Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
3 aug 2017
Eiger Ultra Trail en Swiss Irontrail
17 jul 2017
De 6 uur van Aalter 16-07-17
15 jul 2017
BELFAST
12 jul 2017
Van lopersblok naar schrijversblok - een pelgrimstocht in Sint Annen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* 31 aug 2008: Leuk lopen hoeft niet ver weg te zijn.
* 28 aug 2008: 'Ook feest moet verdiend worden'
* 14 aug 2008: Trail du Val d’Heure: er bestaan nog echte juweeltjes om te lopen
* 10 aug 2008: Swiss Alpine 2008…………..Soeperrrrr!!!!
* 10 aug 2008: Over heuvels en bergen, Swiss Alpine 2008
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2008
 
Na de Swiss Jura Marathon was bij mij de motivatie wat zoek. Ook had ik hier en daar wat niet veel zeggende pijntjes die toch het loopplezier wat nadelig beïnvloedden. Na een aantal mislukkingen in Belgie en Luxemburg en een etappe van het Willibrorduspad in gezelschap van Erwin en Bram die ook mislukte, ging het op een gegeven moment weer wat beter met lichaam en geest. Op een gegeven moment was het gevoel er wel weer. Dus wat doe je dan? Inderdaad, op zoek naar een leuk loopje.
Na wat twijfels mijzelf ingeschreven voor de Land Marathon van Osnabruck in het Dorp Bissendorf. De site zag er goed uit, een loop over twee ronden. Niet geheel vlak, wel verhard. Start om 15.30 uur. Ook niets mis mee. Op de loopdag erheen en weer terug.

Het was bij vertrek uit Rotterdam al zo rond de 24 Graden. Warm zou het dus ook in omgeving van Osnabruck zijn. Geen grote Marathon. Zo'n 60 lopers aan de start. John van Hoorn staat als tweede Nederlander hier ook tussen. Precies om 15.30 uur de start. Ik begin rustig, wil kijken hoe het gaat. Zeker niet snel starten met deze hitte lijkt mij verstandig. Een mooie ronde van 21.1 km. Erg weinig verkeer en een prima verzorging.

Een doel had ik mijzelf niet gesteld voor deze loop, gewoon kijken of het weer gaat. Na 5 a 6 km loop ik lekker, rustig om mij heen kijkend en genietend van de omgeving. Heb het echt naar mijn zin. In 1.52 loop ik mijn eerste ronde, voel mij nog steeds prima. Wel warm, soms een prettig verkoelend windje. Een stukje door het bos en weer terug richting Bissendorf. Loop helemaal alleen, heerlijk die rust. In het dorp nog een kleine lus van 4 kilometer en dan richting finish. Net binnen 4 uur ben ik binnen.
Een prima marathon, niet ver weg. Ben blij dat ik deze loop had gekozen.De organisatie is hier prima voor elkaar. De moeite waard.

Wim de Kwant
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Over de Verjaardagmarathon Thijs van Heugten in Weert op 24/8.

Ik ben een groot voorstander van feesten. Ik vind met name dat als iemand iets moois presteert dit gevierd moet worden. Echter een van de vreemdste verschijnselen vind ik het vieren van een verjaardag. Je hoeft immers niets anders te doen dan op je gat te gaan zitten en afwachten en dan wordt je weer een jaar ouder. Dit lijkt mij nu niet bepaald een prestatie die met veel feestgedruis beloond moet worden. Van de andere kant is een feest over het algemeen een combinatie van aardige mensen, goed eten en lekker drinken; allemaal dingen waar ik niet bepaald vies van ben…….

Afgelopen zondag werd mijn loopvriend Thijs van Heugten 55 jaar. Hij kent mijn mening over verjaardagen maar weet ook dat ik altijd voor een stukje lopen te porren ben. Daarnaast wil hij mij graag beschermen tegen allerlei gewetensbezwaren dus kwam hij op het briljante idee om als verjaardagsfeest een marathon te organiseren.

Dat dit een briljant idee was blijkt wel uit het feit dat er zondag een vijfentwintigtal enthousiastelingen in Weert verzameld waren. Deze groep was een mooie mengeling van ultralopers, veellopers en leden van de Weertse loopgroepen. En uiteraard waren de lopers zowel uit Nederland als ook uit België afkomstig.

Thijs had een grote ronde van 25 kilometer en een kleine ronde van ruim 17 uitgezet in de natuurgebieden rond Weert. Het idee hierbij was dat de lopers die nog niet helemaal toe waren aan een marathon er na 25 kilometer uit konden. Een aantal lopers hadden echter een andere oplossing hiervoor gevonden en fietsten c.q. hadden fietsers meegenomen. Zodoende konden zij dus op het moment dat hun het beste uitkwam uitstappen en eventueel later weer in stappen.

