Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
30 apr 2017
Rietveld natuurmarathon - 29 april
25 apr 2017
Texels best
23 apr 2017
Enschede Marathon - 23 april 2017
23 apr 2017
De volgende keer kies ik een loop rond een kleiner eiland
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 25 mei 2005: Nacht van Vlaanderen Torhout 1989 en 1990
* 15 mei 2005: Tour du Parc régional du Pilat: speurtocht voor volwassenen in Frankrijk
* 11 mei 2005: Nacht van Vlaanderen 1987 en 1988: Catalan en Praet
* 11 mei 2005: De hazen en de schildpad
* 10 mei 2005: Nederlands kampioen 24 uur Ubel Dijk vertelt ...
* 10 mei 2005: Uitkijken naar volgend jaar!
* 10 mei 2005: Wijze lessen klinken op de achtergrond
* 10 mei 2005: Adrie van Dijk met vertrouwen naar Friesland
* 8 mei 2005: Parkhaus marathon Dresden Zaterdag 7 Mei 2005
* 7 mei 2005: Een beeld van een marathon
* 5 mei 2005: Jo Schoonbroodt eerste M55 in Maasmarathon
* 2 mei 2005: Torhout 1986 : Jean-Paul PRAET
* 2 mei 2005: Een te vroege en verdomde zomerdag
* 2 mei 2005: Maasmarathon 2005: tropische temperaturen ...
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Mei 2005
 
1989 : Jean-Paul PRAET

In 1989 stond het bestuur alweer voor een nieuwe uitdaging : de tiende editie van de nacht van Vlaanderen mocht zeker niet onderdoen voor de twee laatste schitterende edities. Er werd vooral werk gemaakt van de uitbouw van het feestelijke gebeuren rond de aankomst op de Markt en het aantrekken van buitenlandse vedetten. Daarvoor was wedstrijdmaker Dirk Strumane o.a. in het voorjaar naar Zuid-Afrika getrokken, vergezeld door een ploeg Europese atleten die er aan een befaamde 100 km-loop zouden deelnemen. Het leverde hen prompt een schorsing op omdat in die tijd nog een sportboycot tegen de apartheid van kracht was. Even kwamen dreigende wolken boven de Nacht van Vlaanderen samentrekken. Zouden de geschorste toppers, waaronder blikvanger Praet, in Torhout mogen starten, en zo ja, zouden andere atleten het risico willen lopen om aan te treden in een wedstrijd waarin geschorste atleten en Zuid-Afrikaanse lopers uitgenodigd werden ? De moeilijkheden konden omzeild worden omdat de Nacht van Vlaanderen een vrije organisatie was, en dus niet ingericht door een officiële atletiekbond. Toch bleek achteraf dat vooral van Franse en Duitse kant de Nacht van 1989 aan de kant geschoven werd. Dit belette echter niet dat matchmaker Strumane opnieuw een indrukwekkend deelnemersveld bij elkaar kreeg met o.a. de looplegende Kouros, de Franse ‘rebellen’ Bellocq en Vuillemenot, de Zweed Larsson, de Hongaren Kovacs, Fazekas en Kis-Kiraly, de Tsjech Kamenik, de Zuid-Afrikanen Radebe en Fordyce(veelvoudig Comrades-winnaar en levende legende in zijn land), de Amerikanen Trayer en Zimmermann en nog vele anderen. In de kranten werd dan ook druk gespeculeerd hoe Jean-Paul Praet al dat buitenlands geweld de baas zou blijven.

De absolute blikvanger werd dus het nieuwe idool Jean-Paul Praet die al van bij de start de wedstrijd open gooide op zoek naar een nieuw Belgisch record over de 50 km. Toch was het de Hongaar Kis-Kiraly die in de eerste wedstrijdhelft de show stal. Als een duivel in een wijwatervat weerde hij zich om als eerste het halfwegpunt in Middelkerke te bereiken. Daar had Middelkerke immers een premie van 30.000 fr uitgeloofd voor de eerste atleet die er voorbijkwam. Voor de Hongaarse mijnwerker betekende dat zowat een heel jaarloon ! Hij slaagde in zijn opzet, maar liet zich daarna terugzakken en beperkte zich tot het uitlopen van de wedstrijd. Op Jean-Paul Praet stond nu geen maat meer en hij zegevierde in 6.15.30. Op meer dan 23 minuten eindigde de Hongaar Kovacs, voor de Fransman Bellocq. Yiannis Kouros werd nog vierde, voor de zwarte Zuid-Afrikaanse atleet Radebe. Elf atleten bleven onder de 7-urengrens, en dat was in die tijd buitengewoon. Bij de dames won de in Torhout toen erg populaire Marta Vass uit Hongarije in een mooi 8.11.49.

