Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
* December
* 16 dec 2001: Bram van der Bijl's interesse in naakt langs de weg
* 10 dec 2001: Sfeerverslag marathon Soerendonk
* 2 dec 2001: Sfeerverslag van Olne-Spa-Olne
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Februari
* Januari
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2001
 
Als voorbereiding voor de 60 km van Texel leek het me een goed idee om het Rondje Voorne te lopen. Slechts 10 kilometer korter en toch ook een beetje het idee dat je op een eiland aan het loopt. Bijkomend voordeel is ook dat het maar een minuut of 40 minuten rijden is dus geen uren in de auto voor en na de inspanning. Toch had ik vooraf zo mijn twijfels over deelname want 2 ½ week geleden teruggekomen van een behoorlijk inspannende fietsvakantie waarin o.a. illustere cols werden beklommen als de Galibier, Bonnet en Alpe d’Huez. Geweldige sport dat fietsen maar het valt na zo´n klimvakantie niet mee om weer in het loopritme te komen. Met een minimum aan kilometers in de laatste 8 weken maar wel veel zin om weer eens een wedstrijd te lopen besloot ik toch maar te gaan. Marina zou me begeleiden op de fiets en van veel mensen had ik al gehoord dat het parcours zeker de moeite waard moest zijn.

Eenmaal aangekomen kom ik tijdens het omkleden Rob van den Hoek tegen die gelijk enthousiast begint te vertellen over zijn ervaringen twee weken eerder tijdens de 12 uur van Cranendonck waar hij tot de respectabele afstand van 100 kilometer wist te komen. We besluiten om in ieder geval het eerste stuk met elkaar op te lopen uit gezelligheidsoverwegingen. Het weer is wat mij betreft perfect bij de start. Misschien wel een stevige bries maar met een graad of 18 niet al te warm en een beetje regen voor de afkoeling. De start is wat chaotisch omdat het tevens een estafetteloop is met wissellopers op de fiets en ook sololopers hebben soms fietsbegeleiding. Na een minuut of 5 heeft ieder echter zijn/haar plekje al gevonden en is het zaak om een goed tempo te vinden. Rob gaat voor mijn doen redelijk voortvarend van start, op Marina´s fietsteller zie ik dat het tempo vaak rond de 12,5 km zit. Desondanks loop ik erg lekker en besluit maar gewoon door te stomen en als het echt zeer gaat doen zien we het dan wel weer.

De route is inderdaad mooi. Je loopt afwisselend over kilometers lange fietspaden die de landbouwgronden als een rechte streep doorsnijden en over dijkjes en we komen door kleine plaatsen als Zwartewaal, Heenvliet en Abbenbroek. Na Hellevoetsluis ploegen we een stuk tegenwind op de dijk richting strand waar volgens Rob het zware gedeelte van deze loop echt gaat beginnen. Na wat geslinger over paadjes komen we dan op het strand waar het inderdaad vrij zwaar lopen is en natte voeten niet te vermijden zijn maar de wind hebben we in de rug en dat scheelt erg veel. Na 1 kilometer wordt het een stuk prettiger omdat het zand hier goed hard is, het is ook eb dus al met al kunnen we ons tempo redelijk handhaven. Inmiddels is een groepje van 5 geformeerd waarin ook de latere winnares meeloopt. Doordat we onderweg stevig wat afkletsen gaan zowel de tijd en ook de kilometers bijna ongemerkt voorbij en als we het marathonpunt passeren op ruime 3 ½ uur begin ik voorzichtig te denken dat dit misschien wel eens mijn snelste 50 kilometer zou kunnen worden. Niet dat ik er al zo veel heb gelopen (dit is mijn 3e ) maar het is wel grappig de manier waarop dat gebeurt. Eerder al zei Rob dat je een p.r. niet kan plannen en ik was het daar in zoverre mee eens dat je dat alleen kan zeggen als je een goede (loop)basisconditie hebt. Toch blijken zijn woorden profetisch want na een kilometer of 46 gaat het eigenlijk nog zo goed dat Rob me vooruit stuurt want zijn eigen p.r. staat nog veel scherper en kan toch niet meer verbroken worden in deze wedstrijd. Nog een beetje bijten in de laatste kilometers maar dan is daar toch het verlossende finish doek en mag ik zeer tevreden zijn met mijn 4:12:59 (zelf geklokt).

