Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
30 apr 2017
Rietveld natuurmarathon - 29 april
25 apr 2017
Texels best
23 apr 2017
Enschede Marathon - 23 april 2017
23 apr 2017
De volgende keer kies ik een loop rond een kleiner eiland
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 27 mei 2003: Verslag van de Eemmeerloop
* 20 mei 2003: Jan Vandendriessche terug derde in Rennsteiglauf
* 19 mei 2003: Gert Mertens in de ValkenbergRUN
* 17 mei 2003: Enkele foto's van Aruba 2003
* 16 mei 2003: Ronde van Aruba 2003 door 63-jarige
* 15 mei 2003: Patrick Kloek in de 6u van Breda
* 7 mei 2003: Patrick Kloek in de Maasmarathon
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2003
 
30-31 mei 2003 - 24 urenloop van Apeldoorn (Nl)

BELGISCHE ULTRALOOP ONTDEKT EEN NIEUWE VEDETTE


De 51 jarige ultraloper Etienne VAN ACKER uit Melsele, Beveren wint als debutant een 24-urenwedstrijd, de 24-e editie van de ultraloopklassieker over 24 uren in Apeldoorn.

Hoewel hij reeds tweemaal de 100 kilometer van Torhout (Nacht van Vlaanderen) liep met tijden van 7u17' op zijn 45-e verjaardag en 7u27' op zijn vijftigste verjaardag, hetgeen lang niet gek is, wou Etienne eens verder mikken. Met het wereldkampioenschap op 11 oktober 2003 in het verschiet in het Nederlandse Uden, raadde ik hem aan bij wijze van kennismaking en proef een test te wagen in Apeldoorn, dat gekend is als een uitstekende organisatie en een prachtig parcours.

Het weer was zeer warm toen de 44 deelnemers uit negen landen aantraden. Onder hen ook acht vrouwen.

Voor de start is wijze Etienne zeer aandachtig bij de adviezen, commentaren en ervaringen van de "ervaren ratten".
Wanneer de Braziliaan Prado Dos Santos er keihard tegenaan gaat volgt Etienne hem op afstand in het besef dat snelle vuurtjes weleens snel uitdoven. Zijn aandacht gaat minstens evenzeer naar de Italiaanse Nederlander Luigi Simbula, die vorig jaar nog 236 km lukte, en naar de Russische deskundige vrouw Irina Reutovich, die niet alleen bij de vrouwen maar ook bij de mannen gevreesde wereldtop is.

Reeds vanaf het vijfde uur neemt Etienne de leiding aan een zeer regelmatig tempo tussen de 11 en de 12 km per uur.
Hij leidt aldus een soort afvallingskoers zonder demarrages of blufpoker maar met een onvergelijkelijke regelmaat en geduld in de steeds pijnlijker wordende beproeving. Vrouw en zonen staan hem bij iedere doortocht bij met hun zorgende en verzorgende aandacht. Dit kan niet wegnemen dat het aantal hinderende blaren mettertijd stijgt evenals de omvang ervan.

Zat tot een aantal uren van het einde het wedstrijdrecord van 261,4 km er nog in, de hinder en de voorzichtigheid beslisten anders, ook al werd de toegeving om na de 240 km alleen nog verder te stappen enigzins gecounterd door het felle duel om de tweede plaats, die het tempo ruim 25 kilometers achter hem de hoogte injoeg.

Dat Etienne Van Acker door zijn klasse en zijn kracht gecombineerd met een ongelofelijke wijsheid, zelfkennis en geduld een reusachtige aanwinst is voor de ultraloop is evident.
Zijn tegenstanders op het wereldkampioenschap zullen hem in oktober met respect benaderen. Onder hen de Belgische nationale recordman Lucien Taelman (267 km) en Paul Beckers (264 km) die respectievelijk in 1998 en in 2001 de Europese titel konden bemachtigen.
Voor het nationaal team van België is het een verrijking.

