Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
21 mei 2017
Bazel
12 mei 2017
Verslagje van onze vakantie EMU2017
4 mei 2017
Stumilak 2017 race report
25 apr 2017
Texels best
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 22 mei 2008: Eifelsteig: super !!!
* 22 mei 2008: Woensdag Gehaktdag
* 18 mei 2008: Lopen op hartslag
* 16 mei 2008: Gegokt en … verloren en … gewonnen
* 16 mei 2008: Trail des Caracoles
* 7 mei 2008: Willibrorduswandelpad etappe 5:
* 7 mei 2008: The Addo Elephant 50 Mile Trail Run Zuid-Afrika 2 Mei 2008
* 4 mei 2008: Nederland Zuid-Noord (24 – 28 april 2008)
* 4 mei 2008: Annapurna Mandala trail in Nepal
* 4 mei 2008: Marathon Steenbergen
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2008
 
6 uur Haarlemermeer

Op de laatste dag van mei staat er weer een wedstrijd op het menu. Ditmaal weer een zes uursloop. In Cruquius ditmaal, in Haarlemermeer dus. Het is al voor de vierde maal dat ik hier ga lopen en nog nooit was de reistijd zo kort geweest. Met het openbaar vervoer doe je daar normaal een kleine vier uur over maar nu zijn we met de auto en hoeven we maar twee vlotte uurtjes te rijden. Vertrokken om halfzeven onder mooi gesternte komen we even voor halfnegen bij het paswerk aan. Hier is het frisser door de sterke bewolking maar het zal droog blijven. Wel waait er toch een stevig windje wat een beetje in ons nadeel zal doen uitvallen. Gerald en ik komen samen met Dirk van Springel en Eric de Kort aan En nog voor we de auto geparkeerd hebben komt Kristof Rul ons tegemoet. Hij is samen met Dirk een van mijn zwaarste tegenstanders. En natuurlijk is er dan nog Gert Mertens die ik zelfs niet als concurrent beschouw omdat hij sowieso een maatje te groot voor me is. Samen gaan we genieten van een koffie die de organisatie ons gratis aanbiedt. We voelen ons allen goed en gaan er een stevige lap op geven. De temperatuur is ideaal, net zoals het parcours, vlak, geasfalteerd en niet moeilijk. Prima om een eerbaar resultaat te halen. Daar gaat we iedereen toch voor?

Om tien uur is de start en we maken ons klaar om zes uur rondjes te draaien van 1620 meter. Net uit de kleedkamers kom ik nog een zwaargewicht tegen, iemand van net mijn kaliber en daar ga ik het vooral lastiger mee hebben, namelijk Pat Leysen. Niet te veel wedstrijden dit jaar en dus goed uitgerust. Een taaie klant dus. Als ik wat verder rond kijk zie ik nog enkele outsiders die gevaarlijk kunnen zijn zoals Marco Steinman en Wim Douw en ja, waarom niet Lex de Boer. Als die een goede dag heeft. Dan klinkt het signaal en de bende trekt zich op gang. Natuurlijk vormen we de kopgroep en het eerste half uur lopen Gert, Kristof , Pat en ikzelf in een mooi groepje achter enkele estafettelopers de eerste rondjes samen. Ik hoop op 72 km en dan moet ik rondjes draaien van om en bij de acht minuten. Tot onze verbazing komen we door in minder dan zeven minuten. Gas terug nemen dus. Pat Leysen denkt daar anders over en gaat meteen voluit verder. Zelfmoord denkt Gert. Misschien maar Pat kan een stevig tempo aan dus kijken we toch uit.De volgende rondjes loopt Gert van ons weg en blijven Kristof en mezelf hetzelfde tempo draaien, 7,10 minuten per ronde.

Het eerste uur halen we acht ronden bij elkaar. Ook het volgende uur blijven we te hard lopen. Dit moordend tempo zorgt er voor dat ik na twee en half uur een inzinking krijg en laat Kristof bewust gaan. Ik probeer het tempo omlaag te houden maar dat lukt niet echt goed. Telkens kom ik onder de 7,30 min. door. Nog steeds te snel dus. Deze inzinking duur precies een kwartiertje en dan gaat het tempo er weer op. En dan zet ik Dirk van Springel (63,847 km) op een ronde, een lastige klant uitgeschakeld. Twee uur lang hield hij er ook een moordend tempo op en betaald nu te vroeg de tol. Toch zal hij zijn rondjes blijven draaien.

Broer Gerald draait ook al vlot zijn rondjes en het duurt toch even voor ik ook hem een ronde aan de broek lap. Twee uur gelopen en ik heb 17 rondjes gelopen. Snel rekenen dus. Twintig rondjes zijn zo’n 32,500 kilometer, dus 40 rondjes betekend 65 km en dan nog elf rondjes extra en ik kan een persoonlijk record lopen. Een droom op dat moment nog. Maar die droom wordt sterker wanneer Gert een half uur later voor de tweede keer een plaspauze inlast. Ik passeer hem en omdat Pat Leysen dan met 40 km al uit de wedstrijd gestapt is loop ik zowaar aan de leiding. Dat geeft vleugels, welke ik nu best kan missen want ik ga weer te hard. Weer rondjes in minder dan 7 minuten. Gert volgt wijselijk op een half minuutje achter me. En even later lap ik ook Kristof een ronde aan zijn atletenbeen. Hij staat langs de kant geparkeerd maar zal zo meteen wel weer van start gaan. Met deze kennis heb ik alleen nog de twee onbekende Nederlanders waarvan ik niets weet en Gert die zoals ik besef spoedig wel zie passeren. Hoewel dat spoedig toch nog een anderhalf uur duurt. Tot het ingaan van het vierde uur loop ik aan de leiding maar dan gaat het licht uit. En nu krijg ik het niet echt meer aan.Gert komt voorbij en weg is de overwinningsdroom. Nu probeer ik me recht te houden aan mijn persoonlijk record welke er nog steeds inzit. Maar dan moet ik het motortje wel brandend houden. 34 rondjes (55,080 km) heb ik nu, nog dertien te gaan. Zes rondjes en een halve per uur of iets minder dan 10 km per uur, dat moet toch lukken zeker?

