Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
21 mrt 2017
50 km Salland Trail versus 50 km van Krimpen
3 mrt 2017
Tel Aviv is als Omsk: een mooie stad, maar net iets te ver weg
27 feb 2017
Van het Hoornsemeer tot Landgoed Vosbergen
13 feb 2017
Brocken Challenge 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 31 mrt 2003: M地 eerste Ultraloop: 29 maart de zes uur van DTS
* 31 mrt 2003: GEZELLIG LOOPFESTIJN OP WIELERBAAN
* 30 mrt 2003: Verslag 6 uur van Wijdewormer 2003
* 25 mrt 2003: Inspiratie
* 11 mrt 2003: ZES UUR GENIETEN IN EN OM STEINERBOS
* 10 mrt 2003: Reis-marathonverslag West Sahara in Algerije.
* 8 mrt 2003: Verslag marathon Diever
* Februari
* Januari
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2003
 
Wat overmoedig schrijf ik me in februari in voor de 6 uur van DTS in Wijdewormer. Als marathonloper met af en toe een redelijke tijd voor 地 dikke vijftiger (3u 31 in 2002) ben ik dan 地 dikke maand in training voor het Ultralopen. Voor de zestig van Texel heb ik dan al ingeschreven en eigenlijk weet ik niet wat me op zo地 lange afstand te wachten staat.

Dus, kijk ik op internet en vindt de site van Ultralopen. Er gaat een wereld voor me open en ik lees veel over het LSD tempo en hoe je een Ultraloop tot een goed einde moet brengen. M地 loopsnelheld op de marathon van 5 minuten per kilometer gaat terug naar 6 minuten per km dus 10km per uur. De training wordt uitgebreid naar 地 marathon die ik af en toe op een zaterdag loop in de Westfriese dreven. Met de racefiets controleer ik later de gelopen afstanden en ik kijk van mezelf op dat ik in korte tijd zo constant kan lopen. Het tempo is ongeveer 10 km per uur en dat geeft hoop voor de toekomst. Als laatste test loop ik op 16 maart de 30km bij de Runnersworldloop in Zaandam. Daar blijkt dat het in gezelschap erg moeilijk is om je tempo te drukken. Aan het einde van de 30km heb ik 5 minuten te snel gelopen en ik ben toch wel tevreden met dit tempo. Geen last van de bovenbenen en een veel mindere kans op blessures door de mindere belasting.

Op zaterdag 22 maart loop ik als laatste test nog 地 marathon in het Westfriese land en weet eigenlijk niet of 地 week voor de zes uurs loop dat nou wel zo verstandig is. Er is echter geen weg terug en op 29 maart ben ik om even na 9 uur bij de wielerbaan van DTS in Wijdewormer. Al direct krijg ik contact met enige lopers en zie hoeveel drinken en etenswaren ze mee hebben, wat later naast de baan wordt neergezet. Ik haal m地 startnummer 25 op en maak even 地 praatje met Lex de Boer die ik regelmatig bij lopen aantref. Ik wist van de marathon 10 daagse en van de elfstedenloop van ruim 200 kilometers maar hoe ze dat doen was me altijd een raadsel. Het weer is prachtig op deze zaterdag: zo地 12°C en bijna geen wind. Geen zon, dus ideaal loopweer. Ik maak een praatje met Wim-Bart Knol en andere lopers en vraag wat voor drank ze hebben en hoeveel ze gebruiken bij zo地 loop. Ikzelf heb 1 liter extran dorstlesser en 1 liter extran koolhydraten in flessen op 地 stoel staan. Ook bananen en eierkoeken liggen klaar en ik hoop maar dat de muizen er vanaf zullen blijven. Ook neem ik bij lange lopen zakjes cyclonfruit tot me met een flinke slok water en dat is één stoot koolhydraten. Na 20 en 30 km doe ik dat en hopelijk heb ik er baat bij.

