Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
21 mrt 2017
50 km Salland Trail versus 50 km van Krimpen
3 mrt 2017
Tel Aviv is als Omsk: een mooie stad, maar net iets te ver weg
27 feb 2017
Van het Hoornsemeer tot Landgoed Vosbergen
13 feb 2017
Brocken Challenge 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
* December
* Oktober
* September
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 31 mrt 2002: Trail des Chapeliers
* 25 mrt 2002: Verslag Internationaler-Edersee-Super-Marathon
* 19 mrt 2002: Verslag Binnenmaas Non-stop
* 18 mrt 2002: de 6 uursloop van Stein; DNS
* 14 mrt 2002: 100 km van Madrid
* Februari
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2002
 
World Cup 48 uur Nonstop Indoor BRNO (Tsjechië)
(onofficieel Wereldkampioenschap)
Op Vrijdag 22 maart wordt in het Tsjechische stadje Brno een race over 48 uur georganiseerd. Daar het mijn eerste maal is dat ik zulke extreem lange wedstrijd ga lopen ben ik nog wat voorzichtig. Ik ben echter in gezelschap van een ervaren man. Paul Beckers, regerend Europees kampioen 24 uurloop en wereldrecordhouder over deze 48 uur op de weg. Ook hij vindt dit andere koek. We arriveren ruim drie dagen voor de wedstrijd in de stad en verkennen deze in die tijd. Verder besteden we aandacht aan het voedsel die we dienen te bereiden om zoveel mogelijk brandstof te hebben voor de wedstrijd. Ons is er wel op gewezen dat er een kookploeg aanwezig is maar lopers hebben toch zo hun eigen gewoontes en eten bij zich. Dan op de laatste avond voor de wedstrijd is er een bijeenkomst in ons hotel, de organisatie en de atleten zitten samen rond de tafel te eten. Het heeft iets van een laatste avondmaal... Vierendertig atleten tel ik snel, waaronder vier vrouwen. Na het maal snel slapen want de volgende dagen komt er niet veel van.
De volgende ochtend zijn we reeds vroeg de veren uit en om acht uur worden we naar de start gebracht. Een ronde koepel met daarin een parcours van 250 m lang. Een cirkelvormige ring van puur betonnen ondergrond met om de tien meter een witte pilaar. Het is er nu nog koud maar eens in beweging gaat het nog wel. We haasten ons naar de tafels en kiezen de laatste twee voor ons uit en installeren zorgvuldig de voeding. Sommige deelnemers delen de tafels met drie omdat ze te weinig bij hebben en rekenen zo op de organisatie. Nu kunnen we de andere deelnemers wat taxeren. Vooral Oostblokkers zoals Tsjechen, Polen, Slovenen, Hongaren en Russen. Verder zijn er 1 Zweed, 1 Joegogoslaaf, twee Duitsers, 1 Oostenrijker en twee Belgen.
De start wordt gegeven en ieder kiest zijn eigen tempo. Ik hou het op een kleine 9,5 km/uur terwijl Paul weggaat tegen 10 gemiddeld. Meteen neemt de Rus Abzazlilov de leiding en loopt tegen 15 km/u. Veel te hard vindt ook Paul. Hij loopt zo op een 13e plaats terwijl ik me rond de 25e plek begeef. Rustig lopen we ons tempo, rondje na rondje terwijl ik me opwerk tot de 17de positie. We zijn dan ruim zeven uur onderweg. Paul ligt nu derde. Hij is in strijd gewikkeld met de Rus en de Tsjech Dvoracek, terwijl achter hem de Russische Reutovich zich 5e heeft genesteld. Om de vier uur wordt er gewisseld van looprichting en dat baart ons in het begin wat last maar gaandeweg lukt het ons toch nog ons te concentreren. Ik strijd nog steeds met de Rus Falkov, de Pool Pospisil en Sipos, de Hongaar. Deze laatste is de eerste die er af moet. Hij verdwijnt uit de wedstrijd na ruim 19 uur koers. Hij haalt nog 139,5 km. Ook rond dit punt heb ik het moeilijk en ga over in snelwandelen. De Rus en de Pool lopen van me weg maar gaan geregeld slapen zodat ik steeds in de buurt blijf. Paul is echter doorgestoten naar de eerste plaats en heeft enkel nog te vrezen van Dvoracek. Abzalilov krijgt zijn te verwachten klop en kan het tempo niet meer aan. Paul loopt als eerste de grens van de 200 km voorbij (19,56.59 u). Zienderogen heeft hij een gat geslagen met Dvoracek en Reutovich, die nu tweede en derde zijn. De eerste dag sluiten Paul en ik af met