Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
* December
* 28 dec 2009: 19 december Decke Tönnes
* 28 dec 2009: 12 december Eisweinlauf
* 26 dec 2009: 5 december K en C Loop Zwolle
* 26 dec 2009: Avontuur in de Eifel
* 26 dec 2009: OSO: “Mijn jaarlijkse pak slaag is weer binnen”
* 23 dec 2009: K en C loop Bergen op Zoom
* 10 dec 2009: ‘T is (voor) niks marathon Geldrop
* 9 dec 2009: Curacao HBN Law Marathon
* 8 dec 2009: K en C loop Oisterwijk
* 4 dec 2009: Penang Bridge International Marathon
* 4 dec 2009: K en C loop Rotterdam
* 4 dec 2009: Zuiderzeemarathon Urk-Zwolle
* 2 dec 2009: Olne-Spa-Olne: ultra-nummer 100 voor Henk Sipers
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2009
 
Krot…………………waar?

Het leek een veelbelovende dag te worden daar in Geldrop.
Een gratis marathon volledig in de natuur, wat moet ne mensch, recreant zijnde,nog meer hebben.
Het werd iets om naar uit te kijken te meer omdat op de inschrijvingslijst de naam van Luc Krotwaar stond. In mijn ogen de grootste der groten onder de bescheidenen van aard. Een eer om naast zo’n man aan de start te staan, zij aan zij ontspannen zoals recreanten moeten zijn.
Want zo is het ook, in de laatste berichten die ik las over ’s mans doelen bleek dat het toppresteren stilaan aan hem voorbijgaat en dat hij zich op ontspannende wijze wil bezighouden. Het lichaam niet meer slopen en toch nog degelijke resultaten lopen. Net als ik, vandaar onzer beiden namen op deze bescheiden natuurloop.
Nadat ik enkele weken geleden de marathoncross van Kasterlee had uitgeploeterd, had ik de smaak te pakken en hunkerde ik naar meer van die vetzakkerij. De lovende commentaren die ik hoorde en las trokken me over de streep om Geldorps schoonheid al zwetend te aanschouwen.
De eerste ontgoocheling liep ik al snel op. Aan de start…. geen Krot………….waar te nemen. Zou hij ingeschreven hebben op een andere afstand? Zou hij een bescheiden marathongroepje begeleiden? Zou hij net als ik de deelnemerslijst gelezen hebben, en uit schrik om de titel der recreanten te verliezen, hebben afgezegd? Wie zal het zeggen?

Net voor de wedstrijd kregen we een laatste stand van zaken over de omloop. Het zou de zwaartse editie der edities worden, smeer je benen maar in, doe je zwemvliezen maar aan. Er werd gewaarschuwd voor overstromingen, waterpartijen, modderbaden en slijkstorten.
Geen probleem voor diegenen die Kasterlee hadden overleefd. Wij zijn wat gewoon, niets kan ons raken, wij zij gelouterd en gehard. We hebben al voor hetere vuren gestaan en onze sloefen in menig ander winterwedstrijdje in de modder gedompeld. Laat maar komen die drek.
En daar was ontgoocheling nummer twee. Na een kilometer of vijftien maakte de begeleidende fiester, want ik liep blijkbaar op de eerste plaats, gewag van komende blubber. Tot dan liep ik op biljartvlakke bospaden, waar menig biljarter een bal had laten op vallen en in een dronken bui met zijn keu door het laken had gepord. Hier zijn we dan, we zijn er klaar voor. De benen snakken er naar. Groot was de verontwaardiging van de fietser en mezelf toen we merkten dat het beloofde slijk op één of andere manier verdwenen was. Hadden de slijkkabouters die tal van mooie zwammen en andere wonderbaarlijke soorten stoeldingen bewoonden zich er mee beziggehouden? Of had een organiserend lid in een vlaag van compassie ‘s nachts de aftrekker beroerd en met de petzl op het hoofd het risico op tennisellebogen en aftrekpolsen genomen? Het was een raadsel dat we nooit zouden kunnen oplossen, hallelujah voor de wonderbaarlijke natuur!
Aan dertig was het dan zover. Eén of andere boer had het gewaagd om met zijn grote tractor/pikdoorser/maisverzwelger of ander landbouwwerktuig zijn velden te molesteren. In een poging om daar te geraken had ie het pad waar wij mochten over struinen relatief hard aangepakt. Ja, ja, die noeste veenbewoners, ze zien naar niets. Een stuk van vijfhonderd meter werd iets minder vlot beloopbaar en brak het tempo. Daarna vond ik dan ook dat tempo niet meer terug. De volgende vier kilometer liep ik door prachtige bossen met een kronkelend bospaadje, een streepje modder en regelmatig een putje. Dit gecombineerd met opkomende vermoeidheid, want ook recreatief lopen blijkt vermoeiend te zijn, maakte het voor mij in de epiloog van dit gebeuren niet gemakkelijk. Komt daar nog bij dat ik in de laatste twee kilometers nog meer tempo moest terugschroeven vanwege een koets met een hitsig paard en een nog histigere koetsierster die vervaarlijk met haar zweepje in het rond sloeg in een vlaag van sadomasochisme, precies of we doen onzelf nog niet genoeg aan, roepend dat we in de weg liepen en haar zondags ritje aan het verkloten waren. O wee, die verdomde joggers!
De begeleidende fietser raakte in een zware woordenwisseling met haar en ik keek het met lede ogen aan om dan uiteindelijk aan mevrouw de paardentemster smekend te vragen of ik alstublieft mocht passeren teneinde aan de finish te geraken, liefst voor Krotwaar, moest ie Houdinigewijs toch nog verschijnen. De permissie werd gegeven, de fietser verontschuldigde zich aan mij, wat helemaal niet nodig was.

