Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
25 jun 2017
Vechtdal Trail 44 km - 24 juni
22 jun 2017
De magie van de zes uren. Die na vier uurtjes altijd over was…
18 jun 2017
Veluwzoomtrail
12 jun 2017
Maasdijkmarathon 11 juni 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 29 jun 2005: Gedachten op/over het PieterPad
* 29 jun 2005: Lekker klimmen & dalen in de natuur!
* 29 jun 2005: Lake Saroma World Championships 100km
* 27 jun 2005: Zware Vijfde Trans Holland triatlon
* 27 jun 2005: Henk Sipers loopt La Foulee Verte.
* 25 jun 2005: Gewogen en …….
* 25 jun 2005: Verslag van de 12 uur solo van Den Haag
* 20 jun 2005: Tussen DROOM en DAAD zit een hele wereld ...
* 20 jun 2005: Waarom ... ???
* 20 jun 2005: Afzien in Den Haag
* 20 jun 2005: De 24 uur wordt helaas een jaar verschoven ...
* 20 jun 2005: De hel van Den Haag
* 18 jun 2005: Philip Verdonck blikt teleurgesteld terug op zijn 2 de Nacht
* 15 jun 2005: Theo De Jong in de Leiden marathon
* 13 jun 2005: De Alpine-marathon van Liechtenstein.
* 10 jun 2005: Nacht van Vlaanderen 1993 en 1994
* 6 jun 2005: Nature Marathon La Roche-en-Ardenne
* 6 jun 2005: Adrie van Dijk bericht ...
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2005
 
Het Zwitser Leven-gevoel van een hardloper.

Noodweer tijdens de Graubünden Marathon!


Een weekje vakantie in Zwitserland en dan nog een marathon lopen ook.
Een weekje van alles doen en niets doen.We zien wel. Waar blijft de tijd.
Na in Lenzerheide neergestreken te zijn, gelijk een wandeling op een deel van het marathonparcours gemaakt.Aardig steil hier en daar.Op de Papaner Rothorn om precies te zijn.Vrouw Lineke gelijk verbrand door de zon.
De dagen hebben we gevuld met verrekte leuke uitstapjes.
Een autorit over een aantal passen met als hoogtepunt de Passo dello Stelvio.
Leuk om stijgend in een veel te smalle en donkere galerij-tunnel terecht te komen en dan dalende auto,s en motoren tegen te komen.Wat doe je dan?
Nou we zijn er uit gekomen,maar afgezien van die scheldende Italiaan,zal ik jullie de details besparen.Het uitzicht boven op de pas vergoed alles.
Ook een bezoekje aan Liechtenstein was de moeite waard. Verder schitterende wandelpaden,flora,fauna,kloven,watervallen en kerken.
Veel zon,een goed humeur en het gevoel even niet meer te weten welke dag het is.
Onthaasten! Het Zwitser Leven-gevoel!

Ter afsluiting van een uiterst prachtige week ook nog een marathon lopen.
Wat wil een hardloper nog meer. En het gaat hier ook nog even om de
Graubünden Marathon. Eentje om van te smullen met start in Chur op 590 m en finish op de Papaner Rothorn op 2865m.
In totaal 2682 klimmeters en 402 dalende meters.Wel aardig, dacht ik zo.

Nou had ik de laatste dagen voor de marathon het weerbericht goed in de gaten gehouden want na een periode van warm weer slaat het weer soms heel snel om met een hoop onweer en dat geeft in de bergen nog wel eens spektakel.
De dag voor de marathon was er al een onweerbui voorspeld,maar dat viel nogal
mee.De voorspellingen voor de marathondag zelf kwamen er op neer dat het iets koeler zou zijn met aan het eind van de dag de mogelijkheid van een verspreide onweersbui.Hoe het werkelijk is geweest zal ik jullie vertellen.

Om 7.00 uur stap ik in de lokale bus om met een aantal lotgenoten naar Chur in het dal te rijden alwaar om 9.15 uur de start zal plaatsvinden.Lineke blijft in Lenzerheide en zal later op de dag een foto van mij schieten om vervolgens met het kabelbaantje naar het bergstation boven op top van de berg door te reizen.
In het dal zijn wij bijna de eerste deelnemers. Alles verloopt gemoedelijk. Hier en daar een bekende kop van ook zo,n prettig gestoorde hardloper die zo nodig de berg op moet.Langzaam stijgt de temperatuur.Hoezo koeler weer!
Ik draag een hemdje met korte mouwen voor het geval het eens fris zal worden ergens in de bergen,maar ja het blijft lastig om je kledingkeuze te bepalen.
Alles gaat er hier zo gemoedelijk aan toe dat je niet direkt te indruk zal hebben dat er iets gaat gebeuren. De speaker is bijkans de meest aktieve persoon. Hij kletst het laatste uur flink bijelkaar.En dan kruipt langzaam iedereen bijelkaar aan de rand van het atletiekbaantje alhier.Ik sta wat met Nederlanders te praten die het ook wel zien zitten om eindelijk te gaan lopen.En dan,de start.Gelukkig,het gaat gebeuren!

