Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
25 jun 2017
Vechtdal Trail 44 km - 24 juni
22 jun 2017
De magie van de zes uren. Die na vier uurtjes altijd over was…
18 jun 2017
Veluwzoomtrail
12 jun 2017
Maasdijkmarathon 11 juni 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 30 jun 2009: 24 u van Puttelange
* 29 jun 2009: La Grande Course, 2 maal 50 km (ongeveer)
* 23 jun 2009: Ultrabalaton, 212 km rondom het Balatonmeer in Hongarije
* 23 jun 2009: Paris Self Transcendence 100 km
* 22 jun 2009: Le Défi de Val du Travers
* 21 jun 2009: De 12u van Den Haag
* 21 jun 2009: Eifelsteig: "Weer een beetje meer volwassen geworden!"
* 19 jun 2009: Eerste Ulmer Laufnacht
* 18 jun 2009: De 100 km van Ulm
* 17 jun 2009: Antipolis: l'enfer ce (ne) est (pas l'autre mais)
* 16 jun 2009: De 48 uur van Antibes
* 10 jun 2009: Waterland Marathon-geveld door de man met de...... .
* 8 jun 2009: Heimwee naar Cruquius
* 8 jun 2009: The Comrades Marathon 2009, deel 2
* 7 jun 2009: The Comrades Marathon 2009, deel 1
* 3 jun 2009: Trail ” Les sentes des legendes” - 101 km Trois Ponts - 31 mei
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2009
 
Puttelange-aux-Lacs ligt in de Lotharingen (Frankrijk), op een 360km van mijn woonplaats, een mooie afstand om een wedstrijd te gaan lopen. Maar deze 24uur op 27/28 juni is niet zomaar een wedstrijd, we lopen hier voor Quentin, een jongen met zware handicap. Hier de site: http://www.pour-quentin.com/

Omdat mijn voeten toch nog niet genezen zijn kunnen we beter zoiets meedoen om toch wat kilometers te doen voor zolang het gaat. Samen met Willy spreken we af aan l' Eglise om van daaruit samen naar onze volgende uitdaging te gaan.

De tijd vliegt voorbij want we hebben weer heel wat verhalen te vertellen, geen files, het weer ziet er minder goed uit. Aangekomen in Puttelange worden we weer hartelijk ontvangen door de mensen van de organisatie. We mogen de tent bij de buurman opslaan maar opteren toch maar voor een zitplaats in de wagen. Als het regent zitten we daar weer met een natte tent en zonder tent lopen we misschien langer.

De start is om 15u en het parcours ligt er nog even slecht bij dan vorig jaar. Rondjes van 661m, dat wil zeggen dat we die heuvel heel snel telkens weer op moeten. Helemaal anders dan ze voorspelden blijft de hemel hier open en geeft de zon goed zijn warmte. Pat en Greet zijn ook toegekomen, Pat heeft een doel, 200km lopen en dan is het goed.

We maken ons klaar want na al dat handjes schudden begint de tijd te dringen. Een goed pak zalf op mijn nog kapotte voeten en twee paar sokken! Hoge steunkousen van Booster moeten mijn blessure in de kuit verzachten. We gaan wel zien, mijn doel is de marathon of net dat ietsje meer.

En we zijn ermee weg, de sfeer is op en top, iedereen heeft er zin in. De eerste ronde voel ik al aan de voeten dat de marathon niet vanzelfsprekend zal zijn. Willy heeft al van in het begin een mooi gelijkmatig tempo en Pat die loopt enorm soepel en lachend zichzelf naar positie één. Een Biker (zogezegd met handicap) is de enige stoorzender en zijn 'attention' werkt bij velen op de zenuwen.

De bevoorrading is hier super, nog maar zelden zag ik op een 24u zoveel lekkers, hier overtreffen ze zelfs misschien Steenbergen. Panza die hier het record heeft met 212km is ook komen opdagen en loopt soms wel eens een rondje mee.

Pepere die ook in Antibes de zes dagen liep loopt ook weer in zijn enorm economische stijl.
Na 30km is het twijfelen of die marathon er wel in zit, de kuit doet ook wel pijn en ik moet wat wandelen. Wandelen is nog pijnlijker aan de voeten, ik bijt nog wat door en kom uiteindelijk toch aan 45km. Dan is het goed geweest voor mij, ik stop, nog wat de rest aanmoedigen en dan gaan slapen.

