Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
28 nov 2018
Trail del Cinghiale
27 nov 2018
NbmK (Amsterdam Marathon 2018)
19 nov 2018
Dagboek Spartathlon 2018
31 okt 2018
Van het grasveld in Combloux tot de finishstreep in Millau
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
* 31 jan 2011: Herbstwaldlauf/Ultramarathon Bottrop 2010
* 23 jan 2011: Tijd voor een snelle nieuwe 60K klassieker?
* 16 jan 2011: 100km Strand by night run door een niet zo heel donkere nacht
* 5 jan 2011: Verslag Annapurna ultratrail 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Januari 2011
 
Misschien had ik beter kunnen wachten tot het weer herfst is met het schrijven van dit verslag. We hebben in Tegelen echter steeds vaker iets wat op eeuwige sneeuw lijkt, maar toen die sneeuw dan toch zijn eeuwigheidswaarde verloor zo’n drie weken geleden kwamen er herfstbladeren onder te voorschijn. Niet alleen in het bos, maar ook op sommige voetpaden bij ons in de wijk en de gemeente Venlo lijkt net zo lang te wachten met het wegvegen hiervan, totdat ik mijn verslag van deze herbstwaldlauf geschreven heb.

Op 7 november vorig jaar vonden, zeg maar, de laatste stuiptrekkingen van mijn ultraloopbelevenissen van 2010 plaats. In de aanloop naar deze 50 km wedstrijd had ik mij niet erg fit gevoeld en lang getwijfeld of ik wel zou gaan. Had ik in Winschoten nog behoedzaam gelopen, in Berg en Dal rende ik als een kip zonder kop in het rond. En daar moest ik in de weken erna de tol voor betalen. Eén week deed ik het rustig aan, maar in de tweede week na Berg en Dal deed zich een luxeprobleem voor. Een weekje vakantie in midden-Duitsland waar de heuvels lonkten. Niet zo overdreven veel kilometers, maar wel weer de nodige hoogtemeters als de rest van de familie nog op één oor lag. Waarom zou je ook uitslapen? Ik wilde immers ook nog naar Olne dit jaar dus wat heuveltraining kon geen kwaad.

Na het weekje vakantie kon het rustig aan doen (duurloopjes van max. 1 uur) weer verdergaan. Toen ik eindelijk het idee had, dat ik niet als opgewarmd lijk aan de start zou staan in Bottrop schreef ik me in. Dit inschrijven ging overigens ook al niet vlekkeloos. De organisatie was vergeten te vermelden, dat buitenlandse deelnemers ter plaatse contant het inschrijfgeld moesten voldoen. Na wat heen en weer gemail was de inschrijving rond en begon er iets van vastberadenheid bij mij te ontstaan. Ik kreeg namelijk de indruk, dat er niet echt een zegen op rustte en daar wilde ik mij niet zomaar bij neerleggen.

Start en finish van de Herbstwaldlauf waren bij een kolenmijn. Geen voormalige kolenmijn, maar één, die nog in gebruik is. Dan heb ik toch zo iets van “rare jongens die Duitsers”, dat kost ze miljoenen euro’s aan subsidie elk jaar om mensen onder de grond nou niet het aller-prettigste werk te laten doen. Wij konden echter gebruikmaken van de kleedruimte van de mijnwerkers. Je kon je tas en kleding in een metalen korf doen en deze door middel van een ketting omhooghijsen. De ketting zette je vervolgens vast met je zelf meegebrachte hangslot. Sommige mensen hadden echter geen slot mee en zo gebeurde het, dat toen ik nog wat in mijn tas deed, er werkelijk rakelings naast mij, met donderend geraas, zo’n zwaarbeladen korf naar beneden kwam. Vreemd genoeg schrok ik niet eens echt van het op een haar na ontlopen van een schedelbasisfractuur. Ik merkte droogjes op, tegen de man, die het veroorzaakt had, of hij niet even had kunnen waarschuwen. Hij keek wel nogal geschrokken en zei dat het geen opzet was (haha, dat moest er nog bijkomen).

