Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
30 apr 2017
Rietveld natuurmarathon - 29 april
25 apr 2017
Texels best
23 apr 2017
Enschede Marathon - 23 april 2017
23 apr 2017
De volgende keer kies ik een loop rond een kleiner eiland
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 28 mei 2009: Rund um Aachen
* 27 mei 2009: Eemmeerloop 50km, 16 mei 2009
* 26 mei 2009: Verslagje 50 km Amsterdam
* 25 mei 2009: 50 en 100 km in Amsterdam
* 24 mei 2009: Eemmeerloop (solo 50 km)
* 24 mei 2009: 100 km Amsterdamse Bos
* 18 mei 2009: 24 en zes uur in Steenbergen
* 16 mei 2009: Marathon Zeeuws-Vlaanderen
* 16 mei 2009: Worldchallenge Bergamo 24 uur
* 13 mei 2009: De Maasmarathon van Martin van Nieuwenhoven
* 12 mei 2009: De Ronde van Aruba
* 12 mei 2009: Marathon Gilze 2009
* 11 mei 2009: Stunten in Steenbergen
* 7 mei 2009: Bierloop
* 3 mei 2009: Marathon des Sables 2009: Special Edition!
* 3 mei 2009: Trail des vallees du chevalier – Marche les Dames - 1 mei 2009 – 62,439 km
* 2 mei 2009: De Taterende Trappers
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Mei 2009
 
Rund um Aachen

Wat heb je als loper nodig? Ik dacht altijd dat een paar schoenen, een shirtje, een broek en een beetje conditie voldoende waren. Inmiddels weet ik echter dat er nog iets heel belangrijk is. Iets wat je helemaal niet merkt totdat het er niet is. Sterker nog als dit er echt niet is kun je het lopen op je buik schrijven. En als je het geluk hebt gehad om een aantal jaren lekker te mogen lopen dan is die buik zodanig gereduceerd dat je hier heel snel op uitgeschreven bent.

Als loper klaag je wel eens dat je het zwaar hebt. Maar eigenlijk valt dat best wel mee. Jij vertrekt ’s morgens vroeg en hebt de hele dag niets anders aan je hoofd dan het lopen. ’s Avonds kom je thuis en gooi je jouw vieze kleren neer en ga je op de bank zitten. Je natje en je droogje wordt je aangereikt en je verhaal kun je kwijt. En uiteraard liggen binnen no-time je loopspullen weer fris gewassen klaar. Dit vind je als loper vanzelfsprekend. Immers, jij hebt gelopen en de rest van je gezin heeft de hele dag thuis maar een beetje rondgehangen. Maar stel eens dat je thuisfront, of de support hiervan, er niet is, dan sta je toch wel even vreemd te kijken.

Een paar weken geleden hoorde mijn vrouw dat ze voor haar werk een paar weken naar Zuid-Amerika moest. Dus mocht ik de tent alleen runnen. Uiteraard geen enkel probleem. Ik had in die periode een paar loopjes gepland dus zou ik mij niet vervelen. Naast het lopen ben ik de trotse vader van twee kleine kinderen en, ondanks de merkbaar aanwezige crisis, nog steeds bezitter van een meer dan fulltime baan. Toen ik eens even begon na te denken wat er allemaal op mij af kwam c.q. wat ik nu alleen regelen moest was mijn grote klep meteen dicht. Spontaan besloot ik dat mijn lichaam wel toe was aan een beetje minder lopen.

Ik heb dus inmiddels geleerd dat het allerbelangrijkste voor een loper de aanwezigheid, de steun en de medewerking van zijn gezin is.

Na mijn wijze besluit om even wat minder te lopen begon het echter te knagen en het besef tot mij door te dringen dat ik een echte junk ben. Ik moet gewoon lopen en ’s avonds een paar uurtjes is voor dit verslaafde lichaam gewoon niet genoeg. Dus ik wist ik ook eens hoe het is om een probleem te hebben. Ik schijn redelijk goed in het associëren te zijn. Dus begon ik aan mijn schoonmoeder te denken. Toen realiseerde ik mij spontaan hoe leuk het zou zijn als mijn kinderen een dag, zonder dat ik ze op de vingers keek, bij mijn schoonouders zouden doorbrengen. Hemelvaartdag leek mij daar een uitgelezen gelegenheid voor. Het was echter voor mij niet echt leuk om dan alleen thuis te zitten.

