Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
30 apr 2017
Rietveld natuurmarathon - 29 april
25 apr 2017
Texels best
23 apr 2017
Enschede Marathon - 23 april 2017
23 apr 2017
De volgende keer kies ik een loop rond een kleiner eiland
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
* December
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 28 mei 2001: Verslag van de 50 van Kluisbergen
* 28 mei 2001: 18e Univé Drenthe Marathon te Klazienaveen
* 27 mei 2001: Debuut Vincent Schoenmakers
* 15 mei 2001: Valkenbergrun; verslag van een supporter.
* 7 mei 2001: Ervaringen uit de Maasmarathon.
* April
* Februari
* Januari
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Mei 2001
 
Wat een weekend, Ben Mol haalt uit in Apeldoorn, en Tom Hendriks loopt in Denemarken parcours record en een persoonlijk record tijdens een 100 kilometer wedstrijd.
Ikzelf was dit weekend in Kluisbergen. Een 50 kilometer ultraloop, nou mooi niet, het is gewoon een 50 kilometer cross.
Behoorlijk wat Hollanders aan de start, zo zag ik o.a. Jos Hopman, Henry Okkersen, Carry v/d Beek, Han Frenken en tot mijn verbazing club- en trainingsmaatje Edo Nugteren.
Start om 8 uur, zeker met warm weer is dat wel gunstig, maar het werd niet zo warm als de dagen ervoor, prima loopweer dus. Jan Vandendriessche zal wel winnen, was mijn eerste gedachte toen hij na 100 meter al een voorsprong van 50 meter op mij had. Was het eerste gedeelte mischien nog wat vlak en saai, dat veranderd allebij wel als je een half uurtje verder bent. Telkens weten ze wel een of ander pad omhoog te vinden.
Soms gaat het behoorlijk steil omhoog of omlaag, ergens loop je over een dikke laag bladeren steil naar beneden, hier gaat Han Frenken bijna over de kop, maar weet zich nog net staande te houden.
Paadjes met losse stenen of diepe veuren geven je de indruk dat je met een bergloop bezig bent.
Kortom dit is gewoon een heerlijke wedstijd, met alles erop en eraan.
Er word zelfs strijd geleverd, met een man of drie klokken we dezelfde tijd op 20 kilometer, bij de 25 zijn we nog met z'n tweeen, maar langer liet ik het niet toe. Vanaf dat punt heb ik heerlijk alleen gelopen, en regelmatig kon ik weer een voorganger inhalen. In een voor mij lekker vlot tempo kon ik het aardig volhouden, maar er waren er toch nog twee die mij nog even op de valreep een hak wilde zetten.
De eerste was in mijn ogen een senior, maar de tweede leek mij toch verdacht veel op iemand van mijn leeftijd.
Met nog drie kilometer te gaan, ging hij erop en erover, met stinkend zere bovenbenen kon ik hem op zo'n 50 meter afstand houden. Ik wist dat de laatste kilometer sterk naar beneden liep, dus ik had mijn plan al snel klaar, het ging zelfs makkelijker dan ik dacht, want toen ik hem passeerde zij hij al proficiat, (het kan natuurlijk ook en truc zijn) bijna twee minuten eerder binnen. Maar die senior kon ik niet meer terug halen.
Tijd 4:26'; kan misschien wel beter, maar het was hier voor mij puur genieten.
En waar gaat het nou om ??

Cees van der Woude.

Eindredactie Anton Smeets, a.smeets@trouwweb.nl

Een verslag van de winnaar vindt u op de Belgische website voor marathon en ultralopen: http://users.pandora.be/ultra/Verslagen/KluisJan.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Zaterdag ben ik vanuit Breda samen met stadsgenoot Loek Lips naar het mooie Klazienaveen afgereisd. Het was voor mij de eerste keer dat ik daar ging lopen en ik moet zeggen ze pakken het daar goed aan. Wat een perfecte organisatie! Het hele dorp staat op zijn kop en iedereen is in de ban van het lopen. De start is om 14:30 uur, een tikkeltje aan de late kant, vooral omdat het weer vrij drukkend is. Het parcours is simpel, vier grote ronden met vooraf twee inloopronden door het centrum.

Zodra we aan de eerste volledige ronde beginnen is het duidelijk dat de verzorging echt goed is. Om de drie kilometer staat er wel een verzorgingspost met water, thee en sportdrank (waarom geen cola?) met daar vlak achter een sponspost. Bij de eerste spons kreeg ik een spons aangereikt waar ze net de afwas meegedaan hadden, ik had gelijk een heerlijke zeepsopsmaak in de mond :-). Dit is daarna gelukkig niet meer voorgekomen.

