Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
* December
* 31 dec 2007: De Silvestermarathon als grenzeloos avontuur.
* 31 dec 2007: Cees Verhagen en Ria Buiten winnen Zes Uren van Epe
* 30 dec 2007: 'Een lang gekoesterde droom is vandaag in vervulling gegaan'
* 30 dec 2007: Henk Sipers, 5 weken voor Ethiopië, in de SM-marathon
* 25 dec 2007: Kerstverhaal
* 17 dec 2007: Decke-Tönnes: gelukkig weer lekker aan het lopen.
* 10 dec 2007: Martin Ketellapper wint zwaarste crossmarathon van Nederland
* 9 dec 2007: Wie (niet) waagt, die niet wint
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2007
 

Met mijn 3e start in de Trail en Ultraloop Olne-Spa-Olne begint deze voor me een klassieker te worden. Het is een super zwaar avontuur van 65km en 1950 hoogtemeters met maar een paar verzorgingsposten. Een wedstrijd voor het onderscheid tussen de jongens en de mannen.

Om 6:30 reis ik af richting Olne, samen met: Klaus Krolzig, Roger Kempinski en Bob Stultiens. De kledingkeuze is punt van discussie. De temperatuur is 6.C en het heeft geregend, dat betekent pratsj op het parcours en er wordt nog veel nattigheid en wind voorspeld. Gezien de lange duur kies ik voor lang. Voor de start tref ik Henk Geilen, en Leidenaren Marcel Wierenga en Paul Kamphuis.
Wouter Hamelinck komt in korte mouwen met zijn bekende vouwfiets aanwaaien.

Bij de start om 8 uur is nog in het half donker en ik loop even in de kopgroep met Wouter en Jan van der Marel (Mergelland Marathon winnaar 2003). Dit is vandaag niet mijn plaats en ik doe het een tandje rustiger samen met Olivier Pierron. De eerste onverharde steile gladde afdaling vreesde ik van vorige keer en met geknepen billen haspel ik me naar beneden. Links en rechts vliegen me de durfals voorbij en als er weer "normaal" gelopen kan worden "zit" ik ergens rond plaats 25.
In de beklimmingen maak ik weer veel goed en vorm een duo met Olivier Pierron (10k in 45:45). Er moet geklommen over een onverharde pad vanaf 85m naar 325m. Het is een greppel bezaait met losse stenen. De weersomstandigheden zijn tot nu goed en er volgt een lekkere afdaling (20km punt 1:36:00). Ik mag nu richting Spa klimmen van 140 naar 340m. De benen voel ik nu minder worden (30 km punt 2:24:00). In de afdaling naar de verzorgingspost in Spa kan ik nog het tempo vast houden maar bergop moet ik kleur bekennen. Door de vele bladeren zie ik een boomstronk niet en ga plat op mijn snuiter. Dit is het eerste teken van concentratieverlies door vermoeidheid. Het parcours gaat nu sterk op en af en is slopend (40km punt 3:32:00). Vooral de steile onverharde afdalingen maken me kapot omdat ik te laat de obstakels zie en daardoor te verkramp loop. De laatste 10km in 1:08uur, dat noem ik nog eens inzinking. Er volgt een helling in het bos waar ik op handen en voeten mag proberen naar boven te komen. De eerste tekenen van kramp dienen zich aan en het begint te regenen. Met wat extra maggie probeer ik de kramp tevergeefs te bestrijden (50km punt in 4:50:00). Ik verlies een bidon van mijn drinkbelt en sta geparkeerd door de kramp als ik over een omgevallen dennenboom moet klauteren. Achteraf hoor ik van Henk Geilen dat hij bij een valpartij een glas uit zijn bril verliest en niet meer terugvindt. Onderweg stop ik bij fotograaf Paul Kampuis, de tijd en mijn benen zijn toch al naar de klote. De helling naar de laatste drankpost is zo steil dat ik maar voetje voor voetje vooruit kom. Eenmaal boven blijft ons niets gespaard want de regen is veranderd in hagel en dat met de wind vol tegen (60km punt in 5:53:00). Er volgt nog een afdaling en een laatste beklimming door een watergrub. Boven hoor ik de aanmoedigingen van vader en zoon Bodeliers die te laat in Olne aanwezig waren om te starten.

