Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 okt 2017
SPARTATHLON
11 okt 2017
Marathon Eindhoven 10-10-17
9 okt 2017
Lang – Langer – Langst, Goldsteig 661
1 okt 2017
Winterswijk-Dwingeloo-Duiven-Spartathlon ...
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
* December
* November
* Oktober
* 29 okt 2003: Vele rondjes en een nieuw PR in Schaarbeek
* 21 okt 2003: Marathon Amsterdam ook zonder record de moeite waard
* 19 okt 2003: Lopen, lopen, lopen.
* 16 okt 2003: Herfstvakantie marathon Dieverbrug, grote opkomst
* 15 okt 2003: Eindhoven en Uden, wat een geweldig loopweekend was het!
* 13 okt 2003: Eindhoven 'gezelligheidsmarathon', niet alleen voor jubilaris Jos Hopman
* 6 okt 2003: De echte sporter en supporter komt naar Amersfoort
* 6 okt 2003: "Rode Stier" geeft je vleugeltjes
* 6 okt 2003: André van der Zwan faalt in de Spartathlon 2003.
* 6 okt 2003: Zeeuwse Kust Marathon; weer eens wat anders!
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2003
 
Voor zaterdag 25 oktober stond de Pistemarathon van Schaarbeek op het programma: 42.195 meter op een 400 m baan. Dat betekent 105 rondjes lopen met een aanloopje van 195 m.
“Waar begin je aan” werd mij thuis gevraagd, daar wordt je toch tureluurs van. Maar voor mij was het juist een uitdaging. Nu eens geen mooi parcours in Diever waar je lekker weg kan dromen. Nu komt het op doorzetten aan, op karakter. En de vraag of je er gek van wordt werd in de kleedkamer al door Patrick Kloek beantwoord: “je moet al gek zijn om er aan te beginnen”.
Schaarbeek is een deelgemeente is van Brussel en de start is al om 10.00 uur, dus moest ik vroeg op. Maar gelukkig is het op zaterdagochtend niet druk op de weg, dus schoot ik lekker op. Met het door de uitstekende organisatie thuisgestuurde plattegrondje kon ik in Brussel de atletiekbaan vrij snel vinden. Om 9.00 uur kon ik mijn startbewijs al ophalen, tezamen met een plastic tas met een wonderlijk samenraapsel, bestaande uit allerlei dingetjes, van een sleutelhanger tot tijdschriften met vrijwel alleen advertenties van gebruikte auto’s tot mueslirepen.
De kunststofbaan in een wat oudere nieuwbouwwijk lag er prachtig bij, rood en een beetje verend en ook wel wat uitdagend. Rondom de baan een parkachtig geheel, met aan een kant een wat vervallen flatgebouw met zijn achterkant naar de baan. In de bomen hoorde ik al bij aankomst halsbandparkieten roepen, en even later zag ik ze ook vliegen. Net als in Amsterdam leven deze veel in volières gehouden parkieten dus ook in Brussel vrij.
Het was onaangenaam koud, geen zon, wel een straffe wind en de temperatuur haalde maar net de 5  C. In de kleedkamer was het echter behaaglijk warm. Maar wat moet je nu aantrekken op de eerste echt koude dag van het winterseizoen? Ik zag dat iedereen wel wat twijfelde. Ik koos voor een lange tight, een thermohemd met windstopper, een shirt en een dun jack zonder mouwen. En natuurlijk handschoenen. In de kleedkamer leek het overdreven, maar eenmaal buiten wist ik dat het een goede keus was.
Van de organisatie kregen we een chip zodat iedere doorkomst zou worden geregistreerd. Onder meer hierom was er een limiet aan het aantal deelnemers en was voorinschrijving verplicht. Maar, hoewel er 100 lopers mochten deelnemen stonden er zaterdagochtend maar ongeveer 50 aan de start, onder hen 13 Nederlanders.
De start was aan de overkant van de baan, zodat we eerst de 195 m liepen en daarna nog 105 volle ronden. Direct na de doorkomt over de chipmatten verscheen op een groot TV-scherm je naam en hoeveel ronden je nog moest afleggen. En dat aftellen motiveerde wel, vooral aan het eind. Ondanks dat ik twee weken geleden in Eindhoven al erg snel was gegaan, wilde ik hier nog een keer proberen in de buurt van mijn PR te komen (= 3:22:13, gelopen in Rotterdam in 2001). En met elke 400 m een meetpunt zou ik een strak tempo kunnen handhaven. Per rondje ongeveer 1:57, per vijf rondjes (= 2 km) is dat 9.45 en dat wordt na 105 rondjes ongeveer 3:25. Daar zou ik tevreden mee zijn. Na het startschot ging de kleine meute van start, maar al snel werd het een langgerekt lint, verspreid over de hele baan. Al na een paar rondjes werd ik ingehaald door de latere winnaar Idriss Mkabli, en al snel ook door de andere snelle lopers als Mark Vanderlinden en Lucien Taelman. En natuurlijk ook door Patrick. Bijna iedere keer dat hij mij inhaalde hadden we even een kort gesprekje of even een handje op de rug of een bemoedigend woord.
Ondertussen verstreek de tijd. Hoewel ik elke vijf rondjes (= 2 km) klokte, had ik, door al die rondjes en natuurlijk het ontbreken van km-aanduidingen, geen idee hoeveel kilometer ik al had gelopen. Bij de finish was de klok prominent aanwezig zodat het wel een urenloop leek. Na een uurtje kreeg ik het toch wel lekker warm, zodat het jack uitging. Toen even later de zon ook nog doorkwam werd het zelfs gewoon lekker loopweer.
Ik merkte al snel dat het lekker ging. De 2 km’s gingen in ongeveer 9.30 (9.25 – 9.35), dus veel sneller dan gedacht. Stiekem rekenend betekende dat een tijd van rond de 3:20! Ja, dat zou mooi zijn. En eigenlijk ging het tot aan de 32 km (dat kon ik eigenlijk pas achteraf constateren) heel lekker. Maar hoewel het slechts een licht verval was, gingen de kilometers toch langzamer. Maar dat TV-scherm verrichtte wonderen. Je zag het staan: nog 15 ronden, nog 10, nog 5 en dan eindelijk verscheen daar “T. de Jong, 1 “. Nog één rondje te gaan en de klok stond al op 3:20:15. Wetende dat de rondjes in de laatste kilometers in ongeveer 2 minuten gingen, moest nu dus alles uit de kast. En dat laatste rondje legde ik toch nog zo snel af, dat ik een nieuw PR kon bijschrijven: 3:22:03.
Vermoeid liet ik me op een stoel vallen. Al snel kwam iemand van de organisatie vragen of ik water of sportdrank wilde. En even later kwam Theo Cloosterman naar mij toe om me te feliciteren. Tijdens de wedstrijd had ik hem gezegd dat er wellicht een nieuw PR in zat.
Ik heb daar in Schaarbeek enorm genoten. De organisatie was zeer goed, de verzorging perfect; water, sportdrank, sinaasappel en banaan werden tijdens de wedstrijd persoonlijk aangereikt, het weer was goed en natuurlijk mijn nieuwe PR. Ik denk dat ik volgend jaar weer ga.


