Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
3 aug 2017
Eiger Ultra Trail en Swiss Irontrail
17 jul 2017
De 6 uur van Aalter 16-07-17
15 jul 2017
BELFAST
12 jul 2017
Van lopersblok naar schrijversblok - een pelgrimstocht in Sint Annen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* 27 aug 2004: Nieuwe marathon in Hamburg
* 3 aug 2004: In zeven dagen van Geneve naar Basel
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2004
 
22-08-04 Blankenese-Hamburg

Na met Jörg, mijn kameraad van de Marathon des Sables waar ik ook de Foulee Verte mee had gedaan, afgesproken te hebben dat we zouden deelnemen in Blankenese nu deze marathon dus. Ik ( Henk Sipers) voelde me van te voren zeer slecht en had overal pijn. Mijn rechter knie, na de val in de Monschau marathon nog steeds pijnlijk, mijn linker enkel, omgezwikt twee weken voor Monschau, en mijn heup, een overblijfsel van mijn hernia hetgeen zich regelmatig presenteert. De laatste tijd had ik alleen maar last van kwaaltjes, net als in de tijd toen ik nog hele triathlons deed.

Ik wilde deze marathon als training lopen en vooral om de Suunto hartslagmeter met interface, uit te proberen. De marathon kostte 49 euro en we moesten nog eens 3 Euro betalen voor de huur van een immense chip. Deze had ik nog nooit gezien. Het was de eerste maal dat deze marathon werd gehouden en dat was ook te merken. De start was te laat en chaotisch. Ik moest na 2 km al een sanitaire stop maken maar het tempo was goed. Ik probeerde mijn hartslag rond de 150-155 te houden en vooral mijn eigen tempo lopen en niet proberen anderen te volgen. We moesten veel bergop en bergaf. Door bossen, dan weer enkele tientallen trapjes op en weer na beneden. Na afloop bleek dat we in de eerste helft 280 hoogtemeters hadden gehad volgens mijn Suunto. De tweede helft was zo goed als vlak en maar goed ook want de eerste helft had veel moeite gekost. Ik passeerde toen in 1 uur 38 min.

Er was de eerste helft redelijk veel publiek. Aan de marathon deden 120 mensen mee, de halve iets meer dan 2000 en de 11 km ongeveer 1000. Na 15 km werd ik pas ingehaald door de eerste 5 van de halve, die 10 minuten later waren gestart. Een ieder zal de zwaarte van de eerste helft onderschat hebben. Ik had ze eerder verwacht en de rest heb ik niet meer gezien daar wij afbogen bij km 18. Daarna liepen over veldwegen en rustige asfaltwegen. De man met de hamer kwam eigenlijk niet, alleen het tempo zakte op een gegeven moment en als het bergaf ging na enkele stijgingen op het laatst, dan was dit zeer pijnlijk. Ik finishde als 14-de in een tijd van 3 u 21 min 5 sec en was tevens eerste in mijn categorie ( 45 +). Dit had ik van te voren echt niet verwacht maar het geeft de burger weer moed en ik kan weer doorgaan met mijn voorbereidingen voor Winschoten.

Jörg liep 3 u 43 min met rugzak. Volgende maand begin ik ook weer langzaam met de rugzaktrainingen als voorbereiding op de 5-daagse Trail du pays Dogon in februari 2005. Daarna blijf ik regelmatig trainen met rugzak daar ik ook al plannen heb voor 2006. De enige bekende die ik trof was Horst Preisler, maar die tref ik eigenlijk overal. Volgende week rondje Voorne ( 50 km ) met hartslagmeter en me weer rustig houden. Als dit goed gaat nog enkele lange trainingen en dan Winschoten ( 100 km)