Conclusie: een leuke dag, een schitterende ronde en een p.r. zit in een klein hoekje blijkt maar weer.

Jan van de Erve 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
VERSLAGEN van Augustus 2001
 
Precies een jaar geleden had ik mijn eerste ervaring in deze ultramarathon. Toen maakte ik deel uit van het estafetteteam van AV Veteranen Nederland. Afgelopen jaar heb ik me twee keer als sololoper getest, in de Fat ass Fifty Soerendonk en de 6 uur Breda. Dat ging goed, zelfs beter als in de traditionele lopen. Minder snel moe, geen stijfheid achteraf en natuurlijk was de voldoening na een ultraloop vanwege de langdurige belasting groter. Ik had op tijd ingeschreven en vele lopers zullen het met mij eens zijn, dat juist dan de kans op blessures groter is. In de warme julimaand was ik veel gaan zwemmen op het E3-strand. Als een loper loopt, dan loopt hij ook, geen flauwe kul. Hetzelfde deed ik op het E3-strand. Niet bakken of luieren in de zon, maar zwemmen. Als je niet wekelijks zwemt, vraagt dit om problemen. Het gevolg was een blessure aan mijn linkervoet. Tijdens duurlopen boven de twee uur drukkende pijn op de voorvoet, waarschijnlijk omdat de tenen tijdens zwemmen anders belast worden.
’s Middags vóór ik vertrok, ik zou de 6 uur doen, zei ik tegen mijn vrouw: ‘Ik heb er geen goed gevoel bij deze keer. Beginnen met een blessure en dit 6 uur volhouden!’ Voor mezelf had ik besloten te stoppen als het niet meer ging.
Een uurtje voor de wedstrijd gearriveerd. In die tijd zeer geanimeerd gesproken met een ultra sportman bij uitstek, een echte ‘crack’ in het hardlopen, Jos Hopman. Beide komen we in dezelfde categorie uit en zijn dit jaar 62 geworden. ‘Teveel lopers naaien elkaar op om in vele wedstrijden uit te komen en willen dan ook nog goed presteren. Na een wedstrijd trainen ze de volgende dag weer hard totdat weer grote zweetdruppels het lichaam verlaten. Dat moet zich wreken. Gelukkig doen ultralopers daar in mindere mate aan mee. Mijn advies aan jou is, rustig beginnen en als het moeilijk wordt stoppen’. Dat waren wijze woorden.