We zijn vrij snel Chur uit met licht stijgende eerste kilometers. Na 3 km duiken we het bos in en wordt het klimmen serieus.Als de klim voor mijn gevoel te steil is wandel ik om niet te veel energie te verliezen in het begin.Bij de eerste drinkpost is het water op en ligt het pad bezaait met bekertjes.Dan maar wat sportdrank.
Gelukkig is het redelijk koel zolang we in het bos lopen.
Van 6 tot 9 km is het pad breed en niet te steil. Heerlijk om een ritme er op na te houden,maar ja het is niet altijd feest dus volgt er ook weer een wandelhelling.
Na 12 km het dorpje Churwalden waar het wárm is!Dat krijg je als je op asfalt loopt.Blijven drinken en afkoelen.Om de 4 km gemiddeld,een drinkpost.Soms kan men het water niet snel genoeg aan voeren.Er wordt wat vocht afgeslobberd.
Na het dorp een zigzaggende weg omhoog met zwetende en hijgende lopers.
Ik begin al de nodige lotgenoten te herkennen. Soms zitten ze achter mij,soms voor mij.

We verlaten het asfalt en bestijgen een wandelpad en ik krijg het wel érg warm!
Ik haal vlak voor het voorlopige hoogste punt-Foppa,1754 m op17,6 km-van het parcours Ruud Kok uit Apeldoorn in en we praten en lopen een tijdje met elkaar op.Gezellig!Ruud vertelt over zijn loopprestaties en ik moet bekennen dat die van mij er wat mager bij afsteken,maar dan lopen we dus wel hier en nu met elkaar en we dalen op een asfaltweg. Naar rechts duiken we het bos in en een ongelijk pad volgt.Het gaat me vrij goed af.Ruud blijft achter.
Uit het bos kom ik bij het dorpje Parpan.Het loopt nu op een zogenaamd plateau.
Dat het er nou makkelijker op wordt,kan ik niet zeggen. Het is een ditje en een datje,effen en oneffen.Proberen er de gang in te houden en vooral enige afkoeling te vinden,vooral van het hoofd.Hier en daar onderweg heb ik mijn pet in een waterbak van een boer gedouwd maar dat hoofd van mij wil maar niet koeler worden.Al geruime tijd ruik ik mijn eigen zweet opzichtelijk.Als we toevalig eens tegen de wind inlopen is er enige afkoeling,voor de rest heb ik het idee dat het alleen maar warmer wordt.Een 30° misschien?Om me heen komen mensen in de problemen.Dan toch wat bewolking.Wat een genot.
Op 25 km kom ik door in 3.04.Ik loop aardig op schema. Nou ja,schema.
Wat is redelijk om van uit te gaan.Een zware marathon,dus 6.30 misschien.
Okee dan,laten we eens zien of dat is te halen.

Een bos bij het dorpje Valbella heeft als atraktie dat je huppelend en zigzaggend
over boomwortels en kuilen je weg moet zoeken. Ik loop even helemaal alleen in mijn strijd tegen de komende en gaande meters.
Ik nader de Heidsee,in de regio een overbekend rekreatie-meertje waar we omheen moeten lopen.Een Alpenhoornblazer staat zijn best te doen om ons te vermaken en dat lukt best wel.Daar is Lineke.Hoi!Een foto.Of het gaat.Ja hoor,maar wel een beetje warm.Ja,het moet wel gaan,anders wordt het helemaal niets.
We lopen Lenzerheide binnen-31 km-alwaar een klok geplaatst en de tijd is….3.47 en dat valt niet écht mee.Maar goed,niet op letten,gewoon boven komen.
We lopen Lenzerheide-1469 m-uit en nu gaat het echt gebeuren.Jetzt geht's los!!!

