Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
21 mrt 2017
50 km Salland Trail versus 50 km van Krimpen
3 mrt 2017
Tel Aviv is als Omsk: een mooie stad, maar net iets te ver weg
27 feb 2017
Van het Hoornsemeer tot Landgoed Vosbergen
13 feb 2017
Brocken Challenge 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 30 mrt 2007: Met dank aan Papa Renaat en Podium Dirk!
* 29 mrt 2007: Pech voor Pat
* 28 mrt 2007: LANGS DE LIJN
* 28 mrt 2007: Steenezel!
* 26 mrt 2007: Wandelmarathon Amsterdam-Hoorn SV de LAT
* 25 mrt 2007: Lopen met je ogen
* 23 mrt 2007: Nu eens een marathon in Turkije
* 19 mrt 2007: Hij worstelde en kwam boven, hij streed en overleefde ..."
* 19 mrt 2007: Hoeveel kan je hebben als hardloper?
* 18 mrt 2007: 17 maart 2007 Heerlen: Limburg op zijn mooist
* 9 mrt 2007: Smara in de West-Sahara Algerije
* 7 mrt 2007: Henk Sipers in Saharamarathon/ultra
* Februari
* Januari
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2007
 
12 uur ’s middags. Het startschot weerklinkt en een groep van ongeveer 60 lopers zet zich in beweging. Er wordt gelachen en vrolijk gekletst. Geen mens die zou vermoeden dat zij zich aan een loop van zomaar even 6 uren gaan wagen. Voor de meesten onder hen is het dan ook niet de eerste keer. Meer nog, de meesten zijn zeer ervaren ultralopers. Het feit dat hier na de wedstrijd de prijsuitreiking van de marathon- en ultracup plaatsvindt, zal hier wel niet vreemd aan zijn.

Het wordt vandaag mijn vierde 6-urenloop. Het is de bedoeling eindelijk de kaap van de 75km te overschrijden en de 78km zo dicht mogelijk te benaderen. Mijn PR staat sinds vorig jaar op 72.9km. (Wijdewormer in barslechte weersomstandigheden.)

De eerste rondjes loop ik samen met Kristof Rul. Hij is een zeer goed marathonloper en dit wordt zijn eerste kennismaking met het 6-urenmonster. Na twee ronden sluit ook Renaat Moyson zich bij ons aan. Hij neemt onmiddellijk resoluut de kop. In het lange stuk met tegenwind is dat voor ons erg welkom. Voor Kristof ligt het tempo evenwel net iets te hoog. Hij wil rondetijden tussen 9.45 en 10.00 lopen om zich bij zijn eerste 6-uren niet te vergalopperen. Wijselijk besluit hij dan ook om ons te laten gaan. Van dat moment af ontfermt Renaat zich als een vader over mij. Hij doet namelijk het kopwerk en houdt zich een beetje in voor me. Ik bied enkele keren aan om ook wat van het kopwerk te doen, maar hij weigert telkens resoluut. De kans dat hij kan uitlopen is erg klein omwille van knieproblemen en het doet hem dan ook plezier iemand anders te kunnen helpen. Ik ben er wel niet echt gerust in: het tempo dat hij aanhoudt ligt voor mij ook iets hoger dan ik gepland heb. Hiervoor zal ik straks in de tweede wedstrijdhelft misschien een zware prijs moeten betalen. Ik besluit echter om het erop te wagen. Wil je een goed resultaat behalen, dan moet je ook wel iets sneller durven vertrekken en gewoon hopen op een goede dag. Als we echter net voor het ingaan van het derde uur een rondje in 9.09 lopen, moet ik wat gas terugnemen.

De volgende rondes draaien we dan vlot rond 9.30. Halfweg zitten we daardoor zelfs bijna op 40km, en dat met een plaspauze inbegrepen. Een super resultaat, maar de twijfel of ik dit ga kunnen doortrekken op het moment dat ik alleen verder moet, wordt er alleen maar groter door. Renaat heeft ondertussen last van zijn maag gekregen, maar wil me nog 1 ronde verder helpen. Na 20 rondes geeft hij me de zegen en sta ik alleen voor het moment van de waarheid. De opdracht, mij nog eens goed uitgelegd door steun en toeverlaat Renaat, bestaat er nu in om 17 rondes onder de 10 minuten te blijven. Als dat lukt haal ik iets minder dan 78km. In de eerste rondjes kan ik mijn voorsprong op dit schema nog 1 minuut verder uitbouwen, maar dan krijg ik het gedurende een half uur even lastig. Mijn maag begint te protesteren. Gelukkig was ik toch net van plan om op cola over te schakelen. Enkele kilometers verder is mijn maag weer ok.

