Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
3 aug 2017
Eiger Ultra Trail en Swiss Irontrail
17 jul 2017
De 6 uur van Aalter 16-07-17
15 jul 2017
BELFAST
12 jul 2017
Van lopersblok naar schrijversblok - een pelgrimstocht in Sint Annen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* 31 aug 2009: Die 24 Stunden von Breitscheid
* 24 aug 2009: Müritz lauf
* 16 aug 2009: De Dodentocht
* 15 aug 2009: Kladno Self Transcendence 24 en 48 uur
* 9 aug 2009: Verslag van Ernst Daniël van de Spartathlon 2008
* 5 aug 2009: Verslag Hondsrug Marathon 10-daagse
* 4 aug 2009: Henk Sipers, tweede veteraan in de Mongolia Sunrise to Sunset 100 km
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2009
 
30-8-2009
Die 24 Stunden von Breitscheid 28-29/09/2009

Vrijdagmorgen al vroeg uit de veren, ik heb al de tijd om mijn spullen klaar te maken. Toch slenter ik wat rond en moet om 13u mijn pakken nog maken, een geluk is dit niet de eerste 24u en weten we ondertussen al wat meenemen. Nog maar in Antwerpen besef ik dat de tijd krap zal worden, om 18u is de start en veel file zal niet in mijn weg moeten staan. Na Antwerpen is er nog de dagelijkse file in Eindhoven, maar dan op 10km van aankomst een monsterfile. Shit, zo kom ik te laat, ik neem afritten om er terug op te rijden, een tankstation is weer 800m gewonnen.

Pfft, na een gespannen rit komen we aan om 17u15', net op tijd om niet te laat te zijn. Het Duitse volk is hier super en bij aankomst aan de parking krijg ik al dadelijk hulp aangeboden om mijn spullen te dragen. Mijn wagen staat ongeveer langst de Strecke dus mag alles er in blijven. Willy, Theo en Regina zijn blijkbaar ook maar net aangekomen, het is een blij weerzien. Ook Jutta vliegt ons in de armen, Peter met de eeuwige vriendelijke lach is er ook bij. Ferry die we eindelijk eens live zien.

Verder nog wat bekende gezichten, vooral veel lachende en vriendelijke mensen, hier gaat het terug eens plezierig aan toe gaan. Ik kleed me nog snel om, beetje vaseline aan de voeten ( een nieuw probeersel ) en we zjn er klaar voor. Mijn benen zijn niet echt super van gevoel maar voor de rest heb ik het hoofd van toen in Steenbergen. Ik wil minstens een podium !

Even aftellen en we zijn vertrokken, iedereen is snel weg, ik zoek mijn ritme van de eerste passen. Het is al snel duidelijk na de eerste ronde, het parcours is zo goed als nergens vlak. De wind staat hevig te blazen, in de bossen hebben we hier geen last van maar aan de open velden is het andere koek. De bladeren vliegen hier overal in het rond, hier is het al iets vroeger herfst.

Na drie kilometer is er nog een post bij mensen thuis met water. De eerste 2km zijn volgens mij langer dan de derde en nog langer dan kilometer vier en vijf. Ja, één rondje is vijf kilometer lang, dit wil ook zeggen dat we nooit andere lopers kruisen en heel dikwijls alleen zullen lopen. Na een uurtje zit ik in een ‘Steenbergen-ritme’, toch sta ik op de lijst op een voorlaatste plaats.

De telling is manueel waar ook de kassa is, goed roepen dat ze u zeker zien dus. De bevoorrading aan de start kan men niet zien, daarvoor moet men langst de kassa achter in een gesloten tent. Daar ligt allemaal lekkers, koekjes, chocolade, druiven, bananen, bouillon, cola… De gesloten tent is eigenlijk een goed idee, zo komen de wespen hier minder.

Enkele gevaarlijke stukken toch, tweederde is het door de bossen en velden lopen. De laatste anderhalve kilometer moeten we door een rijke woonwijk waar niets is afgesloten. Niet dat ze die rijken moeten afsluiten maar er is toch een kruispunt dat redelijk gevaarlijk is. Van de bewoners echter is er geen enkele interesse voor de loop.

De avond valt en in de stukken bos is het al goed donker, nog een uurtje later is het plots pikdonker. Veel lopers stoppen, sommige lopen met een hoofdlampje en een paar gevallen (zoals ik) lopen zonder verlichting op het gevoel. Ik filmde ook een stukje maar dat is zoals de werkelijkheid, pikzwart. Voel je grassprieten of steentjes dan zit het verkeerd! Op andere plakken staan dan weer van die wegenwerklampen, ze geven niet echt licht maar wijzen toch een beetje aan in welke richting we moeten. Ik zit ondertussen nog altijd in mijn ritme, eten doe ik nauwelijks en om de twee uur een aquarius. Mijn positie in het klassement begint er beter uit te zien en met dit gevoel moet er zeker een podium inzitten.

