Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
30 apr 2017
Rietveld natuurmarathon - 29 april
25 apr 2017
Texels best
23 apr 2017
Enschede Marathon - 23 april 2017
23 apr 2017
De volgende keer kies ik een loop rond een kleiner eiland
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 30 mei 2006: Een dag vol ellende
* 29 mei 2006: 24 u en 6 uursloop Apeldoorn
* 28 mei 2006: 441 meter en 80 centimeter
* 25 mei 2006: Nederlander loopt dwars door Alaska
* 25 mei 2006: ‘Onze wedstrijden duren te lang’ (Zes Uur Haarlemmermeer)
* 23 mei 2006: 50 km van Vlaanderen Snaaskerke- Gistel
* 23 mei 2006: Maasmarathon Visè
* 23 mei 2006: 24 uur Bazel
* 22 mei 2006: Een uit de hand gelopen training
* 22 mei 2006: Raf Inghelbrecht onder de 4u in Gistel
* 22 mei 2006: DMITRY BULA (BLR) loopt ondanks stormweer toch nog sub 3uren
* 21 mei 2006: Wie met mij loopt heeft altijd goed weer...
* 15 mei 2006: Eenmeerloop 2006 - De Hulk
* 15 mei 2006: Grijze Keniaan 1e Nederlander in Maas Marathon
* 15 mei 2006: Bruggen tussen Nijmegen en Arnhem
* 9 mei 2006: Bekende verrassingen in de Abrahammaton
* 9 mei 2006: Beginnend ultraloper
* 9 mei 2006: DE ABRAHAMATON IS VOORBIJ; MIJN SPIERBELASTINGGEVOLGEN NOG NIET
* 7 mei 2006: De 13e DeadSeamarathon en de 25e Belfast marathon.
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Mei 2006
 
Op 25-26 mei werd er weer een 24uur wedstrijd gelopen en omdat ik al ingeschreven was zou ik er heengaan, maar omdat we drie weken voordien een 24 uursloop in Bazel gelopen hadden wilde ik het rustig aandoen

Ik nam de trein om 7 uur en na drie uur sporen bereikte ik Apeldoorn. Daar ik de weg niet ken vroeg ik de weg naar het Sportpark. “Gewoon recht door het centrum gaan en vraag daar maar nog eens”. Zo gezegd zo gedaan. Ik vertrok richting centrum na een half uur wandelen vroeg ik de weg nog eens aan een ruiten wasser en die vertelde mij je moet terug richting centrum en daarna de treinsporen over en de grote baan volgen. Ik terug van waar ik gekomen ben en ja hoor anderhalf uur later bereikte ik de startplaats. Daar vlug ingeschreven kreeg ik een handdoek ( wel nodig met al die regen ) en een volledige wc rol. Richting kampeer plaats kwam Regina Van Geene en Jack Hendricks aan en ik zette mijn tent er tegenover op.

Na mij rustig in de tent aangekleed te hebben werd het twee uur en werd het startsein gegeven. Rustig en tegen 10 per uur liep ik mijn rondjes in de regen tot mijn gps horloge het begaf. Dan maar op het gevoel na een uur of drie kreeg ik last van mijn kuit die stijf en dik werd. Een toeschouwer riep: “Laat je masseren, dan gaat het mischien beter”. Ik de massagepost binnen en al lachend riep ik: “De eerste klant”. Na een korte maar goede massage kreeg ik te horen dat ik iets droog moest aandoen. Dus begaf ik me naar de tent en wat zag ik: mijn tent was blijkbaar niet meer waterdicht en was een zwembad geworden.

Ondertussen was mijn broer Patrick ook gearriveerd en ik vroeg hem om de tent uit te kappen. Hij keek mij verbaasd aan maar later begreep hij het wel. Ik liep nog enkele rondjes verder tot weer die kuit me parten speelde. Ik terug naar de massagepost en weer werd ik ge masseerd
Ondertussen was mijn broer gaan slapen ergens binnen en ik begon te wandelen, toch nog tegen 8 per uur, maar omdat het eentonig was ging ik mijn mp3-speler halen. Ik had inmiddels al zeven uur gelopen. Ik kreeg last van mijn maag en telkens ik iets dronk of at moest ik overgeven maar omdat ik wandelde kon ik er wel tegen dacht ik. Dan maar zonder eten en drinken. Is het van al dat nat maar mijn mp3-speler gaf ook de geest. Ook met een nieuwe batterij wilde dat ding ook al niet meer werken.

