Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
* December
* 30 dec 2004: Zes uur rondjes en plaatjes draaien in Heerde
* 30 dec 2004: In Heerde is de meeste sneeuw gevallen
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2004
 
Lekker gemaakt door de aanbevelingen van Ton Smeets, besloot ik mezelf in te schrijven voor de Uwersauer trail in Luxemburg. Hoewel ik geen bergloper ben, leek me de omgeving en het parcours erg uitdagend, wat het uiteindelijk ook bleek. Het parcours is 90% onverhard en zitten meer dan 1100 hoogtemeters in, over een afstand van bijna 50 kilometer. Het is de enige ultramarathon in Luxemburg.

’s Morgens om kwart voor vier vertrokken uit Boskoop, kwam ik om half acht aan in Heiderscheid (tussen Bastogne en Ettelbrück), een afstand van 375 km. Ik had nog tijd genoeg om te ontbijten, want de start was pas om 09.00 uur. Er waren al veel mensen op de been. Uiteindelijk zouden er zo’n 250 deelnemers zijn, hoewel de meesten de halve afstand liepen of een deel van het parcours wandelden, op z’n Nordics. Er was ook een dogrun: de afstand rennen met je (aangelijnde) hond! Ik heb er een aantal onderweg ingehaald, ze startten eerder, en ik moet zeggen, geen overlast. Het was een paar graden onder nul en er lag sneeuw op de bevroren ondergrond. De eerste loop in het najaar waarbij iedereen weer handschoenen, lange broeken, jassen en mutsen op en aan hadden! Gelukkig vrijwel geen wind, dus de temperatuur was te doen. Henri, Han, Willy, Jo en Jos waren er onder anderen ook. Direct na de start doken we omlaag een akkerpad in, een daling van een paar honderd meter. Na het kruisen van een beekje (gewoon springen, geen planken od) ,liep het weer gestaag omhoog. Na de eerste 5 kilometer voelde je je kuiten en je bovenbenen dus al. Dit belooft wat voor het vervolg! Na 7 k de eerste verversingspost: alles was aanwezig, ook warme thee en bouillon, maar ik besloot nog door te lopen; de eerste 15 k neem ik meestal nog niets. We doken de bossen weer in. Geen mooie brede paden, maar steile smalle afdalingen en klimmetjes tussen de bomen door: over keien en boomstammen, over en door plassen en beekjes. Vaak liepen we ook parallel aan een beekje (oa de Sûre) en stak je die dan meerdere malen over, soms over een bruggetje, vaak over keien. Goed oppassen dat je niets verzwikt. Eén keer mijn voet gestoten aan een steen, meerdere keren klappen op de enkels gehad en de binnenkanten van m’n enkels waren opengehaald (ik slinger met mijn voeten).

Soms ging het razendsnel naar beneden, maar dan lieten m’n bovenbenen wel weten wat ze hiervan vonden. Tussendoor prachtig uitzicht: witte heuvels en dalen. Lopen zoals dat in een trail hoort! Na 22 k kwam Henri achterop en ging me voorbij (ongeveer 2 uur). Hij liep ook (nog) te genieten. Tot 30 k zou ik hem in het zicht houden, maar door het parcours, met vele obstakels was het toch niet makkelijk samen te lopen, dus ieder ging zijns weegs. We liepen een deel om het Uwersauer meer, met een prachtig uitzicht. Het meer zelf kruisten we over een pontonbrug die heerlijk meedeinde in je ritme. De vissers op de brug konden het gestamp minder waarderen.
Inmiddels begon de vermoeidheid toe te slaan, maar ik was niet de enige. Tot de 40 k kon ik de hellingen nog wel omhoog dribbelen, maar op een gegeven moment haalden wandelaars me in en toen zag ik het nut van dribbelen ook niet meer in. Mijn waterloo! Ik kwam niet meer op gang. In de laatste 8 kilometers ging het nog tweemaal steil en lang omhoog. Wandelen was mijn lot.
Uiteindelijk gefinished in 5.05; Henri had een hele mooie 4.43 nog wat, maar ook hij had het moeilijk gehad op het eind. Jo eindigde in 5.22en Han en Willy kwamen samen binnen, een uur na Henri. Han had de nacht nog gewerkt en Willy had een rugzak met 3,5 liter, dus kilo mee, wat achteraf 3 kilo te veel was; de verzorging onderweg was voldoende. Jos kwam hierna ook nog binnen. Iedereen had het zwaar gehad, maar wel genoten. De douches waren prima en hierna pasta eten in de sporthal. De prijsuitreiking heb ik niet meer afgewacht, want ik zat er aardig doorheen en ik moest nog een eindje terug.

