dit verslag (dat op de site van AV’23 verschenen is), vanwege haar 10e inschrijving voor de Zestig van Texel. Ze meldde daarbij dat het de laatste keer Zestig solo wordt, dat vindt ze een leuke afsluiting, 10 keer gestart, 10 keer gefinisht (hopelijk). Gezien haar mooie leeftijdsrecord op de marathon zou ze ook kunnen denken dat die 60 km op Texel straks een goede training is voor de RUN Winschoten 100 km want de Nederlandse records (V60 en) V65 zijn vacant en zonder limiet: zie https://www.atletiek.nl/sites/default/files/userfiles/wedstrijdatletiek/Records/nationale%20WEG-records%20van%20de%20vrouwen%20170718.pdf . (Of misschien nog beter: zo’n recordpoging heeft veel kans van slagen op de 100 km de la Somme want daar in Amiens is de looplimiet niet 12 uur maar 14 uur).
Op de lijst van aanvragen voor records is te vinden dat de ‘gun time’ van Irene 3.49.11 is (zie https://www.atletiek.nl/over-atletiek/statistieken-en-records/nederlandse-records/records-aanvraag en zie de uitslag hieronder). Het huidige V65 record is van de Zeeuwse Diga de Boer met 3.55.18 (Rotterdam 2015). Op de lijst van aanvragen staat nog een Amsterdamse marathonprestatie: V60 Cecile Jumelet van Heijningen met 3.05.24. Het huidige V60 record is ook van Cecile met 3.14.38 (Rotterdam 2018). Als de nieuwe aanvragen erkend worden, gaat de score Rotterdam-Amsterdam op de lijst van de leeftijdsrecords op de marathon voor vrouwen van 3 – 2 naar 1 – 4 ;-)

Uitslag NK marathon 2018 (bron https://www.atletiek.nl/nieuws/nationale-marathontitels-voor-michel-butter-en-miranda-boonstra )

Nederlandse Kampioenen marathon 2018 (mannen)
Mannen Senioren: Michel Butter 2.17.18
Masters 35: Harm Sengers 2.24.25
Masters 40: Tjeerd Popkema 2.32.23
Masters 45: Patrick Kwist 2.32.46
Masters 50: Joost van Galen 2.46.25
Masters 55: Henri Veldman 2.42.56
Masters 60: Theo Woldberg 2.57.25
Masters 65: Egbert Zijlstra 2.59.52
Masters 70: Martien van den Akker 3.35.28

Nederlandse Kampioenen marathon 2018 (vrouwen)
Vrouwen Senioren: Miranda Boonstra 2.42.07
Vrouwen Masters 35: Ingrid Klaassen 3.08.25
Vrouwen Masters 40: Charlotte Marijn 3.09.27
Vrouwen Masters 45: Vanessa Gosselink-van Dijk 2.53.56
Vrouwen Masters 50: Monique Leentvaar 3.09.40
Vrouwen Masters 55: Nina Bakker 3.12.43
Vrouwen Masters 60: Cecile Jumelet van Heijningen 3.05.24
Vrouwen Masters 65: Irene van Wijk 3.49.11 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Bron: https://www.duff.be/?q=content/dagboek-geert-ceuppens-deelname-spartathlon

Geert Ceuppens... ultraloper van onze club. Iedereen kent hem, iedereen heeft hem al wel zien trainen. Tientallen rondjes afmalend op de assepiste. Hij is al effe bezig als de trainingen starten voor onze andere atleten, hij blijft nog effe bezig als de training voor hen al lang afgelopen is. Kilometer na kilometer, uren en uren aan één stuk. Sommigen verklaren hem gek, iedereen heeft een megabewondering voor zijn prestaties.
Geert heeft eind september deelgenomen aan de Spartathlon in Griekenland. De Spartathlon is een hardloopwedstrijd over 246 kilometer, jaarlijks gehouden de laatste vrijdag van september en de daaropvolgende zaterdag. Het parcours heeft Athene als start- en Sparta als eindpunt. Na 160 km wordt de ruim 1100 meter hoge Sangaspas getrotseerd. Onwezenlijk...
Geert heeft in onmenselijke helse weersomstandigheden deze wedstrijd tot een goed einde gebracht. Het is zeer moeilijk de grootsheid van deze prestatie te vatten.Wij wensen Geert hierbij te feliciteren met deze prachtprestatie. Geert heeft in een soort van dagboek zijn wedervaren neergepend. Hierna vinden jullie zijn verslag. Jan De Dobbelaere

- - - - - - - - - - -
Dinsdagnacht arriveren we in ons hotel in de kustregio Glyfada 20km buiten Athene, waar de 7 Belgische deelnemers samen met nog enkele andere landen verblijven.
Woensdagvoormiddag gaan we onze startnummer ophalen en bezorgen we de organisatie een recente update van ons medisch attest.
Donderdagmiddag worden de persoonlijke dropbags met poedersticks voor isotone drank en gels ingeleverd (ik zal met enkel een drinkbus lopen die ik of mijn broer dan regelmatig zal vullen). Aan het eind van die middag volgt er nog een briefing met uitleg van reglementen voor lopers en crew. Van de 74 checkpoints (CP) waar je op tijd dient te passeren (op gevaar van uit de wedstrijd te worden genomen), zijn er een 17-tal waar de crew (mijn broer en schoonzus volgen me met hun camper) mag assisteren met de bevoorrading.

