Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
28 nov 2018
Trail del Cinghiale
27 nov 2018
NbmK (Amsterdam Marathon 2018)
19 nov 2018
Dagboek Spartathlon 2018
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
* 28 jan 2010: Vakantiemarathon op Gran Canaria
* 18 jan 2010: Le Trèfle à 4 Feuilles, Klavertje Vier Marathon
* 14 jan 2010: Nord Eifel Ultra
* 10 jan 2010: De witte wereld van Schinnen – Fat Ass Fifty
* 6 jan 2010: Fat Ass Fifty in Schinnen
* 6 jan 2010: 2 januari SM loop
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Januari 2010
 
Vakantie marathon op Gran Canaria


Als je de winter in Nederland eind januari een beetje zat bent, kan ik de marathon op Gran Canaria van harte aanbevelen. Wij hebben 10 dagen zon gehad met temperaturen dik boven de 20 graden. Als je voor de zon gaat, kan je beter in het zuiden van het eiland je tenten opslaan dan in het noorden waar de kans op bewolking groter is.

De marathon heeft dit jaar voor het eerst plaats gevonden in de hoofdstad Las Palmas en was ontzettend goed en zorgvuldig georganiseerd.

Op zaterdag was er de mogelijkheid om je startnummer en chip af te halen in combinatie met een geweldige pastaparty waar ook kinderen, partners, ouders, buren, bejaarden of wie dan ook mocht mee eten van de royale borden pasta en de zakken met brood, toetjes, salade en drank. Ter verhoging van de feestvreugde speelde een salsaband de sterren van de hemel.

Tegelijk met je startnummer kreeg je een thermoshirt, een korte broek, een spons, hardloopsokken en een pet in een stevige leuke tas, dit alles met het logo van de marathon erop en dat allemaal voor het inschrijfgeld van 25 euro.

Mijn zus en ik hadden ook nog het geluk gefilmd en gefotografeerd te worden met de Europees marathonkampioen, maar dit zal niet voor iedereen zijn weggelegd. Overigens een bijzonder aardige, mooie en communicatieve man! Maar dat terzijde.

De start (tegelijk met de halve marathon) was de volgende ochtend om 9 uur en deze verliep bijzonder sfeervol met de tribunes al vol met juichend publiek. De diverse startvakken waren dmv kleuren goed aangeduid en er waren zelfs al pacers voor de diverse eindtijden.

De route (soms pittig heuvelachtig en soms vlak) besloeg twee rondes en was duidelijk aangegeven. Ik ben maar één keer bijna een verkeerde weg ingeslagen. Elke twee meter stond een juichende vrijwilliger, elke tien meter stond politie en bij elke lus was tijdsregistratie, en vooral op de boulevard was er veel enthousiast klappend en brullend publiek.

Er waren onderweg vier bands en er zat een klassiek orkest vol overgave te spelen. De uitzichten over de zee waren prachtig.

Ik vond het opvallend dat er geen enkel flesje water op straat werd gegooid. Overal stonden vrijwilligers met afvalbakken om de (half)lege flesjes weer op te ruimen zodat de lopers niet hun nek zouden breken over weggegooide flesjes.

Je moest alleen zelf je spons meenemen en ja, die verlies je natuurlijk al snel, áls je er al aan gedacht had om die bij je steken en waar laat je die dan???

De startnummers waren gelukkig niet zo groot en breed dat ze tot op mijn rug reikten, maar helaas ook niet zo stevig want die van mij ben ik verloren nadat ik een keer een fles water over mijn hoofd heb uitgegoten.

Het bleek geen punt voor de organisatie want alles werd keurig door de chip geregistreerd.

Er waren ook volop prijzen in alle leeftijdscategorieën.

Kortom een echte aanrader voor als je de sneeuw en het ijs hier in Nederland even zat bent!