Met nog een uur te gaan heb ik nog altijd een dikke minuut voorsprong op mijn schema. Nu kan of beter mag het niet meer mislopen. Een blaar aan mijn kleine teen wordt stilaan vrij pijnlijk, maar ik concentreer me op het doel: de 78km-grens. Bij de doorkomst aan de finish roept Dirk De Pooter me toe dat de Deen Jesper Pedersen nog te pakken is en ik dus een podiumplaats kan behalen. Dit is de laatste boost die ik nodig heb om vlot het laatste uur door te komen. Tegen de wind in blijft het verschrikkelijk knokken, maar met de wind in de rug vlieg ik. De voorsprong op mijn schema groeit en de achterstand op Jesper daalt. Hij heeft blijkbaar ontzettend last van krampen. Daardoor ga ik hem in de laatste rondes nog twee maal voorbij.

Bij de laatste doorkomst heb ik nog drie minuten voor de 226 meter die me van de 78km scheiden. Na het bruggetje en de bochten trek ik me op gang voor een laatste lange spurt tegen de wind in. God, wat kunnen drie minuten lang duren. Dan wil je zo graag die verlossende toeter horen, maar tegelijkertijd ook weer niet, want je wilt nog zo ver mogelijk komen. Daar is hij dan, oef. Ik kom een paar meter achter Wim Callens tot stilstand. 78,485km zal ik uiteindelijk afgelegd hebben. Meer dan ik gehoopt had dankzij Renaat Moyson en Dirk De Pooter (Papa Renaat en Podium Dirk vanaf nu). Zonder hen zou ik waarschijnlijk de 78km niet gehaald hebben. Mannen, nog eens bedankt!

Zoals bij alle ultralopen die ik al in Nederland meegedaan heb, was de organisatie hier weer uitstekend. Ook aan hen een dikke merci. Bij leven en welzijn mogen ze me hier volgend jaar dan ook terug verwachten. En wie weet, als ik nog eens een superdag heb, haal ik misschien de 80km wel. Een mens moet zich steeds nieuwe doelen stellen, toch.

Gert Mertens
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Met een voor mij ongewoon zelfvertrouwen was ik wakker geworden.
Van de marathon in Lier zou ik met opgeheven hoofd thuiskomen.
Ook mijn zoon was dit zelfvertrouwen niet ontgaan.
Pa, zo heb ik je nog nooit zien vertrekken.
Mijn goed gevoel werd dan ook langs de Neteboorden bevestigd.
Na 30 km klokte ik exact 2 uur. Een tijd ruim onder de drie uur mocht dus geen probleem zijn aangezien in de verste verte geen man met een hamer was te zien.
Stelselmatig schoof ik nog wat plaatsen op tot ik me comfortabel op een elfde plaats genesteld had.
De elektronische tijdsopname op anderhalve km van de streep klokte af op 2.44.41
De magische grens van 2.50 lag dus voor het grijpen.
Maar dan sloeg het noodlot toe. In een pak van aflossingslopers en gedubbelden had niemand van de organisatie oog voor de aankomende lopers. Van enige deftige aanduiding dat de aankomst een rechtse haakse bocht weg van het parcours maakte, was al helemaal geen sprake. En dus ging deze jongen gewoon rechtdoor, almaar roepend en gesticulerend of iemand hem de aankomst kon wijzen. Tevergeefs. ‘Loop ginder naar die seingevers, die zullen je wel helpen’ wist iemand uit het publiek. Maar ook zij maakten me alleen maar nerveuzer en niks wijzer. De paniek sloeg toe en ik besloot dan zelf maar rechtsomkeer te maken. Ik kan je verzekeren dat ik me ondertussen van een woordenschat bediende die niet tot mijn dagelijks taalgebruik behoort. Uiteindelijk merkte ik de afslag naar de aankomst en… drie lopers voor mij waarvan ik in de laatste tien kilometer al enkele minuten was weggelopen. Dat is echt balen! Waar zij vanaf de laatste tijdsopname naar de aankomst nog 6 minuten nodig hadden, gebruikte ik nog 10 minuten om de klus te klaren door die stomme wegvergissing. Mijn tijd van 2.50 zal dus alleen maar in mijn hoofd blijven spoken en nergens op de tabellen verschijnen. Het feit dat de drie lopers voor mij zich spontaan kwamen excuseren, kon de pijn niet verzachten.
Als dan nadien de provinciale titel je nog door de neus geboord wordt doordat je aansluitingskaart nog ergens in de administratieve molen tussen Turnhout en Brussel draait, nee, dan kwam ik uiteindelijk toch niet met opgeheven hoofd thuis…
Maar niet te lang getreurd, volgende week is er weer een marathon, maar of dat goede gevoel nog gaat terugkomen, da’s een andere zaak.
Bedankt Patrick, Patrick, Edwin en de anderen voor de (hopeloze) poging om me te troosten…