Of toeval bestaat weet ik niet, maar toevallig was die dag “Rund um Aachen”.
Veel wist ik niet van dit loopje, dus stuurde ik even een mailtje naar Helmut Hardy, de organisator van de Eifelsteig en inwoner van Aken. Helmut reageerde meteen met een mailtje naar de organisatie waarin hij mij inschreef en bovendien een voorstel aan mij deed. Als ik naar hem thuis kwam konden we samen naar de start lopen en na afloop dan ook naar hem thuis rennen en daar douchen. Even voor de goede orde: mijn Duits was gelukkig goed genoeg om zeker te weten dat het “samen” alleen op het lopen sloeg en niet op het douchen. En als we het dan toch over de Duitse taal hebben. “Rund” betekent hier rondom en niet “niet zo slimme koe”. Eigenlijk was ik heel blij met Helmut’s voorstel want de officiële afstand van dit loopje was 62,8 kilometer en nu werden gelukkig de 70 gepasseerd.

Toen ik de afstand van 62,8 precies zag moest ik denken aan een gesprek dat ik een tijdje geleden had met een andere organisator van een wedstrijd in Duitsland. Hierin ging het ook over de afstanden en hij vertelde heel trots dat zijn afstanden “Ambtlich vermessen” waren. Toen ik later de tijden, die daar gelopen waren, zag kon ik het niet laten om mijn wenkbrauwen te fronsen. Mij bekroop toen het vermoeden dat ik het woord vermessen toch verkeerd vertaald had en dat het inderdaad vermeten c.q. verkeerd meten betekende. Dus toen ik die organisator weer zag vroeg ik of gelijk had. Gelukkig was mijn Duits toch goed genoeg en betekende “vermessen” gewoon gemeten. De oplossing van dit raadsel was een overijverige vrijwilliger die alle lopers de verkeerde kant uitgestuurd waardoor iedereen een extra lus niet gelopen had. Gelukkig waren er in Aken geen vrijwilligers die de route aangaven. Alle vrijwilligers waren ingezet om de twaalf verzorgingsposten te bemannen.

De weersvoorspelling was echt iets voor een ultraloop, hoge temperatuur, veel zon en in de loop van de middag zware regen en hagelbuien. Dus met een beetje geluk zou moedertje natuur er voor zorgen dat mijn sportkleren weer gewassen werden. Weer een probleem opgelost dus.

Dank zij het voorstel van Helmut verscheen ik eindelijk weer eens goed ingelopen aan de start van een loopje. Dit was weer een groepsloop. Het rondje was onderverdeeld in twaalf etappes. Iedereen kon zelf bepalen hoeveel etappes hij wilde lopen. Ook bestond de mogelijkheid om na een etappe een of meer etappes met de verzorgingsbus mee te gaan en dan later weer in te stappen. Ik zag redelijk veel lopers aan de start staan. Precies geteld heb ik ze niet maar er was een keurige lijst waarop de afgelegde etappes bijgehouden werden. En dit a4’tje was helemaal vol dus waren er zeker 50 deelnemers. De sfeer was geweldig. Iedereen had er zin in. Toch proefde je bij veel lopers een stuk onzekerheid. In het bijzonder gonsde iets in de trant van “haal ik mijn geplande afstand?”. Ik begon mij nu pas te realiseren dat ik niet het ultrawereldje, waar ik normaal vertoef, was. De meeste lopers wilden proberen om ergens rond de 20 kilometer uit te komen.

