Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
3 aug 2017
Eiger Ultra Trail en Swiss Irontrail
17 jul 2017
De 6 uur van Aalter 16-07-17
15 jul 2017
BELFAST
12 jul 2017
Van lopersblok naar schrijversblok - een pelgrimstocht in Sint Annen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* 29 aug 2005: "Ik had het gehaald! Mijn eerste Vijftig, in 4 uur en 47 minuten."
* 29 aug 2005: DANKE ‘HAAS’ GIJS !
* 22 aug 2005: Ferry van der Ent eerste buitenlander in 10 jaar Noorse Ringeriksmaraton!
* 18 aug 2005: Monschau marathon , een natte klus.
* 16 aug 2005: Es ist kout boussen
* 15 aug 2005: Henk Sipers in de Monschau-marathon
* 13 aug 2005: Het geheel: ONVOORSTELBAAR.
* 11 aug 2005: De zondagse marathon van de 3-daagse in Diever
* 10 aug 2005: 3e Zomermarathon 3-daagse Dieverbrug
* 9 aug 2005: 6 Daagse Erkrathverslag van Ubel Dijk
* 7 aug 2005: Thijs Roest in de Swiss Alpine 78K ultraloop.
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2005
 
“Wo einst die Dampflock schnaufte”, “schnauften” op 28 augustus lopers, skeeleraars en
wandelaars in de Hunsrückmarathon die voor de 5e keer werd gehouden, een marathon die
zowel hardlopend (solo en estafette), wandelend en skeelerend afgelegd kan worden, en alsof
dat nog niet genoeg is zijn er ook nog een halve marathon en fun-run over 6,3 km die op
dezelfde wijze kan worden afgelegd. Keuze genoeg dus. Zelf stond ik (natuurlijk) op
loopschoenen aan de start voor de 42 km.

De marathon wordt grotendeels gelopen op de “Schinderhannes-Radweg”, een voormalige
spoorlijn tussen Emmelshausen en Simmern, die na het opheffen van de spoorlijn is
omgebouwd tot fietspad, Vandaar dus de slagzin, die is alvast verklaard. Nu nog de naam van
het traject, wie of wat is Schinderhannes?. In deze moderne wereld met internet is dat
natuurlijk geen probleem meer. Schinderhannes is een bijnaam voor een beruchte leider van
een roversbende, die ruim 200 jaar geleden huishield in de Hunsrück. Men is er nog steeds
niet over eens of hij een misdadiger of held was, omdat hij zou stelen van “hen die het konden
missen”, en verdeelde onder “hen die het nodig hadden”, vandaar.

Terug naar het lopen. Op zondagmorgen is het vroeg uit bed en na het ontbijt met de bus naar
de start in Emmelshausen. Bij de start om 9.00 uur is de zon al volop aanwezig. Als
voorproefje van de uitstekende organisatie is er voor de start verzorging geregeld !!.
Uitgerekend vandaag keert de zomer terug. “Van mij had het wel een dag later gemogen”, is
mijn gevoel bij de start. Ik vrees dat de temperatuur nog wel eens op zou kunnen lopen in de
loop van de wedstrijd, maar dat is ook het risico van een marathon in augustus.

Ik kies ervoor om rustig te starten. De eerste 5 km is een plaatselijke ronde door
Emmelshausen. Met tussen 4 en 5 km een stevige klim. Na deze ronde gaan we de
“Schinderhannes-Radweg” op. Het parcours verloopt verder golvend. Na 10 km is mijn
tussentijd ca. 57’30”. Na ongeveer 14 km passeren we een Station, omgebouwd tot
Biergarten, waar ook enkele wagons zijn “achtergelaten” en waarin overnacht kan worden.
Bier lijkt me niet verstandig, met nog 28 km te lopen en slaap heb ik ook niet, dus maar
verder richting Simmern.

Het (bewust) lage tempo is het ook geschikt om te genieten van de prachtige omgeving en
vergezichten. Het halve marathonpunt passeer ik op een paar seconden na in 2 uur. Het lopen
gaat me goed af, ondanks de oplopende temperatuur.

Na 25 km loopt het parcours lichtjes heuvelaf. Om bij de les te blijven volgt er na ongeveer 28
km nog een kilometertje vals plat omhoog. Daarna kunnen de treintjes (lopers) die nog
energie over hebben licht heuvelaf gaan versnellen richting de finish in Simmern. Zelf loop ik
weer (zoals zo vaak…) als een dieseltje, dus na een rustige start lekker “doordieselen”. De
laatste 12 km gebruik ik dus om nog wat tijd terug te pakken, des te eerder loopt de trein
binnen op het station. In de laatste kilometer (die ik een dag eerder gelopen heb, want ons
hotel ligt aan het parcours) wacht een spoortunnel en 2 pittige heuvels, voordat het eindstation
in Simmern bereikt is. Na 3u.54’ (min of meer volgens dienstregeling) en nog wat seconden
loopt mijn treintje binnen. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot 24 graden.

