Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
22 jun 2017
De magie van de zes uren. Die na vier uurtjes altijd over was…
18 jun 2017
Veluwzoomtrail
12 jun 2017
Maasdijkmarathon 11 juni 2017
24 mei 2017
Selbstunterstützung am Eifelsteig
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 22 jun 2010: Wijnmarathon in de Elzas (Molsheim)
* 15 jun 2010: Zesdaagse Antibes 2010
* 15 jun 2010: Rondje Voorne: goed gek
* 13 jun 2010: Rondje Voorne
* 10 jun 2010: Comrades 2010 in een WK sfeer!
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2010
 
20-06-2010 Molsheim (Frankrijk; circa 15 km zuidwest van Straatsburg). Het was al weer een tijd geleden dat Pierre Rinia en ik een wijnmarathon hadden gelopen en zodoende zochten we en vonden de Marathon du Vignobles d'Alsace. Volgens de foto's op de site een wijnmarathon met wijn dus en het liefst verklede lopers. Niet elke wijnmarathon is een marathon waar je wijn krijgt. Of je krijgt er wel wijn, zoals bij de Weinstrasse Marathon, maar nogal weinig en de sfeer is er niet zo carnavalesk volgens mensen die er deelgenomen hebben. Sfeer en wijn, dat was wat we zochten en zo was dan ook op zondagmorgen 20 juni om half acht, ja vreselijk, de start van deze marathon. De dag ervoor hadden we voor en na de pastaparty (we hadden een bonnetje gekregen voor voorgerecht, hoofdgerecht, nagerecht en een drankje) al van het goddelijke vocht mogen proeven en nu zou de rest volgen.

Op de marathon waren ongeveer 600 deelnemers en dan nog de lopers op de kortere afstanden die op andere plekken zouden starten. Er waren redelijk wat verklede mensen maar niet zo veel als in de Medoc marathon. Pierre en ik waren verkleed als Noormannen. Voor deze wijnmarathon hebben we al de volgende andere wijnmarathons gedaan: de Medoc Marathon, de Beaujolais Marathon, de Bourgogne Marathon, de Thuringer Wein- und Spezialiteiten Marathon.

Na een kleine 20 minuten hadden we het eerste glas wijn in onze handen, ’s morgens om 10 voor acht!!!!!!! Er was bewolking voorspeld met kans op regen maar ......... het zonnetje scheen. Het was een mooi parcours en het ging dus op en af door geweldig mooie dorpjes en dan weer door het veld met zijn wijnranken. In totaal waren er 12 wijnverzorgingsposten en overal kreeg je een ander soort wijn.

Voor de liefhebbers hier onder de etappeplaatsen met de wijnen en het bijbehorende hapje.
Dorlisheim: Bretzels & Sylvaner......................... 2,5 KM
Mutzig: Kougelhopf & Pinot Blanc ....................... 5 KM
Molsheim: Sauerkraut & Riesling......................... 9,5 KM
Ergersheim: Flammenkuchen & Rosé.........................14 KM
Dahlenheim: Gegrillte Wurste & Pinot Blanc...............18 KM
Scharrachbergheim: Stolle mit Marmelade & Pinot Gris.....21 KM
Marlenheim: Nudeln & Pinot Noir..........................26 KM
Wangen: Wurst & Riesling.................................29 KM
Traenheim: Münsterkäse & Gewurztraminer..................31 KM
Dangolsheim: Pastete & Pinot Gris........................37 KM
Avolsheim: Lebkuchen & Muscat............................39 KM
Molsheim: Mignardises & Crémant......................... 41,5 KM

Elke post dus een wijntje en een hapje. Iedere 5 km was er een drankpost met sportdrank, water etc. Voor de wedstrijd had iedereen een fles gekregen om water of sportdrank in te doen die je kon bijvullen op de posten om zodoende het milieu zo weinig mogelijk te belasten met plastic bekertjes. Pierre en ik dronken na de wijn meestal wat water om de wijn te verdunnen zodat we misschien minder last zouden krijgen van de wijn in een later stadium!! Het was erg gezellig onderweg en al snel liepen we met een aantal verklede lopers bij elkaar. Dan trok alles weer uit elkaar bij de soms toch wel steile hellingen en bij de volgende wijnpost kwam weer alles samen. Pierre had niet zo veel "kunnen" trainen en kreeg het na 9 wijnposten en 31 km toch wat moeilijker maar het is een volhouder en na 4 uur en 47 minuten bereikten we de finish. De een wat fitter dan de ander maar het was mooi geweest en het weer had ontzettend meegeholpen. Aan de finish kregen we een mooie zonnebril omdat we verkleed hadden deelgenomen, een mooie medaille en een functioneel T-shirt.

