Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
22 jun 2017
De magie van de zes uren. Die na vier uurtjes altijd over was…
18 jun 2017
Veluwzoomtrail
12 jun 2017
Maasdijkmarathon 11 juni 2017
24 mei 2017
Selbstunterstützung am Eifelsteig
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 30 jun 2008: 29-06-2008 Imst, Oostenrijk, de Gletschermarathon.
* 30 jun 2008: Nacht van Vlaanderen 100 km Torhout
* 24 jun 2008: Sta op en dans met mij
* 24 jun 2008: Waar doen we het voor???
* 23 jun 2008: 12 uur loop Den Haag
* 23 jun 2008: De twijfels van een (ultra)loper
* 23 jun 2008: Papier en asfalt
* 22 jun 2008: Dromen zijn bedrog...
* 22 jun 2008: 29ste Nacht van Vlaanderen 100 km
* 19 jun 2008: Slachtemarathon: “feest in Friesland”
* 16 jun 2008: Hollen in het Sauerland
* 15 jun 2008: Jeroen Romeijn wint struikelend door Duitse kuilen het Rondje Voorne (50 km)
* 9 jun 2008: La 100 km del Passatore
* 7 jun 2008: 100 km del Passatore
* 4 jun 2008: De Sundown dubbele marathon
* 3 jun 2008: 8e Run 2 Day 6 Uurloop van de Haarlemmermeer
* 2 jun 2008: Geralds belevenissen
* 1 jun 2008: 6 uur Haarlemmermeer
* 1 jun 2008: 6 uur Haarlemmermeer
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2008
 
Eerste Enige Echte én Eenmalige Vughtse Marathon
“Echt eenmalig ???”

“Wat vind je een leuk loopje?” is een vraag die iedereen voor zichzelf mag beantwoorden. Sinds afgelopen zaterdag weet ik weer wat ik heel leuke loopjes vind.
Zaterdag heb ik namelijk mogen deelnemen aan de eerste eenmalige Vughter marathon. Wim Hogentoren organiseerde deze samen met de “vrienden van Wim” ter gelegenheid van zijn 100ste marathon. De ingrediënten waren: eenmalig, groepsloop, natuur en ongedwongen sfeer; dus voor mij de belangrijkste voorwaarden voor een hoop loopplezier.

Willem Mütze had ook besloten om hier naar toe te gaan. Vrijdag was ik even gaan tanken. Ik zag toen dat de prijs van een tank vol met benzine ongeveer gelijk was aan de waarde van mijn vorige auto. Dus kwam ik spontaan tot de conclusie dat samen rijden met Willem heel gezellig en goed voor het milieu was. Dus zaten wij zaterdagmorgen weer gezellig keuvelend in de auto naar Vught. De GPS van Willem en mijn uitdraai van de routebeschrijving lagen in de kofferbak van de auto. Die hadden we ook niet nodig want Willem was er tien jaar geleden al eens geweest en ik wist dat de start bij een sportcomplex was dat op 10 minuten lopen van het ns-station lag. Dus toen we in buurt van Vught kwamen was de keuze voor Vught centrum volstrekt logisch. Vreemd vond ik wel dat je zowel rechtsaf als ook rechtdoor naar centrum kon. Toen we na verloop van tijd merkten dat men Vught centrum tegenwoordig ook Den Bosch centrum noemde was dit raadsel ook weer opgelost. Boze tongen beweren dat wij ons daarna nog een aantal keren verreden hebben. Dit moet ik echter met klem ontkennen. Als serieuze lopers hechten wij er grote waarde aan om voor iedere loop het parkoers grondig te verkennen; dit hebben we nu dus ook gedaan. Daarnaast willen we ook zeker weten dat Wim de mooiste stukjes in het parkoers had opgenomen, dus zuiver om die reden hebben nog wat andere stukjes van het Brabantse land bekeken. Ook hebben wij tegenwoordig meer dan tijd genoeg als wij een kleine 2 minuten voor de start op een loopje verschijnen.