Inlopen is er vandaag niet bij en eigenlijk hoeft dat met het langzamere tempo ook niet (vind ik). Mogelijk dat anderen daar anders over denken hoor! Om 10.02 uur is de start van de marathon en van de ultraloop. M地 eerste zes uur gaat van start en ik heb het voornemen om op 60km uit te komen. Maar..zover is het nog lang niet. Al snel blijkt dat het toch even zoeken is naar de snelheid want de marathonlopers halen mij regelmatig in op het rondje van 1234 meter. Iedere rondje loop ik in 7.2 minuten en dat is perfect. Al snel raak ik aan de praat met Vincent Schoenmakers en lees veel van zijn stukjes op internet en in het clubblad Marathon plus. (Als het allemaal lukt zal ook ik proberen om af en toe een verslag in te leveren voor de site en in het blad. Dit doe ik ook regelmatig voor de bladen van a.v.Veteranen Nederland en Le Champion, waar ik ook lid van ben.) De verzorging langs de baan vandaag is perfect. De speaker houdt ons af en toe op de hoogte van het aantal gelopen rondes en dat ik uit Wognum kom is al snel bekend want het lijkt op m地 fietsshirt te staan! De rondetellers turven iedere keer als we langskomen en het lijkt me erg opletten om alert hierop te blijven. Ook staat er een tafel met wel 4 soorten drinken: water, thee, cola en sportdrank. Ook banaan, sinasappel, ontbijtkoek en sultana, ligt voor ons klaar. Eigenlijk hoef je niets mee te nemen en ik verwacht dat dit op Texel ook wel zo zal zijn maar ook daar is alles nieuw voor me. (Wie kan mij even mailen wat daar aan verzorging zoals is?). Regelmatig wordt ik ingelopen door Wim-Bart Knol en ik heb voor de loop al kennis gemaakt met Wim-Bart. Hij is wel erg snel en wil wel 80 km gaan lopen vandaag. Jammergenoeg stopt Wim-Bart na ruim 5 uur lopen en ik bedank hem voor de vriendelijke woorden onderweg. Ook van Lex krijg ik regelmatig lap maar daar maal ik niet om. Ik stop regelmatig om iets van de tafel te pakken of van m地 eigen meegenomen spullen iets te nuttigen.

Na 14:00 uur komt de zon erdoor en zie je dan velen het moeilijker krijgen. Het valt me toch op dat er veel gewandeld wordt en ik kan gelukkig een constante snelheid blijven lopen maar Toch knap dat de speaker 6 uur lang langs de baan staat want ook voor hem is het een hele tijd. Ook Ton Smeets moedigt de lopers aan en is zelfs in de weer met het opruimen van de bekers en andere rommel die wij overal neer gooien. Als de marathonlopers klaar zijn is het aantal lopers toch wat uitgedund en blijven alleen de ultralopers over. Ook ik voel de bovenbenen later maar in het laatste half uur heb ik nog veel over om te versnellen. Ik verneem dat het rondje Texel toch vriendelijker loopt omdat het één ronde is (voor mij) en je hier toch een beetje afgestompt raakt doordat ieder rondje hetzelfde is. Als na 6 uur de toeter gaat stopt iedere lopers en blijft stil staan (of liggen) tot de restafstand wordt opgemeten. Waar ik al bang voor was is gebeurt. Door m地 geteut bij de verzorgingstafel en te lang bezig zijnde geweest met het eten van bananen en eierkoeken kom ik nu niet aan de 60 km. Het had makkelijk gekund want het scheelt maar 447 meter. 59 km en 553 meter wordt er voor mij genoteerd (ruim 48 rondes) en daar ben ik natuurlijk best blij mee. Zo goed uit de strijd komen na m地 eerste ultraloop, daar mag je blij mee zijn en van tevoren heb ik me er best zorgen over gemaakt want verder als 42 km had ik echt niet getraind. Het geeft de burger moed voor de toekomst. Ik bedank alle mensen die deze dag in de weer zijn geweest en de lopers wens ik veel succes op een van de volgende lopen. Ik zal jullie vast weer eens tegenkomen als lijf en leden het toelaten.

Met sportgroeten


Ad Steltenpool

(steltenpoolad@worldonline.nl)





 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Met nog 25 minuten te gaan hoorde ik organisator en microfonist Rob Steyger zeggen: 哲u pas begint de wedstrijd. Tom Hendriks en André van de Vliet liggen bij elkaar. Wie van de twee heeft er na ruim vijf en een half uur nog genoeg over om de overwinning op te eisen?. Na het uitvallen van Wim-Bart ging het in de laatste fase van de wedstrijd tussen Tom en André. Patrick Kloek moest eerder lossen. Tom wist in de laatste ronden toch nog een gat van ruim 700 meter te slaan en kwam tot een afstand van 76.606 kilometer, ruimschoots meer dan de winnaar van vorig jaar Rob Tieleman die 69.504 liep.

