Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
21 mrt 2017
50 km Salland Trail versus 50 km van Krimpen
3 mrt 2017
Tel Aviv is als Omsk: een mooie stad, maar net iets te ver weg
27 feb 2017
Van het Hoornsemeer tot Landgoed Vosbergen
13 feb 2017
Brocken Challenge 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 31 mrt 2005: Texel is uniek
* 31 mrt 2005: Mooiste Pasen ooit
* 21 mrt 2005: Snelle woorden, langzame voeten
* 21 mrt 2005: Een goeie dag
* 21 mrt 2005: Een verslag van een krampachtig verlopen Binnenmaas
* 20 mrt 2005: Drukke dagen voor organisator
* 16 mrt 2005: Snertprestatie met excuus verdient snertverhaal
* 15 mrt 2005: 160 km Woestijnloop met rugzak
* 15 mrt 2005: Regen,hagel,vals plat en modder
* 15 mrt 2005: Henk Sipers ziek naar trail in Mali
* 14 mrt 2005: DTS 6 uur ultraloop, mag het ietsje langer zijn
* 14 mrt 2005: The Raid Sahara Passion Story
* 8 mrt 2005: Hartje winter in de 6 uur van Stein
* 8 mrt 2005: 40 minuten te lang
* 8 mrt 2005: De zes uur van Stein, bespiegelingen en een PR
* 7 mrt 2005: Het mag niet zijn ……..in Stein!
* 7 mrt 2005: 6 uur van Stein
* 4 mrt 2005: Een marathon in Malta
* 2 mrt 2005: De ondergrondse in beweging tijdens de Merkerser Kristallmarathon
* Februari
* Januari
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2005
 
THE CONNEMARATHON 2005-03-27

Je staat dan in het startvak van de Dublin marathon anno 2004, je praat er met een Ier en hij raadt je meteen een andere Ierse 42 K aan : de Connemara marathon ofte de Connemarathon. Volgens ingewijde een unieke wedstrijd in een indrukwekkend heuvelend decor van rotspartijen en meren … Dra na mijn thuiskomst van Dublin surf ik naar www.connemarathon.com en raak aanstonds overtuigd : wij reizen het voorjaar 2005 naar de Ierse westkust …

Ik heb in de loop der jaren al heel wat (groep)marathon-weekenduitstapjes (met bus of vliegtuig) georganiseerd o.a naar Reims, Barcelona, Millennium marathon Rome, de Weinstrasse marathon te Bockenheim, Karstadt Ruhrmarathon, Parijs, London, Dublin, Hamburg, Berlijn …. Maar dit juweeltje zal ik nog lang koesteren.


Zaterdag 26 maart 2005

Met z’n 22’en, van wie tien 42 km-lopers (Betty Schreurs, Renilde Vekemans, Pierre Vanhove, Johny Vanhove, Patrick Winters, Willy Luyten, Hubert Erkens, ikzelf en wereldrecordhouder aantal gelopen marathons Horst Preisler), drie halve marathonners (Jan Neven, Marleen Bierwaerts en Karin Joris), trekken we met een 6-tal auto’s naar de luchthaven Brussel-Zuid. Onze Nederlandse vriend en ultraman Jan-Willem Dijkgraaf heeft thuis overnacht, vindt 42 K blijkbaar niet genoeg en zet aan in de 63 K.
En ja hoor, bij het inchecken in Charleroi (Ryanair) op zaterdagmiddag lopen we het gezin (Han) Frenken tegen het lijf, onverwachte maar fijne ontmoeting natuurlijk. Ook Han is er om de Connemara ultramarathon naar zijn hand te zetten, het gezinnetje reist met een huurauto naar z’n bestemming. Wij worden door een autocar van de organisatie aan de vlieghaven van Shannon opgepikt. Deze brengt ons naar het vissersdorpje Oughterard, vlakbij Lough Corrib, het (immense) idyllische meer, dat Connemara praktisch doormidden splijt.

Zondag 27 maart 2005

Jan-Willem is de vroegste ‘opstaander’, want een bus pikt hem aan ons hotel op om 6.15 u. Euh, zou moeten oppikken ... Goeie Willem wacht vergeefs een uurtje … Na een telefoontje naar de organisatie verzekert men mij dat onze Epenaar maar op onze bus, die om 7.15 u. aan ons hotel stopt, moet stappen … ook dan haalt hij de start wel op tijd. Wat zo ook blijkt te zijn.
Te Maam Cross (Peacokes) worden we gedropt vlakbij een grote feestzaal, waar tegen een muur een reuzenscherm is geplaatst waarop je de esbattementen van de Connemarathon 2004 kan volgen. Daar komen ook alle lopers van de diverse wedstrijden samen. Voor de liefhebbers wacht er nog een uitgebreid ontbijt (soep, sandwiches, fruit, drank en dergelijke), in de inschrijvingsprijs begrepen.
Plots vraagt een speaker om een erehaag te vormen voor de ultramannen en –vrouwen, die buiten verzameld hebben. Zij wandelen onder een bewonderend applaus van de honderden anderen doorheen de gecreëerde mensengang naar de uitgang aan de andere kant van de zaal. Even high five met Jan-Willem bij zijn passage en ik moet zeggen, dat doet je wat!
Zij starten om 9.00 u.
Wij, marathonners, moeten weer de bus op, naar Lough Inagh (aan de rand van het meer (=lough), waar om 10.30 u. de naar schatting 300-koppige meute op gang geschoten wordt. Een startlijn is er niet, maar we hebben al vlug door dat alles hier een gemoedelijke bedoening is, en dat je met respect voor de natuur!!! aan deze uitdaging van start dient te gaan.
Onze ½-marathonvrienden worden naar hun start te Leenaun vervoerd. Hun starttijd : 12.00 u.

