Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 okt 2017
SPARTATHLON
11 okt 2017
Marathon Eindhoven 10-10-17
9 okt 2017
Lang – Langer – Langst, Goldsteig 661
1 okt 2017
Winterswijk-Dwingeloo-Duiven-Spartathlon ...
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
* December
* Oktober
* 24 okt 2002: Verslag NK 100KM Stein 2002
* 24 okt 2002: Guus volgens Ton van 't Veer #2
* 24 okt 2002: Guus volgens Ton van 't Veer #1
* 23 okt 2002: Bizar
* 23 okt 2002: Guus - 2
* 22 okt 2002: Guus
* 22 okt 2002: Een dag die nooit vergeten wordt.
* 22 okt 2002: Verongelukte atleet 'romanticus'
* 15 okt 2002: Pacers bezorgden Suzanne een droomdebuut
* 9 okt 2002: Verslag 6 uur van Amersfoort
* 4 okt 2002: Spartathlon 2002: bloed, zweet en blaren
* September
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2002
 
EMOTIONELE START NK 100 KM STEIN

NIEUW EENMALIG SPORTEVENEMENT GESLAAGD

Ongeveer 20 maanden geleden pas maakte ik mijn debuut in de ultraloopsport op de Fat Ass Fifty 50 km Soerendonk. Na enkele maanden volgde de 6 uur van Breda en nu al de 100 km. Wat is het snel gegaan! Ik weet nog precies hoe ik me voelde op de dag van de 50 en 6 uur, zoiets vergeet je niet. De twijfel en onzekerheid of het wel zal lukken, maar ook het euforische gevoel dat deze 2 lopen uitstekend geslaagd waren. Dus kon ik de ultra’s verantwoord verder uitbouwen. De 100 is de volgende stap. Bij de 6 uur in Stein heb ik de knoop doorgehakt, het ging lekker, er was nog ruim een half jaar training in het verschiet, dus moest het er maar eens van komen. Begin september vroeg Rob van den Hoek of ik zin had om in de marathon van Eindhoven te hazen. Enorme zin, mailde ik terug, maar het is een week voor de 100. Een marathon lopen een week voor de 100 is een ideale voorbereiding, liet Rob mij weten. Ik nam aan dat hij me een subliem advies gegeven had en stemde toe. Ik win nooit adviezen in van anderen, doe alles zelf, maar bij ultra’s kom ik pas kijken en kan ik veel opsteken van mensen uit de praktijk. Op 6 oktober 6 uur Amersfoort, 13 oktober marathon Eindhoven, 20 oktober 100 km, de reguliere loopsport zou me voor gek verklaren. Toch had ik er vertrouwen in tot de 6 uur van Amersfoort. Ik liep daar 57½ km. Dan nog ruim een marathon erbij. Kan ik dit wel aan binnen de limiet van 12 uur! Han liet me weten dat er in de M60 klasse slechts 2 deelnemers waren. Volgens de KNAU richtlijnen te weinig. Ik werd daarom bij de M55 ingedeeld. Er vallen er veel uit, je maakt kans bij de eerste te finishen, zei Han optimistisch. Uitlopen zou voor mij al een ultieme prestatie zijn.
Ja, dan komt het moment dat je zondagnacht 4 uur opstaat om een heel ongewisse dag tegemoet te gaan. Henk en Marian Knapen, leden van a.v. DES waar ik ook bij ben, gingen mee als supporter en hulp in nood voor onvoorziene omstandigheden. Half zeven waren we in Stein. In het socio-centrum was het lekker warm. Deelnemers die er geslapen hadden ruimden hun nachtspullen op, anderen zaten te ontbijten. Gijs begroette me met: “goedemorgen jongeling. Je hoort vandaag toch bij de jonkies, M55 klasse, mijn groep”. “Het zal mij worst wezen Gijs, waarin ze mij indelen, als ik maar binnen de 12 uur finish ben ik supertevreden”. Gijs nuchtere advies was: “Direct gewoon starten en denken vanavond heb ik 100 km gelopen, dan schiet de tijd voorbij”.
