Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
21 mei 2017
Bazel
12 mei 2017
Verslagje van onze vakantie EMU2017
4 mei 2017
Stumilak 2017 race report
25 apr 2017
Texels best
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 31 mei 2004: Meteen onder de 10u in eerste 100 km
* 26 mei 2004: Vijftiende marathonoverwinning in Almere
* 25 mei 2004: Westerwald Hemelvaart 2004
* 23 mei 2004: Een marathonnetje tussen de soep en de patatten
* 4 mei 2004: Vieve veertigers voltooien veldslag Diever
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2004
 
Zaterdag 30 mei, la Trace des Fees, circa 100 km, circa 3.200 hoogtemeters.

Wat een genieten, het ultieme genot. 1 met de natuur. Een trail die zijn weerga niet kent. En alles gratis & voor niets. Een schuldgevoel overmant me, niets betalen. Het volgende was geheel gratis: spaghetti, een overnachting, ontbijt, een patatje, broodje brie, verzorging onderweg en niet te vergeten de inzet van alle vrijwilligers welke klasse werk afleverden. Woorden heb ik er niet voor maar super met dank aan Les Coureurs Celestes.

Zaterdag 03.30 uur loopt de wekker af. 05.15 starten we in Tiege met circa 130 lopers in het ochtendschemer. Het zal een dag vol avontuur worden. Thijs Roest vertelde me dat hij de hele week al bezig was met deze trail. Ik begrijp hem, mijn gevoel is hetzelfde.

O.a. een routebook, mobieltje (ja,ja dat onding), veel water, energierepen en geld vergezellen me.

Een verslag maken lukt me niet echt, mijn hoofd zit vol met beelden, impressies maar mijn pen kan deze niet verwoorden. La Trace des Fees voelt als verliefd zijn welke toch ook niet onder woorden is uit te drukken. 1 dezer dagen (misschien vandaag al) staan foto's op http://www.funrunner.loopt.nl, de site van Willem Mutze. De natuur, kabbelende beekjes, de wateren, de panorama's, de ongerepte natuurpaden, de rustieke dorpjes, de Belgische ezels, het vee op de boerderij, de heidevelden, rotspartijen alles in optima forma. Hardlopen is echt de meest pure vorm van voortbewegen, van genieten. Je gedachten vallen in het niet bij het aanschouwen van dit alles.

Samen met Edwin Douma heb ik deze trail gelopen. Onderweg hebben we nog 3x een cafeetje bezocht voor een cola. We zijn 2x (voor mij niet de laatste keer, zie einde verslag) verkeerd gelopen en voelden beide hetzelfde. Op een gegeven moment stoppen we. We horen slechts het voortkabbelend water en een vogel fluiten. Wat wil je nog meer.

Na 3 valpartijen begint een rib vervelend te doen maar finishen zal ik! Willem Mutze is wat dat betreft een voorbeeld. Hij presteert het met o.a. een ontsteking in zijn been te finishen. Hetzelfde geldt voor Jos Vrancken, gevallen met zijn fiets voorafgaande aan deze trail. Voor Kees (zijn achternaam ?) geldt hetzelfde, onwillige bovenbeenspieren. Alle zijn gefinisht! Chapeau!!!

Tijdens de loop passeer ik een Nederlandse gezinnetje welke aan het picknicken is in het bos. Zegt het kleine Nederlandse meisje: "Ze lopen wel langzaam" waarop ik zeg dat het 100 km is. Vervolgens zegt ze: "100 km dat is niet weinig". Langzaam en niet weinig is een waarheid als een koe.

Na verrassende slotkilometers worden Edwin & ondergetekende onder luid applaus in de tent binnengehaald. Wij zijn ook winnaars en zo voelen we ons ook.

