Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* 31 dec 2005: Een marathon-uiltje knappen
* 31 dec 2005: Ultralopers niet bang voor weeralarm
* 19 dec 2005: Jaarrecord
* 18 dec 2005: Winter in Diever tijdens de Dieverzand Boscross marathon"
* 12 dec 2005: PRACHTIG PARCOURS MAAR PRIJZIGE PURMEREND MARATHON
* 12 dec 2005: Sponsorloop 340 jaar Korps Mariniers
* 12 dec 2005: Achterhoeks uurwerk ...
* 5 dec 2005: Belgen lopen met de prijzen weg in Terneuzen
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2005
 
Een paar honderd meter voor ons zie ik drie strooiwagens naast elkaar. Ze staan stil. Niemand kan er langs. Stranden we nu al bij Apeldoorn? Na een halfuur gaat de boel weer rijden, langzaam. Op de weg ligt een dikke laag vastgereden sneeuw, vol kuilen en gaten. Met een beetje zout is dat niet meer weg te krijgen. "Komen we ooit nog in Olne?" vraag ik mij af.

Direct aansluitend op een eindeloos lijkende nazomer, wordt Europa nu plots geteisterd door zwaar winterweer. Veel bomen zitten nog grotendeels in het blad, maar we slaan de herfst gewoon over dit jaar. Na een kort overleg met mijn loopmaat Harry Wolters, besluiten we toch maar de rit van een kleine 400 km naar België te ondernemen, om daar de volgende dag tussen Olne en Spa heen en weer te gaan lopen. Onderweg blijkt de hoeveelheid gevallen sneeuw sterk van plaats tot plaats te verschillen, zo is tussen Hoogeveen en Meppel alles nog groen.

Maar hoe dichter we België naderen, hoe meer de sneeuw de overhand krijgt en ik begin mezelf af te vragen, of we eigenlijk niet eerst hadden moeten bellen om te vragen, of het wel doorgaat. Het probleem daarbij is dan weer: hoe maak ik mij verstaanbaar en hoe versta ik het antwoord. Al het Frans dat ik ken, komt uit het boekje "Wat & Hoe in het Frans". Helaas wordt daarin het ultralopen niet behandeld. Het maakt trouwens niet veel uit wat ik vraag, ik krijg bijna altijd hetzelfde antwoord: "Comment?!", uitgesproken op een uitermate verontwaardigde toon, maar misschien is dat gewoon de enige juiste uitspraak. Volgens mij betekent het zoiets als: "Hoe waag je het, iets tegen mij te zeggen wat ik niet begrijp!", of anders misschien: "Help, een buitenlander!".

Na vijfeneenhalf uur komen we dan toch net voor donker aan in Olne. Volgens de routebeschrijving moeten we nu bij de kerk tweemaal links en zullen we daarna voor het "Chalet du Levant Olnois" staan, maar we rijden gewoon weer het dorp uit. Na enig zoeken vinden we het toch (nog een derde keer links, bij een steile oprit op). We krijgen ons startnummer en met een paar woorden Nederlands wordt ons uitgelegd, hoe we bij het kasteel komen, waar we kunnen overnachten. Daar arriveren we tegelijk met Pierre Quintin, die voldoende Nederlands spreekt om voor ons als tolk te kunnen fungeren. Hij komt uit Tournai en is dus naar Nederlandse maatstaven te vergelijken met een Limburger, die Fries spreekt. Het is hier toch anders dan in Frankrijk.

Pierre heeft waterdichte sokken en speciale schoenen, met extra diep profiel. Harry heeft ook speciale schoenen, maar dan met noppen. Bij de pizzeria komen we Prisca Vis en Simon Pols tegen. Ook Simon heeft speciale schoenen voor glibberig terrein gekocht. Waarom denk ík daar nou weer niet aan? In plaats daarvan vergeet ik mijn handdoek en heb ik ook geen geschikte handschoenen bij me. Gelukkig heeft Harry bijna alles dubbel.

Na een goede nachtrust in een echt bed en een ontbijt met warme broodjes, kunnen we dan op weg naar de start. Het vriest niet en er valt niets meer. Het is nog maar nauwelijks licht, als exact om ongeveer 8 uur het startschot valt. Nu dus maar proberen om voor donker weer terug te zijn.

