Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
12 jul 2018
Ik loop weer!
29 jun 2018
Lavardeo Ultra Trail
25 jun 2018
STUNT100 2018
19 jun 2018
Zugspitz Ultratrail 2018
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* 29 jul 2005: Jan Suijkerbuijk in WK 24u
* 24 jul 2005: Bram van der Bijl in zevendaagse etappeloop
* 24 jul 2005: Henk Sipers in de Bärenfells trail marathon/ultra 2005
* 24 jul 2005: SELF TRANSCENDENCE 24 / 48 HOUR RACE KEULEN
* 19 jul 2005: Zomeravondpret in Diever.
* 19 jul 2005: Presteren en genieten in midzomeravond marathon
* 19 jul 2005: Drie keer is geen scheepsrecht ...
* 17 jul 2005: Diever ...
* 14 jul 2005: Genieten
* 12 jul 2005: ALMERE BUITEN, een fraaie marathon in een gevarieerde omgeving.
* 12 jul 2005: De geest popelde al maanden, eindelijk stemde het lichaam toe ...
* 11 jul 2005: Gijs Honing loopt in Almere zijn 250ste marathon!!!
* 10 jul 2005: Waar bleven de dames in de Almere-Buiten marathon ...
* 9 jul 2005: Rentree van Vincent Schoenmakers
* 9 jul 2005: Het eiland en het wad.
* 6 jul 2005: Slechts 1 uitvaller in Ronde van Amsterdam
* 4 jul 2005: Eindelijk zonder rugpijn
* 4 jul 2005: 2de Ultraloop rond Amsterdam [2 juli 2005]
* 3 jul 2005: Durf niet te lachen ...
* 1 jul 2005: Het Zwitser Leven-gevoel van een hardloper
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2005
 
WK/EK 24 uursloop in Worschach ( Oostenrijk)

Op woensdag 13 juli was het dan zover, na maanden van voorbereiding en enkele centrale trainingen in Deventer, waarom woont die bondscoach ook zover weg (200 km rijden), vertrokken we al vroeg richting Oostenrijk.
Via enkele omwegen en wachten op de andere ploeggenoten in Arnhem bleef er van dat vroege vertrek weinig over. Met 4 auto痴 vol over de Duitse autobaan naar Oostenrijk. Ed had netjes voor iedereen 地 routeplanner uitgedraaid zodat we vlekkeloos onze eindbestemming zouden vinden.
Alleen Ed zelf rijdt verkeerd, als dat maar geen slecht voorteken is voor zijn coaching van de wedstrijd. Om half 8 zijn we op de plaats van bestemming.

Na de startnummers en andere zaken geregeld te hebben is het tijd voor 地 goede maaltijd, dat kun je aan die Oostenrijkers wel over laten. De slaapgelegenheid is in 地 internaat. Prachtige slaapkamers en goede douches, 10 keer beter dan Brno vorig jaar. De volgende dag lekker luieren in de zon bij 30 C., 痴 middags het parcours verkend en nog even 地 half uurtje losgelopen.
Vrijdags heeft iedereen zo het gevoel van laat maar komen die 24 uur. De sfeer in de ploeg is heel goed en er is sprake van 地 gezonde spanning.
痴 Middags is de vlaggenparade met alle landen. Prachtig hoe de organisatie zo地 evenement heeft opgebouwd. De hele week is men bezig geweest alles perfect voor ons te organiseren. 痴 Avonds is de laatste verkenningsronde met de hele ploeg en nog 地 briefing. Na 地 goede nachtrust en 地 stevig ontbijt is iedereen klaar voor de wedstrijd. 痴 Ochtend wordt met alle begeleiders, Ed staat er niet alleen voor maar in totaal 8 personen, ikzelf heb er 3 bij, nog de laatste details doorgenomen. Bij de start aangekomen barst er 地 zware onweerbui los boven Worschach. Net op tijd staan we bij onze verzorgingpost ( 地 hokjes van 1 bij 2 meter) dus blijven we gelukkig droog. Nog even 地 groepsfoto en op naar de start. Gelukkig zijn de buien in Oostenrijk altijd erg kort maar wel hevig dus stonden we droog aan de start. Om 2 uur zaterdagmiddag valt het startschot voor 180 sololopers uit 31 landen. Jeffrey Oonk heeft als voornemen om snel te starten om zo zich met de top te kunnen meten. De rest heeft van de coach de opdracht gekregen rustig te beginnen.

Na die onweersbui loopt de temperatuur snel op richting de 30 graden dus is het belangrijk
om zuinig met je energie om te gaan. De eerste uren gaan erg ontspanning en is er tijd voor 地 praatje met de andere lopers. Ben Mol heeft de eerste uren te weinig gedronken en moet even het tempo laten zakken. Daar komt ook nog 地 lichte blessure aan de voet bij, maar wie Ben kent weet dat hij er voor de ploeg altijd staat dus ook nu.