Willy en Pat lopen mooi verder, ze zien er beiden heel fris uit en hebben heel wat plezier. Ik zet me bij Greet en we moedigen de lopers aan, de sfeer is echt super. Kinderen uit het dorp komen liedjes zingen, optredens van allerlei groepjes brengen nog wat extra sfeer. Allemaal voor Quentin, die het zelf waarschijnlijk niet beseft. Geloof me dat zijn familie en alle lopers, iedereen van het dorp, ze allemaal weten waarom ze het doen.

De uren verstrijken, soms loop ik nog wel eens een rondje om Pat of Willy te steunen. Dan is het tijd om een dutje te doen, veel slapen is er eigenlijk niet aan maar enkele uren kan ik toch wegzakken. ‘s Morgens loopt Pat nog altijd goed, hij zou ergens eens 45' gestopt hebben. Willy wisselt af met wandelen maar geeft nooit of nimmer op en gaat vooruit.

De eerste plek is ondertussen voor Pepere, een eigenwijze, niet echt sympathieke man...
...maar hij loopt zo mooi en altijd hetzelfde ritme, het is prachtig om hem te zien gaan. We lachen nog heel wat af , Pat komt aan zijn 200km en stopt ermee, doel bereikt en een serieuse positieve oppepper voor zijn Spartathlon. Willy geraakt aan 158km en is zo nog eerste in zijn categorie, weer een beloning voor zijn doorzetting tot het einde. Ikzelf liep tussendoor soms eens een jogging van een 10km aan 12km/u en kwam uiteindelijk toch ook nog aan 73km.

Pepere is winnaar met een nieuw record, 218km op een parcours dat echt niet te onderschatten is.
58 jaar is de man, er is nog hoop, ik moet nog niet direkt stoppen met ultralopen :)
De prijsuitreiking duurt veel te lang, er valt nog een man gewoon van de bank op de grond. Wie wil er nu niet slapen na zoveel uur wakker te zijn ?

Willy, Pat, Greet, Panza, het was een superleuk weekend met een heel aparte sfeer.
Dit is het echte genietend ultralopen en zeker niet ongezond.
Iedereen weer super tevreden naar huis, de ene met een beker, de andere met zere voeten :)
Volgende keer doen we weer beter maar hier was deelnemen zeker belangrijker dan presteren.

Quentin, we hopen echt dat we u nog vele jaren mogen helpen want jij hebt het zo hard nodig
En dit brengt iedereen toch weer een beetje dichter bij elkaar.

Paul van Hiel
(ditismijnpostlijn <at> msn.com) 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Kin (B), 27 en 28-06-2009.

Vorige week zou ik in Torhout de marathon lopen maar we zijn 103 km voor Torhout (een uur voor aanvang van de wedstrijd) in een boerenprotest (file) blijven steken en moeten omdraaien terug naar huis. Dat was balen. Dus dat weekend toen maar getraind met rugzak, zaterdag 33 km op heuvelachtig parcours en zondag 22 km op de asfalt op de Five Fingers met nu in mijn rugzak mijn hardloopschoenen ( meer info zie http://www.fivefingers.nl ) .

Maar afgelopen weekend La Grande Course, een tweedaagse wedstrijd over 2 maal 50 km georganiseerd door de Iron Organisation van Alain Charlier. Tien jaar werd deze wedstijd georganiseerd door de Coureurs Celestes en voor het laatst in 2003. Ik was toen een van de deelnemers. Alain heeft deze wedstrijd in ere hersteld met zijn vrienden van de Coureurs Celestes maar er mochten niet meer dan 65 personen deelnemen. Vertrek vanuit Kin met de finish ergens verderop in de Ardennen. Van te voren kon je een tas met tent en droge kleding afgeven die naar de finish werd gebracht.

