Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
25 jun 2017
Vechtdal Trail 44 km - 24 juni
22 jun 2017
De magie van de zes uren. Die na vier uurtjes altijd over was…
18 jun 2017
Veluwzoomtrail
12 jun 2017
Maasdijkmarathon 11 juni 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 26 jun 2007: Spartaanse beproeving
* 26 jun 2007: Nacht van Vlaanderen 2007, een persoonlijk fiasco
* 25 jun 2007: Een kort verslag voor een lange Nacht
* 24 jun 2007: Nacht van West-Vlaanderen
* 22 jun 2007: 73 rondjes voor het goede doel
* 22 jun 2007: Van de Eifel naar Den-Haag
* 21 jun 2007: Tweemaal is scheepsrecht
* 18 jun 2007: Bierpause auf den Marathon.
* 18 jun 2007: Fons de Bie en Patrick Delait winnen Steinder City-Hall Marathon en 10 km.
* 17 jun 2007: Wat een marathon! Ben ik nu een doetje of een softie aan 't worden?
* 14 jun 2007: Lesje in bescheidenheid
* 14 jun 2007: Klimmen in een mooi gebied
* 6 jun 2007: Zes uur van de Haarlemmermeer
* 5 jun 2007: LA ROCHE : MERCI !
* 5 jun 2007: Met Bram van Cruquius naar Badhoevedorp
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2007
 
7de Plantina Trans Hollans triatlon Spartaanse beproeving:

De afgelopen zaterdag gehouden Plantina trans Holland triatlon zal de deelnemers nog lang in het geheugen liggen. De weersomstandigheden maakte het een heel zware editie de wind stond de hele weg met fietsen in het nadeel en het strand was erg zwaar. Snelle tijden waren daarom onmogelijk. Extra handicap dit keer was nog eens dat het loopparcours een aantal omleidingen kende waardoor er is plaats van 92 km 98 km afgelegd moest worden. Team Danica wist voor de 7de keer op rij de overwinning te behalen in de tijd van 20 uur en 37 minuten het parcours record bleef ver buiten bereik! (18.37 uur 2006!) de team leden Han Wolsing, Arjan van Polen en Jeroen Hartemink waren lang in strijd met team Rene maar helaas moet dit team tijdens het lopen opgeven.
Bij de solo won Mik Borsten voor de 5de keer maar het parcoursrecord(26.21 in 2005) bleef ook hier buiten bereik Mik Borsten won in 28 uur en 58 minuten, Theo Verboort leverde een zeer knappe prestatie door heel land in het spoor van Mik te blijven en hij bereikte de finish na 31 uur en 30 minuten zeker voor een debutant een heel knappe prestatie.
Mik Borsten liep deze loop als sponsorloop voor http://www.leukemie.nl en haalde 3000 euro op.
Hieronder de tijden van de zwaarste sportwedstrijd van Nederland!

Aankomst Kano Amersfoort,

Team Rene: 1.53.21 uur.
Mik Borsten: 1.58.45 uur.
Team Danica: 2.10.12 uur.
Theo Verboort: 2.27.56 uur.

Doorkomst 65 km fietsen Lelystad:

Team Rene 03.45 uur
Team Danica 03.58 uur
Mik Borsten 04.30 uur
Theo Verboort 04.53 uur

Doorkomst 165 km fietsen Den Helder:

Team Rene 06 .50 uur
Team Danica 07,02 uur.
Mik Borsten 07.57 uur.
Theo Verboort 09.06 uur.

Doorkomst fietsen 230 km Ijmuiden:

Team Danica 09.55 uur.
Team Rene 10.30 uur.
Mik Borsten 11.50 uur.
Theo Verboort 13.14 uur.

Aankomst 290 km fietsen Scheveningen:

Team Danica 13.55 uur.
Team Rene 14.00 uur.
Mik Borsten 15.45 uur.
Theo Verboort. 17.30 uur.

Doorkomst Gouda 40 km lopen:

Team Danica 15.56 uur.
Team Rene 18.07 uur.
Mik Borsten 21.21 uur.
Theo Verboort 23.13 uur.