Feike van Driesum en ikzelf draaien de eerste uren onze rondjes in 地 gelijkmatig tempo.
De drie dames Janneke Cazamier, Ria Buiten en Ineke Scheffer vormen voor het eerst de Nederlandse damesploeg op 創 WK/EK 24 uur. Ook zij lopen de eerste uren ontspannen hun rondjes om energie te sparen voor het laatst. Op het rondje van 1063 meter is het gezellig druk met toeschouwers en veel muziek, voor Ria wel lekker want zij loopt normaal met muziek op haar trainingen maar op dit soort wedstrijden is het verboden. De nacht valt over Oostenrijk en de eerste dipjes beginnen te komen. Ikzelf moet alles overgeven, mogelijk te koud water en las enkele wandel pauzes in om wat te herstellen. 痴 Nachts om 12 uur is er 地 prachtig vuurwerk te zien boven het dorp en snel daarna 地 ander soort vuurwerk namelijk 地 onweerbui. Gelukkig is hij niet te dichtbij maar is de regen wel gestaag die er valt.
Vele zoeken even 地 schuilplaats, want de buien zijn vaak kort, maar enkele Nederlanders trotseren de regen. Later zal er nog 地 stevige bui vallen. Ikzelf heb het voeding probleem redelijk onder controle. Terwijl ik normaal nooit cola drink is het op advies van de coach 地 goeie vervanger van mijn standaard voedingsschema. Na 100 km is Jeffrey met hamstringproblemen uitgestapt. Om nu voor het landenklassement in aanmerking te komen moeten de overige lopers wel de finish halen. Bij de dames was er geen keus, die waren maar met drieën. Tegen het ochtendgloren blijkt dat iedereen de nacht goed is doorgekomen. De drie mannen en drie vrouwen lopen op 地 naar verwachting goede prestatie en Ed roept al van ik kan al op de eerste pagina van de voorlopige tussenstand kijken, dus we klimmen langzaam op de ranglijst. Janneke heeft haar enkel licht verzwikt en is even bij de verzorging geweest om in te laten tape maar loopt op schema voor 地 nieuw PR.

Als we Ben wel eens kwijt zijn staat hij achter de vrachtwagens van de rondetellers samen met Lies, dat heeft hij later vaak aan moeten horen. Ria en Ineke lopen dicht tegen hun PR aan,terwijl Ed tegen me roept van nog 地 marathon in 5 ½ uur en dan heb je ook 地 PR.
地 Marathon in 5 ½ uur is normaal geen kunst, maar na 18 ½ uur is dat toch iets anders roep
ik hem na. Feike loopt ook op PR koers. Door de opkomende warmte van rond de 30 C. is
koelen en veel drinken nu heel belangrijk. Ik kan me niet herinneren hoe vaak ik sponzen heb gepakt tijdens deze wedstrijd, erg veel. Na 22 uur is het wel duidelijk, hier gaan persoonlijke records sneuvelen. De laatste 2 uur is het alles of niets voor Janneke, Feike en mezelf om hier onze beste prestatie weg te zetten. Bij de laatste doorkomst bij de verzorgingspost bal ik mijn vuisten in de wetenschap dat ik mijn PR ruim heb verbroken.
Bij het horen van de brandweersirene zit deze 24 uursloop erop of toch niet!! Ik moet mee voor de dopingcontrole, door loting aangewezen, en later blijkt ook Janneke voor de dopingcontrole mee te moeten, het is 地 aparte ervaring.
De hele ploeg heeft bijzonder goed gepresteerd met persoonlijke records voor Janneke,
Feike en mezelf. In het landenklassement zijn de dames 4e op het EK en 6e op het WK geworden, 地 prachtig debuut voor deze damesploeg. De mannen zijn 11e op het EK en 13e op het WK geworden. Met deze prestatie kan de hele ploeg terug kijken op 創 prachtig sportweekend. Met dank aan alle begeleiders en de debuterende Ed van Beek als coach van het geheel.

Uitslagen:
Janneke Cazemier 194.647 km P.R.
Ria Buiten 179.142 km
Ineke Scheffer 168.917 km
Jan Suijkerbuijk 209.483 km P.R.
Feike van Driesum 204.271 km P.R.
Ben Mol 163.848 km
Jeffrey Oonk 99.996 km

Met vriendelijke sportgroeten

Jan Suijkerbuijk
Moerstraten
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
3. Westweg Abenteuerlauf [16-22 juli 2005]

Na het nodige gezeur en gedram van mijn kant de laatste paar maanden over de 3. Westweg Abenteuerlauf volgt nu een verslag over de desbetreffende loop. Ik zal proberen het een beetje kort te houden en verwijs derhalve graag naar mijn verslag over de 2. Westweg Abenteuerlauf (http://www.ultraned.org/n_item/f2331.php). Toch was de derde editie anders dan de tweede editie. Vorig jaar waren er negen lopers voor de gehele afstand en vijf lopers voor slechts een deel van de gehele afstand. Dit jaar waren er slechts vier lopers (twee deelnemers, één begeleidende loper en één begeleidende deelnemer; één vrouw en drie mannen; één Nederlander en drie Duitsers) voor de gehele afstand maar wel zeventien lopers voor een deel van de gehele afstand. Hierdoor was er dagelijks een groepje lopers onderweg, dat variëerde in omvang en samenstelling.