Om 3 uur vertrokken de 6-uurs mannen, vrouwen en twee estafetteteams. Ik keek vol bewondering naar de 12 uur lopers die ‘pas’ op de helft waren. De meeste liepen er nog fris bij. ‘Hoe zou het met mij zijn na 6 uur’, dacht ik.
Het eerste uur liep ik nog lekker te kletsen met Jos Hopman. Hij vertelde dat hij een week eerder in Monschau zijn 265e marathon gelopen had. ‘Je kop erbij houden, ik ben slechts één keer te diep gegaan in al die marathons’. Een mevrouw van de rondetellingen riep: ‘Die twee lopen de hele tijd bij elkaar. Zou dat de leeftijd zijn?’. ‘Nee mevrouw, communicatie, we willen geen hijgers worden die over een paar uur zijn uitgeblust’, riep ik terug. Jos wilde het na Monschau wat rustiger aandoen. Ik probeerde min eigen eigen tempo te lopen.
Het viel me op dat we deze keer weinig ‘pep-talk’ kregen van ‘mister ultra himself’. In Breda werden we nog door Ton Smeets heel onderhoudend beziggehouden. Een verhaal voorlezen uit het mooie boek ‘ultramarathon’, doorspekt met zijn eigen ervaringen, zou al voor afleiding genoeg gezorgd hebben. Maar ik begrijp goed, dat als je de organisator van dit evenement bent, je taken genoeg hebt. Zelfs Wilma zat op enkele korte aflossing na, de gehele dag te tellen. Doe het eens na! Wat zou vermoeiender zijn, lopen of tellen? Chapeau voor die twee.
Ik heb me geen moment verveeld, er was afleiding genoeg. Gijs Honing vertelde dat dit zijn eerste 12 uur waren. ‘Ik loop 2 ronden en ga dan 2 minuten zitten, dat gaat prima’, aldus Gijs. Dat bleek ook wel want hij finishte op een mooie 7e plaats met een afstand van ruim 106 km.
Voor Roger Neckebroeck ging het vandaag niet lekker. Hij had een liesbreukoperatie ondergaan en lag daardoor twee maanden stil. Er kwam iemand bij me lopen. ‘Hoe gaat het’, zei hij. ‘Lekker, een licht pijntje in mijn voet, maar dat mag geen naam hebben, en met jou?. ‘Een martelgang, klote, het lijkt wel een pijnbank’. ‘Dan stop je toch zeker, het is een hobby, je doet het voor de lol’, antwoordde ik. Het was even stil, alsof hij zocht naar een plausibele verklaring. ‘Ik heb een paar medische behandelingen ondergaan aan mijn benen, maar het heeft verdomme niet geholpen’.
Ondertussen was het al 6 uur geworden en de drukkende pijn onder mijn voet van een half jaar geleden werd minder. Nu de snelheid langzaam wat opvoeren, maar wel goed blijven eten en drinken, had ik me voorgenomen. Bij iedere ronde maakte ik gebruik van de verzorgingspost. De luchtvochtigheid was hoog, zeker in deze tijd van het jaar. Het parcours in de bosrijke omgeving was goed beschut tegen zon en wind. Dat had tot gevolg dat de warmte lang bleef hangen en dat het daarom benauwd was. De sponzen boden uitkomst. Als je zoals ik zo’n 33 rondjes draait in 6 uur zie bij iedere doorkomst steeds weer dezelfde mensen aan de kant staan wat leuke reacties opleverde. ‘Jij loopt er nog lekker bij’, ‘nog ongeveer 7 ronden en dan zien we elkaar misschien nooit meer’, ‘mevrouw, jammer dat u nu al een lange broek aantrekt, het is pas 7 uur, die korte broek stond u veel leuker’, ‘ik zal je missen om 9 uur’ , ‘je bent nog niet moe, want ik heb je nog niet zien zweten’, ‘zullen we straks samen een biertje drinken?’, ‘knap gedaan hoor voor een oude man’. Wie durft er nu nog te beweren dat het rondjes draaien saai is?
De laatste uurtjes gingen voortreffelijk en ik maakte mezelf regelmatig een compliment; rustige start, wijze raad opvolgen ook al hoor je het niet graag, waren sleutelbegrippen geworden. Je hebt het dan toch maar geflikt om 56.653 km te overbruggen. Ondanks dat het 6 km minder was dan in Breda was ik meer dan tevreden over mezelf. Minder resultaat, met een grotere voldoening.
Voor de 12 uur lopers heb ik groot respect en ik hoop dat zo’n zelfde prestatie ook voor mij ooit weggelegd zal zijn. Mensen van de verzorgingspost, secretariaat, rondetellingen, Ton en Wilma, bedankt voor jullie inzet.


Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Het is zaterdagochtend 18 augustus, ik reis samen met collegaloper Han van Bueren vanuit Breda naar Budel-Dorplein. Han heeft pech, hij wordt al geruime tijd geplaagd door een hardnekkige achillespeesblessure, desondanks heeft hij toch besloten om deel te nemen aan de 12 uur. Ik ben zelf ook niet bespaard gebleven van blessure-leed. Drie weken voor Cranendonck heb ik tijdens de training een gescheurde kuitspier opgelopen. Het was voor mij de eerste keer dat ik zoiets heb meegemaakt, daardoor heb ik nog vier dagen getraind. Ik had het gevoel dat ik kramp had en dat de pijn kwam door een eerder opgelopen insektenbeet. Na vier dagen ben ik naar mijn huisarts gegaan en hij constateerde direct een gescheurde spier. Ships, wat nu? Rusten, meneer van den Hoek, rusten. Ik heb een week niet gelopen, mijn kuit ingezwachteld en veel eiwitten gegeten. Ik heb in die week contact gehad met UltraNed-collega’s Anton Smeets en Tom Hendriks om te vertellen dat de 12 uur er voor mij zeker niet in zit. Ze hebben me weer aardig uit de put geholpen en mij er van verzekerd dat een week rust helemaal niet erg is. Het is wel een keertje goed. Ik ben na een week rust weer heel voorzichtig begonnen en het ging erg voorspoedig. Na zeven dagen lopen liep ik weer met de loopgroep mee, natuurlijk ging ik niet voluit, dat mag duidelijk zijn. Ik had weer zin om mee te doen met de 12 uur.

We kwamen aan in Budel-Dorplein en de meeste bekende Nederlandse ultralopers (en een aantal Belgen) waren aanwezig. Even wat mensen begroeten, snel omkleden en naar de start gaan, we hebben straks tijd genoeg om weer bij te praten met collega-lopers. Ik kreeg van Anton Smeets de, wat nu blijkt gouden tip, om heel langzaam te starten en laat veel lopers waar ik normaal samen mee loop gaan en kies mijn eigen tempo. Ik had berekend dat ik rond de tien minuten per rondje zou moeten lopen om niet al te snel te gaan, te snel lopen betekend een hevige pijn in de kuit en daar zat ik niet op te wachten. Het langzame lopen ging erg voorspoedig en uren gingen voorbij. Ik heb weer aardig wat mensen gesproken: Ria Buiten vertelde over haar ervaringen van meerdaagse loop over het Pieterpad, van Groningen naar Zuid-Limburg (>500 km) en over haar voorbereiding voor de Spartathlon (249km). Veelloper Ben Mol wist mij te boeien de aankondiging over een wijn-marathon die hij binnenkort samen met Hans van der Steen gaat lopen en hij maakt in oktober een mooie reis naar Egypte (zonder marathon). Tom Hendriks vertelde ondermeer over de Jungfrau-marathon waar hij voor de derde keer gaat lopen en deze keer gaan ze met een hele groep daar heen (er zijn zelfs supporters bij).

Na drie uur verwen ik mezelf door andere schoenen aan te trekken, heerlijk! We zijn vier uur bezig en ik ga eens lekker een boterham met kaas eten, ik heb hiervoor alleen water gedronken en dat is erg goed bevallen. Vijf uur, de lopers voor de zes uur arriveren en een aantal twaalf uur lopers besluiten om na zes uur te stoppen. Vreemd genoeg beginnen nu erg veel lopers te klagen dat het te warm is en dat ze willen stoppen. Zes uur, de officiële zesuursloop begint en er is weer wat leven in de brouwerij. Het is opvallend hoe moeilijk veel zesuurslopers het hebben want na anderhalf uur zie ik al mensen wandelen!

Ik ben inmiddels aan de tweede helft begonnen en tot overmaat van ramp begint mijn kuit na zes en een half uur op te spelen. Tijd voor een lunchbreak en ander schoeisel. Ik eet nog een paar boterhammen met kaas en drink een halve liter bouillon, dit om zoutverlies te compenseren. De klok tikt door en ik moet verder, want om na zes en een half te stoppen vind ik ook vreemd. Heel rustig loop ik weer verder en na een half uur besluit ik om te rusten. Het doet zeer, ships. Ik ga bij Lies Heijnen (loper en vriendin van Wim Epskamp) met mijn blote voeten in het gras zitten en geniet van het mooie weer. Ik stap heel bewust niet uit de wedstrijd want ik moet tot het einde blijven. Mijn vrouw en dochter (Elske en Geertje) komen de laatste vier uur helpen dus moet ik sowieso blijven. Dan maar even pauzeren. Naast mij komt Carrie van de Beek zitten om uit te rusten en na een tijdje gaan we samen weer op weg.

