Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
22 jun 2017
De magie van de zes uren. Die na vier uurtjes altijd over was…
18 jun 2017
Veluwzoomtrail
12 jun 2017
Maasdijkmarathon 11 juni 2017
24 mei 2017
Selbstunterstützung am Eifelsteig
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 29 jun 2004: Vriendschap voor altijd in La foulée verte
* 22 jun 2004: Marc Papanikitas over zijn Nacht van Vlaanderen
* 22 jun 2004: De marathon van de Nacht van Vlaanderen
* 21 jun 2004: De Pieterpad experience
* 21 jun 2004: Den Haag laat 12 uur lang je hart sneller kloppen
* 21 jun 2004: Pasta en patat op Pieter-ROG-pad.
* 16 jun 2004: Kort nieuws van PieterROGpad.
* 15 jun 2004: Een muzikale marathon
* 14 jun 2004: Op vleugels door Leiden
* 2 jun 2004: La trace des Fées
* 2 jun 2004: Ontvoerd door de EHBO
* 1 jun 2004: La Trace des Fees voelt als verliefd zijn
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2004
 
Nu er over mijn eetgewoontes al genoeg geschreven is, zie de verslagen van Jan v/d Erve en Henri Thunissen, komt mijn verhaal waarschijnlijk als de spreekwoordelijke ‘mosterd na de maaltijd’.
Ik hoef mijn eetgewoontes dus niet meer te beschrijven. Dat het inspannend en zwaar was is intussen ook wel bekend! Ja toch? Maar dat het mooi, leuk, schitterend en in één woord geweldig was dat kan niet vaak genoeg gezegd worden.
En waar Gijs en ik het zeker over eens waren tijdens deze week van het Pieter-ROG-pad, is dat deze loop zeker veel meer lopers en aandacht verdiend. Ik hoop dat ik Sietze en Jan met deze opmerking niet in de problemen breng in de toekomst. Maar zoals zij schrijven in het briefje dat ze sturen:”Geniet van iedere loopdag en maak kennis met het lopen zoals het echt bedoeld is; een reis te voet…
Je bent blij dat je mag lopen.”

Nou genoten heb ik. Wat een mooi land is Nederland. Elke dag weer verrassend, het ene plekje nog mooier dan het andere. Voor elke bocht denk je…wat voor moois gaat er nu weer komen. Over heuvels en door dalen. Zeker ook door de spreekwoordelijke ‘diepe’! Door sloten lopend en over hekken klimmend. Vergezichten vanaf heuveltoppen – op donderdag was dat mijn redding.
Ook door stadscentra gelopen en verbaasde gezichten. Leuke ontmoetingen en spontane gesprekken met wandelaars die in de tegenovergestelde richting liepen.

Zaterdag 12 juni
Op tijd van huis vertrokken. Eerst naar Tilburg om Michel op te halen. Michel zou Gijs en mij op deze tocht begeleiden, want een fietsbegeleider is een voorwaarde van de organisatie. In Tilburg het eerste probleem; Michel en zijn bagage passen wel, maar zijn fiets past niet in de auto. Goede raad duur? Och een treinkaartje vanuit Tilburg is zo geregeld. Intussen aangekomen op het verzamelpunt camping Oriental te Berg en Terblijt onder de rook van Maastricht. Dan komt er een telefoontje; Michel, gestrand in Roermond. Spoorwerkzaamheden tot aan Sittard, met bussen verder zonder fiets. Goede raad duur? Och Sietze rijdt ‘even’ heen weer. Drie mensen erg gelukkig: Michel, Gijs en Theo.
Waar zouden we zijn zonder organisatie!