Het parkoers was prachtig maar zeker niet gemakkelijk. Als ik even had nagedacht had ik dit ook wel kunnen verwachten. We starten in de “Aachener Wald” en van daar ging het flink omhoog. Na een kleine 10 kilometer zaten we dan ook op het drielandenpunt, toch maar mooi Nederlands hoogste berg. Ik liep gewoon lekker. Schijnbaar liggen dit soort parkoersen mij goed. Als het lekker gaat dan is een loopje natuurlijk extra leuk. Ook was het leuk om weer eens met nieuwe lopers kennis te maken. De afspraak was dat hier met een gemiddeld tempo van 6:00 minuten per kilometer gelopen zou worden. Door dat het bij mij zo lekker ging was ik er waarschijnlijk debet aan dat het tempo een flink stuk hoger lag. Uiteraard kan ik nu wel zeggen dat ik dat bewust deed om te zorgen dat wij voor het onweer klaar waren. Maar dit is gewoon niet waar. Ik zat gewoon in een lekker ritme. Hierdoor had ik ook extra veel tijd bij de verzorgingsposten. Ik kon het natuurlijk weer niet laten; dus als de laatste lopers bij de post arriveerden riep ik “Oké, we zijn er allemaal en kunnen door”. Ik had dus weer een methode ontdekt om nieuwe vrienden te maken.

Het was erg leuk om nu ook eens te kunnen genieten van het mooie uitzicht dat onze oosterburen op ons mooie Limburg hebben. Ik baalde dan ook dat ik mijn camera aan mijn echtgenote meegegeven heb. Door het ontbreken van mijn camera was dit dus een kameraden loopje. Mij viel op dat ik onderweg regelmatig hele groepen mannen tegen kwam. Die kameraden hadden bijna altijd een bolderwagen gevuld met kratten bier mee. Ook hadden zij allemaal een fles bier in de hand. Over het algemeen liepen zij ook alsof zij zich op een zware loop helemaal leeg gelopen hadden. Vreemd, want als je geur die zij uitademden en niet te missen was denk ik dat het woord vol meer op zijn plaats was. Bij navraag bleek het in Duitsland vaderdag te zijn. En dan is de traditie dat de mannen in groepen de natuur in gaan en zich vol laten lopen. Dit is wel een heel andere vaderdag dan wij in Nederland gewend zijn. Een ook al ben ik zeker niet vies van een biertje op zijn tijd toch geniet ik meer van het gezelschap van en de cadeautjes gemaakt door mijn kinderen.

En als ik het toch over genieten heb: ik had even het gevoel dat als ik naar die mannen keek ik mijzelf een aantal jaren geleden zag. Uiteraard moet iedereen zelf weten wat hij doet maar ik ben blij dat ik aan het lopen verslaafd geraakt ben en daardoor zo goed in mijn vel zit, ook al zit er dan geen 139 kilo meer in dit vel.

Voor het geval het iemand zou interesseren: uiteindelijk is het 8 lopers gelukt om de hele afstand te volbrengen en over de 62,8 km met 1951 meter omhoog hebben wij 5:51 uur gedaan.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
www.loopplezier.tk
home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm
 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Eemmeerloop 50 km, 16 mei 2009.
Hoe kom je daar nu bij? Waar begin je aan? Ben je wel helemaal….? Veel van dit soort reacties heb ik afgelopen half jaar gehoord. Maar ook positieve en enthousiaste geluiden. Ik heb me nooit laten afschrikken, mijn doel stond vast.Wat drijft mij er dan toe om de afstand verder dan de marathon te gaan verkennen? Zelf volg ik al enkele jaren mensen als Yannis Kouros, Marc Papanikitas, Jan Knippenberg, Cor Westhuis, Ria Buiten, Henk Sipers, Jan-Albert Lantink, Gerry Visser, Veron Lust, Mik Borsten, Jeroen Romeijn, dat zijn of waren pas ultralopers. Daar valt een afstand van 50 km bij in het niet. Groot respect heb ik voor deze lopers. Het valt mij wel op dat het een klein select wereldje is van zeer relaxte lopers. Voor het ultralopen is er een speciale Ultra en marathoncup in Nederland-Belgie. Het unieke is dat er 1 klassement wordt gemaakt voor mannen en vrouwen en alle leeftijden. Via een bepaalde verdeling worden extra punten toegekend. Bekende wedstrijden in het ultralopen zijn: 100 km Winschoten, 6 uur Stein, 24 uur Steenbergen, TEFR (4400 km in 64 dagen!!!) , 60 van Texel etc.