Het parcours staat bekend als zwaar, daar schijnen wij lopers van houden. Een tegenvallende prestatie krijgt toch nog wat glans op een "zwaar" parcours, helemaal als er dan bovendien ook nog wat blessureleed overwonnen moet worden. Organisaties maken er graag reclame mee, zo zijn er diverse marathons, die zich afficheren als "zwaarste van Nederland".
Als een parcours niet zwaar is, dan moet het "snel" zijn, zoals in Rotterdam, daar schijnen wij lopers óók van te houden. Toch heb ik juist in Rotterdam mijn twee zwaarste marathons gelopen, waarbij ik dus de volgende dag alleen maar achterstevoren de trap af kon. Ik bedoel: je bepaalt helemaal zelf hoe zwaar het wordt, ook op een langzaam parcours hoef je niet moe te worden, als je maar langzaam genoeg loopt. Persoonlijk spreek ik dus liever van een "langzaam" of een "licht" parcours.

De organiserende vereniging heet "Courir pour le plaisir", hetgeen geloof ik betekent "Lopen voor de lol". Geheel daarmee in overeenstemming geeft Olne-Spa-Olne veteraan Willem Mütze ons bij het vertrek het advies, om goed om ons heen te kijken. Dat lijkt mij een wijze raad: op dit langzame parcours loop ik toch geen PR en voor de prijzen hoef ik ook niet mee te doen. In plaats daarvan kan ik beter zorgen, dat ik Harry (zijn vorige ultra is alweer drie jaar geleden) niet kwijtraak, want ik moet ook nog met hem terug naar huis. Vlak na de start moet hij juist zorgen mij niet kwijt te raken, want ik start altijd langzaam en nu helemaal, omdat bang ben voor geglibber.

Het geglibber valt mee, de zachte sneeuw biedt voldoende grip. Als we buiten het dorp een landweggetje opgaan, lopen we niet meer door halfgesmolten sneeuw, maar door de blubber. Zo goed mogelijk loop ik om de plassen heen. Dat gaat een kwartier goed, dan krijg ik over mijn linkervoet een golf water van mijn rechter. Nog zo'n eigenaardigheid van het lopersvolk: we hebben een ontzettende hekel aan natte voeten, totdat ze nat zijn. Daarna kan het ons niets meer schelen. Tegen het einde lopen we zelfs te pootje baden in het smeltwater (maar we zijn dan wel blij dat de speaker dan ineens heel dichtbij klinkt).

De eerste 10 km gaat nog binnen het uur, maar dat gemiddelde houden we niet vol. Er volgt namelijk aansluitend een lange klim naar het hoogste punt van de route, met een zeer steil begin. Daarna blijft het op en neer golven tot 60 km, waar nog een laatste echt steile helling ligt. Omhoog wandelen we vrijwel alles, naar beneden pakken we weer wat tijd terug. Het is zaak tot het einde toe fit genoeg te blijven om de lastige afdalingen geconcentreerd te kunnen nemen.

De laatste 10 km lopen we in de buurt van een deelnemer, die zijn hond heeft meegenomen. De hond heeft er minder moeite mee dan zijn baas, zo lijkt het. Vlak voor we finishen zien we Pierre weer voor ons lopen. Het is zijn eerste ultraloop en hij blijft ons net een paar seconden voor. Kort na ons, komen de hond en zijn baas binnen. De hond wint en wordt tevens eerste in zijn categorie.

We zijn netjes geëindigd in de middenmoot en dat merken we bij de niet al te grote doucheruimte: het is spitsuur. Toch hoeven we niet lang te wachten en kunnen we al snel aan de warme maaltijd beginnen: stamppot. Harry meent er nog groente in te ontwaren. Dat lukt mij niet, maar ik zie slecht. In elk geval is het warm en zorgt het voor een snelle aanvulling van koolhydraten.

Met weer een T-shirt (met lange mouwen) in de tas, maar vooral ook met een voldaan gevoel over deze fantastisch mooie ultra-klassieker, aanvaarden we weer de thuisreis, hopend op betere omstandigheden dan op de heenweg. De A50 op zaterdag bij Apeldoorn, dát was pas een zwaar parcours.