Op naar de start, in de hoop, dat nog niet al mijn geluk opgebruikt was. Het plan was simpel, weggaan in zelfmoordtempo….oh, nee ik bedoel persoonlijk recordtempo en dan maar zien hoe het zou gaan. Ik hield er wel rekening mee, dat ik al na een kilometer of vijf gas terug zou moeten nemen. Niets was echter minder waar. Ik begon juist pas na een kilometer of tien lekker te draaien. Na een kilometer of vijftien moesten de vier medelopers in mijn groepje mij laten gaan. Tussen dit moment en de twintig kilometer haalde ik nog zeker tien lopers in. Dit lag toch vooral aan het feit, dat deze lopers te snel gestart waren, want ik versnelde nauwelijks. Wat mij opviel was, dat ondanks dat ik lekker liep, de ondergrond eigenlijk heel beroerd liep. Deze bestond uit half vergane asfaltpaden, schuin en glad van het mos of datgene wat meestal onder een asfaltlaag ligt: gebroken puin. De solidariteitsbetalingen (ook weer miljoenen euro’s) van de westelijke aan de oostelijke deelstaten sinds de Duitse eenwording in 1990 waren hier duidelijk te merken. Geld voor een fatsoenlijk pad is er al jaren niet meer.

Wat zou ik echter klagen? Het ging lekker en ik liep door het bos. Nou na 20 kilometer kwam er echt wat te klagen. De 50 en de 10 kilometer kwamen samen en ik kon beginnen aan het slalommen tussen de achterhoedelopers van de 10 door. Af en toe maar door de berm er langs, want om te gaan roepen en wachten tot ze aan de kant zouden gaan daar was echt geen beginnen aan. Het werd zelfs een heuse intervaltraining toen de snellere 50 km lopers ons tegemoet kwamen. Zij waren aan hun tweede ronde begonnen en om botsingen te voorkomen was het echt inhouden of versnellen. Er kwam nog een moment dat de 50 en de 10 km weer uit elkaar gingen. Wat was ik opgelucht! Maar niet voor lang, want een stuk verder kwamen we weer bij elkaar en bleek, dat de 10 km lopers een kortere route hadden gelopen. Kon ik weer dezelfde mensen in gaan halen!

Door het intervallen was het tempo wat omhooggegaan en kwam ik halverwege in 1.49.09 door. Nog was er niets aan de hand, hoewel…had ik misschien kostbare energie verspeeld? Tot 30 km gaat het lekker alleen ik merk, dat één schoen duidelijk losser zit dan de andere. Vrij nieuwe schoenen, ander merk, de net gemiste schedelbasisfractuur? Hoe kan het nou, dat ik daar niet goed op gelet heb? Uiteindelijk toch één schoen maar strakker gedaan, 20 tot 30 seconden tijdverlies, want met enigszins koude handen gaat dat natuurlijk ook weer niet echt makkelijk. Mijn ritme voelt nog goed als ik weer verder loop, maar de volgende vijf kilometer gaan ineens een minuut langzamer. Er zat nog een keerpunt in dus ik wijt de andere 30 seconden daaraan. De volgende vijf gaat helaas geen steek sneller. Oké, er zat een dikke kilometer wind tegen in, maar zo hard was die nou ook weer niet. Met 2.57 uur op 40 km en het afzwakkende tempo weet ik, dat ik de 3.40 uur kan vergeten en ook een persoonlijk record zal moeilijk worden.

Op de marathon kom ik ergens in de 3.06 uur door en ik heb nog wel de tegenwoordigheid van geest om mij te realiseren, dat in 2009 mijn snelste tijd op de marathon 3.07 was. Wat koop ik er op dat moment echter voor? Niets! Het gaat zwaarder en zwaarder en het lijkt wel of ik een blok beton achter me aan sleep. Op 45 km weet ik dat ook een PR niet meer haalbaar is. Wat is dat toch? De man met de hamer kan het niet zijn, dat is iets waar beginnende marathonlopers in geloven, maar die kun je naast Sinterklaas zetten wat mij betreft. De laatste vijf kilometer knok ik voor elke meter, voor elke seconde. Het voelt zelfs of ik moet gaan wandelen. Ja, ben je helemaal besodemietert! De laatste vijf gaat in 25 minuten en daarmee nog anderhalve minuut langzamer dan de voorgaande. Als je knokt voor elke seconde en er dan nog 90 verliest, dan voelt dat ook als 90 keer verliezen.