Vorig jaar werd de DTS loop in Wijdewormer voor de eerste keer georganiseerd. Lopers in de regio komen dan meestal wel op zo地 evenement af. Deze keer was er sprake van een verdubbeling van het aantal deelnemers. Waarschijnlijk door mond op mond reclame en een niet te onderschatten argument daarbij is dat de organisator Rob, zelf een fervente ultraloper is. Dat geeft toch een zekere binding. Mede daardoor reden 痴 morgens om 7 uur de 4 Brabanders Regina, Jos, Theo en ondergetekende naar Wijdewormer, om er evenals drie weken geleden in Stein, een gezellig loopdagje van te maken. Al om half negen ontmoetten we weer vele bekenden uit het loopwereldje. Wat een sfeertje zeg. Totdat er iemand op zijn horloge kijkt en zegt: 滴oog tijd, nog een half uur, we moeten omkleden. Ik zie Ineke, de vrouw van Lex in hardloop outfit. Op mijn verwonderde blik antwoordde ze: 哲ee, geen 6 uur. Ik loop 11 kilometer. Later hoorde ik dat ze op die afstand 1.05 gelopen had, zo moet je dat opbouwen. Op weg naar de start kwam ik Gijs tegen. 釘lij dat ik je weer zie, je bent lang geblesseerd geweest, zei ik. 的k zal geen 6 uur lopen, maar eerder uitstappen, mijn knie is echt een probleem, vertelde hij. Na 20 ronden speelde de blessure zo sterk op dat dit ook voor anderen duidelijk zichtbaar was en hij er mee ophield.

Ik twijfel even over de aan te trekken loopkleding. Er is geen zon, wat frisser dan in Brabant en toch besluit ik het bij een broekje en 探 shirt te laten, immers na enkele kilometers ben je zo warm gedraaid. Er wordt op dezelfde tijd en op hetzelfde parcours ook een marathon georganiseerd. Deelnemers hieraan moeten een aanloopronde van enkele honderden meters afleggen omdat ze dan na exact 34 ronden de juiste marathonafstand gelopen hadden. Even voor tienen nog wat handenwrijvend bij elkaar staan en ja hoor, gelukkig, we mogen weg. De eerste ronde geef ik mijn ogen goed de kost. Ik wil weten wat me 6 uur lang op een parcoursje van 1234 meter te wachten staat. Al na 100 meter een berg, Het is een brug, toch een behoorlijke klim, hoe zou het over enkele uren voelen! Een paar honderd meter verder begint een klinkerweg en die is langer dan je denkt, zeker 500 meter. Het is een redelijk gevarieerd parcours, geen scherpe bochten, wat asfalt, wat klinkers, een beetje klimmen, ideaal voor fietsers, maar daarom niet minder voor lopers. In de tweede ronde komt Ad Steltenpool bij me lopen, een debutant, het is zijn eerste ultraloop. Hij wil de 60 kilometer halen. Ik liep een tijdje alleen. Helemaal niet erg, er is afleiding genoeg. Binnen de baan ligt een paardenmanege waar volop bedrijvigheid heerst. Ook zijn er diverse voetbalelftallen actief op de 2 voetbalvelden. Buiten de baan is men een voor mij onbekende sport aan het beoefenen, ik denk cricket. Over de brug links ligt een groot parkeerterrein. Er staan veel pionnen. Tientallen motorrijders krijgen instructie in het slalommen. Ze zullen wel aan het trainen zijn geweest om auto痴 voorbij te slalommen om zo vooraan te kunnen staan als het stoplicht op rood staat. Er liepen ook kippen met en zonder kuif vrij rond, alsof er in de regio Amsterdam geen ophok plicht bestaat. Jullie kippen hebben geluk gehad, denk ik op dat moment, want duizenden kippen op de Veluwe, krijsen op dit moment van paniek, omdat ze in een minutenlange doodstrijd worden vergast.