Ook hadden we een bon gekregen voor een maaltijd en drankje na afloop van de wedstrijd. Hier was het net als bij de pastaparty erg gezellig en druk. We hadden onze natte kleren uitgedaan en droge aangetrokken. Het eerste dat we dronken na de marathon was een ....... neen geen wijn maar een pilsje. We hadden al zo veel wijn gezien en geproefd. Na het eten lieten we onze beentjes nog masseren en 2 uurtjes na de wedstrijd gingen we tevreden terug naar ons hotel.

Deze marathon is zeker een aanrader. Het is nog geen "Medoc" - marathon maar goed op weg om er net zo een te worden. Deze heeft als voordeel dat hij niet zo ver weg is, 375 km van Maastricht, en ............ ook belangrijk, hij is niet zo duur. Wij betaalden in de voorinschrijving 32 Euro inclusief dus pastaparty plus drankje, eten na de marathon plus drankje, functioneel T-shirt, mooie medaille, vervoer per bus naar start of andersom, entree zwembad en een cadeautje voor verklede lopers.
In onze top 5 wijnmarathons komt hij na de Medoc en na de Beaujolais op de derde plaats.

Voor enkele foto’s: zie mijn site http://www.adventure-runner.tk

Meer info over deze marathon: zie http://www.marathon-alsace.com/

sportieve groeten

Henk Sipers
(sifra <at> home.nl) 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Antibes 2010 begint weer goed, alsof het voor mij niet mag zijn. Enkele weken voor de wedstrijd krijgt Tinne het slechte nieuws dat ze niet mee kan. We keken er samen zo naar uit om samen zes dagen af te zien en elkaar te steunen. Als je nieuws krijgt dat uw zus kanker heeft dan is de zin om te lopen begrijpelijk ver weg. De laatste weken dus geen trainingen meer, slapeloze nachten en de vraag of ik zelf wel naar Antibes trek. Mijn zus gaat beter en ik besluit om toch te gaan, iets zegt me van die uitdaging toch aan te gaan.

De weg naar ginder is lang, 1200km zonder radio en dikwijls zin om gewoon om te keren. Na de nodige files en 12u rijden zet ik me op kant op een uurtje van de wedstrijd. Nog een nachtje in de wagen slapen en zaterdagmorgen sta ik aan het 'fort Carré'. Regina en Dick zetten hun tentje al op en ik kies een plekje wat verder met meer schaduw. We gaan samen gezellig een stukje eten en willen dan zo snel mogelijk slapen. Niet gerekend op het feest van de plaatselijke voetbalclub want tot 4u gaan ze luidkeels door met feesten.

De dag van de wedstrijd, meer en meer tentjes schieten als paddenstoelen uit de grond. Veel bekende gezichten en veel nieuwe, de spanning stijgt en je voelt zo een energie boven het domein hangen. Alle lopers willen maar één ding nu en dat is dat de klok 4 uur slaat.

Mijn doel is om te lopen tot middernacht en dan drie uur te slapen. Daarna blijven lopen en alleen pauzes nemen als het echt niet anders gaat. Later zou blijken dat ik een enorme fout maakte door mijn tent naast estafettelopers te plaatsen. Elke nacht was het zo veel lawaai dat ik uiteindelijk op zes dagen maar 6u30 kon slapen maar wel veel meer uur heb zitten draaien en keren in de tent.

Ik ga hier niet elke dag gaan neerpennen omdat ik zelf niet meer weet wat welke dag gebeurde. Het was wel duidelijk dat dag 3 en dag 4 de moeilijkste waren voor iedereen. De berichtjes die we kregen deden wonderen, ze gaven ons telkens weer positieve energie. Elke dag liep er een zwart Konijntje die mijn aandacht trok, alsof het aandachtig de hele wedstrijd wou volgen. Het weer was de eerste dagen goed warm maar niet overdreven, later kregen we te maken met een 'mistral'. De zee werd plots zo wild als iets, de golven werden hoger dan twee meter. De wind kwam hevig opzetten en het risico dat de wedstrijd moest stopgezet worden zat er zelfs in. De tenten vlogen weg en werden aan wagens vastgebonden.

