Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
21 mrt 2017
50 km Salland Trail versus 50 km van Krimpen
3 mrt 2017
Tel Aviv is als Omsk: een mooie stad, maar net iets te ver weg
27 feb 2017
Van het Hoornsemeer tot Landgoed Vosbergen
13 feb 2017
Brocken Challenge 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 30 mrt 2009: Limburgs Zwaarste
* 30 mrt 2009: 28-03-2009: De Konigforst marathon
* 27 mrt 2009: Trail Bullygeois des Poilus: "Un jour sans" in de hel van het Noorden
* 26 mrt 2009: You are definitely gonna make it!!!
* 25 mrt 2009: Dubbelslag Eco trail de Paris en Willem's zwaarste
* 25 mrt 2009: Limburgs zwaarste à la Henk Sipers
* 25 mrt 2009: Limburgs Zwaarste:
* 24 mrt 2009: Bijna goed
* 23 mrt 2009: Limburgs Zwaarste is ook Limburgs Lekkerste
* 22 mrt 2009: Laufen bis es nicht mehr geht, und gehen bis es wieder läuft.
* 22 mrt 2009: Limburgs Zwaarste 21/03/2009
* 15 mrt 2009: Trail L'Elchertoise Nobressart
* 11 mrt 2009: Kustpad etappe 2: kameraadjes en cameraatje, simpel!
* 9 mrt 2009: 6-uur van La Gorgue
* 5 mrt 2009: TransGranCanaria
* 4 mrt 2009: Zes uur van Stein.
* 4 mrt 2009: Galgenberg maraton: verloren van een kleuter.
* 4 mrt 2009: Jeugdige overmoed?
* Februari
* Januari
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2009
 
Limburgs zwaarste  - 21 maart 2009
 
Misschien ben ik als onervaren ultraloper niet direct de juiste man op de juiste plek om een verslagje te schrijven over Limburgs zwaarste. Maar meerdere factoren droegen ertoe bij dat ik hier op gezegende leeftijd de allermooiste loopervaring van mijn leven mocht optekenen ! En die voldoening wil ik wel even delen.
Enerzijds was dit pas mijn  derde Ultra (twee dit jaar) en anderzijds waren er een aantal rampjaren aan voorafgegaan . Een chronisch pubisletsel (door overtraining lees het proberen volgen van mijn snelle broer Edwin  tien jaar geleden ), klierkoorts, de ziekte van Lyme , zwaar moto-ongeval met driedubbele schedelbreuk en  anderhalf jaar chronische vermoeidheid tot gevolg...
Tot zover het rampscenario . Dankzij mijn zoon (toen 13) ben ik twee jaar geleden met hem terug wat cols (mijn eerste liefde) gaan opfietsen waardoor stilaan de conditie en de energie terugkwam. En ook de goesting om eindelijk eens terug meer te gaan lopen. Alhoewel ik mezelf al jaren voorloog dat 10 km lopen ook heel bevredigend kan zijn droomde ik in stilte van Ultras bij de geweldige verhalen van Edwin. Ik draaide de knop om in september 2008 door volgende gedachte: als ik al die pech kan overleven kan ik ook een dag aan één stuk lopen . Limburgs Zwaarste leek me dus een mooie uitdaging en binnen de 10 uur moest me dit lukken hield ik mezelf voor.
Met een tachtigtal nemen we breedlachend de start om halfnegen’s morgens richting Brunssumheide , een tot nu voor mij onbekend mooi stuk natuur waar we de eerste kleine heuveltjes voor de voeten krijgen . Goed als opwarming voor later op de dag. De zon is van de partij en maakt alles nog een stuk mooier. Zo gaat het vlotjes naar de trappen van Landgraaf , op de plaatselijk steenkoolterril. Na de afdaling verschiet ik mij een hoedje als Edwin mij, na een kleine wegvergissing van zijn kant, plots grappend inhaalt en beweert dat ik goed bezig ben. Op dat moment besef ik echter al dat ik een stuk boven mijn stand bezig ben. Maar geef toe, wie kan er echt traag starten als je een week amper gelopen hebt ? Na met een man of acht een extra heuvel beklommen te hebben door foutlopen (het zou niet de laatste keer zijn), beslis ik wijselijk om een versnelling terug te schakelen . Ik doe geen enkele moeite om het groepje te volgen en zie Edwin en de snelleren langzaam van me wegkruipen. Ik zoek zelf mijn weg wel vanaf nu , en zo heb ik het graag : the lonely cowboy, eeuh runner….
Het duurt toch nog een hele tijd eer men mij begint te passeren . Het is al voorbij het Eyserbos waarna ik dan ook nog eens ,door deze vlotte jongens even te goed in het vizier te houden , met een omweg richting Gulpen loop. Even geen lintjes meer , maar “de hoop” van Gulpen zorgt gelukkig voor een gemakkelijke orientatie . Daar wordt het voor het eerst effe echt moeilijk en geven bepaalde spieren aan dat ze zin hebben in kramp . Dus ik doe het rustigaan met wat meer wandelmeters en goed drinken en zo lukken de volgende heuvels toch weer wonderwel. Na de Keutenberg komt er me weer een groepje op de hals gevallen . Echt snel gaan ze ook niet meer maar ik kies er toch voor om mijn eigen zeer gematigde tempo aan te houden . In Valkenburg wordt het weer even extra meters lopen want ik mis de pijl naar het sprookjesbos . Rechtsomkeer met een loopcollega  en ja, de lintjes hangen er inderdaad, maar de hallucinaties beginnen natuurlijk stilaan toe te nemen gezien het aantal uren dat we al te been zijn…Later horen we dat er op dat punt toch een aantal mensen , bewust of onbewust dat bergje gemist hebben .
Blijkbaar waren er dit jaar veel lintjes verwijderd door vervelende mensen , die vast zitten in hun eigen negativiteit. Want je moet al een vrij zieke geest hebben en slecht in je vel zitten om dergelijk idiote streken uit te halen . Tot daar een kleine psychologische evaluatie. Therapie kan misschien nog helpen voor deze groep.  