THEO DE JONG
(viridis@planet.nl.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Rond 9.15 u wandelen Rob van den Hoek, Jos Hopman en ik de immense grote Sporthallen Zuid binnen. Rob gaat naar de Pacers ruimte. Jos en ik gaan eerst onze startnummers ophalen. Een infobalie en vele duidelijk zichtbare borden wijzen ons de weg. We lopen een zeer grote hal binnen, waar een heuse Marathon Markt is ingericht. Ik zie vele stands van hoofdzakelijk in Runnersworld gespecialiseerde zaken. Ook de marathonsponsors presenteren er zich. Ook daar weer een infobalie. In de envelop bij de startnummers zitten lippenbalsum, tape om de tepels af te plakken en schema met je tevoren opgegeven tijd voor om je pols. Zo’n 1½ uur voor de wedstrijd is het al erg druk. Deelnemers wandelen rond in hardloop outfit of kleden zich om. De kleedlokalen bevinden zich in een ander gedeelte, maar we zijn in Amsterdam, men mag zich dus wat meer mag veroorloven. In de koffiehoek is het al druk. Sporters eten en drinken wat en spelden de startnummers op singlet of shirt. Twee koffie voor € 2,50 valt me mee. Ik dacht dat de horeca, zeker in onze hoofdstad, bij evenementen zoals deze, de prijzen extra zou verhogen. Dan naar hal 3. Daar bevinden zich diverse kleedlokalen met douches. Om half elf wordt het erg druk. We zien Simon Pols die vandaag zijn 100e marathon gaat lopen en mede daarom nog een scherpe tijd wil klokken(-3?). In hal 2 kunnen we kleding en sporttas afgeven. Er zijn voldoende inname balies. Toch moeten we nog even in de file staan.