Toch een wonder: het was over met regenen maar daar ik nog zeer nat was kreeg ik het zeer koud en besloot tot 100km te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Na 13 à 14 uur bereikte ik eindelijk mijn 100 km. Nu was ik zo moe en begaf me naar de tent, allee zwembad, en na een paar uur geslapen te hebben werd ik bevend wakker inmiddels was de zes uur gestart en daar ik toch niet meer aan lopen dacht begon ik maar naar alle lopers te supporteren wat moet een mens anders doen wanneer je broer meeloopt en toch samen huiswaarts keren. Ik vroeg aan de organisator of de speaker niets te drinken kreeg: hij heeft zijn werk uitstekend gedaan en moest nu na al die uren babbelen toch dorst hebben.

De 24 uur loop kwam ook op zijn einde en Vekemans Alfons, een kanjer van een loper, werd knap winnaar met 220.253km. Tweede was Chris Dooghe, nog zo een crack, met 216.707km. Derde werd Gerald Dudaci, een Duitser met 213.775km en bij de vrouwen werd er ook uitstekend gelopen. Zo werd eerste met een Schots record Pauline Walker met 201.668 km, tweede werd Jenny de Groot met 185.535km en derde werd Marika Heinlein met 183.318km. Een dikke proficiat voor al de lopers die met dit hondenweer de 24 uur uit liepen. Het zes uur verslag hebt u al van mijn broer Patrick kunnen lezen.

Gerald Kloek
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
De dag na Hemelvaart wordt traditioneel in het Nederlandse Apeldoorn weer de 24 uursloop gehouden. Gerald had zich ingeschreven voor deze loop maar omdat ik vrijdag moet werken kon ik deze ultralange loop niet meedoen. Geen nood echter, er was nog een 6 uursloop en die zou ik goed kunnen gebruiken als opstapje naar de ons zo bekende Nacht van Vlaanderen, 100 km door het Torhoutse binnenland. Meteen na het werk op weg dus, dat betekende met een enorme sporttas het werk op verschijnen en neen collega’s ik ben niet buiten gegooid thuis. Meestal dus de steeds weerkerende vraag. In de gietende regen vertrok ik dus richting Nederland waar Gerald reeds aan het lopen geslagen was. Hij had de tent mee en ik zou daar dus in overnachten. Na een ritje van ruim drie uur en een half uurtje wandelen zag ik het parcours liggen en zocht mijn broer op. Ondertussen wandelde ik het 1,6 km lange parcours af en mocht nog wat voor menig bekende atleet supporteren. Als eerste kwam Karl Graf voorbij. Hij lag dan al voorop, gevolgd door Bart Vonck die tot dan aan de leiding gelopen had. Op de derde plaats lag dan Alfons Vekemans die weer gevolgd werd door Chris D’Hooge. En dan de hele bende bekende en minder bekende, hoewel er van die laatste niet veel meer overblijven. Menigmaal werd er over en weer geroepen. Dan kwam Gerald die me de weg richting tent wees. Nu is dat een zeer antiek geval en beslist niet meer waterdicht want binnenin stond meer water dan erbuiten al gevallen was. Geen nood, ik slaap dan wel bij de scoutsgroep. Meteen ging ik dan ook naar het secretariaat en kreeg meteen mijn nummer voor de volgende dag. Spullen in het lokaal gelegd en weer naar het parcours. En weer aanmoedigen dus, wat moet je anders doen als je daar toch bent. Iedereen passeerde de revue en diegene die het wat moeilijker hadden porde ik aan om even te rusten en dan weer verder te gaan. Het ging bij de meeste al niet goed meer merkte ik op. Het te natte weer zal daar wel voor een groot stuk zijn aandeel in hebben gehad. Jutta Jöhring had het nodig hoewel ze nog vlotjes liep naar mijn mening. Maar vooral Jack Hendrickx en Regina van Geene zagen het meest af. Jack besliste te stoppen op 67 km.”Het is genoeg geweest” sprak hij me toe. Ook Regina vond ik even later in de tent terug. Ze probeerde nog wel de nacht door te wandelen maar moest ook de pijp aan Maarten geven. Jammer maar er komen nog ontzettend veel wedstrijden.