Mooi op tijd konden ruim 20 gelukkigen aan het loopfeest beginnen. Het was een heel gemêleerd gezelschap, en omdat het een echte groepsloop volgens het concept samen uit samen thuis was, was er ruim de gelegenheid voor een praatje en een grapje. Leuk was te zien dat er tijdens het lopen becijferingen gemaakt werden over het aantal marathons dat hier bij elkaar liep. Hoeveel het er precies waren weet ik niet maar de schattingen (“misschien wel een paar honderd marathons”) die ik hoorde waren veel te laag. Voor mij liepen op een gegeven moment 4 lopers naast elkaar die samen al goed waren voor meer dan 2.000 marathons.

Bij de start regende het heel licht dus zou het weer in de loop van de loop steeds mooier worden. Want het voltooien van een 100ste marathon moet gewoon in de stralende zon gebeuren. Wim had een heel mooi en vrijwel verkeersvrij parkoers uitgezet. Het eerste stuk voerde langs een riviertje en vervolgens ging het door een mooi bosrijk gebeid. Ik had dus weer ruim voldoende gelegenheid om even te stoppen, mijn camera te pakken en een plaatje te schieten. Vervolgens mocht ik weer de groep gaan opzoeken en kon ik weer een foto maken. Uiteindelijk heb ik 102 foto’s gemaakt. Dus de conclusie dat er weer genoeg te zien was is zonder meer correct. Wim had om de 5 a 7 kilometer gezorgd voor een ruim voorziene verzorgingspost. Zodoende kon er ook een tweede sport uitgeoefend worden. Namelijk zo snel moegelijk de voorraad Cola uitputten. Gelukkig bemande de echtgenote van Wim de verzorgingpost en kon zij met behulp van de Brabantse middenstanders deze mannen een extra uitdaging bieden. Door de lege bekers te tellen kon ook vrij snel vastgesteld worden welke lopers tot “de vrienden van Wim “ behoorden.

Wim had een prachtige methode ontwikkeld om de groep bij elkaar te houden. Als een aantal lopers een beetje achterbleven liet hij de koplopers een verkeerde weg in slaan. Puur uit waardering en bewondering voor deze strategische zetten zag je in de loop van de dag de groep “vrienden van Wim”ook steeds groter worden.

Na 25 kilometer zat het er voor een paar lopers op. De rest van de feestgangers ging zich wagen aan de zogenaamde gele route. Een prachtig uitdagend stukje met een aantal leuke heuveltjes. Zoals de naam al doet vermoeden was dit stukje gemarkeerd met groene plaatjes. Hierna gingen we de bajes en een meer omronden. Dus voor elk wat wils. En zoals altijd kwam het einde veel te vlug. Tenminste ik neem aan dat dit de reden van het gemopper van de veellopers was. Dus na 43 kilometer en 40 meter had Wim zijn eerste 100 volbracht en wij weer een prachtige loopdag gehad.

Onder daverend applaus kwam Wim op het complex van Prins Hendrik binnen. En dit applaus was meer dan verdiend zowel voor zijn prestatie als voor de mooie en goed verzorgde tocht. Toch heb ik nog een puntje van kritiek: 43,04 kilometer is namelijk geen marathon. Dus zuiver in de leer als ben vind ik dat Wim zijn 100ste niet gelopen heeft. Ik stel dan ook voor dat we over een paar weken (dit in verband met de vakantie) hem een nieuwe kans bieden en het loopje nog een keer over doen. En als we dan de ophaalstukjes weglaten zal het wel lukken.

Voor het geval het iemand zou interesseren nog even wat cijfertjes. De netto looptijd bedroeg 4:32:33 en de route en de 102 foto’s zijn te bekijken via mijn site. Voor mij was dit de generale repetitie voor mijn aanstaande avonturen in Zwitserland. En zoals het hoort voor een generale repetitie: ik liep totaal beroerd. Ik liep absoluut niet soepel en gelukkig viel dit ook een aantal lopers op die mij goed kennen. Ik heb er dus de volgende week een extra uitdaging bij.