1990 : Jean-Paul PRAET

Ook de 11de Nacht van Vlaanderen stond in het teken van de confrontatie van Jean-Paul Praet met de buiitenlandse elite. En de wedstrijd brak al direct open met een kamikazepoging van de Zuid-Afrikaan Holzhausen die na de plaatselijke omloop al iedereen achter zich gelaten had en op het schema liep van een onwaarschijnlijke wereldtijd. Het bleek achteraf maar blufpoker, maar Praet was er toch niet gerust in en ging met de Pool Szumiec en de Hongaar Kis-Kiraly in de tegenaanval. Eerst beenden ze Vuillemenot bij en samen gingen ze op zoek naar Holzhausen. Het was opnieuw op de zeedijk dat de kaarten geschud werden. Holzhausen verzwakte vooraan en Praet moest even Vuillemenot laten voorgaan. Maar Praet sloeg terug en rukte op naar de leidersplaats. Hij kreeg de overwinning echter niet op een presenteerblad, want uit de achtergrond bleef de traag gestarte Fransman Denis Gack fors naderen. Ook Vuillemenot, een loper met een leeuwenhart, bleef het goed doen en strandde uiteindelijk slechts op twee minuten van de uiteindelijke winnaar Jean-Paul Praet (6.35.36) (die de laatste kilometers wel wat uitbolde om te genieten van het Torhoutse applaus). Met Jean-Paul Praet, Roland Vuillemenot en Denis Gack op de eerste drie plaatsen had Torhout opnieuw een podium waarmee gepronkt kon worden. Oud-wereldkampioen Catalan werd vierde en kamikaze Holzhausen kon uiteindelijk nog de vijfde plaats vasthouden. Bij de dames won opnieuw Marta Vass in een zeer scherpe tijd : 7.41.42. 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Tour du Parc régional du Pilat: speurtocht voor volwassenen in Frankrijk

'Wie het kleine niet eert, is het grote niet weert.' Kortom, om in september te eindigen bij de Ultra Marathon de la Grande Traversée des Alpes moest er bescheiden worden begonnen. Na de molshopen in het Westelijk Havengebied (van Amsterdam) en de duinen op Texel was het begin mei tijd voor het Parc régional du Pilat, een natuurgebied zo'n 50 km ten zuiden van Lyon aan de westzijde van de Rhône met als hoogste punt Le Crêt de la
Perdrix (1432 meter). Het programma van de Association Courir et Découvrir
(http://www.couriretdecouvir.com) voor 2005 heeft ten opzichte van 2004 een redelijke uitbreiding ondergaan. De Tour du Parc régional du Pilat (TPP) was niet alleen hun eerste evenement voor 2005, maar tevens ook hun eerste nieuwe evenement voor 2005. Volgens de brochure zouden de onderstaande afstanden gelopen worden:

5-5-05: Pélussin - Burdignes, 54 km, +1.500 meter
6-5-05: Burdignes - Planfoy, 43 km, +1.000 meter
7-5-05: Planfoy - La Terasse sur Dorlay, 30 km, +1.000 meter
8-5-05: La Terasse sur Dorlay - Pélussin, 57 km, +1.500 meter

Maar goed, voordat het zover was moest er eerst nog worden afgerekend met de nasleep van 'De 60 van Texel'. De kuitproblemen, die ik aanvankelijk voor kramp had versleten, bleken niet zo 1, 2, 3 op te lossen. Het haaswerk tijdens de Marathon van Rotterdam moest ik helaas laten voor wat het was.
Ik was echter bijtijds hersteld, maar van een erg goede voorbereiding kon inmiddels geen sprake meer zijn. Dat was niet zo heel erg, want mijn redelijke basis zou voldoende moeten zijn om de TPP tot een goed einde te brengen temeer daar deze loop ook door de organisatie duidelijk bedoeld was om als voorbereiding op grootsere evenementen te dienen.