Na Valkenburg nog wat klimwerk richting Klimmen, what’s in a name… Het ergste zit er nu op en de bevoorraders aldaar hoor ik graag zeggen dat het de laatste 10 km grotendeels vlak is. Terwijl ik lekker aan ’t eten ben komt Henk  Sipers ook tot bij me. Na een puddinkje vertrek ik iets voor hem omdat mijn benen nu toch serieus aan’t slabakken zijn en kramp niet veraf is. Henk zal me wel vlug te pakken hebben is mijn idee. Maar dat gebeurt niet: ik krijg de knop nog omgedraaid en wandel amper dat laatste stuk .
Plots schieten mij de tranen in de ogen wanneer ik weer besef dat ik drie jaar geleden nipt aan de dood ontsnapte en nu dit nog allemaal mag meemaken.  In 8u32 min arriveer ik redelijk geradbraakt maar met een ongelofelijk goed gevoel bij de sporthal, liefst anderhalf uur sneller dan ik verwacht had. En dit met meer rustdagen dan loopdagen als voorbereiding en een weekgemiddelde van amper 60 km …. Was het de schoonheid van de natuur of de limburgse vlaai bij de bevoorrading die me vooruit brandden ? Of heb ik op mijn oude dag na die lange inaktiviteit toch nog wat groeimarge. Wie zal het zeggen . Dit wordt in elk geval nog weken nagenieten van deze loop, mede door de ongeveer 150 fotos die ik onderweg nog gemaakt heb van alles mooie plekjes.

Edwin was hier al voor de derde keer (op drie) van de partij en vanaf nu begrijp ik ook waarom hij er telkens weer bij wil zijn. Een organisatie als deze kom je immers echt nergens tegen . Een prachtig natuurparcours over de Zuidlimburgse heuvels , bevoorradingen die tot in de puntjes verzorgd zijn (met oa Limburgse vlaai a volonté , wat wil een geboren limburger meer !! ) , als aandenken een gepersonaliseerde handdoek met uw naam erop en nog een geplastificeerde plakette met de eindtijd en enkele aktiefotoos van jezelf tijdens de loop.