Maar wat is mijn drijfveer? Aandacht? Aanzien? Mezelf bewijzen? Allemaal betrekkelijk en tijdelijk. Voor mezelf ben ik nieuwsgierig waar de grenzen liggen. Op zoek naar het onbekende. Ik kan uren wegdromen in de lange duurlopen van 2-3 uur in de prachtige omgeving van Kampen. De marathon blijft een warm plekje houden. Grenzen opzoeken heb ik altijd gedaan.Wat kan ik?Wat kan een mens? Waar gaat het om? Op de 1e plaats: lekker lopen. En gezond finishen. Toptijden loop ik niet. De marathon ken ik nu wel.Wat kan ik nog meer. Hoofd lekker leeg. Mentaal hardheid kweken. In deze afstanden gelden nl. andere wetten. Het mentale aspect is hier vele malen belangrijker dan het lichamelijke.

Wikipedia zegt het volgende over ultralopen:
Van ultralopen is sprake als je een afstand hardloopt die groter is dan de marathon. De wedstrijden voor ultralopers kunnen onderverdeeld worden in afstandslopen zoals 100 km of 100 mijl en tijdslopen zoals 6 uur en 24 uur hardlopen. Naast standaardnummers kent de ultramarathon ook klassiekers. De beroemdste loop is ongetwijfeld de Comrades Marathon (89 km) in Zuid-Afrika, een wedstrijd waar wel 12.000 mensen aan meedoen. Daarnaast is de Spartathlon (246 km) beroemd. Dit is de afstand van Athene naar Sparta; de afstand die Pheidippides in 490 voor Chr. liep om aan koning Leonidas van Sparta te vragen om de Atheners te ondersteunen bij hun strijd tegen de Perzen; de slag bij Marathon. Standaard afstanden van de ultramarathon zijn (in volgorde van oplopende afstand): 50 km, 100 km, 100 mijl, 1000 km, 1000 mijl. Standaard tijdsduur van de tijdlopen zijn (in volgorde van oplopende tijdsduur): 6 uur, 12 uur, 24 uur, 48 uur en 6 dagen (oftewel 144 uur).

Tja, wanneer ben je een ultraloper? Ultralopen beginnen waar de marathon eindigt. Dus alles meer dan 42.195 meter. Sommige ultralopers lachen om deze afstand en vinden het een afstand voor beginners. Vandaag loop ik de Eemmeerloop. 50 km.