Gerald heeft net zijn tweede rookpauze in deze wedstrijd ingelast en wandelt stukjes en gaat dan weer over in een looptempo net op het moment ik er bij kom. En hij loop nog hard. Ik haal hem wel bij maar moet en toch een tijd in mijn spoor dulden. Hij heeft 60 km als doel gesteld en is ook op weg om dat te halen. Doordat zijn tempo geleidelijker is zal hij het makkelijker krijgen dan ik op dit moment. Hoewel iedereen na vier uur afziet natuurlijk. Want dan begint een zes uur wedstrijd echt te tellen. En dan begint de maag weer op te spelen. Om het uur neem ik vloeibaar voedsel, en om het half uur stukjes banaan. Drinken heb ik tot dan enkel beperkt tot cola en water maar schakel nu over op bouillon. En dat gaat er beter in en blijft er grotendeels ook in. Tot ze rond vijf uur eventjes geen godendrank meer hebben. Dus probeer ik enkele rondjes niet te drinken maar gewoon de mond spoelen en dan weer uitspuwen. En ik lig na vijf uur nog steeds op schema. 41 rondjes, ik ga het halen. Het loopt weer stroever maar het tempo blijft hetzelfde. Dat is te danken aan de ervaring die ik intussen in al die jaren opgebouwd heb. En natuurlijk de opbouwende woorden van mijn medelopers, Hans Nieuwenhuyse en Vincent Schoenmaekers. En vooral dan weer van de partij: Theo de Jong. Hij sleept me er zoals gewoonlijk op de moeilijkste momenten er weer door. Als je ziet vanwaar die man terugkomt dan zijn die lastige uurtjes voor mij toch kattenpis zeker? Hij haalt maar liefst een respectabele 43 km. Een overwinning op hemzelf dus. Maar zo zijn er zovele onbekenden.

Dan gaan ook voor mij de laatste twaalf minuten in. En komt Wim Douw langszij. Hem was ik uit het oog verloren. Hij heeft een rondje minder dan mij en gaat stevig van me weglopen. Ik moet er ook de pas inzetten want ik vertrouw het zaakje niet. Als hij een ronde terugneemt en ik stop na deze ronde dan is mijn tweede plaats zelfs niet verzekerd. Dus moet ik nog een laatste keer diep gaan en zet me in zijn spoor. Nog een rondje lopen we samen op en bij het ingaan van de laatste minuut loop ik hem voorbij en mag nog negen meter van hem weglopen voor het signaal gaat. Zonder het te weten heeft hij wel mijn tweede plaats veilig gesteld. Niet dat hij mij kon bedreigen maar wel thuisloper Marco Stijnman die amper 850 meter tekort komt voor de derde stek. Als ik niet achter Wim aangegaan was… Dus mogen we samen met Gert (79,829 km) op het podium. Ook verrassend was de prestatie van Paul Van Hiel. Op zijn kousenvoeten sloop hij in deze 6 uur naar de derde stek bij de senioren, goed voor 66,435 km. Net twee jaar bezig en hij laat zich al van zich horen, zo moet dat. Kristof was in die categorie duidelijk een maatje te groot en wint met70.101 km en blijft Donné Bodelier voor die een afstand haalt van 68,112 km bij elkaar harkt. Mooie resultaten toch. Ook bij de +50 ging het verbazend sterk Herman Hebbekink won met 69,153 km voor Henk Derks (69,064 km) en 60plusser Lex de Boer met 68,677 km.Zij werden 7e, 8e en 9e in de eindstand. Bij de dames dan stond er geen maat op Ida Verduin-Boone die een zeer mooie 71,088 km liet optekenen wat een ruime voorsprong betekende op Janet lange (64,448) en Ingrid Dekker(62,543 km). Broer Gerald haalde zijn doel ook met 60,578km. En dus kunnen we tevreden weer de auto inglijden en mag ik hoopvol naar de Nacht van Vlaanderen (100 km) uitkijken. Ik droom weeral van een tijd rond 8,30 u. Maar dat zijn zorgen voor later dus. Eerst lekker genieten van twee weekjes rust (?) in Drenthe. Bedankt aan allen die deze loop mogelijk maakten, het was weer een fantastische ervaring geweest en proficiat voor alle deelnemers.


Kloek Patrick
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Mijn 1ste 6uur geslaagd maar niet zoals ik had gepland, met andere woorden ik krijg de laatste weken goede raad van ervaren ultraloper Lucien Taelman, onze Papa Marc is momenteel terug aan het trainen, die laat ik nu wat met rust heeft andere zorgen.
Lucien had de raad gegeven om aan 12per uur te starten, het was iets sneller en zat in een groepje met Patrick Kloek en Pat Leysen. Een halve km per uur sneller bekoop je, en dat je met iemand meeloopt die na 3uur stopt dan sta je daar.
Bananen en cola hebben mij gered, was ook de raad van Lucien en een 3tal keer sanitaire stop.
Mijn eerste plaats bij de senioren en 70km100, ja eigenlijk nog tevreden als je na 3u30 in de problemen komt mag je nog tevreden zijn.
Deze week goed rusten en met Lucien bijpraten voor de Nacht van Vlaanderen. Mijn pers.record verbeteren van 8u33min moet lukken .
Ook een woordje dank aan de mensen van Haarlemmermeer en de mensen van de wacht die mij vrijdagavond goed opgevangen hebben.
Alles was zeer goed organiseerd bevoorraading dikke pluim.