Ik was met Jos Vrancken er naar toe gegaan en er deden nog twee Nederlanders mee, Martine Hofstede, die ik kende van internet, en Ingrid Peperkamp. Bij de start regende het al en dat zou nog effe duren. Eerst bergaf en daarna weer bergop zoals het altijd gaat in de Ardennen en een parcours zoals Olne-Spa-Olne. Ik liep goed maar probeerde me te remmen want het zou een training zijn. Veel paden in het bos waren veranderd in kleine riviertjes en modderpaden. Mijn goretex-schoenen van Ron for Run waren geweldig, veel grip en waterdicht. Een drankpost op 28 km en meer niet. Ik herinnerde me nog vele plekken van de laatste aflevering. Ik kon de eerste dame volgen tot km 28 toen ik een sanitaire stop had. Daarna liep ik alleen maar later kwamen er 3 mensen voorbij en daar ben ik bij gebleven tot aan de finish. Dit leek me veiliger daar ik me al 2 maal had verlopen toen ik alleen liep, gewoon door onoplettendheid want de route was goed te vinden.

Het was erg benauwd en na 35 km begonnen de kilometers te tellen en zeker de hoogtemeters. Uiteindelijk finishten we met z’n vieren in een tijd van 5 u 35 min 45 sec . Ik was tweede in mijn categorie. De afstand was ongeveer 46 km met 2000 hoogtemeters. Ik was niet kapot maar uiteraard blij dat het erop zat voor vandaag. Aan de finish een pilsje en toen de tent gaan opzetten. Daarna kon men drinken wat men wilde op de "prairie" want er was een tap met bier maar ook fris.
Tegen de avond het eten, lekker spaghetti maar door de regen werden we genoodzaakt te eten in de koestallen. Daarna nog een pilsje en effe aan het kampvuur zitten waar muziek werd gemaakt door een zanger die zichzelf begeleidde op gitaar en een violiste. Later kwamen enkele mensen met Africa drums, trommels. Dat hebben we geweten want die hebben doorgetrommeld tot 03.00 uur. Sommige deelnemers hebben er toch genoeg vocht bijgetankt maar of dat geholpen heeft betwijfel ik en ik was gekomen om te lopen.

Om 07.00 uur was er dan ontbijt, ook weer in de koestal. We maakten ons klaar voor vertrek en om 09.00 uur was iedereen na een GO weg. We zouden dezelfde weg terug lopen maar de lus in Awaylle niet daar hier het Belgisch kampioenschap wielrennen gehouden werd. Ik liep prima en mijn achillespees ging wel. Deze was natuurlijk al flink opgerekt de dag ervoor en vandaag dus weer. Ik liep bij 3 andere lopers en regelmatig was het stuivertje wisselen. Daarna liep er een weg en ik kon hem volgen, later werd ik weer ingehaald door de andere 2 maar die moest ik uiteindelijk laten gaan. Het laatste stuk dus alleen en het ging goed. Mijn eigen tempo, verder niets. Ik finishte in 4 u 50 minuten 32 sec, de afstand zou ongeveer 43,5km zijn en de hoogtemeters iets minder dan 2000. Aan de finish was ik snel fit en voor mij had het nog wel verder mogen zijn maar het was een training dus genoeg is genoeg. Na afloop douchen en toen kregen we nog van de organisatie warm eten, een barbequeworst met twee gegrilde aardappelen en groente en brood. De drank moesten we vanaf nu betalen en dat alles vanaf de start voor een inschrijfgeld van 25 euro inclusief een coolmax Grande Course-T-shirt. Na afloop dronk ik nog een biertje van de Celestes, speciaal voor/door hen gebrouwen.

Dat was dat, ik had een geweldig weekend gehad. Test geslaagd. Volgende week de Montafort-marathon in Oostenrijk waar we de eerste helft iets meer dan 1000 hoogtemeters moeten overbruggen en dan naar beneden naar de finish. Als dat klaar is zit mijn belangrijkste voorbereiding voor Mongolië erop.