Ik heb goed geslapen. Krijg nog een geluks-sms van Jacqueline. Mijn eerste ultraloop. Ik ben gespannen. Door alle gebeurtenissen van afgelopen weken, het medische circus waar ik in beland ben afgelopen week. Erik Kuijer, mijn Ruinerwoldse loopvriend, zal me op de fiets begeleiden. In Bunschoten aangekomen heerst er al een echt lopersfeertje voor de start. De meeste mensen zijn relaxt en vrolijk. Ik maak mijn spullen klaar die Erik op de fiets zal meenemen en ga me omkleden. Daarna gaan we naar het start- en finish gebied. Daar spreken we Gerard Nijboer nog die het startschot zal lossen en de prijzen zal uitreiken. Leuke, relaxte vent. Ik ga nog met hem op de foto. De start is om 11 uur. Ca. 200 atleten gaan weg. Sololopers, estafettelopers en duolopers tegelijk. Ik begin hard en moet mezelf afremmen. Het is moeilijk om in te houden. Het gaat zo makkelijk. De 1e km gaat in 4,5 minuut en ik zet nu echt de rem erop. 5 minuut per km, dat is het doel vandaag. Zo kom ik uit op 4.10 uur.We lopen Bunschoten uit en ik zie een paar sololopers om me heen. Na 2 km is er een keerpunt en ik begin te tellen, ik loop 6e. Daarna gaat het de dijk op en Erik wacht me hierop. Vanaf hier mogen de fietsers volgen. Waar trouwens velen niks van aan trekken, die fietsen vanaf het begin al mee.
Het gaat makkelijk, richting 5 km, ik ben mijn plekje aan het zoeken op dit smalle fietspad. Het is heerlijk zonnig weer. Erik geeft me af en toe tips en aanwijzingen en geeft me eten en drinken aan. Al snel zijn we bij de brug richting Nijkerk, ik wil wat drinken, maar Erik is weg. Hij fietst onderaan de dijk. Verderop treffen we elkaar weer en drink ik wat. Ik drink elk kwartier wat en vanaf 1 uur lopen neem ik mijn eerste gelvoeding die ik vervolgens elk half uur neem. Dat doe ik in de marathons ook en dat bevalt me uitstekend. Na ca. 25-30 km pak ik er stukjes banaan bij om het hongergevoel weg te houden. Het wisselt wat met estafette- en duolopers. 1 sololoper haalt me in. Ik loop nu 7e. De brug is iets klimmen maar wordt makkelijk genomen. Na de brug zie ik een bloedmooie vrouw en ik heb een geweldig uitzicht (…) Het is bij 10 km en ik blijf er even achter lopen. Maar we halen haar even later toch maar in. Als 2 kerels op pad zijn zien ze van alles. We zijn nu in Flevoland en we lopen naar de 15 km toe. De Eemmeerloop gaat trouwens door 4 provincies!! Beginnen in Utrecht, dan in Gelderland, nu in Flevoland, later nog Noord-Holland. Het is hier lekker beschut onder de bomen. Richting de Eemhof krijg ik wat tegenwind. Bij de Eemhof (18km) ligt een wisselpunt van de estafettelopers en het is hier erg druk op de dijk. Wel leuk om veel mensen te zien, ze moedigen aan, ik kan lekker doorlopen. Daarna volgt een fietspad van 7 km langs de dijk van het Eemmeer. Hier ligt het 20 km punt en ik passeer 19 windmolens. We babbelen honderduit en Erik waarschuwt al. Afgelopen week was mijn hartslag op hol. Ik herinner hem er aan dat die nu al 20 km lekker laag is. (ca. 145) “Ja” zegt Erik “en als je nu je bek eens een poosje houdt wordt ie misschien nog wel lager”. Bij de Stichtse brug zit een fikse, lange klim, er staat behoorlijk tegenwind, het is hier koud, en ik moet hard werken. Ik zie een sololoper paar honderd meter achter me. Het is hier chaos bij het wisselpunt op 25 km voor de duolopers. Onderaan de Stichtse Brug ligt het wisselpunt voor de estafettelopers weer en hier is de chaos nog groter.
Onduidelijkheid waar ik heen moet, lopers en supporters die in de weg lopen. Maar het komt allemaal goed. De zon is inmiddels weggegaan, dus oververhitten zullen we vandaag niet.We nemen de afslag richting Huizen en daarna linksaf naar Blaricum waar we 30 km passeren. Het gaat nog steeds erg makkelijk. Ik lig mooi iets onder mijn schema. Er volgt nu wel een onverhard, lastig pad van ruim een kilometer. Grote gaten in de weg, dus even goed concentreren waar ik loop.We gaan daarna een viaduct over en passeren de A27. Hier is het allemaal klinkers en het loopt niet gemakkelijk. 1 sololoper haalt me nog in. Hij gaat veel te hard voor mij. Dit gebied gaat het tussen de weilanden door, naar 35 km toe. Het is hier open, de wind heeft vrij spel en die heb ik dan ook flink tegen. Het gaat allemaal nog zeer makkelijk, ik houd nog steeds een strak en gelijkmatig tempo aan. Eemnes nadert, het is hier markt en een drukte van belang. Daarna haal ik een stuk of wat lopers achter elkaar in en dat geeft een lekker gevoel. Ik hop van de ene naar de andere. Bij de 40 km ligt Eembrugge en het is hier druk met publiek, er ligt weer wisselpunt. Na een ophaalbrug moet het scherp linksaf door een stuk gras wat heel erg ongelijk is. Ik breek hier mijn enkels bijna op. Gelukkig kunnen mijn enkels goed tegen ongelijke ondergrond en ondanks dat ze naar links en rechts knikken en zwikken kom ik er goed over heen. Het gaat nu terug richting Bunschoten, windje in de rug. Hier ligt het marathonpunt op 42,2 km. Ik passeer in 3.28 uur. Ik ben een ultraloper!! En Erik mag er als eerste naast fietsen. Hij maakt foto’s, filmt en geeft eten en drinken aan.Wat eet je allemaal? Weinig, een stuk of 6 tubes gelvoeding, 1 banaan. That’s it. Ja, drinken, veel drinken. Het was niet echt warm vandaag (16ºC) maar ik schat dat ik toch ruim 2 liter weggedronken heb. Het gaat door het mooie dorpje Eemdijk waar 45 km ligt. Hier weer veel en lange klinkerwegen. Ongelijk en de weg loopt rond en scheef. Het is hier zwaar en het doet zeer. Maar verder gaat het goed. Ik heb weer een paar lopers voor me, die ik nog ga inhalen.We noemen het vandaag: “een lekker hapje”. Zo’n lekker hapje verschalken we ook nog bij 47km.
Ik begin het nu toch wel wat lastig te krijgen na 47 km. Ik haal nog enkele lopers in in de laatste km’s. Maar nu is het gewoon kop erbij, verstand op nul en nog even flink afzien.We zijn er bijna. De wind heeft weer vrij spel op de dijk. Bunschoten komtnweer in zicht.We gaan langs de jachthaven, de voetbalclubs. Hier staat steeds meer publiek. Dan de finish in de oude haven. Ik wordt werkelijk binnengehaald als een held. Veel aanmoedigingen, geweldig applaus, wat ik een binnenkomst. Ik geniet met volle teugen. Ik finish makkelijk en voel me goed. Ik ben 8e overall en 6e in mijn leeftijdsklasse. (50+ en 50-, dat waren de leeftijdsklassen, zeer toepasselijk) Er deden 25 sololopers mee. 85 duoteams en 104 verschillende estafetteteams.