Groeten Kristof
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
VERSLAGEN van Mei 2008
 
Eifelsteig: super !!!

Ik heb letterlijk een hele stapel loopkleren. Nadat ik gelopen heb gaan de kleren in de was en daarna weer boven op de stapel. De volgende keer pak ik weer de bovenste set van de stapel. Effectief gebruik ik dus maar een paar setjes. Voor de zevendaagse Eifelsteig had ik eindelijk de kans om een flink deel van mijn stapel aan te spreken. Zeven shirtjes en broeken vinden was niet zo’n probleem, maar 7 paar, dus veertien sokken was een heel ander verhaal. Allereerst gaat het niet om zomaar veertien sokken maar setjes die bij elkaar horen. Daarnaast is het ook wel handig om sokken te hebben die passen en niet al te zeer kapot zijn. Als je dit soort problemen moet oplossen, is het soms handig om eindelijk eens wat versleten zooi weg te gooien en nieuwe aan te schaffen. Versleten zooi weggooien kan altijd, maar het aanschaffen van iets nieuws levert na twaalf uur ’s avonds wel wat problemen op. Bestellen via Internet is op zich wel mooi maar als je een paar uurtjes later geacht wordt te vertrekken niet de oplossing. Kortom als voorbereiding op de Eifelsteig heb ik vrijdagnacht heel wat mij onbekende stukken van onze kleerkasten gezien.

De Eifelsteig begon officieel met een pastaparty op vrijdagavond. Omdat ik een hele week weg zou zijn had ik de voorkeur gegeven aan het eten met mijn gezin en had ik gepland om te beginnen met het gezamenlijke ontbijt. Vrijdagavond belde Willem mij nog op en vertelde dat hij zaterdag geen loopje had en eigenlijk ook wel een dagje mee wilde. Omdat hij zondag om 5:00 uur in Namen wilde starten zou het handig zijn om zijn auto aan het einde van de eerste etappe in Monschau te hebben staan. Dit leek mij een prima idee. Uiteraard moest hij dan wel van Monschau naar Aken terug… Kortom, het gezamenlijke ontbijt zou ik ook wel kunnen vergeten.

Dus om 7:30 stond ik in Monschau bij de burcht. Dit was het eindpunt van de eerste etappe en ook de plek waar wij zouden overnachten. Ik had al erg lang uitgekeken naar deze loop, en toen ik dit zag was ik nog enthousiaster en kon ook bijna niet meer wachten om naar Aken te rijden en dan even hier naar toe te rennen.
Toen ik even genoten had van het uitzicht vroeg ik mij af hoe Willem hier zijn auto ging parkeren. Ik ben echt geen held in de Duitse taal en ook niet in de verkeersregels en -borden maar mij was wel duidelijk dat hier auto’s niet echt gewenst waren. Willem wist dat je boven bij ( of is het op?) de burcht gewoon kon parkeren. Dus door de toren en over een aantal smalle paadjes naar boven. Nu zit in het woord parkeren ook het woord keren. En dat moest ik dus boven “even” doen om terug te komen. Dankzij de smalle poortjes, hoge muurtjes en andere obstakels in combinatie met mijn stuurmanskunst was mijn adrenaline dus mooi op peil voor aanvang van de loop. Uiteindelijk was ik nog “ruim op tijd” in Aken voor de start en kon het feest beginnen.

Dag 1 zaterdag
Aken – Monschau

Een kleine vijfentwintig gelukkigen stonden de eerste dag aan de start. Een aantal van hen liep alleen de eerste dag, een aantal de eerste drie en veertien de volledige zeven dagen. Hieronder waren 4 Nederlanders; Wilma Dierx die de eerste 3 dagen zou lopen, Bram, Erwin en ik die de hele rit gingen doen.
Ik dacht dat ik doordat ik vorig jaar de oude eifelsteig gelopen had en doordat ik al even op het eindpunt was geweest wel wist wat er komen ging. Dus verheugde ik mij op een mooie combinatie van prachtige vergezichten en leuke gesprekken, die zouden toewerken naar een finish boven op een burcht. Uiteraard had ik mijn camera opgeladen en voorzien van een extra grote memory-card. Tot mijn grote verbazing was de route na circa twee kilometers totaal anders dan vorig jaar. En eerlijk gezegd nog veel mooier dan verwacht. Als een kleine? Japanner stond ik dan ook om de haverklap stil om een foto te maken. Volgens mijn telling had ik de eerste dag tussen de 350 en de 400 foto’s gemaakt. Tijdens de zesde dag kwam ik erachter dat je bij deze camera twee keer achter elkaar op het knopje mag drukken en dat de foto pas bij de tweede keer gemaakt wordt. Uiteindelijk blijk ik toch nog 160 keer zo energiek gedrukt te hebben dat de camera mij het voordeel van de twijfel gegeven heeft en een plaatje heeft vastgelegd. Het mooie van foto’s maken tijdens zo’n tocht is dat je eerst mag stoppen, je camera tasje mag open maken, camera pakken, foto maken, camera in tasje, rits dicht doen en dus even bezig bent. Je hebt dus extra tijd om van het uizicht te genieten en vervolgens is de groep een stukje verder opgeschoten en mag je even flink doorlopen en als je weer bij de groep bent begint het spelletje weer opnieuw. Dus met mijn intervaltraining zit het voorlopig wel weer goed.
Ook al was de route geheel anders dan vorig jaar een van de leuke verassingen was wel bewaard gebleven. Na een half marathonnetje arriveren we weer in de achtertuin van Christa waar onze lunch gelardeerd met de nodige versnaperingen klaar stond.
Daar inmiddels de temperatuur behoorlijk opgelopen was, was dit meer dan welkom.
Na een uitgebreide pauze konden wij onze tocht vervolgen. Na een klein uitstapje door België arriveerden wij na ruim 40 kilometer en 1110 hoogte meter in Monschau.