Uiteindelijk een fantastische loop gehad, welke past in het rijtje Jungfrau en Röntgenlauf en zonder meer aanbevelingswaardig, maar bereid je wel voor op een zware loop.

Ton Aker
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
21-11-2004 Trail Uewersauer in Luxemburg. De voorbereidingen waren ronduit slecht. Ik was nog niet helemaal hersteld van de buikgriep met koorts, de benen voelden zwaar en geestelijk was ik ook niet in orde. De 11-de van de 11-de ( een hoge feestdag voor mij) had iemand een drug ( waarschijnlijk GHB) in mijn drinken gedaan waar ik helemaal van doorflipte en doodsangsten van heb moeten doorstaan. Het duurde 2-3 dagen voor ik van het idee af was dat men mij wilde vermoorden en mij achtervolgde. A very bad trip. Mensen die zoiets doen weten niet wat ze een ander aandoen.

Aangekomen in Luxemburg was het zeer koud, Willy Jonkers en Koos Rademakers waren er al en iedereen was aan het nadenken over de kleding. ik nam mijn Camelbag mee maar de rest ( Han Frenken, Jos Vrancken en Henry Okkersen) namen een bidonhouder of niets mee. Er zouden, bleek later, 5 verzorgingsposten zijn. Het ging na de start bergaf en dat gaat wel maar de eerste stijging voelde ik al meteen. ik nam gas terug en ik wist nu al dat het een hele zware zou worden. De verzorgingsposten waren heel goed met warme thee en bouillon, water, cola, energierepen en squeezie en fruit. De omgeving was geweldig maar je zag niet al te veel want het was zeer mistig en je moest ontzettend goed opletten dat je niet viel. Na 20 km kreeg ik het zeer moeilijk en dat duurde wel even. Na 35 km liep ik weer ontspannen maar mijn tempo lag zeer laag. De steile beklimmingen werden door de meesten gewandeld want het voordeel om het te hardlopen is zeer klein. Door het lage tempo kreeg ik het enkele malen erg koud want we waren allemaal nat gezweet en dan worden je spieren stijver en stijver. Na 40 km was de laatste verzorging maar kregen we nog 2 flinke beklimmingen. We liepen weer hoger en het was er weer een stuk kouder door de wind die nu weer vat op ons kreeg. ik finishte uiteindelijk in 5 u 22 min. Henry Okkersen 4 u 42 min. - Koos Rademakers 4 u 51 min - Henry Thijskens 4 u 53 min - Han Frenken 5 u 45 min ( had de gehele nacht moeten werken en maar een uurtje "geslapen") - Willy Jonkers 5 u 42 min - Jos Vrancken 6 u 19 min (zie http://www.trail-uewersauer.net)

Het was geen goedkope wedstrijd met voorinschrijving Euro 30.00 maar we kregen een rugzak( die had ik nog niet) en een perfecte verzorging.
Zaterdag de Zuiderzee-marathon. Zondag zou ik Olne-Spa-Olne lopen maar dat lijkt me niet verstandig. Eerst geestelijk en lichamelijk herstellen ( vooral geestelijk) en langzaam weer verder.

tot ziens Henk Sipers
http://members.home.nl/ultrasport/index.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Het verhaal van startnummer F1000 begon in mei 2003 toen mijn vriendje en zijn trainingsmaten in een zwart gat vielen na de Roparun en op het idee kwamen om de stad New York te bekijken en enpassant de marathon aldaar te lopen. Ik mocht bij de gratie mee vanwege het feit dat ik behalve atleet ook fysiotherapeute ben….