Een zeer steile klim volgt. Eerst over een asfaltweg en dan door het bos,bijkans kruipend en struikelend over steentjes en boomwortels richting de waterval.
Wahnzinn zegt een man.Vieleicht zeg ik,vieleicht. Optimistisch toch?
Waar o waar is de waterval als we bij een drinkpost komen. Ik zie hem niet.Dan maar even bijkomen op een rotsblok.Ik heb geen kracht meer in de benen.
Een vlak stuk pad volgt. Nou ja vlak.Het is zo,n pad met veel boomwortels waarover je voortdurend een smak maakt als je,je voeten niet optilt.Geen shuffle-paspaadje.Ik blijf maar wandelen en blijf voorzichtig.
Ik haal mijn pet van mijn hoofd.Hij knelt. Een teken dat het dus echt niet gaat
Uit het bos begint het het wat te regenen en bij Sharmoin-het Mittelstation van het kabelbaantje op 35 km-krijg ik een op maat geknipte vuilniszak als bescherming.
Lineke neemt een foto en geeft aan mij straks boven op te berg terug te willen zien.We zijn nu op 1883 meter en….de weg loopt verder omhoog!

Steile en redelijk lopende hellingen wisselen elkaar af.Het pad is redelijk breed.
Af en toe sta ik even stil om bij te komen. Geen macht meer in de benen!
Het regent niet meer maar de nevel trekt zich om de top van de berg heen. De temperatuur zakt langzaam.
Ik verbaas me erover dat sommige mensen toch nog vrij vlot omhoog wandelen en ik wordt dan ook bij tijd en wijle gepasseerd.
Een loper voor mij laat zich met kramp neerzakken aan de rand van het pad.
Hij gilt het uit van de pijn.Ik tracht hem te helpen op de klassieke wijze, het voetje buigen en het helpt.Ik bied een hand aan om hem overeind te helpen,maar hij blijft liever nog even zitten.
Een eind verder op sla ik links af en na een paar honderd meter hoor ik een gil en een fluitje achter mij.Ik ben verkeerd gelopen.Dan maar weer terug.
Ik rijg kramp in mijn linker dijbeenspier.In mijn heuptasje heb ik Arnicaforce wat ik op de spier smeer en het helpt.
Op een gegeven moment buigt het pad naar rechts en een minder steile passage volgt.Het wandelen gaat iets vlotter nu en ik kan me weer wat herstellen.
Ik passeer het 38 km punt en de nevel wordt dikker.Ik ben blij dat ik een vuilniszak om mij heen draag.
Hé,wie hebben we daar, jawel het is Ruud. Heeft hij mij toch weer ingehaald.
Hij ziet er nog redelijk fris uit en maakt een foto van het 39 km bordje om het bewijs te verkrijgen dat hij wel degelijk hier is geweest,voor het geval ze hem thuis niet willen geloven.
We zijn beide op een pad gekomen met alleen maar grove steensplit af en toe met een sneeuwrandje.Ruud klimt mij te snel en ik laat hem gaan.

Het pad draait rechts de bergtop om en ik kom bij een drinkpost terecht op 40 km en 2470 m hoogte.Nou vooruit,een slokje water dan maar.In het dal rechts van mij begint het te rommelen.Het is ver weg maar de lucht is helemaal dicht getrokken en het wordtaardig donker.Ik richt mij al wandelend op kleine plukjes witte bloempjes die o zo kwetsbaar lijkend zich op deze hoogte goed weten te handhaven.
Het gaat waaien,de temperatuur zakt en het begint weer te regenen.
Het pad wordt onhergbergzamer en steil. Het gaat harder regenen.
Links van mij en dichterbij gaat het nu ook te onweren. Het wordt donker!!
Het onweer komt nu van alle kanten,steeds dichterbij en het gaat harder waaien
De laatste drinkpost op 41 km en 2660 m hoogte sla ik over. Ik wil zo snel mogelijk doorlopen.De vrijwilligers hebben het al moeilijk genoeg om hun waren enigszins in orde te houden.
De regen is overgegaan in hagel,die over gaat van fijn naar grof. De oranje-gele lichtflitsen komen nu wel echt dichterbij en de tijd tussen de flits en de donderklap wordt steeds kleiner.Ik krijg het koud en vraag mij af hoe nu verder.
Een loper passeert mij. Unglaublich zeg ik, nicht zu fassen zegt hij.
Modder en hagel komen ons te gemoet. Het is noodweer met een hagelstorm.
Akelig steil het pad en aarde donker om me heen.Lopers zijn op korte afstand nauwlijks te zien.Links van mij een heldere felle lichtflits.Een oorverdovende
donderklap volgt direkt. Ik deins naar rechts weg. Moet ik nou plat gaan liggen in de modder,op mijn hurken gaan zitten op een steile helling of toch maar doorlopen.
Ik heb het koud en het besluit is gevallen. Mijn linkerhand is wit van de kou dus probeer ik met mijn rechter de vuilniszak strak om mijn hals te trekken.De hagel kletterd keihard op mijn blote armen.Onverwachts schiet er een motor mij voorbij.Scheisse roept de man.Ik kan het beamen.Met volle snelheid probeert hij een sneeuwveld te doorploegen,maar hij loopt vast.Lopend gaat het mij in de sneeuw beter af. In de laatste kilometer staat om de 200 m een bordje om af te tellen en dat is een aardige houvast.Een man staat ergens vuilniszakken uit te delen,maar ik heb er al een.Op de top leidt een smal pad naar de finish.
Zowaar kan ik een vuist ballen ten teken dat ik het gered heb. Nog voor ik de streep heb bereikt wil men mij in een deken wikkelen en mij ondersteunen in mijn laatste meters.Ik sla het goed bedoelde gebaar af.Ondanks de chaos bij de streep zijn die laatste paar meters voor mij.Dan pas accepteer ik een deken.