De wedstrijd

Alleen maar superlatieven voor de natuur waar doorheen we lopen. Mijn quotering is een 10, niet meer en niet minder. Van mijn 129 marathons veruit de indrukwekkendste. Wie in de vrije natuur zijn lange-afstandshobby wil beoefenen, krijgt hier nooit genoeg van. De kale, verbazende rotspartijen en hoge pieken, zijn groene valleien met de onafscheidelijke schapen zijn duizenden malen vereeuwigd op de prentkaarten van de regio. Je waant je terug in de tijd, bijwijlen niets wat getuigt van moderne tijden. Ongerept. Puur. Ware het niet dat je af en toe een medeloper in ’t vizier kreeg, je waande je alleen in deze wonderlijke wereld van steen, gras en lucht.
Er zijn slechts enkele vlakke gedeeltes in het parcours, maar daar krijg je dan weer steevast af te rekenen met de strakke tegenwind. Het weer zit naar Ierse normen wel mee op 27 maart: bewolkt met af en toe een doorpriemend zonnetje, geen regen en dat is niet niks!
De voortdurende klimmetjes en de daaropvolgende afdalingen vragen veel, heel veel van het spieren- en gewrichtengestel, maar het uitzonderlijk mooie landschap verzacht de pijn. Wie beweert die niet gevoeld te hebben, liegt. Toch besef je dat je hier een unieke prestatie aan ’t leveren bent. Je eindtijd is bij zulke wedstrijden van ondergeschikt belang, irrelevant. Elke finisher in de connemarathon is een winnaar.
Als je de ‘detailed route analyses’ (het parcours profiel) op de connemarathon website bekijkt, merk je heel wat ‘piekjes’, die door de organisatie als volgt beschreven worden : “Please note anything that isn’t flat on this diagram ‘really isn’t flat’, so what seems likes a bump can actually seem like a mountain.”
Al bij al, een 42 K die vroeg of laat op ieders palmares dient te prijken, vind ik …
En de gastvrijheid van de Ieren neem je er maar gratis bij.

Toch wil ik enkele bedenkingen wat de organisatie betreft kwijt.
Niet vlekkeloos. Neem nou het geval Jan-Willem. Erg vervelend als je het telefoonnummer van de organisatie niet op zak hebt …
De bevoorrading bestond alleen uit water !!! Enkele keren een soort sportdrank … geen bananen, rozijnen, chocolade whatsoever …
De aankomst is de meest chaotische die ik ooit ervaren heb. De weg is zo’n 3 m breed … tot 20 m voor de lijn stonden er twee rijen auto’s 100 m lang, het was slalommen tussendoor, soms met algehele stilstand tot gevolg, omdat de wagens zo dicht bij elkaar stonden dat je je ertussendoor diende te wringen …. Van lopen was dus geen sprake meer! Maar naar ’t schijnt is dit slechts een eenmalig feit, en dus erg vervelend voor de finishers van 2005.

Besluit : de tekst op het finisher's shirt verwoordt het best wat de Connemarathon is : "I hit the wall in Connemara ..."

Maandag 28 maart 2005

Vandaag en morgen gaan we op sightseeing tour. Het is een package dat ik via de organisatie besproken heb. Om 11.00 u. wacht de bus ons voor ons hotel (Lake Hotel) op voor onze eerste streekverkennng. De ‘Tour of Connemara’, een dagvullende bezigheid. Deze uitstap neemt ons mee naar het hart van Connemara met zijn fascinerende bergtoppen , meren en moerassen. We bezoeken er Kylemore Abbey, een 19de eeuws klooster, nu een internationale privé-school uitgebaat door benedictijner nonnen. Maar wat nog mooier en interessanter om zien is, zijn de afgelegen sites en landschappen met hun waterpartijen en diepten. Zo is er ook de ‘Gaynors’ Pub’ in Leenaun, waar de film ‘The Filed’, starring John Hurt en Richard Harris werd gedraaid.
Daar genieten we van een lekkere guinness in een lokale pub.

Dinsdag 29 maart 2005

Om 10.00 u. stappen we op de bus voor onze tweede uitstap : “The Burren”.
The Burren is een meest ongewone kalksteengevormd landschap dat tot de meest scenerieke en spectaculaire uitzichten van West-Ierland behoort.
In Ailwee duiken we de enige grot die Ierland rijk is in. Een ondergronds wandelingetje van ruim een half uur voert ons doorheen een wondere wereld van stalagmieten en -tieten, met een heuse ondergrondse, feeëriek verlichte waterval van een tiental meters hoog. We bezoeken ook de kuststadjes Lahinch en Doolin (de thuisbasis van de traditionele Ierse volksmuziek) en de Cliffs of Moher. Deze befaamde cliffs behoren gewoonweg tot de mooiste en betoverendste van heel Ierland. Een aanrader zonder meer. Ze zijn liefst 8 km lang en 200 m hoog!