Jos Cleemput

Jos deelt ons ook nog mee dat na Uden dit jaar het WK 24u van 2004 zou toevertrouwd worden aan Apeldoorn.
Een annulatie van het WK-100 km in Taiwan wordt verwacht (SARS).
Italië is bereid in Lupatoto (Verona) een vervangend programma te organiseren.
's Zaterdags WK-vrouwen, 's Zondags WK mannen (gereserveerd voor max. 3 atleten per land die in 2002 of 2003 minder dan 7 uren liepen op 100 km).


 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
VERSLAGEN van Mei 2003
 
Eemmmeerloop, 24 mei ’03

Toen ik begon met ultralopen, zo’n 11 jaar terug, was het nog mogelijk om alle Nederlandse ultra’s in 1 jaar te lopen. Inmiddels is het aantal wedstrijden zodanig dat er flink geselecteerd moet worden. Dit jaar werd de Eemmeerloop uitgekozen als wedstrijd ‘waar ik toch ook eens heen moest gaan’. Als ik ’s ochtends met Ubel Dijk naar Bunschoten rij, wordt zoals gebruikelijk weer gesproken over wedstrijdtactieken, trainingsaanpak, oude herinneringen en toekomstplannen. Vreemd genoeg biedt dit altijd weer voldoende gespreksstof, ook tijdens de gezamenlijke lange duurlopen. Vandaag zullen we het in ieder geval kalm aan doen aangezien alles dit voorjaar in het teken staat van de komende 11-stedentocht, die gelukkig toch doorgaat. Voor Ubel is het ook nog een soort jubileumweekeinde: de Eemmeerloop wordt zijn 100e ultrawedstrijd, de voor morgen geplande marathon van Enschede de 50e marathon!

De start in Bunschoten is bij het plaatselijke voetbalstadion. Er doen veel estafettelopers mee, en zo’n 40 ultralopers. Zoals altijd wordt er voor de start met alle bekenden even bijgepraat, de sfeer onderling is weer uitstekend. Na het startschot lopen Ubel, ik en Ed van Beek het eerste deel samen op. We hebben het over de NK 24 uur, jaren terug in Uden, waar Ed en ik elkaar in een slopende warmte urenlang opjoegen vanwege een zilveren plak. Uiteindelijk trok ik aan het langste eind, maar het heeft bij ons allebei nog lang de sporen nagelaten. Vandaag is Ed niet bij te benen, na 10 km laat ik hem gaan en hij eindigt in een mooie 3u55 ver voor mij. Ubel loopt een eindje achter me. Ondertussen gaat het parcours over een kilometers lang en smal graspad, met veel modder. Het loopt wel prettig, maar lastig zijn de begeleidende fietsers die regelmatig vergeten of zelfs weigeren ruimte te maken. Bij het eerste wisselpunt van de estafette komen we op een brede dijk met windmolens, die nergens lijkt te eindigen. Ik loop nog lekker, en het beetje wind van vandaag blaast hier prettig in het gezicht, het is redelijk benauwd. De dijk blijkt uiteindelijk toch een eind te hebben, waar via 2 trappetjes en een brug het Eemmeer wordt overgestoken. We zijn halverwege, en de klok op de brug geeft 2u05 aan. Dat is sneller dan ik had gepland en gedacht. Ik kijk nog eens om, maar kan Ubel niet vinden. Hij zal het wel rustig aan doen vandaag, denk ik nog.