Ton Smeets kwam binnen en vertelde dat Guus Smit verongelukt was. Ik ken hem niet, wel genoot ik van zijn prachtige verhalen op UtraNed of in Marathon Plus. Dan naar de brandweerkazerne. Ik stond bij Henry. Wim Epskamp kwam erbij staan. “Heb je het al gehoord van Guus?, vroeg hij. Ongeloofwaardig. Diverse mensen informeren elkaar. Ton Smeets maakt het trieste nieuws officieel. Tijdens de minuut stilte slaan een groepje deelnemers hun handen en armen om elkaar schouders. Verbondenheid, meeleven. Op dat moment was ik blij bij het kleine ultrawereldje te horen. ‘Ze nemen hun sport uitermate serieus, maar missen de afgunst en killersmentaliteit die zo kenmerkend is voor een harde competitie’. Waar las ik dit onlangs? In het NRC handelsblad n.a.v. de 100 van Winschoten. ‘Het is een kleine familiaire wereld, waar wederzijds respect de boventoon voert’. Deze laatste regel was vandaag hier in Stein wel erg van toepassing. Prachtig, wat een solidariteit, om kippenvel van te krijgen.
Na het startschot gaat iedereen zwijgend zijn eerste ronde in. Nee, niet iedereen. Ik zie Cees v d Woude naar de kant lopen. Nu al een sanitaire stop? Na een half uur loopt hij mij voorbij en ik begin over zijn snel vollopende blaas. Nee, Cees vertelt dat hij een deelnemer op gang moest helpen die het heel moeilijk had met de dood van Guus. Klasse. De eerste ronde moest in het donker worden afgelegd hoewel in het Steinerbos verlichting was aangebracht. Ik zei tegen Henry die naast me liep: “Als ik vandaag doorloop tot het wéér donker wordt zit het wel goed”. Zelfs de snellere Henry zou daar zou daar ook tevreden mee zijn, vertelde hij. Eerste ronde 6½ km, dan nog 17 van 5½ km. Het voordeel van dit parcours is dat je enkele kilometers lang elkaar ook eens van de voorkant kunt zien i.p.v. altijd maar tegen die saaie achterkant aan te kijken. Een Turkse deelneemster en Peter Lorenz uit Duitsland vond ik het vriendelijkste. De vrouw groette en lachte tegen iedereen die ze tegen kwam. Peter zei er altijd iets bij, zo van: “dass geht super” of “die nächste geht besser”. Ik kwam 3 versies van interpretaties over het parcours tegen. Han schreef in zijn informatiebrief dat het vlak was. De Steinse wethouder schreef in het programmaboekje dat er gelopen wordt over een afwisselend vlak parcours (wat is afwisselend vlak?). Een bestuurslid schreef: het oogt vlak maar niks is minder waar. De laatste is winnaar. Na er 3 maart 11 ronden gelopen te hebben weet ik heel zeker dat dit beslist geen vlak parcours is, vooral als je het Steinerbos ingaat en het lange laatste stuk naar de finish.
Het ging lekker, de eerste helft liep ik redelijk vlak. De vrijwilligers hebben een zware dag gehad. Het was koud, ze werden niet afgelost. Ik denk dat ze de lopers benijdden die wel lekker mochten bewegen. Af en toe kwam de koffiewagen met gebak langs, hun enige afleiding tussen al die fanatieke lopers, want publiek was er weinig. Af en toe keek er eens een groepje mannen. Toen een vrouwelijke deelneemster langs kwam hoorde ik iemand zeggen: “Dat was een goei aan het buffet vanavond”, waarop ik niet kon laten te zeggen: “loop enkele rondjes mee, en vraag of ze dan nog trek in je heeft”. Hilariteit alom. Gijs passeerde me in de vierde ronde: “Mijn benen lopen nu al vol”, zei hij. Je zult het toch met je eigen benen moeten doen”, zei ik. Later, na 11 ronden zag ik hem aan de kant staan. Verwondert vroeg ik hem hoe dit kon, want Gijs sleurt er zich normaal wel doorheen. “Ik ga geen onverantwoorde dingen doen, anders loop ik alles kapot”. Je grenzen kennen, heet dat. De 50 km in 5.15. Moet lukken, dacht ik toen. Bij de verzorgingszone stonden verschillende bekenden die telkens riepen: “Het gaat nog lekker”. Bij de 60 km riep ik terug: “Maar nu begint het pas”. Dat was inderdaad het geval. Op dat moment realiseerde ik me dat het nog bijna een marathonafstand was die ik moest overbruggen