Vrijdagochtend 5u een vroeg ontbijt. De bus voert ons rond 6u van Glyfada naar de voet van de Acropolis in Athene, een lichte vorm van gezonde stress begint nu pas op te komen. Na een groepsfoto met de andere Belgische deelnemers klinkt om 7u het startschot. Lichte regen begeleidt ons door de drukke straten van Athene.

Het marathon punt passeer ik als 26ste in 3u33 en ik neem geen rustpauzes. Na 60km kom ik als 24ste door in 5u15 en nog steeds lichte regen. De doortocht na 80km, op een steeds sterk glooiend parcours veelal langs de zee, volgt in 6u59 op een 20ste plaats. Ik voel me goed en heb niet de indruk dat ik te snel ga. Na 102 km kom ik nog steeds op een 20ste plaats door in 9u17. Het wordt nu moeilijker, constant klimmen en dalen op de asfalt heeft nu al mijn quadriceps doen opstijven, en ondertussen is het steviger beginnen te regenen.

Halfweg na 123km bereik ik CP35 via door striemende regen ondergelopen onverharde paden met ruwe stenige ondergrond. Geen km gaat er vlak tijdens deze race. Op CP42 ben ik volledig verkleumd door regen en rukwinden, en ga ik een kwartiertje tevergeefs opwarmen in een metalen opslagcontainer waar de vrijwilligers van deze CP hun toevlucht hebben genomen. Ondertussen heb ik last van acute buikloop gekregen, elke bidon sportdrank en gel moet eruit en noopt me telkens tot korte pauzes langs de kant van de weg, in totaal wel 25x (zo dom geweest om vrijdagochtend mijn eerste bidon in het hotel met naar chloor ruikend kraantjeswater uit de badkamer te vullen...). 4km verder op CP43 overweeg ik om te stoppen aangezien mijn verkleumd lichaam niet meer mee wil. Maar mijn crew en andere supporters raden me aan om een half uur te pauzeren om op te warmen. Als 68ste zet ik mijn race in de striemende regen verder, mijn richttijd ergens tussen 26 en 28 uren wordt nu moeilijk te verwezenlijken.

Nu volgt de beklimming van de 1100m hoge bergpas, de eerste 750 hoogtemeters gaan over asfalt en doe ik volledig al lopend en geraak zo opnieuw opgewarmd. De laatste 250 hoogtemeters gaan via de in mist gehulde onverharde en ruwe Sangaspas met gevoelstemperatuur net boven het vriespunt.

Op de top CP48, na 159km, even geen regen meer. Maar ondertussen wordt de buikloop alleen maar erger en zal ik de resterende 90km uitlopen met slechts 1 bidon water en minieme innames van slechts 2 energiegels. Wil ik op deze manier de eindmeet halen zal ik zeer zuinig met de energie moeten omgaan en vooral veel vet verbranden.

Om 6u45 en na 186km loop ik op 70ste positie en ondertussen valt de regen opnieuw met bakken uit de lucht. Door de vele buikloop pauzes verlies ik veel tijd. Om 8u15 passeer ik na 212km CP65, en het blijft nu onophoudelijk gieten met bij momenten rukwinden op kop. Het water stroomt van de bergflanken en loopt als een rivier over de straat waar we steeds weer door moeten waden.

De laatste 10km gaan sterk afdalend richting Sparta en ik trek mijn tempo opnieuw wat op om nog enkele deelnemers bij te halen en voor te blijven. Bij het binnenlopen in de straten van Sparta gaat het nog een 3km wel heel vals plat en komen de krampen opzetten, om uiteindelijk na 31u17min als 61ste de voeten van het standbeeld van koning Leonidas te mogen kussen.

Ondertussen verneem ik dat we in de storm Zorba waren terechtgekomen. Maar dat kan me niet meer deren, want een 2-tal uren later zit ik na een verkwikkende douche met mijn crew in een restaurant aan de finish te eten. De halve liters Grieks bier blijven smaken tot een tijdje na middernacht. Missie volbracht...

Daags nadien op zondag lopen we met een 25-tal deelnemers nog een ludieke weliswaar pijnlijke mile op de atletiekpiste achter de finish, blootvoets en enkel in onze slip... In de middag volgt een diner georganiseerd door de burgemeester van Sparta, en aansluitend de busrit terug naar Glyfada bij Athene.

Maandagavond werden we met alle deelnemers verwacht op een afsluitende ceremonie en diner waar alle 238 finishers (van de 381 starters) fier hun medaille omkrijgen. De wijn vloeit rijkelijk en de spieren worden pijnlijk getest op de dansvloer. Op naar de volgende uitdaging...

Geert Ceuppens
(geertceuppens <> outlook.com)

Noot van Martien Baars: ondertussen is ook van Endy Kasanardjo een (engelstalig) verslag op de Spartathlon-site verschenen: https://www.spartathlon.gr/en/newsroom-en/web-news-en/102-race-report-2018-endy-kasanardjo.html 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]