Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
21 mrt 2017
50 km Salland Trail versus 50 km van Krimpen
3 mrt 2017
Tel Aviv is als Omsk: een mooie stad, maar net iets te ver weg
27 feb 2017
Van het Hoornsemeer tot Landgoed Vosbergen
13 feb 2017
Brocken Challenge 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 21 mrt 2006: Heb je ooit gelopen tegen olifanten ?
* 19 mrt 2006: 100 miles olifanten race Zuid Afrika
* 19 mrt 2006: Een marathon op Cyprus
* 19 mrt 2006: Papanikas en Epskamp winnen Binnenmaas
* 16 mrt 2006: Eerst gekraakt, dan gered door koude, sneeuw en wind tijdens laatste DTS-ultraloop
* 12 mrt 2006: TRAIL DE HAMOIS-EN-CONDROZ (50 km)
* Februari
* Januari
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2006
 
18 en 19 maart 100 miles trail Zuid Afrika

De voorbereiding:
De voorbereiding zag er in het kort gezegd er als volgt uit: 100 tot 120 km per week totdat ik bijna geblesseerd raakte en noodgedwongen een paar weekjes moest rusten wat een supercompensatie teweeg bracht. In Zuid Afrika zag de voorbereiding er voornamelijk uit door te wennen aan de warmte in combinatie met een beetje joggen. Alleen in Port Elizabeth was het "slechts" 28 graden terwijl het in de binnenlanden qua temperatuur opliep tot maar liefst 44 graden. Een dag voor de wedstrijd heb ik 30 minuten losgelopen. Gedurende dit loopje kom ik een maf dier tegen waardoor er nog een vette versnelling uitgeperst diende te worden.

De wedstrijd:
Ik was totaal ontspannen, had goed geslapen, voelde me zowel lichamelijk en niet te vergeten geestelijk super. 04.00 uur liep de wekker af en 06.00 uur starten we met zijn dertienen. Bruce Arnett de toploper op trailgebied in S.A. ging gelijk hard weg. Een Fransman welke ruim 7jaar geleden vijfde was geworden tijdens de Spartathlon in een eindtijd van 29 uur ging als tweede weg. Natuurlijk was ik ook niet bang ... voor de afstand, vertrok als derde. De eerste 20 kilometer liep ik onder de 2 uur. Uitleggen kan ik wel. De dame van de lodge had me een dag voor de wedstrijd verteld dat het bloody hot zou worden waarbij de temperatuur kon oplopen tot richting de 40 graden. Nou '-s morgens om 06.00 uur is er nog geen zon, dus knallen maar. Tot 09.00 uur verliep het reuze. Op 23 kilometer moest de eerste berg overwonnen worden. De 3 mountainbikers moesten afhaken. Uiteindelijk is er maar 1 gefinisht. Het was een grote chaos aan losliggende stenen. Afdalen was helemaal een crime. De eerste blaar zat al na 2,5 uur aan mijn hak.

Vervolgens kwam het zonnetje ... We liepen in een desert(geen toetje maar een woestijn!)achtige omgeving omringd door bergen. In deze valley stond er geen zuchtje wind, alleen er stond dus veel zon. Echt het was ongelofelijk warm. Normaal hou ik er wel van maar nu even niet. De omgeving was groen, best wel saai eigenlijk maar ik kon er weinig van genieten omdat de ondergrond uit zand, zwerfstenen en gras bestond. Dus concentratie was noodzakelijk. Maar wat een rust.

De verversingsposten stonden om de circa 10 km wat mijns inziens te ver uit elkaar was. Inmiddels was de plaatselijke tv al bij me langs geweest. Ik natuurlijk trots vertellen dat het in Nederland hartstikke koud was maar dat ik een warmweerkoper ben ... tenminste op dat moment.

De eerste 60 km verliepen alleen maar door verlaten berggebied, geen enkel huis, geen enkel dorp, heb er zelfs geen dier gezien. Op 60 km kom ik door het enige dorpje genaamd Kirkwood. Ze hebben er een Spar. Tegen Gerard een Fransman had ik gezegd: "Nou en daar wil ik een biertje, een castle". We kregen er ook nog 1. Op dat punt stopten er 4 lopers. Ik zat er ook door maar had eigenlijk al veel eerder willen stoppen. De eerste keer had ik deze gedachte al op het 40 km punt maar hoe zou ik dan ooit de Spartathlon kunnen halen tot aan de finish??? Ik vraag me steeds meer af, hoe je lichamelijk op zulke weersomstandigheden kunt trainen. In mijn perceptie: niet.

