Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
21 mei 2017
Bazel
12 mei 2017
Verslagje van onze vakantie EMU2017
4 mei 2017
Stumilak 2017 race report
25 apr 2017
Texels best
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 30 mei 2010: Klazienaveen marathon of toch ultra
* 29 mei 2010: La Piste des Sangliers, perfecte organisatie, geweldige sfeer en prachtig maar zwaar parcours
* 21 mei 2010: Omloop Kluisbergen als parel der Vlaamse Ardennen
* 19 mei 2010: De illusie van een persoonlijk record in de zes uur van Steenbergen
* 12 mei 2010: Steenbergen volgens Peter
* 11 mei 2010: Nog een verslag van Steenbergen
* 11 mei 2010: ‘n 10
* 11 mei 2010: Negen-en-eenhalf uur Steenbergen
* 11 mei 2010: De 24 uur toch uitgelopen
* 11 mei 2010: Ronde van Aruba 2010
* 10 mei 2010: Gedachte bij Eemmeer
* 10 mei 2010: 24 uur van Steenbergen: Maar dan wat minder
* 9 mei 2010: Marathon Enschede
* 9 mei 2010: Limburgs Zwaarste: “het verhaal over allerlei soorten lintjes”
* 7 mei 2010: Ultraloop Land van Heusden en Altena 60 km
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Mei 2010
 
Zaterdag was het kiezen tussen de 6 uur Haarlemmermeer of de marathon in Klazienaveen. In 2003 liep ik al eens in Klazienaveen toen het behoorlijk warm was. Geloof zeker boven de 25 graden, en liep dat in 4uur5. Dus voor verbetering vatbaar. 4 keer Haarlemmermeer, wat steeds verder bergafwaarts gaat, van 57 naar 54 km vorig jaar. Geen leuk parcours en zeker qua beleving een achteruitgang vergeleken met de voorgaande locatie.

Dus zaterdagmorgen op naar Klazienaveen. Daar aangekomen bleek de oranjekoorts eral goed in te zitten en vele huizen waren sierrijk aangekleed. Gelukkig niet alleen aan de buitenkant ook de bewoners van Klazienaveen hadden zich talrijk neergezet met het nodige bier en "harde" muziek om ons lopers enthousiast aan te komen moedigen. Zeker zouden we genoeg sponzen en water aangereikt krijgen.

Bij de start/finish aangekomen hoorde ik de voor mij bekende speaker die er in Apeldoorn en Winschoten was/is. De start zijn 2 kleine rondjes, en daarna 4 ronden van bijna 10 km. Wat bij de eerste ca. 20 lopers gebeurde? Die lopen geen 2 maar 3 kleine rondjes van zo'n 1300 meter. En sommige mogen zich dus verheugen op de ware kortste ultra van 43,5 km. Ook de snelle Kenianen en zelfs de Marokaanse plaatsgenoot van mij.

In het begin heb ik een tempo van 12 km per uur te pakken, maar dat kwam ook wel door het uitzicht. Na een half uurtje merk ik dat het tempo iets lager wordt en hervat de 12 km per uur. Even later komen er nog steeds lopers voorbij die een extra rondje hebben gelopen. Zo ook een loper die mij voor de wedstrijd vroeg wat ik zou lopen omdat hij niet te snel wilde startte. Het tempo houd ik zeker tot de helft vol en loop de 22,5km in 1uur52. Daarna begin ik met de eerste wandelpauze. Door deze wandelpauze komt de Marathonplusser Hans mij voorbij en baalt ervan dat hij ook 1 klein rondje teveel gelopen heeft. Volgens de uitslag die ik later lees zijn er velen die geen 4 of 5 minuten hierdoor verloren hebben maar mogelijk het dubbele. Wel leuk dat het publiek zo meeleeft en tijdens het einde van de derde ronde loopt er een meid op blote voeten mee om zich bij de volgende biertent te voegen.