Het was voor mij heel lang geleden dat ik weer een loop volledig op asfalt gedaan had. Veel mensen kennen Weert van de Weerterbergen. Ondanks de bekendheid hiervan heb ik geen enkele berg of zelfs maar heuvel gezien en dit heeft niets te maken met de definitie van bergen en heuvels. De enige heuvel die ik gezien heb was een vluchtheuvel. Toch was het een mooi parkoers. Ik was dus blij dat ik weer mijn fototoestel meegebracht had en heb dus weer de nodige intervalletjes kunnen lopen.

Opvallend was dat er zeker voor een groepsloop stevig doorgelopen werd. Desalniettemin was er ruim gelegenheid om met oude bekenden bij te praten en kennis te maken met anderen. Kortom, een echt verjaardagsfeestje. Bovendien stond op een aantal strategische plekken Wilma, de echtgenote van Thijs, met een tafel rijkelijk voorzien van alle heerlijkheden die een lopershart maar begeren kan. Zelfs de Nederlandse zomer had zich bij wijze van uitzondering van zijn beste kant laten zien, dus wat zou ik als loper nog meer kunnen wensen.

Het mooie van lopen in een bekend gebied is dat het soms weer allerlei herinneringen doet boven komen. Zo vertelde een van de lopers, toevallig ben ik vergeten wie het was, toen wij door een bepaalde straat liepen, dat hij daar zijn eerste ontdekkingen op het pad van het liefde gehad had. Uiteraard ben ik weer alle details vergeten, maar ik weet wel dat hij vertelde dat hij toen 17 jaar was en er in zijn verhaal sprake was van twee Noorse jonge dames. Om toch nog één pikant detail te vermelden: hij was toen nog niet in het bezit van een rijbewijs. Waarom hij dit met zoveel nadruk vertelde begreep ik ook niet. En toen ik hierover begon door te vragen begon mij wel duidelijk te worden dat hij sindsdien mobiliteit erg belangrijk is gaan vinden. Maar na afloop van het loopje kon ik het uiteraard niet laten om zijn echtgenote even te polsen over zijn jeugd. Veel wist zij er niet meer van, wel kon zij heel trots vertellen dat hij na maar 6 rijlessen zijn rijbewijs had gehaald. Zij snapte uiteraard niet dat een aantal lopers na deze opmerking van het lachen van hun stoel viel.

Ook ik werd tijdens dit loopje geconfronteerd met een van de meest gênante momenten uit mijn jeugd. Op een gegeven moment passeerden wij namelijk het ouderlijk huis van mijn echtgenote. En toen was ik weer even terug in een koude winternacht 24 jaar geleden. Na een gezellige avond stappen bracht ik mijn toenmalige vriendin en huidige echtgenote voor de eerste keer naar huis. Doordat ik die avond behoorlijk veel water gedronken had en wellicht ook een beetje zenuwachtig was moest ik heel erg plassen. Dus nadat ik de oprit opgereden was zag ik, dacht ik, een prima plekje om dat even te doen. Wat ik echter niet wist was dat meteen achter dat plekje het raam van de slaapkamer van mijn schoonouders was. Aangezien ik toentertijd een diesel reed was het feit dat ik de oprit opreed niet geheel ongemerkt gebleven. Dus toen mijn schoonmoeder even door het raam keek om te kijken waar dit geluid vandaan kwam heeft ze meteen even kunnen controleren of aan haar aanstaande schoonzoon geen vitale onderdelen ontbraken.

Aan ieder feest komt een einde. Het mooie van deze verjaardag was dat er twee eindes waren. Na 4:05:47 (netto) zaten er 42,2 kilometer op en kon het echte uitlopen beginnen. Om niets te missen van de beloofde Belgische bieren, soep en Weerter vlaai heb ik het douchen maar overgeslagen. Ondanks dat er erg veel mensen op het verjaardagsfeetje waren had ik toch verrassend veel plaats. Ook al weet ik niet of ik nu al dat lekkers gegeten heb omdat ik gelopen heb, of dat ik gelopen heb om al dat lekkers te kunnen eten, dit was een verjaardagsfeestje wat mij uitstekend is bevallen en voor herhaling vatbaar is.