Inmiddels waren er al 2 lopers gestopt. Bleven we dus met zijn zessen over. Terwijl ik het dorpje uitloop wordt ik nog vrolijk begroet door een neger, hij roept "do you want to have a beer?" Nou laat maar anders wordt ik terplekke een alcoholist. Het plaatselijke voetbalveld had wel een heel bijzondere grasmaaier of beter gezegd twee: twee ezels. De apartheid had trouwens in de dorp bijzondere contrasten laten ontstaan, arme mensen wonend aan de ene kant van de weg terwijl er tegenover golfbanen en tennisvelden zijn.

Oh ja de tactiek was dus in de ochtend hard te starten en bij zonsopgang te gaan slowen of beter gezegd stevig doorwandelen. Voor de vierdaagse in Nijmegen ben ik al een heel eind. Hoe kan je nu in vredesnaam bij 44 graden nog gaan hardlopen? Dan ga je toch koken? Je brandt toch vet aan? Inmiddels had ik dus het zin er al redelijk af. Wel veel potatoes gegeten, veel cola en veel water. Maar ach zo eind van de middag liep je langs de bergen toch redelijk in de schaduw, je gaat dan weer aan hardlopen denken. Zo haalde ik dus Gerard en 2 Zuid Afrikanen in. Gerard viel helaas uit omdat hij te laat doorkwam. De ene Zuid Afrikaan was veel te veel met de tussentijden bezig waardoor hij te weinig dronk en at. Die andere Afrikaan haalde me 17 km voor het einde weer in. Ik vond het prima. Alleen hij had 1 probleem, hij was zijn teddybeer verloren tijdens de race.

Na 70 km mochten we door 6 beekjes hardlopen. Heerlijk tot aan de enkels. Gelukkig hadden ze na deze beekjes een verversingspost. Daar heb ik zo weer gelachen (toen nog wel). Ik kreeg kramp in mijn bovenbenen. First aid was er niet aanwezig maar al zoekende vonden we een potje... Ja allo er stond op "anti shit", echt iets waar ik niet op zat te wachten.

Op 70 km werd het ook stikkedonker. Hoofdlamp op: de tweede bergbeklimming. Wat een ellendige klim met veel haarspeldbochten. Maar ik besefte me dat de een na laatste was. Inmiddels wist ik ook dat er nog maar 1 minuut restte voor sluitingstijd bij de checkpoints. Toch maar iets doorkachelen bij down-hill. Zo waar maakte ik weer 20 minuten goed. Maar het verlangen naar een biertje kwam weer. Normaliter vind ik het niet lekker, nu wel. Bij een verversingspos hadden ze een blikje bier. De uiensoep was de nachtmaaltijd. Zou die anti-shit nu goed van pas komen.

Vervolgens mocht ik over de heuvelrug genieten van de weidsheid van Z.A.. De maan kwam ook vol aan de hemel. Waar je dan wel niet over kan nacht- dagdromen. Het leek wel of de zon middernacht scheen. Geweldig. Dierbaren komen boven. In het algemeen gezegd heeft het te maken met emoties.

De volgende 10 km loop ik weer onder het uur. Begrijpen doe ik het niet maar het voelt super. Na 90 km komt het meest aangrijpende voor me. Ik ben al niet zo'n giga held maar goh wat bang voelde het in me. Je gaat alleen de bushbush in en wat ik voelde en zag waren dierenogen. De eerste confrontatie waren 20 ogen van grote dieren. Ik met mijn hoofdlamp, zij met hun natuurlijke ogen. Verrek olifanten ... kan niet waar zijn omdat ik nog niet in het park ben. Kom dichterbij, pfft het zijn slechts koeien. Hartslag 199,5 of zoiets. Vervolgens verder het bos in. Ik zie een insect op de grond. Het lijkt wel een kreeft met oogomvang van biljartballen. Nou op de foto er mee, tegelijkertijd besef ik me dat hij/zij me zo naar de nek kan springen. Flitsend zet ik mijn weg voor. Boven in een boom kijken alweer 2 ogen me aan ... een aap? Ik weet het echnie maar ik moet de bushbush uit. Estienne, de organisator, had voor aanvang van de wedstrijd gezegd dat de dieren honger hebben in de ochtend maar voor mijn gevoel hebben ze dit ook in de nacht.