Het na afloop uitdelen van de t-shirts vindt origineel plaats. Middels de rangschikking. 1 voor 1, het duurt effen maar wat is nu tijd na zo'n geweldige dag?! Iedere loper die het t-shirt ontvangt wordt door Les Coureurs Celestes persoonlijk gefeliciteerd en gezoend. Terugrijdend naar Nederland beseffend wat het een dag van genieten was, rijd ik pardoes verkeerd in het Ruhrgebied. De 3e keer van vandaag. Hoe vaak stoot een ezel zich al weer ...?

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
VERSLAGEN van Mei 2004
 
Op 22 mei moest het dan eindelijk gebeuren, de 100 km van Stige. Afgelopen winter had ik besloten om mijn maagdelijkheid op 100 km gebied te verliezen in Denemarken. Van Henk Harenberg en Ben Mol had ik gehoord dat het parcours daar niet al te zwaar moest zijn en omdat we een goede kennis hebben wonen in Denemarken leek het ons een leuk idee om hem weer op te zoeken, net als vorig jaar toen ik het combineerde met de marathon van Kopenhagen.
Op woensdag rijden we richting Puttgarden waar we overvaren naar Denemarken en uitkomen bij wereldstad Hove, een klein dorpje aan de kust van Seeland waar onze kennis een zomerhuis heeft. Eerst een paar dagen rustig voorbereiden en bijkletsen. Het valt ons op dat we hier in een prachtig stukje Denemarken zitten: golvende groene heuvels, bloeiende koolzaadvelden en een mooie kustlijn. Ik loop op donderdag alvast een stukje in op Deens grondgebied en dat valt nog niet bepaald mee. Nog een beetje loom van de reis misschien en van het verder niets doen maar ik loop als een ouwe krant en kan me moeilijk voorstellen dat ik over 2 dagen 100 kilometers ga proberen te hobbelen. Maar goed, dat zien we overmorgen dan wel weer.

Vrijdag verkassen we naar Funen, het middelste eiland waar Stige is gelegen en we vinden al snel de school waar de inschrijving is en de sporthal waar we kunnen overnachten. Stige is een klein dorpje waar veel bloementuinders te vinden zijn en een paar grote schoorstenen van de energiecentrale vlakbij zijn behoorlijk gezichtsbepalend. Het is een beetje het Westland in het klein zeg maar. Misschien niet de meest inspirerende omgeving om 10 uur hard te lopen maar wel geruststellend vlak. Op vrijdagavond voor de grote dag gaan we nog lekker aan de koolhydraten tijdens de pastaparty, voor een luttel bedrag schotelt de organisatie ons 2 keer een ontbijt en 2 keer avondeten voor en het overnachten is gratis. Wat dat betreft vind ik dat ze het hier fantastisch geregeld hebben. We maken kennis met een paar Zweden en Denen. De Nederlands inbreng zal dit jaar moeten komen van Willy Jonkers en mij, we zijn allebei in ieder geval benieuwd naar wat ons morgen brengen zal. Het valt ons trouwens op dat de gemiddelde leeftijd van de deelnemers hier een stuk lager ligt dan bij een ultraloop in Nederland.

Vanaf 05:30 uur ontbijten dus dat is niet bepaald uitslapen op zaterdag. Toch valt het me mee, je bent vooraf toch wel bezig met zo’n wedstrijd dus sta ik op met het gevoel van: laat het nu maar eens beginnen. Voor de verandering geen Brinta ontbijt maar wel prop ik me vol met allerlei graanproducten, broodjes en een paar bakken koffie. Nog even kijken wat we gaan aantrekken; temperatuur is maar een graad of 5, verder wel een strakblauwe hemel maar ik besluit maar gewoon een tight, thermohemd en jasje aan te doen want ik ben hier niet gekomen om kou te lijden. Dan krijgen we nog een paar instructies in het Deens en bij gebrek aan een startpistool roept iemand maar heel hard PANG en gaan we onze eerste ronde in. Vorig jaar waren het 5 rondes van 20, dit jaar zijn de rondjes 10 kilometer. Organisatorisch iets makkelijker te behappen en ik heb er geen problemen mee want je hebt meer kans om te wisselen van kleding mocht dat nodig zijn.