Voor de foto’s en de animatie van de route verwijs ik wederom naar mijn website.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
http://www.loopplezier.tk
http://home.hccnet.nl/h.geilen/index.html 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Trail du Val d’Heure: er bestaan nog echte juweeltjes om te lopen

Nu de vakantie “eindelijk” voorbij is, is het weer tijd voor een loopje. Ondanks dat er in augustus nog niet echt veel loopjes georganiseerd worden had ik dit weekend de moeilijke keuze tussen drie leuke lopen. Dit waren de 100 km dodentocht, de Monschau marathon en de trail du Val d’Heure. Mijn voorkeur ging uit naar de dodentocht. Immers als je het lichaam duidelijk wil maken dat het niets doen voorbij is dan moet je geen halve maatregelen nemen. Helaas had ik dit jaar de taak op mij genomen om onze vakantie te boeken. Omdat ik dit op de voor mij gebruikelijke gestructureerde manier gedaan heb, had ik dus geen idee wanneer we precies terug zouden zijn. Dus kon ik niet voorinschrijven voor de dodentocht en was ik genoodzaakt om bij de start in te schrijven. Gezien de te verwachten grote drukte zag ik dit even niet zitten. Door een aantal verplichtingen op mijn werk en voor ons gezin kan ik toevallig in de maanden augustus en september alleen maar aan een aantal marathons en helaas geen ultra’s deelnemen. Om, voordat in oktober het echte werk begint, toch nog een ultra gelopen te hebben is mijn keuze uiteindelijk gevallen op Val d’Heure.

Ik had redelijk weinig informatie over deze loop. Ik wist dat het een trail was, Ik wist dat hij 55 kilometer lang was; althans volgens de eerste info, later is dit verandert in 56 kilometer ( meer specifiek een ronde van 36 kilometer en een van 20). Dat er 2 verzorgingsposten waren (water op 15 kilometer en volledig op 36). Dat er ruim 1500 hoogte meters waren en ik wist ongeveer waar gestart zou worden. Meer hoefde ik ook eigenlijk niet te weten.

Dus zondagmorgen netjes aan mijn GPS de opdracht gegeven om mij naar Ham-sur-Heure te gidsen. Uiteraard kende zij deze plaats. Helaas kreeg ik de intrigerende foutboodschap dat navigeren naar deze plaats niet mogelijk was. Na een paar speelse vloekjes zag ik dat er ook een Ham-sur-Heure-Nalinnes bestond. Dus hier maar voor gekozen. Wellicht zou ik dan niet bij de loop uitkomen maar dan zou ik een extra dagje vakantie hebben. Uiteindelijk ging het prima en kwam ik na een heel voorspoedige rit toch in Ham-sur-Heure. Het laatste stukje ging steil omhoog en mij viel op dat er tegen alle bomen, palen en andere obstakels autobanden bevestigd waren. Ik schat ons zuiderburen erg hoog in maar dat zij op de hoogte waren van mijn rijvaardigheid leek mij erg sterk dus begon ik mij voorzichtig af te vragen of dit iets met het aanstaande loopje te maken had.

De start was bij het Chateau Communal en er stonden netjes bordjes die de weg wezen. Dus ondanks mijn GPS was ik perfect op de plaats van bestemming gearriveerd. Tegelijk met mij arriveerden SJM finishers Erwin Borrias en Wim De Kwant. Voor dit Loopje hadden zij tevens versterking ingeroepen van Bas Mullekes. Daarnaast kwam ook Arnold van der Kraan aan. Dus ook al bevond ik mij in het Franse taalgebied, er was weer voldoende gelegenheid om gewoon Hollands te lullen. Het chateau waar we startten en waar tevens de organiserende jogging club Ham-sur-Heure gehuisvest was, was werkelijk schitterend. De lopers werden uitermate gastvrij onthaald met koffie, verse croissants en chocoladebroodjes. Dus mijn dag kon al niet meer stuk. Het weer was wat minder. Gedurende de hele rit had het al behoorlijk geregend. Maar volgens Arnold had de buienradar beloofd dat het vanaf 9:00 uur droog zou zijn. Na mijn ervaring van die ochtend met de GPS had ik een rotsvast vertrouwen in de techniek. Toch heb ik sterk getwijfeld over mijn kledingkeuze. Ik heb iedere combinatie (jasje, t-shirt, hoofdband, pet etc.) geprobeerd en ben dus een redelijk aantal keren op en neer gelopen tussen het clublokaal en de parkeerplaats. Gelukkig kreeg ik iedere keer als ik weer terug was bij het lokaal een kopje koffie en een croissant. Zodoende heeft de tijd tot de briefing ook niet echt lang geduurd.