Trouwens dat de investering in een beetje sightseeing die Willem en ik gedaan hadden zeer zinvol was, bleek toen ik na afloop te voet naar het station ging. Ik heb me maar twee keer verlopen en dat zou anders heel wat vaker geweest zijn.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
http://www.loopplezier.tk
http://home.hccnet.nl/h.geilen.index.html
 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
30/06/2008
Revanche in Puttelange

Hello vrienden,

Verleden week de nacht van Vlaanderen.. 'de nacht' was mijn eerste opgave ooit. Na 77,5km uitstappen omdat alles zo ziek aanvoelde.
Het heeft heel de week door mijn hoofd gespeeld! Geen medaille voor mij, geen eer... er valt iets recht te zetten.

Vrijdag 27/06/08 trek ik er op uit, ik wil zo snel mogelijk 'de nacht' een plaats kunnen geven.
Eventjes een adresje in de GPS typen en 3u50' later kom ik op mijn bestemming.
Dames en Heren, ik stel u voor: PUTTELANGE AUX LACS, een dorpje niet ver van Saarbrucken met een 3500 inwoners.
Dit weekend zal ik hier verblijven...al lopend. Jaja, goed gelezen.
We lopen voor Quentin, een jongen met Handicap. Een parcours van 661m en hier gaan we 24uur lang rondjes draaien.
Les 24 heures de puttelange. Op de website staat dat het een volledig vlak parcours is zonder moeilijkheid. Ideaal voor een eerste 24uur, of niet?
Na een rondje verkennen is het al snel duidelijk waarom hier zelden 200km of meer in de uitslag voorkomt.
De eerste 50m bergaf, dan 50m lichtjes bergop. Dan links draaien en direkt 100m serieus bergop, daarna terug 100m goed bergaf.
De volgende 100 vals plat naar boven, links een stoeprand op, 50m geaccidenteerde asvalt en kiezels.
Dan links over een stukje gras dat maar 3m lang is maar echt serieus bergaf. Dan tot de aankomst terug putten en stenen...
Ik weet niet of er ergens een parcours bestaat dat zwaarder is waar lopers 24u lang op draaien...vlak zonder moeilijkheid???
We zien wel morgen wat het gaat worden, nu eerst nog een lekkere pizza eten.
Rond 22u00 kruip ik in mijn tent die opgeslagen staat in de tuin van een vriendelijke man.