respectievelijk 233 km en 161 km (voor mij amper 4 km minder dan mijn besttijd in Welden). Dan krijg ik het ook moeilijk, na 28 uur wedstrijd kan ik mijn knie niet meer plooien en schuif met de rechtervoet over de grond. Ik moet verdergaan op wandelen en haal nauwelijks 3,5 km/uur aan. Ik ga even een kwartiertje rusten. Het kwartiertje doet me goed en ik hou het nu enkel op wandelen. Tegen een 5 km/uur schuifel ik over het parcours. De voet nog steeds over de grond. Paul heeft het ook moeilijk en gaat na 32 uur wedstrijd slapen. Hij heeft een voorsprong van ruim 8 km. Na een uur komt hij terug en merkt dat hij tot zijn vreugde de leiding nog heeft. Dan breekt voor mij weer het noodlot toe, twee bloedblaren die ik maar openprik. Het bloed spuit eruit, gelukkig is er water bij zodat het wel weer gaat. Op het moment dat ik weer op de baan verschijn verlaat Paul even de race om voor de vijfde maal naar het toilet te gaan. Hierdoor verspeelt hij het wereldrecord indoor. We zijn inmiddels 37 uur ver en mijn knie doet te lelijk, op aanraden van Paul ga ik slapen. Ik realiseerde me dat ik amper vooruit ging, 5 rondjes op een uur (1,250 km). Ik rust gedurende drie uur, probeer het nog eens maar loop haast tegen elke paal op. Het heeft geen zin. Ik verlaat weer de baan om het voor gezien te houden. Nu neem ik de tijd om de overige blaren te verzorgen. Dan doe ik met de ogen toe. Ik word weer wakker, voel dat de knie het beter doet en probeer recht te komen. Paul loopt nog steeds onbedreigd aan de leiding en ook ik maak mijn eerste wankelende passen weer op het parcours. Het heeft me weer drie uur gekost maar nu we het 44e uur naderen wil ik niet meer van het parcours af. “Al loop ik me dood”, neem ik me voor. Ik ga zoveel mogelijk naar de buitenkant lopen om de snellere atleten niet te hinderen. Met zo nu en dan een vingertje omlaag wijs ik hen dat ze de binnenbaan krijgen. Het wordt in dank aanvaard. Ultralopers zijn een grote familie merk ik snel. Na een tijdje moeten we weer draaien en klappen alle deelnemers in elkaars hand, goede of slechte loper, het smeedt een band. In het volgende uur leg ik 2,250 km af maar dan zit er verbetering in. Uren 46 en 47 worden beide in 4,5 km afgelegd. Gedurende het laatste uur merk ik dat ik nog voorbij de 230 km kan komen en dat lukt me nog ook. Nu ga ik verder naar de 235 km. Ik heb nog iets meer dan een heel uur te gaan en pers er dan ook alles uit wat mogelijk is. Alles doet zowat pijn maar opgeven doen we nu niet meer. Paul komt me nog steeds regelmatig passeren en ik zie ook aan hem dat het een helse tocht aan het worden is. Hij geeft ook alles nog wat in hem zit om nog voorbij de 400 km te gaan. Met nog een kwartiertje te gaan haal ik mijn 235 km. Nog enkele minuten meer te gaan en Paul loopt met de nationale driekleur naast me en laat me mee genieten van zijn triomf. Foto’s worden geschoten en alom lachende gezichten. Onderweg begin ik ook de andere deelnemers te feliciteren tot het laatste schot valt. Ik strand op 236,273 km (2e 24 uur: 75,523 km), maar Paul is de nieuwe wereldkampioen. Hij heeft een totaal van 392,372 (2e 24 uur:159,372). Nu rest er nog enkel in te pakken en de ceremonie. In afwachting daarvan begin ik de chocolade die ik nog over heb uit te delen aan de kinderen die in de hal rond lopen. Ze verstaan me wel niet maar weten toch wat ik bedoel. Onbewust en onbedoeld zal dit me de prijs opleveren van “de meest sympathieke mannelijke atleet”. Weer in ons bed begint de tweede lijdensweg. Er wordt gekreund en gekermd zodat het lijkt of er een heel bejaardentehuis vol met 100jarigen in de kamer is neergestreken. Het zijn echter alleen Paul en ik die de pijnscheuten bij elke draai weer door ons lichaam voelen stromen. Morgen wandelen we de pijn er wat uit en dan gaat het wel weer. Ondertussen lees ik de uitslagen nog even door en merk dat ik 22e gefinisht ben met twee persoonlijke records: van de 100 mijl (24.00.45 u) en het 48 uurrecord (236,273) Beiden voor verbetering vatbaar.