Willem tracht deze prachtige loop te beperken tot een 100-tal deelnemers, en dat is wel goed zo, het draagt alleen maar bij aan de gezelligheid . En de kleinschaligheid vind ik één van de grote charmes.
Een geweldige dankuwel voor Willem en zijn hele team en ik hoop gewoon dat ik de komende jaren heel mag blijven en nog vaak naar Limburg kan terugkomen !!
 
Luc Lenaerts   

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
28/03/2009 De Konigforst marathon

Vrijdag 27-03-2009, om de spits en drukte te vermijden vertrek ik vandaag al richting Duitsland. We zijn weer eens vertrokken voor het zoveelste loopavontuur. Onderweg nog in Belgie stop ik even om te plassen.

Er staat een lifter die richting Frankfurt moet en ik neem hem mee, hij lijkt erg op Bob Marley. Ook zijn hondje mag mee en krijgt een hele achterbank voor hem alleen. Terwijl het hondje in mijn achterbank putjes probeert te graven doen wij een gezellige babbel. Het was een mix Croatisch, Vlaams en Engels...in feite verstonden we niet veel van elkaar.

Volgens mij denkt die lifter nu dat ik al eens 24 lopers gezien heb die een rondje liepen en dat ik een marathon ga saboteren in Duitsland. Van hem begreep ik dat hij een bandje heeft (zal wel reggae zijn) en dat hij wil optreden in Gent met een bende dansende biggen... er zal wel ergens iets van waar zijn.

We rijden voorbij Heerlen en ik herken enkele heuvels van verleden week 'limburg zwaarste' , ook Simpelveld heeft een afrit gekregen. Een beetje voor Keulen zet ik de lifter af en krijg wat jeuk in mijn haar. Een geluk is mijn haar zo kort dat beestjes er hun niet kunnen aan vasthouden. Mijn achterbank is gelukkig nog proper en de rit gaat verder.

Aangekomen in Bergisch- Gladbach, een stukje voorbij Keulen. Hier gaat morgen de Konigforst Marathon van start. De inschrijving verloopt heel vlotjes, ik ben dan ook de enige in een grote zaal. 500 meter verder is er plaats op een parking naast het gebouw van de Polizei. Hier breng ik de nacht door, veiliger kan toch niet?

Nog wat lezen in het boek van 'ultramarathon' , wat sudoku's oplossen, nadenken over het leven en tijd om onder de slaapzak te kruipen.

Zaterdag 28-03-2009,

Pas om 10u wekt het daglicht mij, al gauw is al het daglicht weg en krijgen we een goed onweer. Hagelbuien lijken wel door mijn dak te willen, hopelijk krijgen we tijdens de marathon beter weer. Ik lees nog wat en eet een ontbijtkoekje. De parking begint zich stillaan te vullen en het weer blijft heel wisselvallig. Bij het omkleden kijk ik naar mijn tenen en zie dat er bijna evenveel zwarte nagels dan gewone zijn... Het aantal tenen klopt nog wel.

Om 5 voor twee begeef ik me naar de start. Ergens midden in het pak, echt heel veel lopers zijn er niet voor de marathon. De halve marathon gaat ook van start met ons en als hun wedstrijd erop zit doen wij hetzelfde rondje nog eens over. We lopen met een startnummer met ingebouwde chip en de tijd begint pas te lopen vanals we over de meet lopen. Een geluk, we moeten door twee registratiepoorten en de opstopping zorgt al voor 1'30" vertraging.

Het weer zit ondertussen mee, mijn doel is vandaag gewoon rustig lopen.
Geen idee of het hier begop gaat, geen idee waar we gaan lopen. De eerste kilometer lopen we naast een redelijk drukke baan maar al gauw draaien we het bos in. Alles is goed beloopbaar en ook in het bos krijgen we lange stukken asvalt.