Willy heeft het vandaag moeilijker en gaat er even tussenuit, Regina gaat voor de 100km wegens voetproblemen. En Theo die denkt nog in etappes te lopen en gaat ook rusten. Ik geniet wel van de nacht, het is heerlijk om in die stilte te lopen, een beetje spannend ook. Plots stap ik op iets zacht dat goed veert, later op de morgen ligt op die plek een platte kikker, ook toeval. Een vallende ster, tijd voor een wens. Zou ik die kikker terug levend wensen? Nee, ik wist toen nog niet dat hij dood was, mijn wens was snel gemaakt.

Het gevoel zit na 10u nog altijd lekker, de nacht is bijna voorbij. De hemel krijgt terug kleur en die verandering van nacht naar dag daar kan ik zo enorm van genieten. Het is als een wonder, alsof er terug in alles leven komt. Ineens staat een wei terug vol schapen. De bloemen krijgen kleur, meer en meer lopers komen terug op het parcours. Iedereen zegt vriendelijk goedemorgen.

Na 12u30’ zit de100km er op, maar de zware stukken bergop en bergaf beginnen wel serieus te wegen. Enkele uren later krijg ik in mijn rechteroor een heel warm gevoel. Mijn zus zei ooit dat de erge dingen altijd aan de linkerkant zijn en dus moet ik me voor dat rechteroor ook geen zorgen maken. Een tijdje later besef ik dat het de zon is dat op mijn rechterkant schijnt.

Na 16u lopen is het beste er af, ik krijg een dip dat niet meer goed komt. Even neerzitten en een stuk chocolade eten, het gaat niet echt beter en ik doe dan maar een fotoronde om wat te blijven bewegen. Enkele lopers fotograferen maar vooral elk stuk van het parcours, als men de foto’s bekijkt dan kan men echt volgen zoals wij het liepen. Tijdens de fotoronde at en dronk ik ook nog wat en dat bracht me toch terug wat bij positieven.

Bij een blik op de computer zie ik dat nog vijf lopers me zouden inhalen moest ik nu stoppen. Alé dan zijn we maar terug vertrokken zeker, anders schoenen aan die wat vaster zitten en weg. Met de blik op verder dan oneindig krijg ik er toch weer een ritme in. Even later sta ik op de eerste plaats na het stoppen van Ferry die voor 150km ging. Mensen op de kant zien dat ik alleen nog verder doe omdat het hoofd het wilt. De tweede staat nu op tien kilometer van mij, Willy stapt even een rondje mee en de tweede stapt ons snel voorbij om wat te bluffen. Ik stap het gat toe en blijf in zijn spoor, hij is er niet echt blij mee maar ik speel het spel.

Hij zegt me dat hij gaat stoppen en daar hoop ik ook op. Bij het binnenkomen wacht ik nog even om te zien of hij echt stopt… jawel, yes, na 22u en enkele minuten ben ik de winnaar. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om nog verder af te zien, de winst is binnen. Dit was een heel zware 24u maar zeker de moeite waard, alleen al voor de sfeer, de gastvrijheid en de band met de andere lopers. Ik heb er van genoten en zal niet de enige zijn. Bij een vlakke omloop was dit zeker weer boven de 180km geweest. Tijd om te vergelijken met Steenbergen:
-ik at de week ervoor veel pasta.
-Tijdens het lopen kon ik van het eerste moment een ritme vinden zonder te snel te gaan.
-Heel weinig gegeten tegenover andere 24uren, af en toe een stukje cake of chocolade.
-Om de zoveel uur een sportdrankje.
-De motivatie in het hoofd.
Deze keer heb ik op die 24u misschien 8 keer moeten plassen en 2 keer groot toilet. Ook heel de tijd alleen gelopen wat ik in Steenbergen ook deed, praten kost energie denk ik.

Op naar de volgende.

Paul van Hiel


 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Muritz lauf

Na een tijdje niet fit geweest te zijn en een mislukte 24 uurs loop in Viborg Denemarken probeer ik nu langzaam in vorm te komen voor de Spartathlon. Daar zal ik wel zien hoe ver ik kom, maar voor een zo goed mogelijk resultaat moet ik fit en in vorm zijn.

Om fit te worden moet ik vooral te zware inspanningen voorkomen en veel rusten en dan hopen dat alle kwaaltjes verdwijnen. Om in vorm te komen is wat makkelijker. Regelmatig een stukje hard lopen maar stoppen zodra het niet meer lekker loopt en met veel tempoverschillen over de diverse loopjes en over veel verschillende ondergronden. En na een paar lekkere kortere trainingen in hoog tempo bedacht ik afgelopen donderdag dat ik van het weekend wel weer eens een mooie lange duurloop kon gaan doen. Maar ik had geen zin om te lopen met een volle rugzak, dus keek ik maar eens op de kalender van Ultraned of er ergens nog wat leuks te lopen viel. De leukste lopen waren in Zuid Frankrijk en Zuid Duitsland, maar allebei vrij ver weg en allebei in de bergen, en dan moet ik toch weer een zware inspanning doen. De Muritzlauf in Waren leek echter wel aan te rijden en zag er wat betreft parcours ook nog wel aardig uit. Dus vrijdag op weg naar Waren aan de Muritz.