Zondag 13 juni, deel 1: Maastricht -> Montfort
06.00 uur Opstaan. Zien dat je gereed bent, tent afbreken, alles opruimen, bagage in de aanhangers van Sietze en Jan en dan om 07.00 uur ontbijten. Boterhammen maken voor onderweg en dan om 08.00 uur starten. Eerst nog op de gevoelige plaat. Dit is het vaste en ook strakke ritueel van deze en de komende dagen.
We gaan beginnen aan onze reis van Maastricht-Limburg naar Pieterburen-Groningen. Niemand van ons weet of heeft ook maar een idee waar hij aan begint. Voor ons allemaal een debuut, hetzij lopend of fietsend op een Monstertocht. Maar naar later blijkt wel een mooi ‘monster’.
Daar gaan we: Jan van de Erve, Gijs Honig, Michel Dortmans(fiets) en ik. Vol goede moed op weg naar Pieterburen. Voor ons liggen 503 km!
Alles gaat voortvarend, een goed begin is het halve werk. Maar…helaas na ongeveer 2 en een half uur…daar gaat Jan onderuit op zijn knieën. Uiteindelijk herpakt hij zich en finisht zoals het hoort, ongeveer 45 min. voor mij. Gijs als eerste een paar minuten voor Jan.
Dan begint het laatste deel van de dag. Ook dit wordt een vast ritueel de komende dagen: tent opzetten en inruimen, zien dat je gedoucht en omgekleed bent om dan om 19.00 uur te eten. Pasta!? Na het eten wordt de komende dag/etappe doorgenomen; waar komen de verzorgingsposten, waar zitten de knelpunten zodat je extra alert moet zijn. Dan nog een stuk of wat biertjes om wat later moe maar voldaan naar je tent te gaan. Slapen…!

Maandag 14 juni, deel 2: Montfort -> Geysteren
Vandaag komt Koos Rademakers ons vergezellen. Nou ja, vergezellen… Na 5 min. zullen we waarschijnlijk alleen maar zijn achterkant zien. Maar dat maakt het niet minder leuk. Koos komt 2 dagen trainen met het oog op zijn doel van dit jaar. Zijn Monstertocht in Griekenland van 246 km. Koos ook vanaf hier nogmaals veel succes daar en in jouw voorbereiding.
Ook Jan start vandaag weer. Hij heeft niet geslapen door de pijn aan zijn knieën, maar probeert het toch. Prachtig. Ook Gijs, Michel en ik staan weer aan het begin van een nieuwe dag. Weg zijn we. Het gaat ongeveer zoals verwacht. Koos zien we inderdaad al snel van achteren. Met Gijs en mij gaat het redelijk maar met Jan wat minder. Helaas na 10 km besluit Jan om uit te stappen. Het gaat echt niet, ook niet met wat wandelen. Echt jammer, zeker voor Jan maar ook voor ons.
Uiteindelijk gaat het met Gijs steeds beter en met mij steeds minder. Het gaat uiteindelijk zo slecht dat ik besluit om na 52 km uit te stappen voor deze dag. Nadat ik samen met Michel de pont over de Maas heb genomen stap ik bij Sietze, met gemengde gevoelens, in de auto. Nee het ging echt niet meer. In de auto kregen we nog een telefoontje van Gijs. Waar ben ik?? Wat moet je met zo’n vraag. Wat zie je? is de wedervraag van Sietze en loodst Gijs weer perfect op weg.
Een geweldige prestatie vandaag van Gijs en Koos.
Na het avondritueel hebben we bij de tenten nog gezellig zitten kletsen met Theo Kuijpers en Jan Nabuurs. Zij kwamen met een riem om onder ons hart te steken en wat zeker zo belangrijk was… met gezelligheid en genoeg bier. Jan en Theo bedankt voor jullie komst en support.

