|
Gisteren zijn we naar Zandvoort geweest. Dat doen we wel vaker, even naar het strand. Meestal op eigen houtje want dat kan makkelijk. Auto in, stukje rijden, auto uit, strand op, stukje wind tegen, consumptie, stukje wind mee, auto in, naar huis.
Maar deze keer gingen we georganiseerd. En gepland, vóóraf.
We gingen in feite gewoon even naar Riche. Toch wisten ze daar een dagvullend programma van te maken. Dat je ’s morgens moet verzamelen in Scheveningen is natuurlijk al een veeg teken. In een ijskoude hut kreeg het hele reisgezelschap een geel hesje. Goed voor het groepsgevoel. Toen stelden ze ons op met de rug naar Zandvoort, wenste de reisleider ons goede reis en werden we afgegolfd (nee jonge moeders, met een g). Weg stoof de hele groep; het balletje achterna. Kuddedieren hè. Het duurde tot het Scheveningse havenhoofd voor we doorhadden dat we de andere kant op moesten. Wel jammer want het liep geweldig, met de noordenwind in de rug.
Terug bij af waren we 6,6 kilometer verder en nog geen steek dichter bij Riche. Als troost kregen we koek en zopie. Heel toepasselijk bij een windchill rond -3 (en hoe sneller hoe kouder).
Omdat er nog steeds geen bus klaarstond zijn we maar doorgelopen. Zonder reisleider, maar de route was wel makkelijk. Zee links houden, duinen rechts. En als je het echt niet meer weet zoek je een geel hesje in de verte. Daar moet je heen.
Het reisgezelschap had zich toen al goed gemengd met de locale bevolking. Die ons gelukkig nauwelijks opmerkte en gewoon doorging met hun zondagse gewoontes. De zon had er trouwens wel veel uit hun holen gelokt. Ze waren echt overal. Zodat je, op al die kilometers strand, nergens ongezien een sanitaire stop kon maken. Wat, zo kan ik uit ervaring vertellen, knap urgent aan kan voelen.
De zee had zich helemaal aan de beloftes gehouden. Mooi en laag. Waardoor het strand er strak bij lag. Dat heeft de organisatie opgelost door er, voor ons uit, een kudde paarden overheen te jagen. Werd het toch nog een beetje cross.
Onderweg naar Riche heb je veel tijd. Bijvoorbeeld om je af te vragen waarom het hele strand vol ligt met scheermessen. Vroeger waren die zeldzaam. En waar zijn al die “gewone” schelpen gebleven. Opgegeten door de scheermesbeesten?
Een paar uur, wat vriendelijke koek en zopies, en af en toe een behulpzame schuilrug verder daagt in de verte een tent. Vóór Riche (ken je die mop over die mensen die naar Riche gingen?). Doel bereikt. Denk je. Maar om je, na al die kilometers tegenwind, toch met een goed meewindgevoel te laten eindigen heeft de organisatie nog een verrassingslusje ingebouwd. Doel voorbij en dan terug. Pijnlijk maar inderdaad: wel lekker die laatste wind mee.
De reis eindigt met het versterkt over het strand omroepen van je naam en je geboortedatum. Zodat alle passanten je een kaartje kunnen sturen op je verjaardag. Of zich een oordeel vormen over de combinatie (moe en blauw) uiterlijk en leeftijd. Of, ’t zal toch niet, denken “ach wat kras nog”. En dan is er een medaille, en nog meer koek en zopie, en een plastic cape tegen de wind, en een bankje om te zitten. Heerlijk.
Weet je wat helemaal mooi is? Omdat ze geen bussen nodig hadden voor de reis en ze het eten gratis kregen gaat het hele reisgeld naar een goed doel: SOS Kinderdorpen. Volgend jaar weer. Dus…. als je volgend jaar ook eens naar Zandvoort wilt: zeker doen. En snel inschrijven want er mogen er maar 200 mee. Want ja, zo’n strand is natuurlijk snel vol.