Els Annegarn

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
17-01-2010, Olne ( B ). Le Trèfle à 4 Feuilles, Klavertje Vier Marathon. Een echte trail marathon zeker gezien de omstandigheden van dit jaar. De dooi had zijn intrede gedaan maar dat duurt in de Ardennen altijd iets langer. Met Henk Geilen op weg naar Olne en .... het regende. Om 10.00 uur de start en het regende nog steeds, dat beloofde wat. Eerst bergaf en dan .... het veld in, overal nog resten sneeuw en ijs, op de ene plek meer dan op de andere. Grote poelen water waarin zich ook ijs bevond en ja, na 7 km lag ik al op mijn gat. Een waarschuwing van "Hogere Hand" want onze vriend Bram van der Bijl brak hier vorig jaar onder betere omstandigheden, zijn enkel. Ik probeerde nog rustiger te lopen want met plezier lopen staat de laatste tijd toch erg hoog in het vaandel, meer zit er ook niet meer in. Het parcours was dus erg technisch en Henk Geilen was beter bergop en ik bergaf zodat we in het begin een paar keer stuivertje wisselden. Toen het meer bergop ging liep Henk dan ook van me weg. Vorig jaar liepen we de 4 ronden in de andere richting. Ik vond persoonlijk dat dat gemakkelijker was. Regelmatig vielen er mensen en twee maal probeerde zo 'n persoon zich vast te houden aan mij tijdens de val!!!!!! Gelukkig had ik een nylon jasje aan wat geen houvast geeft voor iemand die handschoenen draagt.. Ronde 1 van 12 km in 1 uur en 26 minuten!!!!!!!!!!!!!!!!! Ronde 2, 11 km. Bergaf schieten sommigen langs je door. Zouden zij sneeuw- en ijskettingen onder hun schoenen hebben of gewoon meer lef?
Tijd 1 uur 16 minuten en dan ronde 3 en 4. Ik was te moe om deze tijden te onthouden, trouwens ik keek helemaal niet meer op mijn klokje. Finishen was het doel geworden en meer niet. Het was erg verlokkelijk om uit te stappen omdat je op het einde van elke ronde langs de verzorgingspost kwam bij het chalet in Olne. Dan het stuk waar je tot enkelhoogte bergop door het water loopt, net of je door een beekje loopt. Verderop waren er nog van dit soort stukken en modder en nog eens modder. Op plekken kon je de sneeuwstukken omzeilen maar je moest dan wel door het veld. We kregen nog een stuk maïsveld dat voor de sneeuw was omgeploegd, qua gevoel zeker 1 km lang. De omvang van de schoenen werd verdubbeld door de modder. Hier waaide ook een koude wind en ik was blij toen we weer konden aanzetten om te gaan rennen. Uiteindelijk finishde ik in 5 uur en 2 minuten. Vorig jaar liep ik 4 u 27 minuten, dat zegt genoeg over het parcours.
Van te voren had ik gehoopt op een tijd van onder de 5 uur en niet meer of minder. We waren blij dat de wedstrijd niet was afgelast. Als de omstandigheden zo veranderen met modder, water, sneeuw en ijs, dan moet je gewoon "iets" rustiger aan doen.
Marathon/ultra nummer 279 was weer een hele speciale.


loop ze

Henk Sipers

site: http://www.adventure-runner.tk
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
9 Januari Nord Eifel Ultra

Op school zijn ze een poging aan het doen om mijn zoon enige kennis van spreekwoorden en gezegden bij te brengen. Dit heeft tot gevolg dat hij regelmatig met prachtige vragen bij mij staat. Van de week was de klassieker “Kinderen die vragen worden overgeslagen” aan de beurt. Deze rijmde niet echt met mijn opvoeding, waarin ik duidelijk probeer te maken dat je alles kunt en moet vragen. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat je alles krijgt wat je vraagt. Van de andere kant, soms krijg je veel meer dan je vraagt. Afgelopen zaterdag heb ik ervaren dat de uitdrukking soms is “Kinderen die vragen worden platgeslagen”.