New York zou onze eerste marathon worden. Voor Niels, die een nog maar 2 jarige carrière als loper achter de rug heeft maar ook voor mij als doorgewinterde korte afstand triathlete een betrekkelijk onbekend sportgebied.

De aanloop
In maart 2004 zijn de plannen definitief, we zijn ingeschreven, en de eerste aanbetaling is gedaan. Tijd dus om een expert in te schakelen, mijn trainer Rob Veer. Voornamelijk voor Niels die graag wilde beginnen met opbouwen. Ikzelf had een klein probleempje, ik was mij in die tijd nog aan het voorbereiden op de kwalificatie voor de Spelen in Athene
Ik vroeg mij af of ondanks het feit dat triathlon ook een duuractiviteit is, ik wel voldoende inhoud kon kweken zonder de Spelen of mijn korte-afstand seizoen of mijn blessurebestendigheid (niet groot helaas) in gevaar te brengen.

Die vraag werd snel beantwoord, eind april wist ik dat ik, onder andere vanwege blessureperikelen, niet de kwalificatie gehaald had en kon ik mijn seizoen opnieuw gaan plannen. En verder werd mij aangeraden van deze eerste mooie, massale en niet snelle marathon te gaan genieten. Zodoende zou dit de eerste keer zijn dat ik me op een recreatieve in plaats van prestatiegerichte manier ging voorbereiden op een groot evenement. De triathlontrainingen zouden voor gaan maar ik zou eens in de week een extra lange duurloop maken.

De lange duurlopen bleken ons erg te bevallen, vooral omdat het zulke ontspannen trainingen waren. Ik was gewend om altijd met druk te trainen - die intervallen, die bepaalde hartslag, die afstand en die tijd - en moest echt leren rustiger te lopen.
We stippelden van tevoren leuke routes uit, vaak van punt tot punt. Het was.grappig om er achter te komen dat wat je vroeger op de fiets al een eind vond nu lopend afgelegd kon worden zoals de route op Texel van de vuurtoren tot de veerhaven die ik ook vele malen per ATB heb afgelegd.

De lange duurlopen hadden nog een leuke bijkomstigheid, ik werd sneller op de korte afstand zonder geblesseerd te raken. Na een seizoen op de bank (2003) weer een seizoen met 3 NK medailles op de verschillende triathlon disciplines!

Terug naar New York
Na een voor mijn gevoel korte ontspannen vlucht (na hectische weken thuis) reden we in het donker in de regen in de file richting Manhattan, dat toen we er eenmaal waren naadloos aansloot bij mijn filmbelevingen van New York. De rokende putdeksels, hoge verlichte gebouwen het belachelijke aantal gele taxi’s, het claxonneren, de brandtrappen ….
Ons hotel stond midden in het centrum, hoe midden in het centrum bleek toen we de straat opgingen om nog ergens een warme maaltijd te scoren, na 2 hoeken stonden we midden op het bruisende Broadway!


De volgende dag begon met erg vroeg wakker worden, eigenlijk geen probleem want Marathonday, over 2 dagen, zou ook vroeg starten. Omdat de zon net opkwam probeerden we in het hotel op een dakterras te komen, onmogelijk helaas, om foto’s van de ontwakende stad te maken. Gelukkig mochten we van een vriendelijke hotelbouwvakker wat foto’s uit een open raam maken op de etage waar verbouwd werd.

Na een lui ontbijt met scones en starbuckscoffee (yes!, de enige goed drinkbare koffie van Amerika zomaar naast ons hotel) togen we als braaf schoolklasje met reisleidster richting het Jacob Javitts Convention Center om onze racepackage te halen.
Mijn angst dat het een lange ochtend zou worden vanwege de lange rij wachtende sporters bleek ongegrond, we werden als een kudde vee vakkundig langs de verplichte paspoortcontrole, T-shirtuitreiking, chipcontrole en goodiesbalie gejaagd om te eindigen in de Expohal waar ons groepje als een stel hebberige huisvrouwen uiteenzwermde langs allerhande loperswaren.