Ik zat tijdens zo een weer in een fenomenale dip en kon mijn emoties niet meer de baas. Ik zag mijn zus telkens op het parcours mee wandelen, haar eigen overtreffen en mee genieten van wat iedereen hier meemaakt. Vlak voor de golven ging ik zitten op het strand, de wind zorgde er voor dat er niets anders te horen was. De tranen liepen uit mijn ogen en ik vroeg me echt af wat ik hier deed. Even later plots een arm om me heen, een medeloper had me zien zitten en was helemaal naar beneden gekomen om me te troosten. "Laat je maar eens goed gaan, hier zijn we allemaal al eens door gemoeten" zei hij. Ze vroegen al zo dikwijls waarom ik het doe dat lange afstandlopen, misschien is het dit wel.

Op zes dagen maak je zoveel mee, ups en downs net zoals in het leven. Het gaat eens goed en dan weer slecht, alleen hier is geen luxe, geen sauna om te ontspannen, geen pc om alles op te zoeken, ... we hebben alleen elkaar en moeten het zes dagen lang allemaal samen overleven. You never walk alone is hier de juiste uitspraak. We zijn een familie die elkaar steunen door dik en dun, ook al kennen we elkaar niet, we zijn allemaal gelijk.

Elke dag plukte ik een mooie bloem voor een Mexicaans kindje van een jaar of 8. Haar grootvader liep mee de zes dagen en haar ouders om te begeleiden. De lach van dat kind als ik 'Ola Carol' zei, geen gelletje bevat zoveel energie. De laatste dag had ik haar nog niets gegeven en ik was helemaal stuk de laatste vier uur. Bijna struikelend over mijn eigen voeten boog ik voorover de emmer om mijn pet nat te maken voor wat koeling. Carol stond plots voor mij, 'Ola Paul' (lees Paoel) en ze gaf me een armbandje van Mexico. Zonder haar had ik de 500km niet meer gehaald maar nu kreeg ik terug vleugels. Later zei ze tegen haar ouders, Paul was heel moe en ik heb hem mijn armbandje gegeven. Na de wedstrijd wou ze een foto samen

Zo zijn er tal van dingen die tijdens een zesdaagse gebeuren die u terug kracht geven om door te gaan. We hebben heel wat afgelachen ook, anderen willen weer niet te veel praten. Op een moment was ik zo hard aan het manken en de trekken op mijn gezicht vertelden iedereen hoe erg de pijn was. Dan komt Ria Buiten even naast mij " hey, gaat ie lekker" grrrr... maar zo'n grapjes zetten je later terug aan het lopen. Met Trond liep ik ook enkele rondjes, een super kerel waar je ook serieus mee kan lachen. De coach van Martina kwam uit Schotland, gewoon te gek die man, verdorie wat hebben we daar toch plezier gemaakt. Ik zei wel duizend keer dat ze me hier nooit meer zagen. Nu plan ik al hoe ik het volgende keer ga aanpakken. Volgende keer ga ik gewoon blijven lopen tot ik me vermoeid genoeg voel om te slapen. Na het slapen direkt terug aan de slag en dag per dag bekijken.

Naar de pijn moet je niet kijken want die komt toch en geloof me. Pijn heeft een grens. Op de duur doet alles zoveel pijn dat ze op dat moment gerust een vinger mogen afsnijden, je zal het niet meer voelen dan wat er al is. Eens op dat moment komt het er op aan van te blijven lopen en dat deed ik de laatste 8 uur.

In ieder geval, 506km ongeveer is voor mij een goed geslaagde eerste zesdaagse.

Mijn zus is genezen en dat is nog het belangrijkste.

Bedankt iedereen voor de vele berichtjes, Dick,Regina,Ria en Trond om me ter plaatse te steunen.

De terugreis was niet echt makkelijk maar we zijn er geraakt. De dag nadien zijn de voeten al ok om normaal te stappen alleen de knieën en de wreef van de voet hebben wat meer tijd nodig om te herstellen. Als het woensdag al veel beter gaat dan zou de volgende wedstrijd wel eens volgend weekend kunnen worden.