Conclusie:
+ Een voortreffelijke organisatie, goede sfeer en altijd goed weer...
- Het parcours, altijd maar draaien, geen meter recht, met de betonnen ondergrond en de pilaren die maar op je af komen.

Kloek Patrick

Van Jos Cleemput vernemen we nog dat :
1) Paul Beckers reeds wereldrecordhouder 48u op de weg was met 410,022 km
2) de Russische vrouw Reutovitch met 373 km haar eigen indoor wereldrecord verbetert met 6 km, maar nog 5 km verwijderd blijft van het wereldrecord op piste dat sinds 1997 op naam staat van de Amerikaanse Sue Ellen Trapp.
3) hij van Paul Beckers een kaartje kreeg met volgende tekst :
"Voeten kapot
"diarree lek zot
"nooit meer begot,
"ne zot"

Jean-Paul Praet
jp.praet@pandora.be
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
VERSLAGEN van Maart 2002
 

De start van de eerste Trial de Chapelier (B) door de Jekervallei was om 10.00 u. en het beloofde een mooie dag te worden want de zon won steeds meer terrein. Simon Pols was helemaal van Amsterdam via via met de trein tot in Glons gekomen. Uit Maastricht (mijn woonplaats) was Jo Schoonbrood ook gekomen. Een zeer goede loper in zijn groep de 50-plussers. Het zou zijn eerste wedstrijd worden langer dan de marathon.

De start verliep soepel en er waren ongeveer 120 starters. Ik liep prima en misschien wel te hard. Na 20 km kwam ik door in 1 u 40 min en dat was eigenlijk te hard voor mij maar ik dacht dat dit niet zo zwaar zou zijn als de La Fagna Trial (over 100 km) vorig jaar. Soms liep het parcour dwars door de struiken en bomen en na 17 km viel ik behoorlijk hard en haalde mijn hand open en ik kwam neer op mijn rechter heup die altijd opspeelt maar ik voelde alleen de pijn in mijn hand. Na 25 km kwam ik mezelf al tegen en het duurde lang voordat ik me weer goed voelde. Tijdens deze dip moesten we bijna steil naar boven en ik was duizelig en moest me vasthouden aan een boom daar ik tevens nog hoogtevrees heb. Het parcour was of bergop of bergaf of enkele stukjes vlak maar met de wind tegen. Vanaf het begin had ik me voorgenomen om bergop te wandelen en dat was niet verkeerd maar ik moest nu ook al tussendoor wandelen. Had ik vorige week dan toch te veel gegeven tijdens de Koningsforst Marathon (D)?
Er zou maar een drankpost zijn tijdens deze trial maar na 38 km was er nog een tweede. Ik had zelf genoeg drinken en muesli repen bij me in mijn rugzak maar het mocht niet baten. Uiteindelijk finishde ik in een tijd van 5 uur en 19 minuten. Jo Schoonbrood werd vijfde in een tijd van ongeveer 4 u 9 minuten (prachtig) en was eerste in zijn categorie. Het inschrijfgeld was 5 Euro en we kregen een prachtig T-shirt en na afloop een warme maaltijd (Lasagna). Organisatie BRAVOO.
Uiteindelijk realiseert een ieder dat het toch zeer zwaar was en het een mooi resultaat is, of je nou 4, 5 of 6 uur loopt.

Jan Vandendriessen ( de uiteindelijke winnaar) vertelde me dat hij de steile stukken bergop ook gewandeld had daar dit niet zijn sterkste kant is. Na gedoucht te zijn zag ik hem al weer naar zijn auto rennen. Dat is voor mij de eerste 2-3 dagen nog niet weggelegd.

Meer informatie over deze trial http://ibelgique.ifrance.com/lescoureurscelestes/trc1.htm
De uitslag zal ook wel op deze site komen.

Henk Sipers
email: sifra@home.nl

homepage: http://members.home.nl/ultrasport/index.htm

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Zaterdag 23/3 arriveerden we in Vohl om de startnummers op te halen. Vrijwel geen mensen op straat, en een bijna verlaten sporthal. Is dit de supermarathon waar 3 skate afstanden zijn (5, en 9,5, en 28,5 km), een marathon, en de 50 en 60 km?!? Omdat het voor ons een weekendje weg was, besloten we niet naar de (gratis) nudelparty te gaan, maar in de omgeving wat rond te kijken.
Wat rustig overal! Waar zijn al die mensen? Daar kwamen we de volgende morgen al snel achter.