Na dit eerste proefje van marathonsfeer wilden we de stad bekijken. Vandaag geen looptraining maar aan het einde van de dag had ik wel ietwat het gevoel dat ik een marathon gewandeld had.
Even terug in de tijd in de lobby van The New Yorker (hotel), op naar Madison Square om te informeren naar kaartjes voor de New York Nicks (helaas uitverkocht), rennen door Macy’s het grootste warenhuis van Amerika, het Empire State Building op en af, eten bij het Joodse Katz (o.a. bekend van “when Harry met Sally”) souvenirs halen, museum en ondertussen heel veel foto’s maken, zo brachten we de dag door. We wilden eigenlijk ook nog een avondje Jazz genieten maar iedereen was toe aan rust na ons diner bij een Italiaan.

De volgende dag vroeg verzamelen bij de Friendship Run. Een warmop loopje - letterlijk want we stonden enigszins te bevriezen tijdens de uitreiking van de Abebe Bekila Award vlak voor de start - van 6 km voor deelnemers en fans eindigend in Central Park, vlak bij de officiële finish, met een groot openlucht ontbijt (15000 man!)
Verder vandaag: buiten rijden in de Metro, rondwandelen op Broadway en een beetje shoppen, weinig gedaan, ik heb zelfs een beetje spierpijn, van gisteren? Ik doe eer aan mijn voornemen om van deze trip te genieten, normaal gesproken zou ik alleen loslopen en uitrusten voor een buitenlandse wedstrijd, nu moet ik mezelf remmen om niet even nog naar The National Hall of Fame voor Track and Field te gaan, of naar het Guckenheim Museum.
Morgen is de big day immers. ‘s Avonds wel even naar de pastaparty bij Tavern on the Green in Central Park. Inderdaad even, want ook hier worden we door de organisatie snel en effectief langs de balies met drank en voedsel gestuwd en zo staan we binnen een half uur weer op de metro naar huis te wachten…..

De Big Day in de Big Apple
En dan is het eindelijk zover, voor de wekker zijn we wakker en stappen om 6 uur de bus richting start in. Tijdens de rit wordt het licht en vangen we ook nog een glimp op van Ground Zero en de havens. De brug waarop we straks starten is nu nog een lange file van bussen met lopers. Bij de ingang van het startgebied tassencontrole. Niels en ik laten onze kleren achter, het is traditie om ze in de bomen te hangen en het verhaal gaat dat bruikbare kleding naar de armen en behoeftigen gaat, en hebben behalve een wegwerpcameraatje een vuilniszak en een carbogelletje, niets anders mee.
Daarna in de rij voor het ontbijt, hetzelfde als gisteren en dat beviel goed, koffie met bagels en een powerbar. De yoghurt en limonade sla ik over, in het verleden behaalde resultaten geven aan dat dat bij mij de neiging heeft omhoog te zwemmen tijdens een wedstrijd….
Wat opvalt zijn de vele toiletten, da’s maar goed ook want hoe dichter uur X nadert hoe langer de rijen worden. Het is leuk om liggend in het gras (het is ondertussen ongewoon warm aan het worden) de rijen met allerlei pluimage te observeren, tot ik zelf ook moet plassen…
Ik heb geluk want ik mag in het “snelle vrouwen vak “ starten. (vak met de 3000 snelste inschrijftijden, hoe ik daar terecht kom weet ik niet, misschien mijn olympisch verleden?) waar nog een rijtje maagdelijke WC’s staat.

Eindelijk gaat het starthek dan open, als een stel kakelende kippen verspreiden de vrouwen zich over het begin van de brug, wij lopen bovenover, als ik naar beneden gluur zie ik de profs beneden ons al klaar staan.
Ik krijg in de tijd voor het startschot nog een stoomcursus Ierse uitspraak van mijn buurvrouw, veel mensen hebben hun voornaam op de borst staan en ik kon het niet laten om te vragen hoe haar naam uitgesproken moest worden.