Mijn doelstelling was om iedere dag minimaal een marathon te lopen. Dus kon ik bij de de-briefing verstek laten gaan en mocht ik voor de zekerheid nog een rondje van 3,5 kilometer extra doen. Met mooie van lopen in en rond Monschau is dat je niet echt veel moeite hoeft te doen om een heuveltje te vinden.

De burcht van Monschau was onze eerste overnachtingplaats. Werkelijk een mooie locatie. Maar het was wel een jeugdherberg, dus mocht je zelf je bed opmaken en ook mee helpen bij het afwassen. Stiekem had ik gehoopt dat mijn loopgenoten zo onder de indruk waren van mijn extra kilometertjes dat zij daarom ook even mijn bed opgemaakt hadden. Helaas was dit niet het geval. Wel was het zo dat ik niet echt veel moeite nodig had om hun er van te overtuigen dat het onderste bed van een stapelbed voor mij meer geschikt was dan het bovenbed. Dit kwam uiteraard zuiver voort uit hun wens om het mij zo comfortabel mogelijk te maken en had niets te maken met de combinatie van de gammelheid van de bovenbedjes en mijn gewicht.

Na een overheerlijke douche ging het richting maaltijd. Het blijft mooi om te zien met welke snelheid en met welke volumes een groep lopers spaghetti kan verwerken. Uiteraard werd deze perfecte loopdag op een zonovergoten terras onder het genot van een goed glas bier afgesloten.

De sfeer binnen de groep was ook geweldig. Erwin had rond kilometer 18 bij een afdaling een blessure aan zijn dijbeen opgelopen. ’s Avonds kwam een van de Duitse lopers spontaan met een heel indrukwekkend apparaat. Wellicht kon hij hiermee Erwin helpen bij het herstellen. Dus werden er op beide benen allerlei elektrodes aangesloten en werden die vervolgens aangesloten op dit apparaat. Na het inschakelen begonnen zijn spieren zich ritmisch samen te trekken. Na afloop van deze sessie kwam een andere loopster met haar verbandkist en begon zeer professioneel zijn been in te tapen. En dankzij deze goede zorgen kon Erwin de volgende dag weer mooi meelopen.

Dag 2 zondag
Monschau –Gemünd

Als je een hele dag mag lopen moet je zorgen voor een goede basis. Het volledig uitputten van de ontbijtvoorraad van een jeugdherberg is hier een prima methode voor. Dus goedgevuld konden de lopers op pad.

De dag na een stevige loop heb ik vaak ’s morgens een stram gevoel in mijn spieren. Vandaag was dit tot mijn verbazing absoluut niet het geval. Het was een schitterende loop die qua karakter heel anders was dan de dag ervoor. De stijgingen waren veel feller dan gisteren. Deze etappe deed mij sterk denken aan de loopjes in de Ardennen en zaten ergens tussen Magnetoise en Bouillonante in. De hoogtemeters (1710) waren niet echt kinderachtig. Het was dus puur genieten.

De temperatuur was inmiddels nog wat verder opgelopen, dus het was een echte zondag. Er was die dag één verzorgingspost voorzien. Dus was het zaak om te zorgen dat je aan voldoende te drinken kwam. Die dag heb ik ontdekt dat het lekkerste drinkwater op kerkhoven te krijgen is.

Een kilometer of 8 voor het einde zijn we op bezoek geweest in Kamp Vogelsang. Deze voormalige oefenschool voor de militaire elite van het Nationaal Socialisme is inmiddels voor het publiek toegankelijk. Dit was een enorm complex dat behoorlijk indruk op mij gemaakt heeft en mij ook wel weer aan het denken gezet heeft.

’s Avonds zijn we weer ondergebracht in een Jeugdherberg. Deze jeugdherberg had het voor elkaar gekregen om op een kamer 8 bedden te plaatsen. Dus konden wij hier makkelijk 8 lopers met hun bagage en 16 loopschoenen in onderbrengen. Gelukkig hadden ze ook voor krakende vloeren gezorgd dus had ik op de momenten dat niemand snurkte ik toch nog iets om naar te luisteren. Ik denk dat wij ook hier weer het personeel hebben kunnen verbazen met de hoeveelheid eten die een groep lopers kan wegwerken.

Het aantal foto’s bedroeg 144 en de gelopen kilometers 45,7.