Om halftien zocht ik ook mijn slaapzak op en vond er nog een deelnemer aan de zes uursloop voor morgen. Meteen werd een praatje geslagen. Paul Abrahams was debutant op deze ultra afstand maar wilde toch eens proberen of hij de 60 km kon halen. Een mooi doel om te beginnen vonden we beide. Na een onrustige nacht, niet iedereen in het scoutslokaal had door dat er nog mensen probeerden te slapen, werden we beide omstreeks hetzelfde tijdstip wakker en maakten ons klaar voor onze wedloop. Buiten was het fris maar inmiddels droog. Ik ging nog even naar Gerald kijken maar vond hem in de tent terug. Ongeveer samen met Ghislain Dops was hij na 100 km uit de wedstrijd gestapt. Net op dat moment kwam Leo Pardaens langs. Hij had het enorm moeilijk en twijfelde eraan om op te geven. Ik stelde hem voor om een uurtje plat te liggen, wetende dat dit soms wonderen kan doen. Hij volgde mijn raad op maar amper een kwartiertje later liep hij weer over het parcours. Een karaktervent van het stevigste soort. Dan naar de start voor onze race. Een dertigtal deelnemers stond klaar en ik zette me bij het groepje. Ik voelde me goed, en wist me, als alles zou verlopen zoals het moest, binnen het podium te kunnen handhaven. Het signaal klonk en we vertrokken langs de mat heen om bij de eerste bocht naar links het parcours op te stormen. En stormen is wel degelijk het juiste woord. Wat werd er hard van leer getrokken. Als een bende jonge kalveren die voor het eerst naar een vette groene weide mochten zo stormden de eersten over het asfalt. Jan Albert Lantink nam meteen de kop, in zijn voetspoor Jodi Kremer. Ron Bakker en ik volgden wat in de middengroep. Dat kon nooit goed gaan. Ron en ik bleven een gematigder tempo volgen van ongeveer 12 km per uur. Vooraan werden er na een half uur al aardig wat klappen uitgedeeld want niet veel later lag ik al op de derde stek en Ron Bakker vierde. Achter ons volgden Ton ten Have en Jan van den Erve. Lantink, iemand die met 84 km achter zijn naam staat op de 6 uur stapte uit na een uur wedstrijd en dan lag natuurlijk de hele wedstrijd weer open. Eventjes tussendoor nog wat elleboog-worstelen met Ben Mol (dat wordt trouwens ook een traditie) en dan weer geconcentreerd verder. Jodi Kremer bleef het verbazend goed doen zodat we het gat op hem nauwelijks gedicht kregen. Mijn bedoeling was om de eerste vier uur de kat uit de boom te kijken en dan naar gewoonte te versnellen in de richting van 13 a 14 km per uur. En tot drie en half uur wedstrijd ging het redelijk maar dan kreeg ik de benen niet meer rond. Last van de maag zodat ik niet meer eten of drinken kon en dan natuurlijk een kompleet leeg gevoel. Jutta Jöring en coach kikkerden me op. Voor even dan toch maar goed genoeg om mijn derde stek vast te kunnen houden. En dat lukte wonderwel ook nog. Ron Bakker was me voorbij gesneld maar door het uitvallen van Lantink was ik op dezelfde stek blijven lopen. Hij had het goed geprogrammeerd want in minder dan twee uur liep hij me tweemaal voorbij. Tot vijf en half uur kon ik de derde stek houden maar dan moest ik meermaals wandelen en kwamen Jan van den Erve, Jens Caninenberg en Ton ten Have me in extremis voorbij gesneld. Weg derde stek. Toch wilde ik van ophouden niet weten. Met nog twintig minuten te gaan spoorde Gerald en Jutta me aan om nog twee rondjes vol te maken. Veel zin hierin had ik niet maar het lukte me toch. Inmiddels was ook de 24 uur aan haar eind gekomen. Nadat Chris D’Hooge lange tijd de leiding genomen had was Alfons Vekemans hem toch voorbijgesneld en won deze wedstrijd met 218 km. Ook hij probeerde nog de 220 km te halen en zette samen met mij nog alles op alles in deze laatste 20 minuten. Chris D’hooge was dan allang blij met de 2e stek en liet hem maar gaan. Ook Leo Pardaens was maar wat te blij dat het lijden over was. En natuurlijk ook voor mij, wat was ik blij dat het derde piepje van het journaal het einde betekende van de strijd.