Op 4 mei reisde ik per trein naar Vienne, de woonplaats van Philippe Delachenal, de hoofdpersoon achter de Association Courir et Découvrir. Ik zou vóór en na de loop bij hem logeren. Bij aankomst bleek er nog het nodige te moeten worden geregeld. Ik begeleidde hem daarbij. Onze tocht voerde ondermeer langs een zuivelfabriek om een enorme hoeveelheid yoghurttoetjes af te halen en langs een 'hypermarche' om eten en drinken
voor de verzorgingsposten in te slaan. De inkoop was behoorlijk ruim. De volgende ochtend vertrokken we te laat uit Vienne en arriveerden zodoende dus ook laat in Pélussin. Onderweg pikten we ook de ronde-arts nog op. Een echte arts, want 1 van de eerste dingen, die ze me vroeg, was, of ik was afgevallen sinds september vorig jaar. Ik kon noch bekennen, noch ontkennen, want ik had geen idee. Bij aankomst in Pélussin bleken de meeste deelnemers (15: 14 mannen, 1 vrouw; 13 Fransen, 1 Zwitser, 1 Nederlander;
voor mij: 3 bekenden, 11 onbekenden) reeds aanwezig te zijn. Na een korte briefing, waarbij een kaart, een route-beschrijving (in het Frans) alsmede toeristische info betreffende het Parc régional du Pilat werden overhandigd, gingen we rond 7.15 van start. De 1e 12 km zouden we onder begeleiding van de organisator gezamenlijk lopen. Het Parc régional du Pilat kan in veel opzichten vergeleken worden met het Zwarte Woud in
Duitsland. Het is echter iets minder bebost, iets minder hoog en een stuk minder toeristisch. De TPP is een reeds bestaande route, gemarkeerd met een wit/bruin rechthoekje. Het gebruik van de kleur bruin om een route, die grotendeels door de natuur loopt, mee aan te duiden was niet zo’n gelukkige keus. De hoeveelheid markeringen liet soms ook nog wel wat te wensen over, doorgaans net voldoende om niet de weg kwijt te raken, maar onvoldoende om volledig zelfverzekerd rond te lopen. Met mijn deelname in gedachten had de organisator enige tijd vóór de loop nog wat extra linten opgehangen op een aantal lastige punten met name tijdens de laatste etappe. Op het gebied van verdwalen en omwegen nemen heb ik namelijk een behoorlijke naam bij hem hoog te houden. Toch ook onder zijn leiding liepen we al snel met z’n allen een klein stukje fout. Na een kleine verzorgingspost bij het 12 km-punt werden we losgelaten en viel de toch al niet zo grote groep in nog kleinere groepjes uiteen. Samen met een aantal anderen liep ik rustig door het
glooiende Franse landschap. Van de deelnemers wordt verwacht dat ze onderweg grotendeels voor hun eigen verzorging zorgen.
Van organisatiewege wordt er voor minimaal 1 verzorgingspost per dag gezorgd, doorgaans ongeveer halverwege. Bij deze ene verzorgingspost worden dan echter wel
alle registers opengetrokken, waarbij niet alleen aandacht wordt besteed aan het reguliere sportvoer, maar ook andere zaken (kaas, worst, chips, TUC, pinda's, etc.) worden aangeboden. Het weer was somber, overwegend droog, goed loopweer dus. Juist in open terrein (een afgebrand bos) werden we echter overvallen door een stevige bui. De regenval bleek gelukkig van tijdelijke aard en al snel konden de regenjacks weer uitgetrokken worden.

De finish van de 1e etappe lag bij een natuurvriendenhuis op een hoogte van 1227 meter. De 1e etappe wist ik zonder problemen tot een goed einde te brengen. Volgens een aantal lopers, die met GPS, etc. liepen, was de afstand korter doch het hoogteverschil groter dan aangegeven in de brochure. Dat zou ook voor de andere etappes blijken te gelden. Een
cateraar bracht ons 's avonds een warme maaltijd.