Met een eindtijd van 6:11:14 zit de klus erop, dit is een half uur langzamer dan in 2006. Alle deelnemers krijgen een trui en gratis stampot met worst om de verbruikte 4161Kcal weer aan te vullen. In het chalet waar iedereen afgemat binnenkomt, valt bij het inschakelen van de finish-lampen het licht uit. Dat is ook het geval bij de meeste lopers.
Het is aarde donker buiten en in het licht van een paar autokoplampen mogen de laatste lopers de finish proberen te vinden.

Jo Schoonbroodt

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Zoals je weet Micha heb ik die Zuiderzeemarathon al een aantal keren gelopen en steeds met plezier. Rillerig in de bus, een sightseeing door Urk met geweldig commentaar van de chauffeur. Koud wachten op de start, eerst nog bij de benzinepomp, in latere edities in Nagele. En dan echt in het centrum van Nagele. Daarna de lange rechte einden door de polder en definish op de atletiekbaan van AV PEC.

Ook dit jaar weer de start in Nagele. Je merkt aan alles dat het leeft in het dorp met de platte daken. Het publiek is duidelijk in de war en weet niet waar te staan om hun helden te zien vertrekken. Een paar hebben de weg naar de start kunnen vinden, de anderen hebben denk ik de moed opgegeven en zijn naar huis gegaan. Ik zie ze nergens meer.
En dan de start. Dat was me wat. Een week of twee terug vroeg Herman Euverman of ik het startschot wil lossen. Verbaasd en vereerd zei ik meteen ja. Na twee herkeuringen was ik de militaire dienstplicht ontlopen (afgekeurd wegens gebreken, een arts met een vooruitziende blik). Ik heb dus nog nooit een pistool in mijn handen gehad, laat staan een schot gelost. En nu krijg ik het aangeboden. Dus doen.

Maar Micha, dat gaat niet zo maar. Vooraf eerst instructie van de officiële starter. “Kijk” zegt hij, “eerst de haan spannen, en je wijsvinger niet om de trekker maar om de beugel, voor de zekerheid. Ik tel af 3, 2 en dan 1 en dan schiet jij. Bij 1 schieten en dus niet 3, 2, 1 en dan schieten, nee, 3, 2 en dan op 1 schieten”.
Voor de startlijn een kleine 200 mannen en vrouwen die graag op pad willen. En dan krijg ik het pistool in mijn handen gedrukt. Het is zover. Hand in de lucht, vinger om de trekker en dan hoor ik zacht gefluister: 3, 2, en op 1 een harde knal. Ik heb het geflikt, precies op tijd vliegen de lopers me voorbij.
Ach, ach, Micha, schieten is anders dan lopen. Lopen is leven en schieten, schieten geeft meestal problemen. Maar niet vandaag. Vandaag was het een prachtig schot, een schot in de roos, een echt startschot.

En wat had ik graag gelopen. Het was prachtig weer, bijna windstil, droog en licht bewolkt echt een dag om te knallen. Ook de lopers denken er zo over, ze gaan snel, sommigen heel snel en allemaal met veel plezier. Maar ja, we zitten pas in de eerste 5 km.
Ik word door Herman en Lineke als een VIP rond gereden, van post naar post. Hier kijken, daar helpen en overal die lopers. Zo aan de kant zie je goed hoe lang dat lint van lopers is en dat het steeds langer wordt, kilometers lang. Bij jou in Genk gebeurt dat natuurlijk ook, maar dan is het lint niet zo zichtbaar, maar hier is het een eindeloos lint door de polder.
Op het bekende viaduct hebben zich toch nog een aantal toeschouwers verzameld. Na een eindeloos lang recht stuk onder een viaduct door en dan de brug over. Steun kunnen ze nu wel gebruiken.
Ik heb die steun niet nodig. Als VIP zeg ik dat ik graag bij de finish van de nummer 1 wil zijn. En Micha, zo gebeurt het. Wat een service. De nummer 1, Michael Woerden, hebben we al een aantal keren gezien. Soms lag hij tweede, soms derde, maar de laatste kilometer bouwt hij zijn voorsprong goed uit en finisht in 2:39. Een sterke tijd.
De organisatie was, zoals alle jaren, ook nu weer een goed geoliede machine. Als VIP zie ik wel dat de machinist hier en daar wat olie moet druppelen om de boel aan de gang te houden. Als loper heb je daar geen weet van en dat hoeft ook niet.
De Zuiderzeemarathon dus, één van de weinige (misschien wel de enige) punt tot punt marathon in Nederland. Micha, je zou ‘m eens moeten lopen.