Elke 5km bevoorrading, als sportdrank geven ze een soort rood spul, volgens mij granadine met heel veel water. Het spul is nog warm ook en het is even wennen. Terwijl andere lopers al goed adem happen kan ik nog rustig langst de neus ademhalen. Het loopt eigenlijk heel vlotjes.

Een loper voor mij heeft een dikke regenjas aan, onder zijn pet springen de druppels zweet alsof er een lek in zijn hoofd zit. Het is wel genieten eigenlijk, de bossen zijn mooi en we krijgen enorm veel zuurstof. Ook het weer blijft nog altijd meezitten en af en toe krijgen we zelf een straaltje zon.

Na 15km toch even wat versnellen met een loper van de halve en zo kom ik al gauw twee andere Belgen tegen. Even vertragen en Frank Meert uit Vilvoorde loopt met me mee. We versnellen tot een aangenaam tempo en kunnen het al pratend goed vinden. Ook Frank heeft al heel wat op zijn palmares staan en door te vertellen vliegen de kilometers voorbij.

Halfweg komen we door op 1u47' en we voelen ons nog kiplekker. Voor mij is het tempo iets te hoog maar met wat doorbijten gaat het toch wel vlot om het aan te houden. We blijven maar lopers inhalen die hun krachten al verspeeld hebben in de eerste helft. Nooit ging een marathon sneller voorbij als deze, voor we het weten zitten we aan km 35, dan begint het te regenen , na 3u lopen kan het ons niet veel meer schelen.

Toch pakt de koude een beetje op onze spieren en nemen we ene klein beetje gas terug, de voorlaatste kilometer nog even doorbijten op een stukje bergop, het brugje onder en we zijn er. Fris als een hoentje (misschien wat overdreven) komen we over de meet. 3u29'19" , een mooie tijd, een negatieve split van 5 minuten (tweede helft sneller dan de eerste). 35ste plaats in het algemeen klassement en een zesde plaats in mijn categorie, meer kon ik niet wensen.

Bedankt Frank, door samen te lopen gingen de saaie lange stukken waarschijnlijk heel wat beter. Het was een mooie marathon, niet te zwaar, glooiend parcours. De bevoorrading was niet slecht maar kon toch ook beter.
Nog even uitlopen, de benen voelen niet vermoeid en we zullen weer snel terug lopen.

Op de weg terug stop ik in Leuven voor een goed pak frit met mayonaise. Nu terug de kalenders afschuimen voor de volgende uitdaging.

Paul Van Hiel

 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Trail Bullygeois des Poilus: “Un jour sans” in de hel van het Noorden

Voor de meesten is het noorden van Frankrijk een streek om niet snel bij stil te staan. En wie wel eens over snelweg via Lille naar Parijs is gereden, zal ook niet snel op het idee komen deze streek te bezoeken. Dat het noorden van Frankrijk ook een aantrekkelijke kant heeft, blijkt wel uit een wedstrijd als de trail bullygeois des Poilus met start en finish in het plaatsje Bully les Mines, vlakbij Lens.

Op 15 maart dus in de vroege ochtend op weg. Om 7 uur komen we aan bij de sporthal in Bully les Mines. Het menu voor vandaag is uiterst gevarieerd; 54 km door bossen over weilanden en velden, en als het echt niet anders kan soms een stukje asfalt, het geheel op smaak gebracht met stenen, modder, plakkerige klei, wortels en 1300 (soms hele steile) hoogte meters; smullen dus.

Bij de start komen we de 2 andere Nederlanders aan de start tegen, Bas de Bruin en Linda Valent. Na een, grotendeels onverstaanbare, briefing door een piepende megafoon worden we om 8 uur op pad gestuurd. Er zijn zelfs lopers die nordic walking stokken in hun rugzak hebben, dat belooft!.