Adrie van Dijk
http://www.ultratrimmer.tk
(Foto's zijn te vinden op en via deze site)
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Toen afgelopen vrijdag een noodweer over Nederland trok en ook de voorspellingen voor het weekeinde behoorlijk slecht waren (o.a. sneeuwbuien en vorst), begon ik ernstig te twijfelen of het afreizen naar Ardennen voor de loodzware klassieker Olne-Spa-Olne(O.S.O.) wel zo’n goed idee was. Vorig jaar had ik mijn debuut gemaakt bij deze wedstrijd en bij goede weersomstandigheden had ik het toen al moeilijk genoeg. Het terrein waarop O.S.O. wordt gehouden ligt mij namelijk helemaal niet. Ik mis de lenigheid en de durf om af te dalen als de grond bezaaid ligt met grote en kleine stenen..
Na overleg met mijn reisgenote, Prisca Vis, besloten we het er toch maar op te wagen.
Zaterdagmorgen half elf vertrokken we vanuit Nieuw-Vennep en ondanks enkele koude rilling aanvallen door griep bij Prisca, bereikten we zonder al te veel problemen Olne omstreeks drie uur.

Er was aardig wat sneeuw gevallen en de temperatuur schommelde rond het vriespunt.
We waren één van de eersten die onze startnummers kwamen halen en vertrokken daarna naar ons onderkomen voor twee nachten, een prachtig kasteel, nu jeugdherberg.
Volgende dag was de start om acht uur. Bij het gammele clubhuis van de plaatselijke “Jogging” was het een drukte van belang, waaronder ook diverse Nederlanders, o.a. Veron Lust, Jeffrey Oonk, Thijs Roest , Jo Schoonbroodt , Rob Brouwer en Willem Mutze.
Wat ik verwacht had, kwam inderdaad uit. Het werd een helse, niet ongevaarlijke, maar prachtige tocht onder barre weersomstandigheden. De paadjes lagen of gedeeltelijk of geheel onder water, sneeuw en modder of waren bezaaid met keien. Er waren een paar stukken asfalt, die altijd weer snel overgingen in onverharde bospaadjes. Vlakke stukken komen op dit parcours bijna niet voor en sommige hellingen zijn enorm stijl.

De eerste helft heb ik samen gelopen met Prisca en Willem en vanaf de verzorgingspost in Spa (30 km) ben ik mijn eigen weg gegaan. Prisca was niet geheel fit en zou verder wandelen samen met Willem en kijken hoe ver ze zou komen.
Het was soms best moeilijk om het door linten en soms gele pijlen gemarkeerde parcours te volgen. Dit vereiste behoorlijk wat concentratie, maar het is me gelukt niet verkeerd te lopen.
Heuvel op wandelen en naar beneden proberen wat tempo te maken als het niet te gevaarlijk was , zo ging het verder tot de finish. In het laatste uur begon het ook nog flink te sneeuwen en werd het al aardig schemerig. Na 8 uur en 40 min bereikte ik de finish als nummer 160 van de 180, meer dan een uur langzamer dan vorig jaar.

In het clubhuis, waar je je kon verkleden, zag ik geen enkele Nederlander meer. Die waren waarschijnlijk al lang binnen en alweer op weg naar huis.
Nu was het wachten op Prisca en Willem en om het wachten te bekorten heb ik het goede voorbeeld van de Belgen gevolgd en een paar pintjes achterovergeslagen.
Het was inmiddels pikkedonker geworden en ik begon me toch een beetje zorgen te maken, maar na mijn vierde of vijfde biertje kwamen ze dan toch binnen. Vooral van Prisca was dit een hele prestatie; het was voor haar de eerste loop op een dergelijk terrein en ze was fysiek niet helemaal in orde.
Wat ik hiervoor al schreef: eigenlijk ben ik niet geschikt voor dit terrein, te zwaar en te stijf, maar toch had ik dit voor geen goud willen missen. Dit is in ieder geval voor mij en ik denk voor velen met mij niet een hardloopwedstrijd maar een geweldig mooi avontuur, waarbij de tijd niet belangrijk is. Volgend jaar sta ik waarschijnlijk opnieuw aan de start, weer met gemengde gevoelens.

