Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
3 aug 2017
Eiger Ultra Trail en Swiss Irontrail
17 jul 2017
De 6 uur van Aalter 16-07-17
15 jul 2017
BELFAST
12 jul 2017
Van lopersblok naar schrijversblok - een pelgrimstocht in Sint Annen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* 30 aug 2007: Het niet zo verre oosten
* 7 aug 2007: Erkrath 6 days 2007
* 6 aug 2007: Ardenner Trail du Lac
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2007
 
Via deze weg wil ik een lans breken voor het marathon- en ultralopen in Duitsland, ons grootste buurland. Het land heeft ca. 85 miljoen inwoners, is enorm groot, heeft vele afwisselende landschappen en kent veel ultralopers, waarvan wij er dan weer enkelen kennen omdat dat trouwe deelnemers zijn aan de in ons landje georganiseerde lopen. Iedereen kent Volker Berka (DJK Ochtendung) en Markus Theissen (LG Mutzenich) wel van gezicht. Ik had al vaker in Duitsland mooie nauurlopen meegedaan, zoals de Teutolauf en de Rennsteiglauf, en altijd weer een prachtig parcours en perfecte organisatie aangetroffen. Afgelopen drie weken bezocht ik de marathon van Monschau, met typische gezelligheid op het plein na afloop, met blaaskapel, patat met bratwurst voor € 1,50 en een biertje voor € 1,=. De week daarna de 100 km van Leipzig en die week daarna de Muritzlauf in Waren, over 77 km.
Monschau is velen bekend. Daar doen ook vele landgenoten mee. Leipzig is veel verder weg; in vorige jaren hebben enkele landgenoten mee gedaan, dit jaar was ik de enige. Er was nog een Tsjech, een Oostenrijker en een Deen; het parcours is 70% “waldwegen”, een term die je bij vele lopen in Duitsland tegenkomt: halfverharde paden met funderingsmateriaal, prima te lopen. Je kruist drie keer een snelstromend kanaaltje, waarbij de ene keer over een ca. 30 meter lange smalle brug gaat, die vervaarlijk, maar vooral precies contra je landing door zakt, wat een heel raar soort lopen is. Het totale hoogteverschil is 15 meter per ronde van 10 km, wat dus te verwaarlozen is (behalve na ca. 80 km). Er zit een begin- en eindlus aan het parcours, gedurende een groot deel kom je elkaar tegen. Chipmeting op de atletiekbaan van LV Auensee. Kamperen en parkeren naast de baan, spaghetti en nudels, freibier en ontbijt, alles perfect voor elkaar. De start is om 06.00 uur (dat is erg vroeg als je de avond er voor om 22.00 uur vertrokken bent) en je mag er maximaal 13 uur over doen. De winnaar liep 7.16 (ik 10.08).
In Waren (tussen Berlijn en Rostock) werd de 7de editie van de Muritzlauf georganiseerd: een natuurloop over bijna 77 km. Wederom een nachtelijke lange rit, met de laatste 25 km een maximale snelheid van 40 km per uur door overstekende reeën, wilde zwijnen, weer reeën en een bunzing (de laatste helaas geraakt, sorry). Waren blijkt bij het ochtendlicht een prachtig stadje aan de oevers van het grootste binnenmeer van Noord-Duitsland. Het parcours loopt hier om heen. Ca. 85 lopers, plus wat meer op de staffel en op de kortere afstanden. Overnachten in de sporthal. De eerste 10 km gaan wat glooiend over een bospad, dan een ouderwetse betonplatenweg, iets wat je het voormalige oostduitsland vaker tegen komt, net als kasseien. Dan een moerasgebied met een schelpenpad. Een rode wouw gezien en vogels horen schreeuwen die ik niet herkende (maar ze klonken wel heel groot). Een saaier stuk langs een autoweg, dan weer de bossen in: betonplaten, asfalt, waldwegen, wiesen, houten plankiers en zelfs grasbetonkeien. Veel afwisseling en regelmatig glooiingen van enkele tientallen meters, maar altijd het meer aan je rechterhand. Bij de verkeersoversteken een politieagent; die hoefde er alleen maar te staan, iedereen stopte beleefd; de discipline (of vrees?) is hier nog altijd groot. Onderweg veel (soms vergane) glorie uit het voormalige oosten: soms vervallen, maar statige villa’s, smeedijzeren spoorwegbruggen, kasseistroken, oude boerderijen en verboden kazernes. Soms wel jammer dat dit beeld steeds meer verdwijnt. Zelf was ik twee weken voor de val van de muur nog in West-Berlijn, en ben daar een week na de val weer heen geweest. Welk een verandering! Dat heeft ongelooflijke indruk gemaakt. Ik stop ook nog altijd even bij Helmstedt, vroeger de grensbewaking, nu een monument. Vroeger kon je daar gemakkelijk een uur worden stil gezet, en moest je vooral West-Duitse marken bij je hebben als je sneller weg wilde. Nu hebben we overal euro’s, maar is het niet meer nodig! Opvallend is ook dat vele lopen er sinds 1989 / 1990 bij gekomen zijn. Een quickscan met Nederland leert dat er ook na de WO II veel sportverenigingen zijn opgericht, dus leve de vrijheid. Maar terug naar het lopen….
Overal zeer enthousiaste verzorging, op onregelmatige afstanden in verband met het sterk wisselende parcours. De winnaar liep 6.11, ik zelf 7.48, maar met wederom geen nachtrust en 800 km in de auto voor de start was ik toch tevreden. Dit soort lopen moet je toch mee doen om te genieten, niet om te winnen. Men waardeert de internationale deelname enorm, in ieder geval die uit Holland (ik was echter de enige); ik heb er vele collega-lo(o)p(st)ers uit ons buurland gesproken en wat opvalt, is dat zij allen Apeldoorn kennen, met Winschoten op de tweede plaats. Op mijn vraag waarom Apeldoorn bekender is dan Rotterdam kreeg ik het antwoord dat er in Duitsland jaarlijks meer dan 150 marathons / ultra’s te lopen zijn, echter vrijwel niets is in de winter. Als je dan de hele winter hebt door getraind, zie je uit naar de eerste loop en wil je niet tot april wachten. Ik heb de midwintermarathon op de kalenders zien staan bij vereniging in Leipzig en in Berlijn!