Tijdens de briefing werd verteld dat het parkoer op het allerlaatste moment nog op een aantal punten gewijzigd was. Omdat ik geen flauw idee had wat het oorspronkelijk parkoers wat had ik hier niet veel problemen mee. Ook werd verteld dat in de eerste ronde een aantal technisch zeer moeilijke afdalingen zaten. Nu heb ik al een aantal trails in België mogen meedoen en weet inmiddels dat als daar gepraat wordt over technisch moeilijke afdalingen dat dat in Nederlandse termen vertaald kan worden naar: alleen met valhelm, parachute en in de nabijheid van een traumahelikopter te doen. Dus ik had weer iets om mij op te verheugen. Ook vertelde men dat er in de eerste ronde een stuk omhoog zat met een stijgingspercentage van 36 (zesendertig procent). Ik was er van overtuigd dat ik dit niet goed gehoord had c.q. ik het Franse getal verkeerd vertaald had. Gelukkig werd dit stukje door de organisatie ook in het Nederlands verteld. Ik was blij te constateren dat ik inderdaad het correcte Franse woord voor het getal 36 kende. Tevens werd verteld dat net voor die klim het verzorgingpunt was. Dit was de post waar je alleen water kon krijgen. Dus had ik het excuus al klaar voor het geval ik niet omhoog zou komen: watervergiftiging.

Er waren 3 afstanden. De 56 ( circa 55 lopers) en de 36 (ruim 40 lopers) startten samen. De 20 kilometer lopers (ruim 80) starten 15 minuten later. Inderdaad had Arnold gelijk en was het bij de start vrijwel droog, dus mijn keuze om in t-shirt te lopen was perfect. Het had de afgelopen dagen flink geplensd en het parkoers was vrijwel geheel onverhard. Puur genieten dus. Het blijft leuk om te zien dat de meeste lopers gedurende de eerste paar kilometers echt proberen om om de ergste plassen en modderpartijen heen te lopen en vanaf een bepaald moment gaat iedereen er gewoon recht doorheen. Het parkoers was echt schitterend. Heuvels, bossen, weilanden, smalle paadjes en soms geen paadjes. Maar ook behoorlijk pittig. Ik heb op mijn site een grafiekje staan met het hoogteprofiel van de eerste 36 kilometers. Ik denk dat dit boekdelen spreekt. Dus weer een perfecte combinatie van genieten van de natuur en pittig mogen lopen. Wat kan een mens meer willen.

De technisch moeilijke dalingen zaten er absoluut in en werden ook vergezeld van een aantal technische stijgingen. Er zijn loopjes geweest waarbij ik mij afgevraagd heb waar ik tijdens het lopen mijn handen moest laten. Ik was heel blij dat ik handen hàd en het lopen op handen en voeten was hier echt geen beeldspraak.

Ik heb het ambitieuze plan opgevat om in Oktober 9 stevige ultra’s en 2 marathons te gaan lopen. Dus staan de loopjes in augustus en september in het teken van de voorbereiding hiervan. Dit betekent dat ik mij wil aanleren om echt rustig te lopen. Op de een of andere manier vind ik dit erg moeilijk. Op zich kan ik heel goed beredeneren dat dit belangrijk is. Tijdens een training lukt dat ook meestal. Maar op het moment dat ze mij een startnummer opspelden en er andere lopers in de buurt staan heb ik het er moeilijk mee. Ik denk dat ik last heb van loophormonen. Hier wilde ik persé niet onder de zeven uur lopen. Gelukkig hielp het parkoers mij om een beetje te temperen. Ook opmerkingen van lopers onderweg in de trant van “normaal ben jij toch veel sneller” helpen mij om de rem aan te trekken. Toch lukte het vrij goed om gelijkmatig rustig te lopen. Ik ben benieuwd of mij dit gedurende de komende stadsmarathons ook lukt.

Na een kilometer of 15 kwam de beloofde superstijging. Eerst kwam ik door een bosje met tropische palmen. Op zich is dit niet iets wat je ergens in Zuid-België verwacht. Wat mij betreft hadden ze er trouwens nog beter bananenpalmen kunnen planten. En na het bijvullen van mijn fles ging het omhoog. Als ik het goed gezien heb was de berg een steenberg dus gemaakt van heel kleine gitzwarte korreltjes wat weer zorgde voor een extra uitdaging. Maar wel leuk. Boven aangekomen ging het weer omlaag en nu gelukkig met een soort spiraal en niet meer loodrecht. Dus kwam ik na 1,5 kilometer weer bij de waterpost uit.