Voor enkele foto 's zie : http://www.adventure-runner.tk

Sportieve groeten,

Henk Sipers
(sifra <at> home.nl)

Noot van de redactie: zie ook http://www.runtodream.nl/ , met de verslagen en de foto's van Martine Hofstede 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Ultrabalaton, 212 km rondom het Balatonmeer in Hongarije
(20-21 juni 2009 )

Toen ik eind 2008 een mailtje van organisator Peter Nagy kreeg, was mijn nieuwsgierigheid meteen gewekt. Nog niet geweest, niet te ver weg, mooi klimaat en vooral genoeg kilometers; dus aangaan die deal. Maar vlug inschrijven, dan kon ik dadelijk mijn trainingsomvang herbekijken. In het voorjaar stond de 100 km Trail des Oasis in Marokko nog op het programma, maar nadien werden alle pijlen gericht op Hongarije. Ik verzamelde hier en daar nog wat info over de race. Henk Harenberg, een “gevoelsloper” en zoals de naam al deed vermoeden noorderbuur, was er vorig jaar geweest, maar moest na 70 km de strijdbijl begraven. Het toertje Balaton was meer dan gewoon een padje rondom een vijver. De eerste uren was er van een meer niets te zien en er was nauwelijks een meter vlak. De bevoorradingsposten, die overigens vrij frequent voorkwamen, waren, telkens Henk arriveerde, redelijk fel geslonken. Vooral estafettelopers waren hier vooral bezig met gretig schransten en meer met hun welbehagen, dan met een handvol malloten die bij snikhete temperaturen nog (meer dan) een etmaal voor de boeg hadden. Ik wist dus al een beetje waaraan ik me kon verwachten. Mij rest er dan vooral voor te zorgen dat ik een “goede” lente maak. Afgezien van wat weerspannige hamstrings lukt het toch mijn trainingsomvang op te drijven tot 150 kilometer per week. Hier en daar loop ik een rustige ultra of pace ik een marathon om genoeg lange duurlopen op mijn conto te hebben. De 6 uur van Steenbergen, begin mei, was er ook zo eentje. Omdat het mij niet iedere week aangeboden wordt om voor een podium te strijden, werd het net ietsje meer wedstrijd dan gepland. Het resultaat op korte termijn draaide goed uit (3de plaats), maar op lange termijn was er stront aan de knikker. De linkerhamstring begon vanaf nu ook aan de onderzijde (knie-aanhechting) te zeuren. Volgens mijn planning zou ik nog één hele zware week willen draaien, maar dat zit er nu niet meer in. De planning wordt als volgt gewijzigd: 3 weken relatieve rust, dan met Pinksteren de 100 km Trail des Légendes in en rond Trois-Ponts en dan terug 3 weken relatieve rust. Ik heb dan toch een lange training kunnen doen en ik heb zeker genoeg gerust. De ervaring zou voor de rest moeten zorgen. De ultrabalaton zou immers mijn 101ste marathon of ultramarathon moeten worden!

Als ik de dag voor de start aan het Balatonmeer aankom, kreunen de Hongaren onder de hitte. Het is al de hele week rond de 30° maar voor D-day wordt herfst voorspeld. Veel wind, regen en temperaturen overdag tussen 15 en 18°. Ik weet niet of ik hier echt gelukkig mee moet zijn. Extreme hitte maken de strijd voor iedereen zwaarder, maar door mijn hoog zweetvermogen presteer ik normaal gezien relatief beter. Ik maak 7 zakjes klaar mat wat reservekledij, wat drank en spijs. Ik neem me voor met korte broek en T-shirt te starten met een licht trainingsjack. Tot de nacht moeten we hiermee geraken. Daarna zien we wel weer.

De laatste nacht voor de wedstrijd wissel ik mijn VW-busje tijdelijk voor een hotelkamer in Balatonfüred. Ik wou zeker zijn van een goede nachtrust, want de volgende nacht zou ik sowieso overslaan. Helaas, in de vooravond komt een stevige noordwestenwind opzetten. Dat hoge bomen veel wind vangen, wist ik wel maar dat ze daarbij ook nog zoveel geluid produceren dat een mens amper aan slapen toe komt, is nieuw voor mij. Dan teren we maar voort op de rust van de vorige dagen en die was wel goed. Om 8 uur nuttig ik een normaal ontbijt, niet te veel en niet te vet. Daarna doe ik mijn loopoutfit aan en een kwartiertje later sta ik aan de tent, waar ik mijn overlevingsmateriaal afgeef. Er is al veel volk op de been en de deelnemers van de verschillende landen zoeken elkaar op om wat te keuvelen, groepsfoto’s te maken of zelfs een (volks?-)lied te kwelen. Aan de start staat een 126-koppige bende die in totaal niet minder dan 19 verschillende nationaliteiten bevat. De hoofdmoot bestaat uit Hongaren maar er is ook 1 Japanner en er is zelfs 1 Belg, ondergetekende.