Irene van Wijk
(irenevanwijk <at> freeler.nl)
Zie voor de uitslagen: http://www.scheveningenzandvoort.nl/Nederlands/2010/2010Alles.html |
|
Zondag 7 maart j.l. staat in het teken van de wekelijks lange ultra-training. De training vindt een keer plaats buiten de geijkte paden van de direct omgeving welke van haver tot gort bekend is. De start is in Zeddam waarna een deel van de 60 km plaatsvindt op het Montferland en het restant langs de Rijn.
Montferland wordt met recht de groene grensstreek genoemd. Het is een prachtig bosgebied omringd door leuke plaatsjes (zoals Beek, Zeddam, -'s Heerenberg, Stokkum en Didam) welke knus te doorkruisen zijn.
De Hettenheuvel is pittig, NAP +91,6. De natuur straalt in volle zonneschijn welke de bossen nog mooier maken. De weg tussen Zeddam en Beek is afgesloten omdat er onderhoud heeft plaatsgevonden aan de bomen. Blijkbaar heeft de recente storm hevig huisgehouden. De eerste vijf kilometer omhelzen een pad welke de pracht bossen van het Montferland doorkruist. Ondanks dat het vandaag zondag is, is het rustig waardoor het één worden met de natuur geen gevaar loopt.
De grens van Montferland met Duitsland is grillig maar heeft daardoor zijn eigen aantrekkelijkheid. Het grillige boeit omdat het een weerspiegeling van de maatschappij kan zijn. Het mijmeren over dit, lukt prima wanneer je alleen sportief bezig bent. Het grillige komt helemaal naar boven wanneer, zoals vanmiddag, 's- Heerenberg zichtbaar wordt. 's Heerenwegen zijn ondoorgrondelijk met wat er zich in het verleden (hopelijk niet in de tegenwoordige tijd) heeft afgespeeld... De orde der salesianen volgt het geloof vast en zeker prima maar een aantal volgen, zachtjes uitgedrukt, de letter van het geloof niet echt voor de volle honderd procent. Een triest verhaal welke nooit vervolgd mag worden.
Indrukwekkend is het Duitse Hoch Elten. Tussen de golfterreinen voortbewegend is het eerste deel vlak maar het blijkt een contrast omdat vervolgens het pad geaccidenteerd wordt. In Hoch Elten is het een tijdje klimmen waarna een afdaling volgt, waarna vervolgens het kleine centrum wordt gepresenteerd.
Om de één of andere reden heeft het Montferland niet de aandacht die het verdient, heeft het te maken met het feit dat het min of meer een uithoek van Nederland is? Op sportief gebied heeft het redelijk wat aandacht van ATB'ers en veldrijders, voor rennende mensen ligt dit op een lager niveau.
Om het ideaal plaatje compleet te maken, mag de bosrijke omgeving vandaag, al hardlopend, aangevuld worden met de Rijn. Via o.a. de kleine plaatsjes Tolkamer en Lobith langs het stroomgebied de Rijn, volgt de ontmoeting met het natuurgebied de Bylandt. In de zomer is het een recreatieplas. De plas staat in verbinding met de Rijn. Na het Montferland als ontstressend te ervaren, geeft de Bylandt het gevoel van een oase van rust. De training in de winter hier af leggen voelt als het één zijn met de natuur, het is een plek voor de natuur, minder voor de mens. De omliggende uiterwaarden zijn inspirerend. Een aantal paarden grazen er in het wilde gras of drinken van het water uit de uiterwaarden. Een plus dat het nu winter is, is dat het een plek is waar ganzen overwinteren. Ze vliegen niet enkel maar retour, blijkbaar hebben ze twee verblijven, één voor de nacht en één voor de dag. Echt een vogelbestaan is nog zo gek/slecht nog niet. Nog even stilstaand nagenietend van de zonnestralen op het water, wordt het pad voortgezet.
