Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
25 jun 2017
Vechtdal Trail 44 km - 24 juni
22 jun 2017
De magie van de zes uren. Die na vier uurtjes altijd over was…
18 jun 2017
Veluwzoomtrail
12 jun 2017
Maasdijkmarathon 11 juni 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 29 jun 2003: Jan Paagman over de 6 uur van de Haarlemmermeer
* 25 jun 2003: Henk Sipers over zijn Nacht van Vlaanderen
* 24 jun 2003: Verslag 12 uur van Den Haag
* 24 jun 2003: Jan Vandendriessche over zijn opgave in Torhout
* 23 jun 2003: Langste dag-langste afstand
* 22 jun 2003: Marc Vanderlinden over zijn Nacht van Vlaanderen
* 21 jun 2003: Marc Papanikitas over zijn Nacht van Vlaanderen
* 10 jun 2003: Edwin Lenaerts in de Trail du Pays de Herve
* 5 jun 2003: Jos Cleemput over de 24u van Apeldoorn
* 2 jun 2003: Verslag 24 uur van Apeldoorn
* 1 jun 2003: Belgische ultraloop ontdekt een nieuwe vedette
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2003
 
Op een parcours van 1610 meter moet je in 6 uur nogal wat rondjes draaien. De week ervoor waren we dat al gewend in den Haag, dus kwamen we optimaal voorbereid naar Hoofddorp. Dat was echter niet nodig, want het was voor Regina, Theo en mij niet de bedoeling een goede prestatie neer te zetten, maar wat uit te lopen van de 12 uur. Regina zou al blij zijn met 48/49 km, Theo met 52/53 en ik dacht bij flink mijn best te doen zo rond de 55 km uit te komen.

Na het afhalen van de nummers (voorinschrijving) krijg ik te horen niet te hebben betaald. Twee weken geleden heb ik het inschrijfgeld via internet bankieren overgemaakt, maar deze handeling schijnt mislukt te zijn. Vorige maand heb ik er nog een cursusje (1½ uur) voor gevolgd. Het was mijn eerste online overschrijving. Ik zal maar op herhaling gaan. Lopen is gelukkig simpeler en daarom voor mij interessanter. De locatie lijkt me een privé-terrein, waar aan de naambordjes te zien is, dat er een sociale werkplaats gevestigd is.

Er staan 54 deelnemers aan de start, waarvan er diversen ook in Vlaanderen en den Haag meegelopen hebben. De eerste ronde praat ik niet veel, maar geef mijn ogen goed de kost. Als je 6 uur lang elke 10, 11 of 12 minuten hetzelfde landschap of uitzicht op je netvlies te verwerken krijgt, is het de vraag of het parcours je voldoende impulsen geeft om er een mooie loop van te maken. Dat valt niet tegen, vooral niet op het geasfalteerde gedeelte waar leuke scherpe bochtjes inzitten, met dan weer een goed uitzicht op degenen die voor je lopen. Het onverharde stukje valt niet mee. In het begin nog wel, maar later ga je de grootste steentjes ontwijken, uit vrees onstabiel neer te komen. Al na enkele ronden wordt ik ingehaald door Ron (nu heb ik hem ook eens in het echt gezien) en Veron. Tom en Philip volgen ieder afzonderlijk op afstand. Ik passeer Willem Mutze die aan het snelwandelen is en dit inderdaad snel kan. Op 20 juli loopt hij al voor de 20e keer de 50 km in Osnabrück. Hij kan er heel enthousiast over vertellen. Dan loop ik enkele ronden met Gijs die vertelt dat hij de dag ervoor ook al wat kilometers gemaakt heeft. Patrick zit ook vooraan, doet het in het begin goed, maar zakt later vanwege zijn knieblessure wat terug. Simon houdt er na 3 uur mee op. Hij is in training voor een snelle marathon. Een hele tijd loop ik samen met Gerry. Ik bewonder de snelheid waarmee ze de bekertjes cola achterover slaat, bij mij gaat dat allemaal wat trager. Tussen de 3½ en 4 uur begin ik de spieren van mijn bovenbenen te voelen, waarschijnlijk zijn er de afvalstoffen van vorige week nog niet uit, hoewel een sportmasseur er wel haar best op gedaan heeft. Gerry merkt dat ik wat meer moeite moet doen om vast te houden. ‘Lukt het nog?’, vraagt ze. ‘Ga maar’, zeg ik. Dat is net voor het marathonpunt, waar ik in 4.08 doorkom. Ik laat mijn tempo wat zakken en kom in 5.01 door op de 50 km. Jan Paagman maakt een praatje en zelfs hij zegt dat het wat moeilijker gaat.