Twee uur en vierenveertig minuten had ik nodig om dit prachtig stukje natuur te doorkruisen en te aanschouwen.
In zijn soort een prachtige tweeenveertig kilometer. Een aanrader voor iedereen die in een heel mooi kader wil sporten. Gratis en voor niks lopen in een goed georganiseerde marathon, duidelijk bewegwijzerd, warme douches en gezellige sfeer. Tot in de puntjes in orde.
Na de wedstrijd werd ons de kans geboden, teneinde dit evenement in stand te houden, om een centje in een spaarvarken te stoppen, wat we dan ook met veel plezier gedaan hebben, want zulke initiatieven mogen nooit of te nimmer verloren gaan.
Géne krot…….waar of ni!

Marc Papanikitas
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Herfst Ultraloop 10 oktober Berg en Dal

Mij valt op dat er een hoop dingen zijn die je jaren later nog tot in de kleinste details kunt herinneren. Gelukkig zijn dit meestal heel belangrijke dingen. Zo kan ik mij tot in het kleinste detail de eerste ontmoeting met mijn echtgenote en de geboorte van mijn kinderen herinneren. Vreemd genoeg kan ik mij ook de details van mijn eerste ultraloop herinneren. Normaal zou ik hier meteen een kwinkslag in de trant van:”dat was ook geen kunst: want het was maar 44,5 kilometer”, aan toevoegen. Dat is echter onzin want ik kan mij met name nog alles van vóór de start herinneren. De kantine van de voetbalclub, precies de kleding die iedere loper aanhad, zelfs het aantal beschuiten met muisjes waarop getrakteerd werd. Het is eigenlijk best wel beangstigend dat dit soort zinloze informatie nog steeds in mijn hoofd zit terwijl ik regelmatig belangrijke afspraken vergeet. Gelukkig kan ik mij niet het precieze aantal muisjes herinneren dat op die beschuiten zat. Dus waarschijnlijk is er nog hoop voor mij.

Wat ik mij ook heel goed herinner is dat daar een loper stond die behoorlijk aanwezig was. Dat kwam enerzijds door zij hele verschijning, kilootje of 100, 195 centimeter lang en een markant hoofd, maar ook door wat hij daar stond te vertellen. Hij stond daar een hele becijfering te maken over de afstand die hij met een snelheid van 12 km/h moest rennen om vervolgens de rest van de wedstrijd binnen de maximale tijd te kunnen wándelen. De berekening kon ik volgen, het waarom hiervan echter niet. Sterker nog ik had meteen mijn oordeel klaar, en terecht; je komt om te lopen dat wil zeggen: verstand op oneindig en zo snel mogelijk zorgen dat je aan de finish bent.

Tijdens het lopen zag ik hem inderdaad wandelen. Dat wandelen ging trouwens wel erg hard. Bovendien verbaasde het mij dat hij onderweg continu foto’s aan het maken was. Toen ik later de uitslag kreeg zag ik dat hij het loopje precies in de beschikbare tijd gedaan had. Bij mijn volgende ultraloop kwam ik weer diezelfde kerel tegen, sterker nog, hij organiseerde hem .Uiteindelijk is dit de man geweest die er voor gezorgd heeft dat ik begrepen heb dat je op meer manieren dan alleen door zo hard mogelijk te gaan, van het lopen kunt genieten. Hierbij heb ik ook geleerd dat dit soms een heel bewuste keuze is en dus niet per definitie ingegeven wordt doordat je niet hard kúnt.

Dankzij de inspanningen van deze man stond ik dit najaar, nadat ik 5 dagen terug was uit Schotland voor de derde keer aan de start in Berg en Dal. Ik moet toegeven dat het thuisfront niet overdreven blij was dat ik weer voor dag en douw in de auto zat om een stukje te gaan rennen. Eigenlijk hadden ze nog wel een beetje gelijk ook. Maar dit is zo’n juweeltje van een loop dat ik er gewoon bij moest zijn. Zeker omdat de route hier uitgezet is door de LAT. Dat is een garantie voor mooie en perfect georganiseerde tochten. Ik weet trouwens nog steeds niet waar de afkorting LAT voor staat maar het zal ongetwijfeld iets zijn in de trant van Leuke Absoluutniettemissen Tochten.

Mijn doelstelling voor vandaag was absoluut helder: Genieten, Genieten en nog eens Genieten. De tekst achter op mijn startnummer: ”Tja Henk, het is weer zover. We hopen dat je snelwegen mijdt, de rotondes laat voor wat ze zijn, - ook al staat Ria B daar- en dat je dit keer probeert niet al te veel af te snijden. We wensen je alle succes.”, was ook heel helder. Ik wist dus wat mij te doen stond. Nu loop ik al lang genoeg om te weten dat ik loop zoals ik loop. Ook weer zo’n heerlijk kromme zin. Wat ik bedoel is ik begin gewoon te lopen en dat is soms rustig en soms een klein beetje minder rustig. Maar echt bewust heel rustig of iets sneller dat lukt niet. Het was absoluut niet de bedoeling maar ik zat hier na een paar kilometer als zevende of achtste te lopen. Als ik zag welke sterke lopers hier aan de start stonden, was dit een plaats waar ik absoluut niet thuis hoorde, maar ik had ook geen zin om een tijdje op een bankje te gaan zitten. Dus ben ik maar gewoon in mijn tempo van die dag doorgehobbeld en gaan genieten van het prachtige en uitdagende parkoers.

