Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
27 nov 2019
Kleiner KoBoLT 23/24 november 2019
18 nov 2019
6 hours joensuunightrun
14 nov 2019
Albi WK 24 uur 26 en 27 oktober 2019
2 nov 2019
Ultra Raid der Catharen
Verslagen in 2019
* November
* 27 nov 2019: Kleiner KoBoLT 23/24 november 2019
* 18 nov 2019: 6 hours joensuunightrun
* 14 nov 2019: Albi WK 24 uur 26 en 27 oktober 2019
* 2 nov 2019: Ultra Raid der Catharen
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2019
 
Zaterdag 14:00 stonden 50 deelnemers in Rengsdorf klaar om weggeschoten te worden voor de 10de editie "Kleiner KoBoLT" 99km + 3361hm. Dit is een punt tot punt race met finish in Bonn. Zijn grote broer heet KoBoLT 140,5km + 4446hm. Start in Koblenz. En dan hebben we ook nog de bambini afstand "Auge um Auge KoBoLT" 73km + 2400hm. Dit is een retourtje Bonn, Auge Gottes Rheinbreitbach, Bonn.

Alle afstanden lopen over de lange afstandswandelroute Rheinsteig. Het weer was heerlijk. Droog, overdag +/-9 en avonds +/- 3 graden. Heldere hemel dus goed zicht. 1 km na de start keek ik om en ik moest toch echt constateren dat ik de laatste loper was. Nu houd ik niet van snel starten want je moet nog een dikke 98 km. En even niet goed opletten kan je zomaar een extra kilometer kosten. Want die speelkaart grote bewegwijzering kun je heel snel missen. Zeker 's nachts na enen als iedereen wat vermoeid gaat worden. Niet qua conditie maar qua scherpte. Gelukkig kende ik de weg redelijk goed door mijn 4 vorige deelnames en ik draag een GPS bij me. Altijd handig mocht ik me toch verlopen of bij twijfel. Constant wisselt de omgeving. Van asfalt naar single trails, van bos naar dorpjes en wijngaarden en natuurlijk op en neer. Na 16:30 als de zon ondergaat wordt het tijd voor wat verlichting. Hoofdlamp op en weer verder. Dan wordt het ook stil onderweg. Het lijkt wel alsof de kleine dorpjes dan zijn uitgestorven. Wel lekker rustig. De eerste verzorgingspost was op 34km bij Arienheller Rheinbrohl. Hier even de inwendige mens verzorgd met een pittig soepje en enkele andere heerlijkheden, waterzak gevuld en weer verder.

Na de verzorgingspost Erpeler Ley op +/-52km waar ook de dropbags liggen had ik een beetje moeite om weer in het ritme te komen. Ik had hier een beetje veel gegeten en dat boerde op. Beetje koude handen. Extra handschoenen aangetrokken. Na 10 minuten wandelen ging het wel weer en kon weer gaan dribbelen tot de volgende klim. En die waren er genoeg. In allerlei lengtes en hoogtes. Soms zo lang dat ik dacht F*CK komt er nog een eind aan. Gelukkig komt aan alles een eind. Verzorgingspost Rhöndorf ligt op 77km aan de voet van de ruïne Drachenfels in het Schützenhaus Rhöndorf. Ook hier even de inwendige mens verzorgt met een pittig soepje, zelfs bier en enkele andere heerlijkheden, waterzak gevuld en weer verder. Vanaf hier had ik nog 3 pittige klimmetjes voor de boeg. Als eerste omhoog naar de ruïne Drachenfels. Daarna een korte maar steile klim naar de Geisberghütte. Aansluitend de Petersberg met zn indrukwekkende Steigenberger Grandhotel & Spa. De afdaling hierna is kort maar vreselijk. Je loopt hier in het donker, in de herfst over bladeren met daaronder alleen maar stenen en rotsen.

Rond het ochtendgloren loop ik ter hoogte van Bonn-Küdinghoven voor de laatste keer de bewoonde wereld in. Van hier uit was het nog 2 km naar de Rijn en nog 1,7 km tot de finish in de Jupp-Gassen-Halle, Bonn. Rond 07:40 zondagochtend, na 17 uur en 40 minuten kwam ik moe maar voldaan over de finish. Als laatste gestart maar zeker niet als laatste gefinisht maar als 14de. 36 zijn er gefinisht, 5 lopers zijn onderweg gestopt (DNF) en 2 zijn niet gestart (DNS).