16 juli 2005: Pforzheim (http://www.pforzheim.de/)-Forbach (http://www.forbach.de/), 53.5 km, +1.100 meter

Hotel Hasenmayer (http://www.hotel-hasenmayer.de/) was gelukkig ingeruild voor het rustigergelegen hotel Europa (http://www.hotel-europa-pforzheim.de/). Mijn kamergenoot voor de eerste vier nachten was de Oostenrijker Alexander Pittl (http://www.laufwerkstatt.at/), die zelf de Abenteuerlauf von Tannheimer Tal zum Achensee organiseert (4 etappes, 170 km, + 3.943 meter). Terwijl in het centrum een grootse vlooienmarkt gaande was, gingen rond 9 uur aan de rand van Pforzheim twaalf lopers van start voor hun tocht naar Forbach. Vorig jaar had de burgemeester nog het startschot verricht, maar nadat een week eerder de Tour de France (!) Pforzheim nog had aangedaan, zat dat er nu blijkbaar niet meer in. In de loop van de dag zouden er zich nog een aantal lopers bij ons aansluiten, zodat de lopersgroep op een gegeven moment uit zestien personen bestond. Ook dit jaar was Anton Waibel weer bereid gevonden de verzorgingsposten te organiseren. Gedurende het weekeinde werd hij daarbij bijgestaan door Karl-Heinz. Het was warm weer en er werd zodoende gretig gebruik gemaakt van de aangeboden dranken. Even vóór Forbach trof ik evenals vorig jaar mijn moeder en zus, die die dag een fietstocht in de buurt hadden gemaakt. Overnacht werd er wederom in Landgasthof Waldhorn (http://www.landgasthof-waldhorn.de/). Organisator Walter las 's avonds ter mijner ere het zich in Amsterdam afspelende, komische verhaaltje Kannitverstan van de Schwarzwalder dichter Johann Peter Hebel (1760-1826) (http://www.teachsam.de/deutsch/d_literatur/d_aut/heb/heb_0.htm) voor. Later op de avond kwam hij samen met Alexander Pittl en Rudolf Mahlburg (http://www.laufendhelfen.de/ ; http://www.laufendunterwegs.de/) tot de oprichting van een soort 'Supercup' van 'Erlebnisläufe'. Laatstgenoemde loopt voor het goede doel en is organisator van de Nachtlauf (63 km), de Baden-Badener Panoramalauf (60 km) en de Eisweinlauf (65 km), allen in de omgeving van Baden-Baden.

17 juli 2005: Forbach-Kniebis (http://www.kniebis.de/), 50 km, +1.460 meter

Een groep van tien lopers ging rond 9 uur van start bij de Schwarzenbachtalsperre. De deelnemers aan de Hornisgrinde-Marathon (http://www.bh-vereine.de/tvbuehlertal/16-17-07-2005-e.htm) waren op dat moment al even onderweg. Vorig jaar werd deze marathon nog verrassend gewonnen door de Nederlander Michel de Maat in 2.40.53. De winnaar van dit jaar, Roman Schnider, was met 2.47.14 duidelijk langzamer. Er bleven slechts drie deelnemers onder de 'heilige' drie uur. Rudolf tracteerde ons in de feesttent bij de finish van deze marathon op een stuk taart. Evenals de voorgaande dag was het warm. Het Lotharpfad sloegen we dit jaar over, maar in plaats daarvan liepen we elders een stuk extra. Even vóór 18 uur kwamen we aan in Kniebis, alwaar werd overnacht in hotel Schwarzwald Kniebis (http://www.schwarzwald-kniebis.de/). Als gevolg van een klein incident is het nog maar de vraag, of dat volgend jaar weer het geval zal wezen. Het weekeinde was voorbij en we namen afscheid van vijf lopers en één verzorger.