De Eemmeerloop voelde voor mij als een triomftocht. Mijn 1e ultraloop. 50 km in eennlange roes. Ik was weggegaan op 4.10 uur, maar was ook tevreden geweest met 4.20 uur. Lange tijd liep ik op 4.06-4.07 en finishte uiteindelijk laag in de 4.08 uur. Ben nooit in problemen geweest en liep als een stoomlocomotief, zo constant. Ook dankzij de hulp en support van Erik Kuijer die als begeleider en verzorger 50 km met me meefietste. Pas na 47 km werd het wat lastig. Maar ja, dan is het even doorduwen en je bent er. De finish in Bunschoten-Spakenburg is geweldig. Het dorp staat helemaal op zijn kop, het evenement leeft daar enorm. En sololopers hebben daar enorm aanzien en respect. Ik werd als een held binnengehaald. Voelde me na afloop oké.

Zondag.
Kom een beetje stram uit bed. Eerst maar eens een heerlijk bubbelbad genomen. Benen voelen zwaar maar goed aan. Alles is heel. De mailtjes met felicitaties en complimenten stromen binnen. Heel erg leuke reacties. Verder lekker rustig aan doen vandaag. En lekker nagenieten van een fantastische Eemmeerloop, mijn 1e ultra.Wat heb ik vlak gelopen zeg. En constant. Eigenlijk nooit in problemen geweest. Feitelijk waren alleen de laatste 3km wat lastig. Ik kreeg een mail van de voorzitter (atletiekclub) Rene Hup dat ik een clubrecord had gelopen. Er had nog nooit iemand een ultraloop gedaan binnen de club. Mooie opsteker nog erbij. De komende weken staan in het teken van rust en herstel. Zorgen dat mijn kop leeg wordt, veel klachten van de afgelopen weken zijn voortgekomen uit pure stress vanwege zorgen in de familie en diverse zakelijke problemen. Komende week neem ik de hele week rust, daarna weer het lopen oppakken. Eerst een paar weken rustig lopen, dan de halve van Zwolle, waar ik als recreant lekker ga genieten. Daarna toewerken naar de marathon van Berlijn op 20 september.

Doorkomsttijden:
km tijd doorkomst
5 0:23:15 0:23:15
10 0:24:16 0:47:31 plaspauze
15 0:24:43 1:12:14
20 0:25:10 1:37:24 plaspauze
25 0:24:50 2:02:14
30 0:24:15 2:26:29 tegenwind
35 0:25:04 2:51:33 tegenwind
40 0:25:36 3:17:09 tegenwind
45 0:25:12 3:42:21
50 0:25:48 4:08:09
42,2 3:28:34