Groetjes
Ton Aker 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Na deelname aan de eerste 2 edities van deze loop wilde ik ook dit jaar, niet ontbreken. Ubel Dijk, was een van de vijf andere lopers, die voor de 3x van start gingen. Theo Cloosterman startte voor de 2x in Erkrath, maar was ondertussen ook al in Antibes geweest. Ervaring voldoende bij de Nederlanders, zou je zeggen.

Zelf startte ik met erg weinig kilometers in de benen, druk op het werk. Daarnaast nog een cursus voor het werk, diploma verplicht! Dus van een optimale voorbereiding was geen sprake. Dacht dat ik, met 2x de marathonafstand per dag, een haalbare doelstelling met mijn inschrijving had afgegeven. Maar dit bleek helaas te hoog gegrepen.

Na 87 km. op de eerste dag, verdraai ik mijn linkerknie tijdens een rustpauze op de 2e avond. Met een stekende pijn als gevolg, hierdoor een lange nachtrust van ruim 8 uur, want nu verder forceren leek mij geen verstandige beslissing. Nadat ik al aan alle opties gedacht had (ook opgave) bleek de pijn wonderwel verdwenen de volgende ochtend. Rustig wandel ik nu mijn rondjes, zonder verder te forceren.

Van echt hardlopen was voor mij alleen op de eerste dag sprake. Daarnaast kom ik op de donderdagavond nog tot wat kilometers. Maar ook dit blijkt al teveel belasting voor mijn onvoldoende getrainde lichaam. Na 3 uurtjes, krijg ik last van mijn rechter bovenbeen. Hardlopen kan ik nu echt wel vergeten. Na alweer een lange nachtrust wandel ik dus de gehele vrijdag mijn rondjes. Vrijdagavond blijkt dat ook dit wat teveel van het goede is geweest. Dus besluit ik vroeg te gaan slapen en pas net voor het ontbijt om 7 uur op te staan. Geef aldus opnieuw veel kilometers weg. Maar ga de marathonafstand - die iedere dag opnieuw verplicht is - wel halen en dus voor de 3e keer finishen, wat weer positieve gedachten geeft.

6 dagen in Erkrath.

* Sterk wisselende weersomstandigheden, koude en vooral ook nachten met een hoge luchtvochtigheid hebben een duidelijke invloed op de prestaties gehad.
* Veel uitvallers; motivatie (realistische doelen stellen) en blessures
* Zeer veel lopers, met serieuze blessures, die door liepen!!! We zijn er van geschrokken.
* Op momenten dat het met, "die Holländer" minder ging, stijgt onze stemming ;-)

Erkrath en het internet.

Denk dat er hier een nieuwe standaard is gezet, met betrekking tot de mogelijkheden die het internet biedt ter promotie van de ultraloop.

Verder mijn hartelijke dank, voor alle reacties die wij, naast het bezoek, mochten ontvangen.
En natuurlijk ook aan de organisatie en alle vrijwilligers, Herzlichen Dank..

Ruud
ruud.jakobs (provider) hetnet.nl 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Op de aankondiging op Ultraned stond deze marathontrail vermeld met +- 1100 hoogtemeters. Nu vind ik een klimmetje onderweg als onderbreking van het ritme wel plezierig, maar dit is 11 keer de kerktoren van de Nieuwe Kerk in Delft op en neer tijdens een marathon. Maar dat de loop voornamelijk over wandelpaden langs een stuwmeer zou lopen was voor mij toch voldoende reden om het maar te proberen. Tijd was dan niet belangrijk want ik zou het toch nergens mee kunnen vergelijken.