en het ging o zo moeizaam. Dat was ook te merken aan de rondetijden, die vielen enkele minuten terug. Bij de 70 km begon mijn lies op te spelen. Ik las een wandelpauze in. Dat gaf verlichting. Het ging niet goed als ik weer aanzette. Patrick Kloek hoorde ik telkens zeggen: “Kom op Vincent, je kunt het”. Lex was aan het wandelen, wat ik nog nooit van hem gezien had. “Ik weet nog niet wat ik doe, ik kom niet meer op gang”, zei hij. Toch hernam hij zijn ritme weer op. De meerderheid moest strijd leveren. Ik had, na de 70 km, weinig oog voor de omgeving, maar de omgeving wel voor mij. De pijn schijnt van mijn gezicht af te lezen te zijn geweest, hoewel ik steeds hoorde dat ik lekker soepel bleef ronddraaien. Bij de tweede verzorgingspost las ik een korte wandelpauze in, vooral met het oog op de steentjes vlak voor de fietspad, die je naar zoveel ronden door je hele lichaam voelt bonken. Tom Hendriks is klaar. Hij loopt even met me mee. Ik vraag hoe het gegaan is en suggereer dat dit bij hem wel goed zal zijn. “Wat noem je goed, op een dag als vandaag, je zit er de hele tijd met je gedachten bij”, zegt hij. “Nog 3 ronden, maar ik weet niet of ik de limiet haal”, zeg ik. “Makkelijk”, zegt Tom. Nog steeds die onzekerheid hoewel ik voor 16/17 km nog ruim 2½ uur heb. Ik ben bang dat ik niet meer vooruit kom, de lies, ook de knie speelt op. Dan maak ik er een 12 uur wedstrijd van en kom uit op ongeveer 90 km, waren mijn gedachten. Nog 2 ronden, 11 km, ik begin erin te geloven. Henk roept: “Je hebt nog bijna 2 uur, verdelen en niet forceren”. Sinds uren loop ik weer relaxed. Ik ga het halen. Ultraloper, nu nog niet, straks wel, vandaag ben ik ontgroend. De laatste ronde, ik heb nog ruim een uur. Marian vraagt of ze bij mag lopen, ter bescherming van obstakels die ik in het donker moeilijk zal zien. Graag. Ze stuurt me over het midden van de weg. “Nee, niet links, dan stoot je tegen de trottoirband”, zegt ze. Je moet er niet aan denken te vallen, alles is dan voor niets geweest. Nog iemand voor me. Het is Cees Vedder, ongeveer mijn leeftijd. Zijn kleinzoon loopt een stukje mee. “Het is wat met die opa’s die het oud worden proberen te onderdrukken”, zeg ik tegen hem. Smeuïg gelach, waaruit ik opmaak de juiste snaar geraakt te hebben. Het Steinerbos, de laatste klim. Ik loop samen met Cees. Op 1200 meter wordt ik opeens door ongekende krachten gedreven en zakt alle vermoeidheid uit mijn lijf. Ik trek een sprint aan en finish 2 minuten voor Cees in 11.42.25. Met mijn handen in de lucht, alsof ik de wedstrijd gewonnen heb. Felicitaties, kussen. Een hoogtepunt. Wat was het zwaar, maar onvoorspelbaar mooi. Dat heb je toch weer mooi geflikt, ouwe lijf van me, complimenteerde ik mezelf.
Voor mij een debuut, voor Cees zijn laatste 100 km. Daarom was zijn hele familie meegekomen. Ze brachten hem dan ook een hartverwarmende aubade. Binnen in het socio-centrum werd hij niet goed en is met de ambulance naar het ziekenhuis in Sittard vervoerd, waar hij tot vrijdag moet blijven. Een combinatie van onderkoeling, licht hartinfarct en eiwitproblemen hebben hem in die situatie gebracht. Ik wens hem het allerbeste toe en hoop dat hij weer spoedig zijn hobby kan oppakken. Hij wilde dan geen 100 km meer lopen, maar wel deelnemen aan andere wedstrijden.
Op maandag ontving ik diverse felicitatiemailtjes van medelopers. Dat doet je goed. Een week of 4/5 laat ik mijn lichaam meegenieten van deze prestatie, dus even geen wedstrijden.
Emoties, verslagenheid, angst, pijn, vreugde, dit alles maakt 20 oktober 2002, de 100 km te Stein, een dag die niet uit mijn geheugen te bannen is.