Dinsdag 15 juni, deel 3: Geysteren -> Stokkum
Na het ochtendritueel staan we weer met zijn allen aan de start. Het is wel erg druk vandaag want we hebben ook nog een estafette duo als gast loper/fietser. Fred? en Anton?, het FA-team. Zij starten voortvarend en we zien hen vandaag dan ook niet meer terug. Koos en Gijs gaan vandaag ook weer lekker van start maar met mij is het nog niet veel. Nogal wat pijntjes hier en daar en wat stijfjes; het hoort er blijkbaar allemaal bij. Uiteindelijk blijkt het ook vandaag weer zo’n dag is dat het allemaal niet zo wil lukken. Zelfs als Theo Kuijpers nog een poortje open houdt. Hij kwam nog even kijken.
Michel blijft voor de rest van de dag bij Gijs want ik stap bij km punt 42 ( met de oude 7-Heuvelenweg nog voor de boeg) weer uit de strijd en nu bij Jan in de auto. Dit voor die broodnodige variatie. Ik zit de rest van de dag als mede-verzorger in de auto.
Michel heeft vandaag voor de 4e maal zijn band lek gereden. Hij neemt nu voor de rest van de week Jan zijn fiets mee. Ondanks deze tegenslagen houdt hij er toch de moed in.
Koos stapt uit de strijd. Hij is tenslotte gekomen om te trainen voor de Spartathlon. Maar fanatiek als Koos is besluit hij om de overige km’s op de fiets te doen. Geweldig toch!
En Gijs rustig voortsjokkend is nog alleen in de strijd. Gijs is een klasse apart.

Woensdag 16 juni, deel 4: Stokkum -> Holten
Vandaag is de minst drukke dag. Gijs, Michel en ook ik weer. Natuurlijk start ik. Wie hieraan getwijfeld heeft kent mij niet. Daar komt bij, ik kan Gijs toch niet alleen laten lopen. Dan raakt ie de weg alleen maar kwijt. Het gaat allemaal wat moeizaam. Na ongeveer 2-3 uren zeg ik tegen Michel dat hij maar bij Gijs moet blijven en dat ik dat ik wel alleen verder ga. Het blijft toch allemaal wat moeizaam gaan en dan loop ik ook echt in mijn eigen slakkengangetje verder en zie wel wat het wordt. Het is wat meer opletten op de markeringen en wat vaker op je routebeschrijving kijken als je echt alleen loopt. Maar ook wel lekker, alleen. Uiteindelijk kom ook ik aan op de camping in Holten. Yes… eindelijk weer eens uitgelopen (de 2e dag) sinds zondag. Zou het dan toch??

Donderdag 17 juni, deel 5: Holten -> Loozen
Vandaag gaat het naar Loozen. Als ik maar niet ge-loozd wordt. Prisca Vis loopt vandaag met ons mee. Zij staat fris en vrolijk aan de start. Ook wij zijn vandaag weer fris en vrolijk maar vooral weer vol goede moed. Gijs start met een ontsteking(?) aan zijn rechter scheenbeen. Hoe zal het hem vandaag en de komende dagen vergaan? Wij zijn allemaal benieuwd en Gijs zeker. Mijn knie begint nu vandaag vanaf het begin echt pijn te doen, ik zeg dat ze maar niet op mij moeten letten. Tot aan de 1ste verzorgingspost duurt erg lang, met zijn allen zijn we verkeerd gelopen, gebeld gezocht, weer gebeld. Na lang zoeken en veel bellen en vragen zijn we onderweg opgepikt door Jan, toch bij de 1ste verzorgingspost aangekomen. Vanaf daar ben ik achtergebleven, weer alleen gelopen. Toch kwam Michel weer bij mij. Gijs en Prisca liepen vrolijk kletsend verder die dag. Maar het ging niet goed. Ik dacht echt dat ik al ‘diep’ gegaan was de afgelopen dagen. Maar dit kende ik nog niet. Ik weet niet wat het was maar die ‘bovenkamer’… Die knop daarboven in dat hoofd kreeg ik maar niet omgezet. Dit was echt nieuw, voor mij althans. Toen kwamen wij –Michel en ik- bij een verzorgingspost. Vanaf daar volgde een stuk natuur van ongeveer 10 km. waar Michel niet mee mocht fietsen. Dan kun je twee dingen doen. Of 10 km met de auto mee en dan samen weer verder of alleen verder lopen. Ik koos voor het laatste. Beginnen weer, eerst wandelend, dan weer sjokkend en dan weer iets wat op lopen lijkt. Gaandeweg wordt de natuur mooier en mooier met als gevolg; ik werd steeds vrolijker en vrolijker. Ongelooflijk maar waar, ik ben nu nog verbaasd als ik hieraan terug denk, maar ik liep als vanzelf deze etappe uit. Sindsdien denk ik te weten wat ‘diepgaan’ betekend.
Bij aankomst in Loozen nam ik vrijwel meteen afscheid van Prisca. Zij had de hele dag met Gijs gelopen en maakte ik kennis met Henri Thunissen. Henri zou ons de komende 2 dagen vergezellen.