Dus een week van te voren ingeschreven en zaterdagochtend 4 augustus vertrok ik vroeg vanuit Delft naar Luxemburg. Buiten een korte opstopping even voorbij Luik door allemaal auto’s met fietsen op het dak, achter de wagen of in de wagen (vlak bij de La Redoute dus die zal wel beklommen moesten worden), verliep de reis voorspoedig en was ik ruim op tijd in Rambrouch.

Er heerste daar een plezierige sfeer en toch ook wel de nodige drukte want naast de deelnemers aan de hardloopwedstrijd waren er ook veel wandelaars om dezelfde tocht te lopen. Om 10 uur gingen we van start onder applaus van de halve marathonlopers die 5 minuten na ons zouden starten. Het ging meteen heuvelop en daarvoor heb ik als vuistregel verzonnen dat wandelen verstandiger is dan hardlopen als tijdens het hardlopen mijn hakken niet of nauwelijks de grond meer raken. Dus ging ik vrij snel al wandelen en liep vervolgens gelijk als laatste. Dat was nu ook weer niet de bedoeling, dus toch maar weer begonnen met dribbelen toe het iets vlakker werd. Na een paar kilometer waren we buiten de bewoonde wereld, maar voorlopig liepen we nog voornamelijk over asfaltwegen. Toch was het al een mooie route. Na 7 km kwamen we bij de brug over het stuwmeer aan en vrij snel daarna werd het asfalt achter ons gelaten en mochten we de helling op. Nu was ik niet meer de enige die wandelde. Hier bleven ook bij het wandelen de hakken los van de grond. Zo mochten we 11 km afleggen over een smal wandelpad uitgehakt op de hellingen langs het stuwmeer. Soms met stijgingspercentages tot bijna 40 procent met haarspeldbochtjes.

Ik heb in de afgelopen jaren aardig wat parkoersen gelopen en met stip op 1 wat betreft mijn favoriete trajecten staat een licht aflopend bospad op een steile helling dus ik mocht volop genieten, al was het dan zelden licht aflopend en was het af en toe ook erg smal. Hier kwamen we ook regelmatig wandelaars tegen (of mee want ze liepen dezelfde kant op) en zonder uitzondering maakten ze allen plaats voor de ‘aanstormende’ hardlopers (zeker als we ons weer eens omlaag storten) zonder dat te hoeven vragen. We kregen zelfs nog de nodige aanmoedigingen mee. Bovendien ging het lopen bij mij ook nog eens erg gemakkelijk dus was het echt geweldig om daar te lopen.

En zoals al eerder gemeld vind ik het een groot voordeel om te lopen met onderbrekingen van het ritme. Ik krijg minder snel last van pijntjes en de belangrijke loopspieren worden ook af en toe ontlast. Nadeel is dan wel dat andere spieren die zich normaal niet bezig houden met hardlopen actief worden en dat resulteert 2 dagen later in een verschrikkelijke spierpijn.

Onderweg kreeg ik ook nog gezelschap van een Luxemburgs vliegje. Omdat hij in mijn keel wat in de weg zat besloot ik hem maar door te slikken. Of hij nog kans zag om een kreet te slaken weet ik niet maar direct daarop werd ik werd ik slachtoffer van een killer attack door een groter Luxemburgs vliegje in mijn kuit. Het begon direct hevig te branden en mijn kuit verstijfde. Uitgeschakeld door een venijnig vliegje? Gelukkig bleek de schade mee te vallen en bleef het nadat de verstijving was weggetrokken bij wat jeuk de rest van de loop.

Na 18 km sloegen de halve marathonlopers linksaf en werd het stiller op de route. Vanaf nu was het ook wat meer oppassen geblazen met het zoeken van het parcours. Maar met oranje lintjes was dat zeer goed aangegeven en heb ik geen moment hoeven zoeken naar de juiste route. Daarbij kwam ik tot het eind toe voorbij de wandelaars die naast plezierig mikpunt ook als routebaken werden benut. Omdat het wat rustiger was en het pad af en toe wat breder was had ik de tijd om eens rond me heen te kijken en het was overal een mooi uitzicht. Vooral de stuwdam zelf zag er spectaculair uit vanaf 100 meter hoogte. Even later mochten we er na een zeer steile afdaling over heen lopen om daarna enkele kilometers nagenoeg vlak te lopen. Bij km 30 ging het weer de helling op en nog steeds ging het lopen goed. Ik haalde steeds meer andere lopers in. Wel begon ik een beetje last te krijgen van de warmte en dit was het langste stukje zonder verzorgingspost. Maar de verzorgingsposten waren uitstekend en ruim voorzien en we mochten zelfs hele flesjes water meenemen, ook handig om af en toe een beetje over het hoofd te gieten. En zo liep het tot het einde goed en mijn tijd van 4:39 vond ik zelfs best aardig gezien het parcours.

Aan de finish kregen we ook nog genoeg te drinken en was er zelfs een pastamaaltijd voor de deelnemers. Deze marathontrail komt nu in mijn lijstje meest mooie gelopen wedstrijden, met een goede sfeer, een geweldig parcours en een prima organisatie.

Arnold van der Kraan

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]