Het is druk op de wielerbaan. Een groepje marathonlopers waaronder Jack passeert me. Jack roept plagerig: 笛e loopt zo alleen Vincent, geen vrouwen in de buurt. Gevat, de anderen lachen. 鉄lechts 4 vrouwen op de 6 uur en 2 op de marathon, zorg jij dan dat er meer komen, roep ik terug. Na een uur passeren me Tom en Patrick voor de tweede keer. Ik maak vlug een rekensommetje en roep dat ik denk dat ze rond 75/76 kilometer uit zullen komen. Aardig gegokt bleek later. Het weer zit me tegen. Ik krijg het koud, toch te licht gekleed. Weer een sanitaire stop van de kou. Ik moet kunnen zweten, dan gaat het lekkerder. Rob van den Hoek komt bij me lopen. Hij ervaart hetzelfde, heeft juist nog een extra 探 shirt aangetrokken. Zo rond de helft van de wedstrijd moet ik echt werken. De ronden van 6½ - 7 minuten worden 8 minuten. De soepelheid verdwijnt. Theo loopt een ronde bij me, ik moet hem laten gaan. Wandelen doe ik niet, dat laat ik aan Jan-Willem over, die is daar goed en snel in. Na een uurtje zo gelopen te hebben en vooral veel van de rijk voorziene bevoorrading te hebben genomen, gaat het beter. Jos heeft de bonentruc (om ronden te tellen) van Stein deze keer niet gebruikt. Zou ook niet gelukt zijn, de bonen zouden hem te zwaar belasten. Hij heeft een heuse rondeteller aangeschaft. Het is toch aardig om te weten hoe je in de wedstrijd zit. Na 4 uur en 5 minuten wil ik dit checken en zeg bij doorkomst tegen Rob: 泥it is mijn 34e doorkomst. 哲ee, 33, zegt hij. Ik schrok, want ik was er zeker van dat dit mijn marathontijd moest zijn. 鉄orry, je hebt gelijk, 34, hoorde ik hem zeggen. Omdat ik klein ben, was ik toch al bang dat ze me over het hoofd zouden zien. Gelukkig tellen ze me nog goed mee.

De zon komt door de wolken. Heerlijk, nu is het pas echt genieten. Mijn lijf voelt zich in zijn element, het gaat steeds beter. Ik heb weer volop aandacht voor de omgeving. Waarom zijn er op dat voetbalveld meer toeschouwers dan bij ons? Voetballen hoort bij het volk en is van het volk. Nederland vereert de voetbalmat, stel ik mezelf maar gerust. In het laatste uur loop ik even samen met Patrick. Hij ligt op de derde plaats, is daar dik tevreden mee, maar zegt dat het rode stoplicht voor hem nadert. 敵ekkenwerk, maar o zo mooi, zegt hij. Ik kijk naar de voetballers terwijl ik op hem reageer. 天oor normale begrippen vertonen wij afwijkend gedrag, zeg ik. Dan doet Patrick een prachtige filosofische uitspraak, die ik niet gauw zal vergeten: 泥e grens tussen gek zijn en genialiteit is vlinderdun. Schitterend te horen dat het lopen deze sympathieke Belg zó inspireert. Nog 14 minuten, zie ik bij doorkomst. Ik wil er nog 2 ronden uitpersen want het gaat super. Nog 7 minuten, de laatste. Jan-Willem loopt voor me. 的k wil deze ronde nog uitlopen, zeg ik tegen hem. Hij haasde me als een echte haas met als resultaat dat de laatste mijn snelste ronde was, 6.24. Ik had nog ruim 100 restmeters over. De afstand: 59.335. Bijna drie kilometers minder dan in Stein. Toch ben ik dik tevreden, want na 3 uur heb ik moeten inleveren. De zon gaf me weer energie, het laatste uur ging voortreffelijk. Dat belooft veel goeds voor Texel.

Hopelijk zal Rob met zijn vriendelijk en hulpvaardig vrijwilligersteam ons volgend jaar weer willen ontvangen. De reacties na afloop op het terras logen er niet om.


Vincent Schoenmakers 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Zes uur rondjes lopen op een wielerbaan van 1.234 meter, ik had géén idee wat ik me daar bij voor moest stellen. Vrijdags nog even een extra 徒oude-training gedaan in het Thialf-stadion in Heerenveen vanwege het aanmoedigen van m地 dochter die het schaats-trainings seizoen afsloot met het Susa-schaatstoernooi, sport speelt gelukkig een belangrijke rol in ons gezin !