Na het Bylandt worden de uiterwaarden vervolgd, volgt de ontmoeting met een stiltegebied welke prettig, positief verstoord wordt door pratende, kwakende, overvliegende ganzen. Waar zal het verhaal betrekking op hebben? De wind stoort ook prima, het voelt goed. In de verte staat een verlaten boerderij waar kinderen aan het schommelen zijn. Wat een voorrecht hier te mogen wonen.
Vanaf de Bylandt blijft het kerkje van Hoch Elten zichtbaar, een geweldig uitzicht. Via Duitsland, Elten, op naar Beek. Afsluitend verwarmt de bosrijke omgeving het innerlijk. De berg, of wat er voor berg doorgaat, laat zich van haar sierlijke kant zien. De vergezichten, je kijkt als het ware tegen het bos aan.
Lekker klimmend en dalend wordt een pracht middag afgesloten.
Tot slot Montferland in combinatie met de Rijn en omstreken voelen als een aaneenschakeling van natuurlijke hoogtepunten.
Henk Harenberg
|
Half december ontving ik een E-mail van Willem Mutze. Of er belangstelling was om een dubbele marathon te lopen van Glasgow naar Edinburgh. Eerst maar eens de site bezocht voor wat aanvullende informatie. Hierna was een besluit snel genomen. Het leek ook mij wel een leuke loop. Vanaf Glasgow langs het Forth & Clide Canal tot Falkirk, hierna langs het Union Canal naar Edinburgh.
Vrijdagmorgen op tijd richting Weeze voor de vlucht naar Edinburgh. Daar met de trein naar Glasgow. Na ons hotel te hebben opgezocht even de stad verkend. Via de tourist information uitgezocht hoe de startlocatie te bereiken voor de komende dag. Dat bleek met de bus te kunnen. Echter de buschauffeur had hierover een geheel eigen opvatting. Op de vraag bij welke halte wij diende uit te stappen bleef de beste man zoals een echte hork betaamt stoïcijns voor zich uitkijken, niet van plan ook maar enige medewerking te verlenen in de vorm van een antwoord op de gestelde vraag. (en ik maar denken dat dit soort dienstverlening enkel in Nederland voorkomt!!) Wij dus maar gaan wandelen. Na een half uur het Ruchill Park gevonden. Weten we in elk geval waar we morgen ons moeten melden.
De avond hebben we het rustig aan gedaan. Uit eten geweest en maar eens vroeg onder de wol. De start is om 09.00 uur, een prima tijd. Zaterdagmorgen treffen we Ed van Beek, hij zou ook lopen. Zit naar nu blijkt in hetzelfde hotel als wij. Na het ontbijt de laatste voorbereidingen afgerond en maar eens op weg naar de startlocatie. Hier is het al redelijk druk bij de tafel waar de startnummers moeten worden afgehaald. Het is niet echt warm, zo rond het vriespunt. Wat mij opvalt is dat veel lopers erg dun zijn gekleed. Korte broek en hemdje!! Wij zij uitgerust met o.a. muts en handschoenen. Een vreemd contrast.
Met ongeveer tien minuten vertraging starten we. Nog nooit zo’n snelle start gezien. Mensen vliegen er werkelijk als gekken vandoor, misschien door de kou? Willem en ik starten op ons gemak, eerst maar eens warm worden. Het is geen moeilijk parkoers, nagenoeg vlak en het kanaal constant rechts van je. Makkelijker kan niet. Op 21 km hebben we er 2 uur 10 opzitten, het gaat prima. De temperatuur is prima om te lopen en de minimale wind hebben we schuin mee. Langzaam vorderen we richting Falkirk. Het tweede checkpoint waar we ook Annemarie & Cecile treffen. Onze dames verzorgen ons prima tijdens de loop. Zij reizen richting Edinburgh met de trein. Waar mogelijk stappen zij uit om ons te verzorgen en wat aan te moedigen.
