Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
3 aug 2017
Eiger Ultra Trail en Swiss Irontrail
17 jul 2017
De 6 uur van Aalter 16-07-17
15 jul 2017
BELFAST
12 jul 2017
Van lopersblok naar schrijversblok - een pelgrimstocht in Sint Annen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
* December
* September
* Augustus
* 20 aug 2001: De 12- en 6 uur van Cranendonck
* 20 aug 2001: De 12 uur van Cranendonck, 18 augustus 2001
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Februari
* Januari
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2001
 
Precies een jaar geleden had ik mijn eerste ervaring in deze ultramarathon. Toen maakte ik deel uit van het estafetteteam van AV Veteranen Nederland. Afgelopen jaar heb ik me twee keer als sololoper getest, in de Fat ass Fifty Soerendonk en de 6 uur Breda. Dat ging goed, zelfs beter als in de traditionele lopen. Minder snel moe, geen stijfheid achteraf en natuurlijk was de voldoening na een ultraloop vanwege de langdurige belasting groter. Ik had op tijd ingeschreven en vele lopers zullen het met mij eens zijn, dat juist dan de kans op blessures groter is. In de warme julimaand was ik veel gaan zwemmen op het E3-strand. Als een loper loopt, dan loopt hij ook, geen flauwe kul. Hetzelfde deed ik op het E3-strand. Niet bakken of luieren in de zon, maar zwemmen. Als je niet wekelijks zwemt, vraagt dit om problemen. Het gevolg was een blessure aan mijn linkervoet. Tijdens duurlopen boven de twee uur drukkende pijn op de voorvoet, waarschijnlijk omdat de tenen tijdens zwemmen anders belast worden.
’s Middags vóór ik vertrok, ik zou de 6 uur doen, zei ik tegen mijn vrouw: ‘Ik heb er geen goed gevoel bij deze keer. Beginnen met een blessure en dit 6 uur volhouden!’ Voor mezelf had ik besloten te stoppen als het niet meer ging.
Een uurtje voor de wedstrijd gearriveerd. In die tijd zeer geanimeerd gesproken met een ultra sportman bij uitstek, een echte ‘crack’ in het hardlopen, Jos Hopman. Beide komen we in dezelfde categorie uit en zijn dit jaar 62 geworden. ‘Teveel lopers naaien elkaar op om in vele wedstrijden uit te komen en willen dan ook nog goed presteren. Na een wedstrijd trainen ze de volgende dag weer hard totdat weer grote zweetdruppels het lichaam verlaten. Dat moet zich wreken. Gelukkig doen ultralopers daar in mindere mate aan mee. Mijn advies aan jou is, rustig beginnen en als het moeilijk wordt stoppen’. Dat waren wijze woorden.