Lineke vangt me op.Ze heeft flink in de rats gezeten. We lopen het bergstation op de top binnen en ik sta in een gang met mensen die me aan staan te staren .Ik krijg een medaille in mijn handen gedauwd en bemerk niet dat men de chip voor de tijdsregistratie van mijn schoen peutert Er wordt gevraagd of ik het koud heb.
Jaaaa! Ik word naar boven gebracht en op een stoel neergezet.Ik zit onbedaarlijk te trillen.Ik wordt uitgekleed en van droge kleren voorzien.Dan wordt er warme thee in de strijd gegooid en wordt ik van boven en onderen warmgewreven.Ik ben gewikkeld in dekens.Het lukt me niet om de thee met mijn handen vast te houden,dus wordt ik gevoerd.Zorgzame blikken om mij heen.
Ik krijg kramp in de linker dijbeenspier en gil het uit van de pijn. Het duurt even voor dat alle spieren zich naar behoren plooien.Beetje voor beetje wordt ik weer warm. Uiteidelijk weet ik het op te brengen om me weer te bewegen en gaan we met de laatste gondel terug naar het dal.Geen idee hoe laat het is.Het weer is weer opgeknapt.Het uitzicht prachtig.Beneden lukt het mij om te lopen en binnen een kwartier zijn we in ons appartement waar een warm bad lonkt.
Het Zwitser Leven-gevoel van een hardloper!!!

Laat ik vooropstellen dat het hier gaat om een prachtige en goed georganiseerde marathon met een tijdsregistratie die gelijk is met de voor ons bekende Champion Chip.Het is een zware marathon,zeker zwaarder dan de Jungfrau Marathon,dus bezint eer u begint.Er zijn tijdens het noodweer geen persoonlijke ongelukken gebeurt.Toen we naar beneden gingen vertelde de verantwoordelijke man van de organisatie op de berg hoe het gegaan is.
Toen men het onweer zag aankomen heeft men de mensen bij km 35 opgevangen en teruggebracht naar beneden.Die tussen km 35 en 40 liepen heeft men in allerijl met auto,van het parcours afgehaald.De laatste kilometers zijn zo steil dat men daar de mensen heeft laten doorlopen.Het onweer kwam echter zo snel op dat juist die lopers de volle laag kregen.Het zij zo!
Ik weet ieder geval wel dat ik mij bij een volgende gelegenheid beter voorbereid met een rugzakje met daarin gepaste kleding.

De tijd,ja de tijd,mijn tijd.
Een persoonlijk record!
De langzaamste marathon die ik ooit gelopen heb!!
Daar gaat hij dan: 7 uur, 4 minuten en 13 seconden.

Herman Euverman.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
VERSLAGEN van Juni 2005
 
Gedachten op/over het PieterPad


Pieter-ROG-pad 2005. Zeven dagen onderweg van de ochtend tot de avond, lopend van zuid naar noord. Genoeg tijd om te ervaren, te ondergaan, te denken en te leren. De meeste gedachten heb ik onderweg weer achtergelaten, sommige zijn mee naar huis gekomen. En enkele gedachten en ervaringen hebben zich onwrikbaar in mijn lichaam vastgezet, me een beetje veranderd. Niet dat het allemaal even fraai was, maar ontegenzeggelijk een verrijking. Een belevenis, in de meest letterlijke zin van het woord. Hier volgt dan ook geen verslag, geen beschrijving van de etappes en tijden, maar zomaar wat zaken die me zijn bijgebleven van deze geweldige tocht. En wat ‘wijze’ raad voor iedereen die zich hopelijk laat verleiden voor de editie van volgend jaar.

·Als allereerste hulde aan Sietze Houwen en Jan Ubels. Een hele week trekken zij met ons op, regelen alle zaken betreffende eten en overnachting, staan onderweg elke 8 km met eten en drinken en slagen erin voortdurend enthousiast te blijven. Verder kennen ze het parcours bijzonder goed en behoedden ons voor de meest voor de hand liggende navigatiefouten. Tot slot zijn ze ook nog prettig gezelschap om een week mee samen te zijn.