Weer op pad, langs The Falkirk Wheel. Een bijzonder stukje techniek qua het overbruggen van hoogteverschil voor schepen. Werkelijk indrukwekkend om te zien, uniek in de Wereld ook. Maar we moeten verder. Op weg naar Linlithglow op ± 55 km, met een gemiddelde van zo rond de 8 per uur vorderen we langzaam maar gestaag. Het lopen van een tijd is van ondergeschikt belang, lekker lopen en genieten staan voorop. Het halen van de finish natuurlijk ook! Bij de controlepost horen we dat Ed last heeft van een oude blessure aan zijn voet en een half uur ongeveer voor ons loopt. Wat eten en drinken en weer op pad.
De verzorging tijdens deze loop is wat aan de magere kant. Op alle posten is water en energiedrank beschikbaar. Niets te eten is er echter te vinden. De krentenbollen en andere lekkernijen die de dames ons voorschotelen zijn dus meer dan welkom.
Op zich heb ik persoonlijk geen hekel aan water. Maar na 10 uur langs een kanaal gelopen te hebben ben ik er wel klaar mee. Het uitzicht is soms betoverend mooi maar dit is maar zelden. Enige mentale flexibiliteit is wel een noodzaak tijdens deze loop. Je loopt veel alleen in een saaie omgeving. Veel wandelaars met veel honden, wat soms tot minder prettige contacten komt.
Het enige wat nog een beetje in positieve zin bijdraagt aan het uitzicht zijn de besneeuwde toppen van heuvels in de verte.
Ook het weer is vandaag echt prima om een loop als deze te doen. Droog, weinig tot geen wind en half bewolkt met af en toe een klein zonnetje. Prima.
Na Ratho op 76 kilometer nog 14 te gaan. Het is de dubbele marathon, echter de kilometers zijn hier wat langer als bij ons. Op het kaartje met checkpoints van de organisatie staat dat de finish wordt bereikt na 90.6 km. Langzaam naderen we Edinburgh, we komen in wat stedelijk gebied. Intussen is het ook donker geworden. De route langs het kanaal is hier prima geasfalteerd en verlicht. We lopen langs mooie architectuur richting de finish. In de verte horen we luide muziek en zien veel licht vanuit een schitterende discotheek komen.
Na 11.44.02 finish ik mijn loop voor vandaag, Willen zit niet ver achter mij. Mijn Polar staat stil op 99.02 km. Willem, die zonder computer, op gevoel heeft gelopen houdt het op 96 gelopen kilometer, wat wel overeenkomt met de afwijking in mijn computer. Ed is ongeveer drie kwartier voor ons binnen gekomen, ondanks zijn pijnlijke voet. Een leuke medaille, T-shirt maar bovenal een mooie ervaring rijker gaan we over op het nuttigen van een heerlijk glas gerstenat. Wat overheerlijk smaakt.
Glasgow - Edinburgh Double Marathon, een leuke loop om gedaan te hebben voor één keer. Ik ben niet van plan om negatief te oordelen over deze loop. Wel ben ik van mening dat er qua natuurschoon en beleving mooiere loopjes te vinden moeten zijn op dit Eiland.
Wim de Kwant.
|
|
Stein, zondag 7 maart 2010 Bij de inschrijving, enkele weken geleden, wist ik al wat ik zou doen in Stein. De 6 uur moest ik meedoen, is tenslotte een bijna thuiswedstrijd voor mij daar ik oorspronkelijk uit Beek-Elsloo kom, maar ...... de week ervoor was de Magnetoise ( 64 km en 1900 hoogtemeters ) en dat soort loopjes vind ik toch wel leuker om niet te zeggen dat ik na 32 jaar hardlopen toch andere uitdagingen zoek dan rondjes draaien, met alle respect. Vroeger draaide ik er mijn rondjes maar meer dan 68,8 km heeft er nooit ingezeten.