Simon Pols

P.S.
Tot mijn verassing en vreugde zag ik zojuist dat Veron Lust alle Belgische specialisten te snel af geweest is en de superveteraan Jo Schoonbroodt derde is geworden. Grote klasse, mannen.
Ook de prestatie van Rob Brouwer wil ik even memoreren. Ik meen dat hij al 68 jaar is, maar hij zat wel een dik uur voor mij. Petje af voor Rob.
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Ultraloop Trail Olne-Spa-Olne stond al langer op mijn verlanglijst. De uitdaging: 64km onverhard spoorzoeken door de Ardennen natuur met 1750 hoogtemeters, en dus ook 1750 m dalen, door een winterlandschap. Bij het inpakken van de sporttas voor deze extreme wedstrijd is de vraag wat allemaal mee moet want er is 20cm sneeuw voorspeld. De Icebug schoenen gaan zeker mee voor de betere grip en ik wil lopen met 3 lagen kleding gezien de temperatuur. Bevoorradingen zijn bij 15, 30, 40, 52km, dus eigen drinkgordel is een must. Rob Brouwers uit Delft arriveert de dag ervoor bij me en we bekijken als warming-up nog een video van de Cross du Mont Blanc die we samen gelopen hebben. Om 5:30 gaat de wekker onverbiddelijk af en gaan we aan het ontbijt. Hoe korter we bij Olne komen hoe witter het landschap wordt. Het eerste winterweekend zorgt voor gladde wegen maar ook mooie kerstplaatjes. In het donker zoeken we achter de kerk van Olne naar Chalet du Levant Olnois waar het inschrijflokaal en de start om 8uur is. Het parcours begint met een lange afdaling over witte veldwegen en ik loop zoveel mogelijk in het smalle sneeuwspoor van de auto die voorop rijd. Op de plaatsen te veel water/modder is probeer ik door een omweg de boel nog even droog te houden. Veel nut heeft het niet want je wordt meer nat van de lopers naast je die de natte sneeuw en modder doen opspatten. Het gevolg is dat na 10 minuten mijn sokken in de schoenen al nat zijn ondanks de waterdichte schoenen en dat met nog ca. 6uur te gaan. Op de eerste echte serieuze afdaling, door een greppel met veel losse stenen, loop ik blijkbaar zo verkramt naar beneden dat ik een stevige spierpijn voel op het vlakkere gedeelte van het parcours (5km in 24:19). Het gaat vanaf nu veel op/af en daar knijp ik hem behoorlijk mede omdat mijn ogen in dit half donker te laat de obstakels zie. Ik moet een kopgroep van ca 10 man laten gaan met o.a. Raf Brabants, Battice winnaar Wouter Hamelinck en Nederlands bekende ultraloper Veron Lust waar ik kennis mee heb gemaakt. Nu moet ik zelf de route zoeken die is gemarkeerd met een wit lint in de bomen als er een zijweg moet worden genomen. Ik verloop me een paar keer omdat ik geconcentreerd moet kijken waar ik loop en een wit lint, boven mijn blikveld, in een wit winterslandschap niet echt opvalt (10km in 53:51). Buiten sneeuw, regen, ijs, modder, stenen, bladeren, afgevallen takken is er ook nog de macabere ontdekking van een aangevreten reen lijk waar ik overheen moet springen. Als we op een verharde weg richting verzorgpost (15km in 1:23:32) gaan krijg ik lopers voor me in beeld en heb ik weer een mikpunt. Het gas gaat erop en tot mijn verbazing kan ik aansluiten bij een van de volgende klimmen in het besneeuwde bos. Ik praat met Veron Lust over de prestatiecurve van de ouder wordende loper en dol wat met Wouter Hamelinck wat me op voltreffer met een sneeuwbal komt te staan (20km in 2:04:27). Het parcours dat blijft stijgen en dalen is wonder mooi met zijn vele beekjes en vergezichten, alleen