Woensdag 30 maart 2005

We worden om 7.15 u. met de autocar afgehaald aan ons hotel.
Om 11.25 u. verlaten we met Ryanair Shannon om omstreeks 14.05 u. te Charleroi aan te komen.
Tegen 17.00 u. zijn we terug op onze Genkse thuisbasis.

Nogmaals : een aanrader zonder meer!

Mijn tijd : 4.03.26
Horst Preisler : 4.24.01

Jan –Willem Dijkgraaf (63 km) : (voorlopig) niet in de uitslag te vinden …

Han Frenken (63 km): mooi 10de! :5.43.26

Micha Havreluk
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
VERSLAGEN van Maart 2005
 
Zondagavond
In het Schoutenhuys, een mooi oud bruin cafe-restaurant in het Centrum van Den Burg, ontmoeten Kees, Anja en ik elkaar de avond voor de wedstrijd. We hebben om een uur of zes afgesproken want de volgende dag moeten we vroeg op. Kees zal me net als twee jaar geleden begeleiden. Hoewel het nog maar de tweede keer is, wordt het voor ons beide al een beetje een traditie. Immers Texel is een mooie gelegenheid om ook weer even aan Guus te denken. Kees als broer en ik als vriend. Gelukkig kunnen we voldoende (glim)lachen bij het ophalen van de herinneringen.

Terwijl we ons tegoed doen aan eten en wijn, horen we aan het tafel achter ons loperspraat. Het gaat over marathons, Diever, tijden en verwachtingen. We zien twee mannen en een vrouw en fantaseren over de afstanden die ze morgen gaan lopen. Onze keuze hangt samen met afgetraindheid, haardracht (lopers hebben toch korte haren), sekse en soort dessert (veel ijs, koffie of kaasplateau). We zitten overigens aardig mis, blijkt bij navraag. Kortom uiterlijkheden en eetgewoonten zeggen niet alles.

Zondagnacht
Kees slaapt in de Potvis, wij in Den Burg. Ook dit keer hebben we weer een kamer bij mensen thuis. Bed en breakfast, 20 euro p.p. per nacht, een ideale manier om een paar dagen van Texel te genieten. In plaats van het maandagochtendontbijt hebben de vriendelijke eigenaren ‘s avonds laat een pot koffie klaar gezet, waar ik om half vier ‘s ochtends dankbaar mee wakker wordt. Hoewel wakker, veel geslapen heb ik niet. Na een anderhalf uur licht slapen, ben ik radio gaan luisteren. ‘s Nachts heb je van die programma’s waar mensen die niet slapen, kunnen bellen over een stelling. Dit keer ging het over agressie in het verkeer naar aanleiding van het doodrijden van een meisje van 19 in Honselaarsdijk. Ben ik even blij dat ik op Texel ben.

Om kwart voor vier vul ik flessen en flesjes met energiedrank en stop ik 10 mueslirepen en wat krentenbollen in een tas. Kees zal me hiermee onderweg volstoppen. De eerste 70 kilometer kan ik altijd goed eten, daarna nog een beetje met tegenzin en na 95 kilometer ga ik over op cola. Net na vier uur ga ik op pad. Het is ongeveer tien minuten wandelen. Bij de start komt vrijwel iedereen tegelijk aanlopen. Het is verrassend warm, na de laatste koude dagen met veel zeemist. Tot enkele uren geleden wist ik zeker dat ik in een lange broek zou lopen, maar nu blijkt het in het geheel niet nodig.

De start
Ik heb me voorgenomen rustig te starten, maar hoop de eerste 60 kilometer niet alleen te lopen. Het blijkt niet te lukken. De anderen willen blijkbaar nog rustiger starten. Ik hoor ze praten. Zeker in het begin praat ik niet graag, ik wil me een beetje vrij voelen en kijken hoe het gaat.

In de eerste twee uur ben ik een beetje aan het zoeken, aan het twijfelen. Eigenlijk loop ik toch liever samen. Achteromkijkend zie ik Wim Epskamp ongeveer een minuut achter me lopen. Het is donker, Kees en ik zijn in het donker niet altijd zeker van het parcours, dus ik besluit te wachten. Echter steeds als ik langzamer ga lopen, lijkt het alsof Wim ook langzamer gaat lopen. Zou hij ook liever alleen lopen? Het past wel bij zijn sterke punt: stabiliteit. Ik bewonder hem hierom en heb me er vooraf al mee verzoend dat hij me op een gegeven moment voorbij komt. Gezien zijn sterke punt is het wel logisch voor hem om lekker in de luwte te lopen. Na 25 kilometer besluit ik definitief te wachten. Wim komt bij, loopt tweehonderd meter mee, en houdt een sanitaire stop. Op dat moment besluit ik toch maar mijn eigen race te lopen, zo schiet het ook niet op.