Ik ben nog steeds erg gecharmeerd van het concept van het mee mogen lopen met wandeltochten. Wat mij ook veel plezier doet is de vriendelijkheid van de wandelaars en het wederzijds respect tussen de wandelaars en de lopers. Steeds werd er vriendelijk gegroet en regelmatig wat one-liners uitgewisseld. Zo riepen twee wandelaars op een gegeven moment tegen mij dat heuvel-op de lopers niet echt veel sneller waren dan de wandelaars. Op dat moment voelde ik mij geroepen om de eer van de lopers te verdedigen. Verbaal ben ik hiervoor niet sterk genoeg dus moest ik overgaan tot daden. Gelukkig heb ik niet lang gas hoeven te geven, want ik lag meteen languit op de grond. Ieder jaar tijdens Berg en Dal ben ik een keer gevallen, dus deze traditie heb ik dit jaar ook weer in ere gehouden. Van de pijn die ik vervolgens aan mijn knie kreeg heb ik heel wat weken plezier gehad; kortom ik heb weer wat geleerd.

De andere traditie bij Berg en Dal is het verlopen. Ik had mij vast voorgenomen om dit jaar eens uit de band te springen en met deze traditie te breken. Uiteraard moeten dit soort ingrijpende veranderingen in je leven gedoseerd ingevoerd worden. Dus toen na een paar kilometer de eerste 10 lopers samen op zoek gingen naar een over het hoofd geziene pijl heb ik daar zonder gewetensbezwaren aan mee gedaan. Bij de eerste verzorgingspost ging ik toch weer als nummer 8 weg. Dus liep ik weer mooi mijn eigen tempo. Bij de grote post op kilometer 26 heb ik weer kunnen genieten van de optimale mix van cola, drop en boterhammen met jam. Eigenlijk had ik vanaf de vorige post tot hier heerlijk alleen lopen te genieten. Dit is zo goed bevallen dat ik hiermee ben door gegaan ben tot de extra post van Willem rond kilometer 33. Daar hoorde ik van Willem dat ik de 5e loper was die door kwam. Dit verbaasde mij zeker omdat ik vanaf kilometer 13 geen loper meer ingehaald had. Schijnbaar wilde men mijn rol van “verloper” overnemen. Ik wist dat dit punt redelijk kritiek was omdat ik dit in het eerste jaar gemist had nadat wij ons eerst gigantisch verlopen hadden en vervolgens in het zicht van deze post gekozen hadden voor de Ria Buiten Rotonde. Degene die wil weten wat ik met deze cryptische omschrijving bedoel adviseer ik om op zoek te gaan naar mijn verslag van de eerste editie. Vorige jaar kwam ik wel foutloos op deze post en heb daar toen over staan te pochen. Vervolgens verliep ik mij een paar honderd meter na deze post.

In de laatste 25 kilometer zitten eigenlijk weinig punten waar je je kunt verlopen. Het begon er dus naar uit te zien dat ik mijn doelstelling halen zou. Toen het De Duivelsberg op ging kreeg ik Jolanda Linschoten in het vizier die met erg soepele tred naar boven ging. Ook al ben ik niet bepaald gezegend met een soepele tred toch kwam ik bij haar in de buurt. Op dat moment maakte ik weer de klassieke fout om niet zelf op de pijlen te letten maar gewoon de loper voor mij te volgen. Vreemd genoeg had ik op een lange rechte weg het gevoel dat ik niet goed zat. Toen bij het volgende kruispunt de pijlen ontbraken kreeg ik dus de bevestiging dat dit gevoel terecht was. Ik zou inmiddels moeten weten dat je op dat moment maar één ding kunt doen en dat is terug naar het laatste punt waar pijlen stonden. Toch had ik het vermoeden dat ik gewoon parallel met de route aan het lopen was en dus door links te gaan weer goed zou komen. Dat dit gewoon stom is bleek wel op het volgende kruispunt. Kortom wij mochten nog verder terug.

De LAT had bij de vorige twee edities schitterend herfstweer geregeld. Dit waren ze dit jaar vergeten. Toch was het prima loopweer. Tot een kilometer of 5 voor de finish. Toen kregen we alles. Eerst een stevig onweer met mooie bliksem en harde donderklappen. Niet echt leuk als je op een open vlakte zit. Vervolgens begon het echt stevig te hagelen. En de laatste 3 kilometer begon het heel hard te regenen. Zo hard dat ik niets meer zag . Gelukkig was dit de weg terug naar het tennispark. Asfalt én bekend, zodat ik niet veel moeite had met het vinden van de weg. Pijltjes waren echt niet meer te zien. Wat ook niet te zien was waren de auto’s op de weg. Uiteraard hoef ik onder het lopen ook geen auto’s te zien maar ik stel het wel op prijs als zij mij zien. Dat het echt zeer slecht zicht was bleek wel bij de finish. Daar hoorde ik dat precies 33 seconden voor mij Lex de Boer binnen gekomen was. Ik had hem niet gezien terwijl hij nooit meer dan 100 meter voor mij gezeten heeft.

Ik was so wie so erg verbaasd dat ik nummer 4 was die binnen kwam. En die plaats op de ranglijst was dan ook de enige domper voor mij. De tijd (5:49:31) was voor een kleine 60 kilometer op een zwaar parkoers iets waar ik meer dan tevreden mee was. Maar vierde plaats terwijl een behoorlijk aantal lopers, die enige mate groter dan mij zijn, na mij op de uitslagenlijst staan kan mij niet echt bekoren. Ik kan er niet echt prat op gaan dat ik boven lopers als Jan, Mark, Wim en nog een paar echte lopers in een uitslag sta, terwijl ik weet dat zij gewoon een aanzienlijk stuk verder dan mij gelopen hebben. Ik kan mij trouwens geen een loper voorstellen die een op zo’n manier tot stand gekomen plaats in een uitslag op zijn palmares zou willen hebben. Daarom mogen ze voor mij stoppen met het opstellen van uitslagenlijsten van dit soort natuurlopen.