is er niet veel tijd om te kijken. Ik mis de favoriet en winnaar van vorig jaar Olivier Perron in de kopgroep die langzaam slinkt (25km in 2:33:08). Ongeveer 3 km voor het keerpunt in Spa komt er een langere klim waar Veron Lust afstand neemt en Wouter Hamelinck volgt op 10 meter. Ik moet passen bij dit geweld en ga in mijn eigen tempo naar boven. Blijkbaar heeft Wouter zijn dag niet want langzaam loop ik naar hem toe en gezamenlijk lopen we op plaats 2 en 3 naar de drankpost in Spa. Terwijl enkele achtervolgers voorbij lopen vul ik mijn drinkbelt. De organisatie heeft ons voor de afwisseling nu een glad stenen trappenpad getrakteerd maar met de stalen pinnen onder mijn schoen heb ik nauwelijks grip wat me op een valpartij komt te staan. Wouter zie ik beneden achter me lopen en ik moedig hem tevergeefs aan (35km 3:23:34). Vanaf plaats 5 begin ik in de lichte afdaling aan een opmars wat me de 3e stek oplevert als ik bij de drankpost arriveer (40km in 3:46:49). De warme thee smaakt me goed en als no. 4 aankomt vervolg ik mijn weg. De beklimming bij Theux gaat me nog goed af maar nu zit ik over het marathonpunt en kom in het ultragebied waar ik nog niet veel ervaring heb (45km 4:09). Bij een bruggetje parallel aan het spoor verloop ik me en loop nu langs de spoorbaan aan de verkeerde kant van het hoge hek, na wat zoeken vind ik een gat in de afrastering. Van een omstander verneem ik dat ik 200meter achterstand heb op de no.2. In de volgende slingerende klim zie ik hem voor me lopen en even later is hij het haasje. De langdurige inspanning maakt me minder alert, de reacties worden trager waardoor ik enkele keren bijna onderuit ga en een bloedneus oploop door een klap van een boomtak. Inmiddels zijn twee lopers bij me gekomen, die niet aan de wedstrijd deelnemen, en me haarfijn kunnen vertellen wat me nog te wachten staat. In de afdalingen zijn de klappen in de bovenbenen niet leuk meer en ik moet noodgedwongen ook langzamer gaan dalen. Op een lange klim krijg ik het lood in de benen gevoel en moet nog kleinere passen maken. Dit kost me de 2e plaats al een fris ogende Belg me passeert, nu ben ik het haasje. De volgende steile helling is gemarkeerd met een grote 58 (58km in 5:01:01), hier moet ik voor de eerste en laatste keer wandelen. De fut is er helemaal uit en het is de 3e plaats die me boven weer motiveert om tempo te maken (60km in 5:14:42). Het wordt steeds moeilijker om het evenwicht te houden op de glibber paden. Olne komt in zicht en ik hoor de speaker, maar de laatste 1,5 km tot de finish is een steile klim waar ik met veel moeite kan blijven lopen. Het laatste stuk loop ik door diepe plassen en het water komt tot aan de enkels. Als ik in de laatste bocht naar de streep me omdraai zie ik mijn achtervolgers naderbij komen maar ik red het. Een 3e plaats met een eindtijd van 5:38:48 onder deze erbarmelijk zware omstandigheden zijn een feit en ik realiseer me dat ultralopen van deze categorie wat meer voorbereiding vragen dan een marathon. Als ik wat wil drinken vliegt de EHBO over me heen want de bloedneus heeft blijkbaar mijn hele mond, kin en hals rood gekleurd. Ik moet op de brancard ondanks dat ik probeer uit te leggen waar al dat bloed vandaan komt. Net op het moment als het hospitaal gebeld dreigt te worden valt bij hun de Franc. Hiermee heb ik de organisatie bij de neus genomen en de vele pessimisten welke me dit mooie avontuur hadden ontraden.