18 juli 2005: Kniebis-Wolfach (http://www.wolfach.de/), 40.5 km, +825 meter

Het laatste stuk van de voorgaande etappe behoort eigenlijk niet tot de Westweg en werd ons dit jaar in tegenstelling tot vorig jaar bespaard. Een loper uit Wolfach, die vorig jaar de eerste drie etappes had meegelopen, kwam die dag samen met zijn vrouw de gelederen versterken. Zij waren het, die ons wezen op een nieuw pad met uitzichtspunt. Dit pad was gerealiseerd door een tweetal personen, van wie de achternamen respectievelijk met 'ar' en 'sch' begonnen, hetgeen leidde tot de ietwat recalcitrante naam voor dit pad: 'Ar.-Sch.- Weg'. Reeds vanaf de start had het weer er niet zo veelbelovend uitgezien. Het was dan ook niet zo verbazingwekkend, dat er met nog ongeveer een uurtje te gaan een onweersbui losbarstte. Een hutje om te schuilen was gelukkig nabij. Nadat de ergste regen gevallen was, zetten wij onze tocht voort. In Wolfach werd overnacht in Gasthof Hecht (http://www.hecht-wolfach.de/). Na het avondmaal gingen we nog naar een dorpsfeest, maar daar had ik het wel snel bekeken. 's Avonds luidruchtige werkzaamheden aan het nabijgelegen spoor alsmede zwaar onweer. Toch vermoed ik, dat het voornamelijk de grote hoeveelheid sportdrank en de iets minder grote hoeveelheid Cola, die ik had gedronken, was, die mij het in slaap vallen moeilijk maakten.

19 juli 2005: Wolfach-Schonach (http://schonach.de/), 33 km, +1.500 meter

Voor de vierde etappe gingen rond 9.15 slechts drie lopers van start. Mijn kamergenoot had besloten deze etappe maar te laten voor wat hij was en terug te keren naar Oostenrijk, terwijl Gisela, die ook de hele afstand had willen lopen, zich genoodzaakt zag tot een bezoek aan een ziekenhuis. Een abces onder een oksel had haar reeds vanaf het begin parten gespeeld. Nu was het moment gekomen om er iets aan te laten doen. Alvorens richting Schonach te vertrekken moest ook de schrijvende pers nog te woord worden gestaan. Aanvankelijk was het nog droog, maar na verloop van tijd begon het te regen. Dat zou zo'n twee uur aanhouden. Mijn betrekkelijk nieuwe trailschoenen met buitenwerk van goretex konden de nattigheid aanvankelijk nog wel buiten de 'deur' houden, maar na enige tijd was er geen houden meer aan. Als drie verzopen katten kwamen we aan bij Landhotel Rebstock (http://www.landhotel-rebstock.com/) in Schonach. Na een warme douche en een blik op de Tour de France bracht Anton, die thuis en niet in het hotel zou overnachten, ons naar Triberg (http://www.triberg.de/). In een pizzeria werkten we de nodige koolhydraten naar binnen. Met de bus gingen we weer terug naar Schonach.

20 juli 2005: Schonach-Feldberg (http://www.feldberg.de/), 52 km, +1.000 meter

Woensdag had Walter een telefonisch radio-interview voor een regionale omroep, dat direct werd uitgezonden. Terwijl Walter de vragen beantwoordde, luisterden Michael en ik naar het interview en werkten tegelijkertijd ons ontbijt naar binnen. Bij de start weer versterking van de groep in de vorm van drie lopers, waarvan er één ook al zaterdag had meegelopen. Het was somber weer met zo nu en dan een zonnetje. Een stevige wind zorgde op sommige delen van het parcours voor een lage gevoelstemperatuur. Toch was het wel prettig loopweer. Onderweg sloot ook Gisela zich weer aan bij de karavaan. Het abces was in een ziekenhuis in Freiburg operatief verwijderd en ze was alweer voldoende hersteld om de tocht te hervatten. Zelf moest ik zo ongeveer bij iedere boom een plasje plegen. Een beetje irritant. Oorzaak onduidelijk (kou op de blaas? mineralentekort?). Anyway, de volgende dag zou ik er geen last meer van hebben. Onderweg ontmoetten we een Engels echtpaar op hetzelfde punt als waar wij hen vorig jaar ook al hadden ontmoet. Toeval met een grote 'T'! Iets minder toevallig waren de regelmatige ontmoetingen, die we hadden met een Italiaanse wandelaar, die de Westweg aan het wandelen was. Evenals vorig jaar werd er overnacht in hotel Adler (http://www.adler-feldberg.de/). Na het eten las Walter wederom een komisch verhaaltje voor uit het werk van Hebel. 's Nachts heeft het geregend, maar daar heb ik weinig van gemerkt.

21 juli 2005: Feldberg-Belchen (http://www.belchen.de/), 35 km, +1.308 meter

Het was fris en nevelig en ik besloot te starten in twee t-shirts en een legging. We hadden weer een tweetal 'gastlopers', beiden recidivisten, die ook al in het weekeinde hadden meegelopen. Verena, de 17-jarige dochter van fotograaf Bernd Müller (http://www.suedwestfoto.de/) zou, na zaterdag al een groot deel van de eerste etappe te hebben gelopen, nu de gehele etappe meelopen. In de loop van de dag fleurde het weer een beetje op, maar echt uitbundig zonnig werd het niet. Goed weer om te lopen was het echter wel. Onderhoudswerkzaamheden aan het bos zorgden er voor dat de Belchen via een geheel andere route beklommen moest worden dan vorig jaar. Belchenhotel Jägerstüble (http://www.belchenhotel.de/), waar we vorig jaar overnachtten, was volgeboekt, zodat we dit jaar terechtkwamen in het lagergelegen Hotel-Gasthof Belchen-Multen (http://www.belchen-multen.de/).