Han, medeorganisatoren, vrijwilligers, bedankt.


Vincent Schoenmakers
vincentschoenmakers@hetnet.nl


 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
GUUS

Door Ton van ’t Veer

Een klein bericht in de krant, maandagochtend op de voorpagina van de sportbijlage. “Ultraloper sterft na val in ravijn”. Direct wordt mijn aandacht getrokken. De regels dansen voor mijn ogen, want er is maar een ding dat mijn aandacht trekt, de naam in het artikel: Guus Smit. Meerdere malen lees ik het bericht. Ik hoop dat ik droom en roep iemand in huis om het nieuws te laten horen zodat ik zeker weet dat het waar is. Ongeloof overheerst. Na een telefoontje met Ton Smeets, organisator en ultraloopgoeroe, is het duidelijk; het is echt waar. Guus is overleden tijdens een zeer zware ultraloop. “Gestorven in het harnas” noemen ze dat. Hij liep zoals lopen in mijn opinie moet zijn, lopen voor de fun. Natuurlijk af en toe hard en ook wel eens een wedstrijd, maar bovenal de benen gebruiken als vervoermiddel. Tijdens zijn laatste telefoontje met mij werd dat nog eens benadrukt. “Joh, ik loop af en toe nog wel eens op zo’n baantje, maar het belangrijkste voor mij is tochten maken. Lange lopen door de duinen.” In zijn laatste mail doet hij verslag van zijn loop Trans Gaule, een meerdaagse wedstrijd in Frankrijk. Zijn relaas is Guus ten voeten uit.
“Ik heb er het maximale uitgehaald. Was ik in de eerste week gegaan voor meer resultaat dan was ik gegarandeerd zwaar geblesseerd geraakt. Nu nam ik op m'n gemak foto’s, ging ik cafeetjes in en legde ik aan de politie en omstanders uit wat we aan het doen waren. Vakantie dus! Na de derde etappe had ik elke ochtend een pijnlijk linker scheenbeen. Was me dit thuis overkomen dan had ik gegarandeerd 1 week rust genomen. Nu nam ik 2 Ibuprofen pijnstillers en startte ik langzaam (dat laatste was uiteindelijk het grote winstpunt voor de altijd te snel startende Guus Smit) na 2 uur lopen voelde ik weinig meer en na 3 uur lopen begon ik lekker warm te draaien en kon het feest beginnen. Van het asfalt had ik geen last (afdalingen gingen met 15 per uur). De pijn in m'n scheenbeen kwam tijdens het laatste uurtje lopen meestal weer terug. Bij de finish dus elke dag 2 koele biertjes voor de dorst en ijs op de benen om zwelling en pijn tegen te gaan. Met de redelijke loopsnelheid van mij was ik elke dag al weer vroeg binnen en was het resultaat om 4 uur 's middags op de WC alweer een heldere urinestraal. En dan moest het avondeten en drinken natuurlijk nog komen!!!!! M'n lichaam kon na de finish in Narbonne nog wel weken doorgaan. Erg aardig was echter dat vrijwel alle deelnemers de avond voor de laatste etappe zich erg moe voelden. Iedereen had zin in het einde en had zich gefocust op 18 dagen lopen en geen dag meer. De dag na de finish ben ik met Rainer Koch nog een uurtje wezen uitlopen op het strand. Alles voelde prima!! Ik heb zo'n 150 foto’s gemaakt onderweg. Van de organisatie ontvang ik nog een CD met ruim 700 foto’s en een video. Afijn, met de Kerst zal ik wel een fraai boekwerk bij elkaar hebben”. Guus is een echte opportunist. Niet de kwantiteit maar de kwaliteit van het leven was zijn grote drijfveer. Een echte loper. Hij sliep graag in de open lucht. Bij de eerste ValkenbergRUN in Breda sliep hij de nacht ervoor in het Park. Hij sleepte mij door de laatste twee uur van mijn eerste Zes uursloop. Een voorbeeld voor velen. Een man die voor altijd in je geheugen gegrift staat.