Pat Leysen
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 

‘Het is wennen als je als actief sporter alleen maar naar de prestaties van anderen kunt kijken’, zegt Jan Scheffer in de mooie kantine van Steenbergen, waar zo dadelijk de 6 uur van start gaat. Vorige keer liep ik hier nog ruim 62 km, nu ben ik al blij dat ik aanwezig kan zijn. Na de start klets ik wat met Ellen Roberts en de zoon van Lucien. Net buiten de verzorgingspost hebben ze een eigen bevoorradingswinkel uitgestald. Ellen, geroutineerde verzorgster: ‘voor onze mennekes en de Belgen’. Lucien, in zijn 50e jaar, heeft gisteren in Lier nog een marathon in 2.44 gelopen. ‘Hij is al vroeg in het jaar punten voor de Cup aan het verzamelen’, zeg ik tegen de zoon, die zijn vader achterna holt met zijn favoriete drug, een beker chocolademelk. Ellen biedt een stoel aan. ‘Nee, ik wandel het parcours rond, wil zien hoe er gelopen wordt en onderweg wat flauwekullen’, zeg ik. ‘Ga mee, ik hou je wel warm’. ‘Nee, zou wel willen, maar mijn mennekes hebben me nodig’.

Een eind buiten de verzorgingszone wordt me door voorbijgangers gevraagd hoeveel km de wedstrijd lang is. ‘6 uur’. ‘6 uur aan een stuk hardlopen, kan dat? ‘. Een man neemt zijn pet af, maakt een diepe buiging en zegt zonder cynisme: ‘met diep respect buig ik mijn hoofd voor de mannen en vrouwen met zoveel wilskracht. Formidabel, en dat in deze tijd waar het publiek alleen nog maar uit hun luie stoel komt voor een stelletje over het paard getilde watjes, dat zich voetballer noemt. Wat je hier ziet is pas topsport’. Oei, oei, maar zo is het wel. Ik prijs de man om zijn wijze woorden. Bij de doorkomst valt het me op dat er niet op opgewonden toon becommentarieerd wordt, maar dat de microfonist zeer deskundig de positie en kilometers in alle categorieën vermeld. Marc en Ivan lopen al een paar uur samen op kop. Ida Verduin bij de dames. De zon verdwijnt en ik zie de immer lachende Ida wat warmers aantrekken. Ze neemt er de tijd voor. Math loopt lekker vlak in zijn eigen tempo, zijn gezicht verraad geen vermoeidheid.

Hé, actie aan de kop. Marc komt los van Ivan, valt even terug en demarreert weer, nu met succes. Het lijkt of Lucien, die enkele ronden achterstand heeft, Ivan terug wil brengen. Jean-Paul, die naast me loopt, klokt het verschil tussen Marc en Ivan. Ruim 2 minuten, er kan nog van alles gebeuren. Met nog 2 uur te gaan, zie ik aan het gezicht van Marc, dat hij met zelfkastijding bezig is. ‘Nog maar een paar uurtjes, hou vol, je kunt het’, roep ik hem geruststellend toe. Mijn medewandelaars vinden dit niet de juiste woorden om iemand moed in te praten. ‘Wil je winnen, dan moet je mentale hardheid bezitten en Marc wint toch zo graag!’, zeg ik overtuigend. Als Willy Jonkers langs komt, schiet ik in de lach. In de auto vertelde hij, dat vorige week in de 4-jaargetijdenloop in Limburg, hij een lekkere vette smeer-gel voor een eet-gel aanzag en er zijn energie behoefte mee aanvulde. Je ziet het al voor je. Een afwijkend smaakje, maar toch…..