Ik heb dan ook behoorlijk de pest in als ik in 3.44.29 over de finishlijn kom. De tijd daar mag ik niet ontevreden over zijn, maar de manier waarop daar baal ik van. Ik wil snel naar huis, want ik vind zo’n wedstrijd ineens enorme tijdverspilling. De douche is hard en heet, ja dat mijnstof, hè, maar Olne-Spa-Olne kan ik evengoed op mijn buik schrijven! Binnen drie weken ben ik echt niet alweer levensvatbaar.

Uiteindelijk weet ik wel wat ik hiervan kan leren. Ik liep één marathon en acht ultra’s in 2010. Op zich niet zo veel, maar wel als je daarvan maar één keer rustig aan doet en de rest allemaal voluit gaat. Voor 2011 misschien 2 à 3 keer voluit en de rest lekker rustig aan. Ach ja, al doende leert men.

Hans Jurriaans
(hansjurriaans <at> gmail.com) 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Eind zeventiger/begin tachtiger jaren waren er maar twee ultralopen in Nederland: de RUN van 100 km in Winschoten vanaf 1976, en de Schipholloop, de ‘supermarathon’ van zo’n 61 km over de Ringdijk van de Haarlemmermeer met een proefeditie in 1977 en de echte wedstrijden vanaf 1978.

Veel marathonlopers maakten hun ultradebuut in de Schipholloop, en gingen dan later ook een keer meedoen aan de RUN. De historie van het Nederlandse ultralopen ligt verankerd in deze twee lopen.

De positie van de Schipholloop wordt de oneven jaren ingenomen door de prachtige 60/120K van Texel. Vele marathonlopers gaan die dag de strijd aan met de gelouterde ultralopers. De oneven jaren is er ook een duidelijke groei te zien in het aantal atleten dat een ultra-afstand volbrengt.

Doorstroom richting de 100KM valt helaas tegen. Jammer, vind ik! Er zijn genoeg marathonlopers met ultra-ambitie. Tweejaarlijks zie je een paar handjes vol marathonlopers het avontuur wagen, maar slechts zelden zie je dergelijke debutanten terug in Winschoten, Stein, Steenbergen. Veel gehoorde antwoorden als ik desbetreffende atleten vraag waarom ze de stap niet zetten is het ontbreken van concurrentie en sterk bezette wedstrijden. Waar ultralopers in de nationale kalender voldoende uitdaging zien zitten blijken de debutanten hier anders tegen aan te kijken. Vele liefhebbers halen hun hart op in Stein, Texel, Steenbergen, Bunschoten, Voorne, Amsterdam, Gilze etc etc. Enkel Texel slaagt erin een sterk veld ultralopers de strijd te laten aangaan met de debuterende marathonlopers. Mooie gevechten levert dit op: Miedema vs Papanikitas is hiervan een recent voorbeeld.

Ik geloof in gezamenlijk de handschoen op te pakken ( tig keer 5% leerde ooit iemand me) en de weg naar boven in te slaan. Zeuren en terugkijken is geweest: blik & lat op niveau wereldtop en dan zien we over 5 jaar hoever we zijn gekomen. Onderdeel van deze aanpak (die bij Eindhoven Atletiek olv Luc Krotwaar heeft geresulteerd tot een sterke trainingsgroep) is gezamenlijk trainen, gezamenlijk bij wedstrijden starten. Van elkaar leren en elkaar inspireren & motiveren.

Afgelopen maanden zijn er diverse trainingen geweest met diverse atleten die links & rechts uit land kwamen aansluiten. Vandaag stond er een 60KM training (parcoursverkenning) op het programma in Hank. Organisator Henny Wijnands had uitgepakt met een begeleidende fietser en begeleidende auto. Alle kruispunten werden vakkundig afgezet en de route van de 60KM werd ons nauwkeurig voorgeschoteld. Na afloop heerlijke tomatensoep.

Wat mij betreft groeit de 60KM van Hank uit tot de nieuwe Schipholloop. Het parcours is schitterend, urenlang wordt je op vlakke rustige dijkjes langs water en door pitoreske dorpjes gestuurd. De organisatie heeft er vandaag nieuwe ambassadeurs bijgekregen en 07-05-2011 gaat de geleverde luxe-begeleiding terug betaald worden in een tijd die enigszins weer doet terug denken aan de tijd van de Schipholloop. Of het de komende jaren uitgroeit tot een klassieker is de vraag: aan de geweldige route & organisatie zal het niet liggen.