De route er naar toe ging niet helemaal op rolletjes. Eerst was het een paar uur vervelend druk op de weg met wat files hier en daar. Vervolgens waren er een paar uur irritante wegopbrekingen tussen Osnabruck en Hamburg en de rit eindigde met veel regen waardoor het bijna mistig leek op de weg wat het tempo ook weer aardig drukte. Maar na 8,5 uur was ik dan toch in Waren en had het inschrijfburo zo gevonden in hotel am Bahnhof. Het leek me wel wat om daar dan ook maar gelijk te overnachten, maar het hotel was vol. Er was nog wel een turnhalle opengesteld, maar toen ik aangaf dat ik daar wel kon gaan slapen keek de man van de organisatie wat bedenkelijk. Een hotel leek mijzelf ook een beter idee. Ik moet tenslotte goed rusten. Dus op weg naar de binnenstad om daar een slaapplek te vinden. Maar ook dat ging weer niet helemaal op rolletjes. Na anderhalf uur slenteren in de regen, 3 keer voor een vol hotel te hebben gestaan, 2 keer voor een dichte deur en zonder succes op zoek geweest te zijn naar de turnhal stond ik weer op de stoep bij het organisatieburo. Die waren inmiddels vertrokken, maar ik was niet de enige loper daar, dus werden ze door het personeel van het hotel opgebeld, en binnen 5 minuten waren ze weer ter plaatse. Deze uiterst behulpzame mensen hebben me uiteindelijk de weg gewezen naar de turnhalle door voor me uit te rijden. Daar had ik bij mijn zoektocht naar een hotel op nog geen 100 meter afstand mijn wagen geparkeerd en was lopend op nog geen 50 meter van de gymzaal geweest. Toen ik daar vlakbij was geweest en aan mensen daar gevraagd had waar de turnhal was hadden ze mij echter een ouderwetse Oostduitse hal aangewezen de andere kant uit die gewoon op slot zat, maar het zaaltje waar ik moest zijn was een nieuw gymzaaltje. Daar werd ik hartelijk ontvangen en de zaal was beter dan gedacht. Slecht 15 slapers dus plek zat en een hoop turnmatten zodat ik ook nog een goed bed kon maken. Eindelijk een slaapplek, maar eerst nog wat eten. Toen ik terugkeerde van het eten lag iedereen al te liggen in een donkere zaal. Door de noodverlichting en het licht in het halletje kon ik alles toch nog goed vinden. Toen ik ook wilde gaan liggen wilde een van de andere lopers de deur naar het halletje sluiten. Het leek mij wel een goed idee om het licht in het halletje gewoon uit te doen. Maar dat was niet de knop met lichten Halle. Dat betekent toch wat anders in het Duits. Ik vond deze vergissing wel grappig, maar leg dat maar eens uit in het Duits. Maar goed het licht ging weer uit en ik kon lekker gaan slapen.

De volgende ochtend stond er gewoon ontbijt klaar in het halletje. Volgens de website was de zaal alleen maar om te slapen, maar het was gewoon super geregeld daar door een paar hele aardige mensen. Ik kon ook even lekker douchen en mijn auto kon er ook blijven staan en na afloop kon ik daar ook weer douchen en wat eten.

De start was op nog geen 500 meter. Lekker om even in te wandelen in een heerlijk ochtendzonnetje. Om 8.00 uur was de start voor de ronde om de Muritz, volgens de website het grootste meer van Duitsland. Ik liep gewoon achter de andere lopers aan, maar nadat we het nationalpark ten oosten van de Muritz inliepen vroeg ik me toch af waar ik het parcours aan kon herkennen. Al vrij snel stond er een groot bord met pijl en Muritzlauf erop, dus dat was wel duidelijk. En als er niets stond gewoon rechtdoor lopen. Het nationalpark was een mooi stuk. Eerst vooral op een recht asfaltpad en daarna op halfverharde bospaden. Het was lekker loopweer, zo’n 20 graden met een zonnetje en een licht briesje. Na 10 km was er de eerste verzorgingspost. Elke circa 10 km was het een uitgebreide post en daartussendoor steeds meer waterposten naarmate de afstand vorderde. Zelf iets meenemen was niet echt noodzakelijk, maar af en toe was ik toch wel blij dat ik nog een bidon bij me had.

