Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
* December
* 11 dec 2010: De Zuiderzeeballade
* 4 dec 2010: Grand Raid de Reunion 2010, La diagonale des fous
* 1 dec 2010: Verslag Olne-Spa-Olne 2010
* 1 dec 2010: La Transtica 2010
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van December 2010
 
Vorig jaar had ik na afloop van Olne-Spa-Olne een eed willen zweren dat ik dit nooit meer zou doen. Het was toen mijn eerste onvervalste Ardennentrail en de modder, de huiveringwekkende stijgingen en afdalingen hadden grote indruk gemaakt. Inmiddels heb ik een wat breder ervaringskader en weet ik dat het allemaal nog wel wat heftiger kan.
Desalniettemin heb ik de nacht voorafgaande aan de loop in het kasteel/jeugdherberg te Wegimont alleen maar een beetje kunnen slapen door alle gedachten te verdringen aan wat me de volgende dag te wachten zou staan.
Een blik op de verijsde buitenwereld was voldoende om terug te deinzen. Sneeuw en ijs, zes graden onder nul en een heldere sterrenhemel. Dat zou een koude Ardennendag worden. Gelukkig had ik het gezelschap van Selim Ilkin die met mij mee heen en terug reed. We hebben over alles en nog wat gepraat, over lopen natuurlijk maar ook over de biologische voedingsleer en vegetarisch eten die door Selim tot hobby en kunst zijn verheven. Ik heb er vele goede adviezen aan overgehouden. Door die gesprekken vlotte de reis snel en kostte het wat minder moeite om bij het binnenrijden van het donkere, kille en armoedige gat van het Ardennendorp Olne de moed er in te houden, zeker toen het ook nog begon te sneeuwen en mijn winterbandloze auto moeite had om op de weg te blijven. In de enige en altijd propvolle pizzeria van het naburige Soumagne waren er weer veel bekende gezichten te zien van ultralopers en –loopsters.
De door drie personen (Selim, een Belgische loper uit Mons en mijzelf) bezette vierpersoonskamer was echter onverwacht comfortabel en rustig. Hoewel we van de organisatie een uitwijkadres hadden meegekregen voor het geval het Chateau vol zou zijn, was daar absoluut geen sprake van. Na een opmerkelijk goede nachtrust en een primitief ontbijt hadden we geen andere keuze dan om de confrontatie met de 65 kilometer lange Raid Olne-Spa-Olne, met dit jaar een nieuw parcours en 2350 hoogtemeters, aan te gaan. Daartoe wapenden we ons met drie lagen kleding, muts, handschoenen, camelback en loopstokken.

In de startlocatie (een soort schuur annex tent die liefkozend het ‘Chalet’ wordt genoemd) was het ongekend druk. Omdat niemand buiten in de kou wilde staan, maar ook omdat er dit jaar maar liefst 480 starters waren, met de nodige begeleiders en supporters. Olne-Spa-Olne is dan ook een klassieker en bovendien goedkoop.
De start, die om 8 uur gepland was liep uit omdat het tien minuten duurde voordat de massa, na vrienden en vriendinnen een laatste zoen te hebben gegeven, zich naar buiten had gewurmd. Na een onverstaanbare Frans/Nederlandse speech (er leek voor iets gewaarschuwd te worden) klonk de sirene en trok het leger ten strijde, de Ardennen in. Veel gedrang, geduw en geschuifel. Een losgebroken hond stortte zich in de struikelende meute.
Het eerste afdalende stuk, door het dorp, was spiegelglad door de bevroren rijp op het asfalt. Toen de trails zich aandienden ontstonden er meteen kleine opstoppingen, waarbij de lopers braaf in de rij hun beurt moesten afwachten om het smalle paadje of trappetje naar beneden of omhoog te mogen betreden. Maar al snel viel het peloton uit elkaar en moest men in kleine groepjes of alleen de strijd met de elementen, de golvende witberijpte velden en de koude bossen op de heuveltoppen aangaan. De zonsopkomst was prachtig en zette het berijpte landschap in een rossige gloed. Rond de middag begonnen de door de zon beschenen delen wat te ontdooien hetgeen prompt allerlei waterstroompjes en moddertoestanden opleverde. Het moeilijkst te belopen waren echter de hard bevroren kleirichels en sporen van tractoren en ander zwaar bosbouwmaterieel. Het ijs in de plassen brak soms onder de voeten van de lopers, wat dan weer leidde tot menige met ijswater doordrenkte schoen en sok.
Maar ja, we willen toch zo graag afzien? Nou, dan mogen we niet mopperen. En heel eerlijk gezegd heb ik liever deze vrij droge condities dan de motregen en de eindeloze partij blubber en drek waaruit de Ardennen in November lijken te bestaan.
In het nieuwe parcours zaten zoals gezegd meer hoogtemeters dan in het oude, maar die waren vooral gelegen in een paar lange, niet al te steile beklimmingen. Een paar ‘levensgevaarlijke’ hellingen, zoals de beruchte afdaling naar de snelweg en een moordende klim die alleen op handen en voeten genomen kon worden, zaten er dit jaar niet in, waardoor het allemaal iets minder technisch overkwam. Er zaten maar een tweetal moeilijke afdalingen en één steile klim in het traject, in beide gevallen voorzien van een goed beloopbaar pad.
De verzorging onderweg was niet op de koude berekend. Op slechts één van de vier posten was warme thee te krijgen, voor het overige alleen ijskoud water of sportdrank. Gelukkig streef ik er op elke ultra naar om self-supporting te zijn, en ook deze keer had ik mijn eigen drank en voeding bij me. Die was op het lijf gedragen en dus warmer dan wat werd aangeboden.

Ik heb er geen wedstrijd van gemaakt omdat ik weet dat ik daarbij toch geen kansen heb. Een rustig maar steady gangetje van ongeveer 9 km/uur op de vlakkere gedeelten, waar mogelijk dribbelend naar boven en weer met kleine loopsprongetjes afdalen en verder stevig doorwandelen met de loopstokken. Daardoor heb ik geen moment in de problemen gezeten en zou daarom ook wel harder hebben gekund als ik daarvoor tenminste de techniek en de kracht had gehad. Het allerbelangrijkst was om voortdurend alert te zijn op de overal aanwezige en vaak onder bladeren verstopt liggende keien en boomstronken. De voeten goed optillen met extra kniehef is de enige manier om valpartijen te voorkomen. Daarom ben ik maar één keer niet al te hard op mijn achterwerk beland en een paar meter naar beneden geschoven. De voortdurende concentratie op het pad en het neerzetten van de voeten maakt dat er te weinig gelegenheid is om de omgeving te bekijken. Jammer, want zo kregen de prachtige vergezichten niet de aandacht die ze verdienden. Dus gewoon even stoppen om te genieten en onder de indruk te geraken, toch?

Ondanks (of dankzij?) dat viel mijn tijd een beetje tegen. In plaats van de nagestreefde tijd van onder de negen uur werd het net onder de negen en een half uur. Ach, prima.
Het mooie daarvan was dat ik het laatste half uur in het donker moest lopen, wat een bijzondere ervaring was. Degenen die geen hoofdlamp bij zich hadden kwamen op de met stenen bezaaide donkere beddingen waar we tot aan de laatste kilometer toe overheen moesten behoorlijk in de problemen. Ik hoorde menige plof en pijnkreet in het donker voor en achter me.
Olne-Spa-Olne is een ‘echte’. Alleen voor de liefhebbers. En die zijn er blijkbaar genoeg, zovelen als er na afloop in het ‘Chalet’ met een grote grijns op hun gezicht aan de stamppot met worst zaten. Wat minder groot zal die grijns wel geweest zijn bij de 147 ‘abandons’. Op 481 starters is dat bijna één op de drie. Was het zo zwaar? Zouden er velen verkeerd gelopen zijn, een lintje gemist? Niet gestart? Of waren er veel lopers die OSO een beetje onderschat hebben?


André Boom


 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
La Transtica is een 6-daagse hardloopwedstrijd van de westkust van Costa Rica naar de oostkust door de bergen, jungle en regenwouden. Er is een adventure afstand en een extreem afstand. De adventure mensen lopen: 6km, 18 km, 21,1 km, 24,1 km, 24,8 km en 21 km. Wij lopen de extreem: 6 km, 38 km, 38,4 km, 42,2 km, 42-43 km en 29,1 km.

Woensdag 17 november 2010: Aankomst San Jose
Na een lange reis van meer dan 24 uur, ‘s avonds aankomst van de deelnemers in San Jose op de luchthaven Juan Santamaria. Welkom door de leden van de organisatie.