·Gezamenlijk slagen we er toch aardig in er wat kilometers bij te sprokkelen. Het is nog lang niet zo erg als in de wedstrijden in de Ardennen (waar iedereen meerdere keren per dag verkeerd loopt), maar de route is soms slecht gemarkeerd en de routebeschrijving en kaart zijn onmisbaar. Bovendien drukt het twijfelen en zoeken de loopsnelheid aanzienlijk. Maar dat hoort allemaal bij deze loop, en maakt het voor mij persoonlijk juist leuker. Behalve natuurlijk als je ergens in Duitsland op een hoge bult staat, en geen idee meer hebt waar je heen moet om het parcours terug te vinden………

·Wat deze loop vooral zo anders maakt is het gezamenlijk optrekken. Alle lopers en begeleiders overnachten in hun eigen tentjes bij elkaar, eten gezamenlijk, lopen stukken gezamenlijk, verdwalen gezamenlijk, lijden gezamenlijk. En toch komen we allemaal met een ander verhaal thuis. Henri Thunissen, Ruud Veldhuis, Maarten van Randeraat, Janneke Cazemier en ikzelf starten met in gedachten alle etappes te lopen. Mijn vrouw Monique is mee op de fiets, de andere fietsbegeleiders zijn Piet en Gerrit Boer. En deze begeleiders verdienen een aparte vermelding. Behalve dat ze aangenaam gezelschap vormen, zijn ze onmisbaar onderweg. Zonder fietsbegeleider is het uiterst lastig de route te volgen, bovendien verdragen ze allemaal ons gemopper als er toch nog eens wordt misgelopen, en de vele lastig fietsbare paden.

·Wat was de route prachtig. En wat was de route afschuwelijk. Akkerpaadjes, heidevelden, zandbergen, Limburgse heuvels, mooie binnensteden, dit liet zich afwisselen met kilometerslange kaarsrechte asfaltwegen, provinciale wegen en kaarsrechte dijken. Nederland van zuid naar noord, vaak op zijn mooist en soms op zijn lelijkst. En altijd het gevoel van onderweg naar huis.

·Denkend dat ik de nodige ervaring met meerdaagse lopen in de zak had, verkijk ik me toch nog. De lengte van de etappes ligt ca. 25 km boven hetgeen ik eerder heb gedaan (Ardennen, Elfstedentocht), maar die tikken hard aan. De dagen zijn dermate lang, dat er naast lopen weinig tijd meer rest. Je went wel snel aan het ritme: opstaan, tent afbreken, spullen inpakken, eten, lopen, tent bouwen, eten, briefing, slapen.

·Herstel tijdens de loop is niet eenvoudig. De eerste 3 dagen loop ik uitermate makkelijk. Op het eind van dag 3 moet een pont worden genomen die slechts eens per uur vaart. Ik zie al zo’n 2½ uur van tevoren aankomen, dat ik die waarschijnlijk net ga missen als ik mijn tempo handhaaf. Ik besluit wat te versnellen en haal uiteindelijk de pont met nog 12 minuten marge. Aankomend op de camping ben ik echter aardig uitgewoond, en wat erger is: ’s avonds ben ik beroerd en het eten gaat nauwelijks naar binnen. Ook ’s ochtends gaat het nog niet van harte. Bovendien is het een warme dag, waar ik doorgaans slecht tegen kan. Het resultaat: een zeer zware dag, waarvan vooral de laatste 20 kilometer eindeloos leken. De dagen erna gaan langzaam wat beter, maar ik voel me leeg.

·Eten, eten, eten. Ook als je geen trek hebt, moet er brandstof in. Janneke loopt alle dagen uit, en is ondanks een meer dan gezonde eetlust zichtbaar vermagerd. Zelf verlies ik 3 kilo in de 6 dagen dat ik loop.

·Zoals gezegd starten we met 5 lopers. Uiteindelijk blijkt dat vooral blessures ons de das omdoen, en niet de vermoeidheid. Henri heeft al snel last van zijn enkel/voet. Ruud ervaart dat zijn al wat wrakke knie niet bestand is tegen de vele onverharde paden. Maarten verstapt zich op een boomwortel en heeft daarna zoveel zwelling in zijn enkel dat doorlopen onmogelijk is. Zelf krijg ik na enkele dagen erg gevoelige voeten. Op dag 6 voel ik na 40 km dat er in mijn rechterscheen iets niet goed zit. Binnen enkele kilometers is de pijn en bewegingsbeperking teveel om zelfs te kunnen wandelen. De volgende dag blijkt dat mijn voet (en ook scheen) aardig gezwollen is, wat zeker nog een week aanhoudt. Janneke verstaat de kunst van het heelhouden dus als enige en loopt op dag 7 nog met dezelfde gelijkmatige stijl als waarmee ze startte in Limburg.