Ik kom tot de conclusie dat daar in Klazienaveen een vele malen schonere lucht is dan hier in zuid-oost brabant met die intensieve veehouderij. Tijdens de oranjeloop in Lieshout merk ik dat goed. Maar terugkomend op de marathon die loop ik uit in 3uur57, mooi onder de 4 uur dus. 38ste van de 72 finishers.
Het weer was met 20/21 graden goed te doen, alleen op het laatst wat cola gedronken, maar de kleine marsjes gingen er goed in.

Klazienaveen bedankt en tot de volgende.

Willy Jonkers
http://willy-jonkers.spaces.live.com

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Elk jaar wordt er een ander parcours uitgezet door Les Couleurs Celestes een enthousiaste club mensen met een perfecte organisatie drie dagen lang. Het begon op een warme zaterdagmiddag waar we in Houffalize ons startnummer konden ophalen en daarna met de bus naar Redu gingen. In een groot Eurospace centrum waren gites, en kampeermogelijkheden maar eerst kon iedereen genieten van een pastamaaltijd waarbij het speciale “couleurs celestes bier” rijkelijk vloeide en op alle tafels vele flessen wijn leeg geschonken werden. Hoe konden al die lopers nou zoveel drinken als ze de dag erna zover gaan lopen vroeg ik me toch wel af. Maar het was intens genoeglijk allemaal en iedereen kletsten met iedereen over hun grote passie “het hardlopen”.

Het was prachtig om te zien hoe zoveel lopers geconcentreerd uit bussen sportpoeder mixen maakten en van alles in de bevoorradingzakjes deden. En ik had nog nooit zoveel camelbags in allerlei kleuren en maten gezien. We waren met een klein groepje landgenoten, Wilma, Jo, Rogier, Jos, Jeffrey en Ton. Jean- Pierre en ik deelden de gite met nog vier andere personen en iedereen deed zachtjes zodat een paar uurtjes slapen toch wel lukte.

Zo rond 3.45 begon iedereen wakker te worden en om 4 uur schoof iedereen weer aan bij de lange tafels waar een lekker ontbijt werd geserveerd. De laatste zaken werden in de zakjes gedaan die naar de verzorgingsposten vervoerd zouden worden en om 5 uur precies begon het grote avontuur voor mij, mijn eerste 100 km. Voor Jean Pierre zou het zijn 5de 100 km worden.

We begonnen op een prachtig parcours, door de bossen, terwijl de zon geleidelijk op kwam, berg op en berg af, de mooiste uitzichten het was genieten. Na ongeveer 28 km bleken we verkeerd gelopen zijn We werden door de organisatie naar de juiste route gewezen, hadden wel een paar kilometer om en kregen water en cola aangeboden want we hadden de eerste verzorgingspost gemist en de volgende was pas op 56 km.

We vonden de tweede post ergens op een prachtige groene plek. Onze eigen zakjes werden al aangeboden, de camelbag werd voor je gevuld en de grote tafel was rijkelijk gevuld met zuidvruchten, koekjes, brood, rozijnen, zoute tucjes, snoepjes, fruit, cakejes en nog veel meer. Eigenlijk had ik nauwelijks mijn eigen voorraadzakje nodig. Daarna gingen we richting La Roche. Het begon nu erg warm te worden. Ik kreeg het zwaar, kon de warmte niet meer zo goed kwijt en ben het wat rustiger aan gaan doen; Jean Pierre zag ik als een eekhoorn zo makkelijk en licht de bergen op gaan.

In la Roche ben ik een café ingedoken om even goed hoofd, haren en handen te koelen onder de koude kraan. De ene GR eindigde hier en we begonnen aan de tweede. Waar de eerste GR nog uit paden bestond was de tweede GR veel zwaarder en moeilijker. Het begon met een een zodanige moeilijke afdaling dat ik even dacht “hoe kom ik in hemelsnaam heelhuids beneden, willen ze ons dood hebben ofzo”?? Langzaam aan dus en voorzichtig. Ik was al twee keer gestruikeld en wilde wel heel finishen. Ver beneden zag ik zwemmers in de Ourthe, dat zag er wel heel lekker koel en fris uit als je zo daar boven staat te zweten. Zou ik mezelf op een duik trakteren als ik beneden ben? Toch maar niet gedaan want beneden aan de Ourthe op 80 km wachtte de volgende post gelukkig. Ik had een ontzettend droge mond, (wellicht van de zoute tucjes op de vorige post) en een tong als leer dus ik heb genoten van de sappige sinaasappels die rijkelijk klaar lagen op weer een tafel vol lekkers. De camelbag werd weer zorgvuldig voor je opnieuw gevuld en verder ging de tocht.