Vrijdag 18 juni, deel 6: Loozen -> Rolde
Na het bekende ritueel de start van de voorlaatste etappe.
Henri ging als een speer, zoals verwacht. Gijs, Michel en ik in ons bekende gezapige tempo. Toch ging Gijs, ondanks zijn steeds vervelender wordende blessure, te snel voor mij. Weer besloot ik om alleen verder te gaan. Gestaag sjokkend, mocht je dit nog lopen noemen?, vervolgde ik mijn reis naar Pieterburen. Met als tussenstop Rolde. Vandaag mijn/onze eerste regenbui tijdens het lopen. Op ruim anderhalf uur voor het einde van de dag. Je zag de bui al van verre aankomen, ook dat is een mooi gezicht. Wat een plensbui. Maar ja, mocht ik klagen? Gezien de weersomstandigheden in de voorgaande dagen zeker niet. Na de laatste verzorgingspost van die dag leek er maar geen einde te komen, waar bleef die camping? Ook deze dag weer overleefd. Geweldig! Henri had knap gelopen ook Gijs had de dag weer volbracht. Dit kon voor hem nu niet meer fout gaan.

Zaterdag 19 juni, deel 7: Rolde -> Pieterburen
Het laatste gedeelte van de reis dient zich aan. Het is dan ook weer een drukte van belang vandaag. Janneke Cazemier loopt vandaag mee en in gedachten is zij al met de hele reis bezig, volgend jaar. Als Theo dit kan dan moet ik dat ook kunnen. Dat was ook haar motivatie voor haar 1ste 24 uursloop vorig jaar in Uden. Je kunt maar een reden hebben. Ook Henri start vandaag weer en kondigt aan het iets rustiger te doen dan gisteren.
En ‘onze’ Jan staat aan de start. Loper van het 1ste uur. Samen met zijn vrouw Marina. Zij was ook de eerste dagen erbij als begeleidster en supporter van Jan en ons. Hartstikke leuk dat zij erbij zijn vandaag. Het lijkt wel een reünie. Met Jan zijn knieën gaat het weer redelijk. Deze dag meelopen verzacht misschien de kater van het voortijdig moeten staken van zijn reis. Uiteraard staan Gijs, Michel en ik er ook weer. Na de nodige foto’s gaan wij onze reis vervolgen. Vandaag de laatste dag gaan wij naar onze eindbestemming, Pieterburen. Een gezellige boel, kletsend en lachend beginnen we met zijn allen. Al snel gaat het zoals verwacht. Henri op kop, iets rustiger vandaag zei hij nog vooraf. Dan Jan(neke) en Jan. Zou het aan de naam liggen? Dan komt Gijs, Michel en ik. Dan tot ieders verrassing komt bij het plaatsje Haaren, Prisca ons ook vergezellen. Ze kon het niet laten en was heel nieuwsgierig hoe het ons verging. En verder sjokken maar. In de stad Groningen even zoeken en vragen naar de juiste route. Dat ging redelijk goed. Buiten Groningen kwamen de lange rechte wegen en de wind. Laat ze maar lopen, ik kom er wel vandaag zeg ik nog tegen Michel. Op het laatst lopen we toch weer samen, Gijs en ik. Dan nog 19 treden omhoog -een bruggetje- 19 treden omlaag, oei, auw. Nog een klein eindje. Daar is het dan. Finish? Nee het einde van de reis. Samen met Gijs en Michel. Felicitaties over en weer. Geweldig wat een prestatie. Van Gijs, als enige alles gelopen.
Alle 503 km!! Ondanks zijn blessure. Zijn been ziet er niet uit. Michel, zonder wie dit avontuur in ieder geval minder goed was verlopen, alles gefietst. Een prestatie op zich. En ik? Ik ben hartstikke blij dat ik in ieder geval 7 dagen achtereen heb gelopen. Weliswaar 2 dagen niet de hele afstand maar toch. Superblij en ook wel een beetje trots op mijzelf. Ook trots op Michel en zeker ook op Gijs.
Dit is een reis die ik nooit zal vergeten.