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Afgelopen zondag 20 november heeft de Self-Transcendence 6 uur plaatsgevonden. Dit is de eerste loop van de Nederlandse tak van het Sri Chinmoy Marathon Team. Het team telt in Nederland een 40-tal leden, 15 van hen waren present dan wel als helper dan wel als loper. Verder hebben we versterking gekregen van 11 mensen uit het buitenland. Ook voelden we ons extra aangemoedigd door het artikel in de Runner’s World en uiteraard door de 42 aanwezige lopers.
Vantevoren zijn we uitgegaan van ongeveer 30 lopers. Het zijn er meer geworden met heel veel loopervaring! Onder de lopers bevond zich Klaus Schulz, organisator van 6 uur van Neurenberg, die 2 jongens uit Berlijn heeft meegenomen. Ron Teunisse, die nog steeds goed en makkelijk meeloopt. Han Frenken, Henk Sipers, die zich voorbereiden voor de Yukon-trail samen met Henry en (helper) Christine Okkersen uit Limburg. Tom Hendriks, die weer in het ritme probeert te komen. Hermy Heymann en Jeffry Oonk, na hun ervaringen in de Spartathlon. Een groot aantal lopers met een PR boven de 70 km. Maar ook een aantal debutanten op de ultramarathon.

De start was om 10.05 uur (sorry 5 minuten te laat) gelijk kunnen de lopers beginnen aan de eerste ronde over het zandpad rechts van de Bosbaan. Daarna over de parkeerplaats en het fietspad aan de overkant. Tenslotte langs het Grand-Café terug naar de start. De hele tijd hebben de lopers het water aan de linkerhand. De weersvoorspelling was mistig met miezerregen. Gelukkig was het droog, maar ook koel.
De eerste ronde is voor Jodi Kremer, die gelijk op kop loopt. De snelste vrouw is het Tsjechische lid van het SCMT Sunanda Minariková. Na 2 uur lopen en 25 km wordt de koppositie overgenomen door Wim-Bart Knol, die constante rondes aflegt van 22 minuten. Gevolgd door de verassende debutant Gerrard Boot. Een maand geleden heeft hij de Amsterdam marathon afgelegd in 2 uur 55 min. Een mooie voorbereiding voor deze 6 uur.
Halverwege ontstaat er een beetje miezerregen. En de tellers moeten zich met dekens warmhouden. Gelukkig gaat het de lopers beter af. Alhoewel…
Na de marathonafstand moet Jodi helaas de strijs staken; zijn 2.52 van Terschelling zit helaas nog in de benen. Meer personen moeten stoppen. Vanuit het achterland komt Jeffry Oonk opzetten tot een tweede plaats. Helaas moet ook hij stoppen na 55 km om zich te sparen voor Olne-Spa-Olne de volgende week. De volgende die tweede ligt achter Wim-Bart Knol is André van de Vliert. Hij heeft constante rondjes gedraaid op een ietwat rustiger tempo en heeft zodoende nog over voor de laatste 2 uur. Bij de dames passeert Janneke Cazemier Sunanda, die het na 40 km iets moeilijker krijgt. Janneke Cazemier loopt de hele tijd in een keurige 10 km/uur.

Wim-Bart Knol finisht met een verdienstelijke afstand van 78km en 903 meter, gevolgd door André van de Vliert met 76km en 235 meter en Gerrard Boot met 74km en 75 meter. Daarachter eindigen Carel Schrama, Wim Douw en Marco Stijnman en Theo Smit, die ondanks dat hij na 60 km wilde stoppen, toch is doorgegaan en een zeer verdienstelijke 71km heeft voltooid, Self-Transcendence ten top.
Lange tijd heeft het er naar uitgezien, dat Lex de Boer de beste veteraan (50+) zal worden, maar in de laatste minuten is hij alsnog voorbij gelopen door Ron Teunisse. Zeer verdienstelijk is de prestatie van Henry Okkersen; hij is de eerste in de categorie 60+ geworden met ruim 70 km. Tweede is Gijs Honing.
Bij de dames is de eerste plaats voor Janneke Cazemier met 60km en 293 meter, gevolgd door Sunanda Minariková. Veronica Jansen is de beste veteraan, gevolgd door Christina Koenis.

Na de loop en de prijsuitreiking is er een heerlijke en uitgebreide maaltijd om de energievoorraden bij te vullen en de lopers weer op te warmen.

Graag wil ik alle lopers, die geen medaille hebben gehad, verzoeken ons hiervan op de hoogte te stellen, zodat we deze kunnen nasturen.
Ook willen wij als organisatie onze organisatorische kwaliteiten graag transcenderen. Als je opmerkingen / aanvullingen hebt, dan horen we ze graag. Ik denk aan de honden, wandelaars, auto’s, vliegtuigen, miso-soep, ijswater, sleutels, (try-out van) stopsignaal.
Ondanks deze dingen hopen we dat een ieder een leuke dag heeft gehad. En hopen we geïnteresseerden te verwelkomen op onze 100 km komend jaar.

Frank de Lange
Abhinabha Tangerman
Peter Zuidema
(Sri Chinmoy Marathon Team)
email: amsterdam@srichinmoyraces.org
website: http://www.srichinmoyraces.org/nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]