Ik had immers voor mijn vorige loopje in de Eifel om sneeuw gevraagd. Deze vraag was prompt gehonoreerd met stevige winterse omstandigheden. Ik was dus een tevreden mens en vond het ook meer dan genoeg. Schijnbaar was dit echter nog niet helemaal tot de weergoden doorgedrongen. Afgelopen week stond de Nord Eifel Ultra op het programma. En er werd een echt weeralarm afgekondigd. Ik ben zelf niet zo geïnteresseerd in weerberichten. Het weer is zoals het is en ik vind weerberichten meestal ook niet echt duidelijk. Dit weeralarm liet echter aan duidelijkheid weinig te wensen over: iedereen werd met klem gewaarschuwd om Zaterdag vooral niet de deur uit te gaan. Aangezien een gewaarschuwd mens voor twee telt zag je dat een aantal organisatoren van loopwedstrijden, volledig terecht, hieraan de juiste consequenties verbonden en hun wedstrijden afgelasten.

De organisator van de NEU reageerde heel anders. Hij gaf aan dat het hem wel leuk leek om een keer in een sneeuwstorm te lopen. Wel benadrukte hij dat het gevolg van het extreme weer waarschijnlijk zou zijn dat de verzorgingsposten niet met een auto te bereiken zouden zijn en we dus maar zelf alles in een rugzak mee moesten nemen. Dit zou volgens hem het loopje alleen nog maar leuker maken. Eigenlijk kon ik mij hierin heel goed vinden. Want het is gewoon zo dat achteraf de loopjes onder extreme omstandigheden de aller-leukste blijken te zijn. Dit trouwens wel met de nadruk op achteraf.

Om te kunnen lopen moest ik wel nog even bij de start in Düren zien te komen. Dit is een kilometer of 70. Op zich is dit met de auto een reisje van niets. De waarschuwingen waren echter inmiddels in de trant van: blijf van de weg af; zou je echt zo stom zijn om de weg op te gaan zorg dan minimaal voor een volle tank en een overlevingspakket. Kortom ik had dus het geluk dat mijn avontuur al begon op het moment dat ik de deur uitstapte. Ik moet toegeven dat het flink aan het sneeuwen was en dat er ook een stevig briesje was. Dit vond ik eigenlijk wel prachtig want het stoorde mij de laatste tijd wel een beetje dat het mooie witte landschap doorsneden werd door die lelijke zwarte asfaltstrepen. Dat ik niet de enige was die dit prachtig vond bleek wel doordat de die paar andere auto’s die ook op de weg zaten superlangzaam gingen rijden om optimaal te kunnen genieten. Het enige wat niet echt langzaam ging was trouwens de wijzer van mijn klok. Met een snelheid van ruim 20 kilometer per uur is een ritje van een kilometer of 70 op eens een hele reis. Gelukkig had ik afgesproken om in Aken een paar lopers op te halen en kon ik dus na verloop van tijd de autosnelweg verlaten en even flink doorglijden. De laatste dagen had het trouwens mailtjes van lopers geregend die volstonden met hele betogen maar waar niet in stond wat men eigenlijk wilde zeggen. Ik zou dit als volgt willen samenvattend: ik durf niet te komen. Dat ik perfect in staat ben om Duitstalige mails samen te vatten merkte ik in Aken toen de sneeuw op de plekken waar wij afgesproken hadden nog volledig maagdelijk was. De uitzondering hierop was uiteraard Helmut. Hij zat gewoon thuis te wachten tot ik aangeglibberd kwam. Dus hadden wij tweeën ruim plaats in mijn auto toen wij onze reis richting Düren voortzetten. De start van de NEU was om 9.00 precies. Als trotse bezitter van een navigatie systeem kon ik al vrij vroeg inschatten hoeveel later wij op de startplek zouden arriveren. Wij hadden dus al heel snel in de gaten dat het heel verstandig was om de organisatie te bellen. Gelukkig sjouwt een beetje loper tegenwoordig meer dan voldoende elektronica mee. Zo hadden wij tweeën samen maar liefst vier mobiele telefoons bij ons. Die uiteraard helemaal opgeladen waren. Eigenlijk wel jammer dat als je niet over de juiste telefoonnummers beschikt het aantal telefoons helemaal niets zegt.
Ook hier moet je weer het voordeel van inzien. Toen wij in Düren aankwamen was het heerlijk rustig aan de start.