Donderdag 18 november 2010: Opening Ceremony
Ontbijt, Opening Ceremony, persconferentie in San Jose. Technische, administratieve en medische controles. Je bent verplicht om 2 liter water mee te nemen, een verbanddoos met verplichte spullen van minstens 400 gram, gels en bars voor tijdens de wedstrijd, zonnebril, zonnecrème, cap, hoofdlamp etc. Overnachting in hotel.

Vrijdag 19 november 2010: Transfer San Jose - Manuel Antonio.
Tijdens de reis zien we al een gordeldier over de weg lopen en apen in de bomen en over elektriciteitsleidingen. We stoppen bij een rivier waar krokodillen onder de brug liggen. De grootste is zeker meer dan 5 meter!!!! Er wordt een doodgereden hond gevoerd aan de beesten en dat gaat er daar beneden ruw aan toe. Het is aan de Pacific Ocean veel warmer dan in San Jose, van 25 graden naar zeker 36 graden met een hoge luchtvochtigheid. Tijdens de reis krijg ik van het zitten ontzettende ischeaspijnen en ik doe oefeningen die mijn fysio mij geleerd heeft, maar het helpt nu maar weinig. Oorzaak het lange zitten.
Proloog: Playas del Pacific: 6 km. De start was goed maar al snel had ik adem te kort en ik zweette ontzettend. Het zand was zacht en je zakte steeds zo ‘n 5 cm in het zand. Het was loodzwaar en ik finishte na 32 minuten. De tijd is niet belangrijk daar er nog vele lange zware etappes volgen maar het gevoel is belangrijk en dat was nu niet zo goed. Overnachting in super de luxe hotel, laatste keer.

Zaterdag 20-11-2010: Eerste etappe Paquita- Napoles : 38 km, 1770 hoogtemeters en 200 meter omlaag.
Negentien km vlak die ook wat heuvelachtig zijn en daarna omhoog. Het is warm, heel warm en ik zweet al weer ontzettend. We moeten veel drinken, heel veel drinken. In het begin is het een soort slalom om de waterpoelen heen want het regent hier elke dag en veel. We moeten al verschillende keren door een riviertje tot kuithoogte. De schoenen blijven nat. Ik heb gekozen voor de Asics gel trail sensor omdat die niet waterdicht is. want anders blijft het water in de schoen staan. Na 19 km gaat het omhoog en goed. Het begint te regenen en de warmte wordt wat minder. Het begint steeds harder te regenen, dit is het regenwoud. Je hoort dieren maar ziet ze niet, we maken te veel lawaai als loper zijnde. Hele stukken weg en bos zijn weggespoeld door de regen. Een paar weken geleden zijn er nog tientallen doden gevallen bij zo ’n modderstroom. Ik kan me er nu iets bij voorstellen ( zie foto ‘s ). Als we boven de 1000 meter komen krijg ik het koud en doe mijn regenjasje aan. Het blijft gieten en de modder wordt alleen maar erger. We finishen uiteindelijk ( 5 uur 37 minuten ) en worden met auto ’s naar een soort buurthuis gebracht met een open haard waar iedereen zich staat te warmen. Mijn kleren en spullen zijn nog onderweg dus ik sta te rillen van de koude. Na 1 ½ uur arriveren mijn spullen!! Ik was me, eet wat en maak mijn slaapplek ( matje en slaapzak op de grond ) klaar.

Zondag 21-11-2010: Tweede etappe Santa Maria de Dota - Esperanza: 38,4 km, 2720 hoogtemeters en 1310 meter omlaag.
We ontbijten en ruimen onze spullen op en dan is er alweer de start. Eerst 2 km samen in een rustig tempo en dan wordt de start gegeven. Deze etappe heeft heel veel hoogtemeters, kijk maar eens wat de Jungfrau marathon maar voor hoogtemeters heeft en niet omlaag gaat!!!!!! Ik heb me warm aangekleed maar al gauw moeten de spullen uit want het gaat meteen heel steil bergop en als de zon opkomt is het meteen 15 graden warmer. We blijven bergop gaan tot bij km 17 waar we dan op 2850 meter hoogte zijn en omlaag gaan tot 1800 meter en dan weer omhoog tot 3000 meter!!!!!!!! Bergaf gaat ontzetten steil en ik voel het in mijn rug. Je krijgt ontzettende schokken en je stoot je voeten kapot aan de stenen die overal liggen. Bij 25 km gaan we weer bergop en ik krijg het eerst warm maar het regent weer en we zitten in de mist, dus het jasje gaat weer aan en zelfs de handschoenen Ik loop in een ¾ broek van X-Bionic en die houdt de boel redelijk warm en droog. Het is speciaal spul dat je in de warmte koel houdt en in de koude warm houdt en het ventileert en droogt zodoende goed als het regent. Op 3000 meter hoogte, waar de finish is, hebben we het ijskoud. Het is 7 graden, het waait ontzettend hard en we zijn door en door nat. Ik probeer alles te eten dat ik onderweg kan krijgen en neem elke 8-9 km een Powerbar gel en voel me dan weer wat opwarmen en krijg weer energie. Van de natuur kun je zo moeilijk genieten maar je ziet planten die bij ons in de huiskamers staan en dat maakt je toch weer effe wakker. Ik finish in 6 uur 56 minuten en we kunnen ons omkleden in een klaarstaande bus en worden daarna met auto ’s naar de slaapplaats gebracht, deze keer een school waar we in een klaslokaal slapen. Elke etappe krijgen we na het finishen op de slaapplaats een kleinigheid te eten, meestal rijst met bonen, soep e.d.
Het smaakt steeds uitstekend. s ‘Avonds wordt er echt warm gegeten. Het eten wordt elke keer klaargemaakt door de plaatselijke bevolking en is heerlijk. Het gaat van vis, vlees, bonen naar sla en weet ik veel wat allemaal. Als toetje meestal heel veel fruit van de streek zoals verse ananas. Veel mensen hebben al hun voeten kapot en bij mij beginnen mijn teennagels los te gaan van het vele bergaf en tegenhouden. De Deuter rugzak doet het perfect. Ook hebben velen hun rug kapot van de rugzak in combinatie met de regen. s’Nachts om 03.00 uur gaat het alarm af en het duurt een hele tijd voor iemand het kan uitzetten. Toevallig hing de alarmhoorn in het klaslokaal waar ik sliep ……………………………

Maandag 22-11-2010: Derde etappe Esperanza - El Humo: 42,2 km , 985 hoogtemeters en 2830 meters omlaag en vandaag gaan we echt de jungle in!!
Na de start gaat het meteen weer steil omhoog en het is koud want we zitten nog steeds op 3000 meter hoogte. Af en toe regent het al weer. Opeens worden we meteen rechts het bos ingestuurd. Iemand heeft met een machete een doorgang gehakt in het bos en we zitten midden tussen de planten, bomen, struiken weet ik veel hoe het allemaal heet. Overal zie je op de grond boomwortels, stronken, omgevallen bomen en veel bladeren en nog meer modder. Het is spiegelglad en ik hoor en zie al mensen vallen. Je grijpt je aan alles vast wat je kunt grijpen ( kort filmpje hiervan heb ik staan op Facebook ). Het is mooi maar even niet opletten en je ligt, 5 meter lager want het gaat omlaag. Alles is door en door nat en we moeten dan weer over een omgevallen boom lopen, anders gaat niet en ook die is spiegelglad en helemaal overgroeid met mos. Beneden aangekomen moeten we tot kniehoogte door een kolkend bergriviertje. Twee helpers hebben er een touw over gespannen en daar kunnen we ons aan vast houden. Het water van het riviertje is niet ijskoud dus het gaat wel. Meteen gaat het weer steil omhoog door de modder. Door je omhoog te trekken aan de bomen, lianen en struiken kom je na lange tijd uiteindelijk boven. Dit was een stijgingspercentage wat ik nog nooit heb meegemaakt en de modder er dan nog bij. Hier is een verzorgingspost en ik ben kapot. Zo ’n parcours is slopend en knijpt je helemaal leeg. Bij ca 21 km neem ik een pijnstiller voor mijn rug want we zijn al kilometers bergaf aan het gaan. Je zou zeggen lekker bergaf maar het is zo steil dat je maar heel langzaam kunt afdalen plus het feit dat alles spiegelglad is. We lopen langs velden met suikerriet en suikerriet en suikerriet. De GPS die ik draag geeft de kilometers niet goed aan, al dagen niet daar het bladerendak te dik is. Ik ben al 5-6 maal bijna gevallen maar dankzij mijn goede trailschoenen is dit niet gebeurd. De tenen zijn gevoelig ook al had ik speciaal grotere schoenen om dit te voorkomen maar wie had gedacht dat het zo steil omhoog en omlaag ging? Ik finish na 6 uur 48 minuten en ben blij. We slapen in een hele grote schuur. s ‘Avonds optreden van de plaatselijk folklore danseressen op de Zuid-Amerikaanse muziek. Twee teennagels zitten nu echt los maar ik kan ze er nog niet uittrekken ( infectiegevaar ) dus ik plak er maar wat omheen zodat ze toch nog wat bescherming geven. Twee anderen zitten in de gevarenzone. We gaan vroeg slapen want ……..morgen is de nachtetappe. Opstaan om 02.30 uur, ontbijten, spullen inleveren en om 04.00 uur de start!!