Zaterdag wakker om 09u30... de hele nacht liggen draaien en keren. De klok van de mooie kerk iets verderop liet me tot vroeg in de morgen weten hoe laat het al was. Elk kwartier kon ik me druk maken dat ik nog altijd niet sliep... het moet iets van 03u30' geweest zijn.
Niet echt ideaal als een mens zo lang moet lopen.. och, er zijn er die 48u lopen en die vallen er ook niet van dood he.
De goesting is er en na enkele boterhammen met choco ben ik er helemaal klaar voor.
Ik begeef me de laatste seconde naar de start.. geen enkele bekende dit keer.
Het is warm, heel warm. De zon geeft goed en de temperatuur is 29 graden. Veel zout nemen staat op mijn programma.
Na een korte speech mogen we beginnen, iedereen start als gekken...buiten Paul. 24u is lang en ik krijg nog tijd genoeg om te versnellen. Ik laat me niet vangen en doe rondjes van 5' (wat eigenlijk al te snel was).
De eerste ronde drink ik al water en cola, de tweede ronde water en een stuk banaan. Elke ronde drink ik minstens 20cl, dikwijls plassen was dan ook wel nodig, beter te veel dan te weinig.
De uren verstrijken snel, de kilometers gaan zeeeer traag vooruit maar in de eerste plaats wil ik 24uur lopen en de tweede plaats..die 100km van verleden week recht zetten.
Voor de vele toeschouwers die kwamen opdagen hadden ze optredens, bbq en al wat een mens zoal graag heeft voorzien.
Een Hollander die in Duisland woont (vergeef me dat de naam me niet meer binnenschiet) komt me regelmatig voorbij en we vragen ons af wie de juiste tactiek toepast. Hij zou later tweede eindigen.
Een jongen met nummer 50 (zie foto's) loopt ook en heeft op 2dagen 21 toeren gelopen !! Op een moment liep hij naast me en zei me hetvolgende: "mijnheer, achter u loopt iemand die hier zijn been verloren heeft" , ik kijk achter me en zie een man met een beenprotese lopen die aan de estafette meedoet.
Die berg, telkens weer die vervloekte berg op. Ik kan me na zes uur niet inbeelden dat we nog eens drie keer zo lang moeten rondtoeren op dit echt slechte parcours. De bevoorrading is tip top, alleen staan ze telkens weer met een hele groep te babbelen juist op de plaatsen waar het niet moet. Echte Fransmannen hier :)
De rondetelling is manueel en op zes uur tijd hadden ze me al twee keer niet opgeschreven, mijn teller stond meer met zijn rug naar de lopers dan wat anders .Ach ja, het maakt op het eind niet veel meer uit hoeveel rondjes je juist gedaan hebt.
Zoals elke dag gaat de zon onder en daar zijn de meeste lopers blij om. Op de berg is van lopen geen sprake meer, iedereen kiest zijn weg te voet en trekt zich dan terug op gang.. voor zover mogelijk.
De temperatuur gaat plots goed naar beneden, vele lopers stoppen en gaan slapen, ik doe een pull aan en ga verder.
Dikwijls enkele ronden stappen en na 12 uur krijg ik een dip. Ik laat mijn benen even masseren wat een goed gevoel geeft.
Maar te lang moet die kiné niet aan mijn benen zitten want anders gaat er van lopen niet veel meer in huis komen.
De nacht is zalig om te lopen, verbijsterde blikken van mensen die al moe worden van te kijken.
Op de grintweg vol putten en stenen is het heel gevaarlijk lopen omdat de straatverlichting heel de nacht lang aan en uit gaat.
Halfweg loop ik ergens op een 18de plaats wat heel mooi meegenomen is, ongeveer in de helft van het klassement leek me al heel mooi.
Zover zijn we wel nog niet, ik weet wel dat door de nacht te trotseren dat ik zeker zal stijgen in het klassement.
Na 16u verander ik terug van kledij, ik besluit dat mijn tijd gekomen is om nu even te slapen. Mijn voeten zijn één grote blijn ondertussen.
Na welgeteld 8' minuten realiseer ik me dat nu slapen wel eens een opgave kan betekenen... de wedstrijd gaat verder en geen twee keer na elkaar voor mij, Torhout was een les voor mij en nu zal ik wel doorzetten.
We draaien en draaien en draaien, soms is het helemaal gedaan en is stappen de enige oplossing. Dan is er weer een goed moment en loop ik weer vlot een uur lang. Het is onbeschrijfelijk daarom beschrijf ik het niet.
De zon komt terug op, sommige lopers heb je uren lang niet gezien en die lopen ineens terug mee. Anderen gaven op en zijn al op weg naar huis. De thermometer laat zijn kwik stijgen tot 29 graden!! ( Alhoewel ik moet schrijven dat de rode led's 29graden aangaven).
Na zo'n nacht is die warmte moordend en schaduw is er niet te vinden. Veel drinken en nog meer zout elk uur.
Nu pas weet ik wat 'Kouros' bedoelde met een ander mens worden, na zoveel uren ben je echt wel iemand anders.
Van 19 uur tot 21 uur was het nog wat moeilijk maar die laatste drie uur liep ik zefs terug de berg op, de enige trouwens.
Het laatste uur komt Philippe naast me lopen (hij won hier ooit met 212km, een record). We lopen de voorlaatste ronde op 4' en de laatste nog eens extra zot gedaan en die lopen we op net iets boven de 3 minuten !
Wat, ik...ik ben er, ik heb het gehaald...
De laatste ronde doen we nog iedereen samen met Quentin. Het zit erop, ongeveer 143km zou ik gelopen hebben.
Meer dan tevreden, ik ben een gelukkig mens en ... er had nog wel een uurtje bij gekunnen, wie weet...