Vergeef me als ik iemand vergeet maar ik wil iedereen bedanken: Michel, Gijs, Jan en Marina, Koos, Jan en Theo, het FA-team, Prisca, Gerrit, Henri, Janneke, 2 loopsters onderweg op de laatste dag hun namen ben ik helaas vergeten, Frida, Martha, Jan en Sietze.
Verder hoop ik dat Sietze zeker ook met Jan en met veel steun van zijn vrouw Frida en alle overigen die daarbij nodig zijn, deze reis nog lang blijft organiseren.

Heel veel dank voor jullie goede zorgen letterlijk en figuurlijk. Jullie waren heel lief.

Jan Knippenberg zei het al: ”Lopen is geen sport maar een manier van reizen, waarbij geest en lichaam zich voortdurend verplaatsen. Lopen is daarom kunst en geen middel ter bestrijding van welvaartskwaaltjes.”
Ik denk dat ik het langzaamaan begin te begrijpen.

Met hartelijke lopersgroet,

Theo Cloosterman.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
VERSLAGEN van Juni 2004
 
Alweer een organisatie van Iron Organisation en dat kon dus niet tegenvallen. We door-kruisten 3 dagen na elkaar het land van Herve over respectievelijk 26, 51 en 24 km. En dat het groen was, hebben we geweten. We liepen via onnoemlijk vele draaipoortjes doorheen kortgemaaide weilanden, door lang nat gras en door brandnetels. Ook groene beplante akkers met bieten, maïs en graan waren ons deel. Dan weer omhoog en omlaag, zigzaggend door prachtige bossen, nu en dan een kabbelend beekje. Het parcours dat met behulp van stafkaarten was uitgetekend en meerdere malen hertekend, was bewegwijzerd met roze of blauwe pijlen en merktekens. Onvoorstelbaar dat zoveel kleine, mooie paadjes voor velen eeuwig onbewandeld of onbelopen zullen blijven.

Op vrijdag zijn er uiteindelijk 25 starters te Herve die zullen trachten de geheime route naar best vermogen trachten te voltooien. Geheim, want op de briefing wordt enkel meegedeeld hoeveel km er te lopen zijn en welke kleur van bewegwijzering te volgen is. Een GSM met een noodnummer is voor iedereen beschikbaar. Van de partij zijn o.a. Bernard Godon, ‘le prince de Dogon’, winnaar van de wedstrijd in Mali en van de 100 km in Spa en André Depas, het nummer 6 van diezelfde 100 km. Henk Sipers en Jörg van Hamburg, 2 Marathon de Sables-lopers zorgen samen met Jos Vrancken voor een internationaal gezelschap. Henk deed vorige week nog de Nacht van Torhout en dat zal hij de komende dagen nog ondervinden.
Het startschot valt om iets over half 8 en mijn hoofddoel voor vandaag is proberen te finishen voor de duisternis valt. De 1ste kilometers loop ik rond de 6de plaats. Zoals gewoonlijk valt bergop tegen en verlies ik terrein, maar het afdalen gaat dan weer des te vlotter. Het is schitterend weer, zo’n 20° C, een prachtige blauwe hemel, windstil en een langzaam ondergaande zon. Het gevoel dat hier gecreëerd wordt, is iets om te koesteren. Die zon zal ons nog meer dan een uur prachtige beelden geven wanneer we van dal naar heuvelrug en daarna weer naar het volgende dal rennen. Ik slaag uiteindelijk in mijn opzet en bereik de kampplaats als 3de , samen met Réné en Philip, op een 3-tal minuten van de 2 koplopers. De kampplaats ligt in Julémont aan een riviertje in een afgelegen weide tegen een bos. Ieder kookt zijn potje en probeert wat bezwete kleren droog te krijgen aan het kampvuur. Rond middernacht zijn ook de laatsten aangekomen. Ik lig dan al in mijn slaapzak voor één van de meest klappertandigste nachten die ik ooit had. Het was een koude nacht en 4 lagen kleding kregen het kougevoel niet weg.