Henk Sipers
meer info op:
http://members.home.nl/ultrasport/index.htm
http://www.zandmarathon.tk
http://www.zandmarathon-dogon.tk
 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Met enkele weken vertraging (net een deugddoende vakantie achter de rug)wil ik toch de Ultraned bezoekers berichten over onze deelname aan de Jura Marathon.
Samen met Rudi Vercruysse vertrok ik begin juli naar Geneve. We hadden ons ingeschreven voor Europa’s langste meerdaagse bergloop. Vorig jaar hadden we samen de smaak te pakken gekregen in de Transardennaise. Maar de Jura Marathon is toch nog andere koek. In zeven dagen van Geneve naar Basel over een afstand van 323km en dit allemaal door het Jura gebergte. Twee weken voor de start was Rudi nog vicekampioen van Belgie(bij de senioren) op de 100km geworden in Torhout. Ik had me door een verzwikte voet moeten beperken tot een rustige marathon. Niet ideaal dus met zo’n uitdaging voor de boeg.
De kennismaking met Geneve viel niet echt mee maar dat was onze eigen fout. Geen van beiden had de formulieren met het telefoonnummer van de inrichter en de plaats van afspraak mee. Toch vonden we de refter van de universiteitstad en algauw begon de kennismaking met enkele andere deelnemers. De eerste nacht werd doorgebracht in een atoomschuilkelder, dus veiliger konden we niet overnachten.
Op zondagmorgen begon het echte loopavontuur na een korte busrit door Geneve. Eerst een 25km redelijk vlak met een steeds mooier en dichterkomend zicht op het Juragebergte. De eerste serieuze klim mocht er direct wezen:12km lang met stukken tot 18% stijging. Eenmaal daarover doken we de natuur in t. t. z. weiden met koeien(met bellen). De eerste 45km hadden voor niemand problemen veroorzaakt en de eerste namiddag en avond waren heel gezellig. 109 Lopers van verschillende nationaliteiten en allemaal in de ban van de natuurloop. Tel daarbij nog de vele helpers en begeleiders, het is een grote groep die allemaal moeten eten en slapen. De organisatie mag dan ook perfect genoemd worden. Slapen deden we in sporthallen, door de plaatselijke stadsbesturen ter beschikking gesteld. Eenmaal waren er geen slaapmatten voldoende geleverd maar dan konden een aantal(waaronder ik en Rudi)overnachten in een nabijgelegen jeugdhotel.
Het eten was heel verzorgd en lekker. De Belgen, wij dus, vormden al vlug een groepje met de Nederlanders, Rob en Jos. Ook de twee Canadese koppels zaten altijd bij ons in de buurt. In de lage landen is Engels meestal geen probleem wat je niet kan zeggen van de meeste Duits-sprekenden.
De tweede dag sloeg het mooie weer om en vanaf nu ging het steeds vaker regenen. Dat is beter weer om te lopen natuurlijk maar het nadeel was dat de vele beklimmingen en afdalingen extra bemoeilijkt werden. Rudi had de tweede dag een beetje een terugslag van zijn Nacht Van Vlaanderen twee weken terug maar vanaf dag drie liep hij steeds beter en beter.
Ik was tevreden want alhoewel mijn voet goed ingetaped was , moest ik toch extra aandachtig zijn op de meestal heel ruwe ondergrond.
Op het einde van de vierde dag kreeg ik daarbij nog pijn in het linkerscheenbeen. Door het afdalen begon er een zich een ontsteking te vormen. De arts van de wedstrijd(die ook meeliep en zelfs de wedstrijd won)gaf me een paar ontstekingsremmers. Verder kon hij niet veel doen, zei hij. Opgeven wilde ik natuurlijk niet maar indien de pijn en de ontsteking teveel verergerde, zou ik toch moeten stoppen. ’s Avonds aan tafel zei Jos, die zijn voet verzwikt had , dat hij de laatste drie dagen bij de finishers ging starten. Je kan er namelijk als het bij de wedstrijdlopers(de runners) niet meer lukt, starten bij de Finishers. Dan start je s’morgens twee uur vroeger maar heb je ook twee uur meer tijdslimiet. Als je binnen de gestelde zes uur (van de runners)niet binnen bent, moet je normaal de volgende dag starten bij de finishers. Met onze kwetsuur was het verstandiger vrijwillig te profiteren van die extra twee uur.
Dag vijf liep ik dus in de voorhoede en waar het teveel pijn deed(bergaf op harde ondergrond)wandelde ik zoveel mogelijk om toch maar Basel te halen. De drie laatste dagen zijn ook de langste in afstand, 53km, 49km en 50km. Reken daar nog de bergen waar de inrichters de zware hellingen niet uit de weg gaan.
Er waren reeds een aantal uitvallers maar de meesten beten door alhoewel er in de douches steeds meer blauw te zien was. Blauw afkomstig van valpartijen en verzwikkingen. Op dag zeven werd het startuur nog met een uur vervroegd om het afsluitend etentje in Basel niet te laat laten worden. Zo stonden er om zes uur ‘s morgens een dertigtal lopers in de gietende regen klaar om de laatste 50km naar Basel te overbruggen. De groep finishers was de laatste twee dagen enorm toegenomen omdat velen de gestelde limiet niet meer haalden.
We waren 7 dagen terug gestart aan de Rhone en het moment dat je Basel binnenloopt langs de Rijn krijg je echt kippenvel. De laatste 15km voel je door de adrenaline helemaal geen pijn meer en het polshorloge dat je als beloning ontvangt mag dan wel geen Rolex zijn, toch is de emotionele waarde heel groot.
Een prachtige wedstrijd, veel nieuwe vrienden ik durf het sterk aanraden aan iedereen die de ultraloop in het hart draagt.

Cedric Proot 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]