Misschien nog wat details toevoegen :

Ik dronk ongeveer 25L cola, 52L water, 6L Agrun, 24L sportdrank (totaal 107L). Aja ik vergeet 4L soja chocolademelk. Voor ik begon te lopen at ik een ontbijtgranenkoek en een appelsien met chocolademelk. Tijdens de wedstrijd heel heel af en toe wat nootjes en rond 16u een bakje frit of puree. S'avonds een goede maaltijd en dat was het zo ongeveer. Dus puur op vetverbranding lopen heb je eigenlijk zo goed als geen voedsel nodig.


Paul van Hiel


Noot redactie (Henri Thunnissen): Op de weblog van Paul van Hiel staat ook een fotoalbum van de zesdaagse die zeer de moeite waard is om te bekijken: http://paulvanhiel.spaces.live.com

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Rondje Voorne leek mij aanvankelijk een “mission impossible”. De ronde uitlopen zou geen probleem worden; op tijd aan de start verschijnen misschien wel. Ook in Westkerke (mijn woonplaats) gingen om 8u de stemlokalen open. Gelukkig verliep alles zeer vlotjes zodat ik tijdig kon vertrekken met de wagen richting Brielle. Na ruim 2 uur rijden mooi op tijd aangekomen dus!
Blijkbaar bestaat er in Nederland ook een stadje dat “Westkerke” heet. Dat wist de man die mij het borstnummer 33 overhandigde, te vertellen. Hij uitte ook zijn tevredenheid over de steeds grote opkomst van “gekke Belgische ultralopers” op Nederlandse wedstrijden. Tijdens de wedstrijd bleek hij niet de enige te zijn die Belgische ultralopers als “gek” beschouwt. “Gek” met een positieve connotatie weliswaar.
Dit keer nam ik echter als enige Belg deel. Aan de start geen Nid Rumphakwaen (winnaar van vorig jaar) te bespeuren. Ik ging er ook van uit dat een aantal sterke ultralopers hun zinnen gezet hebben op de Nacht van Vlaanderen en bijgevolg deze wedstrijd schrapten. Een PR halen op dit parcours, met een ruim 10 km strandgedeelte, leek mij een moeilijke klus, maar toch besloot ik om het te proberen. Michael Andries uit Antwerpen liep deze wedstrijd vorig jaar en adviseerde mij om binnen de 2u de Hellevoetsluis te bereiken, zodoende niet voor een gesloten brug te moeten… wachten! Ik ben hem dan ook dankbaar voor deze tip en kon een strak tempo van 13 à 13,5 km/h aanhouden. Bij de Hellevoetsluis (km 25) kon ik met frisse benen een tijd van 1u52’ vaststellen.
De estafettelopers brachten aardig wat sfeer in de wedstrijd. Ik heb geen moment alleen moeten lopen en kon ook lichtjes mee “profiteren” door af en toe uit de wind te lopen bij een estafetteloper. Zeer spannend werd de wedstrijd voor mij niet; de rollen waren duidelijk verdeeld. Tot ongeveer 20 km liep ik in derde positie. Dan werd ik ingehaald door ultra-debutant (!) Hans Berendsen en liep ik zo de rest van de wedstrijd in vierde positie. Achteraf bleek het verschil slechts 19 seconden te bedragen.
Net voor de strandstrook enkele pittige hellingen moeten trotseren, waardoor een tempo van 13 km/h al moeilijk bereikt werd. Op het strandgedeelte zelf werd ik opnieuw vergezeld door estafettelopers die mij telkens opnieuw aanmoedigden en succes wensten. Na 5 km werd het zand steeds zachter en steeds meer begon ik te beseffen wat de effectiviteit kan zijn van een fartlek-training in de duinen.
Na het marathonpunt kwam een kleine mentale klap. Gelukkig had ik de benen niet helemaal opgeblazen tijdens het strandgedeelte, want ook hier dienden nog enkele lichtere hellingen verwerkt te worden. Frustrerend is het ook om in 10 minuten tijd 3 keer het bordje “Brielle 8 km” te moeten waarnemen. De immer gevreesde kuitkrampen bleven gelukkig uit. Opnieuw kon ik een tempo aanhouden van om en bij de 13 km/h en bij de laatste drankpost zelfs “genieten” van de lekkere smaak van “uitgebluste” cola.
Bij deze een pluim voor de uitstekende bevoorrading van de organisatie. Ook sluit ik aan bij het standpunt van winnaar Jeroen Romeijn dat dit een prachtig parcours is, maar mijns inziens niet het snelste. Toch was het leuk om na 3h52’ terug in Brielle verwelkomd te mogen worden. Een PR bijgevolg, maar ook veel blije en voldane gezichten om me heen. Tot slot blijf ik bewonderen hoe men erin slaagt om een dergelijk “rondje” in minder dan 3u30’ af te haspelen. “Goed gek” dus…