Even wat drinken, terugwandelen naar het hotel en douchen, en vervolgens op naar het terras
voor “bier und bratwurst” (ik ben tenslotte in Duitsland), vervolmaken deze perfecte
zomerdag.
De Hunsrückmarathon is een perfect georganiseerde marathon, met maar liefst 13
verzorgingsposten, een prachtig parcours, pastaparty op zaterdag, prima busvervoer naar de
start en dat alles voor een acceptabel bedrag.

Jean-Antoin van de Rijzen 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
VERSLAGEN van Augustus 2005
 


Vorige week vroeg ik mij het op deze plek nog af of nostalgie een goede drijfveer is voor een debuut op de 50 kilometer. Nu, enkele uren na het Rondje Voorne weet ik het nog steeds niet. De start was vanmorgen op de Markt in Brielle, het mooie vestingstadje waar ooit de Geuzen aan de poort stonden te rammelen. De eerste kilometers liepen langs het Brielse Meer naar Zwartewaal. Daar ook de eerste drankpost. De verzorging stond rond elke vijf kilometer in één van de dorpjes. Wat water, sportdrank, soms banaan en koek. De vrijwilligers van Voorne Atletiek hadden duidelijk hun best gedaan. Op de vele kruispunten werd iedereen veilig begeleid.
Na Zwartewaal en Heenvliet liep de route over het fietspad langs oever van de Bernisse tot aan de oude trambaan. Daar werd het fietspad van Zuidland tot aan Oudenhoorn gevolgd. Op het fietspad kwam ik te lopen met Prisca Vis en Simon Pols. Rob Bekker, triatleet uit Zwartewaal, was al bij mij komen lopen langs de Bernisse. Zo kwamen we dus als viertal langs de Farm Frites fabriek uit bij het Haringvliet. Op dat fietspad heb ik eind jaren tachtig honderden loopkilometers weggesleten. Nadat we het Voornse kanaal overstaken kwamen we bij de haven van Hellevoetsluis. Het 25 km punt kwamen we door in 2 uur 13. Bij de vuurtoren stonden mijn moeder en mijn jongste fans, mijn twee kinderen. Fanatiek moedigden ze mij en mijn vrouw, die mij op de fiets begeleidde, aan. Langs het natuurgebied 't Weergors met z'n honderden ganzen liep Simon Pols bij ons weg. Bij het dertig km-punt moesten we Rob Bekker achterlaten, gezamenlijk liepen Prisca en ik het strand op. Het eerste en laatste deel van het 10 km lange stuk strand was moeizaam te belopen maar het tussenstuk was goed te doen. Langs zandkastelen, badgasten en kitesurfers kwamen we aan het einde van het autostrand. Daar, zo rond het marathonpunt (3 uur 54) begon voor mij een erg slecht stuk. Ik was er in het begin al bang voor. De temperatuur steeg tot ruim boven de twintig graden. En dan is het stuk door de duinen tot aan Hotel van Marion geen pretje. Ik ben al niet zo'n warm weer loper. Ondanks alle steun, aanmoedigingen en zelfs wachten van Prisca moest ik haar toch laten gaan. Rondom het 45 km punt een stukje gewandeld. Even bijkomen. De cola die bedoeld was voor na het lopen maar deels opgedronken. Al het water begon mij steeds meer tegen te staan. En dan komt het moment dat je weer moet gaan lopen. Een moeizame mentale drempel. Prisca had het nog gezegd, met rustig hardlopen ga je altijd nog een paar minuten sneller dan met wandelen. Alle moed weer bij elkaar geraapt en voetje voor voetje weer gaan lopen. Op de Hoonaardweg kwam ook Rob Bekker mij weer voorbij, al was daar ook het beste wel van af. Maar met het langzame tempo van rond de tien per uur kwam de Brielse Dom, die het zicht van de omgeving beheerst, steeds dichterbij. Ondertussen waren er wat vrienden uit de omgeving al fietsend met mij mee gekomen. Het laatste stukje via de Stadspoort en de finish op het Wellerondom konden natuurlijk niet meer stuk. Ik had het gehaald! Mijn eerste Vijftig, in 4 uur en 47 minuten. Elfde van de 29 gefinishte lopers. Guus van Veen uit Wassenaar was eerste, in 3 uur 59, Simon vijfde in 4:32, Prisca zesde in 4:40 en Rob negende in 4:43.