Dinsdag 23-11-2010: Vierde etappe El Humo - San Pablo : 42,2 km , 1250 hoogtemeters en 1160 meter omlaag.
Om 02.30 uur dus opstaan en zo snel mogelijk ontbijten daar de start om 04.00 uur is. Ik durf niet veel te eten. We lopen eerst samen het dorpje uit en dan is de start. Ik kan moeilijk zien waar te lopen want het is een onverharde weg met een en al gaten die volstaan met water. Het regent ondertussen ook al weer een beetje maar dat is niet storend want het is nu we weer een heel stuk lager zitten niet meer zo koud. Ik kom maar moeilijk op gang en na 5 km gaat het nog steeds niet. Na 10 km zie ik het niet meer zitten en denk aan opgeven. Het wordt ondertussen licht en we lopen in de modder door koffieplantages. Ik neem een gel en na 12 km gaat het beter ondanks dat het weer wat bergop gaat. Het gaat nu weer echt regenen maar het voelt lekker fris. We lopen door een klein stadje en daarna rechts en meteen bergop. Het blijft bergop gaan, en op 24,9 km is er weer verzorging. Daarna weer bergop en bergop en uiteindelijk op km 30 gaan we omlaag en op 31,9 is de laatste verzorging. Ik eet er chips, chocolade e.d. en drink cola. De plaatselijke schooljeugd bekijkt het lopergebeuren en applaudisseert. We finishen na 42-43 km weer bij een school. Hier kunnen we ons weer douchen alhoewel sommigen zich in de regen wassen want ook die is hier weer aangenaam warm. Het eten is weer voortreffelijk, alleen is er weinig plek om te slapen maar al snel vind ik mijn plaats. Ik hang alle was te drogen want nu is ook werkelijk alles nat. Ik had al zoveel kilo ’s bij me dat ik dacht problemen te gaan krijgen op het vliegveld, nu met de natte was zit ik zeker boven de 30 kilo!!
Morgen gaan we 30 km raften en zodoende vanmiddag vrij en we gaan met z ’n allen naar de rodeo, niet zo ver van hier. Daar aangekomen zetten sommige Fransen het op een zuipen en als de stieren worden losgelaten in de arena springen zij erbij en proberen de stieren te pesten. Dankzij de regen is het spiegelglad en winnen de stieren. Enkele Fransen wordt op de horens genomen en eentje heeft een verwonding van de horens opgelopen aan de binnenkant boven been. Ik heb het lekker vanaf een afstand bekeken. Voor mij had dit niet gehoeven want de stieren werden met elektrische stokken geactiveerd om te rennen en op mensen af te gaan.
Iedereen zijn lol maar ……… Laat die dieren a.u.b. met rust.

Woensdag 24-11-2010: Rafting
Rafting, was leuk door de tropische regenwouden. De Pacuare rivier, tussen Finca la Cruz en Siquires, was soms erg wilt. Een van mijn bootgenoten werd uit de boot geslingerd het water in maar we hadden hem weer snel erin. Deze rivier zou op de vijfde plek staan in de rivierenrafting top 5. We passeerden een canyon waar de rivier door stroomt die door National Geografic in de top 3 van de mooiste canyons gezet was. Op een andere plek was een kabel over de rivier gespannen. Via deze kabel met een korf eraan hangen, handelen 5 Indianenfamilies met de overkant. Ze weigeren daar weg te gaan en zijn dus bijna onbereikbaar.
We rijden dan richting Carribean Ocean en dan weer landinwaarts waar we overnachten in een andere school. Hier is het weer erg warm en vochtig. We eten er heel lekker onder het genot van een langdurige, tropische regenbui. We horen de brulapen tot diep in de nacht en mosqietos proberen me wakker te houden maar DEET zorgt dat ze niet te kort bij me komen.

Donderdag 25-11-2010: Vijfde etappe Caribbean Stage, Playa Negra- Manzanillo: 29 Km, 150 meter omhoog en 150 meter omlaag.
Ik ontwaak kijk op mijn horloge om te zien hoe laat het thuis is en bel mijn vrouw. Ze vertelt dat het heel koud is en kans op sneeuw. Dat kun je je nu helemaal niet voorstellen en snel probeer ik het te vergeten. Vandaag is “maar” 29,1 km en 150 meter omhoog en 150 meter omlaag. We worden met bussen naar het kortbij gelegen strand gebracht en ….het is bloedheet. Het zand is zacht en ……we krijgen nog een heel stuk jungle!!
Hup dan, de laatste etappe, de start en ik kom niet vooruit, ik zweet weer heel erg en zak 5-10 cm in het zand. Ik wandel een stukje en hervat weer maar het loopt niet. Op plekken is het zand wat harder en daar gaat het beter. Na kilometers gaan we de weg op en ik kan weer wat tempo maken. Hierna weer strand. Dit strand is soms erg smal en wordt je overspoelt door het zeewater. Sommige riviertjes komen in de zee uit dus daar moet je ook doorheen en weer verder en nog meer water en water en strand en dan via rotsen omhoog en omhoog tot we omlaag gaan en in de jungle uitkomen. We worden gewaarschuwd voor de modder waar je diep in kunt zakken en de vele boomwortels. Ja inderdaad veel modder en op en af over bomen dan weer echt de jungle in en je grijpt je overal vast om niet te vallen. Een keer zakte ik tot aan mijn knie in de modder. Ik was blij dat ik mijn schoenen nog aan had toen ik mijn benen eruit had getrokken. Dit in totaal 8 km lang en dan 1 km tussen de palmen door naar de finish. Deze bereik ik na 4 uur en 11 minuten. Totaal gesloopt loop ik meteen de Caribische oceaan in om af te koelen, alhoewel 25 graden zeewatertemperatuur, en de modder van me af te spoelen. Iedereen feliciteert iedereen en we zijn allemaal blij dat we het gehaald hebben.
‘s Avonds ontvangst door de Ambassadeur van Frankrijk in Costa Rica in een hotel en prijsuitreiking. Daarna een diner en vroeg naar bed om uit te rusten.

Vrijdag 26-11-2010: Transfer terug naar San José en afscheidsfeest.
Dit afscheidsfeest was het enige negatieve dat ik heb meegemaakt gedurende de gehele organisatie maar dat kan ook komen daar o.a. ik er erg op gefixeerd was om op tijd in bed te komen daar ik om 05.00 uur weer op moest om naar de vlieghaven te gaan. Dus voor mij was het eten en weg wezen. Dit was niet gemakkelijk daar we met de bus van de organisatie terug moesten. s ‘Avonds alleen op straat lopen in San Jose moet je niet doen want dat is levensgevaarlijk werd ons door de organisatie verteld. Van andere deelnemers die niet naar de klok hoefden te kijken hoorde ik naderhand dat het er nog erg gezellig en laat is geworden

Zaterdag 27-11-2010: Terugvlucht naar huis.
Het was een hele mooie maar ook zeer zware wedstrijd. Van tevoren ben ik lang geblesseerd geweest en mijn deelname was onzeker. Dankzij fysiotherapeute Astrid Weerts was ik zo ‘n 8 weken voor de wedstrijd klaar om te gaan trainen voor dit evenement. De tijd was te kort maar ik wilde alleen maar duur doen om de afstand te kunnen overbruggen. Snelheidstrainingen zouden mijn blessure alleen maar terug kunnen brengen en dat was niet de bedoeling. Ik ben blij dat ik gefinisht ben en het was echt geweldig en aan te raden voor iedereen die iets anders wil en ook graag trails loopt. Het is een prachtig land en de flora en fauna onbeschrijflijk .