Het was weer een prachtig avontuur. http://www.kleiner-kobolt.de/



Gr Harry Jansen 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Morjens,

Hier mijn Ultracomeback race in voorbereiding voor de Espoo Finland 24 hours race in februari 2020. Sinds mijn verhuizing naar Finland in 2016 het lopen en vooral het ultra lopen op een zijspoor gezet i.v.m. de gezinssituatie. Veel gebeurd in het jaar 2019 vooral het vertrouwen kwijtgeraakt in iemand die mij redelijk hard in de stront heeft laten zakken. Maar het lopen bracht mij nieuw leven en was vooral mijn manier om het te verwerken. Na wat langere trainingen weer coach Bob opgezocht en gevraagd om mij weer te gaan te begeleiden naar doelen en goals die ik voor ogen heb. Alles trainde weer lekker en gekozen voor een thuis race in Finland (http://www.joensuu12h.com).

Het is een avond/nacht race die start om 20:00 en voor de 6 uur finisht om 02:00 's nachts... De 12 uur om 08:00 in de ochtend. Het is een indoor race op een baan van 325 en nog wat meters. Race startte ik samen met de Finse top loopster Noora Honkala en zou haar de eerste 2 uurtjes helpen.

Na 2 uur lopen tempo terug laten zakken en vooral wat tijd genomen om de kniepijn in de rechter knie eruit te laten masseren na al die rondjes. Om de 3 uur werd de loop richting veranderd en merkte dat dat voor mij meer ontspannen liep. De laatste 2 uur bewust wat meer wandelen en hardlopen afwisselend gedaan ook in opdracht van coach Bob.

Dit was de eerste ultra weer na 4 jaar die ik echt serieus nam en het beviel me weer goed. Resultaat 65968 meters en een 2e plek. Gaf wel wat emoties op het eind maar dat is ultrarunning in mijn beleving.

Komende ultra is de DCURbN 105 km in januari in NL als laatste lange training voor de Espoo arena 24 hours race in februari. Doel in Espoo is gewoon 24 uur bezig blijven en toewerken naar juli 2020 om in Deventer te gaan pieken.

We blijven in Finland en als er mensen zijn die graag eens in Finland willen komen lopen er zijn genoeg ultra races in 2020. http://www.ultrajuoksu.fi (kalenderi 2020)



Groetjes,
Remco Schellingerhout
remcoschellingerhout(at)live.nl
 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Mag ik met u teruggaan in de tijd naar een voor mij belangrijk jaar: 1999. Dat was het jaar dat ik 2 maanden mocht meelopen met de Peace Run. Ik liep er gemiddeld 15 km per dag. Hier ben ik in vorm geraakt en durfde ik het aan om 3 weken later in Keulen mijn debuut op de 24 uur te maken. Het was mijn derde ultraloop na 2x een 6 uurs-loop te hebben voltooid en verder een paar marathons. Ik haalde in Keulen tot mijn verbazing 177 km en dan heb ik ook nog 2 uur geslapen. Toen al was het laatste uur mijn allersnelste.

Met deze 2 ervaringen op zak ben ik in begonnen met mijn nieuwe baan. 1999 was voor mij het begin van een nieuw leven.

Nu gaan we 20 jaar verder; oftewel naar het heden. De 24 uur loop ik nog steeds met veel plezier. Maar mijn werkgever is in problemen geraakt en heeft het zelfs alle activiteiten moeten verkopen. Geen faillissement, maar er is geen geld en geen werk meer, er is helemaal niets meer over. 31 Oktober is de aller-laatste werkdag, huur is beëindigd en dat betekent dat op die dag alles moet zijn opgeruimd. Ik kan je vertellen dat een bedrijf leegmaken tot barstensveel overwerk leidt vooral in de weken ervoor. Maar waarom moest dit nou precies gebeuren op het moment dat ik in Albi deelneem in het Nederlandse Team aan het WK 24 uur? Alles was al geboekt en geregeld.

Dus vermoeid en met een hoofd vol met perikelen over het werk stap ik op donderdag 24 oktober in het vliegtuig naar Toulouse. De verzorgers Lennart Berkman, Karin de Vries en Jan-Pieter de Vries zitten gelukkig op dezelfde vlucht. Ik heb het met ze moeten delen, maar ik ben het wel kunnen parkeren. In Toulouse worden we met een shuttle afgehaald die ons naar Albi brengt. Eerst naar het gemeenschappelijke avondeten, waar gelukkig nu wel aan de vegetariërs is gedacht. En daarna naar het hotel. Daar ontmoeten we de andere loper Arjan van Binsbergen en zijn vrouw Veronica. Helaas heeft Hinke Schokker moeten afzeggen.