Ik vertik het om op te staan voordat ik de eerste zonnestralen zie en voel. De ijverigsten zijn al een uur aan het potteren. Ik ben tevreden met zelf gebakken muësliwafels en wat water en tegen 9 uur vertrekken we een prachtige zomerdag tegemoet, aanvankelijk rond de 5de positie en in een prettig tempo. Als ik na de 2de bevoorrading bij km 34 in positie 2 kom te liggen, krijg ik mentaal een 3de been bij. Ik finish na 51 km in 5u39 op een 2de plek op 20’ van Bernard, maar loop tegelijkertijd 20’ uit op René, nummer 3. Hiermee is de koers, wat de top 3 betreft, gelopen. Wasgelegenheid is er in het stromend beekje en vooral de voeten zijn blij met de abrupte afkoeling. Even later duikt Maiden op met een bak Jupiler; een pilsje voor iedere aankomer. Wat later wordt het kampvuur weer ontstoken nacht 2 tegemoet. Geen koude toestanden meer, maar een zachte, rustgevende regen houdt ons tijdens de nacht gezelschap.

Als de regen stopt, kunnen wij terug op weg voor de laatste 24 km. Na een km of 2 plaats ik een schijnaanval op de koppositie. Dit maneuver was voldoende om met nummers 1, 2 en 3 voorop te geraken. We forceren de zaak niet en samen lopen we terug richting Herve. Enkel tijdens de laatste kilometers wordt er niet meer gepraat. De finish wordt geroken en het tempo gaat geleidelijk de hoogte in richting 13 à 14 km/u. Voorwaar niet niks met de rugzak als ballast. Ik kraak en kreun maar begeef niet. Hand in hand lopen we wat later lachend over de eindmeet. Een plateau bier laat niet lang op zich wachten en de toon voor de rest van de namiddag is gezet.
‘Chez Yvonne’ worden we verwend met hartelijke spaghetti en ook de wijn is best te pruimen. De sfeer is buitengewoon en de amusementsfactor perfect. Op de prijsuitreiking wordt een actiefoto overhandigd met drank van de AA-drink sponsor. Een DVD met een videofilm van de wedstrijd wordt later per post opgestuurd.

Ik ben verplicht Alain en Fernand en alle goede zielen te bedanken voor deze mooie momenten. Ik weet zeker dat de vriendschap die hier ontstaan is, één voor altijd is!!!
Meer vriendschap en lopersgenot op http://www.lopersgeluk.tk !!!

Edwin Lenaerts 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
“Als je lichaam smeekt om te vertragen, moet je geest sterk genoeg zijn om door te gaan.
Als het bobijntje op is, is het natuurlijk op, maar we kunnen meer dan we denken door de kracht van onze geest.”

Dit zijn de woorden die Jean-Paul Praet me eens doormailde na één van mijn eerste vragen aan hem i.v.m. ultralopen.
Dit is tevens de samenvatting van mijn 2e keer 100km in Torhout.

Het ganse verhaal van mijn race ga ik niet meer doen. Ik heb ongeveer tot 80km gevochten voor de eerste plaats en heb verloren van 2 profs met een pak ervaring.