Mark de Boer

p.s. Prisca, bedankt voor alle steun!
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
De marathon van Brussel - gesponsord door ING weet-je-wel en dus alles oranje wat de klok slaat – zal mij altijd bij blijven als een duoloopje.
Eenzaam met z’n tweetjes tussen 800 ‘meelopers’.
Het moet kunnen. En het kon. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zo niet gewild. Maar toch.
Je vertrekt in een mensenmassa, je kiest bewust voor een ‘voorloper met ballon’, in mijn geval deze van 4.15 u. en wie hangt er aan deze ballon … een alom bekende loopmaat die de naam ‘Gijs Honing’ draagt. Een Nederlander die het voortouw in België neemt!??? Ja,ja, maar Gijs is dan ook zomaar niet de eerste de beste. Mijn noorderbuur loopt op 17 september e.k. zijn 200ste 42,195 km bij gelegenheid van de Oranje Boven Boot Marathon.


Alles loopt op wieltjes en na een 5-tal kilometer tel ik zo’n 30-tal lopers die in onze onmiddellijke nabijheid ‘voortbewegen.’
(Dus Gijs’ groepje heeft aantrek, zo te merken. Ik flankeer onze haas-van-dienst en dat zal zo blijven tot op de Grote Markt.)
Maar naarmate de kilometers aandikken worden onze manschappen uitgedund. Halfweg tel ik nog nauwelijks 20 koppen, van wie ook al een paar met diepe grimassen op ’t gezicht de marathonweg voortzetten.
Bij kilometer 28 worden er nog enkelen ‘afvallig’, en tussen km 30 en 32 vormen Gijs, ik en nog één illustere dappere een triootje. Maar het ‘hellend vlak’ tussen beide vernoemde afstanden deed onze inconnu waarschijnlijk de das om, en wat later gaf ook deze er de brui aan.
Dus vanaf dat ogenblik mocht ik mij erop verheugen van een persoonlijke haas aan mijn zijde te hebben.
En hij leverde prachtig werk.
Bij zowat km 37 - bij de fameuze helling naar de startlijn toe die we inderdaad tweemaal dienden te passeren, eenmaal bij de start en daarna op km 39,5 - maande ik Gijs aan om er alleen van door te gaan, omdat ik het tempo wilde milderen. Maar Gijs had waarschijnlijk om de een of andere reden meelij met zijn Vlaamse metgezel en bleef trouw aan mijn zij en gezamenlijk overwonnen we dan ook deze laatste hindernis. Hoewel. Ook de Wetstraat – km 40 – 41 – is een lang vals plat. Weer porde ik haasie aan om door te lopen, want een tijd onder de 4.10 zat er voor hem nog altijd in.
Kordaat telde Gijs uit :” 4.10? 4.11? Wat maakt het uit, ik heb mijn haaswerk tot in detail uitgevoerd. Netjes onder de geplande en vooropgestelde 4.15. Wat moet dat nog meer zijn, toch!”
Uit dankbaarheid en wederzijds respect schudden we elkaar net voor het overschrijden van de finishlijn de hand. En weg waren we. Elk naar zijn eigen wereld, na de marathon.
Bij deze, Gijs, hartstikke bedankt voor het fijne gezelschap. En bij leven en welzijn zal ik present tekenen als jij de Oranje Boven Boot marathon loopt.

Micha
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Dit jaar waren we maar eens op vakantie naar Noorwegen gegaan, in de hoop nu eens wat minder Nederlanders tegen te komen dan in Frankrijk. Dat viel overigens tegen, op de vijf verschillende locaties waar wij verbleven gedurende ons drie-weeks verblijf waren meer Nederlandse kentekens te bespeuren dan Noorse, maar goed.

Vlak voor ons vertrek ben ik het internet gaan afzoeken of er wellicht nog leuke wedstrijden te lopen waren in augustus. Zo vond ik op de website www.ringblad.no - alleen in het Noors - dat er op 13 augustus onder de naam Ringeriksmaraton een marathon zou worden georganiseerd in de gelijknamige landstreek. Het is een punt naar punt wedstrijd tussen de plaatsen Vik en Jevnaker, beide gelegen op een uurtje rijden van Oslo.

Informatie ingewonnen per e-mail en zowaar keurig in het engels de bevestiging van inschrijving ontvangen.

Na aankomst in Noorwegen bleken de bergen veel hoger dan ik had verwacht en het weer veel regenachtiger dan verwacht. In voorbereiding van de marathon besloot ik om in Skeikampen - voor kenners aan het begin van de Peer Gynt veien en een wintersport gebied - als training een mountainbike route van 33 km te lopen. Zes uur later was ik weer thuis, de ervaring rijker dan zo'n mountainbike route in Noorwegen iets anders is dan één in Nederland. Geitenpaden, 10 cm brede sleuven in hoog gras met ontelbare onzichtbare boomwordels en letterlijk duizenden stenen waar je over zwikte, onvoorstelbare stijgings en dalingspercentages over een sterk wisselende spekgladde ondergrond, rivieren die overgestoken/doorwaad moesten worden en als klap op de vuurpijl enkele moerassen waar je tot je enkels in verdween moesten worden doorkruist. Al met al, mijn dag kon niet meer stuk. Enig nadeel was dat mijn schoenen door het moeras een stank verspreiden als 10 jaar oude intensief gebruikte skischoenen van een indoor-ski baan. Zeep, deodorant, niets hielp (en helpt). Gelukkig zit er 1,80 meter tussen mijn schoenen en mijn neus. Sinds die dag staan ze overigens buiten, en helaas zijn ze nog lang niet versleten.