Via fietspaden en smalle wegen gaat het verder, en doordat de wind nu in de rug blaast krijg ik het nog aardig warm. Bovendien drink ik wat te weinig, deels door slordigheid, deels vanwege de spaarzame drankposten. Op 35 kilometer ken ik dan ook een wat zwakker moment. Juist dan hoor ik iemand vanachter aan komen stampen, waarop Ubel me met een grote grijns passeert. We lopen nog een kwartiertje samen op, voor ik hem laat gaan omdat ik voel dat het me te hard gaat. Ik probeer een ritme te vinden wat ik tot de finish kan vasthouden, maar rond marathonafstand besluit ik me niet te forceren en las ik af en toe een wandelpauze in. Het laatste deel van het parcours is nog lastig, met bolle klinkerweggetjes en ik passeer nog enkele solisten. Zoals altijd lijken de laatste kilometers veel te lang, maar dan zie ik toch de masten van het voetbalstadion. Nog even over de dijk en dan naar de finish: 4:25. Na de finish begroet ik Ubel (4:17) en Wim Epskamp die ook gelopen heeft (we hadden hem vooraf niet gezien). En wat een tijd: 3u13!!!!!!!!!! Na van mijn verbazing te zijn bekomen en hem te hebben gefeliciteerd, kunnen we het niet nalaten hem te vragen waarom hij dan niet bij de start gezien is en met welke pont hij heeft afgestoken over het Eemmeer. Immers zijn tijd is onwaarschijnlijk snel, maar Wim blijft ons de laatste jaren zowiezo steeds verbazen. Het lijkt wel of hij nog steeds elk jaar beter wordt.

In de kleedkamer zie ik Rob van den Hoek (liep 4:40) binnenkomen. Hij had nog geprobeerd me ergens bij de 35 km in te halen, maar toen hij me even later niet meer in het zicht had, besloot hij maar kalm aan te doen. Dat soort beslissingen kan ik alleen maar toejuichen natuurlijk. Rob is een taaie rakker, vorig jaar in Den Haag liep hij een mooie 115 km.

Na het douchen pakken we voor het broodnodige herstel nog even een harinkje. Ubel zet me af in Amersfoort waar ik de trein naar Rotterdam neem voor familiebezoek. Hij gaat zelf naar huis, om morgen weer in Enschede te starten. De dag erna hoor ik over de telefoon dat ook de 50e marathon is gepasseerd, in een vlotte 3u35. Al met al een mooi loopweekeinde.

Thijs Roest
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
31ste Rennsteiglauf
Eisenach-Schmiedefeld (73,2km)
17 mei 2003


Vorig jaar liep ik er voor de eerste maal en het was direct ‘liefde op het eerste gezicht’. Wat een wedstrijd, wat een parcours, wat een volk en wat een sfeer !
Ergens deed het me een beetje denken aan “onze” 50km van Kluisbergen ook al moet er hier in Duitsland alleen maar in superlatieven gesproken worden.

Met iets meer als 1600 deelnemers aan de start op zaterdagmorgen 17 mei. Ondanks het vroege startuur (6u00) galmde de muziek al keihard door de boxen. Een tiental minuten voor de start overvloog ons voor de eerste maal de helicopter die TV-beelden en foto’s zou nemen. Er wachtten ons 73,2 ontzettend zware kilometers tot aan de aankomst in Schmiedefeld, het grootste gedeelte daarvan wordt op de Rennsteig gelopen, een meer dan 170km lang wandelpad dat door het prachtige Thüringerwoud leidt. Vorig jaar eindigde ik als derde na Thomas Miksch (op het EK in Moskou nauwelijks 30” na mij gefinisht) en Helmut Schiessel. Deze twee waren weer van de partij zodat ik me al niet teveel begoochelingen maakte omtrent de afloop. Mijn chrono van vorig jaar (5u21’45”) op zowat 5’ benaderen zou voor mij al een succes zijn.

Ik had me voorgenomen om bij de stukken bergop niet al té veel te forceren maar wat gas bij te geven op de vlakkere of aflopende gedeelten. De eerste 600m waren voor mij maar wanneer we aan de 10% klim richting stadspark begonnen moest ik al gauw de top twee van vorig jaar laten voorlopen. Eentje bleef er nog tussen hangen, ook al een Duitser, zodat ik vierde liep. Ofwel liep ik sneller dan vorig jaar ofwel liepen de koplopers iets trager, feit is dat ik ruim 20km oogcontact had met de leiders, verder dan 45-50” liepen ze niet uit.