Mijn foto ’s zijn te bezichtigen via :
http://picasaweb.google.com/sifra49/CostaRicaLaTranstica#
en
http://picasaweb.google.com/sifra49/CostaRicaLaTranstica2#

groeten en tot ziens

Henk Sipers

http://www.adventure-runner.tk



 
 
[ top pagina ]
 

 
VERSLAGEN van November 2010
 
GIBRALTAR zondag 7 november 2010
WK 100 km Masters
Pennevrucht van uit de buik van de wereldkampioen !

Aanleiding
Toen ik het verslag, omtrent het recente WK in Gibraltar, op mijn computer las, was ik eerst verbaasd, dan verdwaasd, daarna geschokt en uiteindelijk boos, kwaad en opstandig …
Tellen ‘de oudjes’ dan niet meer mee … zijn ze ‘lucht’, ‘quantité négligeable’ ?
Ik, Leo Pardaens, 66 jaar, enige Belg op het internationale podium, en nog wel op het hoogste schavotje met gouden medaille en de wereldtitel in de categorie M+65, hierover stond geen jota vermeld in het Belgische verhaal. … Ben ik dan geen Belg, nee dus !!! Wel ‘het 5de wiel’ (letterlijk en figuurlijk) aan de Belgische wagen ?

En wat dan nog van alle ellende die hieraan voorafging … Het voelde aan, of het had er op zijn minst de schijn van, dat ‘ze’ alle moeite van de wereld deden , met hun gebrekkige communicatie, obstakels, obstructies, limieten en pasjes om zoveel mogelijk kandidaten te ontmoedigen, anders gezegd, zo weinig mogelijk kandidaten toe te laten!
Nee, ik weet het, ’t is allemaal te ‘zwart-wit’ belicht en misschien wel uit zijn brede context gelicht, maar toch is deze vaststelling tekenend voor het hele wereldkampioenschap en zijn organisatie.
Oordeel zelf maar …

Inleiding
Het begon allemaal in hartje winter toen ik weet kreeg van de georganiseerde WK’s 24 uur en 100 km.
De Spartathlon, eind september, was mijn hoofddoel en hierop stelde ik mijn gans loopseizoen af. Het WK van het voorjaar in het Franse Brives paste me niet, maar Gibraltar op 6 november lag wellicht binnen mijn mogelijkheden en kon een uitloper worden van een hopelijk schitterend seizoen. Ik droomde luidop !
Alles moest dan wel meezitten en vooralsnog gaf ‘het geluk’ me ‘de gepaste voorzet’ …
Per 1 januari 2010 verhuisde één van mijn broers met zijn echtgenote definitief vanuit Wespelaar naar Alhaudrin el Grande in Andalousië op een boogscheut van Malaga en op 130 km van … Gibraltar.
Met een kwikslag en een ludieke knipoog was ik de allereerste die bij hen ‘reserveerde’ voor begin november … als het kon, en God beliefde !
De trend was gezet en met dat gegeven haspelde ik mijn loopseizoen af in steile voorbereiding op de Spartathlon en ‘en passant’ de marathon- en ultracup meepikkend..
Eind juli contacteerde ik de voorzitter van de IAU, Jan Vandendriessche, die me correct informeerde en me beloofde alle info, zodra die voorhanden was, door te spelen, want het gedeelte WK voor Masters stond nog steeds ‘op de helling’ … En het WK was niet op zaterdag 6, zoals voordien werd aangekondigd, wel op zondag 7 november 2010 !
Was dit een ‘voorsmaakje’ – teken aan de wand – voor wat komen zou ?
Ik hoorde verder niets meer hierover.

Jan ontmoette ik, toevallig, eind september tijdens de Spartathlon, in volle race, en nadien bij de sluitingsceremonie op de Vlakte van Marathon. Ik informeerde, goed nieuws, WK masters ging door, hij zou me informeren omtrent de modaliteiten, hij zou verder niets doen, ik moest mijn inschrijving zelf afhandelen.
Eind september, na mijn Spartathlonavontuur, was, wegens overbelasting, mijn computer geblokkeerd.
De mail van Jan, van 29/9, las ik op 3 oktober … daarin stond dringend inschrijven voor 1 oktober … dus te laat ! Toch gesurft naar de site en … inschrijving 1 week verlengd! Het geluk was aan mijn zijde, ik deed onmiddellijk het nodige.
Nu nog betalen, 30 euro. De BIC code ontbrak echter, mijn bank kreeg ze niet te vinden.
Gevolg, met tussentijd van een paar dagen tweemaal gemaild naar het organiserend adres en zijn verantwoordelijken. Geen teken van leven, geen antwoord ! …
Betalen kon ik dus niet … dan maar per brief met tekst en uitleg en de fotocopies van de mails en mijn vraag, nogmaals om me de BIC code door te mailen. Geen reactie.

Dan maar mijn broer in Spanje ingeschakeld om in mijn plaats de betaling te willen afhandelen.
Hij telefoneerde me ’s anderdaags, we waren dan al eind oktober, de BIC code van deze respektabele bank … gevonden via, via. Op 29 oktober schreef ik de ‘entry fee’ over (een paar weken ‘te laat’)
Intussen vond ik op het internet een deelnemerslijst voor het WK Masters waarin ook mijn naam voorkwam. Het was me een hele opluchting … ik mocht dus meedoen, maar er stond ergens genoteerd dat er nog een groot deel moest betalen, ook dat de deelnemers het shirt van hun land moesten dragen en een aantal andere restricties.

Weer naar Jan gemaild met de vraag naar een officieel Belgisch shirt … men zou zijn best doen, maar alles was al besteld en die verantwoordelijke officiëlen zouden dat zeker niet controleren, bon, en wat de betaling betrof ook bij de officiële landenteams waren er op financieel vlak foutieve meldingen door de organisatie … wat een miserie !
Nog een mysterieus telefoontje van iemand van de VAL, naar ik vermoed, om naar mijn VAL-lnummer anno 2010 te informeren … raar, want dat had ik op het inschrijvingsformulier al vermeld.
Het Belgische singlet kwam er niet, gelukkig had ik er eentje, weliswaar een maatje te groot, van William bij zijn laatste Spartathlon als cado gekregen en dit hield ik - als reserve – achter de hand.
Ik heb op zijn zachtst gezegd, ‘hemel en aarde bewogen’ om te mogen, te kunnen en te zullen deelnemen. …

Met enige spanning en op hoop van zegen reisden we, mijn vrouw en ik, op woensdag 3 november af naar Spanje … zover waren we al, het avontuur, of beter het vervolg van dit avontuur kon beginnen.

Het verhaal
Toen ’s zaterdags mijn broer me, tijdens de maaltijd voor onze afrit naar Gibraltar de vraag stelde :”Hoe kijk je er tegenaan, voor morgen geen stress of zenuwen ?”
Nee, van stress is er geen sprake, nooit, alleen ‘gezonde’ spanning voor het onbekende !
Wel heb ik hierbij een dubbel gevoel, enerzijds ben ik blij en hoopvol met een rotsvast geloof in mijn kunnen en mijn slagen, maar anderzijds … met heel wat reserves en vraagtekens. Niet in het minst ‘voor het onbekende’, alles is te zoeken in dit verre ‘land’, die eenzame plaats, daar aan die strategische rots ! Ik had meer twijfels en angst voor het gebeuren rond, dan voor het doel van ‘mijn missie’, het WK 100 km hardlopen, waar het eigenlijk allemaal om te doen was.

“Uit de grond van mijn hart”, zo vertrouwde ik mijn disgenoten toe, “Ik wou dat het al zondagavond en dat alles voorbij was!” zei ik gevat. Mijn vrouw, Maria, voelde me ook zo aan en beaamde. “Ze had met mij te doen!” … verzuchtte ze.
Na de intensieve, lange voorbereiding en de zware Spartathlon, waar ik toch 160 km ver geraakte en de daaropvolgende 3 marathons was ‘het vat af’ en, … hoe was dat alles ‘verteerd’ ? Was ik voldoende gerecupereerd ? Kwam daarbij de onzekerheid omtrent ‘mijn koetswerk’, licht zeurende pijn aan mijn linkerheup waren geen goede voortekenen … Ik was mentaal ‘op’ en aan rusten toe, want ‘het’ liep niet echt goed meer na de Spartathlon. Daarenboven ken ik nog nauwelijks de aard van het parkoers, mijn tegenstanders ? , en hoe is alles onderweg georganiseerd ?

Ik ben altijd op alles voorbereid en … zelfvoorzienend, maar dat betekent, zwaar beladen met pottekes en gelletjes om mijn middel en dus van niemand of iets afhankelijk. “Ik trek wel mijne plan” is mijn hoopgevend leidmotief.
Al bij al zou het ‘dansen worden op het slappe koord’ !