Om 3 uur vertrokken de 6-uurs mannen, vrouwen en twee estafetteteams. Ik keek vol bewondering naar de 12 uur lopers die ‘pas’ op de helft waren. De meeste liepen er nog fris bij. ‘Hoe zou het met mij zijn na 6 uur’, dacht ik.
Het eerste uur liep ik nog lekker te kletsen met Jos Hopman. Hij vertelde dat hij een week eerder in Monschau zijn 265e marathon gelopen had. ‘Je kop erbij houden, ik ben slechts één keer te diep gegaan in al die marathons’. Een mevrouw van de rondetellingen riep: ‘Die twee lopen de hele tijd bij elkaar. Zou dat de leeftijd zijn?’. ‘Nee mevrouw, communicatie, we willen geen hijgers worden die over een paar uur zijn uitgeblust’, riep ik terug. Jos wilde het na Monschau wat rustiger aandoen. Ik probeerde min eigen eigen tempo te lopen.
Het viel me op dat we deze keer weinig ‘pep-talk’ kregen van ‘mister ultra himself’. In Breda werden we nog door Ton Smeets heel onderhoudend beziggehouden. Een verhaal voorlezen uit het mooie boek ‘ultramarathon’, doorspekt met zijn eigen ervaringen, zou al voor afleiding genoeg gezorgd hebben. Maar ik begrijp goed, dat als je de organisator van dit evenement bent, je taken genoeg hebt. Zelfs Wilma zat op enkele korte aflossing na, de gehele dag te tellen. Doe het eens na! Wat zou vermoeiender zijn, lopen of tellen? Chapeau voor die twee.
Ik heb me geen moment verveeld, er was afleiding genoeg. Gijs Honing vertelde dat dit zijn eerste 12 uur waren. ‘Ik loop 2 ronden en ga dan 2 minuten zitten, dat gaat prima’, aldus Gijs. Dat bleek ook wel want hij finishte op een mooie 7e plaats met een afstand van ruim 106 km.
Voor Roger Neckebroeck ging het vandaag niet lekker. Hij had een liesbreukoperatie ondergaan en lag daardoor twee maanden stil. Er kwam iemand bij me lopen. ‘Hoe gaat het’, zei hij. ‘Lekker, een licht pijntje in mijn voet, maar dat mag geen naam hebben, en met jou?. ‘Een martelgang, klote, het lijkt wel een pijnbank’. ‘Dan stop je toch zeker, het is een hobby, je doet het voor de lol’, antwoordde ik. Het was even stil, alsof hij zocht naar een plausibele verklaring. ‘Ik heb een paar medische behandelingen ondergaan aan mijn benen, maar het heeft verdomme niet geholpen’.
Ondertussen was het al 6 uur geworden en de drukkende pijn onder mijn voet van een half jaar geleden werd minder. Nu de snelheid langzaam wat opvoeren, maar wel goed blijven eten en drinken, had ik me voorgenomen. Bij iedere ronde maakte ik gebruik van de verzorgingspost. De luchtvochtigheid was hoog, zeker in deze tijd van het jaar. Het parcours in de bosrijke omgeving was goed beschut tegen zon en wind. Dat had tot gevolg dat de warmte lang bleef hangen en dat het daarom benauwd was. De sponzen boden uitkomst. Als je zoals ik zo’n 33 rondjes draait in 6 uur zie bij iedere doorkomst steeds weer dezelfde mensen aan de kant staan wat leuke reacties opleverde. ‘Jij loopt er nog lekker bij’, ‘nog ongeveer 7 ronden en dan zien we elkaar misschien nooit meer’, ‘mevrouw, jammer dat u nu al een lange broek aantrekt, het is pas 7 uur, die korte broek stond u veel leuker’, ‘ik zal je missen om 9 uur’ , ‘je bent nog niet moe, want ik heb je nog niet zien zweten’, ‘zullen we straks samen een biertje drinken?’, ‘knap gedaan hoor voor een oude man’. Wie durft er nu nog te beweren dat het rondjes draaien saai is?
De laatste uurtjes gingen voortreffelijk en ik maakte mezelf regelmatig een compliment; rustige start, wijze raad opvolgen ook al hoor je het niet graag, waren sleutelbegrippen geworden. Je hebt het dan toch maar geflikt om 56.653 km te overbruggen. Ondanks dat het 6 km minder was dan in Breda was ik meer dan tevreden over mezelf. Minder resultaat, met een grotere voldoening.
Voor de 12 uur lopers heb ik groot respect en ik hoop dat zo’n zelfde prestatie ook voor mij ooit weggelegd zal zijn. Mensen van de verzorgingspost, secretariaat, rondetellingen, Ton en Wilma, bedankt voor jullie inzet.


Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Het is zaterdagochtend 18 augustus, ik reis samen met collegaloper Han van Bueren vanuit Breda naar Budel-Dorplein. Han heeft pech, hij wordt al geruime tijd geplaagd door een hardnekkige achillespeesblessure, desondanks heeft hij toch besloten om deel te nemen aan de 12 uur. Ik ben zelf ook niet bespaard gebleven van blessure-leed. Drie weken voor Cranendonck heb ik tijdens de training een gescheurde kuitspier opgelopen. Het was voor mij de eerste keer dat ik zoiets heb meegemaakt, daardoor heb ik nog vier dagen getraind. Ik had het gevoel dat ik kramp had en dat de pijn kwam door een eerder opgelopen insektenbeet. Na vier dagen ben ik naar mijn huisarts gegaan en hij constateerde direct een gescheurde spier. Ships, wat nu? Rusten, meneer van den Hoek, rusten. Ik heb een week niet gelopen, mijn kuit ingezwachteld en veel eiwitten gegeten. Ik heb in die week contact gehad met UltraNed-collega’s Anton Smeets en Tom Hendriks om te vertellen dat de 12 uur er voor mij zeker niet in zit. Ze hebben me weer aardig uit de put geholpen en mij er van verzekerd dat een week rust helemaal niet erg is. Het is wel een keertje goed. Ik ben na een week rust weer heel voorzichtig begonnen en het ging erg voorspoedig. Na zeven dagen lopen liep ik weer met de loopgroep mee, natuurlijk ging ik niet voluit, dat mag duidelijk zijn. Ik had weer zin om mee te doen met de 12 uur.

We kwamen aan in Budel-Dorplein en de meeste bekende Nederlandse ultralopers (en een aantal Belgen) waren aanwezig. Even wat mensen begroeten, snel omkleden en naar de start gaan, we hebben straks tijd genoeg om weer bij te praten met collega-lopers. Ik kreeg van Anton Smeets de, wat nu blijkt gouden tip, om heel langzaam te starten en laat veel lopers waar ik normaal samen mee loop gaan en kies mijn eigen tempo. Ik had berekend dat ik rond de tien minuten per rondje zou moeten lopen om niet al te snel te gaan, te snel lopen betekend een hevige pijn in de kuit en daar zat ik niet op te wachten. Het langzame lopen ging erg voorspoedig en uren gingen voorbij. Ik heb weer aardig wat mensen gesproken: Ria Buiten vertelde over haar ervaringen van meerdaagse loop over het Pieterpad, van Groningen naar Zuid-Limburg (>500 km) en over haar voorbereiding voor de Spartathlon (249km). Veelloper Ben Mol wist mij te boeien de aankondiging over een wijn-marathon die hij binnenkort samen met Hans van der Steen gaat lopen en hij maakt in oktober een mooie reis naar Egypte (zonder marathon). Tom Hendriks vertelde ondermeer over de Jungfrau-marathon waar hij voor de derde keer gaat lopen en deze keer gaan ze met een hele groep daar heen (er zijn zelfs supporters bij).