Een stuk langs de Ourthe, het leek zo simpel op de kaart maar bleek het moeilijkste en zwaarste deel voor mij. De route was doorkruist met boomwortels en rotsblokken, berg op en bergaf, soms laag en dicht bij de Ourthe, soms heel hoog erboven. Eenmaal verloor ik mijn evenwicht en kon nog juist een boom omarmen zodat ik een echte val naar beneden kon voorkomen en slechts wat geschaafde armen had. Gelukkig was daar ene Michel die me een helpende hand kon toesteken anders had ik daar nu nog boven het ravijn aan de boom gehangen.

Het was gelukkig wel weer wat koeler omdat we tussen de bomen klommen en daalden en de uitzichten over de Ourthe bleven prachtig. De uren verstreken, het wordt een latertje vandaag begon ik me te realiseren, ik zette elke tijdsbesef en het idee om voor een bepaalde tijd te finishen maar uit mijn hoofd. Rogier snelde mij in een flitsende afdaling met kwieke passen voorbij. Een ding telde nog, heelhuids deze tocht overleven en genieten van mijn eerste 100 plus.

Eindelijk was daar de laatste post op 101,5 km, ik werd met applaus verwelkomd, mijn armen werden schoongemaakt en er was weer eten en drinken in overvloed. Ik bleef niet lang en wilde door, óp naar de finish, de benen waren zwaar en het begon al te schemeren. Binnen een half uur was het pikdonker en bleek ik weer op de verkeerde route te zitten, ik zag geen enkele routeaanduiding meer en heb ergens bij een boerderij gevraagd wat de weg was naar Houffalize nadat ik eerst bijna was aangevallen door de waakhond op het erf. Ik zette mijn koplampje aan, nu echt de laatste loodjes.... Eindelijk zag ik de lichtjes van Houffalize, het verkeer raasde met meer dan 100 km langs me heen behalve als het lopers betrof die al gefinisht waren, die remden af en schreeuwden vanuit de auto bemoedigende kreten, onverstaanbaar maar het deed me goed.

Waar was nou de finish, het was pikkedonker, twee lopers wezen me de weg en eindelijk, yes ik heb het gehaald. Er werd een finishfoto gemaakt en er was weer volop eten, maar ik wilde maar twee dingen, douchen en liggen. Ik kreeg nog een prachtig t shirt met alle namen van de tochten van de afgelopen tien jaar, helaas veel te groot maar ik ga het wel als jurkje gebruiken denk ik. JP was al uren eerder binnen gekomen als 2de in zijn leeftijdscategorie, was niet gevallen en oogde fris gedoucht en energiek. Hij was zo galant om mijn bagage te dragen want we moesten ook nog naar drie hoog op ons overnachtingadres.

De volgende ochtend mochten we alweer aanschuiven voor een gratis ontbijt en taarten en lagen de certificaten met foto al klaar. Nu bleek dat meer dan de helft van de gestarte lopers uitgevallen was, het was dus echt een zware tocht, maar o zo mooi en perfect georganiseerd. De andere Nederlandse finishers waren Wilma, Jo, Ton en Rogier, allen ook even enthousiast.

Organisatie, petje af, bedankt voor deze prachtige dagen en geweldige loop!!!