Bij het einde van ronde één komt ultratopper Edward de Ruiter mij tegemoet lopen, ik vraag hoe het gaat en hij steekt zijn duim op. Hij loopt erg gemakkelijk in de kopgroep. We hebben elkaar voor de start nog even gesproken over het uitstappen van hem tijdens de ValkenbergRUN, twee weken daarvoor in Breda, maar toen kon hij alleen maar aan zijn hoogzwangere vrouw denken. Lekker lopen zat er toen niet in. Hij wilde in Klazienaveen lekker lopen en ging weg op 2:45 uur, helaas moest hij halverwege weer uitstappen. Dit is geen goede voorbereiding voor de zes uur van de Haarlemmermeer voor hem. Jammer, maar het ging gewoon niet.

Ik loop mijn rondjes en als alles volgens plan blijft lopen kom ik ruim onder de 3:30 uur uit, dat lijkt mij voldoende. Maar, als ik aan de laatste ronde begin begint mijn maag een beetje te protesteren en ik loop opeens niet zo lekker meer. Ik zie Henry Okkersen lopen (hij is bezig met zijn 92ste marathon) en besluit om met hem mee te lopen. Na tien minuten moet ik afhaken en sta ik langs de kant van de weg te braken. Beuh, dat stond toch niet in de folder :-) Vanaf dat moment verkrampten mijn kuiten en heb ik met heel veel pijn verder gelopen/gewandeld. Mijn pleisters die op mijn tepels zaten waren ook losgeschoten en mijn tepels bloedden ook al. Dit kon er nog net bij. Bij de eerste EHBO-post heb ik twee pleisters gevraagd en werd daar gelijk in een luie stoel geplaatst en als een vorst behandeld. De EHBO'er was zo blij met z'n eerste klant. Na twee kopjes thee en twee pleisters ben ik verder gestrompeld. Mijn eindtijd (3:54'17) is niet om naar huis te schrijven, maar ik was blij dat ik er was. Ik heb twee weken de tijd om weer fit te worden voor de Leidenmarathon, dat moet genoeg zijn :-)


Rob van den Hoek - UltraNed.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
DEBUUT 50 KM FAT ASS FIFTY SOERENDONK 30 DECEMBER 2000

Na jaren op de traditionele afstanden gelopen te hebben wilde ik wat anders. Maar wat staat je te wachten? Is het pad van de ultramarathon niet een té moeilijke drempel om te nemen? Mijn eerste ervaring met de ultramarathon was 19 augustus 2000, waarin ik in het estafetteteam van AV Veteranen Nederland uitkwam (ben tot 2000 licentielid Veteranen Nederland geweest, nu abonnee lid). We behaalden daar de eerste prijs, die recht gaf op gratis deelname het jaar daarop. Ik heb toen gezegd volgend jaar graag mee te doen, maar dan als sololoper.

Al enkele maanden later las ik dat er een ultramarathon over 50 kilometer gehouden zou worden in Soerendonk. Wel geen 6 uur, maar toch een uitdaging, je moet toch érgens beginnen. We kregen een aantrekkelijk parcours van ruim zeven kilometer voorgeschoteld met een uitstekende verzorging van nog wel twee posten. De sneeuw van de kerstdagen was nog duidelijk zichtbaar aanwezig en zorgde voor een fraai landschappelijk plaatje. De eerste 4 ronden verliepen naar wens. Na 29 kilometer wees de klok 2 uur en 31 minuten aan, ruimschoots binnen de limiet die ik mezelf gesteld had. Net binnen de 5 uur finishen was mijn doel, ruim tien kilometer per uur moest te doen zijn. Met nog 21 kilometer te gaan zou eventueel verval gecompenseerd worden. De daaropvolgende ronde begon het licht te sneeuwen, wat later overging in regen. Een echte loper deert dit niet, die laat zich niet beïnvloeden door natuurgeweld. Hoewel in de laatste tien kilometer de bovenbenen, vanwege de aanslag op de spieren begonnen te protesteren, hoefde ik niet af te zien. Na 4:41’08 gelopen te hebben, passeerde ik nog frisogend (althans volgens belangstellenden) de finishlijn. De vuurdoop in het ultralopen was geslaagd.

In tegenstelling tot de klassieke marathons komen er op dit soort wedstrijden weinig toeschouwers af. Ik hoorde een van de weinige supporters het als volgt samenvatten: ‘Als je in een marathon finisht ben je een held. Doe je er zoals hier 8 km bovenop, dan geniet je in je eentje, een geluk dat je met niemand hoeft te delen’. Na andere wedstrijden heb ik altijd enkele dagen spierpijn, toen niet. Latere ervaringen zullen mogelijk hierin een oplossing geven. Dat ik de smaak te pakken had was duidelijk. De voortreffelijke verzorging met gezellige praatjes onderweg, het sociale aspect van even met iemand meelopen en de wedstrijd bespreken, geeft dit ultralopen een ontspannen sfeer. In de traditionele wedstrijden wordt snel een bekertje drinken van de tafel geritst, want er mogen geen seconden verloren gaan. Dit soort toestanden ontbraken gelukkig in Soerendonk.