Doordat ik moederziel alleen naar het voormalige Oost-Duitsland was afgereisd had ik daags voordien enkele uren bezig geweest met het wegstoppen van mijn flesjes drank, 8 in totaal, 4 liter dat moest volstaan.

De klim naar de Inselberg kondigde zich aan, ik moest al een eerste keer enkele passen stappen, meer dan 15% stijgingspercentage… dat gaat al na enkele tientallen meters mijn petje te boven, ik verlies weinig terrein door af en toe enkele tientallen meters te stappen en het geeft me een beetje ruimte om wat te recupereren. Mijn achterstand op het kopduo loopt hierdoor uiteraard vrij snel op tot om en bij de 3’ na 25km.
Een ontzettende steile afdaling is de volgende kwelling, ettelijke honderden meters lang is het remmen uit alle macht waarna we sneller en sneller kunnen gaan lopen. De eerste langere stukken bergaf kondigen zich aan, het is hier dat ik mijn enige sub 20’/5km laat noteren (18’52”), al de rest is boven de 21’. Veel tijd om te genieten van de snellere stukken is er niet, na enkele kilometers is het al opnieuw bergop. Ik nader op nr. 3 en op het ogenblik dat ik hem bijbeen maakt hij een sanitaire stop, het is de laatste keer dat ik hem zie tot aan de finish.
Aan km 37,5 klok ik 2u41’, dat zou dus iets van 5u22’ kunnen worden ook al komen er nog verschrikkelijk zware stukken. Iets voorbij de 40km (2u53’38”) is er zo’n immens loodzwaar gedeelte…. Klimmen aan 20% en meer, stappen gaat nog net… de koplopers zijn hier naar het schijnt nog net in staat om te lopen, ik verlies er weer minuten… 27’03” nodig voor 5km !! Het stuk hierna is wat vlakker en ik kan gelukkig terug wat snelheid halen, 21’35” voor de volgende 5km en ik passeer de 50km in 3u42’35”. Op weg naar het punt waar men een tussentijd meet (Oberhof) komt een mountainbikefietser langs die me vertelt dat de vierde op komst is, hij ligt weliswaar nog 3’ achter, maar toch…. Ik wordt uiteraard ongerust, want zoals ik nu loop ben ik in staat heel snel die 3’ te verliezen.

In Oberhof passeer ik in 4u02’, stukken trager als vorig jaar (3u56 ??). Die fietser besluit om verder met me mee te rijden, geen overbodige luxe met de stukken die nog moeten komen. Vanaf Oberhof start er nl. ook een wandeltocht naar Schmiedefeld wat betekent dat er steeds meer en meer wandelaars dienen te worden voorbij gelopen. In het begin is dat geen enkel probleem maar de laatste 10 tot 15km moet je behoorlijk veel roepen om doorgang te kunnen krijgen, nu werd dit feilloos gedaan door mijn toevallige ‘begeleider’.

Nu werd er in twee lange klimmen naar het hoogste punt van de omloop gelopen (980m). De weg is nog altijd prima maar het is toch bij momenten nodig om af en toe enkele meters te stappen. Mijn achterstand op de leider (Miksch ??) is ondertussen al opgelopen tot 12’, vorig jaar was dit op dit punt maar iets van 4’30”. Maar hoe zat het met die achtervolger ? Kwam die nu dichter of niet ? Ondertussen had ik nog een barslechte 26’38” gelopen (km60) zodat ik allesbehalve gerust was.Eens de Beerberg over gaat het vooral in dalende lijn richting Schmiedelfeld. Ik hoor plotseling dat ik maar iets van 5’ achter zou liggen op Schiessel. Zou die tweede plaats dan toch nog mogelijk zijn ??
Mijn tempo steeg bij momenten terug tot 4’/km ook al kwamen er nog enkele korte kuitenbijters roet in mijn gemiddelde snelheid gooien.
Miksch won net als vorig jaar (voor de 4de maal trouwens) in 5u19’, Schiessel volgde op 5’ en ikzelf nog eens 5’ verder. De vierde liep uiteindelijk pas 11’ later dan mezelf over de meet.