We zijn zeven uur en driekwartier onderweg en mijn vrouw en dochter arriveren, dat geeft mij een enorme kick, Ik zit dan op ongeveer 70km. Ik besluit om weer te pauzeren en even bij te praten. Naast ons zit mijn loopmaat Henry Okkersen, hij is na bijna 67km uitgestapt met een zere achillespees en moet wachten totdat hij opgehaald wordt door zijn echtgenote. Ik loop rustig verder en ga voor de 75km, dat lukt vrij gemakkelijk en ga toch maar door voor de 80km. Ik loop een rondje met mijn dochter Geertje (6 jaar) en heb het naar mijn zin. Elske komt met een tussenstand (83km) en zegt dat de 100km makkelijk moet lukken. Henry is er ook van overtuigt dat me dat zal lukken. Maar ja, dan moet ik nog wel 17km lopen. Mijn volgende doel is 90km. Dat vind ik erg goed klinken als eindafstand. Tom Hendriks loopt voorbij en hij roept dat ik voor de honderd moet gaan. Ik loop hierna een paar rondjes samen met Tom en ik loop hard en het gaat erg goed. Ik stop ook weer even bij Wilma om te vragen hoe ver ik inmiddels ben en vraag heel voorzichtig hoe veel rondjes ik nog moet voor de HONDERD KILOMETER. "Nog vier rondjes, Rob" zegt Wilma. "weet je het zeker?" vraag ik, ze weet het heel zeker (natuurlijk, hoe kan ik aan haar twijfelen). Op dat moment krijg ik vleugels en heb ik ongeveer een uur over om tot 100km te komen. Ik blijf lekker doorlopen en blijf constant lopers inhalen. Zelf wordt ik ook ingehaald, Lucien Taelman is op weg om 151,353km te lopen. Het laatste rondje, ik ben leeg en wordt door de vrouw van Ron Bakker van harte aangemoedigd en kom helemaal leeg aan bij het busje van Wilma. Ik vraag of ze mijn eindafstand wil noteren op exact 100km. Die laatste meters naar de verzorgingsplaats kunnen mij gestolen worden en ik vind 100km ook wel mooi staan in de einduitslag. Ik heb nog 17 minuten over om uit te rusten tot het eindsignaal klinkt.

Het was een schitterende wedstrijd en ondanks de lichamelijke ongemakken een mooi debuut op de 12 uur. Ik wil Anton en Wilma hartelijk danken voor een ontzettend leuke en perfect georganiseerde wedstrijd. Volgend jaar zal ik er zeker weer zijn.

Rob van den Hoek - UltraNed
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
VERSLAGEN van Juli 2001
 
Zo'n zes jaar geleden toen ik met langeafstandlopen begon liep ik mijn tweede marathon in Kortrijk, België. De Guldensporenmarathon was na mijn eerste marathonervaring van Rotterdam de grote test of ik ook een tweede marathon kon lopen. Ik had na de eerste marathon wekenlang last van mijn kuiten en had daar een slecht gevoel over. Ik ben toen tijdens de wedstrijd na ongeveer 26 km uitgestapt vanwege het ontzettend warme weer. Het was ruim 31 graden en je loopt van zuid naar noord zonder schaduw, dus dat was afzien. Dit uitstappen zit al jaren dwars en het werd tijd voor revanche.