De Slufter en het eerste stuk strand
Ah, na de eerste 30 kilometer asfalt, het duin op en de Slufter in. Het is nog voor 1 april. Dus alle paden zijn nog toegankelijk. Zouden ze het parcours ook hebben veranderd? Nee, dan had ik het wel gehoord. Wat is het nog rustig. Het is ook nog donker. Pasen valt vroeg dit jaar. We zijn ook eerder gestart. Zou Anja nog slapen? Twee hekjes. Hoe draaien ze. Vorig jaar waren het nog geen klaphekjes. Het geluid van meeuwen. Straks het strand op. Hoe zou het strand zijn. Martien had vanaf 7 tot 12 uur vloed voorspeld. Ach het is hooguit een uurtje lastig, immers in de overige uren is er altijd wel een randje. En daarnaast is strand mijn terrein. Nog even twee duinenrijen over en dan het strand. Bij paal 21 erop, voorbij paal 17 eraf. Daar zal iemand van de organisatie staan. Op het strand alleen een vrouw met een hond. Het strand is nog hard. Achteromkijkend ligt Wim nog steeds op een minuut. Wat heerlijk, midden in de wedstrijd, op het strand.

De Horsten en het keerpunt
Inmiddels is het volop licht geworden, nog steeds niet koud. Ik ben blij dat ik voor een korte broek heb gekozen. Kees reikt me nog steeds om het half uur drinken en eten aan. Eten en drinken gaat gemakkelijk. Dat is altijd een goed teken. Het tweede stuk strand is ook goed te doen. Het stuk vanaf de kustlijn door de Horsten is zelfs gemakkelijk. Het strand is hard en de paaltjes en de sporen van de jeep geven duidelijk richting. Ik verstoor de rust van veel meeuwen. Weer achteromkijkend doe ik even aan zelfanalyse. Ik moet leren van mezelf uit te gaan, maar kijk wel 200 keer per wedstrijd om. Het past bij mij, geeft me stof tot nadenken, ik vind het prettig. Moet ik het nu afleren of niet? Ben ik nu een zenuwpees of gewoon een beweegelijk jochie. Thuis doe ik ook altijd vier dingen tegelijk. Afwassen, koken, radio aan en gelijk bellen. Als ik 1 ding tegelijk doe ga ik me vervelen en denken. Volgens mij kijk ik ook daarom achterom. Het geeft afleiding. De afstand tot Wim wordt groter. Hij schijnt gezegd te hebben dat hij dat ook verwachtte omdat ik beter op het strand loop. Maar op zo’n hard strand maakt dat toch niet uit?

Bij het keerpunt staan dit jaar maar weinig mensen. Ik zie Jeffrey Oonk, die op veel plekken op het parcours even komt kijken, Jan Nabuurs, die straks de 60 gaat lopen, Martien Baars, die ook op veel plekken tegelijk is. Mijn tijd is vergelijkbaar met twee jaar geleden. Na het keerpunt is het wachten op de rest. Wim komt al snel, als ik twee en halve minuut op de terugweg ben. Dus leert een simpele rekensom dat het verschil nu 5 minuten is. Als derde komt Rut Zoutman, voor Karl Graf, Ron Teunisse. Het verschil met hen is al vrij groot. Terug door de Horsten heb ik wind mee, toch voel ik weinig voordeel. Mijn energievoorraad wordt al wat minder.

Ik begin plannetjes te maken over de indeling van de laatste 50 kilometer: blijven lopen, in stukken indelen, wat te doen als Wim me zometeen inhaalt, tot hoever verplicht ik me nog om te eten, vanaf welke plaats zou Anja meefietsen. Het voelt allemaal wel goed. Ik ben niet echt stuk en voel me wel in staat de race verder uit te lopen, mijn benen voelen namelijk nog best wel fris. Alleen de energie en de zin is wat minder. Maar daar is wel tegen te knokken.

Voorbij de vuurtoren
Nog ongeveer 25 kilometer. Ik ben nu wel stuk, heb al vanaf het begin last van mijn rug en beloof mezelf dat ik alleen nog maar hoef te blijven lopen. In deze fasen heeft het ook weinig zin meer om je best te doen. Je denkt dan dat je hard loopt, maar vaak is dat schijn. In mijn hobbeltempo loop ik gelukkig nog steeds 26.30 per 5 km, daar ben ik wel tevreden mee. Kees heeft twee keer het verschil opgenomen met Wim. Het is zo’n acht minuten. Dat is toch wel geruststellend. Ik had net bedacht dat in tijden van vermoeidheid mijn omkijken een andere emotie begint te krijgen. Als je niet moe bent, is informatie kennis waar je wat mee kan, als je wel moe bent, is informatie kennis waar je veel minder mee kan. Is dit wijsheid of niet?
Als onderzoeker wil ik alles weten en kunnen verklaren, maar in dit stadium kan ik niet meer zo logisch nadenken. Gelukkig helpt het wel om weer wat verder te komen. Er is zomaar weer 5 kilometer voorbij, want het denken gaat traag. Energie neem ik niet meer tot me. Gelukkig beginnen kraampjes zich klaar te maken voor de “Zestig”. Zij hebben cola. Als ik niets meer eten wil, is cola een verademing. Tjonge wat liggen er een dode eenden langs de dijk. Zouden die tegen het hek zijn aangevlogen, leggen Texelaars die er neer en worden ze later opgehaald door de Milieudienst, ik weet het niet. Er zijn ook wel erg veel eenden op Texel en meeuwen en narcissen en schapen en ……. Weer een kilometer verder. Wat is het leven toch zonder informatie. Andre (van der Vliert) vindt dat ik boeken moet lezen. Ik ben geen lezer en geen denker. Ik ben een doener en zoek informatie om wat mee te doen. Of ben ik wel een denker. Ik denk de hele 120 kilometer lang. Wat is eigenlijk het verschil? “Hebben jullie nog wat te melden, vraag ik aan Anja en Kees? Ik ben niet zo gezellig meer, toch?”. Ze glimlachen wat, en lachen naar elkaar. Ik vraag me af of ik wat raars heb gezegd. Als je moe bent, komt volgens mij alle twijfel naar buiten. Je karakter zal wel versterkt worden. Ach het zal wel.