壮-Nachts gedroomd van zo地 spiegelgladde wielerbaan met van die steile wanden, liggen rekenen hoeveel rondjes ik wel wilde lopen, kortom, de adrenaline stroomde al voor het aflopen van de wekker in ruime mate door m地 bloed, ik heb dus maar afgezien van het opnemen van de rusthartslag. Uiteraard tijdens het ontbijt nog even gekeken op UltraNed, de laatste routebeschrijving geprint en met een tas vol proviand op weg naar Wijdewormer. Bordjes gaven overduidelijk de laatste meters aan dus dat kon niet missen. En gelukkig bleken die visioenen over zo地 wielercatacombe ook slechts in m地 nachtelijke onrust te hebben bestaan want het parcours oogde toch wel heel wat plezieriger dan ik me had voorgesteld.

Als beginnende ultra-loper heb ik al eerder aangegeven dat juist het leuke en relaxte sfeertje in dit wereldje me zo pleziert, ook hier was dat bij binnenkomst in de kantine van DTS alweer direct merkbaar. Namen in m地 kop prenten gaat me wat moeilijk af maar de herkenning van de vaste lopers op dit soort evenementen krijgt toch wel aardig vorm. Omdat ik vreesde voor een afschuwelijke saaie dag had ik m地 vrouw Johanna maar geadviseerd om thuis lekker in de tuin te blijven werken, wat is er nou aan om mij meer dan 50 keer voorbij te zien hobbelen terwijl in onze tuin nog de nodige kubs grond moeten worden verplaatst (en laat ik daar nou juist een verschrikkelijke hekel aan hebben). Ik schoof met m地 kop koffie even aan bij Herman Waardenburg, Herman was er samen met een vriend welke de verzorging op zich nam. Voorzichtig vroeg ik of zijn vriend misschien m地 digitale camera wilde bedienen, een korte uitleg bleek al voldoende en van het een kwam het ander want het bleek dat ik ook nog eens een perfecte verzorger erbij kreeg. Hoewel, de organisatie had er wel voor gezorgd dat het ons aan werkelijk niets ontbrak, alle te bedenken soorten voeding en drinken waren ruim voorhanden. Maar vooral drinken uit een bekertje vind ik nog steeds lastig en als je dan op verzoek je bidon aangereikt kunt krijgen dan is dat extra luxe. Sorry, ik had de naam van Herman痴 vriend natuurlijk gelijk moeten opschrijven maar middels deze alsnog mijn dank. En het fotogenieke resultaat kunnen jullie zien op http://roadrats.no-ip.com/DTS/DTS.html

Dat de organisatie een rotsvast vertrouwen had in het succesvol gaan verlopen van deze dag bleek wel vlak voor de start, huldig je meestal de organisatie na afloop van een evenement, hier wisselde al de nodige bossen bloemen van eigenaar voordat het evenement moest beginnen. Maar absoluut terecht want naar de rest van de dag zou blijken, het liep allemaal op rolletjes. Volgens mij was daardoor de start een minuutje vertraagd maar dat doet aan die zes uur natuurlijk niets af. En wat is me dat achteraf meegevallen, vooral het rondjes lopen waar ik zo tegenop zag blijkt in de praktijk hartstikke gezellig en makkelijk te gaan.

Wim-Bart leek wel gelijk een sprintje te trekken met in z地 kielzog Patrick Kloek en Tom Hendriks. Als loper is het lastig om je eigen positie te bepalen maar ik denk dat daarna zo地 beetje ons groepje kwam, Wim Heijenk , Lex de Boer en mijn persoontje. Om zes uur later weer helemaal terug te draaien valt niet mee maar we hebben zeker zo地 3 a 4 uur gezellig met z地 drieën lopen te kwebbelen en dat maakt inderdaad het lopen een stuk aangenamer. Als je dan ook nog eens m地 eerder genoemde verzorger netjes tijdens je doorkomsten je bestellinkjes kunt doorgeven en de weergoden ook de lopers gunstig gezind blijven, wat blijft er dan nog te wensen over. Al redelijk snel werden we gedubbeld door Wim-Bart die lachend voorbij kwam stormen, dat zou zich nog aardig wat keertjes herhalen en elke keer ging dat gepaard met een vrolijke opmerking. Alleen toen de laatste uurtjes aanbraken viel er van de lachende Wim-Bart niets meer terug te vinden, jammer. Met ons groepje tikten we zo地 10 rondjes per uur weg, het tempo zat er aardig in en Wim had thuis alvast wat rekenwerk verricht, 57 rondjes moest genoeg zijn om de 70 km grens te slechten, iets waar ik alleen maar van kon dromen (maar dan zonder een nachtmerrie). Regelmatig constateerden we met elkaar dat het tempo eigenlijk net een tandje te hoog lag, we moesten iets terug maar het bleef maar lekker gaan. Het zonnetje wilde er nog niet doorkomen, het bleef droog, kortom ideale condities.