·Cor Westhuis, Ubel Dijk en Koos Rademaker lopen elk enkele etappes. Het is leuk om Cor weer te zien. We kennen elkaar al vele jaren van het lopen en ik kan het goed met hem vinden. Bovendien is er genoeg te praten, Cor’s ervaringen in het meerdaagse lopen zijn uiterst interessant. Ubel komt mij de laatste 2 dagen ondersteunen. Helaas stap ik dus direct uit, wat hem er uiteraard niet van weerhoudt door te gaan. We zullen onze gezamenlijke kilometers wel weer elders maken, zoals we er ook reeds duizenden samen hebben gedaan. Ubel heeft nog wat voor de boeg dit jaar qua meerdaagsen: een 6 daagse en de Deutschland-loop (samen met …….. Cor).

·Apart: waar ik in 1-daagse lopen nogal eens mentaal uitglijd, overweeg ik deze week nooit om ermee te stoppen, ook niet als ik het zwaar heb. Zelfs als ik niet meer kan lopen, overheerst nog het gevoel van een prachtige week te hebben beleefd. Alleen als ik in Pieterburen Janneke zie finishen (zelf mij inmiddels lavend aan haring en bier), moet ik me verbijten. Op Janneke’s kosten spoel ik de teleurstelling met nog een biertje weg, en ik besluit al min of meer volgend jaar weer te starten. Zo’n week wil ik nog wel eens meemaken, en er moet iets worden rechtgezet. Gelukkig hoor ik van Sietze dat hij volgend jaar toch weer gaat organiseren. Wie gaat er met ons mee??

Thijs Roest
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Vivaris Hasetal-marathon

25 juni organiseert de plaatselijke atletiekvereniging voor de 3e keer een marathon in Löningen. Circa 330 hardlopers gaan 17.00 uur van start om 2 rondes te genieten van de rustieke omgeving.

Bij de start komt het zonnetje weer kijken en ons verwarmen. Of het aangenaam is, nou niet echt. Eerlijk gezegd heb ik moeite om me te activeren. Waarom? Misschien is de accu tijdelijk leeg, heeft het te maken met alles wat ik dit jaar heb mee mogen maken op hardloopgebied. Eigenlijk weet ik het niet maar gewoon starten en verstand op nul.

Mijn tactiek bestaat uit het relatief rustig beginnen gedurende de eerste ronde en vervolgens in de tweede ronde het tempo niet te veel laten terugvallen. De eerste ronde starten we samen met de ½ marathonlopers waardoor het peleton uit ruim 2.000 man bestaat.

Het parcours spreekt me aan om dat we al redelijk snel in het bos lopen. De verversingsposten zijn perfect georganiseerd. Na 5 km kom ik door in 23 minuten en 45 secondes. Te hard en zo voelt het ook. De tweede 5 km komt er een minuutje extra bij en dit voelt prima aan. De eerste ronde voelt het of ik constant op vals plat loop. Of dit ook de werkelijkheid is weet ik niet maar ben niet echt vooruit te branden. Het hoogste punt wordt ook aangegeven, grappig omdat het maar een tiental meters is. Na 20 km ga ik voor de eerste keer in mijn "hardloopcarriere" water met een zoutoplossing drinken. Het is een test voor een loopje op 30 september en 1 oktober. Het valt prima, alleen het dorstgehalte neemt ook toe.

Het meest vervelende in de ronde is het lange stuk asfalt/fietspad tussen circa 10 en 15 km, echt saai, en de schreeuwende Duitsers met een microfoon in de handen. Duitsers met een grosse Klappe. De ½ marathon kom ik door in 1 uur 45 minuten en 35 secondes. Prima. Het is inmiddels tegen 19.00 uur en de temperatuur wordt aantrekkelijker voor ons hardlopers. Tussen de 22 en 23 km passeren er circa 6 lopers. Laat maar gaan, mijn gevoel geeft aan dat ik ze weer zal inhalen. De laatste helft begint mijn maag een beetje op te spelen en moet denken aan het verhaal van Theo over de 100 in de nacht van Vlaanderen. Teveel drinken levert problemen op. Tom vertelde me er ook al eens over. Zijn niet prettige ervaringen in Griekenland welke hoofdzakelijk werden veroorzaakt door teveel drinken in één keer. Dus ik paste het drinken van één bekertje ineens naar een paar slokjes aan en herstelde gelukkig van mijn maagkrampen.