De eerste kilometers zijn gemakkelijk en verhard, na 3 km passeren we een dorpje en duiken we de bossen en de velden in. In het begin valt het allemaal wel mee, lichte stijgingen door de bossen en soms door velden, na ongeveer een uur bereik ik de eerste verzorgingspost op 10 km.

Het landschap is in deze streek zeker de moeite waard. Enig probleem is dat mijn maag er vandaag niet zo’n zin in heeft. Door een rustig tempo aan te houden hoop ik maar dat het over gaat. Op weg naar de tweede verzorgingspost op 21 km wordt het parcours zwaarder; de klimmen en afdalingen steiler en ook de ondergrond lastiger. Als ik een steile afdaling over een smal pad inschiet besluit even later ook een groepje mountainbikers dit pad te kiezen. Om geen fiets met berijder in mijn nek te krijgen besluit ik wijselijk om ze te laten passeren.

Op weg naar de derde verzorgingpost op 32 km passeren we een lang open stuk door de velden, het lente zonnetje zorgt er voor dat er ook op dit vlakke stuk gezweten wordt, toch is dit een stukje om even te herstellen.

Rond 35 km wordt het weer zwaarder pittige, stijgingen en afdalingen die natuurlijk nog wat moeilijker zijn door de klei wortels en stenen, dat hoort nou eenmaal bij een trail run.

Na een lang stuk vals plat rond de veertigste kilometer vindt mijn maag het genoeg en komt er een hele lading uit. Voordeel is dat ik nu geen last meer heb van mijn maag, klein nadeel is dat ik helemaal leeg ben, vanaf hier lijkt het voor mij meer een trailwandeling dan een trailrun,
Vooral de laatste zware klim, naar de Notre dame de Lorette lijkt haast een onneembare hindernis. Het uitzicht op deze heuvel maakt echter veel goed. Dat dit punt van strategisch belang was in de eerste wereld oorlog blijkt we uit het oorlogskerkhof en monument op deze heuvel.

In de afdaling naar de laatste verzorging op 47 km wordt ik aangespoord door een loper die me inhaalt aan te pikken. Als snel moet ik hem weer laten gaan, ik heb vandaag echt een ‘jour sans’, zoals dat in wielertermen wel eens genoemd wordt.

Een paar kilometer na de laatste verzorgingpost komen we op bekend terrein, hier liepen we vanmorgen ook!, omdat ik weet dat de laatste kilometers dezelfde zijn als de laatste, denk ik dat het dezelfde weg terug is…………. Niet dus…. We krijgen eerst nog een hele toeristische tour door het dorp. Overigen bleek dit later amper een kilometer te zijn, maar op deze ‘jour sans’ met de finish in zicht lijkt het eindeloos. Uiteindelijk kom ik toch op de laatste kilometers en over de finish.

Deze trail Bullygeois des Poilus is onder Nederlanders en Belgen niet zo bekend (hoewel de eerste editie werd gewonnen door Wouter Hamelinck en deze keer bij de dames door Linda Valent), maar toch zeer zeker de moeite waard. Voor het luttele bedrag van € 14, - krijg je hier een schitterende loop van 54 km, met 4 rijkelijk voorziene verzorgingsposten en een functioneel hardloop T-shirt. En zo ver is het niet, vanuit Bergen op Zoom 2 uur rijden. Wellicht een aanrader voor de trail liefhebbers in 2010!