Je vriend Theo
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Olne-Spa-Olne:een echte uitdaging als jubileumskado


Vlak voor mijn 40ste verjaardag lag ik, zo als gebruikelijk, ’s avonds op de bank uitermate dynamisch de afstandbediening van de TV te mishandelen. Opeens werd mijn aandacht getrokken door een item op een van de lokale zenders waar iemand vertelde dat hij een project ging opstarten waarbij hij mensen die aan een aantal criteria voldeden aan het hardlopen zou krijgen. De criteria voor zijn doelgroep waren: geboren voor 1970, niets aan sport doen en ietwat te zwaar. Ik woog op dat moment 139 kilogram; dus ietwat te zwaar was niet echt op mij van toepassing. Ondanks het feit dat ik maar aan twee van de drie criteria voldeed ben ik toch vol enthousiasme aan het project gaan deelnemen. Het project duurde drie jaar en uiteindelijk zou iedereen in staat zijn om 1 uur hard te lopen. Een aantal mensen zouden zelfs in staat zijn om een marathon te lopen. Ik heb keurig mijn best gedaan, naar trainers geluisterd, schema’s gevolgd en heel veel plezier gehad. Ik ben begonnen met 1 minuut rennen en 2 minuten wandelen. Precies drie jaar minus 10 dagen nadat ik mijn eerste training kreeg heb ik mijn eerste marathon gelopen.

Dit is inmiddels 4 jaar geleden. Na afloop van die marathon ben ik ondanks dat het project afgelopen was niet meer terug op de bank beland. Er zijn daarna nog verschillende marathons gevolgd. Op 31 december 2004 (echt zo’n moment voor overpeinzingen) zat ik toch stiekem weer even op de bank en begon mij af te vragen of het voor mij mogelijk zou zijn om iedere maand een marathon te lopen. Uiteraard moest het wel een leuk loopje zijn, mijn gezin mocht er absoluut niet onder leiden en het moest te combineren zijn met mijn baan. Stiekem droomde ik er van om in 2010 op mijn 50ste verjaardag een 50 kilometerloop als 50ste marathon te doen.

Uiteindelijk heb ik in 2005 maar 9 marathons gelopen. Eigenlijk is dit niet helemaal correct want 2 van deze 9 waren ultra’s. Daarnaast heb ik nog de nodige korte loopjes (33, 25 en halfjes) gelopen. Wat ik wel ontdekte was de charme van natuurlopen en trails en ik mocht snuffelen aan de ultrawereld.

In 2006 heb ik het nog een keer geprobeerd, en is de teller op 13 blijven steken ( 6 marathons en 7 ultra’s). Dus toen ik eind december na afloop van de SM-loop mijn zonden zat te overpeinzen stond de teller op 28. Ik weet nog steeds niet of ik op dat moment bevangen werd door de emoties van de doorstane loop, de kwaliteit van de erwtensoep of het Gerhardusbier, maar op een gegeven moment dacht ik: als ik nu eens een beetje mijn best doe en in 2007 22 loopjes doe dan zit ik hier volgend jaar na te genieten van mijn 50ste marathon.

’s Avonds thuis ben ik dan ook driftig gaan plannen. Op papier was het helemaal niet zo moeilijk. De praktijk bleek heel wat weerbarstiger te zijn. Lopen werden afgelast en mijn werk zorgde er regelmatig voor dat ik ergens in “verweggistan” zat. Uiteindelijk kwamen er ook weer geheel onverwacht leuke loopjes langs. Om een lang verhaal kort te maken: het is nu eind november en ik heb tot nu toe in 2007 22 loopjes ( 9 marathons en 13 ultra’s) gelopen. Mijn teller staat dus op 50.