Het parcours was grotendeels vlak, zeker de eerste helft en heel goed te belopen. Ik had weliswaar geen haast, maar omdat ik savonds nog zo ver mogelijk terug wilde rijden wilde ik ook niet alle toegestane 11 uur gebruiken voor de 76,7 km om de Muritz. Bij de 2e grote post stond nog een bordje hoe ver we nog moeten lopen. Even terugrekenend naar de dan afgelegde afstand bleek ik rond de 10 km per uur te lopen. Dat zou later wel langzamer worden dacht ik, maar eigenlijk is dat de rest van de afstand zo gebleven. Nadat ik bij km 30 bedacht had dat zelfs ik dit als vlaklander een vlak parcours vond begon het toch wat te glooien. Het mooie daarvan was dat af en toe de Muritz zelf in beeld kwam, want die bleef de eerste helft toch vooral verscholen achter de bomen.

Bij de grotere verzorgingsposten was het meestal wel druk omdat 2 uur na ons de estafette van start ging en de lopers al stonden te wachten op hun team. En met het vorderen van de afstand kregen we daar ook steeds meer applaus. Dat blijft toch wel leuk. Het parcours zelf bleef ook leuk. Af en toe wel lange rechte stukken, maar wel veel variatie in omgeving en ook de ondergrond varieerde genoeg. Stukken mooi geasfalteerde fietspaden lopen daar regelmatig over in karresporen.

Het 2e deel vond ik door het glooiende land en enkele doorsteekjes door het bos en stukken langs de oever van de Muritz nog mooier als het eerste stuk. En eigenlijk geen moment kreeg ik het echt moeilijk. Na 5 uur vond ik het wel weer wat lang duren, maar regelmatig kon ik iemand inhalen en de laatste 2 uur kwamen er wat estafetteploegen langs zodat er steeds wel weer wat afleiding was. En steeds bleef ik boven het tempo van 10 km per uur uitkomen. Uiteindelijk leek het me wel mooi om binnen 7:40 te finishen zodat ik gemiddeld boven de 10 km per uur bleef. Alleen op het laatst klopten niet alle afstandsborden met de werkelijke afstand zodat ik niet meer precies wist hoe lang nog, maar voor mijn gevoel bleef ik wel constant lopen. Bij de laatste grote post stond een bordje nog 9,7 km. Toen leek het ineens nog moeilijk te worden, maar niet veel later stond er ineens een bordje nog 5 km. En toen had ik ineens weer tijd zat. Beide bordjes bleken achteraf niet goed, maar de laatste 4 km waren wel goed aangegeven, en zonder mij te hoeven haasten kwam ik na 7:37 over de finish. Het gaat dus de goede kant uit met mijn vorm en fitheid. En de terugreis daarna was een stuk rustiger zodat ik moeiteloos naar huis kon rijden.

Deze Muritzlauf is misschien wat aan de dure kant met 30 euro inschrijfgeld (40 euro voor mij als nainschrijver) maar heeft wel een hele degelijke organisatie en is een mooie loop. Zeker als het zoals bij mij lekker loopt.

Arnold

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
14/08/2009 De Dodentocht

100km wandelen, na al mijn loopwedstrijden en woensdag 3u wandelen zal dit wel lukken zeker? Om 14u30' ga ik mij en mijn zus Tinne inschrijven in Bornem en dan terug naar huis want nog niets ligt klaar. Even een rugzakje zoeken en denken wat we mee gaan nemen... dan de juiste schoenen, ik heb geen wandelschoenen en neem dan maar ergens een oud paar joggingschoenen uit de kast. Mijn zus trainde nog minder dan ikzelf en volgens mij onderschatten we wat gaat komen.

3u voor de start staan we te wachten, Willy komt ook ter plaatse en we zetten ons tussen de wachtende massa. De tijd gaat vlot voorbij omdat we wat verhalen vertellen. Dan eindelijk mogen we rechtstaan, oef, we zijn al stijf van te zitten. Om 21u gaan we dan van start, eerst is het wat strompelen maar al gauw komt er tempo in. Geen sprake van trager te wandelen, we moeten mee met de massa of ze trappen op uw hielen en snijden heel de tijd de pas af. Verschrikkelijk maar dat zou niet lang duren volgens ons.

Na 4u wandelen is er echter nog niet veel veranderd, hier staat al vast dat dit mijn eerste en laatste dodentocht zal zijn. Al stappend duren de kilometers ongelooflijk lang en na 4u voel ik al blaren op mijn voeten. Een geluk dat we met drie kunnen samen blijven. De nacht is al gevallen en veel mensen hebben een lampje mee. Ook al zien we af, dit is toch al iets leuker, het is koel maar niet te koud.

In het begin zitten veel mensen te lachen en te zeveren, liedjes zingen en grappen. Na zes uur wandelen is het al een veel ander beeld, ik blijf maar grappen maar niemand die nog meedoet. Wij beslissen ondanks dat ons tempo naar het gevoel te hoog ligt, om toch maar kilometers te maken tijdens de nacht. Het zal snel klaar zijn en ze geven warm weer zaterdag.