Om de twee ronden drink ik en neem wat banaan en koek. Het voordeel van een klein parcours is dat je weet waar je aan toe bent, vooral voor je verzorging is dit belangrijk. Op het parcours is behalve enkele supporters, weinig publiek. Zo’n 50 meter voor de finish staat er wel een enthousiast groepje. Ze gebruiken niet alleen hun stembanden, maar hebben ook herriemakende ratels (bestaan die nog!) bij zich. Ze peppen je iedere doorkomst op, waardoor je automatisch wat versnelt. Ik zie Cees van der Woude, die sinds de blessure van een 100 km in Italië nog steeds niet op zijn oude niveau is. Regina en Ineke lopen samen en kunnen hun aanvangstempo mooi handhaven. Het lijkt erop dat ik aardig herstel, het gaat beter. Ik bereken dat ik boven de 55 km uitkom, maar de 60 niet haal. Gerry passeert me, ze loopt als een speer en zet me bijna op 2 ronden. Ik loop even met Rob van den Hoek, maar moet hem laten gaan. Gijs loopt altijd een betere tweede helft, hij haalt me in. Aan de top zijn de positiewisselingen duidelijk waarneembaar. Ron moet wat terug en Tom gaat erover heen. Philip en Veron liggen op kop. Met nog 14 minuten te gaan probeer ik er nog een rondje uit te persen. Dat lukt me zelfs zo goed dat ik er nog 455 restmeters bij loop.

Iedereen is er nog, als anderhalf uur later de prijsuitreiking plaats vindt. Het benieuwd me iedere keer weer of de M60 klasse voldoende deelnemers heeft, zodat ook zij in hun eigen categorie worden ingedeeld. Dit komt steeds minder voor. De vergrijzing in de sport schijnt mee te vallen. Regina overtreft haar eigen verwachting, ze loopt 53,947 km, wat haar een fraaie podiumplaats oplevert. Theo komt tot 55,329 en Jos laat 55,662 noteren. Ik zit niet veraf van de 60, het is 59,459 km geworden. Dat ronden tellen zonder Championchip mensen werk blijft, blijkt in de uitslag waar Gijs, die mij in een van de laatste ronden passeert, na mij geklasseerd wordt. Aan de hand van de doorkomsttijden zal alles nog eens grondig nagekeken worden, beloofd de organisatie.

We gaan met een goed gevoel weer richting Brabant. Het was een mooie dag in Hoofddorp, waar wij als lopers in het middelpunt stonden, dankzij de vele vrijwilligers, onontbeerlijk bij het organiseren van zo’n evenement. Chapeau.