22 juli 2005: Belchen-Ruine Rötteln, Lörrach (http://www.loerrach.de/), 43 km, +1.013 meter

Het stuk, dat wij de voorgaande dag per kabelbaan en auto naar beneden hadden afgelegd, moesten we nu weer omhoog lopen. Een goede warming-up voor de spieren, want de omstandigheden waren vergelijkbaar met de voorgaande dag (fris en nevelig). In dezelfde uitrusting ging ik van start. Evenals de voorgaande dag liepen Verena en Maria weer mee. Verena liep alleen de laatste 12 km. Ook was er weer sprake van verse toevoer (één loper). Het was goed loopweer en met een groep van zeven lopers arriveerden wij netjes op tijd bij ruïne Rötteln, Lörrach, alwaar het plaatselijke VVV een kleine ontvangst had georganiseerd. Onder het genot van een bescheiden hapje en drankje werd er geluisterd naar een woordje van Walter en de vertegenwoordigster van het VVV van Lörrach. In tegenstelling tot vorig jaar was de Schwarzwaldverein dit jaar niet vertegenwoordigd. Hierna ging ieder zijns weegs.

Tja, ik zie, dat mijn verhaal toch weer langer is geworden dan de bedoeling was! Ik heb zeven dagen op een ontspannen wijze en met veel genoegen door het Schwarzwald gelopen. Overdag gezellig (maar zeker niet voortdurend) keuvelen met de andere deelnemers en 's avonds in een gemoedelijke sfeer samen eten. Gelopen tijden kan ik niet geven, terwijl ook de hierboven aangegeven hoeveelheden kilometers en hoogtemeters waarschijnlijk verre van exact zijn (doch zeker niet extreem veel meer of minder). Uiteindelijk hebben alleen organisator Walter en ik de volledige afstand gelopen. Er is weer een enorme hoeveelheid foto's gemaakt. Een deel daarvan zal binnenkort te zien zijn op: http://www.erlebnislauf.de/ . Interesse in deelname aan de vierde editie in 2006? Werp eens een blik op de hiervoor genoemde website. Met twee uit drie behoor ik inmiddels min of meer tot het vaste 'ameublement' en mijn deelname in 2006 is derhalve bijna een 'must', :-)))))))

Na de marathon in Almere-Buiten was de stand etappe-lopen - marathons gelijk (12-12). Nu staan de etappe-lopen weer voor en bij leven en welzijn hoop ik hun voorsprong binnenkort weer verder te vergroten.

Bram van der Bijl
anvdbijl provider xs4all.nl  

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
De Bärenfels trail marathon/ultra 2005.

Mijn vriend Jörg Haffner uit Hamburg, waar ik bevriend mee ben geworden tijdens de Marathon des Sables, vroeg me om weer samen een wedstrijd te doen. Het was de Bärenfelsmarathon of ultra. Eerst wilde ik zondag die Null ( 50 km ) in Duitsland gaan doen maar deze leek me voor het moment te zwaar en het is een grote ronde. Ik was 4 weken geleden tijdens de Foulee Verte ( drie-daagse van 100 km met rugzak en dus eigen verzorging) de eerste dag reeds gevallen en had er mijn ribben gekneusd. Ik ben toen gefinished maar na de wedstrijd kreeg ik steeds meer problemen met de ribben en was ik na een week genoodzaakt te stoppen met werken en trainen. Na 2 weken hervatte ik de training maar de ribben bleven opspelen maar ik trainde door. Het was een zware periode met veel pijn maar die pijn was verder afgenomen.