Helmut en ik keken elkaar aan en vroegen gelijktijdig:”En nu?” Ook in het antwoord waren we eensluidend: De NEU lopen. Daar waren we immers voor gekomen. Dus dat antwoord lag ook wel voor de hand. We waren ruim 20 minuten te laat dus hebben we ons best gedaan om niet nog meer tijd te verliezen. Dus handschoenen aan, mutsje op en geen tijd verliezen met loslopen. Dit laatste had toch geen nut omdat er niemand meer in de buurt was die ons kon bewonderen.

Dus kon het feest beginnen. Er was alleen een klein probleem. We hadden geen flauw idee waar we naartoe moesten. Dit laatste moet ik ietwat zorgvuldiger formuleren. We wisten wel waar we naar toe moesten: we moesten zorgen dat we weer op de parkeerplaats bij de auto terug kwamen. Op zich geen echte uitdaging. Er was best een rondje van een paar meter te bedenken waarna we dit doel bereikt hadden. Helaas was de afspraak dat dit rondje een kleine 57 kilometer lang moest zijn. Bij de meeste lopen is de route gemarkeerd, ofwel speciaal door de organisatie of zijn het bestaande markeringen. De route van de NEU is alleen opgeslagen in het hoofd van organisator Stefan. En die liep daar dan ook ergens door de sneeuw te baggeren. Althans dat vermoedden wij want wij zagen hem niet. Helmut had alle edities van de NEU tot nu toe gelopen (2 dus) en ik had ook al eens een editie gelopen. Dus hier liepen 3 jaar gebundelde routekennis. Ik moet trouwens ook nog even vermelden dat Stefan gelukkig tot de categorie lopers behoort die van mening is dat je om te lopen niet altijd een weg of pad nodig hebt. Dat was nu wel heel erg gunstig want door het fikse pak sneeuw waren wegen e.d. toch niet te vinden. We wisten echt maar globaal de richting van de route en kwamen dus op het idee om de sporen in de sneeuw te volgen. In een beetje film werkt dit altijd perfect. Toch is de werkelijkheid iets uitdagender dan een film. En dat is maar goed ook, want een beetje film duurt maar anderhalf uur en voor anderhalf uur lopen trek ik mijn schoenen niet meer aan. De fenomenen continue sneeuwval en sneeuwstorm zorgden er gezamenlijk voor dat het landschap niet (meer) overal door voetstappen bezoedeld was. Daarnaast heb ik ook geleerd dat niet alleen hardlopers sporen in de sneeuw achter laten.

Naast het zoeken van de route/groep hadden we nog een andere uitdaging. De NEU is een heel mooie wilde Eifel loop waarbij het stuk tot kilometer 17 bijna niet met een auto te bereiken is. Dat is dan ook normaal het eerste punt waarop verzorging plaats vindt. Vanaf daar is er een verzorgingspost circa om de 5 kilometer. Dus neem je voor de zekerheid normaal een beetje drinken mee om het eerste stuk te overbruggen. Dat had ik nu ook gedaan. Maar ik had geen flauw idee of we de route en dus ook de verzorgingsposten zouden vinden. Wat ik wel snel in de gaten had was dat het een lange loop zou worden en dan is een klein beetje drinken niet echt veel. Omdat we letterlijk op jacht waren liepen we het eerst stuk behoorlijk hard hetgeen bij mij betekent dat ik drinken moet. Maar dan zou ik wel heel snel door mij voorraad heen zijn en dus aan het einde van de rit in de problemen kunnen komen. Omdat ik gewoon weet dat ik veel vocht nodig heb probeer voor de loop zoveel mogelijk te drinken. Kortom ik zit normaal in de auto met een hand aan het stuur en in de andere een mooie 1,5 liter fles. Helaas waren de verkeersomstandigheden zo dat twee handen aan het stuur zeker geen overbodige luxe waren. Dus indrinken had ik ook niet gedaan.