Guus, waar je ook bent: KEEP ON RUNNING!
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
GUUS
Door Ton van ’t Veer

Effe Guus bellen. Geïnspireerd door zijn artikel op UltraNed wilde ik hem graag spreken. Guus Smit, ultraloper, 37 jaar, een loper van het zuiverste water. Hij liep de West Highland Way Race in Schotland; 95 mijl (153km). Ruim 3000 meter te overbruggen stijgmeters, horizontale regenbuien, modder en muggen vergezellen de 71 deelnemers. Zaterdag 22 juni (de langste ‘daglichtdag’ van het jaar) om 2 uur ’s nachts was de start. Vanaf Milgnavie Railway Station, even boven Glasgow, naar Fort William aan de voet van de Ben Nevis, de hoogste berg van Schotland. ‘Hoe blijf ik heel?’ was het credo. “De gehele loop was ik bezig met heel blijven.” De loper uit Voorburg steekt direct van wal. “Een mooie loop joh! Wil je het ook een keer proberen? In 2004 loop ik hem zeker weer!” Met een vette, uitdagende lach probeert deze kilometervreter mij een gewaagde uitspraak te ontfutselen. Ik ben op mijn hoede en doe geen overmoedige uitspraken. Guus is een echte natuurloper. Meerdaagse lopen door onherbergzame gebieden. Af en toe loopt hij op een ‘baantje’ zoals hij dat zo mooi zegt. Hij doelt dan op de vlakke parkoersen in Nederland, tijdens bijvoorbeeld 6 uur lopen. “Ik ben alweer lekker uitgerust. De volgende loop is eind augustus. Dan loop ik van Bretagne naar de Middellandse zee. Een 18-daagse etappe wedstrijd. Afstanden van minimaal 40 kilometer tot maximaal 75 kilometer. Ik kijk er echt weer naar uit.” Voor Guus is lopen meer tochtjes maken. Geen trainingschema’s maar met de trein naar Zandvoort en dan lopend weer terug naar Voorburg. Onderweg langs een cafeetje; broodje eten, even zitten en weer verder. Geen gedoe. Als de waterpompen in het voorjaar opengaan, komen de mooie tijden er weer aan. Guus liep ooit de 6 uur van Breda. De avond voor de loop nam hij de trein naar Breda en sliep die nacht in het park zodat hij op tijd zou zijn. Dit is Guus ten voeten uit; meer avonturier dan ultraloper. Altijd oplossingen zoeken. Nooit opgeven of zoals hij het zo mooi zei: “Ik ben nooit alleen. De natuur is er altijd. Het is elke keer weer anders. Buitenstaanders vragen vaak of ik mij niet alleen voel tijdens de wedstrijden door bossen en bergen of tijdens de mooie tochten door Nederland. Ik begrijp de vraag niet. Er gebeurt zo veel tijdens zo’n lange loop”. Dit blijkt uit het navolgende relaas: “Het parkoers tussen Inversnaid en Inverarnan is het beste te beschrijven met ‘kei op/af en blubber in’. Ik ga nog een keer flink onderuit en kom onder modder aan bij het 3e checkpoint in Inverernan op 65 kilometer, waar Andé me tegemoet komt lopen. Ik krijg een deken om me heen (ook handig tegen de muggen) en werk een kom noedels naar binnen. Eventjes rust, lekker! Met een kop koffie in de hand ga ik weer op weg en na 5 minuutjes wandelen zet ik er weer een dribbelpas in. Het gaat me nog redelijk af maar ik realiseer me dat het zwaarste nog moet komen. Een dood schaap ligt symbolisch voor wat me nog te wachten staat in de berm. Over de ‘military road’ richting Crianlarich. Er loopt hier veel vee los rond. Het is dan ook ‘een grote drekzooi (wadlopen zou een goede trainingsvorm zijn). Verderop, in het bos boven Crianlarich, zijn er steentjes gestrooid op het pad. Hopelijk spoelt het pad zo minder snel weg. De pittige klimmetjes gaan in wandeltempo. Ik passeer het checkpoint in Tyndrum snel. De enige hindernis op de weg naar Bridge of Orgy is een herkauwende schotse hooglander midden op de weg. “ Guus loopt eind augustus in Frankrijk.Het volgende doel is al gekozen: op 20 april 2003: de Trans Europa loop, van Lissabon naar Moskou. Starten in 20ºC en op naar Rusland. Vrolijk lachend nemen wij afscheid en spreken af dat we snel een keer samen gaan lopen. Voor Guus Smit geldt zeer zeker KEEP ON RUNNING. Lees zijn relaas op www.ultraned.org.