Na drie uur verwen ik mezelf door andere schoenen aan te trekken, heerlijk! We zijn vier uur bezig en ik ga eens lekker een boterham met kaas eten, ik heb hiervoor alleen water gedronken en dat is erg goed bevallen. Vijf uur, de lopers voor de zes uur arriveren en een aantal twaalf uur lopers besluiten om na zes uur te stoppen. Vreemd genoeg beginnen nu erg veel lopers te klagen dat het te warm is en dat ze willen stoppen. Zes uur, de officiële zesuursloop begint en er is weer wat leven in de brouwerij. Het is opvallend hoe moeilijk veel zesuurslopers het hebben want na anderhalf uur zie ik al mensen wandelen!

Ik ben inmiddels aan de tweede helft begonnen en tot overmaat van ramp begint mijn kuit na zes en een half uur op te spelen. Tijd voor een lunchbreak en ander schoeisel. Ik eet nog een paar boterhammen met kaas en drink een halve liter bouillon, dit om zoutverlies te compenseren. De klok tikt door en ik moet verder, want om na zes en een half te stoppen vind ik ook vreemd. Heel rustig loop ik weer verder en na een half uur besluit ik om te rusten. Het doet zeer, ships. Ik ga bij Lies Heijnen (loper en vriendin van Wim Epskamp) met mijn blote voeten in het gras zitten en geniet van het mooie weer. Ik stap heel bewust niet uit de wedstrijd want ik moet tot het einde blijven. Mijn vrouw en dochter (Elske en Geertje) komen de laatste vier uur helpen dus moet ik sowieso blijven. Dan maar even pauzeren. Naast mij komt Carrie van de Beek zitten om uit te rusten en na een tijdje gaan we samen weer op weg.

We zijn zeven uur en driekwartier onderweg en mijn vrouw en dochter arriveren, dat geeft mij een enorme kick, Ik zit dan op ongeveer 70km. Ik besluit om weer te pauzeren en even bij te praten. Naast ons zit mijn loopmaat Henry Okkersen, hij is na bijna 67km uitgestapt met een zere achillespees en moet wachten totdat hij opgehaald wordt door zijn echtgenote. Ik loop rustig verder en ga voor de 75km, dat lukt vrij gemakkelijk en ga toch maar door voor de 80km. Ik loop een rondje met mijn dochter Geertje (6 jaar) en heb het naar mijn zin. Elske komt met een tussenstand (83km) en zegt dat de 100km makkelijk moet lukken. Henry is er ook van overtuigt dat me dat zal lukken. Maar ja, dan moet ik nog wel 17km lopen. Mijn volgende doel is 90km. Dat vind ik erg goed klinken als eindafstand. Tom Hendriks loopt voorbij en hij roept dat ik voor de honderd moet gaan. Ik loop hierna een paar rondjes samen met Tom en ik loop hard en het gaat erg goed. Ik stop ook weer even bij Wilma om te vragen hoe ver ik inmiddels ben en vraag heel voorzichtig hoe veel rondjes ik nog moet voor de HONDERD KILOMETER. "Nog vier rondjes, Rob" zegt Wilma. "weet je het zeker?" vraag ik, ze weet het heel zeker (natuurlijk, hoe kan ik aan haar twijfelen). Op dat moment krijg ik vleugels en heb ik ongeveer een uur over om tot 100km te komen. Ik blijf lekker doorlopen en blijf constant lopers inhalen. Zelf wordt ik ook ingehaald, Lucien Taelman is op weg om 151,353km te lopen. Het laatste rondje, ik ben leeg en wordt door de vrouw van Ron Bakker van harte aangemoedigd en kom helemaal leeg aan bij het busje van Wilma. Ik vraag of ze mijn eindafstand wil noteren op exact 100km. Die laatste meters naar de verzorgingsplaats kunnen mij gestolen worden en ik vind 100km ook wel mooi staan in de einduitslag. Ik heb nog 17 minuten over om uit te rusten tot het eindsignaal klinkt.

Het was een schitterende wedstrijd en ondanks de lichamelijke ongemakken een mooi debuut op de 12 uur. Ik wil Anton en Wilma hartelijk danken voor een ontzettend leuke en perfect georganiseerde wedstrijd. Volgend jaar zal ik er zeker weer zijn.

Rob van den Hoek - UltraNed
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]