Ik loop mijn eigen 6 uur, in slowmotion, af en toe fel schreeuwend en gebarend, dan weer bemoedigend en lachend, maar ook peinzend, 5 ronden. Er schuilt een zekere troost in het besef dat het onzekere tijden zijn, want de hoop of mijn lopersleven nog op hetzelfde niveau terugkeert, is ondanks alles, wel aanwezig. Aan de andere kant van de lijn, op het parcours, daar hoor ik thuis. Voorlopig moet ik me net als vandaag, vermaken langs de lijn, want gisteren kreeg ik ook nog te horen dat de pijnen van de tussenwervelschijven in de onderrug een hernia tot gevolg hebben. En alsof ze er op zit te wachten zegt Carla als ik haar dit vertel: ‘en nog steeds niet chagrijnig, houwen zo’.

Bij de prijsuitreiking wordt Marc de winnaar, gevraagd hoe het voelt om in 6 uur ruim 86 km te lopen. ‘Mooi, maar ik moet dit meteen relativeren. In deze zaal zit iemand, Jean-Paul, die in 6 uur bijna 100 km liep. Wat stelt mijn prestatie dan voor?’. Niet tevreden zijn met jezelf, dat is een heel bemoedigend signaal.

Vincent Schoenmakers
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 

Het zijn er nogal twee die Suijkerbuijken. Waar ze vorig jaar genekt werden –en ik ook- door het slechte weer hadden ze nu dank zij hun nieuwe sponsor de weergoden omgekocht. Alhoewel ik vermoed dat deze Goden zich niet helemaal aan de gemaakte afspraken hadden gehouden of de broers misschien iets te weinig geld op tafel hadden gegooid om het perfecte weer te kopen. Een schrale oostenwind blies geregeld in het nadeel en deed de temperatuur steeds met een graad of vijf zakken als ie tegen zat.
Dat belette ons – 60 onverlaten- niet om tegen twaalven te vertrekken. Tja, en daar loop je dan wetende dat je zes uur lang moet ouwehoeren. Die twee eerste uren zijn nog te harden, maar daarna begint voor mij meestal de verveling, het aftellen naar uur zes!
Bang afwachten naar de eerste tekenen van pijn en vermoeidheid is de tweede stap en den “bloemmekee” is dan het moment dat je je afvraagt waarmee je bezig bent. Als je aan de mensheid vertelt dat je zes uur gelopen hebt krijg je meestal de vraag: “waar denk je dan heel de tijd aan?” Mijn repliek begint meestal met “seks…….”

Die eerste drie uren vielen nu nog mee. Samen met Ivan Hostes tegen vijftien per uur liggen lullen. Over koetjes en kalfjes, oude koeien uit de gracht halen. Over trainingsschema’s, af en toe over het schone “kontje” dat we passeren (van de dames weliswaar). Na drie uur kom je dan alleen te hangen. Alles is nog goed, je bedenkt je hoe mooi het leven is. Een uur later vervloek je datzelfde leven en vraag je jezelf af of je besodemieterd bent om aan zoiets als een zes uur te beginnen. Je weet wat je te wachten staat en toch begin je er telkens opnieuw aan, godverdommense STEENezel!

Erger wordt het nog als je langs het parcours de officieuze wereldrecordhouder van de honderd kilometer ziet wandelen. Jij ligt daar af te zien (voor de Deen Peedersen was het letterlijk liggen afzien, want volgens de bronnen is hij vier keer tegen de grond gegaan) om een schamele zesentachtig kilometer bijeen te kruipen terwijl je weet dat Jean –Paul (WR 6h03’ op de 100km) negenennegentig kilometer liep op zes uur.

Als je dan later op de uitreiking gelauwerd wordt schaam je je omdat je beseft dat deze prestatie op mondiaal vlak weinig betekenis heeft. (De Europese kampioen 100km van 2007 liep 6h23’. Reken maar eens uit wat hij op zes uur doorkwam)

Maar goed, toen ik ’s avonds huiswaarts reed maakte ik deze bedenking:
4 maart: 6 uur van Stein: 1e plaats 84km293m
11 maart: 30km van Tilburg: 1e plaats 1h47’ (=3’35”/km)
25 maart: 6 uur van Steenbergen: 1e plaats 86km429m
Laat de beste marathonloper van ons land dit maar eens nadoen.
Het maakte mijn avond weer goed!

Bedankt Jan en Peter
Bedankt Vincent

Marc Papanikitas 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]