Wel wil ik eventjes een aantal zaken kwijt:

Jos (Cleemput), Ik heb het gehaald kerel. Ik hoop dat je tevreden bent, alhoewel ik vermoed dat je wel één of andere constructieve opmerking zal hebben.

Ik bedank in de eerste plaats mijn vrouw, die al 18 jaar volledig achter me staat.
Ze is nog gekker dan ik want ze waagt het om met 3 kinderen (waaronder een baby) vanuit het verre Stekene als verrassing naar Torhout te komen. Ze moest daarvoor 2 x 30’ stappen, bussen en 2 treinen nemen.

Jan Vandendriessche mijn coach die me net op tijd klaar heeft gekregen. Met een minimum aan training heeft hij me toch zo’n sterke prestatie laten lopen. Een man die me geleerd heeft op tijd te relativeren.

Simon Scherpenberg, mijn vorige coach, die de deur naar het ultralopen voor me heeft geopend. Je bent een groot trainer als je kan toegeven dat je niet meer over de mogelijkheden beschikt om een atleet te begeleiden. Je bent nog een groter trainer als je op zoek gaat naar iemand anders om je atleet aan over te dragen.

Jean Van Onselen, mijn eerste coach. 11 jaar heeft hij me “gesoigneerd” en erop toegekeken dat ik niet opgebrand was tegen de tijd dat ik echt moest presteren.
Ziehier het resultaat.

Luc Hendrickx, Journalist van het Nieuwsblad. Hij volgt me al jaren en schrijft heel veel mooie artikels over me. Dank zij hem behoud ik elk jaar mijn sponsoring en krijg ik er in de toekomst misschien nog nieuwe bij.
Ik wens hem trouwens een fantastische trouwpartij zaterdag 26 juni, en veel geluk.

Alle ultra-atleten die me gesteund hebben en hopelijk blijven steunen: Jean-Paul, Rik, Emile,…..

Ivan Degrieck die me vlak voor de start meedeelde dat ik me niet onder druk moest laten zetten en dat ik me nu nog niet moest bewijzen. Het waren bevrijdende woorden die zeker hun uitwerking tijdens de race hadden.

Mijn sponsors Adidas en Marathon - Sport. Die het nog durven om in deze moeilijke tijden te investeren in een atleet die dan nog een minder populaire tak in de atletiek beoefend.

Hen die ik vergeten ben………

Het lijkt een beetje op de speech na een Oscaruitreiking, maar ik vind dat dit ook eens kan. Al deze mensen hebben er voor gezorgd dat ik vrijdagnacht een geweldige prestatie heb neergezet. Ik hoop natuurlijk dat er nog betere komen.

Marc Papanikitas 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Ik had nog niet eerder in de nacht van Vlaanderen gelopen. Van vele kanten had ik gehoord dat het een spektakel van jewelste was. Wel erg druk, maar ook erg leuk. Met veel publiek, goed geregeld en gezellig.

Dus vertrok ik vrijdagmiddag vol goede moed naar Torhout in het Vlaamse land. Het is een hele rit vanuit Culemborg, met onderweg af en toe veel regen. Dat beloofde niet veel goeds voor de avond. De start was om 20.00 uur. Om 19.00 kwam ik in de sporthal, dus ruim op tijd. Alleen nog even mijn nummer ophalen. Toen ik de enorme rijen wachtenden zag die dat ook wilden zakte de moed me in de schoenen. Er stonden misschien wel 100 lopers en wandelaars te wachten tot ze geholpen werden door één van de vijf medewerkers. Ik besloot me maar ter plaatse in te schrijven en de voorinschrijving te laten voor wat die was. Het koste een paar euro extra, maar het leverde enorm veel rust en tijd op. In ieder geval welbesteed geld.