Na 50km aan de Palm doen we een eerste langere stop, iedere bevoorrading is super voorzien van eten en drinken. De organisatie had 20000 liter water voorzien, als men iets rekent dan is het niet moeilijk nu al te weten dat zaterdag het water snel zal op zijn, 2 liter water per man bij warm weer is niet genoeg. 50km en ongeveer 10u zitten wandelen, onze voeten doen nu al zo'n pijn en de opgave zal ook voor ons dichtbij komen. Net op tijd een sms van Marleen, ooit wandelde zij die ook als loopster en ze weet wat het is. Ze trekt er ons door met enkele woorden, bedankt.

Ondertussen is het wel leuker wandelen, iedereen zijn tempo is lager en de geoefende wandelaars hebben het duidelijk ook moeilijk. Velen gaan nog amper vooruit en ze zullen de finish niet al wandelend bereiken. Er zit er eentje op een kar van de boer, half in slaap. Wat verder een lijk op een bank, en verder in de graskant. Eindelijk begrijp ik van waar de naam Dodentocht komt, we lijken wel op die zombies uit de clip van Michael Jackson.

We gaan verder en verder en verder, Willy haalt ook alles uit de kast en zit ook stikkapot. Ook zijn voeten zijn helemaal stuk en telkens moet hij vechten om samen te blijven. Ik ga nu niet te veel details schrijven voor de gevoelige lezers onder jullie..

Km 71, de hitte is enorm geworden, de brandweer moest al inspringen voor duizenden liters water meer. Tinne haar beslissing staat ineens vast, hier gaat ze stoppen, nog eens 29km dat kan echt niet. We gaan niet meer vooruit, dit is moordend. Ik voel me net hetzelfde, mijn voeten doen zo verschrikkelijk pijn. Ik wandel telkens wat trager dan ik kan en Tinne wat sneller dan ze kan, daardoor zijn we alle twee zo stuk als maar kan.

Nog eens proberen, ik geloof er zelf niet meer in maar probeer alles om samen voort te gaan. Ik wil zo graag samen met mijn zus over die meet straks, zo graag dat die pijn op de tweede plaats komt. Komaan, laten we proberen terug wat ritme te zoeken, nog een uurtje proberen en dan zien we wel terug. Tinne kan me wel vervloeken maar mijn woorden waren toch genoeg om verder te gaan.

Ik probeer een tempo te blijven houden dat we toch blijven kilometers doen elk uur. De volgende post 76km, het bleef maar duren. Ik probeer telkens te zeggen dat het zo'n pijn doet van niet te wandelen zodat we bij die posten geen tijd verliezen of zouden opgeven, sorry zus maar het was de enige manier om die meet te zien. Willy loopt meer en meer enkele meters achter ons. Willy haalt het wel maar een tempo voor drie vinden is nu niet meer haalbaar.

We gaan nog amper vooruit maar toch blijf ik zeggen dat het nog goed stapt, door de hitte is men hoofd dikwijls leeg. Voorzichtig alles in de gaten houden, wat niet zo makkelijk is als uw voeten ondertussen zo pijn doen. Elke stap is een marteling maar de pijn blijft op een bepaalde hoogte hetzelfde waardoor ze verdraagzamer is. 81km, dit waren de opgeefkilometers, nu we er nog 19 moeten is de kans op opgeven steeds kleiner. Aftellen en elke stap dichter bij de overwinning. De smsjes van Marleen blijven ook komen, bedankt voor de steun.

Na een 90km voel ik alles openspatten, mijn voet helemaal nat, het vel schroeit over mijn tenen. Een gevoel, een pijn niet te beschrijven, ik begin te manken als een kreupele en vraag me af of een mens dit 10km kan volhouden. Zo dicht bij de Finish en nog altijd die vraag of we het wel gaan halen. Enkele kilometers verder, de wandelaar naast ons spreekt de mooie woorden uit. " Ai, mijn water is gebroken" mooier kon hij het niet zeggen, weer een mankepoot. Ok, ik ben niet de enige met deze pijn. Tinne ziet alle kleuren van de regenboog en moet elke meter vechten.

Mensen, nog 5km, vanaf nu staat elke kilometer aangegeven. Hoe erg, nog steeds niet zeker van aankomen. Dit zijn de langste kilometers uit ons leven, Willy is ons voor gegaan en wil zo snel mogelijk van zijn pijn af zijn. 4km, strompel strompel, mensen op de kant zetten emmers met sponzen. Ze leven met ons mee en onze verbeten gezichten maakt hun stil. We zien zo af dat ze het ook een beetje voelen. De tranen staan in mijn ogen, niet omdat we er bijna zijn maar omdat het zo'n pijn doet en dat we er nog 'maar' 3 moeten.

Leen belt op het goede moment, motivatie, ze is fierder dan ooit en de energie die ze uitstraalt geeft terug moed. Nog twee kilometer, we blijven even aan de lijn en enkele honderden meters was er geen pijn, alleen emotie. Emotie is sterker dan pijn, bedankt Leen.