Het grote doel vandaag is natuurlijk uitlopen maar ik vind wel dat ik een beetje aan mezelf verplicht ben om in ieder geval te proberen om onder de 10 uur uit te komen; als je een marathon in 2:59 kan lopen moet dat toch mogelijk zijn. Desalniettemin is het lopen van een marathon natuurlijk niet hetzelfde als een 100 kilometer. Je zult je krachten nog beter moeten verdelen, te snel starten zou zomaar tot gevolg kunnen hebben dat je na 60 km moet uitstappen en daar heb ik dus geen trek in. Na de eerste 50 kilometer wil ik 10 a 15 minuten overhouden op 5 uur en dat lukt goed want ik kom door in 4 uur 50. Deel 1 geslaagd dus want het loopt redelijk soepel en qua wind en temperatuur is het ook allemaal goed te doen. Af en toe heb ik wat met Willy opgelopen en ook met een vriendelijke Deen die naar de mooie naam Mustapha luistert, zijn roots liggen dan ook in Marokko. Vorig jaar deed hij hier ook een poging en kwam tot 80 kilometer en hij is vast van plan om dit jaar wel de 100 te halen. Het zou hem uiteindelijk lukken, ruim binnen de 11 uur.

Vanaf km 60 gaat het allemaal iets stroever. Helaas is mijn horloge op tilt geslagen dus weet ik niet wat mijn tijd is. De stopwatch werk uiteindelijk wel weer en per kilometer, die overigens goed staan aangegeven, neem ik af en toe de tijd op en ik klok steeds een tijd tussen de 5:35 en 6:00 minuten. Jammer vind ik het dat de organisatie geen grote klok heeft neergehangen zodat je bij iedere doorkomst je tijd kunt checken. Eigenlijk ben ik teveel gefixeerd op die tijd besef ik op een gegeven moment en ik probeer me te concentreren op het lopen zelf. Dat gaat moeilijker en moeilijker, ook al doordat de eerste regenbui begint los te barsten. Er ontstaan grote temperatuurverschillen want na regen komt zonneschijn en dus is het ene moment zonnig en benauwd en kan het een half uur later weer koud en zeer vochtig zijn. Bijkomend probleem zijn mijn schoenen. Ik dacht dat ik ze na 200 trainingskilometers genoeg had ingelopen voor deze wedstrijd maar mede doordat mijn voeten inmiddels drijfnat zijn voelen ze wat te klein aan en voel ik beide grote tenen protesteren. Ik besluit echter niet van schoenen te wisselen want dat leverde me in het verleden alleen maar meer problemen op dus effe bijten en doorstiefelen. Het zal me uiteindelijk 2 grote blauwe teennagels opleveren.

Op een gegeven moment ben ik dan op ¾ van de wedstrijd. Ik maak de balans op: voel me nog redelijk maar ben onzeker of ik in dit tempo nog 25 kilometer door kan gaan, wat echt wel nodig is om binnen die 10 uur te blijven. Het is natuurlijk vanaf hier ook een beetje onbekend terrein voor mij, boven de 75 kilometer en daar moet ik (mentaal) duidelijk een beetje doorheen. Tussen 75 en 85 km zijn niet fijn. Echt oudhollands afzien zullen we maar zeggen. Ik moet mezelf een paar keer vermanend toespreken om niet te gaan wandelen en die 10 uur eindtijd laat ik maar een beetje wegglijden. Heel blijven, daar gaat het me nu om. Dan zit ik op 90 kilometer en mag de laatste doorkomst maken. Ik klok nog een blikje cola weg, heb absoluut geen zin meer maar ga toch maar door want om nu nog te stoppen is ook zo wat. Het gekke is dat ik na 2 km weer vleugeltjes lijk te krijgen en die laatste 8 kilometer gaat het tempo drastisch omhoog en haal ik de een na de ander nog in. Ongelofelijk dat het net nog zo zwaar ging maar met de haven in zicht lijkt alle vermoeidheid weg te smelten. Nog één keer de trottoirs op en af door de kassengebieden en langs de tuinderswoningen, 2 keer de bocht om en zie eens aan, mijn eerste 100 km wedstrijd zit erop! Wat heel gemeen is dat ze in de laatste kilometer op een grasveld vóór de doorkomst nog een doolhofje hebben verzonnen om aan de 10 kilometer te komen maar dat kan er ook nog wel bij. Helemaal happy ren ik over de finishstreep en ben eigenlijk toch wel benieuwd naar mijn eindtijd. Ik verwacht zelf zo’n 10 uur en 10 minuten maar ik krijg gelijk een finishcertificaat in mijn handen gedrukt wat mij vertelt dat ik het in 9 uur en 58 minuten heb geklaard. Dat maakt je dag dus pas echt goed want dat staat best goed op je lopers c.v. Ook Willy blijft stug doorgaan en zal uiteindelijk ruim een uur later finishen.