Dag 3 maandag
Gemünd –Bahnhof Ahrdorf

Wilma Dierx was jarig. Dus konden we ’s morgens beginnen met het leren van Nederlandse liedjes aan onze Duitse loopvrienden. Ook zonder deze liedjes had iedereen wel geweten dat zij jarig was want, iedereen die Wilma kende had haar een sms’je gestuurd. En aangezien een verjaardag om 0:00 begin was er ’s nacht regelmatig een hele mooie ringtone te horen geweest. Jammer genoeg vertelde Wilma ons nooit wat er in de berichten stond, behalve dat Wim de Kwant in de Ardennen op de 101 km een gigantisch mooie prestatie neergezet had.
Vorig jaar hadden we regelmatig problemen gehad met het vinden van de route. Volgens de web-site van de Eifelsteig was dit jaar het verlopen onmogelijk. En ik moet toegeven dat de route voortreffelijk gemarkeerd was. Toch had organisator Helmut gezorgd voor de route als koers bestand voor de Garmin. Omdat wij dag 3 in twee groepen zouden lopen en omdat wij het laatste stuk van de route zouden moeten afwijken had men ook mij voorzien van een dergelijk bestand. Dus toen ik met de tweede groep vertrok ben ik ook meteen op de gps gaan lopen. Binnen 200 meter na het vertrek was ik dan ook de route volkomen kwijt. Daarna heb ik naast op de gps ook stiekem op de bordjes gekeken en ging het perfect. Weer een schitterend parkoers, toch weer verassend anders dan de dag er voor en nog een beetje heter. Ons ideale eindpunt voor die dag was Blankenheim geweest. Hier was echter geen slaapplaats beschikbaar dus moesten we door lopen naar Bahnhof Ahrdorf.

Het stuk vanaf Blankenheim was niet meer voorzien van route aanduidingen. Omdat het echter zaak was dat de lopers die ons naar drie dagen gingen verlaten zo tijdig mogelijk in Ahrdorf aankwamen was mij de schone taak toebedeeld om samen met mijn gps deze groep naar het eindpunt te brengen. De rest van de groep bleef nog “even” op het terras van de ijssalon in Blankenheim pauzeren. Uiteindelijk week de route die ik gelopen heb wel af van de geplande route maar hij was ook veel mooier. In Blankenheim werd ons nogmaals op het hart gedrukt om te zorgen dat wij voldoende water bij ons hadden voor de laatste 15 kilometer. Aan het gewicht van mijn camelbak te voelen dacht ik meer dan voldoende te hebben. Waarschijnlijk heb ik het gewicht van de verantwoordelijkheid die op mijn schouders lag gevoeld en was ik blij dat ik onderweg weer een kerkhof tegenkwam. Nadat ik daar ruim een liter naar binnen geklokt had, heb ik ook nog een flesje gevuld. Toen ik weer aan het lopen was zag ik dat het water wel een erg aparte kleur had. Ik heb mezelf toen maar uitgelegd dat dit de kleur was van al die gezonde mineralen.

Precies op de afgesproken tijd kon ik na 59,3 km en 1350 hm de groep afleveren in Bahnhof Ahrdorf. Op zich heel mooi om werkelijk in de middle of nowhere te komen en daar een heel groot stationsgebouw aan te treffen. Nog meer opvallend was dat daar nergens rails te bekennen waren. Later heb ik begrepen dat dit station er speciaal voor de eerste wereldoorlog neergezet was. Het station had een perron van meer dan 800 meter om zodoende zo snel en zo veel mogelijk paarden die bestemd waren voor het front te kunnen in- en uitladen. Inmiddels was dat gebouw door een heel enthousiaste dame tot een soort conferentieoord omgetoverd. Omdat we de enige gasten waren hadden wij freie zimmerwahl. Dus kijk maar waar je slapen wil. Het eten ’s avonds was magnifiek. Het was vegetarisch met vrijwel allemaal producten uit eigen aanbouw. Ik ben zeker geen tegenstander van een stukje vlees, in tegendeel, maar als alle vegetarische eten zo lekker en met zoveel variatie is wil ik best af en toe vegetariër zijn. Tevens hebben we die avond Peter Borsdorff van de sympathieke actie running for kids op bezoek gehad.

Dag 4 dinsdag
Bahnhof Ahrdorf –Gerolstein

Het ontbijt was uit de kunst. Naast de broodjes en beleg was er ook een soort zelfbouw müsli. Ik heb daar geleerd dat de haver die in de müsli zit niet als platje dingetjes uit de natuur komt maar als korreltjes. Om hem plat te krijgen moet je hem met een soort molentje malen. Ook weet een loper nu dat als je in dit molentje allerlei soorten noten en rozijnen doet je op zoek moet naar een aantal stukken gereedschap om dit molentje uit elkaar te halen. Waarschijnlijk moet je als je niet perse wil onderzoeken hoe een apparaat er van binnen uitziet eerste het briefje lezen dat er ophangt en waarin staat hoe en waarvoor je iets moet gebruiken.

In deze etappe zijn we niet één markering tegen gekomen. Achteraf blijkt dat we inmiddels in een ander Bondsland waren en dat men hier iets achterliep met de aanleg van de Eifelsteig. Dus hier moesten we wel op gps lopen. Op zich gaat dit vrij goed. Omdat je geen achterliggend kaartmateriaal hebt is het bij sommige splitsingen een kwestie van zoeken. Tel hierbij dat soms de verstrekte coördinatie niet eenduidig en soms duidelijk fout waren, dan heb je een extra dimensie aan de loop toegevoegd. Ook al heb ik die dag maar 64 foto’s gemaakt, toch was dit een heel mooie etappe.

Op een geven moment kwamen we in een dorpje en werd het idee geopperd om een rust in te lassen. Een mooi terras was zo gevonden. Ik ben zelf iemand die graag, veel en vaak eet. Tijdens een loopje geef ik mij echter minder graag aan deze passie over. Andere lopers denken hier heel anders over. De menukaart werd ook alle eer aan gedaan. Hierbij werden wel heel verassende combinaties gemaakt. De meest opmerkelijk vond ik erwtensoep (uiteraard met worst) met appeltaart met slagroom.