Jean-Antoin van de Rijzen
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
You are definitely gonna make it!!! Achteraf herinner je je altijd iets dat je het gevoel geeft: 'dat heeft me door het moeilijkste moment heen geholpen'. Je bent er van overtuigd dat het zonder dat ogenschijnlijk onbetekenende voorval wel eens heel anders had kunnen aflopen. Tijdens de Connemara ultra was het deze aanmoediging van een Engelse deelnemer die me er weer bovenop hielp toen ik het na zo'n vier en een half uur lopen eventjes te moeilijk had om de nog resterende 20 km onder ogen te kunnen zien.
Al een paar dagen was ik flink verkouden. Als test voor wat ik aankon heb ik op woensdag wat intervallen op de baan gedaan en op donderdag een duurloopje van een uur. Dat ging prima, maar de verkoudheid werd er niet minder door. Als ik me maar even inspande brak het zweet me uit, maar de koortsthermometer gaf geen verhoging aan. Geen aanleiding dus om van de reisplannen af te zien. Na een oponthoud van vier uur door mist op het vliegveld van Dublin (waar ik moest overstappen op een lokale vlucht) bereikte ik zaterdag aan het eind van de middag Galway. Na inchecken in het hotel ben ik meteen op zoek gegaan naar het Mariott hotel ter plaatse waar de startbescheiden opgehaald moesten worden. Volgens het plattegrondje dat ik had was dat zo'n 3 km vanaf het hotel waar ik logeerde, dus om taxikosten uit te sparen besloot ik om te gaan lopen. Maar het lukte mij om te verdwalen met als gevolg dat ik meer dan een uur heb lopen zoeken. Uiteindelijk toch maar in een taxi gestapt, waarna natuurlijk bleek dat ik vlak bij mijn bestemming was.
De volgende ochtend ben ik om half zes opgestaan. Zo vroeg kun je in een hotel niet ontbijten, dus had ik mijn eigen ontbijt van huis uit meegenomen: koeken met rozijnen, vruchtensap, bekertjes yoghurt met muesli. Vervolgens met de taxi naar het nog geheel verlaten Cathedral car park waar ik als eerste arriveerde. Geleidelijk arriveerden er meer en meer auto's en taxi's waar ultralopers uit stapten. Om kwart voor zeven arriveerden er twee bussen die ons via het dorpje Oughterard naar Maam Cross brachten, een gehucht aan de rand van het Connemara natuurreservaat. Het beloofde een mooie dag te worden, de zon scheen uitbundig en overal stonden de narcissen en bremstruiken in bloei. In het Peacockes Hotel was een omkleedruimte ingericht. Hier kregen we om exact kwart over acht een verplichte 'Pre race briefing', die er vooral op neer kwam dat ons verteld werd dat we vier keer rechtsaf moesten gaan. Om 8:40 gingen we de bus weer in die ons naar het 1 km verder gelegen startpunt bracht. Geen startlijn, geen spandoek, geen markering, niets. Geen idee hoe de organisatie wist dat er precies op dat punt gestart moest worden.
Om negen uur toeterde het startsignaal en daar gingen de ongeveer honderd ultralopers op weg. We liepen eerst een kilometer terug naar Maam Cross en gingen daar rechtsaf, richting Clifden. De volgende 11 mijl liepen we over de druk bereden N59. Aan de rechterkant van de weg blijven lopen was het devies, want de auto's rijden er inderdaad links en wijken vaak pas op het laatste moment uit. En uitkijken voor de kattenogen die zo'n vijf centimeter uit het wegdek omhoog steken. Halverwege passeerden de bussen die de marathonlopers naar hun startpunt 21 km verderop brachten. Het was een nogal saai stuk, wat goedgemaakt werd door het mooie uitzicht op de 700 meter hoge Maumturk Mountain ridge rechts van ons. Pas nadat we rechtsaf geslagen waren op de R344 begon het mooi te worden. Veel minder verkeer en een fantastisch uitzicht op de Twelve Pins en het langgerekte Lough Inagh aan de voet daarvan. Inmiddels was de groep helemaal uit elkaar geslagen en was je alleen in de weidsheid van het landschap. Er kwamen vanuit het Noorden lage wolken opzetten, de wind trok aan en de top van de Bencorr verdween in de wolken. Het werd kouder, maar het bleef droog. Op 13 mijl passeerden we