Iets later dan het voorziene startuur (10.00u) worden we op gang geblazen. We vertrekken aan het binnenmeer van Tihany. Tihany is een schiereilandje van vulkanische oorsprong in het Balatonmeer. Even over de openbare weg naar boven en links draaien we een mooi golvend fietspad op. In de menigte trap ik op een 10 cm dikke lavasteen. Gelukkig schuift mijn voet er proper af zonder omslaan of het kon al gedaan zijn. Soms moet een mens al wat geluk hebben. Er staat een vrij strakke wind en een beetje verder wordt mijn pet onderschept op een enkel ritje richting Hongaarse poesta. Toch maar even de achtervolging inzetten, want dat attribuut zou ik nog wel eens kunnen nodig hebben. Na 5 kilometer reeds een bevoorrading met water en lekkere, zachte rozijnen. De bevoorradingsposten zouden ook nooit dan 5 kilometer uit elkaar liggen. Het parcours loopt op zijn Ardeens, stevig op en neer. De eerste uren dienen al 2 hellingen van 10 % beklommen te worden. Een enkeling waagt zich hier nog aan looppas. Na 2 uur wedstrijd even tijd voor het onverharde gedeelte, natuurlijk bergop. Een stoffige zand/kiezelweg slingert hier omhoog tussen de wijnranken. Hier waant men zich in Zuid-Frankrijk. De enige wheeler die ingeschreven was, zal zich hier alleszins niet God in Frankrijk voelen. Hij staat hier lek aan de kant. Ik zal hem niet meer terugzien. Na 3 kwartier kronkelen, belanden we terug op de openbare weg. Ik kom stilaan in de perfecte cadans. Het lopen gaat hier zo vanzelf. Het lijkt wel dat ik dit oneindig kan vasthouden. Wat later komt een ambulance langszij : “Everything OK, sir?” Zou ik zo lichtjes van de grond aan het komen zijn? “Natuurlijk! Zie ik er zo niet uit?“ De heren rijden langzaam verder en ik zal ze nog een paar keer ontmoeten op mijn tocht. Achter een volgende klim dreigen donkere wolken. Al vlug vallen we ten prooi aan een sopje van windstoten en felle regen. Mijn pet en jack zijn net voldoende om mijn bedrijfstemperatuur voor een uurtje of 2 op peil te houden. Dan houdt het gelukkig op en hebben we alleen nog last van de vele waterplassen. Voordeel van het water is dat we de fietslus waar we meestal op lopen, grotendeels voor ons alleen hebben. Ondertussen loop ik het marathonpunt voorbij in 4.30. Nog 4 marathons te gaan. Regelmatig passeer ik concurrenten die al grote stukken wandelen. Daar voelen mijn benen zich nog veel te goed voor. Na 6 uur wedstrijd lopen we eindelijk tegen de oever van het Balatonmeer aan. Op km71 bevindt zich de tweede grote verzorgingspost. Hier haal ik mijn geheim wapen boven. Waar ik meestal overleef op een cola/watermengsel, probeer ik nu iets straffer. Als oppepper tijdens een lange autorit werkt een Red Bull al eens, dus waarom dus nu niet? Na 9 uur wedstrijd passeer ik de dubbele marathon. Het is nu 7 uur ‘s avonds en het gaat plots fel bergaf. Mijn Red Bull heeft mijn vleugels geleewiekt. Plan B. Voor het donker wordt nog even het thuisfront gerust stellen, dat ik nog in leven ben. Meer valt er echt niet te verzinnen. Ondanks de beperkte loopervaring van Carine weet zij dat dit soort wedstrijden vooral met de kop gelopen worden. Die is nog goed, dus nie janken hé! Het gaat even terug wat beter. In een toeristisch dorpje wat verder staan een hele rij eetkraampjes met vieze, vuile vetlapperij waarvan mijn maag als een rollercoaster tekeergaat. Gelukkig blijft er alles nog in. De 100 kilometer kom ik net onder de 11 uren