Intussen was bij mij ook het idee gegroeid – zo meldde ik mijn broer – bij mijn definitieve reservatie, dat dit wel eens mijn laatste 100 km uit mijn ultraloopcarriére zou kunnen zijn. Met deze gedachte in het achterhoofd gaf dit nog een ekstra dimensie aan mijn inzet en aan dit wereldkampioenschap.
Om half drie in de namiddag vertrokken we uit Alhaudrin El Grande ‘op’ naar het onbekende, naar Gibraltar, op hoop van geluk en zegen !

Gibraltar is een smalle landtong, Brits ‘bezit’ in het uiterste zuiden van Spanje. Een paar km2 groot met een kanjer van een rots, het symbool van deze Britse enclave.
Het was er een aanschuiven en een drukte van jewelst aan de grensovergang;
We bemachtigden een stadsplan en zochten naar het cruiseschip waar de technical meeting plaatsvond.
Het was intussen 16 uur geworden, de meeting was al gepasseerd en daarom installeerden we ons in het grote sportcomplex in afwachting van de openingsceremonie die daar om 17 uur zou plaatsvinden.

Ik belde Jan op en vernam dat André, de verantwoordelijke voor de Belgische delegatie, mijn nummers en chip al had opgehaald. Ik zou hem daar wel ontmoeten. Inderdaad, voorafgegaan van de fanfare kwamen, zoals op de olympische spelen, de landen één voor één achter de plak van hun land voor de tribune geparadeerd.
De Belgen als derde land met zijn 4 officiële deelnemers, Pieter, Gino, Nid en Connie en de andere ‘afgevaardigden’ achter de pas geschilderde plak ‘Belgium’ met André Migneau, als delegatieverantwoordelijke voorop. Ik riep André en hij deed teken naar beneden te komen van de publiekstribune en om me bij de Belgische delegatie aan te sluiten.
Gezeten kreeg ik een eerste, summiere briefing.
Naar ik vernam was mijn overschrijving van 29 oktober (nu was het 6 november) nog niet toegekomen.
André had 30 euro moeten neertellen … mijn tweede entry fee, straf hé !

André namen we in onze auto mee naar het cruiseschip waar de delegaties gelogeerd waren en waar alle briefing plaatsvond … slagbomen om tot bij de cruise te komen hielden ons tegen. Dan maar te voet verder. Op het schip zelf mochten alleen bevoegden en zij die een speciale badge hadden. Ik niet dus, buiten wachten tot André met mijn nummers, 4 in getal, en mijn chip kwam aandraven. Ik bezorgde hem mijn betalingsbewijs van mijn bankoverschrijving, hij ging proberen hiermee de tweede 30 euro inschrijving terug te vorderen …

Ik wist dat vanaf 5 uur ’s ochtends alle straten afgesloten werden en dat om 6u30 de start werd gegeven op de kade aan het cruiseschip (op het voor buitenstaanders verboden terrein) en dat de wedstrijd 19 laps lang was, laps van iets meer dan 5 km … vage info waar ik het mee doen moest.

Ik en mijn reisgenoten, vrouwtje Maria, broer Johan en schoonzus Katia, logeerden op ongeveer een kilometer over de grens op Spaans grondgebied in La Linea de la Concepcion.
Mooie kamer met balkon, uitziend op een groot binnenplein, op de derde verdieping …

Ik trof alle voorbereidingen voor morgen. Stelde vast dat ik mijn pottekens ‘ergens’ had laten liggen.
Maar dat loste ik dan wel op met 3 gerecupereerde Wcup’s van de Spartathlon … dans ‘la guerre on doit tirer son plan’, dat was het dan. Om half elf trok ik de lakens over mij en sliep tot … kwart voor drie.

Spaanse dansmuziek galmde uit het binnenplein. Ik kon de slaap maar niet herwinnen hoezeer ik ook moeite deed … er was een Carrefour personeelsfeest aan de gang, en het ‘lawaai’ hinderde de hotelgasten tot 6 uur ’s ochtends. Maar ik zat met ‘de kater’en met een loodzware dag voor de boeg …

Mijn broer is achteraf, aan de receptie, zijn beklag hieromtrent gaan doen, ook hij had ‘geen oog dicht gedaan’ ! Om kwart voor 5 was ik op, om kwart voor zes reed mijn broer me … tot aan de grens. Ik had mij identiteitskaart in mijn kamer gelaten. Pascontrole! … Niets kon de Britse doeanier ervan overtuigen om ons door te laten WK of niet, je komt er niet in zonder paspoort … Rechtsommekeer, tot op het derde verdiep, terug mijn vrouw uit bed geklopt en dezelfde weg terug. Nu kon mijn broer me nog net afzetten aan de slagbomen op 500 m voor de startlijn. Op zijn terugweg waren alle straten geblokkeerd!

… Ik was gelukkig tijdig waar ik zijn moest, nog 15 minuten voor het startschot. Met nog 10 minuten te gaan hoorde ik op 2 meter van mij vandaan omroepen dat de masters voor ‘on the back’ een ander nummer moesten komen halen … daar had je ’t weer. Kon dat niet allemaal vooraf ? Gelukkig had ik het gehoord en was ik bij de pinken. Connie hielp me, zenuwachtig maar gedienstig met het herspelden op de rug van mijn nieuw nummer met markering van de leeftijdscategorie.

André had me de dag voordien langs zijn neus weg gezegd dat ‘de organisatie een soep was’ ! Ik ondervond dit als maar meer aan den lijve.
Op de vraag van Pieter wat ik dacht te lopen zei ik volmondig dat ik geen tijd vooropstelde, maar voor minder dan 10 uur wou ik op staande voet tekenen en, … 11 uur was uitsluitingstijd, ik zou me misschien nog hard moeten reppen … !?

6u30, 13°C klare sterrenhemel, het was nog donker. Daar gingen we van start met zo’n 260 atleten ultralopers voor het WK 100 km hardlopen!
Na minder dan een kwartier riep André me toe : Ze zijn al mis gelopen’ Hoe is’t in Gods naam toch mogelijk, en dat in een ‘prestigieus’ wereldkampioenschap, ja wadde, en wij volgen maar … ‘Ze’ liepen twee plaatselijke ‘lussen’ ipv één!!!
Het weer was omzeggens ideaal. De temperatuur klom tot 23°C na de middag, de zon verschool zich eerst achter de fameuze rots, alleen vanaf een uur of elf kregen we met tussenpauzen de ‘hete’ zon op onze bodies, maar wolkensluiers en een flauwe zeebries zorgde voor voldoende afkoeling.

Het parkoers zelf was na de aanloopstrook een langgerekt ‘hondsbeen’(pijpbeen) met aan de beide uiteinden een kleinere (aankomststrook) en een dikkere, gerokken kop (havengebied met kaden), zodanig dat, op het schachtgedeelte –één straat met middenin verkeershoedjes- de deelnemers bij het kruisen mekaar in de ogen konden zien, of op de rug, wanneer we omkeken …op 50m na 19 zulkdanige ‘laps’ to go. Ik merkte vlug dat, verspreid over de omloop, alle 10km aanduidingen gemarkeerd stonden.
Het was een vrij zware omloop, elke ronde kregen we een fikse helling van zo’n 350 m voor de voeten geschoven, alsook een korte, bochtige en venijnig steile afdaling …

Ik liep als gesmeerd, tegen iets meer dan 10km/u maalde ik mijn rondjes af. De bevoorrading was toereikend ook voor wie niet van een landentafel eten of drinken kon, en , ik had mijn gerief ‘bij de hand’ om mijn lenden … want ‘onderweg’ mocht er niet bevoorraad worden !
Onderweg bekroop me de kille sfeer van deze ‘gesloten’ wedstrijd. Alleen bij de landenteamstanden aan de aankomststrook heerste er een gespannen, gezellige drukte … verder op de omloop droop het van de ‘éénzaamheid’. Bochten ‘afsnijden’ ? No way ! Binnenkant bocht, op de stoep niets daarvan, je zou kunnen een paar centimeters te weinig hebben gelopen, de bobies van dienst hielden nauwgezet toezicht … komaan zeg !!!