Ik besloot daarom deze wedstrijd te nemen daar ik na een ronde ( 21km ) eventueel kon uitstappen hetgeen tijdens die Null moeilijker is. Voor aanvang van de wedstrijd kon je gratis ontbijten. Koos Rademaker was er ook maar sliep nog in zijn auto toen wij arriveerden. Ben Mol en Lies Heijnen arriveerden ook nog. Zij kwamen van de 24 uur in Oostenrijk en nu deze marathon om uit te lopen. Ben had net met veel moeite zijn kapotte voeten weer heel. De start van alle afstanden was om 08.00 uur. De route was de dag ervoor nog veranderd daar er een stuk was afgekeurd door de boswachter. Nu werd een ronde dus 22,5 km hetgeen betekend geen marathon maar 45 km en geen 63 km maar 67,5 km plus dat per ronde er niet 500 hoogtemeters waren maar 600. Na de start vertrok ik weer te hard en werd door Ben gewaarschuwd niet te hard te gaan i.v.m. mijn ribben en ik had gezegd dat het een training was. Het ging gelijk bergop en bleef bergop gaan tot het 2 km punt. De verzorging was zeer uitgebreid. Er was bijna geen vlak stuk in het parcours en om de 4 km was er een verzorgingspost. Vele stukken waren zo steil dat je ze met veel moeite op moest wandelen. Na 10 km was de beklimming van de Bärenfels en hadden we het zwaarste gehad en werden de stijgingen niet meer zo steil. Koos liep voor me maar ik wilde me aan niemand vast klampen. Hij liep trouwens de 63 dus 67,5 km. De eerste ronde ging in 2 u 21 min en het was zwaar. ik had nog geen last van mijn ribben dankzij een pijnstiller en een pijnstillende zalf op de plek des onheil. De tweede ronde ging beter, ik wist nu waar de moeilijke plekken waren en het was minder druk op het parcours. Na 3 uur wedstrijd kreeg ik toch weer steken in de ribben maar het was goed te verdragen en je had natuurlijk weinig tijd om na te denken daar je steeds goed moest kijken waar je je voeten neer zette en ik niet weer wilde neer gaan. Uiteindelijk finishte ik in 4 u 49 min op de 15-de plaats van de 49 deelnemers en 2-de in de categorie 50+. Dat leverde me nog een mooie badjas op voor mijn vrouw ( had ik weer enkele positieve punten!!)

Of deze nu makkelijker was dan die Null? Ik denk het niet.
Na afloop kon je gratis Erdinger alcoholvrij bier drinken en gratis Nüdselpasta en Kartoffelsalat. Dus de verzorging was helemaal goed, voor, tijdens en na de wedstrijd. Koos Rademaker finishte ook op een mooie plek in een goede tijd en was tevreden ( sorry tijd en precieze plaats ben ik vergeten). Hij was kapot maar tevreden. Lies en Ben finishten in iets meer dan 6 uur en Ben zei nog nooit zo ' n zware marathon te hebben gelopen.
Het is een trail met veel en goede verzorgingsposten, goed aangegeven en alles voor de lopers en niet van de lopers voor de eerste 3. Inschrijfgeld voor de marathon 20 Euro en voor de ultra 30 Euro.
Een aanradertje voor iedereen die eens iets zwaarder wil en dat kort bij huis. Meer info http://www.baerenfelslauf.de/
Nu een dag na de wedstrijd ben ik moe maar voldaan, de benen voelen goed en de ribbenpijn is eerder minder dan meer dus ik kan er weer voor gaan.

tot ziens Henk Sipers Maastricht http://members.home.nl/ultrasport/index.htm

 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Op 15, 16 en 17 juli heb ik deelgenomen aan de 48 uur van Keulen. De loop wordt georganiseerd door mijn vrienden van het Sri Chinmoy Marathon Team. We proberen mbv yoga en meditatie energieën te creëren welke we gebruiken in alle facetten van het leven. We besteden veel aandacht aan sport, maar ook bv aan muziek. Naast het sporten doen we ook de organisatie van verschillende hardloopevenementen; het ultralopen is een belangrijke poot hiervan. We zijn van plan om in het najaar een 6-uur in de Randstad te organiseren.

De loop in Keulen wordt gehouden aan der Niederländer Ufer, langs de Rijn. Het zijn rondes van 1+1/2 km met aan de ene kant de start en het station met enthousiaste tellers. Aan de andere kant staat een uitgebreide keuken en verfrissingspost. Hier is alles wat de loper nodig heeft en nog meer; water, jus, bronwater, bouillon, cola, malt, thee, koffie, chips, koekies, brood+beleg, fruit, tomaten, zout etc Aangevuld met 3 warme maaltijden per dag.
Tussen de 2 posten in lopen we in een bomenlaan langs de kade van de Rijn; hier is het grootste gedeelte van de dag schaduw. Ook is er een grote weide met ruimte voor tenten; hier heb ik ook mijn tent opgezet, ervoor gezorgd dat het toilet niet ver weg is.
Ik heb geen helper, maar als lid van het Sri Chinmoy Marathon Team ken ik vrij veel mensen die hier rondlopen. Als loper geeft me dit natuurlijk een extra stimulans naast de mooie sfeer die er sowieso altijd is. Ik ben er nu voor de tiende keer (op rij); 5 keer heb ik geholpen, 5 keer heb ik meegelopen, o.a. mijn eerste 24 uur en mijn beste 24 uur. Keulen is voor mij dan ook een thuiswedstrijd, waar ik ieder jaar naar uitkijk hopelijk in zomerse omstandigheden, maar het kan regenen; ik heb het hier ook horen donderen! Vandaag is het zonnig, 30 graden Celsius, warm dus. Alleen na een uur lopen is er gedurende 5 minuten een hevige stortbui.
Is een 24 uur nog zodanig af te leggen, dat je kan blijven lopen, een 48 uur is een ander verhaal. Nu moet je ook wandelen en rusten (ik weet het: er zijn er die in 48 uur helemaal niet slapen, maar ook zij moeten in ieder geval meer pauzes maken). Daarom wordt de 48 uur tot de multi-day gerekend.