Sportieve groet,
Jeroen Romeijn


Toevoeging Henri Thunnissen: In 2011 wordt er naast een marathon en estafettelopen voor de derde keer een ultraloop georganiseerd, dit jaar alleen de 60 km. In 2009 werd deze wedstrijd voor het eerst georganiseerd met ultralopen van 60 en 120 km. De 60 km werd toen gewonnen door Jeroen Romeijn in 4.10.25 in een veld van 9 finishers. In de 120 km die door Arjan van den Berg werd gewonnen in 11.40.55 finishden 2 lopers. In 2010 haalden 7 lopers de finish in de 60 km die bij de mannen gewonnen door Wim van Leest in 4.33.30 en bij de vrouwen door Els Annegarn in 5.46.10. De uitslag van de 120 km telde weer slechts 2 namen, met als winnaar Sjaak Bus in 12.11.02. Gek dat deze mooie landschapsloop niet meer deelnemers trekt. De concurrentie op de wedstrijdkalender is natuurlijk groot, maar het concept van deze landschapsloop staat. En zoals Jeroen in 2009 liet zien leent deze wedstrijd zich ook voor snelle tijden. Deze loop is dus zeker een overweging waard. Voor alle gegevens zie http://www.stichtingh2o.nl 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
In oktober 2010 komt Rinus van der Wal in samenwerking met Ferry van der Ent met het onzalige idee om een nachtelijke strandloop van 100km te gaan lopen. Dit moet gaan gebeuren in de nacht van 14 op 15 januari. Het gaat om een zogenaamde trainingsloop, en daar zijn Renske en ik altijd voor in. Aanmelden dus. Rinus en Ferry komen met een parcours van Den Helder naar Hillegom met een totale lengte van 107km. In de maand december gaat Rinus een keer een stuk voorlopen, hij doet dat op een dag dat er een harde zuidenwind staat, er de nodige sneeuw ligt en de temperatuur tot waarde van -5&#8304;C. Ideale omstandigheden dus. Ik bedoel ideaal voor de discussie die hierbij onder de potentiële lopers wordt gestart over wat verstandig is om te doen en wat niet. Eindconclusie hiervan is dat het vooral verstandig is om gewoon het vooraf gestelde in de praktijk te gaan brengen.

Gedurende de week in aanloop naar dit evenement wordt regelmatig de weersverwachting geraadpleegd. De voorspelling wordt beter naarmate de start van de loop dichterbij komt.
Op vrijdag 14 januari reizen Renske en ik met de trein af van Putten naar Den Helder. Onderweg in de trein leren we een voor ons nieuw loopgezicht kennen. Marion die de tocht op Vibram Five Fingers wil gaan lopen en Chi Running praktiseert en daar workshops in geeft. We kletsen wat en voor we het weten zijn we in Den Helder. Verzamelen in een hotel restaurant we groeten de nodige bekenden en onbekenden gezichten en gooien nog even snel een bak koffie n aar binnen. We moeten tenslotte een paar uurtjes wakker zien te blijven. Buiten spreekt Rinus ons nog even toe en in een druilerige regen die even later over gaat in harde regen lopen we naar de Waddendijk bij Den Helder richting het Noordzee strand. Het waait hard, dat belooft een leuk tochtje te worden. Even later wordt het zelfs droog, gelukkig blijft de harde wind ons recht in het gezicht blazen. Dan gaan we het strand op. Dat valt niks tegen, het is mooi hard zand. Dit zal bijna de hele tocht zo blijven, slechts tussen de Hondsbossche Zeeweering en Bergen aan Zee is het zoeken naar goed beloopbare stukken strand. Als ook aan de lucht de eerste sterren aan de hemel zichtbaar raken en de maan achter de wolken vandaan komt kan ik mijn geluk niet op. De hoofdlampen gaan langzamerhand één voor één uit want onder deze omstandigheden en een maan die zijn 1e kwartier bereikt ziet alles er geweldig uit. Het strand is goed te zien en in de branding worden de brekende golven prachtig mooi zilverwit uitgelicht. De groep valt in stukken uit elkaar. Ik zorg er voor dat ik na een kilometer of 20 voorop loop en loop met hoofdlamp aan, zodat iedereen mij kan zien, naar een strandtent om daar in de luwte van het terras,wat te gaan eten. Zoals ik dat gewend ben bij de K&C en de Ultraplatform regio Noord West trainingslopen verwacht ik dat de groep daar weer zal verzamelen om even wat te eten en dan weer een gezamenlijke start te maken. Vergeet het maar een ieder gaat stug door. Ik werk dus snel een boterham naar binnen om niet al te veel achterop te raken en haal een aantal groepjes weer in. Renske ben ik tijdens deze actie kwijt geraakt en ik loop verder met een groepje om aan het eind van de Hondsbossche Zeeweering wederom een korte pauze in te lassen bij een strandtent. Grappig voorval is dat ik daar na een tijdje aan één van de lopers vraag, "en wie ben jij?'', hij antwoordt met Erwin natuurlijk. Ik ken Erwin inmiddels al bijna twee jaar maar hier herkende ik hem niet. Zat ik er al een beetje doorheen of zat ik juiste in een goede flow. Ik houd het op het laatste. Hier zijn ook een aantal anderen en er komen er later nog meer bij, waaronder Renske, vanaf dat punt lopen we de rest van de loop weer samen op. Wel zo gezellig en we slepen elkaar er altijd doorheen op de momenten dat één van ons het moeilijk heeft.