De start van de 2de etappe was om 8.00. Het was mistig en koud, maar in de loop van de dag zou het opklaren met zo nu en dan een zonnetje. Na enige stijging werd het hoogste punt van de TPP bereikt (1317 meter). Begin april was het oosten van Frankrijk nog onverwachts overvallen door hevige sneeuwval. Voor de bossen in het Parc régional du Pilat was dit niet zonder gevolgen gebleven. Met name tijdens de 2de en 3de etappe lagen de padden door de bossen vaak bezaaid met omgevallen bomen en afgebroken takken. Als
gevolg van het geringe aantal deelnemers liep ik vaak moederziel alleen rond, mezelf bevoorrecht voelend, dat ik zo rond kon lopen in het mooie landschap. Op een gegeven moment liep ik echter min of meer in het spoor van Marc uit Lyon. We volgden braaf de markering, maar na enige tijd bereikten we toch een punt, waarop de twijfel toesloeg. Op een op dat moment nog onverklaarbare wijze waren we van de juiste route afgeraakt.
Gelukkig had ik deze dwaalpartij goed georganiseerd: ik was in gezelschap van een Franstalig persoon en bovendien waren er andere Franstalige personen in de buurt, die in staat moesten worden geacht om ons op enigerlei wijze van dienst te kunnen wezen. Kortom na de weg te hebben gevraagd wist Marc ons weer op de juiste route te krijgen. Bleef natuurlijk de vraag, hoe het had kunnen gebeuren. We hadden immers voortdurend de markering gevolgd. Er bleek echter naast de 'Tour' ook een 'Sentier' te zijn en voor de markering van het 'Sentier' werd eveneens gebruik gemaakt van een wit/bruin rechthoekje. We waren dus op een bepaald punt zonder dat we er erg in hadden gehad op het 'Sentier' terechtgekomen. Tja, je moet het allemaal maar weten. Samen liepen we de 2de etappe uit. Er werd overnacht in Bessat, zo'n 10-12 km van Planfoy verwijderd. De 2de etappe had wel een aanslag op mijn bovenbenen betekent. Stijf als een plank liep ik rond.
De 3de etappe startten we vanuit Planfoy om logistieke redenen in 2 groepen. Het was goed loopweer, overwegend droog, zo nu en dan wat miezerregen. Ik startte in de 1e groep, die rond 8.30 van start ging. Het grootste deel van de dag liep ik alleen. De stijfheid was gelukkig bijtijds geweken. Om ons overnachtingsadres te bereiken moesten we op het einde van de 3de etappe van de 'normale' TPP-route afwijken. Hoewel het allemaal niet
even duidelijk was aangegeven bereikte ik toch zonder al te veel problemen de eindbestemming. Zelfs dermate op tijd, dat ik nog kon aanschuiven bij het uitgebreide middagmaal. 's Middags hadden de deelnemers de gelegenheid om zich te laten masseren. Aan het einde van de middag volgde een lange briefing. Tijdens de laatste etappe zou namelijk de officiële markering vrij mager zijn en een uitgebreide toelichting zou ons moeten behoeden voor verdwalen. Natuurlijk kon ik van het afgestoken verhaal maar weinig volgen.
Na afloop tekende de organisator echter de lastige punten in op de kaart/route-beschrijving, waar ik plichtmatig mee rondliep. Het beste er maar van hopen! Om logistieke redenen vond de start van de laatste etappe vanuit La Terasse sur Dorlay in 3 groepen plaats. Ik startte in de 2de groep om 7.00.