Toen ik binnen kwam ben ik even bij Willem en Annemarie gaan zitten evalueren. Ik was zo nat dat de lopers die binnenkwamen dachten dat daar de douche was. Na de echte douche werd het langzaam tijd om met alle aanwezige lopers plus een aantal speciaal voor die gelegenheid langsgekomen fans het glas te heffen op ultra/marathon nummer 1.000 van Willem. Eigenlijk heb ik nog steeds moeite om dit te kunnen begrijpen; je kunt allerlei rekensommetjes maken die uitkomen op het cijfer 1.000. Of het nu 10 maal 100, 50 maal 20, of 25 maal 40 is. Of omgekeerd. Het maak allemaal niets uit. Het is altijd het product van een aantal jaren en een aantal lopen per jaar. En welke combinatie je ook neemt, het blijft altijd erg veel maal erg veel. Kortom een zeer valide reden om iemand in het zonnetje te zetten en het glas te heffen. En dat hebben we ook met veel respect, bewondering en plezier gedaan. Ik weet alleen niet of Willem toen een becijfering gemaakt heeft hoeveel glazen hij kon drinken zodat hij precies binnen de tijdslimiet bleef.


Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
www.loopplezier.tk
home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Het was al weer 6 maanden geleden dat ik voor het laatst een (ultra)marathon had gelopen. Aangezien het aanbod op Curacao zeer beperkt is (1 marathon per 2 jaar) hebben Jacob en ik besloten dat we een loopje ergens anders in het gebied te zoeken, verschillende loopjes zijn de revue gepasseerd, de één was te lang de ander op het verkeerde moment, uiteindelijk viel ons oog op de Marabana, een marahon in Havana, wat naast de marathon natuurlijk ook een leuke bestemming is om eens rond te kijken.

Toen deze beslissing eenmaal genomen was moest natuurlijk de reis en inschrijving geregeld worden. Dit bleek toch niet zo simpel te zijn vanaf Curacao als gedacht en het zou dus geen weekend worden, maar een volle week, aangezien er geen andere verbinding beschikbaar is (vanaf Nederland kun je wel rechtstreeks). Onze vlucht vertrekt op dinsdag, waarna we een nachtje slapen op Jamaica en op woensdag het laatste stukje naar Havana vliegen. Een week later hetzelfde verhaal, op maandag vertrek vanaf Havana en op dinsdag terug op Curacao. Daarna kunnen we hotels gaan regelen, voor Cuba gaan we niet moeilijk doen en nemen we een pakket met stadstour, gids, transfers, inschrijving en alle andere zaken die nodig zijn, daar hoeven we ons nergens druk om te maken, ...oh ja toch, voor Cuba hebben we een visum nodig, geen probleem, even ophalen in Den Haag, is zo gepiept. Helaas is Den Haag ruim 8 uur vliegen hiervandaan en door ons werk kunnen we onze paspoorten niet missen, dus opsturen is geen optie. Gelukig brengt een visumburo uitkomst, we kunnen alles inscannen en doormailen en zo hebben we uiteindelijk ook dit rond.

Aangezien we nu dus ineens een week weg zijn moet ook het thuisfront nog overtuigd worden van het nut van deze trip, maar met een weekendje shoppen in Miami in het vooruitzicht zijn de dames snel om.

Dan moeten we nog overnachten op Jamaica, even op internet zoeken en de goedkope hotelletjes zijn zo gevonden, slechts 48 dollar per nacht, helaas komen er darna dusdanig extra kosten overheen voor transfers, ontbijt enz dat we nog even verder zoeken. Dan kom ik een all-inclusive aanbieding tegen met 50% korting, waardoor deze slechts 30 dollar per nacht duurder is dan alleen aan kamer, dat eten en drinken we er wel uit, dus boeken maar.

Het enige wat dan nog rest is trainen, helaas gaat dat niet al te goed en kom ik slechts tot 1 lange duurloop van 20 km en wat kortere trainingen, voor een goede tijd gaan we toch niet en uitlopen binnen de limiet van 5 uur zal wel lukken.

Dan is het eindelijk zover, op dinsdagmiddag pikt Jacob mij op en zonder problemen checken we in op de Air Jamaica vlucht naar Montego Bay. Op het vliegveld komen we een Antilliaanse loper tegen die we herkennen van de kortere wedstrijden hier op het eiland en hij blijkt samen met nog vier lopers hetzelfde doel te hebben, ook hij zal de marathon lopen en zijn vrienden de halve marathon. Na en kort vlucht van 75 minuten staan we dan op Jamaica, we gaan naar de bali waar we onze vouchers voor de transfers omwisselen en krijgen hier toch rare blikken als we zeggen dat we morgenochtend weer terug naar het vliegveld willen, "Yo man, your only one night in the Gran Palladium" waarop wij allen maar bevestigend kunnen antwoorden"en ons een "your crazy" oplevert. We zijn de enige twee in de bus en de chauffeur praat ons bij over het eiland en geeft ons tips wat we moeten gaan zien en doen op Jamaica, ook hij kijkt raar als we zeggen dat we slechts 1 nacht blijven. Wij beginnen te twijfelen aan het hotel, maar de cauffeur zegt dat het een prima plek is terwijl hij door het drukke, in onze ogen, ongeregelde verkeer zich een weg baant.