Amper 66 km had ik bij elkaar gesprokkeld. Eigenlijk te weinig maar kon toch nog tevreden zijn met mijn zesde plaats. Vooral wanneer ik de namen en leeftijden vergelijk, dan stel ik vast dat ik niet alleen de beste was van de 40+ maar ook nog eens de beste Belg op de 6 uur. Of zoals een collega 6 uursloper me vertelde:” je bent niet alleen de beste Belg maar ook de slechtste Belg. En gelijk heeft hij, dat komt ervan dat je als enige Belg van start gaat. Al de andere zaten immers op de 24 uur. Het scenario verliep niet zoals gepland, een off-day misschien. Kortom we weten nu weer hoe het staat en waar aan gewerkt moet worden. Wel heb ik het gevoel dat ik er met vier wedstrijden na elkaar (3 ultra’s en 1 marathon) weer terug ben. Dat laat alleszins het beste vermoeden. En gaat het niet meer sneller, dan moet ik me er maar bij neerleggen. Alleszins stof tot nadenken gedurende de volgende drie weken, want dan moet het weer gebeuren in onze Nacht. Voor nu, een perfecte dag, droog weer, een prima publiek en bovenal een uitstekende organisatie...Met vooral dank aan de enthousiaste omroeper die het palmares van iedere deelnemer uit het hoofd leek te kennen.Het was af!!!

Kloek Patrick
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
441 meter en 80 centimeter
Zes uur lopen, ik heb er een beetje haat/liefde verhouding mee. Het is mij tot nu toe nog nooit gelukt om verder dan ruim 66km te komen en altijd is er weer dat verdraaide 5e uur waarin ik het voor mijn kiezen krijg.
Ik droom van verschillende doelen en één daarvan is >70 km lopen in een 6 uur loop.
Eigenlijk had ik dit weekend gepland om in Drenthe te lopen en er samen met vrouw en kind een kampeerweekendje van te maken, ik was immers 4 dagen vrij. Op dinsdag zagen we de weersverwachtingen voor dit weekend en ineens verdween onze lust tot kamperen, vreemd hè.
Toen ben ik maar even gaan zoeken naar een alternatief en dat werd dus de 6 uur in Apeldoorn, onderdeel van de 24 uur loop die al 27 jaar georganiseerd wordt daar. Sluitingsdatum om in te schrijven was 15 april maar 1 mailtje was voldoende om me toch bij de lijst van de 6 uur lopers te laten voegen, flexibele organisatie dus ook daar in Apeldoorn.

Zaterdagochtend vroeg uit de veren en m.b.v. De TomTom snel naar de Mheenweg gescheurd. Daar aangekomen zie je al snel wat een slagveld er is aangericht door het 17 uur achter elkaar kilometers verzamelen. Veel lopers wandelen maar sommigen, zoals Adrie(http://www.ultratrimmer.tk/), en Ubel Dijk, hebben verhoudingsgewijs nog een aardige vaart, al ziet er nou ook weer niet uit alsof ze met een 5km wedstrijd bezig zijn, maar dat is vrij logisch lijkt me.
Startnummer gehaald, daarna snel omkleden in de sporthal en even bijgepraat met Jos (Hopman), onze ultraveteraan van 67 jaar uit Eindhoven die al goed is voor zo’n 360 ultra’s & marathons en “still going strong”. Daarna mijn spullen in de auto gedumpt en nog even snel wat foto’s geprobeerd te schieten van de 24 uurs kanonnen.