Voor de prijzen uitgedeeld worden nog even te voet naar de douchen...700m op, jawel, kiezeltjes.
Na die 700m terug te pikkelen ben ik net op tijd om de echte op het podium te zien.
Ongelooflijk maar waar, eerste senior, Paul Van Hiel. Ik was er even van gedaan, een beker, klokradio en.. de eer.
Ook in het totaalklassement kwam ik op een mooie zesde plaats.
Ik maak kennis met Philippe, Thierry en Colette en samen gaan we de dag nadien een stukje eten, we hebben besloten volgend jaar hier terug te komen en dan mee te lopen als estafette.
24uur lopen (en stappen) was niet het zwaarste, dat viel eigenlijk best mee. De aard van het parcours was het ergste, de mensen die steeds in de weg liepen en spelende kinderen waren dikwijls heel vervelend. Maar waarom we het gedaan hebben is prachtig, de mensen van de organisatie zijn super en hebben een groot hart. Ook hield ik er een paar vrienden aan over, echt sympathieke mensen.

De uren net na de koers zijn zwaar, vooral gaan zitten en terug recht staan maar na 10u slapen gaat het al veel beter.
Vanmorgen liep ik al een klein stukje (200m) maar daar bleef het ook bij. ik voorzie een snel herstel, alleen mijn linkervoet plooien gaat bijna niet, waarschijnlijk door het bergop stappen en de stoeprand telkens op te wippen.
Wat heb ik bijgeleerd voor een volgende 24uur?
Ik kan doorbijten en moet geen bang hebben van het aantal uren.
Ik moet mijn voeten insmeren met vaseline en eventueel mijn kousen binnenste buiten draaien.
De voeding was perfect zoals het nu was, veel drinken, om het uur een halve lepel zout en regelmatig iets klein binnenspelen.
Ook al ben je kapot, gewoon doorgaan en er komt altijd terug energie ineens.
Nooit van kousen of schoenen veranderen als je niet echt veel problemen hebt.
Nog trager van start gaan en veel geduld hebben.

Vrienden, het was een superweekend dat ik nooit meer zal vergeten, een weekend om fier op te zijn.
Ik beschouw het als mijn eerste echte ultraloop en als de gezondheid meegaat zeker niet de laatste.
En nu, eerst een goede scheerbeurt...

Paul van Hiel
Foto's http://paulvanhiel.spaces.live.com


wedstrijdsite http://www.pour-quentin.com/content/view/60/57
 
[ top pagina ]
 