Bij het hotel aangekomen blijkt het de beste beslissing tot nu toe geweest te zijn om dit te boeken, in één woord geweldig, goede restaurants, een erg grote kamer met Jacuzzi en alle luxe die je maar kunt bedenken. Per electrische glofkar worden we naar onze kamer gebracht en meteen snappen we waarom iedereen ons voor gek verklaarde, hier moet je niet na één dag alweer vertrekken. We verheugen ons nu al op de terugreis, dan mogen we hier weer een nacht verblijven.

De volgende dag, na een uitgebreid ontbijt vertrekken we weer, ook nu loopt alles vlekkeloos en na een uurtje vliegen staan we op Cuba en zijn we 50 jaar terug in de tijd. Op het vliegveld moet iedereen apart in een hokje waar een douanebeamte wat vragen stelt over het doel van de reis enz. waarna hij een knop in drukte en je de deur aan de andere kant kunt openen, daar weer een aantal controles van bagage tot medisch, maar zonder enig probleem komen we overal door en zien we onze namen op een bordje staan, ook dit loopt dus gesmeerd, even geld wisselen, helaas hebben we dollars ipv euro's wat 10% extra belasting betekent bij het omwisselen, maar dat mag de pret niet drukken.

Op het vliegveld hadden we al veel oude vliegtuigen zien staan, op de weg rijden ook veel oude auto's uit de jaren 50 waarvan de meesten er als nieuw uitzien. Het hotel is in niks te vergelijken met dat van de avond ervoor, alles is simpel, maar het voldoet. Als we op onze kamer komen blijkt daar echter iets te zoemen, we zetten de airco uit en gaan op zoek wat het is, het komt ergens van onze kamer maar we kunnen het niet lokaliseren, nadat ook twee medewerkers van het hotel het niet hebben kunnen vinden vraag ik Jacob of hij zijn vibrator mischien aan heeft staan, waarop hij meteen nee zegt.......maar wel mijn electrische tandenborstel, als hij zijn koffer opent hebben we de boosdoener al snel te pakken, wij moeten lachen, de Cubanen lijken het niet zo grappig te vinden.

De dagen daarna doen we nog een stadstour, moeten we onze startnummers halen en lopen we een training van ruim 8 km op het strand. Op zaterdag is de pastaparty en daarna gaan we even liggen om 's avonds nog een paar borden pasta naar binnen te werken. Dan is het eindelijk zondagochtend en maken we ons klaar voor de marathon, geen twijfel over kleren, het is toch warm, een snel ontbijt en op naar de start waar het al aardig druk is. We geven onze rugzak aan onze gids die hier op ons zal wachten en gaan in het startvak staan, het is erg druk met ruim 3000 deelnemers op de verschillende afstanden. Allereerst mogen de gehandicapte sporters starten, enkele rolstoelen en mensen met 1 been die op krukken de halve marathon hinkelen. Wij mogen 5 minuten luisteren naar een opname van een toespraak, geen idee wie het is en verstaan doen we het ook niet, maar het zal ongetwijfeld over de revolutie gaan.

Om 7 uur mogen we starten, bij een frisse 23 graden beginnen we aan onze tocht van twee rondes door de stad. De eindtijd doet er niet echt toe, toch moet je ergens op vertrekken en mijn idee is om op het schema van 6 minuten per kilometer te vertrekken en aan het eind wat verval om rond de 4 uur 30 minuten uit te komen. Het begin is, zoals zo vaak, weer iets te snel (5:30 per km). De eerste 8 kilometer zijn vlak en lopen langs de zee, twee dagen geleden sloegen de golven hier nog over de kade, nu is de zee een stuk rustiger en kunnen we droog lopen.

Aangezien de temperatuur hier een graad of 5 lager is dan op Curacao loopt het heerlijk. Helaas is het de eerste ronde erg druk op het parcours. Veel lokale lopers lopen op blote voeten of op schoenen zonder enige demping of steun, als verwende westerse loper zou ik meteen blessures krijgen als ik dit zou doen.

Na 8 kilometer draaien we vanaf de kust de stad in en een kilometer later beginnen de heuvels, ze zijn niet erg hoog (44 meter) maar wel steil en er volgen er meerderen achter elkaar. Hier zakt het tempo dus ook wat in. Ongeveer 6 kilometer lang gaat het steil omhoog en naar beneden, darna gaat het over in vals plat en minder steile heuvel tot aan de finish.

De eerste ronde kom ik door in 1 uur 58 minuten, de temperatuur loopt op en met de heuvels die straks rond kilometer 30 weer gaan beginnen weet ik al dat en tijd binnen de 4 uur niet haalbaar is voor mij, ik laat het tempo zakken en ga over op het eerte plan, genieten. De halve marathon lopers zijn we nu kwijt en op de marthon zijn slechts iets van 200 man gestart, dus is het nu lekker rustig op het parcours, helaas is de stad inmiddels ontwaakt en neemt het verkeer ook behoorlijk toe, het parcours is goed afgezet en op iedere kruising staan meerdere agenten, toch loopt het niet prettig in de uitlaatgassen van al dit verkeer.

De verzorging is prima, iedere twee kilometer worden weer zakjes met water in sinaasappelsap aangereikt, normaal ben ik van mening dat je tijdens een marathon, zeker in de tropen, geen drankpost over moet slaan, nu waren er echter zoveel dat ik soms nog met een vol zakje alweer bij de volgende post passeerde.