Vincent Schoenmakers


 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Vrijdagavond, in het hotel Bastion in Hoofddorp, spreekt de man achter de balie me aan: “Zo Heb je gewonnen?” Ik leg hem uit dat ik de wisselbeker terug moet brengen die ik een heel jaar lang mocht bewonderen. Gerald en ik zijn samen uit Antwerpen gekomen om dit kleinood terug te bezorgen in Hoofddorp. We hebben er beiden geen goed oog in, als we de prestatie van vorige week in het hoofd halen. Toen sliepen we lekker in “Hotel Paagman” waar we als koningen onthaald werden. We zouden dat weekend de 12 uur van Den Haag lopen. Voor ons was het de tweede kennismaking met een twaalf uurswedstrijd en ik kon de herinnering bovenhalen van het eind van de eerste12 uur in Budel-Dorplein nu zo’n vijf jaar terug. Toen werd ik na de wedstrijd geplaagd door enorme krampen. Nu was ik er ook niet klaar voor want ik liep reeds een twee maand rond met een overbelaste en ontstoken knie. Ik hield het net drie uurtjes vol en moest dan overgaan in Snelwandeltempo, welke me, door de verandering van houding en loopstijl, enorme blaren opleverden. Nu een week later moet ik echt lachen met de manier waarop ik de wedstrijd volbracht heb, namelijk op sandalen. De riempjes bleven net onder de rand van de blaar zodat ik deze niet voelde. Belachelijk zicht maar het hielp wel. En dus kon ik nog een goede 97 km bij elkaar sprokkelen. Geen gehoopte honderd maar ik denk naargelang de omstandigheden is deze best de 100 waard. In mijn hoofd toch alvast. Gerald sukkelde daar met een overspelige heup en zou er deze week nog de gevolgen van moeten dragen.

Nu liepen we door het prachtige uitgestrekte Haarlemermeerse bos richting start op de Qruciushoeve. Rond negen uur kwamen we aan en mochten we verschillende deelnemers verwelkomen die de week voordien ook de 12 uur volbracht hadden. De een al wat beter gerecupereerd dan de ander. We meldden ons aan en ik kreeg nummer 1 opgespeld. Opvallend, dat wel maar ik voelde me er wel een beetje onwennig bij. Dan volgde de start. Er sloop meteen een drietal weg. Veron Lust nam samen met Tom Hendriks en Ron Teunisse de leiding terwijl ik met Luc Maes en Philip Verdonck de achtervolgende groep leidde. Telkens we voorbij de startstreep kwamen wist Philip iedereen te attenderen dat hier “nummer een” voorbij liep, wat hem een natte spons in de nek opleverde. Ik had me voorgenomen om rustig 4 uurtjes te lopen, maar het tempo was zo lekker, tegen een kleine 13 km/uur zodat de uurtjes lekker opschoten. Gerald had ook minder problemen want het duurde bijna een uur voor we hem te grazen hadden. Anders is dat veel vlugger. Na een uurtje konden we al zien wie goed zat en wie niet. Jan Paagman deed het aanzienlijker rustiger dan vorige week, Vincent, Regina en anderen liepen hun constante gestage tempo. Na twee uur besloot ik het groepje even te verlaten en smeerde mijn inmiddels opspelende knie wat in. Ik zag de anderen van me vandaan rennen, maar dat gaatje werd wonderwel snel weer ingelopen, sterker nog, de beide Belgen haalden ook het kopgroepje weer bij. Dan moest Luc de rol lossen en we bleven nog met vijf over. Wat een prachtig gezelschap. Spartathlonatleten zoals Filip en Ron, samen met een beresterke Tom en Veron... En daartussen dat kleine Belgje met nummer 1. Prachtig gewoon.