Daarna de laatste klim op 105 km. Wat een zoektocht de route te volgen. De organisatie had geadviseerd rechts te lopen omdat het vrij smal was. Het doet me denken aan Guus alhoewel ik hem niet persoonlijk gekend heb. Ga wat energie innemen maar zit midden in de doorns. Het lijkt een dag na de wedstrijd wel op jeugdpuistjes. Het ziet er niet uit. Estienne was er samen met de dokter. Met hun terreinwagen waren ze bijna naar beneden gevallen. Schrammen zijn gelukkig de enige littekens.

Nou mooier kan niet het begint te flitsen (geen snelheidscontrole of meer van dien ongein), nee het begint te onweren. Een geweldig gezicht in de uitgestrekte vlakte. Vervolgens begint het me een potje te stortregenen. Laat ik nu toch 1 ding van de Spartathlon geleerd hebben. Warme kleding voor de nacht, nu dus een jacket.

Bij aankomst van het olifantenpark doe ik de poort open, welke ik tevens tegelijkertijd moet sluiten. Er rijdt een driver achter me aan maar hij maakt er een spelletje van door me veel te veel alleen te laten lopen. Olifanten, bizons ed ik heb ze met beide ogen gezien tijdens een drive waar je absoluut niet de terreinwagen uit mocht. Nu laten ze je in grote spanning maar het hoort er gewoon bij.

Estienne roept dat ik niet te lang moet blijven zitten bij de checkpoints. We werken elkaar op de zenuwen maar besef dat we beide moe zijn. Hij wil me graag binnen de 30 uur zien finishen. Dit is de closingtime. Voor mij geldt maar 1 ding en dat is finishen. Tenminste zo dacht ik er destijds over.

Na het verlaten van het olifantenpark ligt er 3 km asfalt. Gadver wat voelt dat verrot aan. De benen kunnen niet meer als joggen. Een andere man uit de organisatie begint nu ook al te piepen. "Henk je moet sneller". Ja daag wie heeft er nu meer dan een dag gelopen. "Laat me met rust". Je zal het wel goed bedoelen.

Iedereen leeft geweldig met de laatste 3 lopers mee, waaronder ondergetekende, echt prachtig. Tot het moment dat Estienne zegt dat het nog 17 km is. Toen ging het lampje bij me uit. Waarom??? Eigenlijk weet ik het wel. De natuur liet ik achter me en nu was het 1 lang graspad langs een spoorlijn met vette doornstruiken welke mijn bloedbaar doorprikte.

Het feest kan beginnen omdat eerst werd medegedeeld dat ik nog 5 km moest lopen maar achteraf bleken dit er 2,5 te zijn. Eindtijd 29 uur en 45 minuten. M'n statement "en dan nog slechts 2 marathons dan heb je de Spartathlon voltooid", nou zo simpel is het dus echt niet.

De uiteindelijke winnaar topper Bruce Arnett uit Z.A. in een tijd van circa 24,5 uur. Raymond Brandhonneur, de enige die finishte van de vier Fransmannen, zat een 30 minuten voor me. Laat Raimond toch 5e ooit zijn geweest tijdens de editie 1999 van de Spartathlon. Is er hoop???

Na afloop ontvangen de finishers een riem met een olifantenkop maar mijn vermoeidheid heeft veel langs me heen laten gaan. Ze moesten me wakker maken anders had ik alles gemist van deze ceremonie.

Al met al was het een happening welke ik nooit zou willen gemist hebben. Maar tja wanneer je finisht is alles mooi. Nu nog een kleine 2 weken genieten van een backpack door S.A. en dan hopelijk ready voor de 50 E.M. JKM met een prachtig vooruitzicht: de 100 e.m.

Maar eerst niet verder kijken en plannen maar genieten van een hoogtepunt op ultragebied.

Zwaai, zwaai,

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Gefinisht als 6e en laatste van de 13 gestarte lopers. Het was bloody hot:37 tot 40 graden en '-s nachts stortregens en onweer in de bushbush van Zuid
Afrika. Eindtijd 29 uur en 45 minuten.

Binnenkort een iets uitgebreider verslag maar emotioneel doet het nu even
teveel met mijn gedachte.