Uiteindelijk zat na 36 kilometer de eerste ronde erop. Omdat ik even afgeleid was door de schoonheid van het kasteel en de lange tafels waar de vele toeschouwers zaten de genieten van mooie Belgische bieren kostte het me even moeite om de tweede verzorgingspost te vinden. Uiteraard heeft dit schouwspel mij geen moment op het idee gebracht om hier mijn tocht te beëindigen. Dus na een lekker glaasje cola, dat m.i. veel lekkerder was dan die Belgische bieren en het opvullen van mijn flesje met water ben ik aan het rondje van 20 kilometer begonnen. Met name het eerste stuk hiervan vond ik erg mooi.

Tijdens deze tocht is mij ook opgevallen hoeveel verschillende soorten modder er eigenlijk zijn. Ze verschillen met name qua kleur, zuigkracht, opspathoogte en gladheid. Mijn absolute favoriet is een heel mooie donkere ronde modder. Superglad en het kost weken om hem van je huid te krijgen. Toen ik nog circa 8 kilometer te gaan had hoorde ik steeds gejuich. Ik dacht in eerste instantie dat ik het gejuich aan de finish hoorde. Dit bleek niet zo te zijn. Op circa 4,5 kilometer van de finish lag een dorpje. In dit dorpje lag een plein en op dit plein waren een heleboel mensen verzameld die een of andere sport of spel beoefenden. Wat het was weet ik niet maar het werd zo te zien gespeeld tussen twee teams en leek op een combinatie van baseball en kaatsen. Er waren heel wat spelers in het veld c.q. op het plein en er stond ook behoorlijk veel publiek dat zeer enthousiast aan het aanmoedigen was. Ik kan er uiteraard niets aan doen maar de route van de loop liep precies diagonaal over dit plein en dus dwars over hun speelveld. Gezagsgetrouw als ik ben kon ik dan ook niets anders doen dan de officiële route volgen. Geweldig wat een hoop enthousiaste kreten en bewonderende opmerkingen ik toen van zowel de spelers als het publiek kreeg. Ik praat amper Frans dus weet niet welke opmerkingen over mijn soepele stijl en welke over mijn kranige prestatie gingen. Maar dat maakt ook niet zoveel uit. Ik heb de meeste kreten onthouden en als ik nog eens ooit toeschouwer ben bij een loopevenement waar Frans gepraat word zal ik zeker niet schromen om de lopers aan te moedigen met mijn aldus geleerde kreten.

Na precies 56 kilometer en 7:11 uur kwam ik topfit terug op het kasteel. Ik had mij weer eens kostelijk geamuseerd en echt genoten van een schitterende loop. Ik kan deze loop aan iedereen van harte aanbevelen. Het is perfect georganiseerd, heel mooi en behoorlijk uitdagend. Je betaalt 7 euro en krijgt ook nog een mooi T-shirt. Je merkt dat hier weer een loop met liefde voor het lopen en ontembaar enthousiasme georganiseerd wordt. Wat kun je als loper meer wensen. Mijn besluit om heel rustig en gelijkmatig te lopen bleek heel verstandig was. Achteraf bleek namelijk dat van de circa 55 lopers op de 56 kilometer 32 de tocht volbracht hebben en ik daarvan als nummer 28 binnenkwam.

Toen ik binnen was zag ik dat ik van alle aanwezige soorten modder een ruime hoeveelheid meegenomen had. Ik wilde dit schouwspel niet aan mijn gezin onthouden en besloot dan ook om mij niet te douchen. Dus toe ik naar mij auto ging kwam ik in gesprek met een Belgische loper die naast mij geparkeerd stond. Hij keek naar mijn mooie gekleurde benen en vroeg: “Gaat gij zo naar huis ?”. Ik dacht eerst dat hij bang was dat ik hun mooie modder illegaal zou exporteren. Dit was echter niet het geval; hij bleek zich ongerust te maken over het interieur van mijn auto. Om hem gerust te stellen reageerde ik hierop door te zeggen dat ik gelukkig getrouwd ben. Ik probeerde hiermee aan te geven dat ik toch al vuil was en mijn geliefde echtgenote niet meer in de verleiding zou komen om met mijn auto te rijden, maar dat zij volledig gelegitimeerd was om haar eigen auto te gebruiken. Hij begreep deze opmerking niet en dacht dat ik mijn vrouw wilde gebruiken om mijn auto te poetsen vandaar zijn reactie:
“Ik wist niet dat er in Nederland nog slavernij bestaat……”