Ik loop na 28 kilometer een stukje op met een Italiaan, veel praten is er niet bij ivm een taalprobleem, uiteindelijk raken we elkaar kwijt en even later loop ik naast een Duitser waarmee het praten wat makkelijker gaat, even later lopen we beide weer alleen en halen we elkaar regelmatig in. Zodra we de eerste heuvel beklimmen begin ik het toch zwaar te krijgen en besluit de steile hellingen op te wandelen. Ondanks het lage tempo zijn er niet veel lopers die mij voorbij gaan, sterker nog, ik haal nog steeds lopers in, het parcours is blijkbaar zwaarder dan menigeen gedacht heeft.

Ik loop voor de laatste keer langs het plein van de revolutie, Ché kijkt op ons neer en we lopen weer richting het oude centrum, nog slechts een kilometer of 5 te gaan. In het centrum is het alweer behoorlijk druk en blijkbaar is niet iedereen blij met dit evenement, mensen steken de straat over zonder op de lopers te letten. Na een laatste scherpe bocht naar rechts kom ik op het rechte stuk naar de finish, ik zie het Capitolio (replica van het Capitool) en de finishboog al staan. Jacob, die al binnen is, staat hier nog even aan te moedigen en dan is er de finish, 4 uur 24 minuten na de start.

We worden na de finish door een sportgebouw geloodst, waar we water, een medaille en een brok ijs krijgen, hier liggen ook een aantal lopers op brancards, het is er warm en vochtig en stinkt naar urine, ik loop hier zo snel mogelijk door om weer naar buiten in de frisse lucht te komen. Buiten staan tientallen halve marathonlopers te vragen om schoenen en shirtjes, als ik weer bij de finish ben wordt er voor de zoveelste keer door een lokale toploper een officieel Cubaans trainingspak of loopsetje aangeboden, we laten het zo en gaan terug naar het hotel.

De rest van de dag liggen we wat en bed en hangen wat aan de bar in het hotel waar we met enkele andere hotelgasten wat drinken om daarna gezamelijk te gaan eten. Het werd niet heel erg laat, maar was wel gezellig.

De volgende dag gaan we weer naar Jamaica, in het hotel eten we eerst van het buffet om vervolgens tot drie keer toe een steak te bestellen, die alle drie probleemloos weggewerkt worden. Tot besluit gaan we nog even langs het toetjesbuffet, na twee uur eten en drinken verlaten we het restaurant en twijfelen we nog even of niet ook het Indisch restaurant nog met een bezoekje zullen vereren, uiteindelijk gaan we maar naar de kamer, Jacob duikt in bed en ik ga nog even in de Jacuzzi zitten. De volgende ochtend neemt Jacob de Jacuzzi en slaap ik een uurtje langer, we plunderen het ontbijtbuffet en moeten weer naar het vliegveld.

En zoals aan alles komt ook aan deze reis een einde, om 3 uur zijn we weer terug op Curacao en een dag later gaan we weer aan het werk en begint de voorbereiding voor de volgende marathon, gewoon hier op Curacao op 6 december, het parcours zal zwaarder zijn en de temperatuur zal hoger zijn, dit alles zal zorgen dat ik waarschijnlijk nog langer mag genieten van de marathon.

Marco Hartman

 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
4 oktober Loch Ness Marathon Inverness

Ik heb de laatste tijd een poging gedaan om het een en ander over trainingsprincipes te lezen. Wat ik hieruit in ieder geval begrepen heb is dat je de training moet afsluiten met een cool down. Schijnbaar weet de onvolprezen Willem dit al lang. Want ter afsluiting van de Loch Ness Ultra Run stond de Loch Ness Marathon op het programma. Ik denk niet dat het door de associatie met trainen kwam, maar ik had hier totaal geen zin in. Ik was de afgelopen dagen zo verwend door de enorme vrijheid en eenzaamheid dat ik gewoon geen zin meer had om in een grote mensenmassa te moeten rondlopen. Het ontbijt was op dus ik had toch niets beters te doen die zondagmorgen. En het ging om een stukje lopen dus besloot ik toch maar te gaan.

Als ik mij niet vergis namen aan het hele Loch Ness Running festival meer dan 7:700 lopers deel. Hiervan gingen ruim 3.500 de marathon lopen. Gezien de naam van het loopje moest er ook iets gedaan worden met het Loch Ness. En omdat dit meer niet alleen erg diep maar ook erg lang is kon men de lopers geen rondje om het hele meer laten lopen. De bedoeling was dat de lopers bijna aan het begin van het meer startten en dan naar Inverness liepen. Zoals bij een beetje grote marathon hoort was over alles goed nagedacht. Dus ook voor het vervoer was gezorgd. En omdat alles goed strak geregeld was moeten de lopers om uiterlijk 7:30 bij het sportpark zijn. Zodoende konden de bussen precies om 8:00 vertrekken. Prima plan dus.

Plichtsgetrouw als wij zijn waren wij mooi op tijd aanwezig. Ondanks de drukte was er toch een mooie parkeerplaats vlak voor de deur. Uiteraard paste daar een grote camper precies in. Na dat we allemaal netjes uitgestapt waren kwam een wildgebarende en luidkeels schreeuwende Schot aan rennen. Op dat moment was ik toch weer blij dat ik besloten had om hier mee te lopen. De schotse fans zijn geweldig ze komen je al toejuichen voordat je gestart bent! Helaas had ik dit fout begrepen. Hij probeerde ons duidelijk te maken dat wij daar niet parkeren mochten. Omdat ik voor mijn gevoel de laatste tijd niet genoeg Engels geoefend had, en dus een mooie kans zag om dit goed te maken vroeg ik hem om mij uit te leggen hoe hij aan die wijsheid kwam. Uiteindelijk kwam het erop neer dat dan de ambulances niet doorkonden. Eigenlijk was ik nog steeds chagrijnig genoeg om hem te gaan uitleggen dat wij die vandaag niet nodig hadden. Maar ik was gast in het mooie Schotland en ik heb inmiddels erg veel respect voor de vrijwilligers die hun zondag opofferen om het lopers mogelijk maken om hun hobby uit te oefenen. Dus heb ik gedwee Martin geholpen bij het vinden van een andere parkeerplaats. Als gevolg hiervan liepen wij nu voor de verandering en keer achter de rest van de groep.