Doorkomst 70 km lopen De Meern.

Team Danica 18.15 uur.
Mik Borsten 25.40 uur.
Theo Verboort 27.35 uur.

Finish Amersfoort 98 km lopen:

Team Danica 20.37.23 uur

Mik Borsten 28.58.12 uur.
Theo Verboort 31.30.45 uur.


 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Nacht van Vlaanderen 2007, een persoonlijk fiasco.

Wat een van de geplande hoogtepunten voor 2007 moest worden is een hopeloze ontgoocheling geworden. De twee doelen die ik voor dit jaar gesteld had waren de Nacht van Vlaanderen, 100 km door het nachtelijke West Vlaamse platteland en de nog te organiseren 24 uur in Mortsel van Marc Papanikitas. Het eerste hoogtepunt leverde vooral frustraties op.

Het had zo mooi kunnen zijn. Rustige voorbereiding door vooral veel haaswerk te leveren. Daardoor mocht ik een rustiger tempo hanteren dan normaal voor me was. Daarom leefde ik ook ontspannen naar de Nacht toe. Alles liep vlot, niets ging echt grondig fout, tot zelfs een persoonlijk record op een 5000 meter tijdens een pistemeeting toe, kortom het kon niet stuk gaan. Twee weken voor de Nacht hield ik op de 6 uur van Haarlemermeer een flinke test en die verliep door een val niet erg succesvol. Maar niet alleen de valpartij speelde me parten. Gebrek aan adem en vooral vrij spoedig last van verzuurde benen. Gebrek aan ijzer in het bloed, een probleem waar ik de laatste jaren veelvuldig mee te maken heb. Meteen na het Nederlandse onderonsje richting arts en dat leverde me weer een aantal weken pillen slikken op. Nu achteraf gezien moest de Nacht wel grondig fout gaan, want op twee weken tijd krijg je nooit voldoende ijzer in je lichaam om optimaal te presteren. Toch wilde ik het proberen. Zelfs een buikgriep twee dagen voor de wedstrijd kreeg me niet klein. Twee immodiumtabletten konden geen soelaas brengen. Veel vochtverlies is daar dan natuurlijk het resultaat van, maar ik durfde niet ziek bellen op het werk omdat ik voor die vrijdag een dag verlof gevraagd had en anders dreigde ik die kwijt te spelen. Dus bleef ik werken. Donderdag echter kreeg ik te horen dat er volk te kort was op het werk en moest ik mijn broodnodige dag verlof weer inleveren. Dat betekende weer om half vijf uit bed, zwaar werken tot twee, om half drie thuis arriveren en dan een uurtje later weer op weg om richting Torhout te sporen. Van enige slaap of rust kwam niets in huis. En ik had al een liefde-haat relatie met de Nacht. Van de 8 keer dat ik gestart ben moest ik er dus vier keer uitstappen.

En toch stond ik nog aan de start vol goede moed. Ik had me voorgenomen om gewoon uit te lopen en geen tijd neer te zetten. Gewoon de limiet van 13 uur halen was de opzet. Voor de start moest ik weer aan de kant, een goed teken, wat je kwijt bent kan je niet meer hinderen onderweg. Dan de start, veel te warm aangekleed natuurlijk maar met gedachte aan de koude nacht en ochtend vertrok ik toch met thermisch materiaal en lange broek. En het eerste rondje ging gepland in een rustig tempo. 55 minuten voor 10 km. Dat tempo moest ik aan houden. Bij het ingaan van de eerste grote ronde moest ik weer aan de kant en dat nog drie maal gedurende de volgende kilometer. Maar dan beterde het, tijdens het verdere verloop van de wedstrijd moest ik niet meer aan de kant. Toch een positief punt. Voorts had ik motilium meegenomen om, telkens de maag opspeelde, een zuigtabletje tot me te nemen. Dat is ook weer een traditioneel probleem tijdens mijn wedstrijden. Maar ik ging er van uit dat elke atleet die op zulke ultrawedstrijden start wel een of ander probleem heeft om tegen te kampen. En het ging goed tot halfweg de eerste ronde. Op kilometer 25 ging voor de eerste keer het licht uit. Normaal wat vroeg want ik verwachtte die klop zo’n 10 kilometer verder. Nu begonnen de benen al flink te verzuren. Nochtans hield ik het tempo mooi op iets onder het uur per 10 km. De eerste ronde verliepen met deze kleine probleempjes eigenlijk vlekkeloos.