Dat gekke hardlopen houdt me de laatste jaren behoorlijk bezig en ik vergelijk het lopen van al die wedstrijden een beetje met een kralenketting waar je steeds weer een mooi exemplaar probeert aan te rijgen. Wat mij betreft hoorde daar in ieder geval één keer een 100 kilometer wedstrijd bij. Deze wedstrijd was het in ieder geval weer waard om er bij te rijgen maar het smaakte wel naar meer want ik denk dat ik beter moet kunnen.
Vaak zijn het toch die min of meer onverwachte wedstrijden die soms kleine juweeltjes blijken te worden in je herinnering (Zoals Diever 3 maanden geleden) en zijn de lopen waar je soms maanden naar toe leeft minder dan je ervan verwacht. Wat dat betreft viel Stige mij zeker niet tegen maar qua parcours en beleving kan ik het afgelopen jaar wel een paar wedstrijden opnoemen die mooier waren en waar ik beter liep maar hoofdzaak is dat ik mijn doelen bereikt heb en weer een hele leuke buitenlandse ervaring erbij heb.

Jan van de Erve
24/05/04

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Na mijn 15de marathonoverwinning in Almere eerst een woordje van lof voor de organisatie.
Deze natuurmarathon met 2 Belgen op het podium en 4 in de top 10 waren de organisatoren ook heel tevreden. Dat Wim nog derde werd bewijst zijn vorm en dat belooft goed te worden in Firenze-Faenza.
De tweede van de wedstrijd Leus Frankie is een streekgenoot van Rafke (Emiel Dierckx) die zijn besttijd met 2 min. verbeterde en is dus ook heel tevreden.
Gezien de verre verplaatsing (265km) was ik zeer traag gestart (na 1 ronde van 7 km 29.30).
Na anderhalve ronde telde ik 2 min. 30 achterstand, een ronde later 2 min. 50 en werd het tijd om een tandje bij te steken. Toen ik anderhalve ronde van het einde nog 1 min. 30 moest goedmaken begon ik efkes te twijfelen.... maar op 4 km van de streep had ik de koploper gevat.
Met deze wedstrijd heb ik weer iets recht gezet nl. ik had nog nooit een marathon gewonnen met het nr 1, en met deze is dit nu ook geschied.
Eind goed, al goed. En voor mijn tegenstrevers mag ik nu wel snel sterven denk ik.... Hopelijk mag ik nog horen "En hij bleef maar leven...."

Lucien Taelman
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Wie regelmatig zo als ik de site van Ultraned bezoekt moet het opgevallen zijn dat veel lange afstandslopers graag over hun verrichtingen schrijven. Aangezien ik regelmatig deze berichten lees vond ik het nu tijd om mijn bijdrage te leveren. Ik wil me echter geen ultra-loper noemen en een schrijver ben ik evenmin.