De laatste 5 kilometer
Oudeschild, nog 5 kilometer. Ik kijk op mijn horloge. 9.27. Dat is mooi. Een tijd van onder de tien uur staat toch altijd mooier dan een tijd van 10.00.01. En me haasten hoef ik ook niet want wat is nu het verschil tussen 9.50 en 9.54? Voor de driehonderste keer achterom kijken. Geen Wim te zien, dus het is wel goed allemaal. Ik ben tevreden en hobbel wederom in 26.30 de race uit.

Maandagavond 22.00
Na een voorspoedige bootreis, en autorit weer terug in Den Haag. Kees afgezet, de was in de wasmachine, de troep opgeruimd en even internet kijken. Tot mijn schrik lees ik een paar sombere zinnen van iemand van de organisatie: hij twijfelt of het niet teveel van het goede wordt. Of de organisatie niet te groot wordt. Hij twijfelt. Ik begrijp het, natuurlijk begrijp ik het, wie twijfelt niet. Maar wat kan ik doen. Ik zoek naar tegenargumenten, want Texel is uniek, vanwege:

- de natuur, het strand, de duinen, de dijk, de schapen, de vogels, de narcissen;
- de fietsers die vanaf ‘s nachts half vier in touw zijn, alle andere zichtbare en onzichtbare vrijwilligers;
- aardige Texelaars met leuke bed en breakfast die slapen en ons ‘s nachts verse koffie bezorgen en een kaartje met succes!;
- het feit dat driekwart van alle ultralopers Texel Nederlands mooiste ultraevenement vindt;
- een organisatie die zijn best doet voor zowel estafettelopers, 30-, 60 en120 kilometerlopers;
- de geweldige punt-tot-punt wedstrijd waarvan er geen in Nederland te vinden is;
- een wedstrijd die al na acht edities een historie kent met lopers als Jan Knippenberg en Ron Teunisse;
- een loop waarbij iedereen weet dat de organisatie het zwaarder heeft dan de meeste lopers;
- Texel is een begrip, een loop waarvoor menig loper nu al een agenda heeft gekocht van 2007;

Na dit rijtje kan ik weer rustig slapen.

Dinsdag, een dag later
Ik word wakker met een stijve rug, maar mag lekker met de tram naar mijn werk. Als je altijd loopt, voelt de afwisseling soms als een cadeautje. Het werk gaat best wel goed, soms moet ik even mijn rug rechten en aan het eind van de middag verlies ik mijn concentratie. Op internet zie ik dat op de site van AVTexel het zinnetje van de organisator is weggehaald. Gelukkig. Maar bij enige twijfel, denk alsjeblieft eerst ook aan alle positieve kanten. Bij verdere twijfel bel wat lopers...

Texel bedankt en tot in 2007.

Wim Bart
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Een paar dagen na Texel besef ik nog steeds niet wat ik precies heb ervaren. Geweldig! Het verslag kan chaotisch overkomen maar daar is alle reden voor en te begrijpen wanneer je het volgende leest.

Eerste paasdag rij ik redelijk vroeg richting Den Helder. Daar aangekomen ontmoet ik Patrick Kloek en Mark Papanitikas samen met zijn vrouw en prettig avontuurlijk ingesteld zoontje. Super Belgen. Ik besef dat ik bij 2 toppers aan tafel zit. Patrick is zo af en toe de Joop Zoetemelk onder de lopers, meestal "eeuwig tweede gevoel" en Mark is superprof in doen en laten. Half twee arriveer ik op Texel. Na een paar bakkies koffie ga ik naar het NIOZ. Zie ik toch o.a. Ron Teunisse zitten. Een natuurmens pur sang. Wat een gave vent. Ik ga bescheiden op het muurtje zitten. Ik kijk uit naar de lezing welke '-s avonds plaatsvindt. Eigenlijk mis ik Ron zijn verhalen. Zijn innerlijke beleving spreekt me in hoge mate aan. Zijn vriend, fietsende begeleider past echt bij hem. Twee vrije mannen in doen en laten. Een 30 minuten inlopen daags voor de 60 vind ik wel prettig. Na het inlopen arriveert vervolgens menig loper. André van der Zwan, een 120 km loper, komt naar me toe en zegt: "Henk laten we qua afstand ruilen, loop jij de 120 en ik de 60". André heeft een bilspierblessure. Klasse dat hij desondanks toch finisht op de 60. M'n bloeddruk schiet omhoog en een gezonde spanning overmant me. Ik zeg hem, leg het voor aan Martien. Begrijpelijk wil Martien er eerst over denken. Vervolgens begint de lezing van Ron en Koos. Ron spreekt woorden welke ik reuze kan begrijpen: de Spartathlon is 80% mentaal. Zo is het voor mij persoonlijk op de 120 idem. Wilskracht is het belangrijkste. Helaas ontschiet de lezing grotendeels mijn aandacht. Theo de Jong zit naast me en hij leeft mee in mijn spanning: Laat Martien me toe op de 120? Van spanning moet ik plassen. Na het sanitaire bezoek, tref ik Martien op de gang en hij spreekt de verlossende woorden: "Henk je bent morgen nummer 90, Alain". Ik wil hem wel zoenen op beide wangen maar helaas is hij geen vrouw. Martien zegt de volgende dag dat hij nog nooit zoveel blijdschap in iemand zijn ogen heeft gezien. Het voelt alsof hij een kleine jongen blij heeft gemaakt. Nou mensenkennis heeft hij in ruime mate. Het zijn de mooiste paasdagen geweest van mijn leven, echt!