Degene die precies c.q. meer in detail wil weten waar en hoe ik gelopen heb verwijs ik naar de animatie op mijn site.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
http://www.loopplezier.tk
http://home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Hierbij een verslag van mijn deelname aan de Swiss Alpine ultrabergmarathon in Davos. Op 26 juli moest het voor de 2de keer gebeuren. Deelnemen aan ’s werelds zwaarste bergmarathon, althans zo staat deze bijna 80 kilometer lange trail door de organisatie omschreven. In 2004 was mijn eerste kennismaking met deze ultralange tocht die de deelnemers tot hoogtes van 2700 meter leidt en ervoer ik voor het eerst de effecten van langdurig hardlopen op hoogtes boven 2000 meter. Kortademig, wat duizelig en een onregelmatige hartslag. Maar ook fantastische vergezichten en onvoorstelbare afgronden.
Na een gedegen voorbereiding ben ik een week van te voren naar Zwitserland afgereisd om wat te wennen aan de hoogte. Niet meer getraind, maar koos deze keer voor lange wandelingen op hoogtes tot 2600 meter als voorbereiding in de week voor de wedstrijd. Heerlijk om die frisse zuivere lucht in te ademen en kennis te maken met de hoogtes, hoewel de zuurstof daar schaarser wordt. De weersverwachtingen leken niet echt gunstig. Er was voor de wedstrijddag warm weer voorspeld met kans op onweer. Afwachten maar.

Donderdags naar het wedstrijdsecretariaat om mijn startbewijs op te halen. Startnummer 654 moest het dit jaar gaan doen. Buiten tref ik Ed van Beek, een collega ultraloper die ik meermalen heb ontmoet tijdens het NK 100 km. Samen met Roelie en Ed koffie gedronken op een terrasje en ervaringen uitgewisseld. Ook Ed was voor de 2de maal in Davos voor deelname. `s Middags nog wat gewandeld op 2000 meter. Het weer was prima. Zo’n 18 graden met een fris windje. Als het zo blijft…………………….

Vrijdag wordt het warm, maar de wind zorgt voor een heerlijke verkoeling en we besluiten om er een rustige dag van te maken en kiezen voor een luie middag aan het water. Na afloop, we konden het toch niet laten, moesten we toch nog weer even naar boven voor een passage over de Albulapas van zo’n 2400 meter. Daar was het zonnig, maar tamelijk fris. Maar als het zo blijft, dan teken ik ervoor was mijn gedachte. Terug naar ons vertouwde appartement.
`s Avonds alles klaar gelegd en besloot i.v.m. de verbeterde weersverwachting om zoveel mogelijk ballast als regenjack, extra thermohemd, lange tight etc thuis te laten en de uitrusting te beperken tot een gordel met wat gezonde repen, vloeibaar voedsel, zonnebrandcreme, fototoestel, telefoon en heb in de haast nog wat vellen toiletpapier achter een ritsje gestopt. Tja……je bent toch een dag onderweg moet je maar rekenen. Met Ed die, dat bleek later nog geen 100 meter vanaf ons appartement logeerde, had ik afgesproken hem de wedstrijddag om 6.45 uur op te halen. Davos was immers nog een kleine 20 km rijden en om 8.00 zou het startsein klinken. We wilden ruim op rijd op de atletiekbaan aanwezig zijn om zo mogelijk nog wat Nederlanders te ontmoeten. Slechts enkele Nederlanders durfden zich te mengen tussen het internationale deelnemersveld der klimgeiten. Uit alle hoeken van de wereld waren er deelnemers naar Davos gekomen. Maar Italianen en Zwitsers overheersten. Zij lopen in hun favoriete berglandschap en kunnen uitermate goed met deze elementen van de natuur overweg. Nog wat bijgepraat met de rest van de Nederlandse afvaardiging, Pierre, Ruud, Gerry en Ed. De cruciale lichaamsplekjes wat ingevet en wat fotootjes geschoten en op naar de start. Onder de welklinkende klanken van Conquest of Paradise van de groep Vangelis tikten de laatste seconden weg en begon voor de 2de maal een geweldig hardloopavontuur.

De ronde door Davos is fantastisch en we worden enthousiast aangemoedigd door honderden toeschouwers die, sommigen nog warm gekleed ons de eerste kilometers vooruit schreeuwden. Hop…hop…hop, heja…heja, super…super, hetgeen je uitspreekt als soeperrr…soeperr, lijken de supporters massaal ingestudeerd te hebben en hartverwarmend is het zeker. Man….wat leeft deze sport onder de Zwitsers. We worden begeleid door 2 helikopters die ons de hele dag in de gaten gaan houden. Organisaties in Nederland doen dat in de regel met een voorfietser en een bezemfiets, maar neem van mij aan dat dit in deze wedstrijd geen haalbare kaart is. Onbegonnen werk. Dus kosten nog moeite gespaard…….helikopters!