Els Annegarn



 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
De Belgen blijven voor Nederlanders een opmerkelijk volk. Verwant en toch anders, met eigen gewoontes,uitspraken,zo origineel dat ze vindingrijk genoeg zijn om mij steeds maar weer te verrassen. Een weekendje België en ik snap niets van hun uitleg en aanpak van verkeerssituaties laat staan dat ik kan wennen aan de rommeligheid in dat land. Maar geen kwaad woord over de Belgen, ik kom er graag en afgelopen weekend was het niet anders.
Het moet alweer jaren geleden zijn geweest dat ik op de kalender van Ultraned de Omloop Kluisbergen zag staan en dacht van hé dat moet ik voor volgend jaar onthouden. Lopen in de Vlaamse Ardennen over heuvels die ik ken van de Ronde van Vlaanderen die historierijke wielerwedstrijd aldaar. Jaar daarop geen Omloop Kluisbergen meer te zien op de kalender. Dat is nou jammer dan, pech, een volgende keer wat sneller beslissen als er iets leuks voorbijkomt.
Ja dan komt Willem Mütze met een bericht dat er gelopen kan worden over de Vlaamse Ardennen en of er mensen zijn die dat ook leuk vinden. Natuuuuurlijk, wat denk je, dat ga we eens een keer meemaken. Illustere heuvels met namen als de Kluisberg, Oude Kwaremont,Paterberg en niet te vergeten de Koppenberg. Op naar België voor twee keer 50 kilometer!

Dat wordt dus een gemeenschappelijke afspraak zaterdagmorgen in de sporthal van het Kluisbos. Aanwezig zijn dan Willem Mütze, Günther Meinhold, Wim de Kwant, Cecile Moolhuijsen, Jos Broersen, Renske Vermeulen, Ernst-Jan Vermeulen, Henk Geilen, Lineke Tepper en ondergetekende. Onverwacht sluit ook Jos den Hende aan; Annemarie Hosli is dan al onderweg voor haar 50 kilometer wandelen want dat is het eigenlijk hier, een wandeltocht waar hardlopers aan gaan meedoen met permissie van de organisatie.
Lineke houdt het bij een kortere afstand wandelen maar de rest waagt zich aan de langste afstand. Het is nog nevelig als we vertrekken, een teken dat is koud is geweest die nacht,maar ik schat in dat het best wel eens warm kan gaan worden, dus maar niet te dik gekleed. Het zal een rustige tocht worden met eerst een rondje Kluisbos en dan een stuk door de Scheldevallei om vervolgens de Koppenberg op te zoeken. Afwisselend gaat het over verharde wegen en zand en puinwegen en halen beetje voor beetje wandelaars in die die dag de vroege vogels uithangen om op tijd binnen te komen. We lopen niet snel en dat is maar goed ook want die kuiten van mij zijn de hele week al prak. Mooi tijd om foto's te maken en uitgebreid de verzorgingsposten te bestuderen. Nou de verzorging is puik en via een bord wordt duidelijk gemaakt hoe het zit met de kilometers, niet dat het er toe doet maar toch fijn om te weten. Gaandeweg gaat het wat beter met mij dus dan toch maar wat doorlopen en dat in het perfecte gezelschap van Renske en Ernst-Jan. Nou is het parcours niet zo vlak als we ons dat hadden voorgesteld dus er is nog best wel werk aan de winkel en dan hebben we het nog niet over de Kluisberg want ergens daarachter ligt een eindstreep, althans dat stel ik mij voor.
Eerst nog even een eindje meelopen met lieden die in het Kluisbos met een of andere hardloopwedstrijd bezig zijn, kortere afstanden heb ik begrepen; het moet kunnen. Met het stalgevoel in de benen sla ik bij de de laatste verzorgingspost zomaar het Belgisch bier af; de Belgen zullen er wel niets van begrijpen. Renske en Ernst-Jan gaan wel voor de bijl. Het is ook wel verleidelijk moet ik toegeven.
Na een vrolijke finish in een sporthal is het heerlijk toeven buiten in het zonnetje om te zien hoe iedereen aldaar door elkaar loopt maar de organisatie heeft gedaan wat het moest doen door er een mannetje neer te zetten om alles te regelen. Voor de rest een prettige chaos en voor ons een prettige tocht.