Het beloofde een zonnige dag te worden. Gelukkig zouden er vandaag 3 verzorgingsposten zijn, zodat er voldoende gelegenheid zou zijn om de voorraden aan te vullen. Het grootste deel van de dag liep ik min of meer in de buurt van Chistian uit Parijs of Marc uit Lyon, beiden twijfelaars, wanneer het op het nemen van de juiste route aankwam. Op een gegeven ogenblik kwam Christian me bergafwaarts tegemoet lopen op een pad, dat
zonder meer het juiste moest zijn. Zijn reden: zijn hoogtemeter gaf reeds 600 meter aan en het einde van de beklimming was nog niet in zicht en dat terwijl we volgens het profiel van de route slechts tot 585 meter zouden klimmen. Met Marc liep ik tot tweemaal toe honderden meters terug om vervolgens toch tot de conclusie te moeten komen, dat we op de juiste route liepen. Ja, ik weet het, ik ben soms een volgzaam type. Na een lange dag
door de zon bereikte ik in roodverbrande staat de denkbeeldige eindstreep in Pélussin. Nadat iedereen gefinisht was, volgde een gezamenlijk afsluitend buffet. Tevredenheid alom, zowel bij de deelnemers als bij de organisatie. Zelf was ik ook tevreden. Ik had 4 dagen gelopen in een voor mij nieuwe omgeving. Ik had me prima vermaakt en bovendien had ik het er lichamelijk redelijk vanaf gebracht. Hoewel ze soms terug leken te komen,
waren de kuitproblemen weggebleven. Een kleine misstap had echter wel voor een dikke enkel gezorgd, maar ik geloof niet dat dat een langdurig ongemak gaat worden. Voor de liefhebbers vormt deze loop zeker een aanvulling op het aanbod aan etappe-lopen.

Eveneens voor de liefhebbers: 3. Westweg Abenteuerlauf, 16-22 juli 2005 (http://www.erlebnislauf.de/).

Bram van der Bijl

anvdbijl provider xs4all.nl




 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
1987 : Domingo CATALAN

1987 was een mijlpaal in de geschiedenis van de Nacht van Vlaanderen, want toen kreeg Torhout de organisatie van het (officieuze) wereldkampioenschap toegewezen. Voor de ultraloop had men een ongeëvenaard deelnemersveld bij elkaar gekregen met als blikvangers Jean-Paul Praet, de Spanjaard Domingo Catalan, de Amerikaan Barney Klecker, de Tsjech Kamenik, de Pool Jan Szumiec en nog veel andere wereldvedetten. Er waren landenploegen uit Schotland, Polen, Tsjecho-Slowakije, Spanje, Griekenland, Joegoslavië, Zweden, West-Duitsland, Frankrijk, USA, Engeland, Italië, Zwitserland, en Nederland. Daarnaast kwamen er nog eenzaten uit Canada, Botswana, Mexico, Iran, Zuid-Afrika en Algerije. De omloop onderging voor het eerst enkele grondige wijzigingen. De plaatselijke omloop werd uitgebouwd tot 15 km en de ‘grote’ omloop naar de kust liet Wulpen en Zoetenaaie links liggen. In de plaats daarvan werd vanaf Nieuwpoort de IJzer gevolgd tot in Diksmuide. De start vond nog altijd plaats op de Burg, terwijl de aankomststreep toen nog aan de sporthal lag.

Voor de start kregen de organisatoren een koude douche over zich heen, want juist geteld één uur voor de start begon het water te gieten en de hele nacht zou het water met bakken uit de hemel blijven vallen. De lopers schenen van de regen echter niet veel last te hebben want er werd meteen vaart achter gezet. Het was de graatmagere Canadees Feckner die de eerste 15 km de touwtjes in handen nam, in gezelschap van de lokale atleet Johan Van Oost die slechts een oefentripje van 30 km op het oog had. Jean-Paul Praet, Catalan en de Fransman Rosetti volgden toen op een handvol seconden. Na 30 km ging Praet al solo met een stevige tussentijd van 1.45.16, scherp genoeg om van een nieuwe wereldtijd te dromen. Catalan stond toen al met 20 seconden in het krijt en andere favorieten volgden al op meer dan één minuut.