Hoewel de marathonafstand verderop om 09.00 in Waldeck startte, was er ook de nodige drukte in Vohl. Ongeveer 157 lopers voor de 50 en 60 km die om 09.00 in Vohl startten en zo'n 70 skaters die om 09.20 in Vohl startten. Mijn vriend, die de 28,5 zou skaten keek met verbazing naar de professioneel uitziende skaters van skateclubs. Wat een snel materiaal hadden die aan.
Na het elkaar succes wensen in het startvak speelde de fanfare en konden de lopers gaan.

Al snel werd mij duidelijk dat dit geen vlak parcours was, de eerste misrekening. Maar vanaf de heuvels had je mooi uitzicht op de Edersee. De eerste en de laatste 10-12 km lijken qua heuvels op de Monschau Marathon. Ertussen loop je om de Edersee heen, met prachtig uitzicht ! De 2 dagen ervoor had ik naar het Duitse Journaal gekeken. Het zou zo'n 10 graden worden. Ik dacht dat dat zomaar 15 graden zou kunnen worden. Tenslotte is het lente en ik had dus een zomeroutfitje, met jasje, aangetrokken. De tweede misrekening.

Na zo'n 12 km begon het te hagelen en dat bleef het de komende 3 uren doen. Zag om mij heen verstandiger/ervarener lopers met winter tights en grote mutsen. Die bleken te weten dat het vorig jaar sneeuwde. Was zelf de dagen ervoor nog mijn stem kwijt en grieperig, en liep hier nu vrolijk in zomeroutfit. Er klopte iets niet in dit plaatje.

De estafette lopers (6 x 10 km) kwamen telkens fris en vriendelijk voorbij. Slot Waldeck lag er prachtig bij, bovenop de berg. Het lopen om alle 'inhammen' maakt het parcours heel afwisselend.
Ook de ondergrond wisselde: heuvels, bospaden, asfalt, en de tegels over de stuwdam. Onderweg stond op veel plaatsen de vrijwillige brandweer paraat en er waren vele drankposten met oa mineraalwater / warme thee en vriendelijke behulpzame mensen. Ook een koud klusje bij zo'n post in de hagel.

Aan de rand van het meer was een duiker-in-pak bezig zijn spullen klaar te zetten. Het idee om je pak bij deze temperatuur vol te laten lopen , was genoeg om 'snel' door te lopen. Ook van de overkant was Slot Waldeck mooi. Ik had onderweg al een paar korte duitse praatjes gemaakt en bij de 40 km kwam ik een aardige duitse heer tegen. "of ik de UltraNED site en Anton Smeets kende". Hoezo klein wereldje. Hij zei dat hij wel wilde uitstappen want hij had niet zo'n zin meer, maar dat was eigenlijk geen doorslaggevende reden om te stoppen dus liep hij met relaxte glimlach door.

Bij mij deed het lichaam zelfs in mijn polsen zeer. Als beginnend ultralopertje wist ik niets van de gevolgen van te koud gekleed zijn. Maar daar kom je dan vanzelf door schade en schande achter. Totaal verkleumd nam ik afscheid van de heer en stapte uit op 44 km, proberend te wandelen zonder dat overal de kramp in schoot.

Ondanks mijn persoonlijke miskleun, is het natuurlijk een hele mooie loop, en zeker een aanrader, mits je voor het weer de passende kleding aan hebt ;-). Voor meer info en uitslagen: http://www.edersee-marathon.de

Prisca Vis, Noordwijk priscavis@hotmail.com


 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Zaterdag 16 maart 2002 stond er weer een nieuwe ultraloop van 66,3 km op de kalender. De gecombineerde ultraloop/skeelerwedstrijd/estafetteloop werd georganiseerd door de Hoekse Waard Runners te Maasdam.