Na zaterdag komt meestal zondag en ook deze keer is dat niet anders. Het zij zo! Wat bewolkt vandaag maar toch wel op temperatuur. Geen winterkleding vandaag. Lineke en ik kunnen nog net de auto kwijt in het Kluisbos en dat scheelt ons een pendelbus. Het gaat vandaag druk worden is mij ten ore gekomen met diverse wandelafstanden en veel mensen op de been. Een deel van de Nederlandse enclave is alweer op stap want het schijnt vandaag om het eggie te gaan. Lineke wandelt de 25 KM, Cecile blijft met knieklachten aan de kant maar heeft toch mooi gisteren haar eerste ultra gelopen; de rest gaat weer voor de 50 KM.
In het begin is het gelijk lekker warm worden met een klim in het Kluisbos; daar wordt een mens wakker van. Dat zal dan ook wel moeten vandaag met grote hoeveelheden mensen op een deels gezamenlijke route en dat met aardig wat smalle paden. Je kunt moeilijk al die wandelaars van de sokken lopen dus af en toe even tempo inhouden. Het zonnetje komt er langzaam door, de kuiten zijn opgeknapt, de bermen vol met bloemen, de bossen fris groen, de verzorging nog steeds puik, het humeur goed dus wat wil de mens nog meer.
Ik loop in een stuk historie hier met heuvels en wegen bekend van de Ronde van Vlaanderen. Wegen met borden met idyllische namen als de Teirlinckroute, de Eddy Merckxroute en hoe kan het ook anders de Ronde van Vlaanderenroute. Veel fietsers op pad vandaag. Ik loop alleen maar ben niet alleen. Soms worden er grappen gemaakt als ik voorbij kom, soms krijg ik complimenten en soms kom ik mede hardlopers tegen, kortom ik ben niet alleen op de been.
Op 22 KM kom ik een deel van de Nederlandse enclave achterop en zie tot mijn verbazing Wim en Jos in de lange broek; die moeten vanmorgen bijna bevroren zijn geweest. Ik heb het al warm zónder al dat textiel en het is warm! Gelukkig lopen we zo nu en dan door het bos en komt er wat wind opzetten. En dan één van de hoogtepunten dit weekend “de Koppenberg”. Steil omhoog,over kasseien en volgens het bord maximaal 22 procent.Prachtig gewoon. Daarna de Scheldevallei induiken met de aangetrokken wind tegen richting Paterberg.
Nog steeds gaat het voortvarend en die Paterberg is dan ook geen probleem maar het wordt wel drukker want de 25 KM voegt zich weer samen met de 50 KM. Slalommend tussen de mensen door, ik zal wel weer extra meters maken vandaag, op naar de Oude Kwaremont en ja hoor, er voegt zich nog een afstand bij, die van de 8 KM. Families met kinderen, buggy’s met kinderen hobbelend en slingerend over de kasseien. Je zal maar kind zijn en in zo'n buggy zitten,fijne ouders heb je dan.
In het dorpje Kwaremont is het een volksfeest en als hardloper zou je er bijna in verdwalen. Ik blijf op weg terug naar het Kluisbos maar hordes wandelaars inhalen wat enige alertheid van mij blijft vragen. Vier, vijf dik over de breedte van de weg. Een moderne beeldentuin waar we dwars doorheen lopen zorgt voor afleiding maar daarna is het gewoon weer zigzaggend en kruip door sluip door over de wegen en paden Uiteindelijk komt aan alles een eind, dus ook aan deze tocht en zowaar ben ik vlotter dan gisteren.

Een T-shirt is mijn deel en dat voor twee dagen rennen,zoiets tenminste,en dat voor maar 15 euro. Een mooi volk die Belgen en en mooie Omloop Kluisbergen. En waar ik nou het meeste last van heb gehad het hele weekend? Van die file bij Antwerpen opweg naar huis.