Het slot van de tweede ronde haalde ik de één na de ander in waardoor ik maar 4 minuten verval had in de tweede ronde en welgeteld 1 uur en 4 minuten van mijn vorige tijd in 2003 afknabbelde. Hoe noemen ze dit, progressie? Ik weet het niet, het voelt prima en de benen voelen gelukkig weer goed. Motivatie komt hier zeker weer mee terug. Begin juli op herhaling in het Sauerland, 44,5 km, kijk er nu al naar uit. Lekker klimmen & dalen in de natuur!

Henk Harenberg 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
De titel lijkt heel wat, maar was voor ons Nederlanders weinig championships.
Om hier een stukkie te lopen blijkt nogal wat voet in aarde te hebben. In de voorbereiding bleek de aziatische cultuur al problemen te geven. Waar slapen we hoe reizen we, het is allemaal duister. Ik weet van eigen contacten en verhalen van kennissen dat je in China en dus waarschijnlijk ook in Japan nooit naar de weg moet vragen. Het is daar onbeleefd om nee te zeggen dus draait men er omheen of stuurt je de verkeerde kant op om er van af te zijn. Buigen, jaknikken en vooral blijven lachen. Hele aardige gastvrije mensen, het is alleen een wonder dat die mensen ooit Pearl Harbor hebben kunnen raken, maar goed nou drijf ik gelijk al weer af.

Woensdag 18:00 Schiphol
De reis begint voor het team bestaande uit Wim Epskamp, Edwin van der Loop, Veron Lust, Math Robberts , Coach Ed van Beek en ondergetekende Woensdagavond met een uurtje of twaalf vliegen. Door het tijdsverschil komen we in Tokio Donderdag om een uur of drie smiddags aan en hier wordt overnacht.

Vrijdag 03:00 Tokio
De wekker laat van zich horen en om een uur of vijf s’ochtends, zucht, zitten we alweer in de trein richting Haneda het andere vliegveld in Tokio vanwaar verder gevlogen wordt naar Memambetsu op het eiland Hokkaido. Vanaf Memambetsu is het nog een uurtje rijden naar het onderkomen, een soort sportcentrum met acht persoons kamers. Waar we Vrijdagmiddag eindelijk neer kunnen strijken in een sportzaal. Na een paar uur hangen is er gelukkig een uitstekend maal en hierna blijken er ook bedden voor ons te zijn. Iets wat gretig in gebruik genomen wordt.

Zaterdag Tokoro “buiten”
s'Morgens ontbijten, wat loslopen en gelijk lunchen daar om twaalf uur de bus klaar staat voor parkoers verkenning en aansluitend is in Tokorro het voorstellen van de teams en de vlaggen parade. Na weer een busreis van een klein uurtje terug ben ik blij als ik weer even kan liggen. We moeten echter gelijk de voorbereidingen voor de wedstrijd treffen want s’avonds is het vroeg slapen geblazen daar we vroeg op moeten om met de bus naar de start gebracht te worden.

Zondag 02:00
Er komen wat steunende geluiden uit de bedden, zo te horen is er weinig animo om enige activiteit te ontplooien. Ik heb gelegen, af en toe mijn ogen dicht gehad maar slapen is wel een heel erg ruime omschrijving. Het water kwam de hele nacht met bakken uit de lucht en had een ontspannende uitwerking op de blaas zodat er met enige regelmaat iemand naar het toilet moest. Gelukkig is het even droog en ik hoop dat dat zo blijft.
Er is een prima ontbijt buffet en ik laat de gebakken vis en rijst maar even voor wat het is en beperk me dit maal tot twee broodjes en een banaan. Om drie uur vertrekken de bussen richting de start, een reisje van ik meen een half uurtje dat ik niet geheel bewust meer heb meegemaakt. Bij de start is het een gezellige drukte en het valt me op dat er een rij van zeker vijftig meter!! Voor de toiletten staan. Niemand doet zijn plasje in de struiken, nou kun je onder het mom van ik buitenlander, ik niet snappen gewoon tegen een hek gaan staan, maar dat gaat me wat ver en ik vind toch nog een verstopt toiletgebouwtje met maar tien wachtenden. Tegen vijven wordt er wat door de speakers gewauweld, maar daar versta ik toch geen moer van en hoop niet dat ze in plaats van een startschot gewoon “klaar.. af!’ zeggen, maar dan in het Japans natuurlijk.