Deze colomn verschijnt wekelijks in het Stadsblad in Breda

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Bizar
Een ander woord is nauwelijks te vinden voor het feit dat er vandaag (23 oktober) bij ons een kaartje in de bus viel van Guus uit Réunion en dan met name om wat hij schreef:

St. Denis, 15-10
Hallo Allemaal,
Nu geniet ik nog, maar de 18e zal het lachen me wel vergaan.
Le Grand Raid de la Réunion, 125 km glibberen en klauteren met ca. 8400 metertjes stijgen en ook weer dalen.
Ik denk er nog maar niet aan en neem nog een frans bakje koffie en een "pain aux chocolat".
Groetjes Guus.
P.S. Ik heb nu al zin in het nachtelijke gedeelte glibberen.


Guus,
Hoewel wij elkaar pas leerden kennen als deelnemers aan de Fortiche de Maurienne in juli 2001, voelde het direct al alsof wij elkaar al veel langer kenden. Maar het feit dat de afspraak, dat jij bij ons in Schoorl langs zou komen, compleet met het fotoboek dat je over de Fortiche had aangelegd, nooit geëffectueerd is, geeft aan dat wij elkaar veel te kort gekend hebben. En dat dat niet alleen door het hardlopen als gezamenlijke hobby kwam, blijkt uit het feit dat ook Tineke en de meiden er zo over denken; je was gewoon een bijzonder aangenaam mens.
Wij hielden beiden van de uitdaging van de bergen. Niet slechts om er te hardlopen, maar ook om er met de tent in de rugzak dagen achtereen doorheen te zwerven. La Grand Raid de la Réunion beloofde een fantastische nieuwe uitdaging te worden. Helaas werd het tevens jouw laatste! Had jij het niet moeten doen? Is dit voor mij een aanleiding om iets dergelijks niet meer te doen? Tweemaal nee! Wij zochten, en ik zal blijven zoeken, naar de uitdaging van de bergen. Wij kenden ook het gelukzalige gevoel dat het hardlopen door bergachtig terrein ons gaf. Ik zal er echter nooit meer doorheen kunnen lopen zonder aan jou te denken. Mijn medeleven gaat uit naar jouw familie en andere dierbaren die aangeslagen en met een gat in hun leven achter blijven. Zij ervaren nu wel de lasten maar waren geen deelgenoot van de lusten die de bergen op Réunion jou tot het laatste moment ongetwijfeld hebben geboden. Ik wens ze veel sterkte toe.

Ton Peters, mede namens Tineke, Mieke & Elma.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]