Om 8 uur mogen wij dan die kanonnen vergezellen op hun laatste 6 uur. Ik loop al vrij snel met Jelle Bolte en dat is niet ongezellig want de eerste 3 uur kletsen we wat af en daardoor glijden de tijd en de km’s lekker weg. Het tempo zal zo rond de 11-12 km/u liggen en waar Jelle echt een rekenwonder is en tot op de cm heeft bedacht hoe hij uit wil gaan komen loop ik meer voor de vuist weg en zie wel waar het schip strandt. Jelle liep vorig jaar ook in Den Haag tijdens de 12 uur loop en kwam daar tot een respectabele 104 km en 128 meter. Na een pauze van heel wat jaartjes heeft het ultravirus weer aardig vat op hem gekregen en qua snelheid en doelen zijn we behoorlijk aan elkaar gewaagd. Zijn tijd van 2:55 op de marathon van R’dam (‘91) is wel iets voor mij om te benijden.
Met het wedstrijdverloop houd ik me (nog) niet bezig. Al vrij snel wordt duidelijk dat Ron Bakker en Jodi Kremer plaats 1 en 2 gaan verdelen, de rest is nog niet te voorspellen. Na 3 uur lopen blijk ik 8ste te liggen en loop ik langzaam maar zeker bij Jelle vandaan. Na een beetje onzekere beginfase voel ik me steeds sterker worden, ik ben echter nog wel bang voor dat zware 5e uur waar ik nog doorheen zal moeten.

De gelletjes, cola en water doen hun werk goed want ik krijg geen last van de gevreesde dip. Vooral die gel, het is geen pretje om het te eten/slikken, maar al na enkele minuten voel ik al effect en mede daardoor kan ik het tempo fatsoenlijk houden en zak ik niet terug naar 10 km/u wat me in het verleden vaak is overkomen.
Dan, na ongeveer 5 uur en twintig minuten, blijk ik met 2 anderen om de 3e plaats te strijden, aldus meldt de speaker. Patrick Kloek, onze sympathieke Belg, heb ik vrij snel te pakken maar bij de andere atleet kan ik geen gezicht op zijn naam plakken.
Ik besluit dus maar te proberen zo snel mogelijk door te steggelen en kan mijn tempo aardig hoog houden. Bondscoach van het ultralopen, Ed Verbeek, roept me toe vanaf de zijkant dat ik ‘m in het vizier heb. Dat komt mooi uit want ik heb nog anderhalve minuut en gooi er nog een soort van eindsprintje uit. Dan klinkt het signaal om te stoppen en ben ik met zo’n 10 meter verschil (schat ik) nipt derde geworden.

Later blijkt uit de uitslagenlijst dat ik toen al een ronde op hem voor lag.
Hartstikke leuk natuurlijk maar helaas zat de 70 km er niet in vandaag. Dat is eigenlijk de enige smet op deze soepele loopdag. Bij de prijsuitreiking mag ik een beker en bloemen in ontvangst nemen, iets wat me niet zo vaak overkomt dus dat voelt best wel lekker.
Het is duidelijk dat vandaag al die trainingskilometers van de afgelopen tijd er wel een beetje uit kwamen. Voor een volgende poging zal ik alleen in het begin nog een tikje harder moeten gaan om die 441,8 meter extra te lopen die ik vandaag tekort kwam. Maar ja, dat klinkt meestal makkelijker dan het in de praktijk is. Wel ben ik blij met dit nieuwe p.r. op de 6 uur wat me ook nog eens een derde stek opleverde.
Op mijn weblog (http://jvderve.web-log.nl/) zijn via een link nog wat foto’s te zien.

Jan van de Erve
28-05-06
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Door Prisca Vis - Wilco van den Akker (32) gebruikte zijn talenten en heeft de 1800 km wedstrijd hardlopend dwars door ijskoud Alaska gewonnen. Deze tocht van 42 marathons achter elkaar, is slechts door zes anderen óóit eerder volbracht.