Zondag 05:00 Yubetsu
De start verloopt heel gedisciplineerd, geen geduw, geen volk wat op het laatste moment nog even aan de verkeerde kant van het doek aansluit, daar kunnen we echt nog wel wat van leren.
Over de eerste kilometers valt weinig te vertellen, er ligt asfalt op de weg en er groeit gras aan de kant net als hier, enig verschil is de vreemde verkeersborden en de enorme kluit Japanners.
Ik had me voorgenomen om met 45min. op de tien te starten, hoewel de warmte en de vochtigheid wel eens parten konden gaan spelen. Maar ja wat doe je het is een blijft een kampioenschap dus lopen wat je lopen kunt. Het is echter om vijf uur s’morgens nog redelijk qua temperatuur en ik verwacht dat dat nog wel een uur of vier vijf zo zal blijven. Na die tijd kan het tempo al dan niet noodgedwongen altijd nog omlaag.
Bij vijfendertig loop ik ineens Wim achterop die problemen ondervind met zijn hamstring en dus uit veiligheids overweging het tempo laat zakken. Rond de veertig km komen er wat heuvels waarbij de hoogste een meter of vijftig schijnt te zijn, op zich niet zo’n probleem. Het marathonpunt gaat in 3:09 en ik zit maar een tiental seconden naast het voorgenomen tempo. Even verder zie ik het eerste slachtoffer Mario Fattore die te kennen geeft last te hebben van zijn dijbeen. De zon schijnt er inmiddels lustig op los en langzaam maar zeker haal ik meer en meer deelnemers in. Rond de vijfenvijftig gaat het bij mij ook niet meer zo soepel, dat is veel te vroeg realiseer ik me, maar gelukkig heb ik op de zestig een flesje Cola neer laten zetten.
Het blijft hierna echter ook tobben en als ik op vijfenzestig een verkeerd bekertje pak... Nou moet ik dat even uitleggen; de organisatie had water, sportdrank en… sportdrank. Water is niks mis mee, maar de sportdrank was er in het geel en een ietsie ander geel, het ene geel regelrechte uilenzeik en de ander het soort wat we hier ook kennen. Dus Hendriks pakt al de keren ervoor de goede en toen niet. Tja, en dan sla je zoiets naar binnen, denkt “Jezus dat is niet te zuipen zeg”, probeert het nog “onder de pet” te houden maar twee minuten later weet je maag het ook en schopt de rotzooi samen met wat banaan en een halve liter Cola weer naar buiten. Zo, opgeruimd staat netjes, alleen wordt het lopen er niet beter op.
Het tempo is inmiddels gezakt naar twaalf per uur en zelfs dat is tobben. Op vierenzeventig ligt ons onderkomen en de verleidelijke gedachte dringt zich op om rechtsaf te slaan en mijn bed op te zoeken.
Rond de zesenzeventig komt Math Roberts mij achterop en gelukkig heeft hij weinig problemen. Ik kan hem op een tijdje op een paar honderd meter volgen, maar moet nu af en toe een korte wandelpauze inlassen. Op tachtig zie ik Ed en Veron lopen welke laatste duizelingen heeft en niet verder kan lopen. Na de tachtig begint een soort wasbord met aan de ene zijde het meer en de andere zijde de zee, heel mooi, maar nu effe niet. Dit is een lus in het parkoers en dient dus zowel heen als terug gelopen te worden. Ik zit er helemaal doorheen en zelfs de klimmetjes van twee drie meter zijn een drama.
Aan de andere kant van het pad komen na de kop steeds meer verbeten gezichten en ikzelf kijk met verlangen uit naar het keerpunt. Eenmaal gerond kan ik aan de laatste tien kilometer beginnen en gaan we aftellen. Inmiddels vliegen zelfs oude Japanse vrouwtjes me voorbij en ik moet elke keer alle moed verzamelen om weer iets te ondernemen wat op hardlopen lijkt. Halverwege kom ik nog Edwin en Wim tegen die in hetzelfde schuitje zitten, dat is weer het voordeel van zo’n lus, je ziet nog eens iemand.
Eenmaal van deze lus af is het nog twee kilometer naar de finish. Twee kilometer, wat een verschrikkelijk pokke eind is dat als je er helemaal doorheen zit zeg, alsof er nooit een eind aan komt. Uiteindelijk is daar dan toch de streep en mag ik gelukkig stoppen. De gelopen tijd 8:43 vergeet ik liever zo snel mogelijk, aan de andere kant gebeurd is gebeurd. Elke verklote wedstrijd is weer een nieuw leermoment.
Morgenochtend om half negen staat de bus weer voor de deur om in omgekeerde volgorde richting Nederland te reizen. Daar aangekomen en dit stukje schrijvend vraag ik me meer en meer af hoe Japan er nou eigenlijk uitziet…


Tom Hendriks
tom@hendriks.st

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]