Ik loop Amsterdam voor het eerst, daarom wil ik weten wat de verzorgingsposten te bieden hebben. Goed dat ik wat extra broodjes, bananen en cola meegenomen heb. Deze verorberend loop ik met Jos naar de start. We komen bij het Olympisch Stadion. Oud, majestueus en zeer indrukwekkend als je er binnenloopt. Heel veel toeschouwers, life muziek en video schermen. Ik zie diverse kleuren ballonnen van de Pacers boven de mensenmassa zweven. Degenen die een eindtijd tussen de 4 en 4.30u willen verwezenlijken staan in vak E. Sneller dan 4 u wil ik beslist niet, woensdag in Diever ging dat moeiteloos, nu voor de eerste keer in Amsterdam moet ik mijn ogen de kost geven en genieten. Een unieke gelegenheid om er een lopende excursie van te maken. We praten wat met 4.15 pacer Willem Mütze en Lydia met haar vriend. Dan een enorm kanonschot en de opstopping begint. Iedereen wil zo snel mogelijk weg en daarom loopt het vast. Het duurt 3 minuten alvorens we de chip matten bij de start passeren. Eenmaal buiten het stadion komen we op een brede weg. Ben benieuwd wat Amsterdam te bieden heeft. Wat krijgen we nou! Tramrails, en geen twee of vier, maar veel meer rails die zich links en rechts en rechts afbuigen. Ik moet opletten want heel even haakt de neus van mijn schoen in een kruisingrail, maar schiet er gelukkig meteen weer uit. Zou niet leuk zijn als anderen over je heen vallen.

Amsterdam is op zondagmorgen nog leeg. De mensen die er lopen hebben haast. Ze proberen met of zonder fiets tussen de lopers door aan de andere kant van de straat te komen. De eerste verzorgingspost. Aan de linkerkant is het druk, ik blijf rechts lopen. Net voor me wordt het laatste bekertje weggegeven. Snel lopen vrijwilligers naar het kraampje om nieuwe te halen. Ik wacht niet maar loop door. Het Vondelpark, geen rails, dat loopt prettiger. Hier wel toeschouwers die warempel applaudisseren. We lopen een lus en komen weer terug op de Stadionweg. Kolossale gebouwen aan weerskanten. Na 10 km zit ik lekker in mijn ritme. Een Duitser die Engels spreekt zit verlegen om een praatje. Hij is al ruim een jaar aan het trainen om eindelijk zijn droombeeld werkelijkheid te zien worden: de eerste marathon moet in Amsterdam gelopen worden. Waarom? ‘It’s the most beautiful city I know’. Hij geniet van de mensen, de stad met zijn historische gebouwen. In bijna iedere straat loopt hij even naar de kant om een foto te maken. Modern toerisme? Gelukkig dat er nog mensen zijn die op deze manier onze hoofdstad aandoen. De Amsteldijk, het lange stuk langs de Amstel. Bij het keerpunt staat het bordje: Ouderkerk aan de Amstel. Op dat stuk zijn de mensen enthousiast, roepen aanmoedigingen en zwaaien met oranje ballonnen van de sponsor. De halve afstand in 2.03. Heel goed, complimenteer ik mezelf, zeker niet sneller gaan. Er staan toiletten, zelfs een verrijdbaar pissoir, waar ik op dat moment graag gebruik van maak.