-'s Avonds verkas ik van slaapkamer met 60 km lopers naar de 120 km lopers. 21.30 uur lig ik in bed omdat de wekker om 03.00 uur al afloopt. Na ruim een half uur in bed gelegen te hebben moet ik al weer plassen, spanning, ik kan niet wachten. Ik fantaseer over 2 rondes Texel. Voordat de wekker afloopt sta ik al naast mijn bed. Hup richting de keuken voor een bakkie koffie en een ontbijtpakket. Ik wordt superverlegen bij het gevoel me te bevinden tussen deze vedettes. Ron staat weer te stralen op zijn markante manier. Bescheiden passeer ik hem. Jeffrey en zijn vriendin/vrouw brengen me naar het sportpark. Pracht mensen in al hun bescheidenheid. Martien heeft me inmiddels nog 3 extra bidons gegeven omdat ik over te weinig beschik. Twee bananen moeten me door de 60 km loodsen. Willem, een Texelse begeleider, zal me de eerste ronde begeleiden. Achteraf voelt hij voor me als een reddende engel maar daar kom ik nog op terug.

Bij de start aanschouw ik voor de laatste keer vandaag het selecte gezelschap van 20 lopers cq loopsters. Rut Zoutman geeft laatste aanwijzingen tijdens de eerste honderden meters: schoorvoetend lopen, geen knieheffen. Wat een aanvangstempo zeg! Wim Bart Knol gaat va banque blijkt al snel. Ik begin (en eindig er trouwens ook) achterin. Na ruim 400 meter zie ik in het donker alleen achterlampjes van fietsen waar de begeleiders op zitten. Respect ook voor hen. De eerste 3 uur spelen zich af in het donker. Willem begint te praten. Na een poosje zeg ik tegen hem dat praten tijdens het lopen een zwak punt van me is en dat hij zich niet beledigd moet voelen. Geen probleem, gelukkig. De Luxemburger Louis Emringer haal ik na een 30 minuten in en dat zal ook de enige blijven die ik voorbij streef. Hij zou me later weer voorbij streven. Bij het ochtendschemer fluiten vogels en blaten schapen en lammetjes er lustig op los. Ik moet denken aan Ron zijn woorden van gisteren over de 24-uur loop in Apeldoorn. De irritante herrie van iemand die denkt dat hij je opvrolijkt met trommelgeroffel terwijl je maar één ding wil: rust aan je kop/hoofd. Er is één verschil de natuur doet het spontaan en dat voelt goed.

Voor Cocksdorp loop ik een paar honderd meter achter Simon maar ik kom niet echt dichtbij. M'n benen voelen verrot de eerste 60 km. Komt het door het vroege tijdstip, de spanning of Maasdam? Maar ik WIL überhaupt finishen, sowieso wil ik Martien niet teleurstellen en daarnaast mezelf niet. Verleden in combinatie met innerlijke kracht heeft me gemaakt tot wat en wie ik ben. Verre van ideaal maar 't is niet anders. Mezelf teleurstellen staat niet in het woordenboek en "de ontdekkingsreis in mezelf" waarover Ron eens schreef komt met de regelmaat van mijn pas naar boven.

Gedurende het laatste stuk strand zie ik Ria Buiten naderen maar na een kwartier niet meer achterom gekeken te hebben zie ik haar niet meer in mijn gezichtsveld. Verrek ik ben te ver gelopen en ga op goed gevoel richting de duinen en zie vlaggetjes staan voor de 60 km ronde. Kort hierna zie ik 2 lopers in de verte lopen. Daarna zie ik Ron en Tom me naderen. Persoonlijk constateer ik een iets monter uitziende Ron en iets afgetekender gezicht bij Tom maar dat wil natuurlijk nog niets zeggen. Mijn blik is natuurlijk subjectief. We spreken elkaar toe wanneer we elkaar tegemoet lopen. Ik besef dat het al wel een kilometer of 8 moet zijn wat m'n achterstand betreft. Ach wat doet het er toe. Vervolgens komt Herman me tegemoet. Mensen Herman vergeet ik nooit meer, telkens als ik hem tegenkom moet ik denken aan zijn matras. Echt je moet deze matras gezien hebben, dan weet je pas wat ik bedoel. Ubel, Simon, Louis en uiteindelijk Ria kom ik nog tegen. Uiteindelijk tref ik het hele peloton 60 km lopers met voorop de sympathieke Belg Mark met een onuitspreekbare en schrijfbare achternaam. Gisteren sprak ik met Mark en begrijp zijn topsportbeleving. Een kanjer. Wat een aanmoedigingen ontvang ik van het peloton, dank jullie allemaal!