6 UURS-LOOP VALKENBERG RUN BREDA 13 MEI 2001

Ik had een foldertje van de 50 van Zolder en de 6 uur van Stein meegenomen met de bedoeling beiden of een van de twee te lopen. In januari echter kreeg ik een knieblessure die enkele maanden duurde. In clubblad de Veteraan las ik dat de Stichting Breda Runners for life onder aupiciën van AV Veteranen Nederland voor het derde jaar een 6-uurs loop organiseerde. Ik wilde hier dolgraag aan meedoen, temeer omdat ik Zolder en Stein gemist had. Mijn debuut op een 6-uursloop zou zich in bijna tropische temperaturen van 27º afspelen. Een uurtje voor de wedstrijd begon, heb ik eens goed rondgekeken hoe men zich voorbereid. Bijna iedereen kent elkaar, maakt een praatje, kletst nog wat over een voorbije wedstrijd, wenst elkaar succes, en heeft volop animo er een leuke dag van te maken. Er hangt een lekker ontspannen sfeertje. Tijdens het omkleden praatte ik wat met twee broers uit Antwerpen. Later hoorde ik de speaker zeggen dat er een tweeling meeliep, waarschijnlijk waren zij dat. Hun verhalen over gelopen wedstrijden, waar ze allemaal aan meededen, de prestaties, prachtig om te horen. Het werd snel acht uur. De regels werden door de speaker nog eens goed uitgelegd en daar gingen de zeventig sololopers en een twintigtal estafetteteams.

Zes uur aan één stuk hardlopen is dat niet saai en geestdodend, hoorde ik mensen uit mijn kennissenkring regelmatig vragen. Als ze er bij waren geweest, of nog liever hadden meegelopen zouden ze heel anders praten. Bij de verzorgingspost was alles te krijgen om je inwendige mens goed te verzorgen. Vooral in het begin werd veelvuldig door de speaker gevraagd om toch vooral veel te drinken. Ik had vóór acht uur al zoveel gegeten en gedronken dat ik pas na drie kwartier in de wedstrijd gezeten te hebben van de verzorgingspost gebruik maakte. En dat deed ik daarna bij iedere doorkomst. De eerste uren was de zon een aangename factor, maar allengs de strijd vorderde werd het voor velen ‘een koperen ploert’. Persoonlijk had ik er niet zo’n last van, de kou is voor mij erger. Na 2½ uur plaatste de organisatie een sproei installatie. Het zou de meiden van de sponzenpost enigszins verlichten, want die hadden het druk en deden voortreffelijk werk. Voor mij verliepen de twee eerste uren naar wens. Tussen het tweede en derde uur echter begonnen de benen te protesteren. Ik paste mijn tempo aan de omstandigheden aan en nam wat gas terug. Een streekgenoot Jos Hopman die ik tevoren verteld had dat dit mijn eerste 6 uren waren complimenteerde me regelmatig en zei: ‘Zo, dat gaat goed met jou’. Ik, nog heel bescheiden, zeker na de eerste twee uur riep hem toe: ‘We zitten pas op een derde, over twee uur voel ik me misschien anders, maar nu gaat het lekker’.

De tijd vloog voorbij vooral vanwege de uitstekende ambiance. Als Ton Smeets (die ik ondertussen van Soerendonk kende, en het parcours al had opgemeten) de microfoon overnam, werd je heel onderhoudend beziggehouden. Hij vertelde dat het ultralopen al vanaf 490 voor Christus dateert, nog vóór de eerste marathon gelopen werd enzovoort. De afstanden van 240 kilometer in Griekenland met zijn eigen ervaringen daarin. De ambulance en het infuus die wel eens nodig zijn, waarvan je op zo’n moment hoopt dat het jou nooit zal overkomen. Ook de onkunde van onze minister president Wim Kok, die met de moderne communicatiemiddelen zoals een computermuis nog niet overweg kan. Dit alles wordt gratis en smakelijk opgediend door Ton, wat een aangename afleiding is, maar zeker ook een stimulans om de 6 uur tot een goed einde te brengen. Bovendien werden we uitvoerig op de hoogte gehouden van het wedstrijdverloop. Ook life muziek ontbrak niet, de harmonie deed goed haar best, evenals de vele enthousiaste toeschouwers die de deelnemers aanmoedigden.