het startpunt van de marathon. Het leek een verlaten slagveld bezaaid met weggeworpen kledingstukken en waterflesjes. Daar midden in stond een rij portable toiletten het landschap te ontsieren. De afstandmarkering sprong terug van 13 naar 1. Vanaf nu was er na elke drie mijl een waterpost, daarvoor was dat elke vijf mijl. Het zijn ook echt waterposten, alleen 30 cc flesjes met water. Alle respect trouwens voor de vrijwilligers die uren lang in het desolate landschap de wind moesten trotseren. Gelukkig had ik een rugzak met proviand bij me, want ik had niet zoals veel anderen in Maam Cross mijn eigen spullen in de bakken gedeponeerd die naar de verzorgingsposten werden gebracht. Toch ging het water me op den duur tegen staan. Een nog ongeopende fles Cola die op één van de tafels was achtergelaten bracht redding.
Er volgde nu een lang vlak stuk met wind tegen. De grijze wolken begonnen echter weer open te breken. Echt Ierland, het weer verandert met het uur. Bij sommige posten heb ik wat langer stilgestaan en een praatje gemaakt. Ging ik nu al vermoeidheid voelen? De bandjes van de rugzak begonnen te schuren. Ineens liep het niet zo lekker meer. 21 mijl: weer rechtsaf, richting Leenaun. Zowaar een echt plaatsje met echte huizen. Het ligt aan een uitloper van de Atlantische oceaan, een soort fjord. In Leenaun was het startpunt van de halve marathon. Dat betekende dat voor ons de marathonafstand er nu op zat. Ik ben vergeten te klokken, maar ik schat dat ik er ongeveer vier en een half uur over gedaan heb. Vlak vóór Leenaun ben ik voor de eerste keer gaan wandelen. Ik voelde me niet best. De krachten begonnen weg te ebben. Dat was het moment waarop de gevleugelde kreet waar ik dit verslag mee begon tot mij gesproken werd. Ik realiseerde me toen dat het tijdens een ultra helemaal niet zo erg is om afwisselend te lopen en stukjes te wandelen. Het kan zelfs gepland en functioneel zijn. In Leenaun weer rechtsaf, de R338 richting Maum. Joyce Country heet het daar en die naam klopt helemaal. De zon straalde en met de wind in de rug was het heerlijk lopen/wandelen/lopen. Vlak na Leenaun, rond 24 mijl, kregen we de eerste echte klim voor de kiezen. Die heb ik fluitend gewandeld. Maar ik kreeg er steeds meer lol in, want ik wist nu dat ik het zou halen. Zeven uur, zeven en een half uur? Ach, het maakte niet uit. Het landschap werd minder ruig, groene weitjes met schapen, kleine meertjes, boerderijtjes. Ik haalde steeds meer marathonlopers in. Rechtsaf bij Maum. Nog zeven kilometer! De beruchte 'Hell of the West' doemde op. Een flinke stijging gedurende twee mijl. Aanvankelijk wandelend tussen veel achtergebleven marathonlopers. Later zowaar weer harder lopend. Vanaf het hoogste punt zag ik in de verte het torentje van het Peacockes hotel al liggen. Nu alleen nog maar afdalen en mijn eerste ultra zit er op! Na 63,3 km passeerde ik de finish in een wat mij betreft best wel acceptabele tijd van 6:48:48.
Zwaar? Vreemd genoeg viel het wel mee. Eigenlijk heb ik na diverse marathons die ik in een hoger en constant tempo gelopen heb veel erger 'stuk' gezeten. De zwaarte van een ultra als deze is vooral psychisch. Als het lukt om tot het eind toe je motivatie vast te houden dan gaat het lukken. Het is dus een oefening in wilskracht en doorzetten! Ultralopen blijkt een totaal andere tak van sport te zijn dan 'hardlopen' met als beoogd doel zo snel mogelijk een finish te halen. Snelheid moet je uit je hoofd zetten. Ook niet denken aan de afstand die er nog moet worden gegaan. Rustig blijven als de krachten beginnen op te raken. Niet op je horloge kijken, maar om je heen kijken en genieten van de omgeving. Een praatje maken met de mensen op de drankposten of collega lopers. Ergens ligt een finishlijn en daar ga je altijd komen zolang je maar in beweging blijft en je bewust blijft van je motief.

André Boom
(weblog: http://www.boomathome.net/lopen/index.htm)

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]