Wouter Decock
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Rondje Voorne heeft veruit het mooiste 50KM parcours van Nederland (en omstreken). Mooie brede fietspaden, leuke dorpskernen, over de oude trambaan, Hellevoetsluis door en dan 11KM puur loopgenot over het strand. Bij 45KM doemt de toren van Brielle op en besef je dat je weer 365 dagen moet wachten tot Rondje Voorne weer wordt georganiseerd.

7 dagen voor de Veluwezoomtrail een 50k lopen doet hoogstwaarschijnlijk menig ultra-volger doen twijfelen aan mijn loopintelligentie. Ik geef ze geen ongelijk, maar als ultraloper Voorne overslaan staat voor mij gelijk aan een Christen die 24 december ’s avonds niet naar de kerk gaat.

Feest der herkenning, de voorfietser van 2 jaar geleden was wederom dit jaar voorfietser en dus kon ik eigen drinken meenemen. Buitengewoon plezierig gezelschap, wat de KM sneller voorbij liet gaan dan me lief was. Je kan nu eenmaal 1x per jaar Voorne lopen (als wedstrijd) dus dan is snel lopen eerder zonde dan noodzaak.

Met die gedachte kwam ik ook naar Voorne: eerste 30K in 2:00 en dan rustig uitpieren. Afgelopen vrijdag werd nog 2 uur stevig rond/op/om de Amerongse Berg getraind, dus de benen waren niet fris, maar van thuis op de bank zitten worden ze dat ook niet. Lopers lopen en zitten niet op de bank op zondagmiddag!
De eerste 30K ging het goed, zoals de meeste wedstrijden om vanaf dan meestal wel ergens in de resterende 20K een tik, tikkie, of knal te krijgen. Het gebeurde vandaag niet, wel zo lekker een keertje, maar ook niet zo gek, liep 10-15 hartslagen langzamer dan ik normaal doe bij wedstrijden. Zo liep ik ontspannen het tempo door tot de finish.

50K in 3u21, gezien ik zonder horloge liep had ik niet door dat ik zo dicht bij de 3u20 zat, maar nu kreeg ik meer dan een minuut plezier ervoor terug en dat is me veel meer waard dan een “papieren sub 3u20”

Tijd voor een droom (hardop): NK 50KM organiseren in 2011. Tweede zondag van Juni ligt perfect tussen Texel & Winschoten (WK), niet zeuren dat het geen officiële afstand is en van bla bla bla. Niet gelijk in “beren op de weg denken”! Bij mij om de hoek is elk jaar het NK Knikkeren, vast niet gesteund door de Nationale Knikkerbond.

Nu zien we een enorme versnippering van 50K wedstrijden en om eerlijk te zijn worden er nergens spannende tijden gelopen. We zullen “out of the box” moeten gaan denken willen we de marathonloper naar het ultralopen te krijgen. Er lopen momenteel tig 3:05-3:10 lopers rond, maar die worden echt niet warm van 10 x 5KM in Assen of 5 x 10KM in Winschoten (zonder hiermee een sneer te willen uitdelen naar deze organisatoren). We zien ze daarom niet, ze zijn onzichtbaar, maar ze zijn er. Train er bijna wekelijks mee! Jan Strijker denkt “out of the box”, hij denkt verder dan zijn neus lang is en zie daar de Veluwezoomtrail. Met een veld waar heel ultraloop organiserend Nederland jaloers op is. Opgevallen dat het stikt van de debutanten (met talent, potentie & lichte tot vergevorderde ultra-ambitie)

Kom op! NK 50KM gaat ons meer ultralopers geven, betere ultralopers en vanaf een brede basis kan er gewerkt worden naar en sterk Nederlands Team 100KM.
Als je ietsje rustiger loopt dan normaal krijg je zulke gedachten, zal volgende keer weer een stapje harder lopen ;)

Sportieve groet,
Jeroen Romeijn
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]