In Albi hebben vertegenwoordigers van 45 landen in totaal 350 lopers voor het WK ingeschreven. Leuk, lopers uit nieuwe landen als India, Andorra en Kaap Verdische eilanden te zien. Tobias Lundgren is begeleider in het Indiase team, Endymion Kasanardjo loopt mee in de open race (Endy heeft voldaan aan de kwalificatie-eis van 200 km). Paul Beckers begeleidt een Roemeense loopster. Voor hem leuk om weer eens een kampioenschap te zien. En Liesbeth Jansen is er namens de IAU.

Vrijdagochtend lekker uitgeslapen en daarna ontbeten en boodschappen gedaan. Fruit en sap voor de vrijdag. En de checklist voor de race: bruiswater, 0,0% bier, ginger-ale, banaan, gedroogd fruit, gember, tomaat, chips, soep, zout. Thee, reep, nootjes, magnesiumpoeder en een thermosfles had ik al bij me. Zelfs ORS. Lennart, Karin en Jan-Pieter kunnen aan de slag.

Tijdens de lunch vraagt Lennart aan Arjan en aan mij wie de vlaggendrager tijdens de parade wordt. We gunnen de eer graag aan elkaar. OK, ik doe het wel. De parade begint voor de grote Kathedraal, waar Albi beroemd om is. Een groot bakstenen fort van een Kathedraal. Dit ter herinnering aan de Katharen (ander woord voor Kathaar is Albigenzer!) die zon 800 jaar geleden zijn verdreven.

Vanaf de kathedraal lopen we naar de schouwburg. Waar een openingsprogramma voor ons in elkaar is gezet. Gevolgd door een pastaparty voor alle deelnemers, verzorgers en organisatoren. Uit veiligheid neem ik een tweede bord pasta. Al heb ik deze dag al meer dan genoeg gegeten en gedronken. Moet ook wel, want we gaan lopen in 24 graden. Ik heb in de Holland Ultra Tour gezien waartoe te weinig eten leidt.

Op zaterdag 26 oktober ben ik op tijd opgestaan, want de 24 uur start al om 10 uur. We lopen een ronde van 1491 meter. De start is 100 meter voor de tijdswaarneming, zodat we na 67 rondes exact op 100 km zitten. Als ik dit verdubbel, dan weet ik dat ik voor het 200 km punt 134 rondes moet lopen en dat ik dan nog 100 meter voorbij de tijdswaarneming moet zijn. Voor de wiskundigen onder u; Waarom ben ik zo blij dat 67 een priemgetal is?

Om 10 uur gaan we lopen en het is gelijk warm. Een van de weinige keren dat ik in een singlet loop. We beginnen op een atletiekbaan en daarna lopen we in de andere richting om de baan heen en om een voetbalveld met tribunes en verlichting. Omdat ik steeds vaker last heb van misselijkheid met warm weer probeer ik wat langzamer te lopen.

Iedere ronde geef ik Lennart aan wat ik in de volgende ronde graag wil hebben. Soms maakt hij een goed voorstel. Hij weet wat ik heb staan, ik niet meer. En de tijd is te kort om de tent in te kijken. Ik probeer de eerste 6 uur 10 minuten de ronde te lopen. Lennart schrijft mee en hij ziet hoe vlak ik aan het lopen ben. Hij heeft zelfs opgeschreven wat ik iedere ronde heb meegenomen. Wat ik bij de verzorging pak, is niet genoteerd. Vooral in de warme uren overdag pak ik daar veel vocht. Menthe Limonade is mijn favoriet. Na 4 uur lopen realiseer ik me dat ik te weinig zout neem terwijl ik toch flink zweet. Meer soep, noot en tomaat. Na 6 uur heb ik 56 km.

Na 8 uur lopen begint het iets af te koelen en na 9 uur wordt het duister, het is 19 uur in de avond. Het begin van een periode van 13 uur lopen in het donker. Eerst ben ik bang dat er donkere plekken op het parkoers zijn, maar gelukkig worden de lichtmasten aangezet. Desalniettemin wordt het tempo in het donker iets trager; dat heb ik altijd al gehad. Ik moet nu een tempo zien te vinden dat ik tot het einde kan vasthouden. Zo weet ik de 100 km te halen in 11 uur en 3 minuten.