Een aardig verhaal zullen jullie misschien zeggen, onderhoudend, leuk voor mij maar wat levert zo'n weekend nou uiteindelijk op? Wel twee maal 50 kilometer zijn een goede trainingsmiddel om naar een doel toe te werken. De gemiddelde snelheid is daarbij niet zo van belang;het is zelfs goed om die laag te houden in voorbereiding naar een meerdaagse. Men hoeft zich niet te bekommeren om de verzorging want die is gewoon goed te noemen zodat een extra rugzak eigenlijk niet nodig is. Door de vele wandelaars op het parcours wordt wel extra aandacht gevraagd maar ook dat is positief te benaderen mits men geen energie verspild aan ergernissen. Gewoon nemen zoals het komt in het hier en nu,overal optimaal op in kunnen springen om daar later van te kunnen profiteren. Kortom, energiezuinig lopen om het beste uit je zelf te halen. Het lukt misschien niet altijd maar als je het uitprobeert, wie weet dan wel. Het zij zo. Het ga jullie goed en tot ziens.

Herman Euverman.

 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Na mijn vroegtijdig einde in de halve Jan Knippenberg Memorial hoefde ik eigenlijk maar één ding te doen in de vijf weken naar de zes uur van Steenbergen: herstellen. Alleen rustig trainen en proberen zoveel mogelijk (nacht)rust te krijgen. Klinkt gemakkelijk, maar het vergt toch altijd nog behoorlijk wat discipline. Niet of kort trainen is vaak moeilijker dan lekker lang trainen en op tijd naar bed gaan is voor mij meestal een utopie. Ik was echter goed bezig totdat één van de kinderen buikgriep kreeg, niet dat ik toen ineens heel lang ben gaan trainen, hoor! Nee, je probeert dan als zorgzame vader toch wat assistentie te verlenen, ook als dat door gaat na middernacht.

Op zich niet zo erg, één nachtje wat minder slaap. Vervelender was dat ik tien dagen voor Steenbergen zelf ook plat lag. Overgeven en alles deed pijn, aangenaam het Rotavirus is de naam! Gelukkig had ik in het kader van de Meivakantie zelf ook een week vrij genomen en kon ik er wat de nachtrust betreft nog een schepje bovenop doen. Zodoende kwam mijn deelname in Steenbergen niet in gevaar, maar de zo vurig gewenste topvorm bleef wederom uit. Misschien maar goed ook, want hierdoor stond ik met wat minder hoge verwachtingen aan de start. Tussen de 72 en de 75 km, maar met alles boven de 72 zou ik tevreden zijn.

Toen ik aangekomen was in Steenbergen stond ik gelijk, letterlijk, geparkeerd naast Jan-Albert Lantink. Aangezien hij op dat moment net bij zijn auto stond maakten we een praatje. Jan-Albert deed mee aan het NK 24 uur, maar was helaas na ruim vijf uur gestopt vanwege een peesblessure aan zijn bovenbeen. Jan-Albert was tijdens deze wedstrijd bovendien onderwerp van wetenschappelijk onderzoek. Dit moest vooral licht gaan werpen op de opname van voeding en drank tijdens het ultralopen. Dubbel jammer dus dat hij uit moest stappen, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de hele ultraloopgemeenschap. Jan-Albert is met zijn laatste jaar als wedstrijdultraloper bezig dus ik vraag me af of het onderzoek nog een vervolg krijgt. Hopelijk wel, misschien met een ander proefpersoon.

In de kleedkamer was het vervolgens best gezellig en van wedstrijdspanning had ik nog geen last. Ook ene Marc, uit de buurt van Antwerpen, trof ik daar. Ik had hem ook al in Stein ontmoet en als je hem een beetje leert kennen weet je meteen al dat hij geen zwart wit denker is. Hij denkt meer, zoals Frank Boeijen dat zo mooi schreef en zong, met heel de kleur van zijn hart! Toch zijn veel van zijn verslagen en columns in een boek samengebracht onder de titel “ZwartWit”. Ik kan dit boek van harte aanbevelen dus als je wilt weten hoe dit zit, kopen (uitgeverij Hardlopende Zaken) en lezen zou ik zeggen.