 
VERSLAGEN van Juni 2008
 
29-06-2008 Imst, Oostenrijk, de Gletschermarathon. Drie weken geleden meldde ik me hiervoor nog af bij Han Frenken. Elk jaar proberen we een Alpine-marathon te lopen, samen met Henry Okkersen. Henry ging niet mee na zijn lange voettocht van Weert naar Rome. Hij heeft hierdoor eigenlijk geen meter meer gerend de afgelopen 2 maanden.
Ik was al geblesseerd sinds april en het verbeterde maar niet. Na overleg met mijn fysiotherapeut werden de kilometers langzaam opgevoerd maar het lukte niet. Soms was ik na 10 meter al weer terug thuis. Opeens ging het beter. Het langste dat ik had gelopen was 50 minuten. In overleg zou ik nu 1 1/2 uur gaan lopen, langzaam en 2 dagen daarna 2 uur. Die 2 uur dat ging wel maar ik moest er niet aan denken dat ik verder zou moeten. Ik mailde Han dat ik toch mee zou gaan. Met de fysiotherapeut afgesproken dat ik niet over de pijngrens heen zou gaan en alles langzaam. Na een reis van 7-8 uur kwamen in de wonderschone omgeving van Imst in Oostenrijk.
Han had zoals gebruikelijk weinig tijd gehad om te trainen. Ik dus nog minder en eigenlijk was dit geen voorbereiding. De start. Voor de eerste kilometers was ik niet bang alhoewel. We waren er pas achter gekomen dat de Gletschermarathon niet omhoog gaat maar omlaag met uitzondering van enkele puisten en dat hij grotendeels over de gewone asfaltweg gaat. Als je Gletschermarathon hoort dan stel je je daar iets heel anders bij voor. Na 12 km voelde ik mijn bovenbenen al van het dalen en ik liep te hard. Met mijn therapeut hadden ik overlegd dat ik niet meer dan 10 km per uur zou lopen. De halve marathon passeerde ik in 1 u 56 minuten. Na 25 km ging het bergop een stukje en dat kwam hard aan met mijn conditie.
Ik wandelde 50 meter en verder. Het was ondertussen meer dan 30 graden Celsius en ik zweette flink. De 30 km in 2 u 48 minuten en ik was kapot en moest steeds een klein stukje wandelen zelfs bergaf. Na 32 km werd ik bijna van de weg gereden want het parcour was niet verkeersvrij en we hadden een papier moeten tekenen dat we rechts zouden lopen en de organisatie niet verantwoordelijk was bij ongevallen. Beneden in het dal aangekomen was het nog warmer en de laatste 4 km waren bloedheet en mijn pijp was leeg. Ik bereikte na 4 u 12 minuten de finish en was blij. Ik had me eindelijk weer eens kunnen uitsloven en ik kon weer hardlopen. Hard nee, maar wel lopen. Momenteel is het voor mij belangrijk dat ik kan lopen en mijn energie kwijt kan. Ik heb door mijn boek:" Hardlopen als avontuur " ( zie www.adventure-runner.tk ) de tijd redelijk goed besteed gekregen maar er gaat niets boven zelf bewegen ook met mijn huidige tempo.
Han liep 3 u 49 minuten en was ook tevreden. Na de marathon weer terug naar huis en na een rit van 8-9 uur waren we thuis.
s 'Avonds/ s 'nachts kreeg ik ontzettende pijn in nek en schouders. Ik had in singlet gelopen en de zon brandde schijnbaar zo hevig dat ik zo rood als een kreeft was. De zon had me 4 uur en 12 minuten bewerkt met resultaat en daardoor een bijna slapeloze nacht van de pijn.
Mijn benen doen pijn en wat is dat na zo een lange tijd heerlijk om weer eens te voelen. Effe rusten, morgen fysiotherapie en dan weer lopen.
Hopelijk wil mijn lichaam me nog langer van dienst zijn en kan ik weer lopen zoals tijdens de Gletschermarathon. Trainingen moeten de rest brengen.
Dus misschien weer tot binnenkort


sportieve groeten

Henk Sipers

site: http://www.adventure-runner.tk 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Nacht van Vlaanderen 100 km Torhout

Vrijdag 20 juni staat de negende wedstrijd voor de Ultracup op het programma. Deze gaat door in Torhout en gaat over de 100 km of de Marathon. Alleen de 100 km telt voor de Cup en deze zal ik dan maar moeten beslechten. Het is niet mijn geliefkoosde wedstrijd, eigenlijk mijn zwarte beest onder de Ultrawedstrijden omdat ik het altijd te lastig krijg na 70 km maar vooral omdat ik de pest heb om ’s nachts te lopen. (Dan moet je eigenlijk in je warme bed liggen, vind ik.) Hier komt nog bij dat ik reeds acht keer voordien gestart ben op deze 100 km en hiervan 4 keer voortijdig de kleedkamers moest opzoeken. Buiten de 24 u van Mortsel en de eerste editie van de zes uur van Steenbergen na ben ik op geen andere wedstrijd al vroegtijdig moeten uitstappen, en dat zijn er intussen toch al heel wat. Dus je kan mijn twijfel om hier te startten best begrijpen. Maar in alles is een positief punt te vinden en op mijn wedstrijdlijst naar alle wedstrijden in Torhout gezocht en wat bleek, alle opgaven gebeurde in een onpaar jaar en 2008 is een paar getal dus is er een sprenkeltje hoop. Goed, dus voor de moraal. Eerst nog van halfzes tot twee werken, een uurtje of twee platte rust en dan op weg naar West Vlaanderen. Om iets voor zevenen gearriveerd in een inmiddels heksenketel van wandelaars, joggers voor de 10 km en marathon - en ultralopers. Mijn broer Gerald, net terug uit blessure zou me begeleiden met de fiets en moest de auto nog parkeren wanneer ik al aan de tafel met de borstnummers stond. Na een ommetje via de Trouble – Desk had ik die vrij spoedig en kon ik me in alle rust klaarmaken voor de zware arbeid. Gerald stond buiten met de fiets al te wachten. Rijkelijk voorzien van bananen en cola. Op weg naar de start kom je natuurlijk de overige ultracracks tegen en meteen werden hun strategieën uitgewisseld. Paul van Hiel ging van start voor een tijd van elf uur, terwijl Rudi van Daele dacht in mijn buurt te blijven en samen 8,30 u te lopen. Omdat ik de zwaarte van dit parcours wat ken vertelde ik hem voorzichtig te starten op schema van 9 uur en dan halfweg proberen te versnellen. Van versnellen komt toch niets in huis vond hij en zodoende ging ieder maar zijn eigen weg op. Hij vond een betere compagnon in de vorm van Edwin Lenaerts want die praat niet zoveel onderweg. Beiden zouden zo’n 78 km bij elkaar blijven. Het liep inmiddels tegen achten en na een minuut van stilte voor de overleden Tom Compernolle, een voortreffelijk atleet die in Torhout gehuisvest was kon de meute zich op gang trekken.