Het marathonpunt werd gerond in 4,19uur wat duidde dat ik perfect op schema zat. Ik rekende zelfs nog een uurtje verlies in de tweede helft van de wedstrijd. En toch flakkerde een sprankeltje hoop in me op om nog rond de 10 uur te duiken. Even snel als de gedachte gekomen was, zo spoedig was die ook weer verdwenen. Want dan had ik dichter in het spoor van Kris Foster moeten lopen, die ging ook voor de 10 uur. En zij was met haar begeleider Jean-Claude Roels in geen velden of wegen te bespeuren. Het werd vooral donkerder en donkerder. En dat speelde in mijn nadeel gedurende de volgende grote ronde. Blijkbaar lijd ik aan een lichte vorm van nachtblindheid want ik moest goed opletten dat ik de juiste richtingaanwijzingen zag. Bijna overgeconcentreerd zocht ik mijn weg door het duister.

Inmiddels hadden de marathonlopers het parcours verlaten en liepen we alleen in de koude donkere nacht. Ergens halfweg de tweede ronde gebeurde het onverwachte. Ik werd de verkeerde kant opgestuurd. Ook deels mijn fout want ik moest maar op de juiste markeringen letten. Even wat twijfel en het duurde vrij lang eer ik mijn fout in de gaten had. Wel kwam ik terug uit op een punt waar ik een twintigtal minuten voordien reeds gepasseerd was. Meteen zonk de moed in mijn schoenen. De benen die meer en meer verzuurden, foutieve wegen en nu kwam zelfs een man van zeventig me voorbijgesneld. Het was die druppel teveel. Ik begon te wandelen; omdat lopen haast niet meer ging, Strompelend tegen een tempo van nog geen 7 per uur probeerde ik de ronde te vervolledigen. Ik had toen al besloten dat ik de volgende ronde niet meer zou aanvatten. Net voor het ingaan van de derde ronde kwam Maria me voorbij. Ook zij was de verkeerde kant opgelopen en wilde ook het bijltje er bij neerleggen. Samen zochten we ons de weg naar Torhout terug.

Bij het terugdraaien van de derde ronde en de terugweg richting finish kwam Ludo, een snelwandelaar het laatste rondje ingedraaid. Hij riep ons om nog mee te gaan en even was er twijfel maar ik besefte al snel dat het over en out was. De nacht zal me nooit liggen en ik moet me gewonnen geven. De Nacht is sterker gebleken dan mijn nietig persoontje. Zo kompleet leeg heb ik me nog nooit gevoeld en het enige wat overblijft is spijt, ontgoocheling en woede omdat ik niet naar mijn eigen lichaam geluisterd heb dat me erop drukte om maar op de marathon te moeten startten. Maar je bent Ultraloper of je bent het niet en dan kan je soms nogal eens hard op je bek gaan. Het had zo mooi kunnen zijn. Een kleine 80 km haalde ik in 8.10 uur en met nog vijf uur te gaan moet achteraf gezien de honderd er misschien nog ingezeten hebben, hoewel het wel heel nipt geweest zou zijn om de limiet nog te halen. Het enige wat me nu nog rest is de pijn en het besef dat ik nog maandenlang ijzer zal moeten slikken voor ik mijn oude niveau weer enigszins kan halen. Als dat nog te halen valt natuurlijk. Maar dat is dan weer een doel om naar toe te werken. Binnen de twee weken staat de volgende marathon reeds op het programma en tegen dan is die nacht weer verleden tijd.
Met felicitaties aan allen die deze zware klus geklaard hebben, groet ik u,