Kees van de Wetering
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Veel te vroeg aangekomen naar mijn gewoonte (1 uur voor de start) in Amstelveen/Amsterdam. Geen teken van een wolkje, dus dat zag er niet goed uit. Reisgenoten Gert (Mertens)en Eddy (Van Boven) zagen de zon ook hangen : geen record voor vandaag. Gert durfde 3h45 vooropstellen, want hij droomt van een Wiedergutmachung in Torhout. Ikzelf hoop op een 4u , maar gezien de temperatuur te hoog zal oplopen, een 4u10. Eddy gaat voor zijn 9e wedstrijd dit jaar , en is tevreden met een goede aankomst van minimum 42K.
De eerste 5K loop ik samen met Gert, kwestie van het parcours te verkennen: prachtige omgeving, onwaarschijnlijk dicht bij een grootstad, en vooral heeeeeel afwisselend. Dit is het eerste parcours dat ik me kan inbeelden om overdag een 100K te lopen.
Theo heeft het uitvoerig beschreven , en ik denk dat de gemiddelde Nederlander 3 honden heeft. Hoe ze er in slagen weet ik niet , maar al die 100den (?) loslopende honden gaan plichtsbewust naar het toilet, want ik heb nergens drolen tegengekomen?
Na 30K is het vet van de soep, en kijk ik gedwee naar de tussenuitslagen: die derde plaats wordt moeilijk. Inmiddels had Gert zijn extra batterijen gevonden , en liep geheel onverwachts 3h36 (?) en een verdiende eerste plaats.Na 43 K loopt Ronny me voorbij. In de voorlaatste ronde Ida en in de laatste ronde ook nog Conny.
Als dit een training was voor Conny, gaat ze potjes breken in Torhout , want die zie ik binnen de 8h30 binnen te komen (of vroeger). Derde vrouw wordt tenslotte Els die medisch behandeld wordt, en een onwaarschijnlijke 3e plaats loopt bij de vrouwen. Mocht ik Paul Van Hiel heten, ik zou een serande afsteken over de sterkte van het vrouwelijk geslacht! Chapeau!

Ikzelf eindelijk 6e geworden, mede dankzij de extra bevoorrading van Gert's vriendin Martine;
Voor Eddy zag het er op het laatste nog slecht uit: hij dacht nog één rondje te moeten lopen, en de organisatie zei dat het er drie waren. Even de kopen bij elkaar gestoken, lijsten vergeleken en Eddy kon , met instemming van de sympathieke jury op karakter finishen.

Geslaagde dag, zeer sympathieke organisatie en bloed mooi parcours. Een aanbevolen wedstrijd!

gr
Rudy van Daele 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
50 en 100 km in Amsterdam.