Aan de start ook een aantal nieuwe gezichten. In ieder geval twee mensen waarvan ik weet dat zij debuteerden op de zes uur. Nu ben ik zelf net debutant af, maar het is fijn om te zien dat er nieuwe aanwas blijft komen in ultraland. Er zijn immers in Nederland best veel ultrawedstrijden, maar als daar vervolgens maar een paar man/vrouw aan de start staan jaar na jaar dan ben ik bang dat er wedstrijden zullen verdwijnen. Marcel de Jong uit mijn geboorteplaats Monnickendam ging van start voor zijn eerste zes uur en zo ook Edwin Otto uit, de aan goede ultralopers rijke stad, Purmerend.

Nadat wij van start waren gegaan was ik vooral benieuwd naar de 24 uurslopers. Zij waren op dat moment 18 uur bezig en hoewel de thermometer niet echt overdreven lage waarden aangaf voelde het kil aan. De luchtvochtigheid was blijkbaar erg hoog, het was ook hier en daar mistig onderweg in de auto naar Steenbergen. Deze combinatie van factoren had ’s nachts een behoorlijke slachting aangericht onder de 24 uurslopers. Van de lopers, die nog in de race waren, werd er door een enkeling nog soepel gerend, door anderen de hele tijd gewandeld en door een aantal werden rennen en wandelen afgewisseld. Bij allen was de strijd tegen de uitputting zichtbaar, maar wat een enorm doorzettingsvermogen werd er door dit kleine groepje lopers ten toon gespreid! Indrukwekkend!

Zelf liep ik in het eerste uur in kleine groepjes van wisselende samenstelling, ik ken niet iedereen bij naam maar zag in ieder geval Richard van der Klis, Ad Suijkerbuijk en Edwin Otto. Uiteindelijk bleef ik over met Marcel de Jong. Ik vond hem erg sterk lopen en het leek een heel mooi debuut te worden. Ergens in het derde uur raakten ook wij elkaar kwijt, we hadden onze drinkpauzes in verschillende ronden en op een gegeven moment kwam ik haast ongemerkt in een iets hoger ritme en bijna even ongemerkt was er blijkbaar een definitief gat ontstaan.

In de eerste drie uur liep ik, achteraf berekend, 36,99 km, waar ik zonder meer tevreden mee kon zijn. Niet te snel en zeker niet te langzaam. En achteraf berekend? Ja, ik had mijn Garmin navigatiehorloge weer om, maar die gaf mij iedere ronde ruim 40 m cadeau. Nu liepen wij een groot deel van onze ronde in Steenbergen over de KrommeWeg en die doet zijn naam eer aan. De vele bochten daar heeft zo’n navigatiesysteem blijkbaar moeite mee. Ik zal zeker niet altijd de ideale lijn gevolgd hebben, maar het lijkt mij dat dit hooguit 10 m per ronde meer oplevert en dit dan incidenteel en niet gemiddeld. Bij het WK 24 uur moest de latere kampioene Anne Cecile Fontaine haar navigatiesysteem af doen, omdat dit niet gedragen mag worden volgens de regels. Ik ga mijn Garmin volgende keer ook niet meer dragen op een dergelijk parcours van relatief kleine ronden. Niet omdat het verboden is, maar omdat het alleen maar verwarrend werkt.

Toen ik na iets meer dan drie uur weer door de verzorgingszone liep, kam Marcel in tegengestelde richting gewandeld, duim omlaag. Helaas was een blessure aan een pees onderaan zijn voet, opgelopen tijdens het pacen in Rotterdam, weer op gaan spelen. Dan kun je natuurlijk wel tegen beter weten in doorlopen, omdat het je debuut op de zes uur is, maar gelukkig deed hij dat niet. Bij mijzelf gingen aan het eind van het vierde uur de rondentijden langzaamaan omhoog. De 50 km ging met ruim 4.03 drie minuten langzamer dan in Stein, maar toen ging het de laatste twee uur zeer moeizaam. Vanaf nu zou ik dus de winst gaan pakken.