Voor ons gevoel zaten we redelijk op de goede route . Hetgeen ook bevestigd werd door de sporadische wandelaars die we onderweg aan een interview onderwierpen. Je kunt natuurlijk nooit honderd procent vertrouwen op inschattingen die mensen van tijd maken. Maar het zag er wel naar uit dat we echt aan het inlopen waren. Op een gegeven moment kwamen op iets van een viersprong, waar ook naar alle vier de richtingen iets van voetspoeren te onderscheiden was. Omdat vier mogelijkheden nog niet genoeg waren zagen wij ook sporen tussen de bomen het bos in verdwijnen. Logisch redenerend kwamen wij tot de conclusie dat dit alleen maar de sporen van de NEU lopers konden zijn. Die middag hebben wij geleerd dat er ook nog andere reden voor mensen zijn om de afzondering van een bos op te zoeken. Deze wijs les heeft er voor gezorgd dat de achterstand op de groep met ruim een kilometer werd vergroot.

Tot mijn grote verbazing kregen wij opeens de verzorgingsauto in het vizier. En hier stonden ook de overige NEU lopers. Wij hadden dus stevig doorgelopen. De groep die daar stond bestond uit 5 lopers. Twee daarvan vonden de tocht dermate zwaar dat zij besloten om ter plekke uit te stappen. Dat was jammer maar ik kon het wel begrijpen. De post had nog een kleine verassing voor mij in petto: het drinken was op. Maar het zou bij de volgende post weer aangevuld zijn. Nu wis ik dat we vanaf hier om de 5 kilometer een post zouden hebben dus lag ik daar niet zo van wakker. Toen ik hoorde dat de wegen zo moeilijk bereikbaar waren dat de geplande posten niet per auto bereikbaar waren en de volgende post pas over 2,5 uur lopen zou zijn was ik geheel gerust gesteld. Ik wist nu heel erg zeker dat de verzorgers meer dan genoeg tijd hadden om drinken te halen.

Het gaf toch wel een heel prettig gevoel dat we de groep gevonden hadden . Dus een stuk rustiger konden we onze tocht vervolgen. Deze was echt schitterend: ongerepte uitgestrekte witte vlakten. Het was ook echt zwaar lopen. De striemende koude wind, de sneeuw buien en de losse sneeuw. Het kostte kracht maar gaf energie. En het deed ook pijn. Met stukken was de losse sneeuw een centimeter of 25 hoog en dat kost kracht. Ook waren er stukken dat de sneeuw een halve meter hoog was. Daardoor heen lopen of eigenlijk ploegen is een zeer bijzondere belevenis. Door de combinatie van kou en mijn gespalkte vinger heb ik helaas maar 44 foto’s kunnen maken, en die kunnen de echte schoonheid niet tonen. ,

Ook al geniet ik met volle teugen van dit soort tochten, toch doet het soms wel pijn. Ik was een paar weken geleden tijdens een training in een gat in een fietspad gestapt en had mijn enkel verstuikt. Voor mij dus de bevestiging dat het lopen in de bewoonde wereld veel te gevaarlijk is. Op zich is zo’n verstuikte enkel niet zo’n probleem. Als je je schoenen maar stevig dichtsnoert en regelmatig koelt hou je de zwelling binnen de perken. Voor dat koelen heb ik trouwens een hele studie gemaakt van alle soorten diepvries groenten. Ik ben hierbij tot de conclusie gekomen dat spruiten het beste helpen. Ik heb mijn kinderen dan ook, zeer tot hun verdriet, voorlopig verboden om spruiten te eten. Doordat wij zeer snel vertokken waren had ik mij de moeite niet genomen om mijn schoenveters aan te trekken. Na verloop van tijd bleek dit niet zo’n slimme actie. Kortom, vanaf een bepaald moment herinnerde iedere stap mij er aan dat ik dat niet meer vergeten moest. Ik was dan ook niet zo blij dat ik door de sneeuw wat kleinere stapjes moest maken. Maar dat hoort er allemaal bij en maakt het achteraf alleen maar mooier.