Weer iemand met een hond, maar nu aangelijnd. Zijn vraag hoeveel rondjes ik al gelopen heb en hoeveel ik er nog moet getuigd van zijn belangstelling. Op mijn antwoord: 18 gelopen en nog vier te gaan zag ik zijn gezicht betrekken en hij slaakte een diepe zucht. Nog vier rondjes, allemachtig, nog vier. Ik was het helemaal met hem eens. Nog vier rondjes. Hoe kom ik ze door. Ik kan bijna niet meer, mijn rondetijden worden steeds langzamer.
Ik had gedacht rustig aan te doen, rustig starten met 15:30 per rondje. Meestal moet ik dan na het eertste rondje sterk corrigeren, rustig, rustig. Nu niet, terwijl ik toch het gevoel had dat ik te snel ging, maar nee dus, dat voorspelt niet veel goeds.
Het rondje van ruim 2,2 km door het Amsterdamse bos is gevarieerd, door bos, langs vijvers en speelweides en met een ruim voorziene verzorgingspost. Daar werd ook elk rondje je naam gemoemd, ten teken dat die ronde ook weer genoteerd was. Een goed systeem van de mensen van hetSri Chinmoy Maraton team.
Hoewel ik was gewaarschuwd voor de vele honden was ik verbaasd over het grote aantal viervoeters. Groot en klein, kort en langharig, mooi en lelijk en de meeste loslopend. Ik heb, geloof dat ik, nog nooit zoveel merken hond op één dag heb gezien. En elk baasje vond zijn kamaraadje de mooiste, of de grootste, sterkste of lieftse. Het is verbazingwekkend was honden in hun baasjes losmaken en hoe deze hun beestje aanspreken. “Kom maar liefje, even aan de kant, er komen hardlopers aan, kom hier maar heen”. En dat alles bloedserieus, met een zoetgevooisde stem en natuurlijk zonder resultaat. Het was gelukkig zo’n klein nekkenbrekertje waar ik gemakkelijk overheen kon stappen. Of dat andere baasje. “Thijs (ja zo heette die hond), Thijs kom hier gvd Thijs kom hier”. En dat staads harder. Maar Thijs was van het type met brede schouders, lage poten en een grote kop met weinig hersens; Thijs liep gewoon door. De baas van Thijs hoorde bij Thijs en leek op Thijs, gouden halsketting, tatouages, oorringen, 20 kilo te zwaar en rood aangelopen. “Gvd Thijs, kom hier, als je nou noiet komt dan zwaait er straks wat. “Maar Thijs snapte het figuurlijk zwaaien niet. Voorlopig zwaaide er maar één ding en dat was de staart van Thijs.
Dit soort belevenissen had ik nodig om afgeleid te worden van mijn eigen ellende. Tot 30 km ging het goed, per rondje mazimaal 15 seconden verschil. Maar toen was het gebeurd, de eerste wandelpauze, kort, maar toch. Ik weet wel, als je je gaat wandelen is dat het begin van het einde, maar ik had het nodig. Daarna weer verder sukkelen. Mijn maag speelde ook weer eens op, terwijl ik toch elke ronde goed dronk. Ai. Ai, wat had ik het slecht, soms kon ik maar 2, 300 meter hardlopen en dan weer wandelen. Op de brug over de vijver even hangen en de boel eruit gekotst. Kijk, dat helpt. Meteen weer een heel rondje gelopen. Nu nog maar drie. Als ik na dit rondje stop heb ik in ieder geval de marathon afstand. Maar bij de doorkomst ging het net weer ietsje beter en dus maar doorgegaan. 400 meter verder had ik er al spijt van. Maar om nu om te draaien en te zeggen ik stop, nee, dat toch maar niet. Weer overgeven. Mijn maag is leeg en ligt bijna binnenste buiten. Maar na vier akelige antiperistaltische bewegingen komt ie weer tot rust en kan ik weer verder. Zo worstel ik rondje voor rondje verder naar de 50 km. In mijn laatste ronde word ik ingehaald door Cees Verhagen. Ogenschijnlijk zo fit al een hoentje. Hij moet nog 3 rondjes op de 100, geweldig. Even later Henry Okkersen. Hij wandelt een stukje met me mee. Ook bij hem doet alles pijn, hij heeft kramp en is moe. Hij spreekt over stoppen en opgeven, zo zeer doet alles. “Verdomme Henry, als ik het kan, kan jij het zeker. Doorlopen jij, jij komt dik onder de 10:00, waarschijnlijk onder de 9:30. Nog maar vijf rondjes, dat is maar net 10 km, kom op doorlopen, weg wezen”. En daar gaat ie weer, kop tussen de schouders, schouders iets voorovergebogen, één en al onverzettelijkheid en doorzettingskracht. We hebben heel wat wedstrijden samen opgelopen, hij een klasse apart.
Ik worstel ook weer verder, even rennen, dan weer wandelen. Rennen kan ik bijna niet meer. Te weinig energie in mijn benen. Maar als Henry het kan na bijna 100 km kan ik het ook. En ik kan het ook. Op 300 m voor de finish de derde keer overgeven, maar daardoor kan ik wel rennend door de finish. De tijd is onbelangrijk. Voor het eerst na de operaties weer 50 km maar (voorlopig) zeker mijn laatste. Het vraag te veel van mijn lijf.
Henry komt door voor zijn laatste rondje. Nog een kwartiertje en dan heeft hij zijn 100 er op zitten. Samen met Christine kijk ik of hij er al aan komt. En ja, door de bomen zien we hem aan komen. Ik ren hem tegemoet om hem die laatste meters aan te moedigen. Nog een paar meter en dan na 9:53 komt Henry als tweede over de finish (winnaar Cees Verhagen had 9:28 nodig). Een buitengewoon goede prestatie, geweldig gedaan.

Theo de Jong
theo.marijke <at> planet.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]