Volgens mij zijn het miles want deze zijn echt wel heel lange kilometers. De laatste lijn manken, nog 500m, veel volk langst de kant. De meeste mensen zijn stil, stil van onze gezichten. De tanden op elkaar en een blik van afzien. Natte ogen en een leeg lijf. We zijn er, we zijn er, een moment dat me zal bijblijven maar ook een moment 'nooit meer'. Aan de aankomst een medaille'ke' en diploma, een ananas en een Duvel. Het enige wat ze moesten geven was er niet, water.... een schande dat men hier moet betalen om zijn dorst te lessen.
Iedereen weet dat men snel moet drinken na zo'n inspanning en dan liefst nog een liter water. Voor de rest was de organisatie op en top. Proficiat zus, zonder training zo doorzetten, wat onmogelijk bleek op 71km is nu een feit, you did it.

22 uur op de kop deden we , man man man... na 15 minuten uitrusten tijd om de wagen te zoeken. Die staat meer dan een kilometer verder, 100m verder zet Tinne haar op een vensterbank met de rugzakken. Ik zet het in een looppas tot aan de auto. Eigenaardig want dat lopen ging dan wel goed. Terug naar huis, eerst een goed pak frit dat we amper opkrijgen en dan een douche.

Ik verzorg mijn blaren met vanalles dat ik van een 'topverpleegster' kreeg en kruip in bed. Na 12 u slapen kom ik van de trappen, de blaren doen nog wat pijn maar het valt wel mee. De benen zijn niets stijf en daar begrijp ik niets van, die voelen echt niets. De schouders doen wat pijn van die rugzak maar al bij al valt het nog mee. De schade is beperkt.

Volgend jaar zal ik.... a nee, t'is waar, nooit meer zeiden we gisteren.

Rond de 40% gaven op, dit verhaal klinkt misschien wel pijnlijk maar toch kan ik zeggen : De dodentocht moet je echt wel eens in je leven gedaan hebben!

Paul van Hiel


Noot redactie:
In 2006 hebben op Ultraned ook 2 verslagen van de Dodentocht gestaan: http://www.ultraned.org/v_item/f3444.php en http://www.ultraned.org/v_item/f3447.php Deze verslagen betreffen Vincent Schoenmakers en Theo Cloosterman en Jack Hendrickx en Ineke Scheffer. Vincent en Theo kwamen door de drukte pas op de helft aan hardlopen toe, terwijl Ineke en Jack al vrij snel konden hardlopen en een goede tijd neerzetten. De Dodentocht is een wandeltocht waar je ook mag hardlopen, vermits je er niet korter dan 10 uur over doet.  

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
KLADNO Self Transcendence 24 en 48 uur
7/8/9 augustus

Het was dit weekend weer hoog tijd voor een 24 uur. Ik heb gekozen voor een nieuwe omgeving, namelijk de Tsjechische tak van het Sri Chinmoy Marathon Team. Ze zijn met honderden mensen, dus kennis is daar zeker aanwezig. Tot dit jaar heb ik (ultra)marathons gelopen in 7 verschillende landen. Daar heb ik dit jaar Italië, Frankrijk en nu dus Tsjechië aan kunnen toevoegen. En wel in de Bohemen, de streek bekend om het glas, het pils en de Rhapsody.

Ik heb de loop gecombineerd met een bezoek aan de mooie stad Praag. Ik heb daar kunnen overnachten bij organisator Viharin. Hij organiseert ook een ultrarace in Praag begin juni; daar heb je de keus uit 6 uur, 12 uur, 100km. Dat het zomer is, is me wel duidelijk. De temperatuur is zoals gebruikelijk 28 graden, net als al mijn eerdere langere lopen dit jaar. Een goeie training voor de Spartathlon (toekomstmuziek) zullen we maar zeggen. En het is in de week ervoor nog warmer geweest!

De loop vindt plaats in een park in Kladno, 25km van Praag. We lopen om een atletiekbaan heen, zelfs tussen de tribunes en de baan, waar een brede doorgang is. Aan de achterkant is een bos. In de bomen staan platforms op 5 meter hoogte. Mbv touwen kan je dan van platform tot platform lopen. Aan de zijkant van onze omloop staat een manege, aan de andere kant is een fietspad/voetpad met een kleine bar, dit gedeelte is licht stijgend/dalend.

De ronde is exact 1 km. Door bochten aan te scherpen is de ronde op exact 1000 meter te krijgen. Het parkoers is opgemeten door een Tsjechische official. De 24 uur is ook het Tsjechische kampioenschap en de loop heeft een bronzen IAU label.

De start is voor de tribunes, hier zitten de rondetellers. Daarna is de keuken en medische staf. Aan de andere kant staat een tent waar de lopers hun spullen kunnen laten. Hier staat een lange rij van plastic opklaptafels met een stoel ervoor. Als je verder loopt, passeer je de tenten van de lopers en daarachter staat een grote gymzaal waar je eventueel kan slapen. Halverwege het parkoers staat een muziektent met versterkte muziek die over het hele veld is te horen. De Tsjechen spelen wat meer Folkier muziek (viool).