Nadat alle hongerige magen gevuld waren konden we onze tocht weer voortzetten. Al na een kilometer of 3 merkten we dat we Bram kwijt waren. Of zo’n moment is goede raad duur. Uiteindelijk werd besloten dat Erwin en Markus terug zouden lopen om Bram te zoeken. Op zich wel een heel mooi gebaar maar hoe meer ik hier over nadenk hoe minder slim ik dit vind. Je bent immers een loper kwijt. Het is dus niet zo dat iemand achteraan bungelt maar iemand heeft de route niet gevonden. Dan kun je wel die route in omgekeerde richting lopen maar of dit effect heeft blijft de vraag. Toen we dus na weer ruim een half uur ook Erwin en Markus kwijt waren ben ook ik maar deze richting uit gelopen. Aan mijn eerder genoemde nadenken was ik toen nog niet begonnen. Wonder boven wonder hadden Erwin en Markus Bram gevonden. Hij was even naar het toilet geweest en wij waren vertrokken. Gelukkig kwam ik vervolgens dit drietal tegen en konden wij terug naar de plaats waar wij de andere lopers achter gelaten hadden. En jawel, hoor deze waren inmiddels ook vertrokken.

Halverwege de etappe begon ik keelpijn te krijgen en was ik mijn stem helemaal kwijt. Lekker rustig dus. Om logistieke redenen was onze verzorgingspost rond kilometer 40 dus een kilometer of 8 voor het einde. Toen we daar stonden konden wij onder ons, ons einddoel al zien. Het bevreemde ons enigszins dat toch de te lopen route nog 8 kilometer was. Nu ligt er aan eén kant van Gerolstein nog een heuvelgebied met een drietal toppen. Dus waarom zou je die niet even meenemen in plaats van rechtstreeks te lopen.

Na 47,2 km en 1400 hm stonden wij op de stoep van de jeugdherberg.
Inmiddels was mijn keelpijn nog erger geworden, dus ik was blij dat ik na het eten mijn stapelbedje kon opzoeken. In de loop van de nacht ging het steeds slechter en kreeg ik koorts. Dus tijdens deze zeer onrustige nacht begon bij mij het idee post te vatten dat dit wel eens mijn laatste etappe zou kunnen zijn geweest.

Dag 5 woensdag
Gerolstein – Manderscheid
Tijdens het ontbijt voelde ik mij werkelijk hondsberoerd. En ik denk dat mij dat ook wel aan te zien was. Van verschillende ervaren lopers kreeg ik het goedbedoelde advies om maar niet te starten. Gelukkig ben ik niet een klein beetje eigenwijs. Dus tegen beter weten ik besloot ik toch om het maar te proberen. Echt lekker ging het niet, maar het ging. Naar een kleine 25 kilometer arriveerden wij bij de plaats Daun. De meerderheid van de groep had het idee opgevat om dit stadje in te gaan en hier een mooie grote pauze te houden. Ik zag het even niet zitten en wilde doorlopen. Op het punt waar we dit dorp binnenkwamen was een grote supermarkt. Ik besloot om hier een fles cola te kopen en dan door te gaan. Bram en Erwin wilden mij graag vergezellen. Maar zoals het vaker gaat; goed voorbeeld doet goed volgen. Dus werd de caissière geplaagd door een hele sliert ongeschoren types gehuld in korte broek en onder het stof en modder die allemaal een banaan, chocolade en flesjes cola afrekenden. Vervolgens mocht ze aan iedereen afzonderlijk uitleggen dat je geen colaflesje uit een sixpack mocht halen. Voor ik mijn tocht vervolgde is het mij nog gelukt om een foto te maken van het hok waarin je leeggoed kon inleveren. Als je deze foto ziet zou je denken dat het een plaatje uit een reportage over de daklozen in een grote stad betreft.

Tevens heb ik daar nog even – onbedoeld en ongemerkt- een behoorlijke stommiteit uitgehaald. Ik had immers een 2 liter fles cola gekocht, maar zelfs ik kreeg niet meer dan 1,5 liter in een keer naar binnen geschud. Dus bood ik de rest aan mijn medelopers aan. Een aantal heeft hier ook gretig gebruik van gemaakt. En laat dit nu precies degenen zijn die anderhalve dag later ook begonnen te klagen over keelpijn e.d..

Na een mooie slalom door het centrum van Daun waar het ook nog markt was ging het richting de zogenaamde Maaren. Dit zijn de meren in de kraters van de vulkaaneifel. Door een kleine fout bij het aflezen van mijn gps kregen we de unieke kans om de eerste Maare zowel onderlangs als ook bovenlangs te omronden.

Na wederom een schitterende tocht veranderde het landschap en werd het weer een pittige heuvel loop over heel smalle paadjes. Uiteindelijk kregen we Manderscheid in ons vizier. Toen we geheel Manderscheid doorkruist hadden moesten we volgens mijn gps nog een kleine 4 kilometer. Gelukkig was ook dit stuk volledig door klauterpartijen te overbruggen. Als een ware fata morgana zagen we toen ons einddoel voor die dag: der Kapellenhof. Dit was echt verrassend, we hadden nergens enige vorm van bebouwing gezien. Op een gegeven moment moesten we van de gps de bergpaadjes verlaten en zagen we een groot weiland en achter dat weiland lag een grote boerderij. Prachtig; het mooie was dat ze hier normale kamers met normaal formaat bedden hadden die al opgemaakt waren. Tevens was het zo dat de boerin voor ons gekookt had. Gelukkig was zij gewend om voor hardwerkende landarbeiders te koken. Dus met de porties zat het wel goed.