Kloek Patrick
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 

Ik hou me eraan om een kort verslagje, met de nadruk op kort, te maken van het BK 100km in Torhout.
De “Pols” hadden me topfavoriet gemaakt voor de Belgische titel. Voor de overwinning kwamen we normaal gezien niet in aanmerking. Dit vooral omdat Bula, tweede op het EK 2006 in datzelfde Torhout, meedeed, tevens ook omdat ik gezien de mentale problemen van de laatste 2 maanden absoluut geen ambitie had om ver onder de 7 uur te lopen. Ons doel was vooral de Belgische titel, en een zo pijnloos en weinig slopend mogelijke wedstrijd lopen.
En zo geschiede. Ik liep een, in verhouding tot al mijn vorige 100km’s, gemakkelijke, relatief ontspannende wedstrijd. Ik heb vooral niet het risico gelopen om alweer te veel te willen en uiteindelijk op mijn bek te gaan zodat dan de anciens, die het even veilig aanpakken met mijn titel gaan lopen. Maar ook dit wordt dan blijkbaar niet in dank afgenomen getuige de reactie van uittredend Belgisch kampioen, die sarcastisch opmerkte dat onder de 7 uur lopen voor een 40 jarige niet zo gemakkelijk was.
Dat ik de Nacht won, en overwon, had ik alleen maar te danken aan het onvermogen van de Wit-Rus Budnik die te snel gestart was en de hamstringblessure van zijn landgenoot Bula, en natuurlijk aan het gebrek van meer kwaliteit.
Trots ben ik zeker op Gino Casier, een atleet van me die zijn eerste 100 liep in 7h57’ en daarmee Belgisch kampioen werd bij de jonge knapen (-40).
Ook “mijn” atlete en stilaan vaste waarde Chris Foster, die weer op mijn schema’s trainde werd Belgisch kampioen in een tijd van 10h02’. Kristof Rul, ook trainend onder mijn begeleiding gaf op wegens maagproblemen. Ik weet zeker dat zijn dag nog komt, gezien de trainingen die hij kan afwerken.
Zoals steeds na zo’n inspanning met zulke gevolgen een dankwoord voor:
Mijn vrouw, die het nog steeds aankan om met een vervelende en norse man samen te leven die alleen maar zijn ding wil doen.
Natuurlijk Jan, voor zijn flexibele houding tegenover het maken van mijn schema’s.
Hij moet steeds maar anticiperen op zowel mijn fysieke, maar vooral mijn mentale tekortkomingen.
En natuurlijk Jurgen van Steenkiste die me voor de tweede keer naar een overwinning begeleidde, vorig jaar de “in Flanders Fields” marathon, nu in de Nacht Van West-Vlaanderen.

Zoals ik in de interviews al heb aangegeven wordt deze overwinning aan Inez opgedragen.
We zagen elkaar begin dit jaar en ze gaf aan dat ze terug wilde starten in Torhout.
Ook al was ze er lijfelijk niet aanwezig toch heeft ze de Nacht meebeleefd.
Voor een uitgebreider verslag verwijs ik graag naar: http://www.ultramarathon.be
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
In principe vind ik dat vier loopjes in een maand voldoende zijn. Daarnaast vind ik ook dat principes er zijn om ervan af te wijken. Dus toen mijn loopmaatje John Uitenbroek mij vertelde dat hij in juni na een lange periode van blessure-ellende een poging ging ondernemen om weer een marathon te volbrengen, was mijn spontane reactie :”jij gaat niet proberen om een marathon te lopen maar jij gaat een marathon lopen en ik ga mee!”. John had zijn oog laten vallen op de nacht van Vlaanderen, inmiddels omgedoopt naar de nacht van West-Vlaanderen.

Het concept van een nachtmarathon leek mij prachtig en wilde ik graag met eigen ogen aanschouwen. Met name dat je niet voor dag en dauw uit je nest moest maar rustig kon uitslapen leek mij geweldig. Bijkomend voordeel was ook dat je genoeg tijd had om te eten en niet meer (her)kauwend aan de start stond. En de hitte of eigenlijk de zon zou ook geen spelbreker kunnen worden.