Gelukkig stonden de Ultralopers vooraan en hadden we geen last meer van de snellere 10 km lopers. Het parcours dan, dit bestond zoals gewoonlijk uit een voorgerecht van 10 km om dan als hoofdschotel twee lussen van 30 km af te haspelen en ten slotte kregen we als dessert vier rondjes van 7,5 km toegeschoven. Vooral dat laatste stemde me wat tot genoegen want die zouden in het centrum blijven en dan is er altijd wel wat sfeer en voelt die vermoeidheid wat minder aan. Tot mijn teleurstelling gingen die rondjes ook over landelijke donkere wegen. Goed, we waren vertrokken voor de lus van 10 km en de het was dan ook een boeltje aan de eerste drankpost. Iedereen viel aan op de eerste tafel en achteraan stonden ze met hun duimen te draaien als het ware. Na vijftig minuten waren we van de overgrote massa af en bleven er nog enkel de marathon en 100 km lopers over. Op km.punt twaalf stond Gerald te wachtten en konden we beide aan de grote lussen beginnen. En het liep vlot de eerste grote ronde. Nu het nog wat licht was en je kon zien bij wie je liep kon je wat met je medelopers praten. En omdat ik op de marathon wat harder loop dan dit tempo mag je eens met ander volk praten ook. Dat is wel gezellig zo.

Toch haalden we een schema van 8,30 uur op want op elke 10 km strook kwamen we door rond de 50 minuten. Gerald vindt dat ik te hard loop maar het gaat lekker. En ik zie Edwin en Rudi niet voor me dus ga ik beslist niet te hard want vooral Edwin is toch iemand die strakke schema’s kan lopen. Ook Ghislain Dops is wellicht snel gestart want hem vind ik ook nog niet terug. Wel loop ik achter Fons Vekemans en die gaat voor 9,30 u dus is hij wat te snel. De tijden blijven vlak, ook wanneer de marathon lopers ons verlaten hebben en we aan de tweede grote ronde beginnen. Het is inmiddels aardedonker geworden en wat ben ik blij nu ik een begeleider heb.De donkere moeilijke stroken licht hij bij en heb ik een babbelgenoot. (Hij praat en ik antwoordt enkel ja en nee.) En zo gaat de tijd vlot vooruit. Ik passeer Dirk de Pooter die op een sukkeldrafje verder loopt. Dat is niet normaal en hij zal later de strijd moeten staken. Even verderop kom ik vervolgens Walter Baumen tegen, (ook niet normaal want beiden zijn stukken beter dan ik). Hij heeft het ook knap lastig maar hij loopt wel de wedstrijd uit. Op de 50 km kom ik door in een tijd van 4,19 u dus perfect voor 8,40u als eindtijd. Nog steeds heb ik weinig last, enkel pijntjes rond de knieën van de betonnen ondergrond. Het is wel een lastig parcours met die kleine klimmetjes en veel vals platte stroken die verraderlijk omhoog gaan. Rond zestig kilometer zie ik eindelijk Rudi en Edwin voor me uit lopen maar het duurt nog vijf kilometer voor ik me langszij hen kan wringen. Ze lopen nog vrij strak en zien er goed uit. Ik laat ze achter en heb mijn hoop gezet op de 8,30 u in plaats van 9 uur. Bij het eindigen van de laatste ronde rond 70 km mogen we aan de kleine plaatselijke ronden beginnen en mijn hoop word groter om dit schema te houden. Meestal in het dorp en met al die overgebleven mensen langs de kant moet dat wel motiverend zijn en kan je dan het onderste nog eens uit de kan schudden. Maar al spoedig lopen we de stad weer uit en zoeken we de duisternis weer op. En het gaat stevig vals plat ophoog. Dat is een serieuze tegenvaller. De benen worden met de minuut stijver en de stramme spieren in je bovenlichaam beginnen me nu ook al parten te spelen. Vooral de nek en schouders doen pijn, ondanks het toch een 14° warme nacht is en bewolkt.