Op DRS-NL geniet ik bijna elke week van het dagboekverslagje van Jan-Willem Dijkgraaf, nu heeft de auteur er voor mij ook een gezicht bij gekregen, prachtig toch als je zo van het leven en de sport kunt blijven genieten en dan tijdens de zes uur ook nog eens goed bent voor 58 km dan kun je daar alleen maar diep respect voor hebben.

Helaas was het na zo地 4 uur gedaan met ons groepje, de kilometers lieten zich voelen in menig stel benen, het bruggetje in het parcours begon al een beetje voor scherprechter te spelen en steeds meer lopers zag ik af en toe eens een stukje wandelen. De eerste uren had ik het bijhouden van het aantal gelopen rondes lekker aan Wim overgelaten maar nu moest ik zelf weer aan het rekenen gaan, de speaker gaf me door dat ik 40 ronden erop had zitten, zelf zette ik toen 50 ronden als voorlopig doel in m地 kop, als ik dat nu ergens rond de 5-uur kon afronden moest dat een redelijke basis leggen voor het rondje Texel. En vooral wilde ik niet toegeven aan het opkomende gevoel om ook een stukje te gaan wandelen. Want steeds meer lopers zag ik op die manier wat meer van de natuurlijke omgeving zoals managepaarden en loslopende kippen in zich opnemen. Zo tegen de 5 uur was het behoorlijk moeilijk, dan komt toch wel het betere afzien weer eens om de hoek kijken en hoewel ik de rondetijden nog niet gezien heb tikte ik de 50 ronden volgens mij in iets van 5:10 af. Zou het dan toch nog lukken, 7 rondjes eruit te persen !. Of het nou komt omdat ik die laatste drie kwartier nog heb zitten kwebbelen met diverse lopers waaronder onze Belgische collega Patrick, ik weet het niet maar raakte toch de tel een beetje kwijt. Eigenlijk kon het me ook niet zoveel meer schelen, blijven lopen was m地 doel, vooral niet terug vallen naar wandelen prentte ik in m地 kop. Maar wat een opluchting toen de toeters na 6 uur klonken, wel stom om aan de andere kant van het parcours te moeten stoppen maar gelukkig was het laatste uur de zon er wel lekker doorgekomen zodat het wachten op de opname van de restmeters niet al te zwaar viel. Ineke Scheffer stond een klein stukje voor mij ook rustig te wachten, uiteindelijk had de organisatie ook dit deel snel voor elkaar. En het thuisfront, die hebben het werk in de tuin regelmatig afgewisseld met het kijken op de UltraNed site want dan bewijst de hedendaagsche techniek toch maar weer eens z地 toegevoegde waarde. Natuurlijk, mensenhanden moeten het allemaal inkloppen maar het is wel hartstikke leuk om op die manier betrokken te blijven bij het wel en wee van zo地 groepje lopers ergens op een wielerbaan in Wijdewormer.

Na 6 uur met z地 allen tegelijk finishen heeft ook als voordeel dat je daarna met de hele groep nog even gezellig na kunt praten. Het zonnetje gaf het terras een extra aangenaam tintje en het wachten op de einduitslag viel dan ook niet zwaar. En toen ik na een lekkere warme douche de uitslagenlijst onder ogen kreeg kon m地 dag niet meer stuk, ruim door de 70 km grens en dat voor m地 debuut op de 6 uur. Twee weken geleden zat ik me met een griepaanval nog te verbijten op de bank, de schade lijkt toch wel mee te vallen. Leuk was het dat de winnaars met een forse beker en een bos bloemen nog eens extra in het zonnetje werden gezet, Ton liep ondertussen alweer te sjouwen met een zware printer, het werken op locatie zat er weer op. Als je dan voor het vertrek ook nog eens een keurig in plastic gestoken oorkonde mee krijgt met daarop al je totale afstand in sierlijke letters vermeld toont dat toch overduidelijk aan dat de bloemen en lovende woorden voor de start van dit evenement volkomen terecht waren, ik denk dat ik best namens alle lopers en loopsters de organisatie met al z地 vrijwilligers een gigantisch groot compliment mag geven voor de wijze waarop ze ons weer een onvergetelijke dag hebben bezorgd.