Uitslag top20 met de tussentijd in Oberhof

Miksch Thomas M 40 3:50:25 5:19:02
Schiessl Helmut M 30 3:51:23 5:23:48
Vandendriessche Jan M 40 4:02:32 5:28:44
Schreiber Jörg M 40 4:18:08 5:39:55
Semm Joachim M 35 4:08:44 5:40:12
Dehaut Helmut M 40 4:07:34 5:41:32
Gasch Ronald M 30 4:13:32 5:43:47
Grallath Ulrich M 35 4:12:39 5:44:47
Schneidewind Andreas M 35 4:12:46 5:44:47
Großer Steffen M 40 4:16:52 5:47:28
Becker Michael M 35 4:17:57 5:47:53
Ungethüm Thomas M H 4:18:18 5:51:18
Gunzelmann Stephan M 35 4:24:09 5:52:35
Bönig Torsten M 40 4:21:56 5:53:37
Zens Hans-Bernhard M 40 4:16:23 5:54:32
Kupfer Jörg M 35 4:29:24 5:55:42
Merz Carsten M 35 4:24:56 5:56:05
Statnik Udo M 40 4:25:01 5:56:35
Schmieg Peter M 45 4:21:16 5:56:47
Bernhard Isabella W 35 4:29:08 5:58:50

Deze wedstrijd is een absolute aanrader voor iedereen die er van houdt in de vrije natuur te lopen.
Voor meer informatie zie op de wedstrijdsite : http://www3.mdr.de/rennsteiglauf/

Groetjes,
Jan Vandendriessche
 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
DEBUTANT BLIKT TERUG OP VALKENBERGRUN

11 mei : 5.45u. Schoten
Jongens, wat is dat vroeg. Toch als ik bedenk dat ik straks 6 uur ga lopen. Nu ja, dat hoop ik tenminste. Het wordt mijn debuut als ultraloper. In januari heb ik mijn eerste marathon gelopen (Genk). Heb de finish bereikt na 3.16.26 maar door de hellingen, de eenzaamheid (laatste 15 km in mijn eentje) en een te snelle start heb ik enkele wandelpauzes moeten inlassen. Die fout wil ik vandaag niet maken. Rustig starten! Blijven lopen! Zeker de marathonafstand en hopelijk 50 km. Daarna zien we wel.

7.00u. Parking Valkenbergpark Breda
Hier moet het zijn. Mannen en vrouwen in joggingpak laden hun materiaal uit de wagen. Een wagen stopt: “Ist hier der Valkenbergrun?” We zijn dus in internationaal gezelschap. Wagens met Belgische, Nederlandse en Duitse nummerplaat staan broederlijk naast elkaar. Ultraloop is letterlijk en figuurlijk ‘grensverleggend’.

7.10u. Valkenbergpark Breda
Gezellige drukte. Startnummer afhalen, betalen, nog wat eten en drinken, toilet, omkleden, vaseline smeren! ’t Is fris, maar dat is prima. Warmte is mijn vijand, kan er echt niet goed tegen. Nog een kwartiertje. Briefing aan de start. Heel duidelijk, goed georganiseerd, EHBO en bevoorrading staan paraat. Gemoedelijkheid en professionalisme gaan hier hand in hand.

7.58u.
Dadelijk volgt de start. Niemand gaat op de eerste rij staan. Een snelle start is ook niet belangrijk. Zes uur is lang… zeer lang. De eerste rij wordt uiteindelijk toch bezet. Nog een paar seconden … en weg zijn we. De snelle jongens moeten wel estafettelopers zijn. Anders zijn het zelfmoordenaars of buitenaardse wezens. Zo’n tempo houdt niemand 6 uur vol … of toch? Ik start in ieder geval rustig zoals ik me voorgenomen had. Aan een tempo van ongeveer 12km/u leg ik de eerste 20 ronden af.