De start van de Guldensporenmarathon is vrij vroeg (09:00 uur) en de start en finish zijn niet in dezelfde plaats (Kortrijk - Brugge) dus geeft dit wat logistieke problemen. Je kan om 06:30 uur vanuit Brugge met de bus naar Kortrijk meerijden, maar dan moet je wel heel vroeg van huis. Dit staat me al een paar jaar tegen tot een paar maanden geleden loopcollega Henry Okkersen over de Guldensporenmarathon begon te vertellen. We besloten toen samen naar België te reizen en het vervoersleed zo te delen. Een week voor de wedstrijd had UltraNed-collega Tom Hendriks gelezen dat wij naar België zouden gaan en hij vertelde ook mee te gaan. Henry bleef zaterdag slapen en Tom kwam zondagochtend ons om 04:40 uur oppikken. Dit zijn toch geen tijden voor een loper. Zowel Tom als ik hadden amper drie uur geslapen, prima voorbereiding :-).

Rond half zeven, na een zeer comfortabele rit, komen we aan in Brugge, parkeren de auto in een parking en gaan opzoek naar de opstapplaats. We zijn veel te laat. "Desnoods nemen we eentaxi" roept Tom. We komen aan op het Burgplein en tot onze verbazing staan er nog veel lopers (te wachten op de bus). Ik zie Willem Mutze staan er vraag of de bus al weg is, dat blijkt niet het geval te zijn. Hij staat al vanaf 06:15 uur te wachten. We hebben geluk. Na een busreisje komen we aan in Kuurne alwaar we ons inschrijven en weer aardig wat bekenden tegen het lijf lopen. Ben Mol is na een twee weken ook weer van de partij en is weer aardig opgeknapt.

Om 09:00 uur is de start en het weer is lekker. Het is niet te warm, zo'n 21 graden, en af en toe hebben we een heel klein buitje. De wind staat ook vrij gunstig, zuidwest, gelukkig maar want het parcours loopt van zuid naar noord. Het leuke van dit parcours is dat het helemaal niet verveelt al zou je dat als je de kaart bestudeerd niet zeggen. De verzorging is goed, maar het is vaak niet duidelijk wat er in de bekertjes zit. Het zou makkelijker zijn als water in een neutraal bekertje zit en sportdrank in een sportdrankbekertje. Bij één verzorgingspost vond een fietsbegeleider het nodig om zijn fiets haaks op de verzorgingspost te zetten. Ik kon me nog net in houden maar ik wilde betrokkene wel even bekertje sportdrank in zijn gezicht plaatsen. Wat een sufferd. Het lopen ging verder erg lekker en Henry en ik gingen weg op een vlak schema van 3:30. Na 16 km vroeg ik Henry of hij nog wat sneller wilde gaan, ik had erg sterke benen. Hij gaf aan dat hij daar geen zin in had en zij dat ik zeker niet moest inhouden. Als je het niet probeert krijg je er later spijt van.

Ik versnelde dus na 16 km en kwam in 1:41 uur door op de halve marathon. Om een pr te lopen moest ik een behoorlijke tweede helft lopen, met negatieve split. Het lukte mij tot aan de 37 km om niet ingehaald te worden en telkens andere lopers in te halen. Vanaf dat punt begon ik weer te rekenen en besefte dat een pr er niet meer inzat. Jammer, leuk geprobeerd Rob. Die laatste 5 km heb ik vrij ontspannen gelopen en af en toe met andere lopers gepraat. De finish van deze wedstrijd is schitterend en een podium voor met publiek die daar ook voor jouw zitten doet je wel iets. Toen ik mijn petje af nam en voor hen een buiging maakte begon iedereen te klappen. Mijn eindtijd, 3:25'21, was tevens mijn beste jaarprestatie van 2001 en ik ben hier gewoon tevreden over. Ik heb nog wel last van mijn nek van die grote medaille :-).

Voor alle duidelijkheid, Tom liep 2:57'46 en Henry liep 3:29'09, ik geloof dat we alledrie tevreden kunnen zijn. Tom nog bedankt voor rijden.


Rob van den Hoek - UltraNed.

Een volledige uitslag van deze marathon is reeds te vinden op Jean-Paul Praet zijn website http://users.pandora.be/ultra/Gelopen/KB.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]