Aan een stadsmarathon doen m.i. veel mensen mee die eenmalig zo’n afstand lopen. Nu al passeer ik wandelaars. Aanvankelijk probeer ik ze op te peppen: ‘kom op, probeer aan te pikken, je kunt het best’. Een enkeling doet het, anderen leveren een gevecht met zichzelf. Dan komen we op een punt waar in het midden van de weg pionnen geplaatst zijn. Een paar kilometers verderop is het keerpunt. Voor de zichzelf bedonderaars maakt de organisatie het wel heel gemakkelijk. Jazeker, mijn gedachten zijn nog niet koud of iemand suggereert bij een tunnel een sanitaire stop en draait meteen de andere richting in, niet wetende dat bij de keerlus (25 km) de chipmatten het bekende piepgeluid laten horen. Tja. Een man die enkele meters voor me loopt krijgt van zijn vrouw een banaan aangereikt. Hij maakt die open, breekt er een stukje af en gooit de rest weg. Ik duik er meteen op af, een koolhydrateninjectie mag ik me niet laten ontgaan. We draaien de stad weer in. Amsterdam lijkt uitgeslapen. Er is veel volk op de been en ze zijn nog enthousiast ook. Op diverse locaties zorgen drumbands, orkesten, dansgroepen en artiesten met dikwijls eenvoudige instrumenten voor opzwepende muziek. Leuk zijn de fluitorkesten door de jeugd, met enorm kabaal gepresenteerd. Dit alles geeft sfeer, waarvan ik ten onrechte hoorde dat die in Amsterdam ontbreekt.

Vanaf de 35 km wordt er meer gewandeld dan gelopen. Ik moet constateren dat het publiek er alles aan doet om de deelnemers weer in dribbelpas te krijgen, erg sfeervol en meelevend. We gaan het Vondelpark weer in. Het finale moment breekt aan, 500 meter, 300 meter, we duiken het Olympisch Stadion in, de tribunes zitten vol, er is luid gejuich. Je waant je even held, als je met de armen omhoog, met camera’s om je heen, de finishlijn passeert. Toch leuk Amsterdam, dat had ik niet verwacht, zeg ik tegen een medewerker die een oranje plastic jasje met gaten voor armen en hoofd voor we ontvouwd. Het jasje is handig om het lichaam bij een kille wintermarathon vlak voor de start uit de wind en regen te houden. Mijn brutotijd: 4.08.09. In de Sporthallen is alles weer buitengewoon goed geregeld op de koude douches na. Het warme water is op, had ik maar harder moeten lopen.

In de kleedkamer vullen beelden mijn hoofd. Diever, Cranendonck: kleinschalige marathons in een gevarieerde omgeving met 15-20 of 30 deelnemers. In alle nuchterheid zeg ik dat de uitstraling van de ‘kleintjes’ op mij ook een grote indruk maken. Niettemin geven ze elkaar geen meter toe, als het gaat om de heroïek, de inzet, de intense concentratie en de lol, het geintje. Je wordt dan vanzelf tevreden.