De eerste plaatselijke ronde lukt nog probleemloos maar bij het ingaan van de tweede ronde voel ik problemen opkomen met de maag. Ik kan alles nog binnen houden maar op de post halfweg dit parcours gaat dat niet meer en stroomt de weinige inhoud van de maag weer leeg. Ik haal mijn tempo weer op en vlot haal ik het centrum van Torhout weer. Deze 10 km hebben me weer 52 minuten gekost dus is er niets aan de hand. Maar dan begint het pas. We zijn aan de 80 km(6,53.40u) gekomen en krijg ik niets meer in mijn oververmoeide lichaam en voel ik me echt leeglopen. Alles gaat stroever. Gerald maant me aan om rustiger tempo op te zoeken maar vooral te blijven lopen. Dat lukt nog wel deze ronde en kom ik op 90 km door in 7,54 u (met een 10 km tijd van 1,00.31 u). De laatste ronde wordt echt een marteling. Was ik de vorige ronden reeds aan het uitkijken waar de km bordjes stonden, deze van 95 km bleef wel ontzettend lang weg. Ik neem me voor om zolang mogelijk te blijven lopen maar niet veel later betrap ik me dat ik me niet aan deze voornemens kan houden. De benen blokkeren en moet ik wel in een wandeltempo overgaan. Afwisselend stappen en lopend zocht ik mijn weg voort door de duisternis. En dan in de laatste vier kilometer komen vier lopers me weer voorbij gesneld waaronder eerst Edwin en later ook Rudi. En ik moet ze laten gaan. Bij het ingaan van de stad kan ik er nog alles uitpersen want ik weet nu dat we aan de laatste kilometer begonnen zijn en die wil ik beslist lopend afleggen. Gelukkig is het donker zodat ik mijn horloge met de gelopen tijd niet kan waarnemen. En dan draai ik ook de markt op, niet ver na Rudi. 9,05.39 uur heb ik erover gedaan en heb daar gemengde gevoelens bij. Spijt omdat die 8,30 u niet gelukt is maar langs de andere kant zijn de tijden die ik hier in Torhout gelopen heb allemaal in die aard. (8,48u en 9,02u) dus is die 9,05 niet onaardig. Later bij navraag bij de andere ultralopers hoor ik dat iedereen tragere tijden geregistreerd heeft. Wel weer de manier waarop ik de laatste 20 a 25 km ruim 35 minuten verspeeld heb. En dat allemaal door die ellendige maag die maar niet mee wil werken. Hoe dan ook, de lastigste wedstrijd voor mij dit jaar is achter de rug en mag ik als dan nog tevreden terug kijken. Hoe dan ook het uitlopen van deze 100 km is mede te danken door mijn broer Gerald die zich opgeofferd heeft om me door die nachtelijke duisternis te helpen.

Met de hoop dat ik het ooit nog wel eens zal leren. Tot de volgende in Assen…

Kloek Patrick
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]