voorbij. De benen zijn op en hier valt mijn rekenfunctie ook nog uit. In het donker strompelend, wacht ik geduldig op een opflakkering. Eerst nog de post van Balatoboglar op km 112. Er is hier een gezellige ambiance. Er wordt hier volop gemasseerd en gegeten. De speaker meldt dat ik in 38ste positie vertoef. Er zijn er veel met wie het nog veel slechter gaat. Ik trek hier wat warmere kledij aan. Eten lukt nog niet, maar een half glaasje lauw bier gaat er wel in, alhoewel het niet echt smaakt. Het licht! Mijn hoofdlamp gaat misschien wel voor de heropstanding zorgen. Op de achtergrond rommelt een tijdje een onheilspellend onweer, maar gelukkig slaat het niet toe. Eerst nog even wandelen, dan weer wat lopen. Ik probeer elk kwartiertje lopen te belonen met 5 minuten stappen en dat lukt aardig. Ik breng een stuk van de nacht door met Marc, een Fransman. Mijn Engels en langharig school-Duits had ik al enkele keren bovengehaald, dus nu was het “le moment français”. We converseren zo hevig dat we zelfs, het overige perfect gepijlde parcours, even verlaten richting meer. Die paar honderd meter extra zullen ons wel niet meer deren. Marc blijft wat later achter en ik passeer enkele dorpjes, waar luidruchtige jongeren van zich laten horen. Ze hebben meestal hun eigen drankvoorziening bij, maar veel last berokkenen zij niet. De nacht is eigenlijk vlug voorbij, want tegen 4.30 wordt het al licht. Het benenspel krijg ik echter niet meer soepel. De wandelmomenten worden langer en het lopen wordt korter en trager. Na 24 uur wedstrijd staat mijn teller op ongeveer 182 km. Ik trek een tijdje met een Hongaar op wiens 16-jarige dochter nog zotter is dan hij. Zij begeleidt hem met haar vriendje op een tandem over de volle 212 kilometer. Ik denk dat haar zitvlak ongeveer even fel aan flarden is als mijn quadriceps. Rond km 190 begint, door het vele geforceerde wandelen, mijn scheenbeen mij te irriteren. Dit mondt ongetwijfeld uit in een scheenvliesontsteking. De keuze tussen de handdoek werpen of de volgende dagen wat “ijs-sen” plus noodgedwongen rust, is er eigenlijk geen. Ik ben niet naar hier gekomen om handdoeken te gooien. Ik mag als beloning een tijdje gezel zijn van een plaatselijke Hongaarse gazelle, die enkel het laatste stuk meeloopt. Haar familie en buren staan haar veelvuldig aan te moedigen. Wij doen dat met elkaar. Om beurt trekken we wel wat kop. Wanneer ik in het voorlaatste dorp de finish ruik, houdt echter niemand mij nog tegen. Enkel de laatste lange bergop wordt nog gewandeld. Dan nog een felle afdaling die eigenlijk ook nog vlot ging en in 28.57.53 kom ik als 35ste over de finish. Ik loop door een gepersonaliseerd aankomstlint en ontvang een stenen medaille en krijg een halve liter koud Erdinger witbier aangeboden, dat mij deze keer wel reuze smaakt. Carine en supporters worden thuis op de hoogte gebracht, want de website, waar de tussenstanden life te volgen waren, was rond de middag uitgevallen. Mijn rekenmodus is intussen terug opgestart en de 73 aankomsten op 126 deelnemers geven een aankomstpercentage van bijna 58%.
Samengevat deze 212 km lange ultrabalaton was een mooie manier van reizen doorheen een mooie streek, maar ook doorheen mijn eigen lichaam. De asfaltloper, die op zoek is naar een mooie uitdaging, eventueel naar een opstapje naar de Spartathlon en niet vies is van af en toe een geplette naaktslak onder de schoenen, allen daarheen!!!