De “vlakke” ronde door Davos is verhard en is er een met vals plat. Maar daar zeuren we niet om, we weten immers wat er nog gaat komen. Na 4 km draaien we in tegenstelling tot 4 jaar geleden direct het bos in en gaan via een bospad onmiddellijk omhoog. Hier had ik niet op gerekend. Ik herinnerde me het parcours als een sfeervolle aanlooproute van zo’n 8 kilometer asfalt door enkele bergdorpjes. Maar goed……..via de nieuwe route passeren we Spina, een heel klein bergdorpje waar alles werkelijk uit de kast was gehaald wat maar lawaai kon maken. Pannen, deksels, koebellen enz. Een prachtige doorkomst die de eerste pijntjes gelukkig wat verdrongen. Daarna door naar Monstein. Al net zo’n mooie doorkomst en toen door naar het pittoreske stationnetje in Wiesen op het 25 kilometerpunt. Hier passeren we samen met de trein een gigantische spoorbrug, bekend van het programma Rail Away. De trein zat vol supporters die voor een gereduceerde prijs tot 38 km het traject konden volgen. En uit de raampjes klonk het weer “Hop…hop en Heja ..heja en jawel soeperrr…soeperrr! Door het bos, waarbij sommige delen met de handen op de knieen om de bovenbenen iets te ontlasten ging het daarna naar Filisur. Komt er dan helemaal geen asfalt meer, vroeg ik mij af. Jawel……bij aankomst in Filisur wordt ik getrakteerd op nog 2 km asfalt naar beneden….heerlijk!!! Even de benen wat ontlasten. Supporters markeren het parcours richting Bergun. Nog 2 km asfalt en dan gaat het pas echt beginnen. Dat wist ik nog van 4 jaar geleden. Bergun is het 38 kilometerpunt en dit passeer ik in 4 uur en 15 minuten. Vanaf hier gaat het onwaarschijnlijk steil omhoog. Soms denk ik dat het vlak is en probeer een dribbeltje op te pakken, maar wordt onmiddellijk afgestraft. Het lijkt vlak, maar hardlopen gaat hier niet meer en is hier niet meer aan de orde. Voor mij althans niet. Zo mogelijk stevig door blijven wandelen en probeer het ritme vast te houden. Zo probeer ik hardlopers van mijn trainingsgroepen wel eens moed in te praten wanneer ze het even moeilijk hebben. Nu is de beurt aan mij. Het bergpad gaat over in rotspartijen waar de organisatie bordjes en vlaggetjes van de plaatselijke sponsor heeft geplaatst om de route te markeren. Dit is maar goed ook, want van een pad is hier helemaal geen sprake meer laat staan hardlopen. Ik ben op een hoogte beland waar niets meer groeit. Het lijkt een maanlandschap. Voetje voor voetje, zonodig ondersteund met de handen op de knieën gaat het omhoog. Kijk goed waar je de voeten neerzet is het advies van medelotgenoten die in een treintje achter mij aan lopen. Ook zij hebben het moeilijk denk ik bij mezelf en gun ze als beloning voor hun advies een bevestigend knikje met een zuinig lachje. Doorgewinterde wandelaars uitgerust met warme kleding, handschoenen, stokken komen van boven en beloven mij dat het nog slechts een half uur is naar de Keshūtte, het hoogste punt van het parcours. “Daar hou ik je aan” riep iemand achter in het “treintje”. En ja….de op 2700 meter kwam de Keshūtte in beeld. Een blik op mijn stopwatch deed mij beseffen dat ik bijna 7 uur nodig had gehad om boven te komen. Maar wat een panorama en wat een beleving. Boven bij de Keshūtte is er een gedwongen loop langs een medisch team waar een uiterst serieuze arts mijn hoofd stevig tussen zijn handen neemt en mij diep in de ogen kijkt en vraagt: Everything allright. Ja natuurlijk zeg ik…..want ik wil door. Ik zie een glimlach op zijn gezicht en ik mag door! Dit is niet vanzelfsprekend.
3 Plaatsen achter mij wordt iemand even achter gehouden en nader onderzocht. De bezemhelicopters die als ware aasgieren boven ons hangen blijven ons ook langs het 6 kilometer lange trailpad volgen en lijken erop gebrand om op ons te duiken wanneer het even niet goed lijkt te gaan. Dus Henk….koppie erbij houden als je wilt finishen dacht ik. Enkele ongeluksvogels hebben onderweg de strijd moeten staken en werden door een medisch team strak op een brancard ingepakt en met de helikopters naar het dal getransporteerd.