Ik arriveer op vrijdagochtend en ik installeer mijn plek in de gymzaal. De plek van de start staat vol in de zon, daar wil ik me niet gaan lopen uitputten. Een dag voor de 24 uur moet je niet teveel zon vangen; daarvan raak je ook nog uitgedroogd!
Op vrijdag om 12 uur start de 48 uur, de 24 uur begint zaterdag om 12 uur en dus finishen we allen tesamen om 12 uur ’s zondags. Op de 48 uur starten 22 lopers, te weten 2 Zwitsers, 9 Duitsers, 8 Tsjechen en 3 Slowaken.

Onder de Duitsers enkele lopers die vroeger ook in Keulen de 48 uur hebben gelopen. Ook 2 dames die we in Nederland kennen: Jutta Jöhring en Barbara Becker. Opvallende starter was ook de Slowaak Pranab Vladovic. Hij is één van de vaste lopers op de 3100 mijl in New York, maar een zonne-allergie, hij moest zijn huid bedekken terwijl het ruim 30 graden was, dwong hem vroegtijdig te stoppen. Hij is nog wel in goede vorm. En de Tsjechische zon is minder sterk en daarom heeft hij hier geen last gehad. Pranab loopt op de foto op de website in een geel shirt.

De eerste dag heb ik kunnen meetellen en heb ik volop genoten van de 48 uur. Ik hoop dat het voor de lopers ook zo is. Dat het warm is, is duidelijk, want vele lopers zweten al na 1 uur lopen.
De Zwitsers nemen de kop- en de staart-positie in. De koploper is Stefan Wäschle, ook bekend als Steppenhahn. Helaas heeft Franz Schullitsch, ongeveer 65 jaar, veel problemen met de knie en moet hij vervroegd uitvallen. Ik ken hem van onze loop in Amsterdam, hij heeft vaker in Nederland gelopen. Hij vreest dat de knie moet worden geopereerd. En dat hij dan het ultralopen vaarwel moet zeggen.

Die middag een heerlijke pasta gegeten. Op de atletiekbaan gaan de trainingen van de Kladno-ers gewoon door. Vooral de technische nummers worden heel gericht gedaan. Een kogelstoter trekt veel aandacht omdat hij met luide zucht zijn werk doet. De training van de hordelopers oogt vrij serieus. Er worden op deze baan ook baanwedstrijden gehouden. ’s Avonds wordt het om 9 uur donker. Eerst ga ik nog even op de tribunes zitten; hier is een mooi uitzicht op het parkoers met een vrij volle maan erboven. Daarna ga ik nog wat lezen en ben ik gaan slapen.

Halverwege heeft Stefan de leiding in de 48 uur gevolgd door Willfried Röthlingshöfer, die debuteert op de 48 uur, en Pranab. Barbara Becker is tweede bij de dames. Helaas moet Jutta opgeven. Ze was al niet fit aan de start, maar nu is ze helemaal leeg. In de laatste 4 uur slechts 15 km opgeschoten.

Dan is het tijd voor onze 24 uur. Viharin noemt onze namen één voor één. 26 Lopers, waaronder 20 Tsjechen, 4 Duitsers, 1 Oostenrijker en één verdwaalde Nederlander. 8 man en 3 vrouw lopen mee voor het Tsjechisch kampioenschap.

In het begin loop ik zoals altijd ingehouden. Liefst loop ik met een gevoel dat het me geen inspanning kost, maar daarvoor is het vandaag te warm. Ik loop net iets harder dan 9 km/uur. Mijn ritme wordt verstoord, doordat ik plotseling stemmen van boven hoor. Het blijken leden van de locale boomklimmers-club te zijn, die van boom tot boom aan het wandelen zijn; op 5 meter hoogte. Een activiteit, die wij niet kennen. Ze hebben daarboven een heel stelsel van wegen opgebouwd en je moet niet gek opkijken, als er iemand boven je staat. Het is zeker een stevige sport. Ik loop vandaag met mijn benen op de grond, maar wel van boom naar boom.

De eerste uren gaan wonderbaarlijk rustig. Ik probeer gevarieerd te eten en te drinken. Er is keuze in overvloed. Zelfs magnesiumwater, energiedrankjes, koek, pasta. Iemand staat met een tuinslang gereed om je een douche te geven. Ik heb het liever niet, want als je langdurig loopt met natte kleding, kan je afkoelen zonder het in de gaten te hebben. Ik heb hier wel eens rugklachten aan over gehouden.

Op het parkoers wordt met krijt tekeningetjes gemaakt, met de naam van lopers. Ertussendoor staat ook nog een slak getekend. Blijkbaar zijn de Tsjechen niet onder de indruk van ons tempo. De loper Evzen Ge heeft een pop meegenomen, die hij met een andere stem laat praten. Ik vind het leuk om met de pop grapjes te lopen maken, ondanks dat we elkaar niet kunnen verstaan.