Vorig jaar rond deze tijd las ik een stukje van Vincent Schoenmakers over een loop in het Westerwald hoe mooi en goedkoop dat was geweest. Nu heb ik in het verleden diverse malen in het Westerwald gewandeld en zijn beschrijvingen van het landschap waren voor mij zeer herkenbaar. Ik kreeg het verlangen om daar nog eens rond te kijken. Zo ontstond het idee om het volgende jaar ook mee te doen aan deze loop. Er was echter voor mij in ieder geval één probleem de afstand. 50 km. Voor alle ultra-lopers waarschijnlijk geen grote opgaaf. Als je nog maar 3x een marathon hebt gelopen en 51 jaar oud bent, ligt dat in mijn beleving toch wat anders. Gelukkig was één van de opmerkingen van de kennissen van Vincent loop deze loop als een training. En dat leek mij in mijn situatie een goed idee. Het lopen van de afstand ruim onder je mogelijke maximale snelheid. Ik heb mij uitvoerig georiënteerd over hoe je, je op een dergelijke afstand voor moet bereiden. Bijna een halfjaar heb ik me voorbereid door middel van training. Zo stond ik dit jaar in Rengsdorf aan de start van de Westerwaldloop. Mijn zoon, die niet zo’n geweldige liefhebber van lange afstanden is, kon ook de uitdaging van deze loop niet weerstaan. Ook hij had geprobeerd zich goed voor te bereiden. Hij had het tijdens de voorbereidingen, wegens een knieblessure, wekenlang het rustiger aan moeten. De laatste twee weken voor de loop had hij hierom zelfs helemaal niet gelopen. Het feit dat je tijdens het lopen ook nog beslissen kon een kortere route (21 of 31 km) te lopen was voor hem reden toch mee te lopen. Hoewel vol trots de loop als internationaal wordt gepresenteerd. Heb ik daar niets van gemerkt. Dat was op zich voor mij ook helemaal niet erg. Het informele is de kracht van deze loop. Geen startschot, geen klok, je eigen tijd opnemen. Geen championchip maar een stempelkaart. De beleving belangrijker vinden als een snelle tijd. Nu ik kreeg volledig waarvoor ik gekomen was. Veel stilte, bossen en gorgelende beekjes. Ook bijzondere vergezichten waren mijn deel. Mijn zoon hield het tempo laag maar koos niet voor een kortere route. In dit heuvelachtige land is het veel klimmen en dalen. Voor een knie is dat naar mijn idee extra belastend. Maar het ging goed. Op ongeveer 25 km haalde we een groepje lopers in. Eén van hen probeerde het tempo wat te verhogen en met ons mee te lopen. Hij kreeg van een van zijn medelopers echter de opmerking dat als hij harder wilde dat het bij de 35 km vroeg genoeg was. Hij luisterde en liet ons gaan. Het reeds genoemde klimmen en dalen maakte voor mij de afstand tijden de laatste 40 en 45 km zwaar. Op het 45 km-verzorgingspost kwam de groep die we eerder gepasseerd waren ons weer achterop. Ik zag dat ter plaatse ook cola als drank werd aangeboden en herinnerde me de door ultra-lopers veel geroemde werking. Ik vergat de raad om nooit nieuwe dingen tijdens zo’n lange loop uit te proberen en dronk een flesje leeg. Daarna waren mijn gedachten als ik bij dit passerende groepje aan kan haken is dat heel mooi. Dat lukte. Bij een lange afdaling kreeg ik zelfs het gevoel dat de zich inhielden. Ik kon het niet laten om toen er toch nog even alleen vandoor te gaan. Het is geen wedstrijd verdween even uit mijn hoofd. En een minuut voor dat groepje waar mijn zoon bij was blijven lopen finishte ik. In plaats van de geplande 5:30 werd het 5:55. Na de wedstrijd konden we heerlijk uitrusten bij het zwembad.

Konklusie
Als je van een informele loop houd met een goede verzorging en veel natuur zoals ik dan is dit een geweldige loop. Lees ook het stukje van Vincent Schoenmakers van vorig jaar er nog eens op na of kijk eens op tv-rengsdorf.de

Han Pelgrim


 

 
[ top pagina ]