De drie uur werden gerond en de knie hield het nog steeds. Dan het marathon punt. Veron riep ons toe dat we dat in 3,18 uur passeerden. En nog steeds geen overdreven last van de knie. Zou het dan toch genezen zijn? Neen dus, een kwartiertje later was het echt zover. De pijn was niet meer te houden. Ik moest de koplopers laten gaan. Niet dat ik met hen voor de overwinning zou kunnen gestreden hebben, daar zijn ze te goed voor maar ik had best nog een uurtje mee willen kilometertjes maken. Nu ging ik de knie intapen. Dat hielp wat en spoedig probeerde ik wat te snelwandelen. Dat ging helemaal niet meer doordat de scheenbenen zo’n pijn deden ging ik snel weer over in een lichte looppas. Een kleine 10 km/ uur haalde ik nog net. Toch mooi genoeg. Gerald begon meer en meer te wandelen en ik haalde hem stelselmatig sneller in. Toch bleef hij mooi in koers. Nu was het toch nog maar een anderhalf uurtje. Vorige week waren het er nog negen, wat een verschil. Dribbelend vervolgde ik mijn weg, maar raar was dat, telkens ik aan het stuk begon dat wat opengebroken lag begon de knie harder te zeuren en eenmaal dat stuk voorbij viel het weer mee met de pijn. Het zal wel in mijn hoofd zitten zeker? Nu, het laatste uurtje ging in en het ging plots weer beter. Veron en Philip dubbelden we voor de tweede keer (Nog eenmaal mochten ze dat doen) en ik kon zowaar Philips tempo volgen. Met nog 10 minuten te gaan kon ik de laatste ronde ingaan. Net bij het aftellen kwam ik weer aan de streep en hield het net nog acht meter verder uit. Een zesde plaats algemeen en tweede senior, als gebrekkelijke mag en moet ik daar tevreden mee zijn. Veron won met een nieuw parcoursrecord 78,608 km voor Philip 77,799 km en Tom 75,306 km. Ik eindigde met een behoorlijke 72,124 km. En Gerald haalde net geen 60 km maar toch een mooie 59,524 km. Onze wanprestatie (door omstandigheden) is hiermee een beetje weggewassen hoop ik.

Ik herinner me nog dat Jos Hopman me onderweg nog vroeg hoe het voelde om een topper in te halen, wel gewoon zàààlig! Maar vergeet niet wij zijn allen toppers, ieder op zijn eigen niveau. Op dit laatste kwam ik toen we weer in het hotel verschenen met bloemen en beker. De man achter de balie vroeg hoe het ons vergaan was. We antwoordden dat het prima verlopen was. Wat waren jullie afstanden? vroeg hij. We antwoordden 72 en 60 km. Waarop de man: “Nou de zestig haal ik ook nog wel”. Ik hield mijn mond toe omdat ik niet graag iemand afbreek maar mijn gedachten zeiden “neen jongen, die klasse heb je gewoon niet, misschien de dertig als je héél véél geluk hebt...

Kloek Patrick
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
VERSLAGEN van Juni 2003
 
Tja, wat moet je nu nog schrijven over een 6-uurs loop. Weer een verslagje hoe perfect alles geregeld was. Zitten we daar op te wachten ? De routebeschrijving klopte in ieder geval hoewel de laatste 50 mtr alvorens links-af het terrein op te draaien er volgens mij wel 100 waren maar wie geeft daarom als je 6 uur te gaan hebt!

Paswerk, mensenwerk, heet de locatie waar we vandaag te gast zijn. Met zo'n locatie heb je natuurlijk wel alles bij de hand om een geweldige dag voor ons ultralopers te organiseren. Kleedruimten, douches, kantine, wat wenst een ultra-loper nog meer. Klein foutje was de aankondiging van: "Volledig geasfalteerde vlakke ronde van ongeveer 1700 meter in beboste omgeving" , hadden ze toch nog even snel een stukje asfalt weg gehaald om onze voetjes de nodige variatie te geven. Ik heb er trouwens niemand over gehoord, waar wel over gesproken werd waren weer al die vrijwilligers die de hele dag voor ons in touw waren. Want ook op een "afgesloten" terrein rijden auto's etc rond en heb je dus verkeersregelaars nodig. Ga er maar 6 uur aan staan. Kinderarbeid wil ik het niet noemen maar dat er in Cruquius nog overduidelijk ouderlijk gezag aanwezig is bleek wel bij de kinderen die na een uur of 3 rondliepen met heerlijke schalen broodjes, alleen voor de vrijwilligers en denk maar niet dat je als voortzwoegende loper de kans kreeg een broodje van de schaal te pakken. Gelukkig werd dat op de reguliere verzorgingspost meer dan goed gemaakt met de variatie aan drank en beschikbare etenswaren, tot aan gevulde koeken toe !