Daarnaast had ik op de website gelezen dat de wedstrijd langs goed verlichte grotendeels verkeersvrij wegen verloopt. Ik was uitermate benieuwd hoe zij een parkoers van 42 kilometer een hele nacht verkeersvrij en goed verlicht zouden kunnen krijgen en houden. Ergens had ik het gevoel dat als een parkoers verkeersvrij was of te maken was dan moest dit redelijk afgelegen zijn, maar dan was het vreemd dat dit goed verlicht is. Kortom er was iets waar ik graag het fijne van wilde weten.

Bovendien was sprake van muzikale ambiance en optredens van Vlaamse artiesten. Dus wat kon ik nog meer wensen, een goede vriend een dienst bewijzen, even een marathonnetje meepikken, sfeer en feestende mensen meemaken en ook nog midden in de nacht thuis komen.

Torhout is een dikke 2 uur rijden van mijn huis. Omdat het echter vrijdagavond was en we langs Brussel moesten rijden hadden we besloten om er een halve dag verlof tegen aan te gooien en aan het begin van de middag te vertrekken. Achteraf bleek dit een zeer wijs besluit want de verkeersellende rond Brussel en allerlei wegwerkzaamheden zorgden er voor dat wij ruim vier uur in de auto mochten doorbrengen. Lekker als je dan ruim de tijd genomen hebt en dus toch zonder enige stress je borst- en rugnummer kunt ophalen.

Toen wij in Torhout aankwamen regende het. En tot de start zijn er nog een paar fikse buien geweest. Uiteraard kwam even voor de start om 20.00 uur de zon door en kon het feest beginnen.

De start was ook een belevenis op zich. Er waren meer dan 1750 10km lopers, een kleine 500 marathonlopers en zeker 150 ultralopers. Al deze 2400 atleten startten gezamenlijk. Ik vroeg me al af hoe dit in zijn werk zou gaan. Ook de organisatie van de tijdsregistratie riep mijn verwondering op. Er werd geen gebruik gemaakt van championchip of andere elektronische hulpmiddelen. Ik vroeg mij dus echt af hoe je met name 1750 10 km lopers die binnen een relatief korte tijdsspanne binnen zouden komen correct zou kunnen registreren. Bij de start bleken er aparte startvakken voor de ultra- en marathonlopers en voor de 10k vrienden. Helaas bleek deze vreugde van korte duur want dit waren geen startvakken achter elkaar maar twee vakken naast elkaar met een “gemeenschappelijke voorkant”. Met andere woorden achteraan waren de twee categorieën gescheiden maar bij de echte start stond weer alles bij en door elkaar. Op zich natuurlijk geen probleem maar het duurde wel even voor ik over de echte startlijn was. Mijn “grote probleem” was dat ik mij er voor verantwoordelijk voelde om John zo goed mogelijk door de marathon heen te loodsen. Dit betekende dat ik moest proberen om hem zo vlak mogelijk te laten lopen en hiertoe moest hij zo snel mogelijk in zijn ritme komen. Met weinig ruimte en veel lopers om je heen die regelmatig heel verassende acties uithalen is dit vinden van je ritme toch wel problematisch. Even voor de duidelijkheid; ik vind dat iedereen evenveel recht heeft om te genieten van een mooi loopje. Maar regel het wel zo dat iedereen de ruimte krijgt. Ik vind het ook zeer indrukwekkend als erg veel lopers tegelijk weggaan maar bij een redelijk smal parkoers lijkt het mij verstandiger om dit wat te doseren en zo tevens de zorgen dat de toeschouwers wat langer kunnen genieten van langskomenden atleten.