Aan km 40 had de Spanjaard echter al zijn achterstand goedgemaakt. Met een achterstand van 3 minuten kwamen Feckner en de Amerikanen Trayer en Klecker voorbij. Consternatie alom toen half wedstrijd Domingo Catalan zich alleen in de controlepost aanbood. Praet was met tendinitis uit de wedstrijd verdwenen. Het leek alsof de Spanjaard op een rustige manier op de eindzege kon afstevenen. Even zag het er zelfs naar uit dat hij Praets record zou afsnoepen, maar de laatste kilometers zakte zijn tempo zienderogen. In de achtergrond kwamen twee veteranen nog sterk opzetten : de Schot Don Ritchie en de Franse “leeuw” Roland Vuillemenot. Maar de 38-jarige Catalan werd uiteindelijk nog gemakkelijk wereldkampioen in 6.19.35. Er moest meer dan 20 minuten gewacht worden op Don Ritchie die tweede werd in 6.40.51 voor Vuillemenot (6.43.22). Hoe sterk de internationale bezetting was, bleek al vlug uit de uitslag : de eerste Belg (Robert Jonckheere uit Zedelgem) moesten we al gaan zoeken op de 26ste plaats. Bij de dames zegevierde de Zwitserse Agnes Eberle in een zeer scherpe tijd : 8.01.33

1988 : Jean-Paul PRAET

De 9de nacht van Vlaanderen zat een beetje gekneld tussen het wereldkampioenschap van het jaar voordien en de jubileumuitgave van het volgende jaar. Toch had men niet stilgezeten om er opnieuw een daverende editie van te maken. Stilstaan stond niet in het woordenboek van Wilfried Lammens en zijn bestuur. Belangrijke nieuwigheden was het opnemen van Leffinge in het parcours en de verlegging van de aankomst naar de Markt, om het feestelijke karakter van de Nacht van Vlaanderen nog meer allure te geven. Ook de wedstrijdmaker Dirk Strumane had niet stilgezeten, want in dit ‘stille’ jaar had men toch weer heel wat wereldvedetten weten te strikken. Kouros, Szumiec, Kamenik, Feckner, de Zweed Rune Larsson, de Rus Kovala, Catalan en de Hongaar Kis-Kiraly waren stuk voor stuk lopers van het beste niveau en in Torhout al heel bekend. Daarnaast kondigden zich nog heel andere gerenommeerde lopers aan uit Frankrijk, West-Duitsland, Engeland, Zwitserland, USA en Italië. Maar het was vooral uitkijken wat de coming-man Jean-Paul Praet zou vermogen tegen al die wereldsterren, temeer daar men in laatste instantie ook de Zuid-Afrikaanse wonderboy Bruce Fordyce naar Torhout kon lokken.

Het was de Pool Szumiec die al in de straten van Torhout het vuur aan de lont stak, een kamikazepoging die de Pool al vaker succes had opgeleverd, maar die hij nu duur zou betalen. Aan km 25 telde hij al vier minuten voorsprong op Johan Van Oost, Lucien Taelman en de Canadees Feckner. Op zes minuten volgde een groepje waarin alle grote kanonnen braaf in mekaars hielen bleven : Catalan, Kamenik, de Zwitser Roos, Kis-Kiraly, de Fransman Bruno Scelsi en natuurlijk Jean-Paul Praet. De Denderleeuwenaar liet zich rustig meedrijven met dit groepje dat tempo maken nog even uitstelde. Tussen Slijpe en Leffinge (km 41) gooide de wind plots alle rollen om en werd het duidelijk dat een nieuwe recordtijd vergeten mocht worden. Szumiec, Kamenik en Feckner werden teruggewaaid en ook het liedje van Van Oost (die alleen een training op het oog had) was uitgezongen. In één klap zaten Catalan, Praet en Taelman in de leiderszetel.