Jan Paagman

Zie voor wat foto痴: http://roadrats.no-ip.com/DTS/DTS.html


 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Inspiratie is de vonk, waardoor het vuur van de motivatie ontbrandt. De mens is gevangene van z地 denken, maar inspiratie komt binnen voordat er tijd is om na te denken, het is voelen, het raakt je van binnen, het komt vaak onverwachts. Tegenwoordig is alles buitenkant, sier, opsmuk, flauwekul. Inspiratie is ongrijpbaar niet in te pakken in een mooie opmaak (lay-out). Wat je ziet, vooral in deze op hol geslagen luchtbellentijd, is dat de buitenkant, de verpakking steeds belangrijker wordt, sterker nog de verpakking wordt verkocht als inhoud. De meeste mensen hebben niet eens meer in de gaten dat ze lege dozen uitpakken.

Ik weet het nog goed. Het was 1983. Op het Nederlandse journaal, ja U leest het goed, op het Nederlandse journaal zag ik een loper in het donker gaan. Enige seconden later bij het licht van flitsapparatuur holde Yiannis Kouros naar het beeld van koning Leonidas om diens voeten aan te raken, de eerste Spartathlon dus. Dat beeld van de televisie kwam bij me binnen zonder kloppen en het liet me niet meer los en zonder overdrijven kan ik spreken van een sensatie, ik kon er jaren mee verder, m地 vuur was ontstoken. Ik was al vele jaren een loper, maar een Spartathlon, dat was toch onmogelijk ! En toch ging de gedachte om m ook 創s te lopen niet meer uit m地 hoofd. Dat bedoel ik nou, waar de hoofdredacteur van Runnersworld het heeft over de nieuwe opzet van het blad en dan komt met een ander lettertype en een volledige nieuwe lay-out(opmaak) en verder het blad opvult met reclameboodschappen, daar mis ik de inspiratie. Waarschijnlijk bereik je de beginnende loper een korte tijd, maar de serieuze loper heeft alles al vele malen gezien, ik weet het, het is zo!

Verhalen, iets van avontuur, iets van weg van de gebaande paden en kom nou niet met die paar uitzonderingen aan. Ik word zo droef van al die verpakking. Waar haalt de loper z地 inspiratie vandaan? Tussen twee haakjes, ik ben niet boos, ik constateer alleen maar. Het past allemaal perfect in deze tijd. Je loopt lange einden op half versleten schoenen, lopen is onderweg zijn, of je hebt het over etalages vol met nieuwe schoenen, rugtasjes, medailles of weet ik veel en wat doet het er toe. De reis, daar gaat het om, wie vertelt me nog iets over die reis? En waar ik ook gek van word is die blije lach, die springende onbenullen op de voorpagina, die bijna religieuze Amerikaanse blijheid verpakt in reclameoutfits(uitdossing).

Ik doe m地 columns op ultraned. Dat was m地 eigen idee, maar de reactie van de redactie op een ingezonden stuk suggereerde anders, namelijk dat ik dat voor Runners doe, terwijl ik feitelijk vanwege de beroemde nieuwe opzet overbodig was geworden. Het maakt me trouwens niet zoveel uit, want als ik tattoetjes schreef werd het toch voorspelbaar weer netjes tatoeages, ook daar werd ik akelig van.

Vrijheid, inspiratie en creativiteit hebben met elkaar te maken en zijn niet van elkaar los te denken. Inhoud of verpakking, dat is de vraag wat mij betreft. Ik kies voor inhoud, U ook hoop ik, want voor U schrijf ik over m地 lange vermoeiende weg en ik denk dat U zich ook niet blij maakt met holle bonbons. Toch?

Ron Teunisse

 

    Gerelateerde artikelen:
  • 23 januari 2003 : Sneeuw 2
 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]