Het bovenvermelde peloton geeft me onbewust energie voor de tweede ronde. Maar wat duurt het lang voordat ik met Willem het keerpunt bereik en dan begint ronde twee. Na 65 km vervolg ik mijn weg en spreek met Willem af dat hij me ongeveer 15 km voor de finish weer oppikt. Hij geeft me nog een krentenbol en een mueslireep. Geweldig. De tweede ronde gaat lichamelijk makkelijker alhoewel het verval echt groot is maar het gaat om het voltooien van de afstand. 100 km was tot nu toe de maximale afstand welke ik ooit heb afgelegd. Op naar de 120 km! Inmiddels halen de eerste estafettelopers me in na het verlaten van het eerste stuk strand. Naast de estafettelopers krijgt iedereen nog gezelschap van een ander fenomeen, een lekkende hemel. Hoort er gewoon bij. Bij een verversingspost in het bos staat een toerist met 2 zwembanden om zijn middel en nodig hem uit voor volgend jaar. Hij begint met zijn vrouw spontaan te lachen bij het voorstel. Op naar het laatste stuk strand. Eerlijk gezegd verveelt het me nooit. De Noordzee met haar klotsende golven maken m'n hersenspan crystal and clear. Gelukkig staat er weinig tot geen wind. Bij het verlaten staan twee dames bij een verversingspost. Ik vraag om cola en een banaan. Nou de cola wordt door één van hen bij het strandpaviljoen geregeld en de banaan wordt mobiel geregeld welke aanwezig is bij de volgende post. Een appel krijg ik nog van de lieftallige dames. Wat een service. Inmiddels tref ik voordat de volgende post wordt bereikt een achtergelaten banaan op een graspad. Hup die is voor mij. Schil er af en doorslikken. Wie er deze heeft laten liggen is me ganz egal maar smaakt heerlijk. Ik besef dat 2e paasdag een 7-tal bananen mijn maag gevuld hebben. Ik voel me al een 1/2 monkey.

Circa 25 km voor de finish komt de bezemwagen/fietser me begeleiden. Uitstappen doe ik echt niet. Ik moet nog zo'n klein stukkie wat begrepen wordt door de super bezemfietser. De bordjes doet hij al onder zijn snelbinders maar op het 100 km punt regelt hij een fietser. Weer zo'n aardige vrijwilliger. Net voordat ik het 100 km punt bereik stapt een 60 km loopster en een 120 km loper uit. Het geeft me een kick door te lopen. 100 km passeer ik in 11 uur en een kwartier. Nog 20 km en finishen zal ik! Hé verrek die Luxemburger ga ik nog even passeren. Hij loopt 9 1/2 uur op de 100 km en heeft zelfs de Spartathlon al eens voltooid. Het ultieme doel voor mij maar ik besef terdege dat ik nog maar een groentje ben in de ultrawereld. Een 2 1/2 jaar is mijn bagage, absoluut te weinig voor Athene-Sparta. Jan van der Hoek, een 60 km loper, is zoekende naar de juiste route om weer bij de finish te arriveren. Willem de fietser is echt mijn reddende engel vandaag. De Luxemburger en Jan laat ik delen in mijn drankvoorraad. Zonder Willem zou ik trouwens niet snel het juiste parcours gevonden hebben. Uit dank begin ik zelf te praten. Mijn km-gemiddelde is nog steeds 9 tot 10 km per uur maar m'n benen vertikken het na telkens 1,5 km het hardlooptempo vast te houden wat me noodzaakt een paar honderd meter te wandelen. Ik voel me geestelijk nog fris en zeg tegen Willem dat ik hoop dat er niemand meer aanwezig is bij de finish maar aldaar aankomend zie ik 2 bussen vol met lopers staan en wordt hartelijk onthaald door vele gefinishte 60 km lopers. Mooi is te zien dat iedereen het me gunt maar ik wordt toch een beetje ongemakkelijk bij al die aandacht en besef dat ik maar één ding wil, rust alleen in de kleedkamer. Maar mensen echt hartelijk dank voor jullie welgemeende complimenten. Een bosje bloemen vergezeld me naar binnen. Willem bedank ik vanuit mijn hart voor zijn reuze begeleiding. Een paar jaar geleden begeleidde hij de winnaar en nu de één na laatste finisher. Onder de douche vindt de emotionele ontlading plaats. Niet alleen het douchewater bevochtigd de vloer maar de waterlanders doen de rest. Wat een dag! Na afloop krijg ik nog broodjes van de organisatie en brengt vervolgens Martien me samen met Jan naar de boot. Martien en zijn team bedank ik voor alles en zeg Martien nog dat het een geweldige vent is. Tot over 2 jaar!

Een dag na Texel loop ik 5 km uit en heb heimwee naar de mooiste loop op een schitterend eiland.