Er moesten dus ruim 3.500 marathonlopers met de bus naar de start. Aan de uitdossing van de mensen die naar de bussen liepen te zien waren er daarnaast ook heel wat supporters die ook mee gingen. Kortom er waren heel veel mensen die mee wilden. Ook waren er veel bussen, maar toen wij aan het eind van de rij bussen kwamen was de rij met passagiers die er niet in konden nog heel lang.

Zoals het hoort liep er een mannetje met een mooi reflecterend hoesje rond die het geheel in goede banen moest leiden (of beter gezegd lijden). Hij kon heel hard langs de rij oprennen en roepen dat er zo meer bussen zouden komen.. Voor de goede orde het was zondagmorgen rond 7:45 uur en er stonden al minstens 80 bussen. Dit ging leuk worden; ik was heel erg benieuwd hoe dit verder zou gaan. Na een minuutje of 45 kwamen twee bussen waarvan het een hele prestatie was dat ze überhaupt nog rijden konden. De eerste 110 mensen in de rij hadden dus een plekje. Maar de rij kromp niet echt merkbaar. De paniek bij het mannetje met het hesje daarentegen groeide wel merkbaar. Toch bleef hij heel rolvast roepen dat er bussen zouden komen. Omdat ik van de afdeling oplossingen ben stapte ik dus de eerste de beste bus binnen en vroeg aan de chauffeur of ik erbij mocht. Dat mocht dus niet omdat er geen vrije zitplaatsen waren. Mijn genereuze aanbod om te blijven staan kon hem helaas niet overtuigen. Inmiddels was na 9:15 uur en werd besloten dat iedereen maar een plaatsjes in een van de bussen moest zoeken. Kortom de chaos ten top en daarom vond ik het wel heel leuk worden. Ook was ik wel blij dat ik eindelijk ergens naar binnen kon want het was behoorlijk koud. Die nacht had het namelijk gesneeuwd!

In de bus waarin ik met Lianne en Martin terecht gekomen was, was het gezellig druk. Inmiddels was wel duidelijk dat de bussen nooit op de geplande starttijd aan de start konden zijn. De spanning bij de marathonlopers was merkbaar aanwezig. Op zo’n momenten is het heerlijk om met een totaal ontspannen gevoel even een marathonnetje te kunnen gaan doen. Ik begon het dus weer heel leuk te vinden dat ik dit mocht meemaken. Een andere reden dat ik dit toch wel leuk vond was omdat de dames die ons tijdens de Loch Ness Run zo uitstekend verzorgd hadden ook alle drie de marathon gingen lopen. Dit vond ik zo schitterend omdat Lineke en Lianne hun debuut op de marathon gingen en maken en Annemarie, die nota bene op de Nederlandse ranglijst van 100 kilometer loopsters staat, na een langdurige blessure periode weer terug is.

Wat ik ook grappig vond was dat er bij het startnummer een briefje zat waarin het de lopers verboden werd om “wild te plassen”. Onderweg kwam het regelmatig voordat er een van de bussen langs de kant stil ging staan. Waarom dit was mij niet duidelijk totdat een van de lopers in onze bus naar voren stormde en de chauffeur vriendelijk doch dringend vroeg om te stoppen. Opdat moment stormde bijna iedereen uit de bus en bleek dat ik de enige was die zo’n briefje gekregen had. Ik vond dan ook dat dat briefje niet op mij van toepassing was en ben ook maar de berm in gegaan. We stonden aan een lange smalle weg langs het meer. Daardoor kon een behoorlijk stuk van de weg zien. Toen ik rond keek zag ik heel wat bussen langs de kant staan en heel wat lopers in de berm. Dit zou een sensationele omslagfoto voor een hardloopblad zijn.

Meer dan een half uur nadat de marathon had moeten starten kwam onze bus in de buurt van de startplaats. Daar moesten nog een paar logistieke hindernissen genomen worden. Eerst moesten de bussen uitgeladen worden en van het parkoers af. Vervolgens stonden er een hele boel vrachtauto’s. Daar moest de bagage in en dan moesten die ook van het parkoers En dan te bedenken dat we over een heel smalle weg langs een meer hadden waar eigenlijk een bus amper door kon. Tel hier nog de nodige duizenden lopers bij en een fantastisch schouwspel is compleet. Ik vond het dus geweldig om hierbij te mogen zijn, let wel hier zit geen cynisch ondertoontje in. Als je daar tussen kunt staan en gewoon om je heen kijken wat er allemaal gebeurt is dat iets waar geen film tegen opkan. Je kunt bijna voelen hoe mensen in paniek raken omdat hun hele berekeningen over 16,2 minuten voor de start de laatste keer drinken de mist in gaan. Daarnaast zag je mensen met meer dan 25 kilo overgewicht bang worden dat een of meer van de veel gelletjes die ze bij zich hadden door de vertraging over de uiterste houdbaarheidsdatum heen zouden gaan. Kortom veel van de recreanten waren nog niet echt aan het genieten toe.