Samen met Jo Schoonbroodt, wereldrecordhouder op de 6 uur categorie 55 plus, vertrok ik naar Stein. Jo is geblesseerd en probeerde aldaar wat rondjes te draaien zonder zijn knie te hoeven forceren en meer niet, als voorbereiding voor zijn zware trail in Nepal. Ik voelde s 'morgens al dat het koud was, minus 2 graden, en dan nog de wind. Ook wist ik al precies waar die ons zou teisteren.
De dag ervoor nog eens mijn voeten geïnspecteerd en de nagel van langste teen van de linker- en rechter voet waren flink omhoog geduwd door de bloeduitstorting die ik had opgelopenbij de afdalingen in de Magnetoise. Enige manipulatie zorgde ervoor dat de nagels meteen loslieten en ik schrok want eronder zat week vochtig weefsel. Na dit meteen ontsmet te hebben en een sodabad genomen te hebben pakte ik ze droog in met verband en dat voelde niet prettig. Dat zou nog wat worden.
Na een onrustige nacht waarin ik het verband nog verwijderd heb i.v.m. pijn moest ik s 'morgens de boel weer inpakken. Dat voelde iets beter. In Stein was het ook koud en meteen loop je zoals bijna altijd bekenden tegen het lijf. Marc Papanikitas, die ik feliciteerde met zijn boek, Vincent Schoenmakers als toeschouwer, Theo de Jong die zijn laatste wedstrijd zou lopen ( helaas), Eric de Vries die meeliep maar foto 's maakte en nog vele anderen. De start was koud en het liep redelijk. Na enkele rondjes had ik het effe wat moeilijker maar ik draaide mijn eigen tempo. Het was koud en de kledingkeuze van te voren was moeilijk. Op de plekken waar het waaide was het echt koud en op andere plekken was het ideaal. Na 2 uur wedstrijd had ik 23,5 km erop zitten, misschien ( zeker ) iets te snel voor mijn huidige loopvermogen. Al snel voelden mijn benen stijf aan van de koude, de temperatuur was gestegen naar plus 2 graden. Ik kwam moelijker vooruit en de keuze die ik van te voren had gemaakt, iets meer dan de marathon, was duidelijk. De ingepakte tenen voelde ik wel maar het ging. De teen aan de rechter voet voelde na 2 1/2 uur wel onprettig maar dat ging na een half uurtje over. Er vielen regelmatig mensen uit en de Hongaar Janos Bogar, enkele malen winnaar en steeds vooraan in de uitslagen, had het ook erg moeilijk. Toen ik nog 2 ronden "moest" om de van te voren bepaalde afstand ( 43-44 km) af te leggen, ging het lopen iets beter en dan is de keuze moeilijk of beter gezegd toch gemakkelijk. Onder het motto: "Het moet leuk blijven" stapte ik uit en ik voelde me goed.
De officiëel afgelegde afstand volgt nog maar het is tussen de 43 en 44 km. Waarschijnlijk een goede keuze daar over 2 weken Limburgs Zwaarste is en dat is niet voor de poes met 70 km en 2500 hoogtemeters. Hopelijk zitten er dan weer nagels op de tenen anders wordt het een lijdensweg tijdens de afdalingen.
Nu, een dag later, denk ik natuurlijk na over mijn uitstappen en vraag me af hoever ik gekomen zou zijn als ik was doorgelopen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Stein, volgend jaar ben ik er weer als we gezond blijven want het is een groots en goed georganiseerd geheel. Het was de 15-de aflevering van de 6 uur van Stein en ik heb er 12 meegedaan. 2005, 2006 en 2007 helaas niet door lichamelijk ongemakken.
loop ze
Henk Sipers
site: http://www.adventure-runner.tk
|
|
|
11 mrt 2010
top pagina
Kalender info