De laatste jaren heb ik vrij veel ultra痴 gelopen en heb ik menig blaar daaraan overgehouden (zoals in de 6 day race in New York vorig jaar). Bij blaren wordt de voet anders afgewikkeld en dit kan leiden tot een dikke enkel (shin Splint). In de multi-day spelen blaren een veel belangrijkere rol en ze dienen dan waar mogelijk te worden vermeden. Daarom heb ik in de voorbereiding ook aandacht besteed aan het wandelen. In april liep ik nog een 12-hour-walk (snelwandelwedstrijd) en in juni liep ik mee in de nacht van Gulpen (70 km wandelen in groepsverband, 1000 man, in een stevig tempo van 6 km/uur over de heuvels, een aanrader). Verder loop ik 100 km per week met eens per 4 weken een uitschieter van 150 km, dan loop ik zaterdag een ultra (Eemmeerloop, Den Haag) en op zondag ook een stuk. Een week voor de start heb ik mijn PR op de 2 mijl met 15 seconden verbeterd (flinke hap); of dit van invloed is op de 48 uur weet ik niet, maar het geeft wel zelfvertrouwen.

De start is vrijdagmiddag om 12 uur, de 24 uur start zaterdagmiddag om 12 uur, zodat we zondagmiddag 12 uur gezamenlijk finishen. Voor de start heb ik een plannetje gemaakt hoe te lopen; beginnen met 8 km/uur tot 1 uur 痴 nachts. Om 4 uur opstaan, de massage (+ dokter) bezoeken om de benen wakker te maken. Op het heetst van de zaterdag max. 2 uur pauze voor rust en massage. En in de 2e nacht een pauze van 12 tot 4 uur. Belangrijk is het om voldoende rust te nemen, want als je overmant raakt door de slaap, is het te laat (ik heb het ervaren).

Aan de 48 uur nemen 37 lopers uit 7 landen deel, o.a. Wolfgang Schwerk, Marek Gulbierz, Heike Pawzik en Barbara Becker.
Sommigen gebruiken de eerste dag om vele kilometers te maken. Zelf loop ik rustig rondjes van 11 minuten. Om het tempo iets te drukken wandel ik een 200 meter na de verfrissingspost; ik heb ervaren dat wandelen een goede afwisseling is; dit heb ik uitgetest in de 12 uur van Den Haag op dat heuveltje. 痴 Avonds eet ik een lekker bord spaghetti; tijdens het eten doe ik de benen omhoog, zodat het bloed weer van de voeten vandaan stroomt.
Mijn teller is Siegfried Bullig, hij en Cornelia zijn hiernaartoe gekomen om mee te helpen, hun 6-daagse is over 2 weken.
Na 12 uur en 25 minuten lopen, krijg ik de vlag voor de 100 km. Ik maak de nachtelijke ereronde en ga daarna wandelen, eten, de tent in en om 1.30 uur val ik in slaap.

De volgende dag helaas het onvermijdelijke; blaarvorming tussen de grote teen rechts en de teen ernaast; op naar de medical. Goed nieuws hij kan weinig kwaad. Een koele des-infecterende spray erover en we kunnen verder. Eerst 30 minuten wandelen om de spieren op te warmen en te kijken hoe alles aanvoelt; gelukkig net zoals gisteren. Op het scorebord staan de eerste 7 lopers vermeld, ik zie dat zij korter pauze hebben gemaakt, moeten zij weten.
De zaterdagochtend is ietsje frisser en op dit tijdstip loop ik net ietsje harder. Ik voel me goed en begin er een beetje zin in te krijgen. Na 23.15 uur lopen is het tijd voor de 150 km vlag. Ondertussen zijn de 24 uur-lopers gearriveerd, o.a. 3 landgenoten: Peter Suykerbuyk, Hermy Heymann en Ruud Jakobs. In totaal zijn we met 99 lopers uit 9 landen.
Halverwege heb ik 157 km, een mooi aantal, maar nog steeds een lange weg te gaan. Belangrijk is het om je eigen tempo te blijven lopen, maar ook leuk is het om even mee te lopen met een 24 uur-loper. 2 uur later is het tijd voor het middagdutje. Ik leg het matras buiten, want binnen is het te warm. Ik zet de wekker een uur later en ik lig en ik val in slaap voor 15 minuten.