In Middelkerke zorgde Praet nog voor meer vuurwerk. Zijn eerste speldenprik werd, niet moeiteloos evenwel, nog door zijn twee maats opgevangen. Maar in Nieuwpoort (km 57) barstte de strijd helemaal los. De Spanjaard beet het hardst op de tanden, Taelman snakte naar adem. Maar Praet hanteerde de zwaarste hamer en dook gezwind de IJzervlakte in. Beetje bij beetje liet hij zijn achtervolgers eenzamer achter tot hij even voor Diksmuide aan de Dodengang met krampen in de bil te kampen kreeg. Zijn dokter was evenwel in de buurt en een pijnverdovend spuitje bracht soelaas. Catalan kon daardoor wat terugkeren, maar niet voor lang. In Werken (km 86) kwam hij alweer negen minuten later door dan Praet. De Spanjaard (die sinds 1982 geen enkele 100 km-wedstrijd meer verloren had) moest zelfs dulden dat Bruno Scelsi hem nog de tweede plaats afsnoepte. Uiteindelijk zegevierde Jean-Paul Praet met meer dan 16 minuten voorsprong in 6.26.46. Alleen Lucien Taelman nestelde zich als Belg in de toptien. Hij werd zevende in 7.03.20. Bij de dames ging de overwinning naar de West-Duitse Katharina Janicke (8.06.35) voor Angela Mertens (8.27.10).
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
In Diever werd door de speaker meewarig gedaan over mijn geschuifel in zo ongeveer de laatste positie op de 100KM. Ik was daar serieus aan ’t oefenen met GPS op de gewenste snelheid voor Apeldoorn, nl. 7.10/km. Sinds Stein ben ik daar mee bezig naast ca. 30 % van mijn trainingsuren in een wandeltempo van 6 -7 km/uur. Ik kan nl. niet tot 20 uren hardlopen en fiets soms als alternatief naar mijn werk (kleine 50 km).
Vooraf aan Apeldoorn had ik geschat dat ik best wel kans had op een podiumplaats bij M55 als ik minstens 175 KM zou halen. Het meest was ik beducht voor Marcel Giraud en ja hoor, meteen vanaf de start trokken hij, Hans Peter Heise en alle anderen flink door zodat ik de eerste 4 a 5 uren in de onderste regionen bleef hangen. Na 8 uren lag ik weliswaar 5e in mijn klasse maar was nog iets te snel volgens mijn meest ambitieuze schema , nl. 8 km gemiddeld voor de eerste 13 uren (daarna zou ik elk uur langere wandelpauzes inlassen). Halverwege lag ik dan 4e met 57 rondes, slechts 1 minder dan de ideaalste planning dus OK.
Ik passeerde de 100KM, trakteerde mezelf op druiven en moest dit prompt met misselijkheid bekopen.
In het 16e uur lag ik zomaar op kop bij M55 en volgde met nieuwsgierigheid de voortgang van de nederlandse toppers. Diversen waren toch iets te snel gestart en met mijn constante tempo kwam ik de een na de ander voorbij. Op 18 uuur lag Adri v. Dijk 4e en Michel (in problemen) en ik op slechts 1 ronde. Normaliter zijn Peter Suijkerbuijk, Michel en Adri klassen sneller dan ik maar bij een 24 uur gelden blijkbaar andere wetten. Ik hield het hoofd koel, wandelde afwisselend met het gewone tempo en liep feitelijk relaxed naar de 3e positie. Een vreemde apotheose volgde:
Na ruim 21 uur moedigde ik Peter nog aan om door te zetten in de veronderstelling dat hij nog zo’n 3 rondes op mij moest goedmaken. Hij lapte mij vrij vlot 2 keer en ik dorst niet harder dan gepland. In de laatste ronde (nog 10 min) kwam hij weer langszij en ik feliciteerde hem al. Hij gaf als reactie aan dat ik nog steeds rondes voorlag en achter elkaar hebben we nog bijna een ronde volgemaakt. Ik heb staan janken bij het krijtstreepje en kan het nog nauwelijks bevatten dat je met mijn beperkte ervaring en leeftijd nog brons kunt halen.
Bij leven en welzijn ligt een eerstvolgende keer de lat nog ietsje hoger (les van Henk Harenberg). Overigens heb ik mij niet geheel aan het schema gehouden: het bleek effectiever iets harder te lopen (ca. 9 km/uur) en te compenseren met vaker stevig wandelen. Door het verloop van de wedstrijd bereikte ik i.p.v. de geplande split van 5 KM er een van slechts enkele honderden meters. Een ding wil ik nog kwijt: ik ben bijna 3 kg afgevallen en heb toch voldoende gedronken. Hoe doen magere lopers zoiets? Ik had gelukkig nog genoeg vet behalve bij de 2 prijsuitreikingen waar ik stond te sterven van de kou.

Mijn dank aan de organisatie en zeker ook aan de scouting die mij en Hans Peter Heise gastvrij onderdak bood.

Jos Akkermans

PS Ik sprak onderweg nog Henk die de elfstedentocht gaat doen: veel succes Henk met alle anderen die dit ondernemen. Zelf zal ik er nog eens een nachtje (jaartje) over slapen.

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]