De start was vlakbij, net buiten de sporthal. Het was er verschrikkelijk druk. Alles stond door elkaar, 100 km-lopers, 10 km-lopers en de marathonners, oud en jong, groot en klein, het was een bont gezelschap. Ik sta bijna achteraan, dus na het startschot kom ik maar langzaam op gang. Het is te druk om hard te lopen. Eerst gaan we door het bochtige Torhout, langs drukke terrassen, barbecue’s, en heel veel publiek. Opschieten zit er nog steeds niet in. Maar dat is niet erg, er is genoeg te zien en te horen. Dat Vlaamse dialect is echt abracadabra voor mij en ik kan me haast niet voorstellen dat ze het zelf wel begrijpen. Maar het klinkt wel erg gezellig. Ik wilde het vandaag rustig aan doen en een strak tempo handhaven. En dat lukte goed. De eerste helft ging in ruim 1:52, de tweede helft ging drie minuten sneller zodat ik finishte in net iets minder dan 3:42. Maar de tijd was vandaag niet belangrijk. Het was genieten geblazen. Op de 10 km deden ook veel jongens mee van zo rond de 10, 12 jaar. Dat is dan na de start keihard weg en dan langzaam inzakken en bij de vijf km stukken wandelen. Sommigen wilden zich niet laten kennen en verzonnen listen . Zo zag ik er drie die net deden of ze moesten plassen. Ze maakten de bekende bewegingen van kont achteruit, handen in het kruis, plassen, de boel weer op zijn plaats leggen etc. en weg waren ze weer. Maar, er werd geen druppel geplast. Niet geplast, maar toch lekker gerust.

Er zijn ook veel 100 km lopers, zowel mannen als vrouwen. Ze gaan maar door, en velen in een tempo waarin ik de marathon loop. En dat zijn dan niet eens de snelle mannen en vrouwen want die lopen ver voor mij. Ook Henk Sipers loopt mee voor zijn 9de 100 km in de Nacht van Vlaanderen. Petje af voor Henk. We kletsen wat, maar al gauw ga ik door. Maar niet alleen voor Henk, maar voor al die 100 km-lopers, heb ik grote bewondering. Zelf hoop ik in september mijn eerste 100 te lopen en ben erg benieuwd wat dat gaat worden.

Na een ronde van 10 km moet er nog een ronde van ruim 30 km afgelegd worden, door gehuchten, over lage heuvels, langs groepjes huizen en door een kasteelbos van een sprookjeskasteel met een prachtige vijver. En dat allemaal in een steeds donker wordende wereld, met schitterende luchten van oplichtende wolken in de late avondzon. Heerlijk lopen is dat en als je dan ook nog in plat Vlaams aangemoedigd wordt is alles perfect. In een heel klein plaatsje, de naam is me ontschoten, maar het eindigde op ‘gem’ zoals zoveel plaatsjes daar, staan de mensen in de deuropening te kijken en te applaudisseren. Eén van hen is een klein, krom en oud vrouwtje. Toen ik haar met handopsteken bedankte riep ze met schelle stem: “zie je wel, hij kent me nog wel, ja ja hij kent me nog”. Kennelijk was ze er niet helemaal meer bij en verwarde ze me wellicht met een oude liefde. Ik ben snel verder gegaan. Ze was me te oud.

Opeens loop ik weer op bekend terrein, hier hebben we de eerste ronde ook gelopen, maar dan de andere kant op. Dat betekent dat het er bijna opzit. Het is stil geworden langs de weg, maar het is ook al 23.30. Na een bocht komt de bebouwing van Torhout weer in zicht. Nog een bocht en dan opeens is er overal publiek, publiek dat de kelen schor schreeuwt, dat zwaait en je, met een pilsje in de hand, luidruchtig aanmoedigt. Hartstikke leuk. In de laatste bocht worden de marathonners van de kanjers van de 100 km gescheiden en 30 m verder is de finish. Direct na de finish staat Jack Hendriks die mij enthousiast begroet.
Samen gaan we op weg naar de sporthal om ons om te kleden en daarna naar huis. Ik moet nog bijna net zo lang rijden als ik gelopen heb!

THEO DE JONG
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]