Het was een echt loopavontuur wat ik voor geen geld zou hebben willen missen. Ik kan iedereen dan ook van harte aan bevelen om volgend jaar de tweede Zaterdag van Januari vrij te houden.

Henk Geilen
Info provider loopplezier.tk
www.loopplezier.tk
home.hccnet/h.geilen/index.htm
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
De witte wereld van Schinnen – Fat Ass Fifty

Zondag 4 januari 2009 zou ik in Schinnen mijn eerste ultra gaan lopen. Althans zo had ik dat in de loop van 2008 gepland. In oktober van dat jaar liep ik echter een abominabele marathon in Eindhoven en dat deed mij toch inzien dat deze datum voor mijn ultra debuut toch wat te vroeg kwam. Met de spierpijn nog in mijn benen van Eindhoven moest ik ook gaan beslissen of ik aan de ‘Zestig van Texel’ mee wilde doen in 2009, want de inschrijving begon vol te lopen. Met de nodige tegenzin volgde ik mijn verstand en niet mijn gevoel. Geen Texel in 2009 voor mij dus. Het lopen van ultra’s moest ik nog maar een tijdje uitstellen en van 2009 een marathonjaar maken.

Op de marathon viel gelukkig nog genoeg te leren voor mij. Bovendien loop je een ultra natuurlijk niet zo maar, daar gaat wel enige voorbereiding aan vooraf waarbij het ingrediënt “geduld” een belangrijke rol speelt. 13 April 2009 (Zestig van Texel) was natuurlijk nog wel even moeilijk, ik had het idee dat ik inmiddels wel 60 km kon (uit-)lopen, maar deze kans was inmiddels verkeken. Hierdoor ontstond bij mij het idee om dan in Winschoten, ook een groot ultra-evenement, de 50 te gaan lopen, maar ook dit plan liet ik varen. Een paar maanden later ging er nog het “wilde” idee door mijn hoofd om in Deventer te starten op de honderd (!) en te zien hoe ver ik zou komen. Ik had op dat moment nog nooit langer dan de marathon gelopen, maar de Duitser Jens Allerheiligen ook niet en hij liep in Deventer “gewoon” onder de 9 uur. Natuurlijk is dat informatie achteraf en ik heb geen idee hoeveel hij getraind heeft hiervoor.

Het zal nu denk ik wel duidelijk zijn, het kostte mij steeds meer moeite om het geduld op te brengen om nog te wachten met mijn ultra debuut. Na de ’t is voor niks marathon in Geldrop was het echter niet lang meer en dan zou het eindelijk zover zijn op 3 januari 2010. Toen begon het echter te sneeuwen in Nederland en het ene na het andere trimloopje werd afgelast. Toen organisator Ger Wijenberg via de mail naar mijn mobiele telefoonnummer vroeg, voor het geval dat het lopen te gevaarlijk zou worden, begon ik mij toch wel zorgen te maken. Ik had inderdaad tijdens mijn trainingen eind december al lopen glibberen en glijden over compleet met ijs bedekte bospaden en kon me bij dat “gevaarlijk” wel iets voorstellen. Tegen de jaarwisseling waren sneeuw en ijs in Limburg gelukkig gesmolten, maar tv-beelden lieten alweer een ondergesneeuwd noorden van Nederland zien.