Om kwart over negen zaterdagochtend met een heerlijk zonnetje vertrok ik vanuit Breda richting Maasdam. Een ontspannen ritje van ruim een half uur met een korte onderbreking door de toltunnel bij 's-Gravendeel. Dat dit nog bestaat, een toltunnel. In Maasdam aangekomen rijd ik rechtstreeks naar de startplaats, de lokale Fordgarage. Het is een drukte van belang, naderhand blijken dat voornamelijk skeelers en estafettelopers te zijn. Er zijn maar 13 ultralopers die de moeite hebben genomen om naar Maasdam te reizen. Het is voor mij onbegrijpelijk dat er zo weinig lopers aanwezig zijn. De organisatie heeft er genoeg aan gedaan om deze wedstrijd te promoten. De bekende die-hards zitten al aan de koffie en het is weer een weerzien van oude bekenden. Ik haal snel mijn startnummer en t-shirt op en verplaats mijn auto naar de parkeerplaats in de buurt van de douches en maak me klaar voor de wedstrijd. Het vaste ritueel voor de wedstrijd begint: nog een paar slokken water, mijn tepels afplakken met leukoplast, mijn tenen insmeren met vaseline, sportkleding aantrekken en klaar is het ventje.

Het startschot is gevallen en we beginnen aan onze drie ronden van elk 22,1 kilometer. Als snel vormen er een paar groepjes, want om deze tocht alleen te ondernemen lijkt me erg ongezellig. We lopen in een rustige omgeving met een heerlijke voorjaarszon en genieten van de eerste kilometers. Op drukke punten wordt de weg door vrijwilligers vrij gehouden voor de lopers en skeelers. Ik heb na vandaag weer diep respect voor deze mensen, zonder deze vrijwilligers kunnen we dit soort kleinschalige wedstrijden wel vergeten. De tocht voert ons langs oude dijken met daarop typische dijkwoningen, enorme akkers met doorgeploegde dikke klei en wegen waar geen einde aan leek te komen. Na elf kilometer zien we de eerste verzorgingspost, elf kilometer blijkt wel erg lang te zijn met de brandende voorjaarszon. We worden aangenaam verrast op de verzorgingspost door de aanwezige dranken en snacks. Appelflappen, appelbeignets, donuts, appels en erwtensoep (!) moet de hongerige lopers bevredigen. Ook de dorstige loper komt aan zijn trekken met cola, cassis, sportdrank en natuurlijk water. Met een volle maag gaat de tocht weer verder en worden we spoedig ingehaald door estafettelopers die een half uur later vertrokken zijn.

Samen met Cees en Sjoerd beginnen we aan onze tweede grote ronde. Een flesje sportdrank zorgt voor nieuwe energie, dat kunnen we hard gebruiken. Wegen lijken steeds langer te worden. Nu maar zorgen dat de concentratie niet minder wordt en ik moet er op gaan letten dat ik zuinig blijf lopen. Af en toe trek ik mijn jas uit om mijn temperatuur te regelen. Aan het einde van de tweede ronde moet ik Cees en Sjoerd laten gaan en zit er niets anders op dan de laatste ronde alleen verder te gaan.

De laatste ronde is lang, erg lang. De meeste estafetteploegen zijn al klaar en je komt buiten een enkele fietser niemand meer tegen. Ik maak een praatje met twee vrijwilligers en ga even zitten en drink een flesje sportdrank wat me door deze twee heren wordt aangeboden. Ik maak even een grapje dat ik beter had kunnen gaan biljarten, bedank de heren en ga weer alleen op weg. The loneliness of the longdistance runner. Helaas kan ik mijn tempo niet vast houden en moet ik af en toe wandelen. Het duurt alleen iets langer op deze manier. Ik voel er weinig voor om me helemaal in de vernieling te lopen. Voor de derde keer kom ik aan op de verzorgingpost en verwen mezelf met cola en twee donuts. Het is nu me nog steeds volkomen onduidelijk waarom ze cola-light hebben. Met een appeltje voor de dorst begin ik aan de laatste elf kilometer. Genietend van het mooie weer heb ik dit gedeelte afgelegd, ik moest even de aandacht verleggen. Uiteindelijk word ik zesde finisher in 6:18’47 en ben daar wel tevreden mee. Ik kamp al maanden met een slechte vorm en moet gewoon een paar stapjes terugnemen en niet te snel te veel willen. Ik zal ook een enkele zesuursloop moeten laten gaan voor een gewone marathon. In de showroom zitten Tom, André en Cees, de nummers 1, 2 en 3 van de wedstrijd. We praten nog even na en ik drink nog een paar gratis colaatjes en vertrek dan rustig naar de heerlijk warme douches.

De Binnenmaas non-stop was ook mede door het mooie weer een zeer prettige nieuwe wedstrijd en is een echte aanrader. Het is te hopen dat hier de volgende keer iets meer lopers op af komen. 13 starters en 7 finishers is toch wel een beetje weinig voor een wedstrijd met een perfecte organisatie in een mooie omgeving.


Rob van den Hoek – UltraNed
robvandenhoek@wanadoo.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]