Helaas blijkt dit een keerpunt in deze 24 uur te zijn. Want ik heb me een tijdje gericht op de 100 km: nog 3 rondjes, nog 2, nog 1, hebbes. Maar ja, dan moet je nog veel verder. En toch gebeurt het weer; ik moet overgeven. Bijkomend probleem is dat ik ook steeds moet plassen; maar minder drinken is geen optie; ik ben daardoor wel eens duizelig geweest. Dus dan maar drinken en plassen. Eerst op gemberthee met losse gember en de ORS. Uiteraard loop ik nog langzamer en weet ik dat mijn stille wens voor de 210 km er niet meer in zit. Nu doorgaan met Plan B. Tenslotte was ik in Turijn 2015 ook halverwege misselijk, terwijl ik daar toch de 200 heb gehaald. En ik heb meer 200+ gelopen door uren in een vast tempo te blijven hobbelen.

Na 2 langzame rondes weet ik het tempo weer op te pakken tot ruim 11 minuten de ronde. Nu hopen dat ik het kan blijven vasthouden. De temperatuur daalt tot een graad of 13. Op zich wel lekker, maar de verzorgers trekken een warm jack aan. Gelukkig hebben we van de Atletiek Unie een mooi waardevol warm wit jack gekregen. Langzaam durf ik weer iets meer te nemen; banaan, abrikoos en alcoholvrij bier. Pas na 14 uur lopen is het middernacht; nog maar 10 uur te gaan. Helaas heeft Arjan veel meer last van de maag en moet hij heel vaak rust nemen. Je wil wel verder gaan, maar de motor doet het niet meer.

Ik loop in mijn nachttempo door. Langs de weg zit Paul Beckers die mij vaak aanmoedigt. Ook vraagt hij of ik voor zijn loopster een aspirientje ter beschikking heb. Ikzelf ben geen liefhebber hiervan tijdens het lopen. Maar ik heb er geen bezwaar tegen als ik anderen ermee kan helpen. Ik vraag Lennart er een uit mijn toilettas te pakken en ik geef het Paul in de volgende ronde.

Om 3 uur s nachts gaat de klok een uur terug. Vanwege de wintertijd die juist deze nacht ingaat. Veiligheidshalve heeft de organisatie ervoor gezorgd dat de stadionklok gedurende de volle 24 uur op de zomertijd zal staan. Wel maakt de tijdswaarneming een vergissing, want precies op dit moment wordt er een ronde van mij niet opgeslagen. Ik merk het een ronde later op en als ik het Lennart meldt, vertelt hij mij, dat hij het ook al heeft geconstateerd en gemeld. En dat het wordt recht gezet. Klasse. Bovendien weet ik tot mijn geruststelling dat zowel Lennart als ik tot dezelfde afgelegde afstand komen, 146 km.

Onderweg heeft Lennart bij de post van de organisatie een soort van winegums gepakt en krijg ik er een aantal van. Die gaan lekker weg. Ik kan de uren aftellen en zolang ik 8 km per uur loop, wordt de 200 km gehaald. Als ik te snel ga, kan ik als herstel iets meer wandelen; en als ik te langzaam ga moet ik het bezuinigen op het wandelen. Maar wat is het lang donker. Na 21 uur 177,5 km.

Gelukkig eindigt de lange lange nacht 2 uur voor het einde. En als het eindelijk licht is, gaat het lopen weer makkelijker; veel makkelijker. Als a.s. wereldkampioene Camille Herron me passeert, ren ik 700 meter met haar mee. Ze zal het wereldrecord bij de vrouwen breken met een sensationele 270 km. En slechts 8 km achter wereldkampioen Alexander Sorokin eindigen.

Als het licht is, is de maag OK; net als destijds in Turijn. In het laatste uur versnel ik tot 10 km/uur. En na 23 uur en 41 minuten haal ik mijn 15de 200 plus binnen, 10de op rij. En 27ste keer dat ik in een loop over de 200 km kom. In totaal loop ik 203 km en 272 meter, 88ste plek. Arjan komt op 158 km.

Na afloop ga ik rustig naar het hotel en slaap ik wat. In de avond dineer ik met Jan-Pieter en Karin. En op maandag bezoek ik de mooie oude vestingstad Carcassonne. Ik herinner me Carcassonne nog toen ik hier 40 jaar geleden was; ik was 12 jaar oud. Dinsdag vlieg ik naar huis voor nog 2 zware dagen om het werk uit te ruimen.