Kortom vlak na de start was mijn zeer zonnige humeur een klein beetje bewolkt. Laat ik ook dan meteen eruit gooien wat mij nog meer een beetje dwars zat. Ik zag om mij heen de helden van de 100 km; eigenlijk had ik daar wel heel graag bijgezeten of om het anders te zeggen de hele nacht mee door gegaan. Maar dit is niet realistisch. In een spontane bui besluiten om overmorgen even een marathon te gaan lopen is op het moment voor mij goed te doen. Om nu te besluiten om even een 100k te gaan doen getuigt wel van een erg grove vorm van het overschatten van mijn capaciteiten. Mijn eerste 100 k heb ik netjes ingepland en laat ik mij maar fijn aan deze planning houden. Ik ben hopelijk volwassen genoeg om op een verstandige manier om te gaan met mij ongeduld en drang om mijn grenzen op te zoeken en een beetje te overschrijden.

Daarnaast ben ik als ik loop een erg grote egoïst die tijdens de loop met niets anders bezig kan zijn dan met de loop (lees zichzelf). Normaal heb ik binnen een paar kilometer door hoe de combinatie vorm, parkoers en weer op dat moment in elkaar steken en wat de eindtijd zal zijn. Maar hier was dit veel minder relevant. Ik had een goede vriend beloofd dat wij samen net onder de 4:00 binnen zouden komen. “Een man een man, een woord een woord” is voor mij een belangrijke stelregel. Dus moest ik mijn egoïsme aan de kant zetten en even in mijn hoofd een aantal schakelaartjes omzetten om zorgen dat wij ons gezamenlijke doel zouden halen. En samen proberen om een doel te bereiken was voor mij de grote winst van deze loop.

De eerste 10 kilometer waren een mooi en vlak parkoers waar wij met wat geslalom ons mooi in de geplande tijd van gekweten hebben. Nadat onze 10 kilometer vrienden ons verlaten hadden kregen we alle ruimte en konden we ons concentreren op het zo vlak mogelijk lopen. Het parkoers was inderdaad verkeersvrij. Mijn complimenten hiervoor voor de organisatie, het is absoluut een prestatie om dit voor elkaar te krijgen. Het parkoers was daarnaast niet echt vlak maar wel heel prettig om te lopen.

Het raadsel over het goed verlicht zijn is voor mij ook opgelost. Er was op veel punten gezorgd voor grote generatoren met enorme schijnwerpers. Wederom hulde voor de organisatie. Ook het publiek was heel aardig. Met name de mensen waar de loop voorbij kwam maakten er voor zich zelf en dus ook voor de lopers een waar feest van. De verzorging was goed. Voldoende verzorgingspunten; goed voorzien en heel aardige mensen. Sowieso viel het mij op dat zelfs op de meest afgelegen punten signaleurs stonden.

Onderweg zag ik op een gegeven moment de kopgroep van de ultralopers; Marc Papanikitas liep zo te zien ruim voorop. Meteen gevolgd door de auto met de tijdsaanduiding. Op dat moment kon ik het niet laten om te denken dat als je super loopt je bedankt wordt door de hele weg een auto op je hielen te krijgen. Nu heb ik eindelijk een valide reden om niet voorop te lopen in een grote wedstrijd.

John heeft prima gelopen; hij heeft het tijdens de laatste kilometers af en toe zwaar gehad. Maar zijn karakter en af ten toe een paar opbeurende woordjes van mij doen wonderen.

Uiteindelijk zijn wij in 3:55:19 bruto (gerekend vanaf het daadwerkelijk passeren van de startlijn 3:53:01) binnen gekomen. Tevreden mensen dus.

Tot mijn grote verbazing was mijn gemiddelde hartslag 33 slagen lager dan tijdens een snelle marathon. Zo te zien ben ik dus opmerkelijk goed en snel hersteld van mijn avonturen in de Eifel.

Ik ben vol lof over de organisatie van deze loop.; ze hebben meer gedaan dan een loper redelijkerwijze mag verwachten. Je loopt echt met plezier en alles is voor je geregeld. Toch zijn er nog een paar verbeter puntjes. De weg terug vinden van de finish naar de sporthal met de douches, je kleding en het verdiende T-shirt vond ik erg moeilijk en zou wat beter aangegeven mogen worden. En het starten: het heeft mijn voorkeur om dit toch wat meer te faseren.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
http://www.loopplezier.tk
http://home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]