Van den Akker is de enige Nederlander die ooit de 1800 km lange Iditarod wedstrijd, in de bevroren wildernis van Alaska uitgelopen heeft.
Ook dit jaar stonden er weer tientallen deelnemers aan de start, maar zoals gewoonlijk haalt zelden iemand de finish. Want behalve de temperatuur van 30 graden onder nul, en de afstand van ongeveer 42 marathons achter elkaar, moeten de deelnemers ook nog zelf hun slede van 50 kg met hun tent en eten voorttrekken.

Al eerder bleek Van de Akker succesvol in Arctisch gebied toen hij de Yukon race van 500 km in 2004 volbracht. Tevens was Yukon goed voor zijn zelfvertrouwen en een materiaal test voor deze ruim drie keer zo lange wedstrijd.

Aan stoppen heeft Van den Akker deze 26 dagen nooit gedacht. “Je hebt wel slechte momenten, maar die gaan wel weg. Ik had de belofte aan mezelf en ik liep voor Kika (Kinderen kankervrij). Ik vond dat ik het niet kon maken om te stoppen als ik me even wat minder voelde.”

Hoewel hij startte met het doel om deze wedstrijd uit te lopen veranderde dat toen hij zich tijdens de race steeds beter ging voelen.”Omdat het goed ging leek onder de 30 dagen lopen mij wel leuk. Maar toen ik eenmaal wist dat ik aan kop lag wilde ik winnen en ik begon zelfs te denken aan ruim onder de 30 dagen finishen. Vanaf dat moment had ik geen rust meer. Fit voelde ik me allang niet meer, maar telkens als ik een paar uur wilde slapen om mijn lichaam te laten herstellen was ik zo onrustig dat ik maar weer verder ging.”

Sinds 1986 waren de omstandigheden niet meer zo slecht geweest. Vooral de eerste twee weken waren heel zwaar door de verse sneeuw. “Ik liep constant wijdbeens op mijn sneeuwschoenen omdat ik anders op mijn eigen voeten zou trappen en ik moest mijn benen hoog optrekken, wat veel zwaarder lopen is. Normaal moet ik hard aan de slede trekken als ik hellingen opga maar heb ik wat rust als ik naar beneden ga. Door die verse sneeuw liep ik zelfs naar beneden aan de slede te rukken.”

De windsnelheden op de rivieren en vlakten liepen op tot 100 km per uur. “Hoewel ik zelf 100 kg weeg werd ik soms toch tegen de vlakte gesmeten. Maar het was niet continue, ik zag de stuifwolken aankomen en ging dan liggen om te voorkomen dat ik met mijn rug op het ijs gegooid werd.”

Van den Akker liep 26 dagen alleen in de sneeuw. Hij hoorde geen auto en zag geen enkel huis. “Het is megastil, eenzaam, saai en heel mooi tegelijk. Als ik in een dip zat of juist heel vrolijk was, niks kan je delen. Het is anders dan thuis in Nederland. Als je daar een dag alleen in de natuur loopt weet je dat hulp vlakbij is. Hier is alleen echt alléén.”

Maar hij haalde het, op 28 maart 2006 kwam hij als eerste binnen. Het gaatje tussen Van den Akker en nummer twee bedroeg ruim vier dagen. Van den Akker legde de 1800 km af in 26 dagen en 10 uur. Marco Berni kwam over de finish in 30 dagen en 21 uur. Alle andere 40 deelnemers dit jaar hebben onderweg het bijltje erbij neergegooid.

Ondanks de zware omstandigheden dit jaar is Van den Akker qua tijd nummer twee op de wereldranglijst. “Natuurlijk voelt het goed om de enige Nederlander te zijn en zelfs tweede ooit, maar tegelijk zegt de tijd me niet zoveel want de omstandigheden verschillen elk jaar, zodat vergelijken geen zin heeft. Mijn ervaringen onderweg en de tocht zelf zijn voor mij veel indrukwekkender.”
Aan stoppen denkt Van den Akker nog lang niet “Ik wil nog naar Groenland en de Zuid -en Noordpool.

 
 
[ top pagina ]