Voor mij is dit een mijlpaaltje om even bij stil te staan. Als ik voor mij zelf probeer na te gaan wat deze loopjes mij hebben opgeleverd dan denk ik aan drie kreten:
Volwassenheid, Vriendschap en Voldoening.
Ik ben er van overtuigd dat ik door het lopen eindelijk volwassen geworden ben. Door het lopen is er iets met mij gebeurd; ik ben rustiger geworden, relativerender en heb geleerd om mijzelf en mijn omgeving te accepteren zoals ze zijn. Ook heb ik geleerd om af te zien. Mijn interpretatie van volwassen gedrag dus. Ook heb ik heel wat mensen leren kennen en waarderen; een leuke nieuwe kennissenkring waarvan ik een aantal écht als vriend beschouw. En het hele lopen is bij mij “a way of live” geworden. Als ik het ’s avonds laat thuis kom kies ik er liever voor om een stukje te gaan lopen dan mijn bank op te zoeken. Ook als ik ergens in het buitenland ben ruil ik graag de bar van het hotel voor en verkenningstochtje. Ik heb inmiddels al het een en ander gezien. Ik ben aangenaam verrast door stukjes Nederland die ik op deze manier heb mogen verkennen. Ook het op 1100 meter onder de aarde met een lampje op je hoofd rondploegen in een Kalimijn behoort tot de onvergetelijke avonturen; net zoals het op een zondag midden over de Kurfürstendamm in Berlijn of op de de Heldenplatz in Wenen rondhollen. Maar ook het op vrijdagmiddag bij een gepensioneerde bakker in een dorpje in de Eifel genieten van vers gebakken broodjes.
Dit is maar een kleine en ook volstrek willekeurige greep uit mijn “avonturen”. Ik hoop dat er nog vele mogen volgen; ik heb er in ieder geval nog heel wat ingepland.

Maar eerst even terug naar nummer 50. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: deze heb ik niet voor niets gekregen. Het is inmiddels wel bekend dat ik wat ongemak heb van mijn linkervoet en enkel. Ook is bekend dat onze vrienden van “Plaisir de Courir” zeer mooie maar ook uitdagende parkoersjes hebben.

Gewapend met deze kennis vertrok ik dan ook zondag morgen vroeg weer naar “le chalet” in Olne. De weersvoorspellingen waren niet echt zo als ze bij een feestdag hoorden. Regen, wind en hagel. Daarnaast had het de afgelopen periode redelijk geregend dus ik kon mij wel een voorstelling maken hoe de ondergrond zou zijn. Het grote voordeel van dit alles was wel dat ik niet lang hoefde na te denken over de kleren die ik aan zou trekken.

Onze zuiderburen waren aan de weg aan het werken en hadden een zeer ingenieus systeem bedacht om bepaalde weghelften af te sluiten. Ook al had ik mijn GPS meegenomen, het was mij absoluut niet helder wat nu de bedoeling was. Uiteindelijk heb ik mijn aangeboren richtinggevoel gebruikt en ben toch tot mijn grote verbazing weer in Olne beland. Hier was het weer de gebruikelijke gezellige drukte. Omdat ik mijn loopjes altijd perfect voorbereid… wist ik nu zelfs mijn startnummer en kon ik dat in vloeiend Frans roepen. Ondanks het feit dat de Franse woorden voor 13 en 31 veel op elkaar lijken heb ik toch bij de tweede poging het goede nummer gekregen. De speldjes waren helaas op, maar ik had toch mijn regenjas aan en kon dus het nummer mooi in mijn zak stoppen. Dat gaf de zekerheid dat in ieder geval íets droog aan zou komen. Nadat ik weer de nodige bekenden had mogen begroeten konden we meteen starten.

Omdat ik toch wel erg graag mijn vijftigste kruisje wilde halen had ik besloten om te gaan voor een tijd van 7:30 uur. Ik kon dus een beetje in het middenveld blijven. Het voordeel hiervan is dat je nog af en toe een gesprekje kunt aangaan, althans indien en voor zover mijn Frans verstaanbaar is. Het nadeel is dat door de vele voetjes voor je het spekgladde parkoers nog veel gladder is. Maar dit is ook een van de charmes van deze loop. Zij het dat het nu wel heel extreem glad was. Dit betekende dan ook heel geconcentreerd lopen.

Helaas heeft mij dat niet helemaal geholpen en ben ik rond kilometer 11 de eerste keer flink gevallen. Ik kwam vol op mijn linkerknie terecht. Mijn eerste gedachten waren, zeker toen ik het bloed door mijn broek zag komen, “einde oefening”. Toch maar even geprobeerd en het voelde wel wat stijf maar ging eigenlijk best redelijk. Sterker nog na een paar kilometer had ik er helemaal geen last meer van. Dus kon ik thuis lekker stoer doen over mijn verwonding zonder dat ik er last van had.