Aldus goed voorbereid brak de dag van de marathon aan. De start zou om 13:00 uur in Vik plaatsvinden en je kon 11:15 met de bus vanaf de finish naar de start rijden. Bij aankomst in de finishplaats was het daar erg druk met mensen, kraampjes met van alles en nog wat en zelfs een poppodium met een niet onverdienstelijk spelende band. De marathon blijkt deel uit te maken van een soort locale feestdag. Echter geen bus en ook niemand van de organisatie. Wel vriendelijke Noren. Ik had de aanbieding van een alleraardigste juffrouw om mij naar de start te brengen al op zak toen, met een half uur vertraging, helaas de bus alsnog arriveerde. Snel ingestapt om vervolgens te constateren dat ik onder mijn loopoutfit mijn nette schoenen nog aanhad. Mijn loopschoenen lagen nog in de dakkoffer, die stank weet u nog wel...

Afijn, nog tijdig rechtgezet en met een plukje andere mensen in een bijna lege bus naar de start gebracht. Bij de inschrijving ter plekke hoorde ik dat ik waarschijnlijk de eerste buitenlander was in de 10-jarige historie van de wedstrijd. Die inschrijving was overigens niet goedkoop, omgerekend EUR 38 voor een medaille, verzorging en de Noorse variant op de ChampionChip. Maar ja, alles in Noorwegen is duurder dan in Nederland. Die Noorse variant op de chip lijkt op een rekenmachientje van ongeveer 10x5x0,5 cm, vrij zwaar en moest achter het startnummer worden geplakt.

Eerst verrast was ik over de grote drukte, werkelijk honderden deelnemers, tot ik hoorde dat er een 200-tal estafette teams meededen aan de marathon, die hiervoor speciaal in 8 etappes was verdeeld. Dat alleen was al 1600 man/vrouw. De hele marathon telde slechts zo'n 30 sololopers. Die waren makkelijk herkenbaar aan het startnummer en je zoekt elkaar dan ook al snel op. Volgens een routinier was de eerste 15 km vrijwel vlak, dan wat golvend, op het 30 km punt een helling van ca. 2 km en de rest weer vlak. Gezien mijn wens om de marathon binnen de 4 uur te lopen gekoppeld aan mijn ervaring op het mountainbike parcours besloot ik om volgas te gaan gedurende het 1e stuk (bij mij is dat 12km/u), vervolgens rustig aan te doen en dan weer te versnellen na het 32 km punt.
Zo gezegd zo gedaan dus direct na de start er vandoor. Na 50 meter de eerste bocht en toen.......... 800 meter omhoog, vergelijkbaar met de Vaalserberg. Bekaf kwam ik boven, onderwijl gepasseerd door honderden lopers en mij afvragend dat als ze dit al vlak noemen wat staat mij dan nog te wachten?

Gelukkig viel dit mee en blijkt het een afwisselend parcours van asfaltwegen, bospaden, heuvels en zelfs hier en daar door een achtertuin om maar op de juiste 42,195 meter uit te komen. Vrij veel off-road, het doet een beetje denken aan de omgeving van Apeldoorn zoals bij de hardloop4daagse. Gestart werd op het platteland, vervolgens een stuk langs de snelweg (te vergelijken in Nederland met een provinciale weg), door het stadje Honefoss en door het bos naar de finishplaats. Hoogtepunten waren 1) een cycle-cross baan met 5x 20 meter stijl omhoog en weer even stijl naar beneden en dat achter elkaar zodat je de vijfde keer echt uitgewoond bent 2) de klim op 30 km die je bracht bovenaan een zandafgraving 3) het motorcrossparcours met rul zand in het bos en 4) de "HEIA HEIA" aanmoedigingen van de vele toeschouwers, toevallig overeenkomend met het gebrabbel van mijn dochter van 11 maanden die daarmee de nodige aandacht op zich vestigde. Het zal wel iets van hup hup betekenen.

Uiteindelijk gefinished in 3:44:04 als 1e in de categorie M45. De winnaar liep in 3:10 en de snelste estafette ploeg in 2:06. Aanradertje voor als je toevallig toch het tweede weekend van augustus in zuid-Noorwegen zit.


Ferry van der Ent
 

 
[ top pagina ]