Uiteindelijk had ik ondanks mijn koorts die dag 56,2 kilometers en 1820 hoogtemeters overwonnen. Dit in combinatie met het eten en een bed waarin ik eindelijk eens fatsoenlijk paste zorgden er voor dat ik prima kon slapen en de volgende dag al een stuk beter aan de start stond.

Dag 6 donderdag
Manderscheid –Bruch

Dag 6 was een korte etappe gepland. Ik dacht volgens planning 33 kilometer. Ook het voorspelde weer was een stuk aangenamer (22 graden en kans op een buitje). Voor mij dus een mooie gelegenheid om te herstellen. Zij het dat die afstand van 33 kilometer mij niet echt goed zat.

Het heeft wat moeite gekost om weer het juiste bergpaadje te vinden maar uiteindelijk zijn we op de goede route gekomen. Na een kilometer of 15 kwamen wij bij abdij Himmerod. Weer een schitterend en imposant gebouw midden in de wildernis. Tevens lag hier een restaurant bij. Dit restaurant was bekend voor zijn forellen. Dus hadden een aantal lopers het plan opgevat om hier een lange pauze in te lassen en dan maar gebruik te maken van de gelegenheid en hier een forelletje te verorberen. Uiteraard heb ik niets tegen culinaire hoogstandjes maar midden in een loopje moet ik hier nog even aan wennen. Samen met vijf anderen hebben we toen besloten om deze pauze maar over te slaan.

Ook dit was weer qua type landschap een heel andere loop dan de dag er voor. Op een gegeven moment zagen we dat op een heuvel top die wij een tijd geleden gepasseerd waren behoorlijk hard aan het regenen was. Achteraf hoorden we dat de rest van de groep op dat moment op die top aan het lopen was en dat het daar toen ook behoorlijk aan het hagelen was. Vis moet zwemmen zullen we maar zeggen.

Ons doel voor die dag was het dorpje Bruch. Het laatste stukje van onze tocht hebben we behoorlijke problemen gehad met het vinden van de route. Als bonus hebben we zelfs een kilometer door een gebied totaal overwoekerd met brandnetels mogen lopen. De problemen met de route bleken achteraf te verklaren doordat er daar nog geen route was. Toen we het dorpje Bruch zagen werden ook wij getrakteerd op een heel flinke regenbui. Dus hoefden we die avond onze kleren niet uit te wassen. Ik had mij de pleuris gezocht om kleren voor zeven dagen te hebben. Daarom sleepte ik ook een enorme tas mee. De ervaren etappelopers kwamen met een eenvoudig plastiek tasje met een broekje, een shirtje en twee sokken. Iedere avond spoelde zij deze spullen even uit en waren klaar voor de volgende dag. Op zich is hier iets voor te zeggen want binnen het uur was mijn schone set ook weer vuil.

In Bruch zouden wij overnachten op de burcht. Nu zou je verwachten dat als je het dorpje bereikt had dat je dan de burcht zou zien liggen. Niets was minder waar. Nu waren er twee mogelijkheden; of de naam was erg optimistisch gekozen of de burcht was ergens in de buurt gelegen. Gezien de ervaringen met de route op dit stuk zou dit nogal wat problemen kunnen opleveren. Om een lang verhaal kort te maken: toen wij de burcht gevonden waren de geplande 33 kilometers veranderd in 37,5.

En de burcht was in één woord schitterend. Een vrouwelijke arts had besloten om iets anders te gaan doen en had deze burcht gekocht en zeer stijlvol laten restaureren tot een bed- en breakfast. Ook de inrichting was geheel in stijl. Dus daar kom je dan na zes dagen lopen en ook al was ik schoongespoeld door een regenbui ik voelde mij enigszins bezwaard om naar binnen te gaan. Super hartelijk werd wij daar echter ontvangen en uitgenodigd om op een mooi terras iets te drinken. Helaas moest ik dit moment nog even uitstellen want ik had mijn marathon nog niet volgemaakt. Dus heb ik nog snel even 6 kilometers gelopen. En met het vooruitzicht op het terras met het schitterende uitzicht en het feit dat alle drankjes all-inclusief waren kon ik deze zes kilometer behoorlijk hard afraffelen.

In het de burcht was voor 10 mensen slaapgelegenheid. Aangezien we inclusief begeleiders met 16 personen waren was er voor 6 mensen in het dorp een huis gereserveerd. Uiteraard hadden wij die als eerste aangekomen waren recht op een plaatsje in de burcht. Dit zou echter betekenen dat de anderen eerst het dorp in moesten om te douchen en dan weer terug moesten en dus wij hierop moesten wachten met eten. Dus puur uit eigenbelang besloten wij naar het dorp te gaan.
Naar een heerlijke douche zijn wij terug gegaan naar de burcht en daar wachtte ons een maaltijd waar mij nu nog het water van in de mond loopt. Wat een schitterende avond. Veel lopers opperden het voorstel om volgend jaar een Eifelsteig te organiseren waarbij bij iedere dag starten en aankomen op deze burcht. Een voorstel dat ook mij erg aansprak.

Dag 7 vrijdag
Bruch – Trier

De volgende ochtend begon met een ontbijt op de burcht. Omdat ik die dag ook persé een marathon wilde vol maken begon ik met een loopje vanuit ons vakantiehuis en had ik dus al voor het ontbijt mijn eerste kilometer op de teller.
In de keuken van de burcht was een waar feestmaal opgediend en stond de kasteelvrouwe een grote pan met spek en eieren voor ons te maken. Wij mochten ons verdelen over de twee ontbijtkamers en vielen enigszins uit de toon in de inrichting daar. Kortom; in opperbeste stemming gingen wij onze laatste etappe in.