Toch heeft mij dit weer aan het denken gezet; dit is werkelijk een magnifieke loop, hij is loeizwaar door de hoogtemeters (circa 2000 omhoog en weer omlaag), de afstand 66 km doet ook een duit in het zakje en het landschap is geweldig. Maar hij is op het randje van wat nog verantwoord is. Twee punten verdienen afzonderlijke vermelding; de afdaling rond kilometer 40. Je gaat daar ruim 150 meter bijna loodrecht omlaag richting de vangrail van de autobaan. Ik had nog nachtmerries van vorig jaar maar nu ik er weer stond bleek de werkelijkheid zeker niet minder gruwelijk. Daarnaast zit er rond kilometer 49 een stijging waarbij je echt op handen en voeten omhoog moet zien te komen en per meter weer een halve meter omlaag glijd. Daarnaast is het is werkelijk overal spekglad er is nergens houvast. En het is bijna een wonder te noemen dat iemand met mijn gewicht en lompheid hier zonder ongelukken van afkomt.

Om hier nog even op terug te komen: ergens rond km 50 ging het weer mis en kwam ik ten val. Op zich niet zo spectaculair zij het dat ik hierbij een glas uit mijn bril verloor. Ik heb geen denderend goede ogen dus kan ik niet zien zonder bril. Gelukkig had ik nog een glas over. Ik heb ooit eens ergens gelezen dat je met name twee ogen nodig hebt om diepte te kunnen zien. Ik weet nu uit ervaring dat dit inderdaad zo is. Ik zag absoluut geen diepte meer. Ik zag amper of het bergop of bergaf ging, om nog maar te zwijgen over steken, wortels, gaten etc. Tot dat punt had ik met name wat tijd verloren met het voorzichtig bergaf gaan. Nu ik toch niet meer zag of het berg af of op ging had ik hier dus geen last neer van. Gelukkig kregen we op dat moment nog een fikse hagelbui over ons heen en werd mijn resterende brilleglas prachtig schoongespoeld.

Maar goed, aan alle leuke zaken komt een einde en uiteindelijk was ik na 7:29 uur terug bij het chalet en kon genieten van mijn warme maaltijd en een mooie sweater in ontvangst nemen. Deze zal ik met trots dragen. Ik denk dat ik met recht kan zeggen dat ik die met bloed, zweet en tranen verdiend heb.

Het was een echt avontuur. Het is bijna niet uit te leggen aan mensen die zo iets nog niet gelopen hebben. Voor hoogtemeters etc verwijs ik naar mijn verslag van vorig jaar. Mijn beperkte woordenschat schiet hier in ieder geval te kort. Daarom heb ik op mijn site een behoorlijk aantal foto’s opgenomen. Dit met veel dank aan Willem Mütze.

Henk Geilen
Info provider looppplezier.tk
http://www.loopplezier.tk
home.hccnet/h.geilen/index.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Het rustige herfstweer en het mooie uitgestrekte landschap vormden het perfecte kader voor een marathonloop. Wie in alle rust, ver van het bulderende verkeer wilde 'verpozen' was op 17 november hier dus op de juiste plaats. De perfecte organisatie stond garant voor een geslaagde hardloop dag.
Kortom, het was weer eens fun!
Hoewel ver van de eigen bedstee (bijna 400 km) vonden een handvol Vlamingen het een must bij de vriendelijke Noord-Nederlanders te gast te zijn.
Ook voor volgend jaar werden beloftes gemaakt!

Micha

De eerste plaats bij de heren is een prooi geworden voor: Frans Breet uit Dronten in een tijd van 03:03:39, gevolgd door Gerrie Boersma uit Twijzel in 03:03:56 en op de derde plaats Anton Slagers in 03:11:35.

Eerste bij de dames is geworden: Ineke Scheffer uit Leens in 04:15:39. Tweede werd Betsy van Giels uit Lepelstraat in:04:23:15

En derde is geworden Marijke van den Brink in 04:52:49.

Het was weer een bijzonder geslaagd evenement.

Stichting Duursport Leens

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]