10.06u.
Iets langer dan twee uur onderweg. Hier begint voor mij stilaan het onbekende terrein. Ben nog maar twee jaar aan het lopen en heb in die tijd slechts een keer of vier langer dan twee uur aan één stuk gelopen. Mijn record is twee uur en vijfenveertig minuten. In 2002 heb ik gemiddeld 30km per week gelopen en de eerste maanden van dit jaar 45km per week.
Ik voel me in ieder geval nog prima. Het wordt voorlopig niet te warm en ik heb regelmatig gegeten en gedronken. Die les heb ik geleerd tijdens de Dodentocht te Bornem in 2000. Ik deed die een eerste keer mee (te voet) en had tijdens de eerste 50km onvoldoende gegeten en gedronken. Het gevolg laat zich raden: een kanjer van een inzinking halfweg. Met een bevoorradingspost in zicht moest ik volledig leeg op de grond gaan liggen om wat bij te komen. Uiteindelijk toch bij de bevoorrading gesukkeld en na een stevige maaltijd, een massage en anderhalf uur rust weer vertrokken en … moe maar voldaan na 22.5 uur aangekomen.

11.30u.
Yes! ... 33 ronden en wat meters afgelegd. Voor de eerste keer in mijn leven de marathonafstand gelopen zonder stoppen of stappen. En ik voel me nog reuze. Slechts een zestal ronden scheiden me van de 50km. Dit moet lukken!


12.10u.
Een gevoel van euforie stroomt door mijn aders. Het is me gelukt: 50km zonder onderbreking lopen. Al bijna anderhalf uur langer dan ik ooit gelopen had. Onvoorstelbaar!!!
De euforie duurt welgeteld twee ronden en dan komt de psychologie boven. Mijn doelen zijn bereikt: marathonafstand en 50 km. Totale afstand van 65km is ook perfect haalbaar. Ik ben al 53km ver en heb nog iets meer dan anderhalf uur. Wat nu? Ik heb geen volgend doel om me de pijn in mijn benen te doen vergeten. Hier blijkt dat de geest minstens even belangrijk is als de benen bij het lopen. Ik ben even mijn concentratie kwijt en weet niet meer hoeveel ronden ik afgelegd heb. Mijn vader staat langs de kant om me te bevoorraden. “Hoeveel ronden?” vraag ik. “Zeven” is zijn antwoord. Nu ben ik helemaal de kluts kwijt. Na de volgende doortocht bij het begin van die molshoop stap ik. Mijn benen slaan even in de knoop. Het asfalt zit vol putten en bulten, zo lijkt het. Een boom … even stretchen en wat nu??? Dan zie ik Wilson Dammekens en Jean-Claude Roelens afkomen. Heb juist voor de 50km even met hen samen gelopen. “Mag ik bij jullie aanpikken?” “Natuurlijk, als je kan geen probleem” Dat is de echte spirit van de ultraloper: je loopt met, niet tegen elkaar. Jean-Claude geeft me dan ook de gouden tip: “Je moet altijd vooruit denken.” En inderdaad, in hun spoor probeer ik wat te recupereren en ga ik aan het rekenen. Als ik dit tempo kan aanhouden, is 70km nog haalbaar. Een nieuw doel is geboren!

13.10u.
Ben net voor de tweede keer even gestopt bij mijn vader om een twix te eten. De chocolade is heerlijk maar mijn keel lijkt te blokkeren. Drinken!!! “Gaat het nog wel?” “Ja, ja. Iedereen heeft het nu moeilijk.” Dit is mijn laatste eten. De volgende twee rondes telkens nog wat drinken en dan het laatste half uur vol doorgaan.
Rondom mij zie ik van pijn vertrokken gezichten. Verschillende lopers stappen of lopen een heel stuk trager dan daarstraks. Het zijn dus toch mensen en geen marsmannetjes. Enkel Lucien Taelman geeft geen krimp. Hij lijkt zelfs nog te versnellen. Die man is niet van deze planeet.