Tot ongeveer halverwege liep ik in de buurt van of samen met ‘leeftijdsgenoten’ en de tragere vrouwen uit de landenteams. Ik ving toen het gerucht op dat de twaalfde ronde een kortere zou wezen … ja dus, toen viel mijne frank (euro of was het shilling ?), de afstanden aangeduid op het parkoers klopten bij deze ook al niet meer en – dit verdient een pluim – de organisatie was wel zo inventief ( ze hadden hiervoor genoeg de tijd trouwens) om op hun beide pootjes te landen, dat wel … het teveel bij de aanvangsfase werd gecompenseerd door een ‘kortere’ ronde, met dien verstande dat dit ook technisch haalbaar moest zijn, en dat was zo en perfekt georganiseerd. Vanaf ronde negen keek ik uit naar … mijn supporters en die kortere twaalfde ronde. Pas hierna kon ik een correcte diagnose stellen en een evaluatie maken.

Rond half twaalf, ja, daar waren ‘ze’-Maria, Katia en Johan-, ’t werd een blij weerzien -met de glimlach- aan weerszijden, want bij mij liep het prima, het draaide vlotjes en mijn broer had, zoals afgesproken, mijne cola bij de Belgische stand gedeponeerd, want daar alleen kon persoonlijke drank worden aangereikt ! Nog nine laps to go !
Onderweg was ik weinig van zeg, ik was één en al met het gebeuren bezig, ik telde, hield goed mijn tijden in de gaten alsook mijn tegenstrevers en … de ‘andere’ deelnemers. Bij het kruisen of passeren van de Belgen moedigde ik hen steeds aan, ook zag ik dat Nid en Connie waren uitgestapt wijl ze me moed en volharding inspraken. Ik maalde mijn rondjes in de eerste wedstrijdhelft af tussen de 28 en 30 minuten (de eksakte afstand van die ronde weet ik tot op heden nog altijd niet ! Iets meer dan 5 km naar het schijnt ?) In de tweede helft was er een licht verval en liep ik per ronde tussen de 30 en 32 minuten, behalve die verkorte 12de ronde (- 1325 m) waar ik 22’11” over deed.
Vanaf deze ronde klopten weer de 70-80en 90km aanduidingen.

Mijn schoonzus wou in plaats van daar maar te blijven staan, het rondje eens afstappen. Halverwege de lus naar en door het havengebied werd ze geconfronteerd met de geslotenheid van het hele gebeuren … Ze werd tegengehouden en mocht niet meer verder wegens ‘top secret’ of ‘te gevaarlijk’ ?, rechtsommekeer, niets aan te doen!
Je begrijpt wat ik bedoel als ik dit evenement bestempel als een ‘gesloten’, stijf VIP gedoe, waarin wij, de masters, als randvulling, randfiguren (lees ‘sukkelaars’) waren en de toevallige toeschouwers of ‘supporters’ enkelingen, uitzonderingen … Om het stout te zeggen, ‘verbaasde’ of ‘verdwaasde’ zonderlingen. Waar de ‘pasjes’ en paspoorten legitiem je doen en laten, staan en gaan en … lopen bepaalden. En er een eksklusief terrein was voor ‘bevoegden’, VIPs en hun entourage en waar ‘wij’(masters) – de rest- … zonderlinge eenzaten waren, die , tot op zekere hoogte, werden gedoogd, en dan nog binnen bepaalde welomschreven grenzen.

Tegen het einde van de wedstrijd, wanneer de grote kanonnen reeds lang waren gedoucht, zo rond 15 uur ‘s middags, werd ‘de spoeling dun’, de landenteamstanden liepen leeg, of zo goed als.. De Belgische stand werd nu ingepalmd en bemand door … mijn broer. Hij was vanaf nu mijn persoonlijke Belgische verzorger, die me elke ronde mijn cola aanreikte … van een VIP-behandeling gesproken !
Mijn turbo-diesel draaide nog op volle toeren. met de regelmaat van een klok haalde ik nu zelf lopers en loopsters in, nam rondjes terug of dubbelde hem of haar nog eens een keertje. Ik liep steeds met de glimlach en bij elke doortocht grapte ik naar mijn supporters met volgende uitspraken. “Haast U langzaam !”, “ Nu lopen nog alleen de ‘nooit-opgevers’ of ‘de sukkelaars’” bij de volgende doortocht voegde ik er “of de oudjes” aan toe.
Op twee rondjes van het einde wist ik het praktisch zeker, ik riep het ‘onze Johan’ toe : “Minder dan 10 uur zit er dik in!” Dit kon niet meer mislopen, ik had nog ruim overschot.Ik maalde deze laps af met enthousiasme, welgemutst en onvermoeid met de glimlach …
De laatste ronde was me een triomftocht.

Met opgeheven armen en met gebalde vuisten overschreed ik, om 6 voor half vijf, na 9u54’01” wedstrijd, de eindstreep … -eksakt 10 seconden trager dan bij mijn eerste wereldtitel ander half jaar geleden !- Ik had een brede, stralende smile op mijn gelaat en een gelukkig gevoel diep van binnen.
- Dit was een echt kippevelmoment ! –
“In minder dan 10 uren, it’s crazy !” waren mijn eerste woorden.

Ik kuste mijn vrouw warm en innig, kreeg applaus en felicitaties alom en werd door de organisatie op een klaarstaande stoel neergepoot. Met een medaille omhangen en met zilverpapier omzwachteld genoot ik intens… vooral, en op de eerste plaats voor, blij dat het gedaan was ! Naar dit moment had ik, na de Spartathlon, verlangend en onzeker, zo naar uitgekeken. Dit was een pak van mijn hart !
Wijl de ‘laatsten’ nog doorgingen en hun laatste rondjes afmaalden, gingen wij op zoek naar de douchen. Na 11 uur moest ieder gefinisht zijn, want dan werd de wedstrijd opgeheven … de druk werd groot voor wie nog in de wedstrijd was !

Schoorvoetend, met lome stap, op weg naar de douches in die fameuze sporthal een kilometer verderop, vroegen we ons af ‘of ik in de prijzen viel ?’Johan maakte rechtsommekeer en ging informeren.
Na veel navraag, niemand wist van iets, trof hij uiteindelijk de juiste persoon. Hij was de man van de medailles, keek in zijn papieren en vond 2 streepjes in de categorie M+65. Dus zeker al in de medailles en … ze zullen effectief worden uitgereikt, gaf hij mijn broer mee in goed te verstane woorden. Dit was klare, kordate taal. Dus nu nog bang afwachten welke eer me te beurt zou vallen …
De zaalverantwoordelijke opende voor mij speciaal een kleedkamer met douches, ik had er alles voor mij alleen. De ‘anderen’ hadden blijkbaar ‘elders’ hun omkleedruimte met wasgelegenheid ! Raar !
Enige vermoeidheid na ‘overdaad’ sloeg toe en manifesteerde zich. Mijn maag protesteerde, heel even maar, toen was het over. We wachten met ons vieren, heel lang en geduldig op de toeschouwerstribune in het sportcomplex, wijl ik terug helemaal ‘op mijn plooi kwam’, verstijfde ik van het lange zitten!
Nu was het alleen nog wachten op de officiële huldiging met medailleuitreiking tijdens een slotceremonie. Deze zou omstreeks 20 uur plaatsvinden. Genodigden schoven aan in het middelste gedeelte van de hoofdtribune en de landenteams installeerden zich op een aparte zijdelingse tribune. Het wachten duurde lang, heel lang … Nochtans waren atleten en toeschouwers en genodigden, op een paar uitzonderingen na, tijdig op de afspraak !

Het werd kwart voor negen, toen, met traag handgeklap en bijhorend protest, door de atleten, uiting van hun ongenoegen werd gegeven. Het herhaalde zich tot driemaal toe, er heerste bij de organisatie een gespannen nervositeit. Er werd heen en weer gelopen en via de micro nog even geduld gevraagd.
Toen werd het half tien … uiteindelijk was het zover. Er waren discussies omtrent de opnamen geweest!
Zonder veel omhaal van toespraken en woorden werd onmiddellijk werk gemaakt van de huldiging na een korte, muzikale optocht van de zeescoutsfanfare.
Ik kon mijn ogen haast niet geloven, mijn oren tuitten. Waar bij alle loopwedstrijden zover ik me kan herinneren, de oudste categorie bij de prijsuitreiking, wanneer zelfs de meesten al huiswaarts zijn getogen, de veteranen ook nog hun prijsje mogen komen halen, kwamen ‘wij’, -‘de oudjes’- nu als eersten aan de beurt! Hier was het een wereld op zijn kop … met als motto : “De laatsten zullen de eersten zijn!” Was het hier de flegmatieke Britse hoffelijkheid dat de overhand haalde of deed men een geste voor alle discriminaties en achteruitstellingen van voordien ? Wie zal het zeggen ? Maar zeker was dit een pluspunt en een pluim voor deze manke organisatie! Nog nooit meegemaakt, “chapeau !”
Dit maakte, met één pennetrek, op slag, alles goed!