Edwin Lenaerts 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
PARIS Self Transcendence 100 km
Tevens 50 km op zondag 14 juni

Sinds 3 jaar ben ik (mede)organisator van de 100 km in het Amsterdamse Bos. Maar zelf heb ik in die tijd geen enkele 100 km gelopen.
De vorige maand was ik uitgevallen in de 24 uur van Bergamo. Voor ik me weer aan een 24 uur waag, wil ik me eerst op de “halve” afstand testen.
Mijn oog is gevallen op de Self Transcendence 100km van mijn vrienden te Parijs.
Het is mijn eerste loop in Frankrijk. Frankrijk kent iedere week wel ergens een 100km en verder zijn er een 20-tal 24 uur-lopen. Er zijn dan ook veel meer ultralopers dan in Nederland, ook in relatief opzicht. Misschien daarom dat de Franse lopers op kampioenschappen goed presteren.

De loop vindt plaats in het Bois des Vincennes, inderdaad een bos vergelijkbaar met het Amsterdamse Bos. Het parkoers gaat over asfalt en stukjes zand met wat grind. Iets minder glooiend dan bij ons. En het is natuurlijk groen en schaduwrijk, vooral in de
ochtend. Het parkoers is opgeleukt met aforismen van Sri Chinmoy.
Een ronde meet 1585 meter en is officiëel opgemeten door iemand van de Franse Atletiek Unie. Uiteraard heb ik inspiratie opgedaan voor onze loop in Amsterdam.

De 100 km bestaat uit 63 rondes. De start is in de buurt van de finishlijn, gevolgd door de verzorgingspost met water, energie, cola, zout, fruit, pizza en later pasta en gekookte aardappels. Na 600 meter passeren we een pomp behorende tot het bos van Vincennes.
Net voor deze post ontwaar ik in het dichtbegroeide bos een viertal tenten, waarschijnlijk eigendom van clochards. Gelijk hebben ze om hier te wonen!
Om de lopers maximaal de tijd te geven is er een tijdslimiet van 15 uur. De start is om 7 uur in de morgen. De Self Transcendence 50 km start om 12 uur.
En natuurlijk worden de rondes geteld door enthousiaste tellers.
Ik kon mijn spullen kwijt in een busje geparkeerd tegenover de tellers. Vele ogen zijn op dit busje gericht; ook die van de lopers, want op het dak staat de klok. Als ik het busje opendeed om bij mijn spullen te komen, dan schudt de klok vrolijk mee.

Op vrijdag ben ik per Eurolines naar Parijs gegaan. De eerste nacht kon ik verblijven bij organisator Unnatishil. Zaterdag is hij in volle drukte en ben ik de stad ingelopen. De tweede nacht verbleef ik in een hotel bij Gare de Lyon tesamen met een 15tal andere mensen van het Sri Chinmoy Marathon Team. Helaas verbleef hier ook een schoolklas met hun bijbehorende lawaai. Ik had 2 medelopers onder het SCMT op de 100km, te weten Slava, Modaviër uit Geneve, en Matthias, Duitser uit Dublin. Hun Frans is beter dan de mijne. Ik ken nog net de woorden courir en courage.

Gelukkig ging de metro op zondagochtend anders waren we afhankelijk van de taxi geweest. Lastiger is het om vanaf metrostation Chateau de Vincennes de startplek te vinden. Er zijn fel-oranje markeringen met 100 km; alleen zijn er enkele weggehaald.
De weersvoorspelling heeft me angst gebracht, want na enkele koele dagen krijgen we vandaag een eenmalige uitschieter naar 28 graden. Net als destijds in Bergamo, gelukkig ben ik nu wel gewaarschuwd.

Als eerste is het van belang om rustig te starten. Heb ik in het verleden altijd gedaan. Met dit weer wil ik niet weer gedwongen worden te vroeg te wandelen. In gedachten heb ik mijn PR van 9 uur 59 min uit Winschoten (2005). Daar liep ik 5 uur lang 10 km/uur, daarna iets sneller. Na 80 km moest ik gaan wandelen, waardoor ik op het eind maar 1 minuut op de marge van 10 km/uur heb overgehouden.

Om 7 uur ’s ochtends is het bos heerlijk koel, gewoon beginnen met 10 km/uur. Tesamen met Matthias, Slava loopt iets langzamer. Iedere ronde pakte ik of fruit of iets zoutigs vaak met prikwater of soms energiedrank. En ieder uur een stuk pizza. De eerste stop is na 29 km, 18 rondes. Tijd voor zonnebrand, de pet, want het wordt inderdaad bloedje heet. Een aantal lopers hebben me reeds (meerdere malen) gedubbeld. Mijn tempo blijft hetzelfde en ik voel me prima.