Na vijf uur voelde ik me weer zoals de eerste uren. De dip was over, het ging weer voortreffelijk en ik probeerde het laatste uur nog alles uit de kast te halen om mijn kilometerstand wat op te voeren. Met een afstand van 62 km en 232 meter was ik dan ook heel tevreden. Ben benieuwd naar de officiële uitslag, op welke plaats ik geëindigd ben. Weer geen stijve ledematen overgehouden, alleen een dag later twee blaartjes, dat was alles. Het debuut in het ultralopen was nu zeker geslaagd. Ik ga verder. Hulde aan de organisatie en Ton Smeets. Volgend jaar hoop ik terug te komen.

Postscript van de redactie: Dit artikel komt ook in Marathon Plus nummer 3 2001, dat rond 1 juni uit komt. 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Valkenbergrun; verslag van een supporter.

Zondag 13 mei; valkenbergrun in Breda, 6 uurs-loop, ultraloop.
Zelf ben ik een loper die na een aantal marathons wellicht eens een ultraloop wil proberen. Aangezien ik vorige week zelf de Maasmarathon heb gelopen, en daarom dit weekend geen wedstrijd in de planning had, was de Valkenbergrun een mooie gelegenheid om een een kijkje te gaan nemen bij een ultraloop, dicht bij mijn eigen woonplaats (Bergen op Zoom) en stralend weer op de koop toe. Wat wil een mens nog meer !!

Op zaterdagavond van ultraned een deelnemerslijst uitgedraaid, zodat ik op zondagmorgen goed voorbereid op weg kon naar Breda. Om 8 uur opgestaan, ongeveer dit moment zal het startschot hebben geklonken in het Valkenbergpark. Broodje en een mok koffie en op weg naar het station. De zon zorgt reeds voor een aangename temperatuur.

Ongeveer kwart voor 10 arriveer ik in het Valkenbergpark. De bikkels van de ultraloop draaien reeds een kleine 2 uur hun rondjes in het park. Ik wandel een rondje over het parcours, een mooie ronde van ongeveer 1250 meter.op sommige stukken lichtjes golvend. Een prima parcours, denk ik bij mezelf. Ogenschijnlijk rustig ontspannen draaien de mannen en vrouwen hun rondjes. Sommige in een zeer soepele stijl, anderen wat minder soepel.

Wat me ook opviel is de saamhorigheid onder het ultravolk. iets dat wellicht door de kleine ronde en de duur van de wedstrijd (6 uur) versterkt wordt. Veel lopers op de kunnen nog wat leren van de sfeer en kameraadschap onder de ultra mannen en vrouwen !.

het valt me ook op dat ultralopers een positieve instelling hebben en zeker niet snel uitstappen. Karakterbijters, dat zijn het. Zo zie ik op een gegeven moment een ultraloper languit op een bankje hangen. Lijstje er bij, "nummer 24, Hans Nieuwenhuijse", lees ik.
Ondanks dat het blijkbaar niet zo lekker draait, zit Hans niet bij de pakken neer, en blijft goed gemutst. Na een tijdje staat hij weer op en vervolgt zijn tocht, en in het vervolg van de wedstrijd zie ik dat hij zijn rondjes blijft draaien. Klasse Hans !!! (als ik zo vrij mag zijn)

Na een uur of vier gaan de inspanningen doorwegen. Veel atleten lassen een wandelpauze in, om vervolgens toch weer hun weg te vervolgen. Mijn respect voor deze kanjers groeit deze dag nog meer.

In het laatste uur wordt de strijd bij de mannen toch nog spannend, Lucien Taelman loopt sterk in op Ivan Horsten. Op een gegeven moment is de voorsprong mnder dan een ronde, terwijl die geloof ik 4 ronden is geweest. Uiteindelijk beslecht Ivan Horsten de 6 uur in zijn voordeel.

Ook bij de dames is de strijd spannend. Twee dames (volgens mijn lijstje Jacqueline Sellink en Prisca Vis) lopen dicht bij elkaar, en blijven ook in het laatste uur (schijnbaar)
soepel hun rondes lopen.

Iets na 2 uur in de middag; een luide hoorn klinkt door het Valkenbergpark, die het einde van de wedstrijd betekent. de lopers stoppen op hun plaats, en hun nummer wordt op de grond gekrijt waar ze gestopt zijn.

Van deze kant wil ik alle lopers die de 6 uur hebben gelopen van harte feliciteren met hun resultaat. Klasse!!!, mannen en vrouwen !!!!!.

Na het aanschouwen van deze wedstrijd weet ik het zeker, dit ga ik ook eens proberen, maar dan wel in een "koelere" wedstrijd. Wellicht de "Fat ass fifty" in december of de zes uren in Stein, maart volgend jaar. Ik zal er na mijn najaarsmarathon een besluit over nemen en dan zien jullie me wel terug, in een of andere ultraloop.

Tot dan !!!!!!,

Jean-Antoin van de Rijzen
jeanvdrijzen@planet.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]