Om het witte onheil af te wenden heb ik een aantal dagen buienradar.nl zitten hypnotiseren en met succes. Sneeuw in België en Luxemburg en ook in het noorden en westen van Nederland, maar niet in Limburg! Zaterdagavond 2 januari besloot ik echter toch op tijd naar bed te gaan, ik moest ook uitgerust aan de start verschijnen als de wedstrijd door ging. Tja, had ik dat dan niet moeten doen? In ieder geval zag ik bij het opstaan de volgende dag een idyllisch witte achtertuin en als dat in Tegelen het geval is dan zal het in het ca. 60 km verderop gelegen Schinnen niet veel anders zijn.

Uiterlijk om 9 uur zou Ger bellen, dus tot die tijd gewoon doen of het doorgaat had ik mijzelf ingeprent. En dat was maar goed ook, want de Fat Ass Fifty is ook niet zo maar een trimloop, maar een ultraloop en ultralopers zijn uit een ander hout gesneden dan de gemiddelde trimloper. Ger belde niet, de FA 50 ging gewoon door en dus kon ik eindelijk laten zien dat ik ook uit dat hout gesneden ben. De enige wijziging die mij wel nuttig leek was om mijn trailschoenen aan te doen in plaats van de wegschoenen.

Zo stonden we om 11.00 uur met een bescheiden groepje bij de, voor de verandering zwarte, startstreep voor de deur van het huis van Ger en Nadja Wijenberg. Twaalf ronden van ruim vier kilometer moesten er worden afgelegd. De ronde begon met een flauwe klim het dorp uit. Deze klim ging over een holle weg met aan beide zijden bomen, die er bedekt met sneeuw prachtig uitzagen. Buiten het dorp werd de klim langzamerhand steiler en eenmaal boven kwam je op een “hoog”vlakte, die voor deze editie was veranderd in een “pool”vlakte. Op dit open stuk klom het weggetje nog enigszins en werd het hoogste punt op ca. 120 m boven NAP bereikt. Er volgde een vlak stuk waar de omgeving zo wit was dat ik meerdere keren op een bepaald punt het idee had dat ik helemaal niets meer zag. Gelukkig duurde dit steeds maar heel kort, want hierna kregen we aan onze linkerhand weer een uitzicht op prachtig besneeuwde bomen waar geen kerstkaart tegenop kan. Op het het vlakke stuk hadden we grotendeels wind tegen en hoewel het hooguit windkracht drie was voelde het bij vier graden onder het vriespunt best fris aan. Vervolgens werd de afdaling ingezet om onder in Schinnen het laagste punt in de route op ongeveer 77 m boven de zeespiegel te bereiken. Dan de hoek om richting huize Wijenberg en de volgende klim lag al weer geduldig op ons te wachten.

Nu was ik onder de dreiging van veel sneeuwval en het uiteindelijk ook daadwerkelijk uitkomen hiervan uiterlijk best rustig gebleven. Ik was echter van plan geweest om in Schinnen onder de vier uur te lopen, royaal onder de vier uur eigenlijk, ondanks de ruim 500 hoogtemeters. En dat is natuurlijk in een pak sneeuw onbegonnen werk of toch niet? Als iets mij strijdlustig maakt dan zijn het wel zware omstandigheden. Ik hoef van niemand te winnen behalve van mijzelf en van de elementen. Water, aarde, lucht en vuur? De aarde liep hier een beetje schuin en het water lag als een gladde, witte substantie op de weggetjes. In mijn onderbewuste had ik blijkbaar allang besloten dat ik daar vandaag de strijd mee aan ging binden. En gelukkig kreeg ik die kans.

De eerste ronde moest Nadja mij nog een beetje de weg wijzen. Ger had gezegd vier keer rechts, maar ja waar precies? Ik had me daar niet druk om gemaakt, want dat doen ultralopers niet. Fout lopen betekent alleen maar extra meters en dat is toch precies wat we willen? Nou ja, het is in ieder geval “all in the game” zal ik maar zeggen. Nadja liep de eerste 7 rondes mee als training en vond mij een prima haas. Zodoende had ik 7 ronden gezelschap en dat was best gezellig. Ik vergat bijna dat er sneeuw lag en heuvel op ging prima en heuvel af ging nog beter. Een tempo tussen de 4 min.30 en de 4 min.40 per kilometer wilde ik lopen als er geen sneeuw had gelegen. Ronden lang liet mijn Garmin een gemiddeld tempo van 4 min.30 of net er boven zien! Na zes ronden kwamen we door in 1 uur 49 min. Door de kou (?) ben ik vergeten deze tijd even te verdubbelen en te concluderen dat ik met mijn eerste zelfmoord poging bezig leek te zijn.