Een Zuid-Afrikaanse groet,

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Ik wil er de laatste jaren, een gewoonte van maken, om een marathon te lopen ergens op een eiland. Nu heb ik gekozen voor de Ultra Sports Cyprus Marathon op 12 maart, met de nodige vakantiedagen op het eiland erbij.

Het is een kleine en gezellige marathon met een 100-tal deelnemers. Je wordt er met bussen van Paphos of (Pafos) om 7h00 in de ochtend naar de startplaats gebracht. Tijdens het wachten op de bussen had ik al kennis gemaakt met enkele Belgen en enkele Nederlanders. Tijdens de rit naar de startplaats had ik een gezellig gesprek, met de sympathieke Nederlander Harrie van der Heijden, die een hele goede marathon zal lopen. Na een rit van 40 minuten komen wij bij de startplaats aan. De start is om 8h30 aan de Petra tou Romiou, de geboorteplaats van Aphrodite, godin vande liefde en schoonheid. (het is gewoon een grote rotsblok die in de Middelandse Zee ligt) De aankomst is aan het Pafos Mediaval Fort Square(een middeleeuws fort. ) Het is 8h30 en de temperatuur is 17 degrees en die zal oplopen tot 22 degrees. De start wordt gegeven en we kunnen al meteen bergop lopen, en dat zal niet de laatste keer zijn. Het zal een zware marathon worden met al die klimmetjes, de zon en de felle wind die van over zee het binnenland in blaast. Het is vooral opletten dat er genoeg gedronken word, de kans op uitdroging is vrij groot. Ik heb de marathon zonder veel zorgen, en heel ontspannen uitgelopen, in 4h01. 55 en de39ste plaats in de uitslag. En als toetje een 1ste plaats bij de 60 plussers, en een grote beker als beloning.

Mijn besluit: het is een kleine gezellige marathon, waar u nooit een p.r. zal lopen. Dat het voor de eerste keer is dat iemand onder de 3uur loopt, daar ben ik niet verbaasd over. Natuurlijk komen er geen toppers aan de start, er zijn geen geldprijzen te verdienen. Opgelet de tijdslimiet is 5 uur, als u later binnenkomt, sta je niet in de uitslag.

William Verdonck
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 

Vandaag mijn tweede marathon van dit voorseizoen op het programma. Ons Roparunteam Diergaarde Blijdorps loopt al zeven jaar mee aan deze 63 km lange estafette en ultraloop. Vanuit de plaatselijke autodealer in Maasdam worden voor de marathon twee en voor de 63 km drie ronden om de Binnenmaas en de polders van de Hoekse Waard gelopen. Na al die jaren mee gelopen te hebben met de estafette heb ik dit jaar besloten om eens solo te lopen. Na Apeldoorn was dit de tweede marathon dit jaar. Omdat over drie weken Rotterdam al op het schema staat heb ik Binnenmaas als een veredelde duurloop gelopen. Met een geleende hartslagmeter als snelheidsbegrezer. Nu ken ik niet veel ultralopers maar Marc Papanikas, Ben Mol en Jan van de Erve zag ik rond mij heen achter het starthek van de autodealer. Marc Papanikas won de koude, winderige marathon (deze versie is 42,38 km) in 2:51:15. Op een kleine tien minuten eindigde Erwin van Diemen uit Zwijndrecht als tweede in 3:00:46. Als derde kwam Didier Dendal over de streep in 3:09:49. Met de hartslagmeter als waakhond liep ik in een groepje op mijn gemak het eerste deel in 1:56. De tweede ronde, met weer wat meer wind ging anderhalve minuut langzamer. Ontspannen over de finish in 3:54:07. Als alles de komende tijd goed gaat hoop ik in Rotterdam mijn p.r. van vorig jaar (3:12:52) te verbeteren.
De lopers voor de langste afstand, 63,6 km, waren vijf kwartier eerder gestart. Vorig jaar won Wim Espkamp in 4:38, dit jaar kwam hij weer als eerste over de streep, nu in 4:43:50. Tweede en derde waren Walter Bouwen in 4:48:21 en Bernard Vanlangendonck in 4:52:40.
De opbrengst van deze loop, georganiseerd door Ger de Man en zijn Hoekse Waard Runners gaat naar de Roparun. De estafetteloop van Parijs naar Rotterdam. De Roparun zamelt geld in voor mensen met kanker.

Met vriendelijke groet,

Mark de Boer

http://www.volkskrantblog.nl/blog/2453 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]