Ergens tussen vier en vier en een half uur lopen ging ik eens rekenen hoeveel ronden ik zeker zou kunnen halen. Ik kwam hierbij tot 34 ronden en berekende dat dit 72 km zou zijn. Het moest zelfs vrij makkelijk haalbaar zijn en misschien kon ik de 73 km grens nog wel overschrijden, dacht ik. Bij het ingaan van het laatste uur, ik was toen net voor de 29ste keer de finish gepasseerd, besloot ik te versnellen, althans in ieder geval het oplopen van de rondetijden te stoppen. De rondetijden gingen inderdaad met zo’n 10 tot 20 seconden omlaag, maar in de 32ste ronde bij het naderen van de vijf en een half uur kreeg ik te maken met een behoorlijke inzinking. Ik had een tip van Jan-Albert Lantink (en ik las dat Peter Rietveld dit ook doet), namelijk voor zo veel mogelijk variatie zorgen bij wat je eet en drinkt om te voorkomen dat het tegen gaat staan, nog niet toegepast. Zodoende waren de cola en bananen toch enigszins tegen gaan staan en had ik in de laatste uren wat te weinig koolhydraten binnen gekregen, zeker voor een tempoverhoging.

Na 32 ronden moest ik dus cola en banaan hebben, twee bekertjes en drie stukken. Maar ja, eigenlijk was dit natuurlijk te laat en vervolgens merkte ik dat ik ook heel veel dorst had. Na 33 ronden nam ik cola en water en mede door deze eet/drinkpauzes verloor ik in deze ronde ruim 50 seconden. Toch was ik nog zeker van het halen van de 34 ronden en dus de 72 km, dan maar geen 73, dacht ik. Zelfs drie minuten voor het eindsignaal, na 34 ronden, stopte ik nog voor een bekertje water wat ook weer zo’n 15 seconden gekost moet hebben. Het maakte mij niet meer uit, de 72 km had ik op zak, elke meter die ik nog loop is meegenomen was mijn idee. Ik haalde Jannet Lange nog in en werd zelf nog ingehaald door een estafetteloper. Uiteindelijk haalde ik nog 572 restmeters en ik was dik tevreden, ik had toch zeker 72,5 km gehaald, dacht ik!

Hierna kreeg ik echter een aantal mij verbazende feiten te verwerken. Er kwam een man naar mij toe gelopen, die zei:”Ik geloof dat ik de vierde plaats van jou afgesnoept heb.” Het was Walter Bouwen, hij was het die mij nog vlak voor het einde inhaalde en niet een estafetteloper. Hierdoor was Walter 60 meter voor mij geëindigd. Dat ik hierdoor vijfde werd in plaats van vierde dat deerde mij niet zo. Ik was namelijk de laatste twee uur van de wedstrijd in de veronderstelling geweest dat ik op de vijfde plaats liep. Wat niet weet, wat niet deert, zal ik maar zeggen. Nadat ik echter was teruggestrompeld naar de kleedkamer volgde de grootste verbazing. Op het overzicht, dat we van de organisatie hadden gekregen, met ronden en afstanden zag ik dat 34 ronden helemaal geen 72 km was. Dat was slechts 71,156 km, ik had het dus verkeerd uitgerekend!

Dat ik net geen persoonlijk record had gelopen was in één klap duidelijk. Met 71,729 km liep ik 68 meter minder dan in Stein. Als ik dat bekertje water even had laten staan drie minuten voor het eind en met een andere instelling dan “iedere meter is meegenomen” door was gegaan vanaf dat punt? Ongeloof maakte zich van mij meester. Ik zal niet beweren dat ik meerdere dingen tegelijk kan, omdat ik een vrouw ben, want dat ben ik namelijk niet. Ik was er echter wel van overtuigd dat ik kon hardlopen en hoofdrekenen tegelijk. In mijn jonge jaren attendeerde ik tijdens het lopen van baanwedstrijden de jury wel eens op het feit dat ze het ronde bord vergeten waren te verzetten, maar die tijden zijn blijkbaar voorbij. Ruim anderhalf uur verkeerde ik in de veronderstelling, dat ik vandaag boven de 72 km ging komen en een persoonlijk record zou lopen. Het bleek een illusie.

Hans Jurriaans
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]