Vincent Schoenmakers


 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Sommige mensen kunnen het niet laten. Overal duiken ze op, die veellopers. Zo zie je ze in Uden 24 uur hardlopen, drie dagen later lopen ze, op een doordeweekse woensdag, in de herfstvakantie de Herfstmarathon in Diever. Anderen hazen zondag nog in Eindhoeven of lopen er bijna de marathon van hun leven om drie dagen later rustig de ruim 42 kilometer die een marathon nu eenmaal telt af te leggen. En er waren er ook die zowel zaterdag als zondag een marathon hadden gelopen en ook nu weer aan de start staan.
Waarom toch al dat geloop? Is het eerzucht, een kwestie van te veel vrije tijd, verslaving, wordt er dik voor betaald of is het gewoon leuk?
Ik denk niet dat het eerzucht is. De meeste van ons veellopers lopen de marathon in 3:30 tot 4:45. En de 100 km wordt zeker niet binnen de 10 uur afgelegd. Daarmee behoren we niet tot de top maar gewoon tot de grote middenmoot en is eerzucht verspilde energie (die je beter voor het lopen kunt bewaren).
Een kwestie van te veel vrije tijd lijkt me ook niet aan de orde. Daarvoor hoor ik te veel gezucht over gebrek aan tijd voor het loepen.
Verslaving dan. Loop je meer dan drie keer per week, dan heet je in de volksmond al gauw verslaafd. Maar dan zijn die honderdduizenden voetballers die elke week één of twee keer trainen en zondag een wedstrijdje spelen en de rest van de week voor de buis hangen om naar voetballen te kijken zeer zeker verslaafd. Nee, ook verslaving kan geen drijfveer zijn.
En ze worden er zeker niet dik voor betaald, het kost alleen maar geld.
Zo, dat lucht op, dat is duidelijk, we vinden het dus gewoon leuk. Dan kan ik dat in mijn vrienden- en kennissenkring ook gewoon zeggen: ”we vinden het gewoon leuk, om elk weekend, in weer en wind, bij hitte of kou, in de buurt of 300 km verder, met 30 of 30.000 anderen, tegen meer of mindere forse betaling 42 of meer kilometers te lopen”. En dan is daarmee de kous af, dan is het voor iedereen duidelijk. Ja toch?
Hoe het ook zij, in Dieverbrug, bij de Herfstmarathon, was het druk. Er waren circa 40 deelnemers, waaronder vier, die ook de 24 uur in Uden hadden gelopen (Regina 142 km, Sjoerd 210 km, Theo 159 km en Rob 157 km). Ik zag Vincent die in Eindhoven gehaast had en waar ik de op een na snelste marathon uit mijn nog korte carrière liep. En Bert en Gijs waren weer terug van hun Belgisch weekend met twee marathons. Kortom, weer veel bekende gezichten waaronder ook Lex de Boer.
Het parcours bestond uit acht rondjes van iets meer dan 5 km met een korte aanloop, deels over bekende paden. Bekend van de marathondriedaagse, de Vier uur plus en de midzomermarathon. Het was dus weer een mooi parcours. Het stille ven in het weiland, met erachter een bosrand in herfstkleuren, afstekend tegen strakblauwe lucht was prachtig. De verzorging was weer perfect geregeld, met een keur aan drankjes en eten. En ook het weer was goed, wel vrij fris, maar weinig wind. Voor mij wordt dat weer wennen. Ik ben een echte koukleum, ik loop liever bij 25 º dan bij 10 º C. Dus handschoenen aan, lange mouwen en een lange tight.
Het plan was om zo rond de vier uur uit te komen. De rondjes gingen in ruim 28 minuten. Ik hoefde geen moeite te doen mijn tempo vast te houden. Maar ja, wat wil je, de kilometers gingen een minuut langzamer dan in de marathon van Eindhoven. Uiteindelijk finishte ik net onder de vier uur. Ik had me dus keurig aan mijn afspraak gehouden. En als het zo makkelijk gaat in een zo mooie omgeving en met dat prachtige weer, dan is het bijna jammer dat die 42 kilometers alweer voorbij zijn.
Na de wedstrijd was het in de kleedkamer, die ook voor het zwembad gebruikt, weer de bekende saunatemperatuur. Snel douche aankleden en naar buiten, naar het terras. Het was er in de zon zittend erg gezellig. Er werd heel wat afgekletst over de komende marathons, de Fifty/fifty in november, de baanmarathon van Schaarbeek en de marathon van Monaco. Kortom, een geslaagde dag.


THEO DE JONG
Viridis@planet.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Een doordeweekse marathon en daar nog ruim 5½ uur voor rijden, is alleen bestemd voor de echte loopfanaten, zou je zeggen. Dat geldt terecht voor ons, 3 Brabanders. Echter, boven de rivieren heeft men najaarsvakantie en dan is enkele uurtjes lopen in het schitterende natuurgebied ‘Drents-Friese Wold’ een aangename onderbreking. Zo dachten er velen over, want we stonden met zo’n 80 lopers (waaronder gelukkig ook weer Lex de Boer), aan de start. Niet allemaal voor de hele afstand want er zijn ook deelafstanden. Vorig jaar waren er slechts 10 marathonlopers op af gekomen, deze keer is de langste afstand met 40 deelnemers heel goed bezet.

Uit eerdere ervaringen met marathons in Dieverbrug weten we dat de organisatoren garant staan voor een perfecte race op een afwisselend parcours met optimale verzorging tegen een prijs waar de concurrentie niet aan kan tippen. Wie durft er onder de prijs van € 6,- te duiken als daar een verzorging tegenover staat van water, sportdrank, cola, thee, bouillon, banaan, peperkoek, sultana’s, chocolade en sinaasappelschijfjes? In mijn ogen spreek je dan pas van een verzorging zoals die overal zou moeten zijn.