Zo’n 5 kwartier na de geplande starttijd baande zich een doedelzak orkest al spelend een weg door de startrijen en kon het feest beginnen. Uiteraard hing ik weer, tegen beter weten in, ergens achteraan in het startveld. Ik had hier bewust voor gekozen omdat ik geen flauw idee had hoe mijn lichaam op de afgelopen 8 loopdagen zou reageren. Maar daar was ik binnen een kilometer achter. Het was met het woord grandioos samen te vatten. .Dus had ik weer en probleem: ook al was het een heel erg gezellige bedoening in de achterhoede, ik moest zorgen dat ik daar weg kwam. En schijnbaar vonden de lopers het ook erg gezellig dat ik erbij was want echt makkelijk kwam ik er niet weg.

Per saldo gaat de hele marathon bergaf. Zeker in het eerste stuk gaat het een aantal keren lekker bergaf. En ik snap ook wel dat lopers hier zolang mogelijk van willen genieten maar omdat om in rijen van vijf naast elkaar te gaan wandelen vind ik toch wel een beetje overdreven. Na de nodige kilometertjes slalommen en andere min of meer ritmische bewegingen kreeg ik eindelijk de ruimte. Tot mijn grote verbazing was mij toen al duidelijk dat ik waarschijnlijk ergens tussen de 3:35 en 3:40 zou lopen. Toen ik mij dat realiseerde kreeg ik werd mijn gebruikelijke grijns nog twee maatjes groter. Na 8 dagen lopen kon ik dus heel gemakkelijk op een heel acceptabele manier nog even een marathonnetje lopen. Wat kun je als loper nog meer wensen.

Ik had de dag er voor de linkerkant van het Loch Ness verkend. Nu liep ik dus aan de rechterkant en dat is niet alleen de makkelijkste te belopen kant maar ook de mooiste. Zoals reeds gezegd ging de hele marathon per saldo omlaag. Alleen rond kilometer 28 gaat het even stevig omhoog. Die combinatie staat bijna altijd garant voor allerlei vermakelijke taferelen. Tot mijn verbazing zag ik nu niemand die niet aan het wandelen was. Het zal wel heel arrogant zijn maar toen ik dat zag kreeg ik echt vleugeltjes. Dus zat het vandaag niet alleen met de benen goed maar ook tussen de oren. Wat ik ook erg leuk vond was dat onze dames het zo goed deden. Lineke liep een marathon volgens het boekje en Lianne was iets aan het doen waar alle deskundigen van zeggen dat het onmogelijk is. In training zijn voor je eerste halve marathon en dan opeens een week met een zooitje veellopers meegaan is tot daar aan toe. Maar zo ruim 130 trainingskilometers bij elkaar sprokkelen is al iets wat tegen alle principes indruist. Vervolgens aan een marathon deelnemen is volgens de geleerden om problemen vragen En vervolgens gewoon finishen in precies 4:00 uur en een plaspauze kan gewoon niet. Hierdoor raak ik er ook steeds meer van overtuigd dat een heel groot stuk van het lopen gedaan wordt met wat tussen je oren zit. Plezier ergens in hebben en geloven in jezelf zijn heel belangrijk om je doel te bereiken. Gelukkig ben ik nog niet zo ver heen dat ik hier helmaal op ga vertrouwen. Een beetje aanleg en er serieus iets voor doen blijven er ook bij horen.

Dus toen deze jongen na 3:36:33 over de finish dieselde was het voor mij weer en gouden dag. Maar het zou nog beter worden. Ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk naar de tribunes om de rest te zien binnenkomen. Maar omdat ik toch wat verstandiger aan het worden ben wilde ik daar wel zorgen dat ik wat warmere kleding aan had. Merkwaardig genoeg is namelijk mijn natuurlijk isolatielaagje de laatste tijd een beetje geslonken. Toen ik zag hoe men de uitgifte van de bagage georganiseerd had bekroop mij het vermoeden dat een dochter of zusterbedrijf van de busonderneming in gehuurd was om de logistiek van de bagage te regelen. Kortom het duurde even (een half uurtje) voor ik richting tribune kon begeven. De tribune was van mij uit gezien aan de overkant van de atletiekbaan. Aan mijn kant was de VIP tent . Daar moest ik dus langs. Nieuwsgierig als ik ben keek ik even de VIP tent in. Toen ik dat deed dacht dat het toch wel opmerkelijk was dat de man in die tent zoveel op Martin leek. Nog opmerkelijker vond ik het dat de vrouw die naast hem zat zoveel op Lianne leek. Ook typisch vond ik dat de VIP’s hier shirtjes van de Loch Ness Ultra run droegen. En toen ze in onvervalst Limburgs vroegen of Henk ook een pilsje wilde was ik compleet sprakeloos. Dit raadsel moest natuurlijk opgelost worden. Wat bleek zij waren langs die tent gekomen en hadden geraagd of ze iets te drinken mochten hebben. De VIP’s waren inmiddels weg en de dames die de zaken moesten regelen zeiden iets in de trant van: “neem zoveel je wil, want wat op is hoeven wij niet weg te gooien”. Kortom het is nog een gezellige middag geworden want wij hebben heel veel eten en drinken tegen het weggooien kunnen beschermen.

Daar zitten met de hele Loch Ness ultra Run ploeg en zo de laatste 3 uur van de marathonlopers te zien binnen komen is een cool down die ik voor geen geld heb willen missen. En deze cool down kreeg nog een afsluiting waar ik kippenvel van kreeg: . Willem en Annemarie die hand in hand finishten terwijl de speakers schreeuwden “There is WILLIEM from the Dutch Funrunner team who is doing his 1.006th marathon”. Op dat moment was ik heel erg blij dat ik ooit de beslissing genomen had om van de bank af te komen en een stukje te gaan joggen.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
www.looplezier.tk
home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm

 
 
[ top pagina ]