De start geeft kippenvel. Een kanonschot en gelijk daarna keihard New York New York uit de luidsprekers samen met de in de verte zichtbare skyline van New York en de vrolijk spuitende brandblusboten beneden geven aan dat het nu echt begonnen is.

Op de brug is het warm, de kledingsstukken vliegen dan ook in het rond, best mooi spul allemaal, ik bedwing de neiging om dingen op te rapen en geniet van het weidse stads uitzicht.
De eerste 5 mijl zijn zo voorbij, ik vind het geweldig dat er zoveel mensen aan de kant staan aan te moedigen, ik kom zelfs een van mijn fietsmaten tegen. Ik loop erg lekker maar houd me keurig aan de voorgestelde hartslag, drink bij alle posten en kijk om me heen. Veel mensen lopen voor een goed doel of dragen hun loop op aan vrienden of familie.
Ik haal ook mijn cameraatje te voorschijn, en maak hier en daar al lopend een foto van medelopers of omgeving. De afscheidingen tussen de verschillende wijken is duidelijk, de Chinese wijk met lekkere geuren, de Joodse met keurig geklede en op lengte opgestelde kindertjes, en mannen met typische hoofddeksels en baarden, de Bronx met goede zwarte live zangeressen.
Over muziek gesproken, de marathon blijkt ook een uitgesproken gelegenheid om je muziektalenten ten toon te spreiden, overal staan bandjes, koren, kwartetten en nog veel meer ons aan te sporen tot vooral doorgaan.
Daar waar de bruggen weer beginnen en de stad daadwerkelijk dichterbij komt, krijg ik het even moeilijk, niet qua vermoeidheid, ik zou graag versnellen, maar qua knie. Irritant dat ie in de lange duurlopen nooit iets heeft laten merken maar nu al op de helft gaat zeuren. Ik besluit om in tempo te zakken en er iets minder van te voelen om te voorkomen dat ik na de marathon met een maandenlange blessurekater blijf zitten.
Het mag de pret niet drukken, op Manhattan zijn de rijen toeschouwers zo mogelijk nog dikker en zie je ook een soort georganiseerde orde van Italiaanse supporters, zingende Engelsen, oranje Nederlanders, New Yorkse Brandweer en politie korpsen en nog veel meer.
De fotograaf van de reisorganisatie mist me volkomen hoewel ik bijna zijn lens inloop, geeft niets, ik heb me met mijn cameraatje laten fotograferen door een toeschouwer en ik zie er toch niet uit als ik loop.
De mierzoete powergel die we op mijl 18 krijgen is welkom en laat mijn gebit bijna springen, ik neem er een extra voor het geval ik in de laatste beruchte 10 kilometer nog een inzinking krijg. Een echte inzinking krijg ik niet maar ik ben blij dat ik de voorlopers van het Central Park bereik, mijn bovenbenen worden stijf en ik zie steeds meer mensen met kramp langs de kant staan.
Gummybeertjes! Er staan mensen met grote bakken van deze snoepjes, in het kader van genieten van de marathon neem ik er een paar, die mensen staan er niet voor niets, moet ik onthouden. En wat ik ook moet onthouden volgende keer, mijn naam op m’n shirt want zeker tegen het einde kreeg ik toch een klein beetje zelfmedelijden en is het best leuk om je eigen naam te horen van een veelkoppig publiek.

Een lichtpuntje is de bekende stem die ik ineens naast me hoor, een triathloncollega, we zijn beiden blij met aanspraak en besluiten samen op te lopen richting finish. Die blijkt stiekem toch steeds iets verder weg te liggen dan ik denk. Park in park uit, ik dacht het hier toch te herkennen van gisteren maar daar hoort deze smiechterig valse platte weg niet bij.
Maar dan toch eindelijk, de luidsprekers, de beeldschermen en jaaa de finish! Niet vergeten te genieten roept mijn medestrijdster nog en dan is het gebeurd. Medaille om, met een brede glimlach op de foto, en zonder pardon ingewikkeld worden in folie. De rij met houterig wandelende zilveren mannetjes langs de trucks met af te halen kleding doet me glimlachen.
En ik moet even later nog meer lachen bij de chip-inlever-rekken, waar ik een plekje in de zon gevonden heb om op mijn vriendje Niels te wachten. De leuke capriolen van lichamen die eigenlijk alleen nog maar vooruit kunnen lopen maar nu moeten bukken om om te kleden of schoenen los te maken of te rekken, en dat absoluut niet willen en in allerlei krampen schieten.