Na 6 uur is de tussenstand 54 km. Ik kleed me om, drink wat uit een literfles water aangevuld met electrolieten welke ik van Ann Lens heb gekregen. Geeft zeker energie, beter gezegd balans. Ik draag nu een shirt met Memorial-Brasil zeker tot vermaak van de tellers, die me aansporen met Oranje Boven, Hup Holland Hup en Brasil.

Lastiger wordt het zodra het donker wordt, 9 uur. De nacht wordt lichter, doordat de maan weer helder schijnt. Het bosgedeelte is verlicht met gewoon straatlicht. Hier steekt een hazelworm onze weg over. Door de kronkelige manier van bewegen lijkt het net een slang. Toch merk ik, dat ik iets langzamer loop, gelukkig niet zo kronkelig. Desondanks gaat het nog wel snel genoeg. En om middernacht heb ik 105 km, volgens plan, en een vierde plaats. Op dit tijdstip moeten we van richting draaien.

Maar nu heb ik maagklachten, alweer. Ik dacht er zo goed op te hebben gelet, maar helaas…. Het warme weer? Ik wou dat ik het wist! Ik meld het Jutta en Peter Ludden en ook aan anderen. Jutta doet mee met de rondetellers, Peter neemt de begeleiding van Barbara waar. Ze staat op een voortreffelijke 2e plek

Maagklachten hebben me in het verleden nooit opgebroken op een 24 uur. Maar dit jaar ben ik reeds in Bergamo gecrasht; daarom heb ik me voorgenomen nu zeker te gaan finishen. Om tot rust te komen, besluit ik me om te kleden en te gaan wandelen. Eten doe ik niet, drinken wel. Met de nadruk op magnesiumwater en thee. Na 2 uur wandelen ga ik naar de massage. Hij masseert uitvoerig de maag en ook de rug (ik had daar spierpijn). Na 15 uur heb ik 116 km, 11 km in 3 uur.

Na de massage voel ik me gelukkig weer helemaal herboren. De maagklachten zijn naar de achtergrond en ik kan weer gaan hollen, 7 minuten per km. Het is ondertussen lekker afgekoeld. Onderweg zie ik een slak het parkoers oversteken. De volgende ronde is hij al halverwege. De daarop-volgende ronde is hij aan de overkant, nu snap ik die tekening van de slak. Om 5 uur wordt het licht. Er lijkt geen einde te komen aan de nacht. Ik wandel een ronde en als ik daarna op een bankje ga zitten. Komt Jutta aangestormd en voor ik het weet, heb ik een kop zwarte thee in mijn hand. Zij heeft de 48 uur vroeg moeten opgeven, maar in de tweede nacht is ze de hele tijd actief gebleven, eerst met tellen en daarna met het helpen van de medelopers. Klasse.
Na 18 uur heb ik 138 km, zesde plaats. Ik ben blij dat ik 3 uur heb kunnen rennen.

Wat er de laatste 6 uur is gebeurd, is me een raadsel. Omdat het licht is, gaat het tempo wat omhoog. De muziek is heel inspirerend. Omdat ik teveel tijd heb verloren voor de 200 km probeer ik er dichtbij te komen, 190 lijkt me ook te hoog. Tenslotte kan ik de maagpijn net op de achtergrond houden, oa met de maagthee (jawel). Ik probeer wat brood te eten en meer te drinken. Het licht stijgende stukje van ongeveer 100 meter wandel ik steeds, mooie afwisseling. De laatste 3 uur haal ik 28 km, oa omdat er 2 lopers net achter me lopen en omdat de 190 km toch haalbaar blijkt. Ik loop gelijk op met Tomás Dittrich. Ik wandel ietsje langer, hij rent iets langzamer en zo komen we elkaar steeds tegen.Voor me komt Jan Ondrus in de (slaap)problemen. Ik haal hem nog in, maar hij is winnaar in de categorie 50+.

Na 24 uur lopen heb ik 191,120 km overbrugd en sta ik vierde. Een mooi resultaat, verder dan ik voor de start had verwacht. Zeker gezien de nachtelijke maagklachten. Van binnen knaagt een stem: wat als je ’s nachts had kunnen doorlopen, wat als het minder warm was geweest? Over 10 weken is er een 24 uur in Londen. Op 17/18 oktober is het vast geen 28 graden! Er is in ieder geval een goede duurloop gedaan. Misschien is het ook leuk geweest voor dit jaar.

Ik feliciteer Barbara met haar fantastische 284km en 2e plaats, Duits leeftijdsrecord? En ik bedank Viharin voor een mooie en perfect georganiseerd weekend. Ik heb hem beloofd terug te komen.

Website, uitslag en foto’s:
http://www.srichinmoyraces.org/cs/48h_24h_Kladno

Nitísh Zuidema

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]