De trailweg kan ik beschrijven als een pad van keien van een halve meter waarbij een blik naar rechts een afgrond opdoekt waarvan de diepte niet is in te schatten. Om een foto te maken houd ik de benen even stil en zoek steun aan een rotsblok. Tja …..hier ben ik toch ook voor gekomen. Toch gestaag het ritme weer opgepakt richting Scarlettapas. Onder het “hardlopen” niet naar beneden kijken prentte ik mijzelf meermalen in. Alvorens ik de Scarlettapas passeer moet ik eerst 3 keer door de sneeuw. De organisatie had ogenschijnlijk vooraf al aardig wat werk verzet. Er was immers een pad geplaveid door de sneeuw, maar griezelig blijft het wel. Wat zit hier allemaal onder dacht ik even en hoe dik is deze sneeuwlaag, zak ik hier niet door? Na de passage over de Scarlettapas is het 6 km lang dalen over rotsblokken. Wanneer je veel risico durft te nemen kun je hier delen van het parcours hardlopen en tijdwinst boeken, maar wel met gevaar voor eigen leven. Mij niet gezien! Hier heb ik ondanks dat ik getraind heb op het dalen toch weer tijd verloren. Ik durf nu eenmaal niet zoveel risico te lopen als de Zwitserse en Italiaanse “berggeiten”. Ze sprongen mij voorbij alsof ze elastiek in de benen hadden. Eenmaal beneden bij Dūrboden is de ondergrond voor het eerst niet meer van rotsen, maar van gras. Het is alsof je op een tapijtje loopt. De laatste 15 km naar Davos glooit het wat als het Limburgse landschap en kan ik bij vlagen een lekker tempo oppakken. Eenmaal in Davos hoor ik de stem van de enthousiaste speaker in het stadion en besef dat ik het weer bijna heb geflikt. Het parcours leidt ons nog eenmaal naar boven. Ik mopper wat in mezelf en ondanks dat ik me afvraag wie het heeft bedacht om ons de laatste 4 km nog naar boven te sturen overheerst al de euforie en kan ik breeduit lachend dit laatste “klimmetje” nog wel op. Nog even een stevige wandeling en pak dan weer een lekker tempo op om na 10 uur en 50 minuten ogenschijnlijk fris als een ware gladiator over het canvas van Davos de “arena” binnen te rennen.. Wat een heerlijk gevoel is dit. De enthousiaste speaker haalt je met naam en toenaam binnen. 5 Meter voor de finish nog een alles bevrijdende kus van Roelie, waarna ik met een fantastisch gevoel de finishlijn overstap. Ik ben binnen! Daarna wachten felicitaties in verschillende talen van mensen bij de finish die je helemaal niet kent, maar net zo uitzinnig zijn als ikzelf.
Vervolgens langs een tafel alwaar ik een prachtig herinneringsshirt, maat L en een medaille krijg aangeboden. Hier is het allemaal om te doen. Het shirt blijkt achteraf te klein. Heb het geruild voor een XL. Dit stemt tot nadenken. Ik heb toch altijd maat L????

Doe je het daar nu voor zie ik je denken? Nee, niet alleen voor het shirt en de medaille. Ja die krijgen beslist een ereplaatsje, maar de ervaring, panorama’s, contacten, herinneringen, de overwinning op jezelf, ik kan nog meer superlatieven benoemen, maar zal ze je besparen. Alleen de echte lange duurlopers/loopsters weten waar ik over praat, dat is waar wij ultralopers het voor doen. En of ik hier nogmaals start???? Ach ik laat dit eerst op me inwerken. Het is zonde als ik hier niet extra lang van ga genieten. Het was een prachtige gelegenheid om op mijn 80ste marathon bijna 80 kilometer te rennen door dit fantastische landschap.

Wanneer iemand enthousiast wordt van mijn verhaal……..prachtig. Maar het is geen wedstrijd om op een zaterdagavond aan de stamtafel te beslissen om je hiervoor in te schrijven. Absoluut niet! Een zeer goede fysieke, maar zeker zo belangrijke geestelijke conditie is een absolute vereiste om te kunnen finishen.

Thuis, nu de opgezette voeten en de spierpijn weer snel afnemen kan ik zeggen:

Davos…..het was weer fantastisch…….Soeperrr ! ! !

Henk Meppelink
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]