De zeventigplussers kwamen dus eerst aan de beurt, ze kregen een daverend applaus van het hele gezelschap, dan was het ‘onze’ beurt. Uit de eerste paar woorden, met tijdsvermelding en golden medal from Belgium, wist ik dat het mijn beurt was … Met een fikse stap, opgeheven hoofd en fier als een pauw stapte ik gezwind richting podium. Ik mocht op het hoogste schavotje. Onder een warm en daverend applaus hing de hoogste gezagvoerder van de Gibraltese enclave me de gouden plak om mijn nek. Apetrots, met beide handen in de hoogte, blonk ik daar, moederziel alleen, op eenzame hoogte!
Dit was mijn ‘moment supreme’! Het gouden orgelpunt van mijn succesvolle ultraloopcarriére!
Wereldkampioen in mijn –voorlopig ?- allerlaatste 100km ultraloop! Het ontroerde me, ik was de koning te rijk! Hier werd, als in een sprookje, een droom werkelijkheid!
Vanaf nu werd het hele gebeuren een ontspannend nagenieten!

Want ‘normaal’ konden ‘we’ nu onmiddellijk naar huis. Maar beleefdtijdshalve en uit respect voor mijn collega’s ultralopers en voor het organiserend comité en alle mensen van goeden wil die hierbij anoniem en wellicht ook gratuit betrokken waren, bleven we tot op het einde … zo hoort het ook.
Alle ‘kampioenen’ passeerden nu één na één (en soms met velen tegelijk) de revue. Het waren stuk voor stuk prachtige atleten en atletes, mannen en vrouwen die, gedurende 100 km hardlopend, meer dan het beste van zichzelf hadden gegeven!
Omstreeks half elf, sloten de zeescouts, met hun schotse rokjes en hun doedelzakmuziek, de sluitings- ceremonie plechtig en stijlvol af.
Tevreden maar voldaan en met een zalig gevoel diep vanbinnen keerden we ‘huiswaarts’, 130 km verderop, noordwaarts, naar ‘de veilige thuishaven’ van mijn broer en schoonzus in Alhaurin el Grande.
Wij arriveerden er omstreeks 10 voor 12. Om middernacht ‘lag ik onder de wol’!
Hiermee eindigde voor mij een dag -en ook een ultra-hoofdstuk- OM NOOIT TE VERGETEN !!!!!

Epiloog
Nabeschouwingen, kanttekeningen en conclusies …
Wereldkampioenschappen ‘zijn wat ze zijn’, wat de organisatie ervan maken wil en … werk van mensenhanden. Neem nu Winschoten, 2 maal nam ik er deel aan een 100 km kampioenschap, eenmaal in een Europees- en eenmaal in een Wereldkampioenschap, respektievelijk in 2005, waar ik goud en in 2007, waar ik brons behaalde. Het was er een warme, sfeervolle en entoesiaste bedoening. Een echte vlaamse kermis, bevlagd en gekleurd over geheel het eksakt 10 km lang parkoers, bij een uitbundig uitgelaten sfeer, tot de allerlaatste was gefinisht. Gezelligheid troef en overnachting bij de mensen thuis!
Een OPEN wedstrijd, -letterlijk en figuurlijk-, waar ‘iedereen’ van harte welkom was en … zonder enige beperking! De aard van het volk ? Uitbundig-warm, menselijk, ongekunsteld, maar … met professionele aanpak!
Wat een contrast met dit ‘koud’, ‘stijf’, conservatief en GESLOTEN, -letterlijk en figuurlijk-, Engels gedoe, en … erg amateuristisch van aanpak. Waar wij, ‘de masters’, -de ‘oudjes’-, gedoogd werden, maar that’s it! Was dit kampioenschap niet tekenend voor de aard ‘van het beestje’, de aard van het volk? Het ademde suprematie over alles en nog wat, met eigen wetten en regels, en … eigen maten en gewichten (de rondjes waren op zijn Engels, iets meer dan 5 km lang –en ik weet tot op vandaag nog altijd niet hoeveel eksakt!) De locatie, een Britse, strategische enclave op het Iberisch schiereiland. De overnachtingen op een luxe cruiseschip … exclusief voor gegadigden.
Het geheel een bedoening waar een kat haar jongen niet meer vindt !

Toch moet en wil ik relativeren … de mensen, misschien wel allemaal vrijwilligers, mag ik niet van kwade wil betichten. Ze hebben beslist van de eerste tot de laatste hard hun best gedaan… en uiteindelijk is het toch dat wat telt in onze sport.
Misschien zullen sommigen getuigen van een ‘eksklusieve’ prachtorganisatie, voor mij was het alleszins dat niet. Wat begon als een ‘lijdensweg’ –zelfs een nachtmerrie- werd uiteindelijk, dankzij heel veel goede wil, inzet en de beste bedoelingen, ondanks alle narigheden en mankementen, voor tijdens en na de wedstrijd, een waar succesverhaal voor mij. Hiervoor ben ik, ook de organisatie, maar vooral zijn mensen en iedereen die hiertoe hebben bijgedragen, oprecht dankbaar. En niet in het minst, Jan en André en de ganse Belgische officiële delegatie, maar zeker, en met overtuiging, mijn vrouw, mijn broer en schoonzus.
Als slot hou ik de eer voor mezelf … Het heeft, om het figuurlijk te duiden,‘zweet,bloed en tranen’ gekost. In Gibraltar, op D-day, zondag 7 november 2010, heb ik geantwoord met daden. In analogie met Julius Cesar: “Hij kwam, zag en overwon!”, mag ook ik zeggen: “Ik heb gegokt, gespeeld en … gewonnen!” Ik heb er gestreden, zoals altijd, ‘als een leeuw’. Op een selectief, relatief zwaar parkoers liep ik’ een dijk van een wedstrijd!’ Deze overwinning zal ik blijven koesteren tot op het einde van mijn dagen.
Met fierheid mag ik zeggen: “Ik sluit (voorlopig?) mijn ultracarriére af als … NUMERO UNO !!!”

Getekend,
Leo Pardaens, wereldkampioen !
(leo.pardaens <at> telenet.be)

Noot van de redactie.Inmiddels hebben we de uitslag van het WMA 100 km kampioenschap apart van het IAU World Championship in de uitslagen van Ultraned opgenomen: http://www.ultraned.org/u_item/f181820101107_2010_11.php
Per leeftijdscategorie waren dit de besten bij het WMA kampioenschap:
M40 Daniel Oralek (CZE) 6.58.26
M45 Asmo Ahola (FIN) 7.16.48
M50 Gerhard Läpple (GER) 7.38.53
M55 Mladen Tomasic (SLO) 9.12.27
M60 Tadeus Dziekonski (POL) 9.46.11
M65 Leo Pardaens (BEL) 9.54.01
M70 Norbert Hoffman (GER) 9.28.51 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Woensdag 10/11
Eindelijk is het zover. Nadat ik 3 jaar terug door een darmontsteking de Raid Thai 2007 moest annuleren dit keer wel klaar voor vertrek samen met mijn verzorgercoach Leon Roumen. Richting Dusseldorf AP voor vlucht van Fly Emirates via Dubai naar Bangkok. Helaas stond de Raid Thai 2010 ook bijna op annuleren, daar ik daags na mijn verjaardag op j.l. 14 juli ook weer werd opgenomen voor dezelfde darmontsteking die me in 2007 de deelname aan de Raid Thai belette. Gelukkig kon ik halverwege september weer beginnen te trainen, 4 keer per week 10 km met whippet Gucci, zodat ik toch een kleine basisconditie had voor dit avontuur.
De reis verliep goed naar Dubai. Hier aangekomen was het 30 graden. Direct naar het Hotel Holiday Inn Express wat op 500 meter afstand lag van de reusachtige luchthaven.

Donderdag 11/11
Vandaag gaan we Dubai bezichtigen en 1 dag was ook lang genoeg voor deze stad in het land van de Sjeiks. Ja, die Sjeiks willen overal het grootste en het mooiste in zijn. Eerst het hoogste gebouw van de wereld bezocht, namelijk de Burj Khalifa met 828 meter hoogte. Dit gebouw was uiteraard goed beveiligd en gelukkig hadden we al een week van te voren toegang gereserveerd via internet. De lift ging snel, binnen 1 minuut naar het observatiedek. Hier uitzicht over Dubai met in de verte het palmeiland Palm Jumeirah.
Daarna het grootste winkelcentrum ter wereld bezocht. Deze Dubai Mall had, jawel hoor, het grootste aquarium van de wereld, een ijsbaan, extreem veel winkels en een heuse waterval in het midden van de Mall. Daarna nog naar Dubai Beach geweest, waar niet veel actie was, maar wel mooi uitzicht op het duurste hotel van de wereld, namelijk de Burj Al Arab.
Om 23.55 de vervolgvlucht naar Bangkok, met Thai Airways.