Mijn lichaam doet daar ook aan mee helaas want als ik met een tevreden gefinishte Niels richting metro loop is het kleine trapje naar beneden een hindernis van formaat…

New York is trots op zijn Marathon. Dat blijkt uit kleine dingen, bijna iedereen weet dat er een marathon is, het enthousiaste en vele publiek, lopers mogen gratis met de metro, je wordt door volslagen onbekenden gefeliciteerd met je prestatie - wie er gelopen heeft is duidelijk herkenbaar aan een “silly walk”, vooral de volgende dag - en zelfs op de rondvaartboot daags na de marathon krijgen de lopers een applaus van de opvarenden. Dit alles maakt het voor mij een onvergetelijke trip en vandaar ook dit uit de hand gelopen verslag van startnummer F1000…….

Ingrid van Lubek, Bussum (emailadres: dragomar en dan de provider zonnet.nl) 

    Gerelateerde artikelen:
  • 7 november 2004 : NYCM 2004
 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Na 3km liep ik al alleen.
In de aanvangsfase van de Etten-Leur marathon liep ik vervolgens vòòr en in een groepje.
Uiteindelijk polste ik naar hun streeftijd en het bleek 2h40’ te zijn.
Met alle respect, ik kwam om te winnen. Maar in 2h40’! Neen.

39km liep ik eenzaam. Deed me wat denken aan het liedje van de eenzame fietser.
Op het einde van dat lied krijg je: “als ie maar geen voetballer wordt”.
Misschien had ik het beter wel geworden. Gewoon in 3e provinciale spelen was al genoeg om op de radio te komen. Poederlee – Susemzichembolder 3 – 1. Hattrick van Papanikitas.
Misschien stonden ze wel te scouten en mocht ik volgend seizoen naar 1e klasse.
Dan kon ik naar mijn vrienden een lekker bekkie spuwen. Boos zijn dat ik op mijn ereloon een fikse boete moet betalen en dat de stoute Bond me in de steek laat. Opperend dat ik 40cm naast de tegenspeler had gespuwd en dat er anderen voor meer minder beboet waren.
Net zoals Planckaert zou zeggen: “ ik had beter EPO gepakt dan had ik Milaan -San Remo gewonnen en een rit of 2 in de tour en nu geen 2 jaar geschorst geweest.”
Beide zullen ze misschien denken: had ik maar marathons gelopen dan had ik nu zo’n zorgen niet.
Dit zijn de zaken waarmee je bezig bent tijdens zo’n eenzame marathon, maar dan in slow-motion. Anders ben ik te rap uitgedacht en voel ik dat ik moe word.
Shit 35e km, tijd dat ik mijn luie kont eens rep. Dan geraak ik misschien nog onder de 2h30’.
We versnellen.
Komt bij mij niet rap voor in een marathon.
Sprinten op het einde, nog zeldzamer. Zo hard dat ik begin te kokhalzen. Ik verlies op de laatste 150m alle seconden die ik nodig heb om onder de 2h30’ te lopen.
2h30’15” net even snel als vorige week in Schaarbeek Alleen ging ik daar na 34km dood..

3 marathons op 3 weken. (Eindhoven pacer in 2h40’/ Schaarbeek 1e plaats in 2h30’15”/ Etten-Leur 1e in 2h30’15”)
Ik vertrek zo dadelijk naar de zee voor een week. Het loopmateriaal blijft thuis.

Ik neem wel de bal van de kinderen mee…….”als ie maar een voetballer wordt.”

Marc Papanikitas
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]