13.30u.
Nog een half uur. Ik kom stilaan in het goede ritme. Aan de aankomst weerklinken telkens aanmoedigingen en applaus. “Nr. 29, Gert Mertens uit Schoten loopt nog bijzonder vlot. Volhouden Gert.” Zo klinkt het uit de luidsprekers. De adrenaline begint te stromen en geeft me vleugels. Elke ronde kan ik een tandje bijsteken. Mijn laatste ronde wordt de snelste van de hele dag. Nog 4 minuten. Een volle ronde lukt niet meer. Eerst die verdomde bult nog over en dan alles eruit persen om nog zover mogelijk te geraken.

14.00u.
De hoorn weerklinkt. Shit. Net niet tot bij die mooie blonde official die mijn 55 doortochten onbewust opgefleurd heeft. Ik ga ruggelings in het gras liggen met mijn benen in de lucht. En o wonder, door het waas van mijn vermoeidheid zie ik de blonde fee naar mij komen. “Waarom doe je zoiets?” Tja waarom doet een mens zoiets? Ik weet niet wat voor onzin ik haar verteld heb, maar wat ik wel weet, is dat ik haar naam en telefoonnummer had moeten vragen. Kans verkeken. Maar misschien een reden te meer om volgend jaar terug te komen.

14.10u.
Mijn restmeters zijn opgemeten en moeizaam stap ik naar de bevoorrading. Ik heb dringend wat cola nodig. De cola is echter op. Dan maar wat thee met veel suiker.
Aanschuiven bij de EHBO-post om me te laten masseren. Het suikertekort speelt me nu echt parten. Ik moet me met de steun van een tentpaal staande houden. Achter mij schuiven Sabine Weihofer en Nina Browder aan … met een fles cola in de hand! “Dürfte ich mal von der Cola trinken?” “Aber natürlich.” Weer diezelfde spirit. Even later biedt ze me spontaan de cola nog eens aan. Bij deze nogmaals: “Danke, Sabine.” En proficiat. Zij werd tweede bij de dames en liep enorm regelmatig een afstand van bijna 62km.
Zelf ben ik nog niet helemaal zeker of ik de 70km wel gehaald heb. Vermoedelijk wel, maar er is toch wat twijfel.

14.20u.
Op de massagetafel kom ik langzaam bij. De cola begint te werken en de handen van de masseuse doen wonderen. Ook voor haar nogmaals: “Bedankt.”
Ondertussen begint de prijsuitreiking. De resultaten zijn dus binnen. Maar na de massage ga ik eerst mijn vader halen, die nog bij het materiaal zit te wachten. Zonder zijn hulp bij de bevoorrading zou ik de dag nooit zo vlot doorgekomen zijn. Weer die psychologie!
En dan de bevestiging: 70.476km afgelegd. Mijn grenzen enorm verlegd. En vooral de manier waarop: zonder naar de eindmeet te strompelen, maar naar het einde toe zelfs nog versnellend.
Bedankt Jean-Claude voor de tip: “Altijd vooruit denken.”

Een belangrijk besluit voor mij is dat ultraloop een soort van teamwork is. Teamwork tussen de lopers onderling (bewust of onbewust), de organisatie, de mensen van de bevoorrading, EHBO, publiek … Zonder dat gevoel van verbondenheid met al die mensen zou ik het in ieder geval niet volgehouden hebben. En als je dan bedenkt dat al die kilometers ook nog eens voor een goed doel gelopen werden, wat kan er dan nog mooier zijn!
Volgend jaar sta ik er weer, zeker weten!

Gert Mertens
Schoten

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]