Vrijdag 12, zaterdag 13 en zondag 14/11
Overnachting in Bangkok (BKK). Veel tempels en shoppingmalls bezocht. Met mijn familie ben ik hier afgelopen augustus al op vakantie geweest, dus ik had gelukkig genoeg voorkennis op wat me te wachten stond. En uiteraard het goedkope vervoer met de plaatselijke Taxi Tuc Tuc gebruikt, met een ritje voor ongeveer € 2,50 oftewel 100 Baht.

Maandag 15/11
Vertrek vanaf BKK naar Chiang Rai met Thai Airways, hier worden we opgevangen door de Franse organisatie Joggers et VTT 42. Direct daarna 30 km gereden met een taxi, dat wil zeggen een Pickup truck met houten banken over onverharde wegen naar My Guest House in Karen Village. Gelegen aan de schitterende Mae Kok rivier. ‘s Avonds eten en briefing met de Franse Slag.

Dinsdag 16/11: 24 km met 500 m hoogteverschil

Vertrek in een park nabij Karen Village met op de achtergrond de tekst ‘we love the king’. Er deden maar 8 deelnemers mee: 7 Fransen en 1 Limburger. Iedereen had een camelbag bij zich behalve ik. Helaas zal me dat later in die eerste etappe goed opbreken.
De temperatuur was extreem (35 graden) en een luchtvochtigheid van 80 procent. Hierop had ik me behoorlijk verkeken waardoor ik behoorlijk achterstand opliep door dehydratie. Gelukkig waren er nog wel 2 verzorgingsposten onderweg in de etappe.

Het parcours was erg pittig, zeker de eerste 10 km. Een schitterend landschap met veel kleine slangen en wilde waterbuffels en als toetje gratis insecten.
Winnaar van de eerste dag werd Jean Luc Denis in 2.25 (hij is een trailloper met een marathontijd van 2 uur 40 min). Tweede werden Reynold Babelaere gelijk met vriend Olivier Leroy in 2.45. Ik kwam als 5e binnen in 3.16. Na deze eerste dag had ik er geen goed gevoel over het dat ik in alle 5 runs zou gaan finishen.

Zeker 3 uur op bed gelegen voor recuperatie van de warmte en het vochtgebrek. De dokter had al aangezegd dat ik zonder waterbelt niet mocht starten de volgende dag. Gelukkig bracht Pierre Blazincic redding door mij zijn reserve-bidonhouder te brengen.

Het medisch team bestond uit 4 artsen. Die deden constant meting door vingertests, waarbij ze het zuurstof gehalte in het bloed meten.

Woensdag 17/11: 25 km met 600 m hoogteverschil

We worden met de longtailboot 5 km verder gebracht stroomopwaarts over de wild stromende Mae Kok rivier. Helaas begreep de boot-bestuurder het verkeerd die dus al na 1 km de boot aan de kant parkeerde en wij nog 4 km konden gaan wandelen langs de rivier naar de startplaats. Wederom 35 graden. Nu liep het parcours constant langs de heuvelachtige Mae Kok rivier, met schitterende vergezichten over rijstvelden, en door beken en over gammele bruggetjes. Gelukkig gaat het vandaag beter met me dankzij drank, rijst en Thaise vruchten.

De finish was op de brug bij Mae Saluk gelegen aan de grens van Birma. Daarna douchen op de wc van het douanekantoor door middel van een emmer koud water.
Dagwinnaars: Jean Luc, Olivier en Reynold samen in 2.40, ikzelf 4e in wederom 3.16.

Daarna lekker Thais eten in het plaatselijk restaurant gevolgd door een autotocht van 2 uur naar de ‘camping’. Ieder had een 1-persoonstent. Slapen deed ik niet veel door de plaatselijke honden echo’s in de vallei bij de Mae Kok rivier.De kleren legde ik te drogen op de plaatselijke doornheg, maar ‘s morgens bleken ze nog kletsnat door de extreem hoge luchtvochtigheid.

Donderdag 18/11: 26 km met 500 hoogtemeters

We lopen nu midden in de jungle. Eerst door een plaatselijke dorpje waarbij het net lijkt of we in een film van de oorlog in Vietnam spelen: met een 20-tal zwerfhonden die graag vers vlees wilden hebben ;-) Ongewild liep ik zo de eerste 3 km voorop .... De beklimming tussen de 15 km en 18 km was zwaar want we moesten maar liefst 400 meter hoogteverschil overbruggen tussen de bananen-, sinasappel- en kokosnootbomen.

Dagwinnaar: Reynold in 2.22, ik 4e in 3.06. De finish was in de plaatselijke kerk waarbij ons de Thaise traditionele muziek in de oren schalden. Nu kwam de douche via een brandweerslang uit een groot waterreservoir op hoogte: heel lekker verfrissend.

In het dorpje Ban Pon Toup de overnachtingen in tenten. Wederom niet veel geslapen door het krekel- en hondengezang. Om 04:00 werd ik wakker van de plaatselijke schooljeugd die al van de schoolleiding fitness oefeningen moest doen.

Vrijdag 19/11: 21 km met 500 m hoogteverschil

Op papier de makkelijkste etappe maar ook de gevaarlijkste blijkt later. De start midden in het dorp dan een mooie lus naar het berggebied nabij Chiang Mai. Extreme stijgingen en afdalingen.
Een zwerfhond bijt me in mijn linkeronderbeen. Gelukkig vingen mijn steunkousen nog de meeste schade op. een beetje verdoofd werd door en waardoor ik toch nog onbewust een intervaltraining deed

De stijging van deze berg was zo zwaar dat men deze alleen maar met handen en voeten kon beklimmen. Ik kijk alleen maar voor me, naar de grond en de stenen. Ook de afdaling was extreem: binnen 1,5 km gingen we 300 meter naar beneden. Hier loopt bijna iedereen verwondingen op, en zelfs breekt een atleet zijn sleutelbeen gebroken. Ik zelf heb alleen vuurrode billen en handen en schouders vol met doorns door een valpartij.

De dokters hebben genoeg werk tot km 10 liep ik zelfs op de 2e plek daar de anderen verdwaald waren.

Dagwinnaar: Jean Luc in 2.12, ikzelf 4e in 2.43.
Daarna een tocht van 3 uur terug naar Chiang Mai, naar het 3 sterren Tarin Hotel. ‘s Avonds nog de Nightbazar bezocht.

Zaterdag 20/11: 21 km met 600 m hoogteverschil

Nu is de start in het Soi Suthep National Park start op 1600 meter in de mist. De temperatuur was hier maar 3 graden! In de eerste 5 km gaat het extreem omlaag met maar liefst 800 m hoogteverschil. Na het afdalen een vreselijke beklimming met schitterende watervallen en grote vlinders. Het is net alsof ik in de jungle van Burgers Bush liep.

De finish is in Mae Sa Mai, mooi gelegen op 900 meter hoogte. Direct na de finish krijg ik door de Thaise dames een traditionele rozenkrans omgehangen voor de 125 km zelfkastijding. Ik was zeer tevreden en had gelukkig onderweg wel weer mijn zelfvertrouwen teruggekregen.

Uitslag totaal:
1. Jean Luc Denis Saint Erienne 11 uur 52 min
2. Reynold Babelaire 12 uur 07 min
3. Olivier Leroy 12 uur 31 min
4. Han Frenken 15 uur 04 min
5. Gerard Vendernet 16 uur 10 min
6. Veronique Magny 16 uur 46 min (enige vrouw)
7. Pierre Blazinic 19 uur 55 min
8. Jaques Bernard dnf

Direct na afloop doorgereden naar het Chiang Mai Railwaystation voor de 16 durende treinrit met de beroemde Nighttrain Chiang Mai-Bangkok

Zondag 21/11 en maandag 22/11
Aankomst Bangkok. Vertrek BKK via Dubai naar Dusseldorf AP

Terugkijkend: wat een schitterend avontuur! Met extreme warmte, hoge luchtvochtigheid en pittige stijgingen. Deze loop kwam als ervaring voor mij heel dichtbij in het rijtje van de 100EM Himalaya Challenge en de 100 EM Mali !

Han Frenken
(info <at> taxifrenken.nl) 
 
[ top pagina ]