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Bijna altijd schrijf ik een verslagje van mijn wedstrijden. Dat doe ik voor mezelf, zodat ik later, als ik niet meer kan lopen, nog leuke herinneringen aan al die lopen heb. Ik doe het ook voor de lezers van Ultraned, want uit de reacties die ik krijg merk ik dat die verslagen op prijs worden gesteld. Maar, ik kan me voorstellen dat mijn verslag over de 6 uur van de DTS niet bij iedereen goed is gevallen. Ik was daarin te snel en zeker te veroordelend in mijn reactie over doorlopen na het einde signaal. Ik heb de zaak ondertussen met Rob Steyger, de onvermoeibare organisator van deze mooie 6 uur, doorgepraat en het schijnt dat de betrokken loper het eindsignaal niet heeft gehoord. Snelle woorden, langzame voeten. Soms wilde ik wel dat ik net zo snel kon lopen als dat ik kan schrijven, soms is het veel beter net zo langzaam te schrijven als ik loop.

Dan de Binnenmaas 2005, een editie die wat betreft het weer geheel verschilde met die van vorig jaar. Een heerlijk lente weertje, een graadje of 13, 14 met heel weinig wind en zelfs een heel klein beetje zon. Kortom, een perfecte loopdag. De start van de sololopers was al om 9:15 uur. Vanachter een opzij glijdend hek gingen we van start voor drie ronden van 21 kilometer over bochtige dijken en lange rechte polderwegen. Zo vroeg in de ochtend is er nog maar weinig volk op de been. Het landschap ligt er dan nog heerlijk vredig en rustig bij. Prachtig om in te lopen, zeker vandaag omdat ik het meer als training wilde zien dan als wedstrijd. En dan is het prettig om gezelschap te hebben. En zo lopen Ben Mol en ik vanaf het begin samen op. En we lijken wel een stal oude kletswijven, het is geen moment stil. Zowat alles wat in een mensenleven kan geschieden kwam voorbij. Maar het waren niet alleen maar serieuze zaken die ons bezighielden. Ook de lammetjes in de wei en het mooie weer werden genoemd. En natuurlijk is het ultralopen de rode draad in onze gesprekken.

In de tweede ronde is er in de kleine dorpjes en gehuchten, maar vooral ook op de weg heel wat meer te doen dan in de eerste ronde. De estafettelopers zijn nl ook van start gegaan en halen ons regelmatig in. Overal vonden wisselingen van die lopers plaats en Ben en ik werden dan door hun supporters herhaaldelijk aangemoedigd. En natuurlijk werd er weer gezegd dat ‘het er nog goed uitzag’. Daar ben ik dan altijd weer blij om.

Het was steeds weer een genot om bij een verversingspost aan te komen. Sowieso omdat ik dorst had en de posten best ver uit elkaar stonden, maar ook omdat ze zo goed verzorgd zijn met volop sportdrank, cola, water, verschillende soorten koek, banaan, appel etc. Perfect geregeld.

Ondertussen heb ik het al lekker warm gekregen. Mijn jasje heb ik omgeknoopt, mijn handschoenen uitgedaan. Zelfs mij mouwen had ik opgerold. Toch wel weer even wennen als het weer richting 15 graden gaat.

Onze eerste ronde ging in 2:04, op zijn gemakje dus. Ook de tweede ronde gaat rustig aan. Ben heeft nog behoorlijk last van zijn blessure, maar is al wel weer volop in training voor de 24 uur straks in juli in Italië. Vooraf is hij met de organisatie overeen gekomen om met de sololopers te starten, maar toch de marathonafstand te lopen, dus na twee rondjes houdt Ben het voor gezien. Het tweede rondje ging overigens in 2:12.

Dan de derde ronde. Eerst dacht ik nog flink te versnellen en zo wellicht nog iemand in te halen, maar mijn achterstand op de andere lopers is dan al vrijwel onoverbrugbaar. Dus dan maar gewoon rustig aan. Het is nu toch een stuk warmer, tenminste ik heb het een stuk warmer. Bij de eerste drankpost, na ruim zeven kilometer van de start, drink ik vier bekers water en sportdrank, zo’n dorst had ik. Daar heb ik ook mijn jasje, handschoenen en shirt aan iemand van de organisatie gegeven. Loopt wel zo lekker zonder al die bagage. En, na afloop lag het keurig opgevouwen op me te wachten.

Ondanks dat mijn tempo laag is gaat het lopen me steeds moeilijker af. De afgelopen nachten heb ik ook slecht geslapen door een verstopte neus, met overdag en zeker nu onder het lopen een loopneus (nu weet ik waar die naam vandaan komt). Hopelijk gaat het snel weer over. Bij de tweede drankpost weer drie bekers vocht en weer verder. Toch wel een rot gevoel in je maag als je zoveel hebt gedronken, maar ik heb het wel nodig. Op het laatste rechte eind, op drie km voor de finish bedenk ik me dat als ik in dit tempo doorloop ik er langer over doe dan vorig jaar met zware storm en regen. Toen was het afzien, nu gaat het niet echt gemakkelijk, maar afzien doe ik niet. En dan komt Maasdam gelukkig weer in zicht. Nog één keer linksaf en door de finish. Voor het eerst van mijn leven ben ik laatste in een wedstrijd geworden. Dat is toch wel een heel aparte gewaarwording.

THEO DE JONG
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]