Nitish Zuidema 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Na een laatste voorbereiding d.m.v. het lopen van de Berg en Dal trail van Willem en Annemarie en de marathon van Eindhoven in een weekend, op weg gegaan richting Zuid- Frankrijk voor de Ultra Raid der Catharen. Even terugkomend op de Berg en Dal trail is het natuurlijk eeuwig zonde dat dit de laatste editie was. Ik kan niet anders dan Willem en Annemarie van Funrunner hierbij ontzettend bedanken voor de jarenlange organisatie van deze mooie trail. Maar goed, het trailleven gaat weer verder. Ik ben zeker van plan wat meerdaagse etappelopen van Funrunner mee te gaan lopen, want die 2 kanjers weten altijd een goed en sfeervol evenement neer te zetten.

Enfin, ik was op weg naar het zuiden en besloot een korte stop te maken in Clermont Ferrand in de buurt van Super Besse om nog wat op en neer te kunnen lopen. Dit pakte echter wat anders uit. Ik kon eigenlijk geen echte routes ontdekken en verzandde in het doorsteken van weilanden klauterend over onder stroom staande hekwerken. Toen ik nog op de hielen werd gezeten door een onweersstoring was het trailfeest helemaal compleet. Super Besse maakte naar mij toe zijn naam niet waar. Of wel, ligt eraan hoe je het bekijkt.

Eenmaal aangekomen in de buurt van Carcassonne (de startplaats) ons campement opgeslagen op een kleine camping in Montolieu. Op donderdagmiddag konden we ons startnummer ophalen. Aangezien ik met mijn eigenwijze harses voor een race niet of nauwelijks de toegezonden papieren doorspit hoorde ik rond 14.00 's middags dat ik diezelfde avond om 18.00 moest starten. Oeps! Dat werd terugracen naar de camping, als een idioot de gear klaarmaken en terug naar de startlocatie die natuurlijk niet eenvoudig te vinden was. Gelukkig transformeert mijn schuimpje op de juiste momenten in de Max Verstappen met Rental car en kon ik exact om 18.00 met 180 vnl. Franse trailrunners richting de Pyreneeën vertrekken.

Er lag een slordige 170 km voor onze schoenen en zo'n 8.000 hm. Het weer zou eigenlijk perfect zijn in de komende traildagen. Weinig wind, een goede temperatuur en geen neerslag. Toen ik zo'n 4 uur na de start overvallen werd door een fikse regenbui van 2 uur met flinke windvlagen begon ik mijzelf af te vragen of onze meteorologen zo hier en daar geen opfriscursus kunnen gebruiken.

De trail loopt door een schitterende omgeving. Het heeft wat weg van Toscane, alleen ligt in dit gebied het middelgebergte wat verder uit elkaar. Prachtige herfstkleuren sierden de uitdagend uitgezette route. Helaas waren de uren om daarvan te genieten niet ruimschoots aanwezig omdat door de late start in het jaar de nachten nogal lang duren. Gemiddeld viel om 19.30 de duisternis in en zag je tot je opluchting rond 07.00 het weer een beetje dagen in het oosten. Goede verlichting was dus essentieel. De verzorgingsposten waren nagenoeg perfect en ook het ondersteunend personeel was enthousiast aanwezig.

Wat werkelijk fenomenaal is zijn de Catharenbouwwerken op vaak onmogelijke locaties. Ik moet hierbij constateren dat ze in die tijd nog verstand van bouwen hadden.

Om 03.30 's nachts na ongeveer 33,5 uur kwam ik de burcht in Carcassonne binnen kachelen. De hele stad was schitterend verlicht, maar natuurlijk wel uitgestorven bij zo'n onmogelijke finishtijd. Bij de finish stonden 2 dappere vrijwilligers en mijn vrouw mij op te wachten. Ze is weer 2 dagen zonder slaap meegetuft naar allerlei verzorgingsposten met in de achterbak allerlei lekkernijen. Wederom vele malen dank daarvoor!

Conclusie......een prachtige trail in een schitterende omgeving. De zwaarte zit'm voornamelijk in de lange nachten. Dus zorg voor een lading goede batterijen en/of accu's en wat uren slaap voor de start (indien mogelijk).


Groet,
Hans Lems
 
 
[ top pagina ]