Daarna ben ik weer klaar wakker, dus maar weer opstaan. Massage: blaar op kleine linkerteen, gelukkig ook geen probleem; gelukvogel dat ik ben. Beide blaren zullen verder geen rol meer spelen. Nog wat extra mineralen en ik kan weer gaan; ik ben verbaasd over hoe sterk de benen zijn. Ik begin aan de magische 300 te denken; ik was tevreden met 264 km oftewel een PR. Je weet het nooit op deze afstanden en van blind staren op te hoge doelen word je niet zo vrolijk, om maar te zwijgen over het blessure-risico.
Ik loop door en de maag gaat protesteren, ik kan niet alles meer nemen, ik zorg ervoor dat ik water met wat zout blijf drinken en vitamine C. Het water smaakt niet lekker meer, gelukkig smaakt het nog niet naar Eau de Cologne.Ik blijg nog wel 8 km/uur lopen. Na 30 ½ uur loop ik met een 200 km vlag in de hand. Nu even rekenen (gaat nog steeds): ik heb in totaal 24 ½ uur gelopen en er zijn nog 13 ½ uur over ( 4 uur slaap niet meegeteld). Dus als ik dit tempo kan volhouden en er gebeuren geen rare dingen, dan
Ik zie mijn naam op het bord staan, nr. 7, dit geeft vleugels. Na 207 km neem ik een bord met heerlijke tortellini. De jongen van de massage komt op me af, omdat het hem is opgevallen dat ik aan het versnellen ben: 適ijk uit, je hebt nog een lange tijd te gaan. Ik ben nog steeds aan het nazweten. Gelukkig dat hij me terechtwijst, want het klopt inderdaad. Ik kleed me om en ik wil weer gaan lopen, nu blijkt de maag te protesteren, omdat het de tortellini eerst wil verwerken. Zo地 maaltijd heeft een positief effect voor de lange termijn, maar helaas niet voor de korte termijn. Op advies van de arts neem ik extra (bruisend) bronwater aangevuld met water + zout, terwijl ik blijf wandelen.
Ik kom weer op gang op het moment dat de schemering invalt; dit is een gevreesd moment, liever heb ik nu gewandeld, maar als ik naar de 300 wil moet ik weer gaan hardlopen. Gelukkig gaat het weer. Onder begeleiding van dynamische muziek van de Nederlandse tak van het Sri Chinmoy Marathon Team. Je passeert ze per ronde tweemaal.
Rond middernacht haal ik de streefafstand van 240 km; ik kan rustig gaan slapen.

De volgende ochtend gaat de wekker om 3 uur af en loop ik naar de massage. Hij ziet geen rare dingen; ik merk geen rare dingen en ik voel me goed. 40 rondes in 8 uur? Eerst een uurtje wandelen om het licht af te wachten, de vogels fluiten al. Om de oosterburen uit te dagen draag ik een oranje shirt. Zodra ik weer hardloop merk ik dat de rondes nog steeds onder de 11 minuten gaan. Nu weet ik het zeker; kwestie van uitlopen. Na 41 ½ uur loop ik met de vlag van 250 km (PR) en even later ben ik terug op het bord en gelijk op plaats 4, dit omdat enkele snel gestarte jongens of zijn gestopt of alleen nog wandelen.
Ik word aangemoedigd door Ad Suykerbuyk, helaas is bij Peter het beste ervan af. Ook Hermy Heymann heeft helaas de strijd moeten staken.
Om 8 uur 痴 ochtends heb ik 270 km, kortom rondjes van 12 minuten zijn genoeg. Even omkleden, de singlet aan, want het katoenen oranje shirt zit nu te warm, het spijt me voor de tellers. Met nog 2 uur en 13.5 km te gaan begint mijn voet pijn te doen. Het zal toch niet in de zicht van de haven? Of is dit puur mentaal? Ik voel me moe, gauw nog wat mineralen. Dit helpt, de dip is over. Onderweg kom ik Ruud Jakobs tegen; hij loopt rustig zijn rondjes. Zijn loop is over 2 weken in Erkrath. Na 47 uur en 35 minuten is het magische moment daar en loop ik met de 300 vlag. Ik heb het doel bereikt en ik ben zeer blij. In de laatste 25 minuten loop ik nog 2 rondes, waarbij ik ervoor zorg dat de snel lopende Ole Sporleder mij niet kan passeren. Ik eindig tenslotte vierde met 303,433 km. Achter Wolfgang Schwerk (377,56 km) , Katsuhiro Tanaka (339.773 km) en Ulrich Nicklaus (322.958 km). Snelste dame is Heike Pawzik met 300,892 km
Omdat Wolfgang Schwerk ouder is dan 50 jaar, valt hij in de veteranen-categorie en schuif ik op naar de 3-de plek in de leeftijdscategorie (tot 50).

Voor mij is het verassend dat ik deze afstand in een constante tempo heb kunnen lopen. Ik heb van alles gehoord over de 48 uur, toch is het me mee gevallen. Misschien komt het, omdat ik ruim 10 uur heb besteed aan pauzes. Maar zou ik verder komen als ik die pauzes inkort? Het is me opgevallen dat de andere lopers kortere pauzes hebben gemaakt. En ik ben wel eens minder fit gefinished!

Peter Zuidema 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]