Iets na elven vertelt Ronald dat we beginnen met een aanloopronde en daarna steeds ronden van 5 km. Met een zonnetje en een matig windje worden we de bossen ingestuurd. Ik loop even samen met een vrouw die voor het eerst 21,6 km loopt. ‘Ik hoop dat ik het binnen de 2 uur haal’, zegt ze. ‘Als je dit tempo volhoudt trek er dan maar 10 minuten af’, geef ik als antwoord. ‘Mag ik achter je blijven lopen, je loopt in een gelijkmatig tempo?’ vraagt ze. ‘Eigenlijk heb ik liever dat jíj voor me loopt. Een vrouw voor me, waar ik mijn blik op kan richten, inspireert me, eventuele pijntjes voel ik dan minder’, zeg ik glimlachend, maar voeg er meteen aan toe dat ik voor haar graag een uitzondering maak omdat ze anders snel zal terugvallen. ‘Doe je best, probeer dit tempo vast te houden’, zeg ik. Tot de 10 km gaat het goed, 53 minuten. In de derde ronde moet ik ze diverse keren stimuleren om vast te blijven houden. Zo rond de 14 km zegt ze: ‘Bedankt, ik ga alleen verder, het tempo ligt voor mij nog te hoog’.

Ik heb nu meer tijd om de omgeving in me op te nemen. We lopen dwars door vakantiepark ’t Wildryck, daar staat ook het goed gevulde verzorgingskraampje. Een klein stukje asfalt loopt over in een bospad, gevolgd door mul zand. Eenmaal eroverheen gaat het bospad verder met nogal wat verraderlijk uitstekende wortels. Hierna een mooi heuvelachtig fietspad in een schitterend natuurgebied. Als het fietspad over gaat in een vlak gedeelte zie je aan de rechterkant een mooie vijver. Na een paar kilometer wordt het een losse steentjes fietspad, wat nogal pijnlijk is voor de voeten. Velen, ook ik verkiezen daarom het zandgedeelte ernaast. Dan weer een stukje asfalt om tenslotte via een stukje verhard fietspad weer in het vakantiepark terechtkomen. Het zijn gedeelten van het al eerder gelopen parcours van de avond driedaagse en de 4 uur plus loop, maar dan in omgekeerde richting.

De halve afstand in 1.51. Rob Steyger komt bij me lopen. Heeft in het weekend gedebuteerd op de 24 uur met een totaal van maar liefst 157 km. De bovenbenen voelen wat stijf aan, maar mag dat. ‘Ik voel me nu nog goed, maar ik weet niet hoe het straks gaat’. Hij vertelt enthousiast over Uden, dat hij het ’s nachts zo koud had, dat een warme douche zijn ledematen wat opwarmde. Overigens was het wel meegevallen. Dat blijkt wel, want hij gaat harder. Ik passeer Dick en probeer wat met hem te praten. Ik krijg geen respons en concludeer dat hij moet vechten. In de kleedkamer bevestigde hij dit.
Vóór me zie een groepje met Gijs en Hans. Het gaat zo goed dat ik er naar toe wil. Ik voel dat er zich in mijn rechtervoet een blaar aan het vormen is en mijn linkerbovenbeen vertoont dezelfde verschijnselen als in de Westerwaldlauf nl heel pijnlijke spieren en pezen. Hans moet het groepje laten gaan, ik haal hem snel in. Gijs en consorten zie ik niet meer. Door de verstijfde spieren moet ik wat inleveren, maar ik kom toch in 3.50.40 over de finish. In de kleedkamer blijkt dat ik een bloedbaar heb opgelopen. De 24 uur lopers van dit weekend zijn goed vertegenwoordigd. Buiten Rob lopen ook Sjoerd, Theo en Regina mee. Brabant TV had vernomen dat Regina de 24 uur gelopen had en nodigde haar daarom uit als gast in een programma dat gaat over extreme sporten. Gelukkig bestaat er nog een medium wat in onze sport geïnteresseerd is. ‘Belangrijk is dat we de ultrasport promoten’, zegt Regina. Daarom neemt ze de uitnodiging aan. Voor de Brabanders: het TV programma wordt donderdagavond 23 oktober uitgezonden.

In Dieverbrug komen we graag. Tot de volgende keer.


Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]