Doordat de lopers die dat naar huis gingen hadden wij een aantal harde deadlines die dag. Mensen moesten bepaalde treinen halen en zelfs in Duitsland wachten treinen niet. Ik kon met het busje van de organisatie mee terug naar Aken en voelde die druk dus niet. Ik besloot dan ook bij de laatste lopers te blijven.

Dat er wat problemen waren met het vinden van de route is eigenlijk een van de charmes van een dergelijke loop. Alleen op een dag dat je persé op een bepaalde tijd ergens moet zijn is dit minder prettig. En juist op het eerste stuk vandaag was de route een compleet drama. Op een gegeven moment zaten we in een bos en ging het steeds steiler omlaag tussen de bomen. Van een pad was echt geen sprake. Toen was het bos op en was een drukke weg onderons. We zijn toen meer dan 5 meter over losse stenen naar beneden gegleden. Het in onbegrijpelijk dat daar met uitzondering van wat schrammen geen ernstige ongelukken gebeurd zijn. Bram schrijft op ultralopen.com “Het is jammer, dat ik geen toestel bij de hand had, anders had ik gisteren een mooie foto van Henk in doodsangst kunnen maken”. Dit was inderdaad niet overdreven toen ik daar aan het schuiven was verlangde ik naar een carrière als darter.

Na een ondanks deze ellende kregen we toch mooie tocht en ruim op tijd,verfrist en schoongespoeld door een stevige regenbui, Trier in het vizier. Het loopje eindige officieel aan het einde van de brug die toegang tot Trier geeft. Afgesproken was echter dat wij ons in het zwembad konden douchen. Dus mochten wij nog een kilometer langs de oever van de Moezel wandelen. Omdat ik persé een marathon wilde lopen en daarnaast niet goed geteld had besloot ik dit stukje maar drie keer te rennen. Uiteindelijk eindige mijn avontuur na 46,5 kilometer en 1320 hm onder de douche van het zwembad van Trier.


Omdat ik ook het overzicht kwijt raak, toch maar een tabelletje met afstanden en hoogtemeters.

AfstandMeters omhoog
Dag 143,81110
Dag 245,71710
Dag 359,31350
Dag 447,21400
Dag 556,21820
Dag 643,41060
Dag 746,51320

Totaal342,1
9770



Kortom ik heb een marathon en 300 kilometer gelopen. Ik heb genoten van leuk gezelschap ik heb een schitterend stukje van de wereld gezien dat nota bene op loopafstand van mijn thuis ligt. Wat kan ik nog meer wensen. Graag neem ik dan ook volgend jaar weer deel aan de Eifelsteig 2009.

Voor de enorme aantallen foto’s en de gebruikelijke animaties van de gelopen routes verwijs ik naar mijn site.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
http://www.loopplezier.tk
http://home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Woensdag Gehaktdag,
Waar komt deze uitdrukking toch vandaan?
Wel, er zijn meerdere betekenissen voor te vinden.
1- Politiek Den-Haag legt verantwoording af voor het gevoerde beleid het afgelopen jaar.
2- Het is de titel van een bizar boek over een waargebeurde moord.
3- Het is een marathon in de mooie natuur in Noord- Drenthe.
Zou het een meerkeuzevraag zijn dan ging ik voor antwoord 3.
Inderdaad, De organisatie van de DFW Runners heeft op Woensdag 21 Mei een schitterende marathon georganiseerd in Glimmen nabij Haren.
De nacht doorgebracht in een sfeervol B&B in Glimmen. Na het avondeten nog even wat gewandeld en genoten van het geluid van een aantal uilen.Wat mij ook opviel was hoe donker het hier nog is.
Weinig inloed van kunstlicht in de nacht, Heerlijk deze rust. Wat een verschil met de randstad.
Een zeer relaxed ochtend. Om 8 uur aan het ontbijt, krantje lezen, koffie! Totaal geen haast, de start is op minder dan een kilometer. O9.30 ga ik die kant maar eens op. De Organisatie was juist gearriveerd. Ook een aantal lopers was reeds aanwezig. ook hier weer koffie in een prettige rustige sfeer en omgeving.
Langzaam druppelde de overige lopers ook binnen. Om ongeveer 10.45 een korte wandeling naar de start.Nog snel wat foto's worden gemaakt. Er Wordt één verkorte ronde van twee kilometer gelopen, aansluitend tien ronden van 4 km. Voor de lopers van de halve marathon 5 ronden.Totaal gaan 17 lopers van start.
De ronde start op een stuk asfalt van ongeveer één kilometer, hierna over een soms heel licht glooiend schelpenpad langs de rand van het bos. Deels in de zon, deels in de schaduw. Richting het eindpunt van de ronde.
Het loopt prima, voel mij wel goed en ik loop lekker. Heb mijzelf geen doel gesteld voor deze loop. Of toch één? Inderdaad genieten van de omgeving en lekker relaxed lopen. Toch nog twee!
Aan het eind van elke ronde staat verzorging, aan alles is gedacht. Een prima verzorgingspost met een zeer deskundige rondeteller mét assistent!
Rustig loop ik mijn rondjes, veel mensen op de fiets die ook genieten van de natuur rond Glimmen. Ook veel wandelaars, al dan niet met hond. Wat mij opvalt is dat de mensen zo vriendelijk zijn. iedereen groet en moedigd aan. Leuk...
Na 3.42 en een beetje ben ik klaar. De wedstrijd wordt gewonnen door Lex de Boer.
Volgend jaar, mocht hij weer worden georganiseerd zeker weer!! een ware aanrader.
Wim de Kwant 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]