Iedere ronde was er bij de verzorgingspost cola en thee te drinken. Om deze reden had ik in de training geëxperimenteerd met het drinken van cola en dat was goed bevallen. Ik had uitgerekend, dat als ik iedere ronde twee bekertjes (ca. 100 ml per bekertje) cola zou drinken, ik voldoende koolhydraten binnen zou krijgen. Dus min vier of niet iedere ronde probeerde ik dit. Twee bekertjes bleek toch wel erg heavy, vooral toen er behalve de nog rijkelijk aanwezige koolzuur zich ook ijskristallen in de cola begonnen te vormen. Zodoende dan de ene ronde één bekertje en de volgende weer twee. Organisator Ger was toch wel verbaasd dat er toch nog iemand cola dronk en dit stug vol bleef houden. Als beloning “serveerde” hij na een aantal ronden een stuk warmere cola, dit had twee voordelen; door de hogere temperatuur was het een stuk beter naar binnen te gieten en het grootste deel van de kooldioxide had al het luchtruim gekozen, wat de snelle drinkbaarheid ook weer bevorderde. Ook at ik onderweg nog twee mueslirepen, die ik in de zakken van mijn jack had meegenomen. Het viel me op dat ze bij deze temperaturen extra krokant waren, maar mijn tanden konden dat gelukkig aan.

Na zes ronden begon de sneeuw steeds meer platgetreden en aangestampt te raken. Dit had tot gevolg dat de weg steeds gladder werd en het wegglijden frequenter. In de beklimming was zelfs een stuk waar de sneeuw in ijs was veranderd. Dit terwijl de temperatuur niet boven nul was geweest en de zon zich ook niet had laten zien. Na zeven ronden hield Nadja het voor gezien en moest ik alleen verder. De achtste ronde was geen probleem, maar ik had mij wel al afgevraagd of ik die beklimming ooit zou gaan voelen. Nou dat moment kwam in de negende ronde. Dan voelt het dus gelijk aan of je helemaal stil valt heuvel op en dat maak je heuvel af ook niet meer goed. Ronde tien en elf gingen weer wat beter en ronde twaalf was weer zwaar, maar de laatste dus dat deert je dan ook niet meer. Al met al verloor ik in de laatste vier ronden gemiddeld één minuut per ronde. Een te groot verval, maar zelfmoord? Nee, dat toch ook weer niet. Net onder de 3 uur en 42 minuten kwam ik over de streep en Ger riep: “ We hebben een winnaar!”

Na de finish kwam eigenlijk het mooiste moment van de hele dag. Ik besloot maar eens letterlijk een kijkje te nemen in de keuken van de Wijenbergs (dat mocht, hoor!). We hadden de keuze uit erwtensoep en Russische soep. En hoewel ik niet echt ben van ‘wat de boer niet kent dat vreet hij niet’ koos ik toch eerst voor de erwtensoep. Deze erwtensoep was namelijk bepaald geen snert! Of toch wel? Als iemand mij nog volgen kan? (hint: het woord snert heeft twee betekenissen). Heerlijk dus die snert. Uiteraard volgde hierna een kommetje Russische soep. Deze was zelfs nog lekkerder! Zeer herstelbevorderende lekkernijen! En wat is nou het mooie hiervan? Op het fornuis van Ger en Nadja was plaats voor nog twee pannen! Dus volgend jaar kunnen er zeker twee keer zo veel deelnemers aan de Fat Ass Fifty mee doen, want dat verdient deze loop zeker!!

Hans Jurriaans
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]