De ultrakalender is momenteel overvloedig gevuld, toch viel het op dat er weer een behoorlijk aantal lopers(sters) waren die een week geleden in Vlaanderen of Den Haag ook al acte de presence hadden gegeven. Maar daar zal het enthousiasme van Jos (de Krijger, red.) ook wel debet aan zijn geweest. Kortom, de thuisblijvers hebben weer een hele mooie dag gemist, Gerry ( eerste trouwens bij de damens) had met haar columm in Runner's World deze keer het juiste weer voor de sporters geregeld, ietsje minder dus voor het publiek maar wellicht dat daarom ook het parcoursrecord sneuvelde, 78,6 km in 6 uur door Veron Lust is natuurlijk een afstand die er niet om liegt. Het geeft tevens aan dat ondanks het ontbrekende stukje asfalt er toch wel sprake was van een heel snel parcours. En inderdaad, niemand ging met lege handen naar huis, een fraaie kamerplant (gelukkig nog geen geranium voor in de vensterbank), een mooi schildje en een exclusief muismatje zullen ons deze leuke 6 uur voorlopig nog niet snel doen vergeten. En dan de prijsuitreiking, een heus podium voor de nummers 1,2 en 3, voor sommige knap lastig te beklimmen met de opkomende spierpijn maar natuurlijk wel hartstikke leuk. Hier werd de eindstand nog met de hand berekend en dan kunnen er gelukkig menselijke vergissingen in sluipen, Patrick Kloek kwam de wisselbeker terug brengen en werd bijna weer tot winnaar bij de senioren uitgeroepen. Sport verbroederd dus Patrick zelf zette even recht dat in deze categorie echt Philip Verdonck behoorlijk wat tandjes sneller had gelopen.

Wat zou de wereld er toch heerlijk uit zien als ultra-sporters het voor het zeggen hadden. Maar goed, uiteindelijk ging het parcoursrecord en uiteraard ook de wisselbeker naar Veron Lust, benieuwd wie er volgend jaar mee aan de haal gaat. Werden de dames vorige week in Den Haag schromelijk over het hoofd gezien, hier werden zelfs 2 leeftijdscategorieën ingeruimd voor hun prestaties. Wederom een podium plaats voor Ineke Scheffer, vorige week in 12 uur goed voor ruim 97 km, nu weer bijna 54 km wat haar een plekje op het podium opleverde, het leek wel of de groep Den Haag lopers extra applaudisseerden om daarmee ook haar prestatie van vorige week nog eens te benadrukken, klasse !. Ik ga m'n glaasje wijn nog eens bijvullen, even rust maar we hebben weer een heerlijk zaterdagje buiten gespeeld, als nou al die vrijwilligers net zo'n voldaan gevoel hebben als de lopers dan zit het voor volgend jaar wel weer goed. Hier geen clowns met allerlei hardbeat muziek die je trommelvliezen pijnigen, wel een super enthousiast estafette team met ratels etc om de lopers vooral de laatste uurtjes erdoorheen te helpen, hoe was het ook al weer, sport verbroedert, kregen we de hele wereld maar zo gek om aan ultra lopen te gaan doen. Hoewel, toen ik met Ton Hendriks na het douchen op de bank zat stelde hij wel nuchter vast dat er bij ons ergens een genetisch verkeerd stukje gemonteerd moest zijn, wie betaald nou een handvol euro's om vervolgens 6 uur lang z'n lijf te mogen laten afzien door van die stomme rondjes te lopen. Of staan bij ons nu juist alle chromosomen in de juiste richting en heeft de rest van de wereld een probleempje ? Ik hou het voorlopig bij het laatste want zowel bij vrijwilligers als lopers heb ik na afloop van die 6 uur allen maar lachende gezichten gezien.