Na 4 uur en 57 min en 30 sec passeer ik een zelf berekende 50km grens. En na exact 5 uur lopen starten de 50 km lopers. Ik heb dus op dat moment ook zo’n afstand te gaan. Ik probeer het als een eenheid te zien tussen mij en de zojuist gestarte lopers. Het valt me op dat ik niet meer wordt ingehaald door de 100km lopers.
Na 57 km lopen een kleine pauze in het busje. Shirtje wisselen, steentje uit de rechterschoen gehaald. Ik neem wat van de zelf meegebrachte energiedrank. Het heeft een vergelijkbaar effect als cola, maar dan zonder de caffeïne en het ontneemt ook geen vocht aan het lichaam. Jammer dat dit niet meekon in het vliegtuig, want het had me kunnen redden in Bergamo.

Op de verzorgingspost neem ik een lekker bord met pasta en ieder half uur een aardappel. Ik ben ook erg curieus naar de soep en het stokbrood, wat nog niet gereed is.
De voorsprong op de 10 km/uur loopt op tot 7 minuten na 70 km. De snelle lopers van in den beginne lopen nu te wandelen. Het is 14.00 uur en inderdaad warm, op een manier zelfs aangenaam. Ik heb geen idee hoeveelste ik lig in het klassement.
Dan kom ik Els Annegarn tegen. Ik wist dat ze meedeed op de 50 km, maar ik zag haar niet bij de start van de 50 km staan. Els had helaas moeite de plek in het bos te vinden. Met haast was ze slechts 3 minuten voor de start ter plekke was. Ze was volledig verhit voor de start. Ondanks dat wordt Els wel de tweede dame.

Hoewel ik voel dat het steeds zwaarder gaat, loop ik nog steeds harder dan de 10 km/uur. Het is nu uitkijken, iets langzamer lopen en proberen het wandelen te vermijden. Als je moet wandelen kan dat net je PR schelen. En is het mogelijk dat je lager eindigt in het klassement, alhoewel de medelopers in een vergelijkbare situatie zitten.
Gelukkig kan ik nog steeds alles eten en drinken inclusief de cakes en de energiedrank.

Na 86 km is het tijd voor de laatste (korte) pauze. Ik geniet nogmaals van mijn eigen energiedrank. Het is nu lastig om weer op gang te komen, maar het lukt me wel om weer in het oude ritme te komen. 6 km verderop moet ik toch weer even wandelen, maar met nog iets meer dan 4 rondes te gaan is het aftellen geblazen. De winnaar, Paul Aillery, zit in zijn laatste ronde. Ik moedig hem aan met “allez, allez”; hij rent in een langzaam tempo en finisht in 9 uur en 16 minuten.

9 uur 15, nog 4 rondes te gaan. 9.24, nog 3. En 9.34 nog 2. Bij 9.43 krijg ik de bel voor de laatste ronde. Nu hoef ik me nergens zorgen over te maken en kan het tempo nog een keer omhoog. Waarschijnlijk is de laatste ronde de snelste!
In ieder geval verbeter ik mijn PR tot 9 uur 51 min. De tweede 50 km ging zo’n 3 ½ minuut sneller, dan de eerste helft. Groot was mijn verrasing toen bleek dat ik als derde ben gefinishd, eerste in de categorie tot 50 jaar. Matthias wordt vijfde in 10 uur 12, Slava finisht in 11 uur 47.

Els Annegarn is gefinishd in 5 uur 8 min. Op een keurige 2e plaats. Na de finish is er een pastamaaltijd. En na afloop hebben we onze voeten afgekoeld in een beekje verderop.
Heerlijk na afloop, nooit doen tijdens de loop, want dat kan leiden tot blaren.
Het was vandaag even warm als in Bergamo. Gelukkig heb ik vandaag de loop wel tot een goed einde kunnen brengen. Waarom zou ik niet kunnen lopen in de hitte? Eerder liep ik goede wedstrijden juist in deze temperaturen!

Website:
http://www.srichinmoycourses.fr/resultats/100_km/2009.html#COMMENT

Nitísh Zuidema


 
 
[ top pagina ]