Tot de volgende loop.

Jan Paagman
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Twee weken geleden had ik ( Henk Sipers) een enorme blaar opgelopen tijdens de Trial du Pays de Herve over 104 km en nu was het de beurt aan de 100 km van Torhout.

Ik had de blaar alleen afgetaped met Leucoplast en het voelde goed. De temperatuur was goed en voor de wedstrijd trof ik Henk Harenberg en Carry van Beek met vrienden. Ze gingen allemaal de 100 doen. De start is steeds massaal en duizenden mensen vertrekken dan op het te smalle parcour en maken een lus van zo 'n 8 km om Torhout heen. Overal ruik je de barbeques en de mensen staan bier te drinken. Wat zijn wij toch een stelletje .... Ik had graag bij hun gestaan en naar de muziek geluisterd op het marktplein van een af andere band onder het genot van een braadworst en een pilsje.

Het was mijn zevende deelname aan de 100 km hier in Torhout en een keer had ik de marathon hier gelopen. Ik voelde dat ik langzamer liep dan normaal maar het ging. Na 35 km kreeg ik last van mijn knieen en dat werd steeds erger. Ik besloot maar te stoppen want echt gemotiveerd na de trial was ik niet. Bij 45 km vroeg ik aan de organisatie voor vervoer terug naar de start. Dat ging nu niet en dat kon nog even duren. Na een tijdje gewacht te hebben besloot ik toch maar door te gaan en verder voor hulp te vragen. Ik had een Brufen-tablet bij me tegen de pijn en die nam ik in, maar het duurde nog een uur voor het ging werken. Ik kon toen weer lange stukken doorrennen maar bijna elke 5 km moest ik plassen. Ik heb zeker 20 maal moeten plassen, waarom?Ik had ook buikkrampen hetgeen me drie maal de struiken deed opzoeken. We lopen een aanloopstuk van 10km en dan 3 ronden van 27 km en dan weer terug naar Torhout.

De tweede ronde werd ik al ingehaald door de koplopers, tjonge tjonge wat een tempo. Wat zijn wij toch een stelletje sukkelaars. Er zat maar een ding in mijn hoofd, als ik aan de derde ronde kon beginnen was ik ver genoeg. De heldere sterrenhemel veroorzaakte een flinke daling van de temperatuur en zodoende begon ik mijn knieen weer te voelen. Dit waren voor mij toch tekenen dat je geen twee 100km 's in 2 weken kunt lopen (plus de rest wat ik gedaan had). De laatste ronde begon ik toch nog mensen in te halen en dat wordt het weer "plesanter". Normaal loop ik rond de 10u30 , soms eronder soms erboven. Ik zag dat er nog een mogelijkheid was om net binnen de 11 uur te finishen. Na een "flinke " eindsprint van 3 km finishde ik uiteindelijk in 10 u 59 min 7 sec. Ik was finaal kapot en had ontzettend veel last van mijn knieen en mijn rug. Het was me weer gelukt. Ik had nooit gedacht tijdens de wedstrijd om te kunnen finishen. Willem Mutze snelwandelde in de respectabele tijd van 12 u 25 min. Ook hij was finaal kapot, hij had ook de Trial gedaan.

Beiden besloten we tjdens het drinken van een pint om de komend twee weken maar wat meer rust te pakken want in juli staat de Trial des Chateaux op het programma. Een selfsupporting wedstrijd-trial over 4 etappes in 3 dagen 120 km) met geen of maximaal 2 waterposten. Nu weer herstellen en dan verder. Henk Harenberg finishde ook, hij had enkele weken daarvoor een 100 km in Denemarken gedaan. Ook hij had ervaren dat het een beetje veel was, twee 100 km 's in zo 'n korte tijd. Volgend jaar zijn we er weer.

Meer info en de uitslag http://www.nvv.be/


Henk Sipers

http://members.home.nl/ultrasport/index.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]