In Egmond aan Zee gaan we even van het strand af omdat Mark Zwart een verzorgingspunt bij hem thuis heeft ingericht. Heerlijk even geen wind en een warme omgeving. De koffie smaakt me goed en even later worden we weer losgelaten om de wind verder te doorklieven. Ik loop nu samen met Renske en Selim. Dit groepje zal later nog worden aangevuld met Wilma en Erwin (tijdelijk want hij loopt na IJmuiden bij ons vandaan. We zien Tata Steel (=voormalige Hoogovens/Corus) in IJmuiden al van verre liggen, maar waar de afstand overdag aan het strand al enorm vertekend lijkt het in het donker allemaal nog eens met een factor twee te worden vermenigvuldigd. Het duurt een eeuwigheid voordat we eindelijk het punt bereiken waar het Noordzeekanaal in de Noordzee uitkomt, en wij aan onze 15km lang lus om Tata Steel heen beginnen. We lopen nu richting Wijk aan Zee en hebben de wind in de rug, het gaat relatief vlot nu en ik krijg het behoorlijk warm. Hier krijg ik te maken met een flinke inzinking, in een bushokje kunnen we even pauzeren en een krentenbol en wat cola doen weer wonderen. Hup, daar gaan we weer, op naar de sluizen van IJmuiden. Wat een vreselijk omgeving, overal schijnt licht, wordt er afgefakkeld en komen er dikke rookwolken uit de alom tegenwoordige schoorsteenpijpen die over de volop aanwezige bebouwing wordt uitgestort. Een omgeving waar je nog niet dood gevonden wil worden, al betwijfel ik het of de mensen die in deze omgeving wonen door al dat meeroken nog een beetje knappe leeftijd weten te bereiken. Ik ben blij dat er voor mij aan het eind van de tocht een trein klaar staat die me weer naar die prachtige bossen op de Veluwe zal terugbrengen.

De sluizen hebben we achter de kiezen en het gaat nu naar de 2e verzorgingspost die ergens bij de IJmuidense Marina moet zijn. We lopen wat te dwalen in die omgeving maar kunnen het niet vinden. Renske zegt dat zij de bus die bij de bushalte staat wel erg aantrekkelijk vindt, ze heeft het erg moeilijk maar weet gelukkig de verlokkingen van een warme bus die haar naar een NS station kan brengen te weerstaan. Juist op tijd treffen we hier de kopgroep van 3 man. Ria, John en als ik het goed heb Tom, zij wijzen ons de weg naar het verzorgingspunt. Daar treffen we Ferry en Thomas en vernemen van hen dat de rest van de deelnemers de strijd inmiddels gestaakt heeft. Ook hier een verzorging die prima de luxe is. En we laven ons aan thee, koffie, bouillon, krentenbollen, bananen en energiereepjes. En voort gaat het weer door een wind die nu kracht 7 tot af en toe 8 bereikt. Erwin gaat er samen met Thomas vandoor en Ferry loopt langzaam maar zeker bijna ons clubje van 4 vandaan. Regelmatig gaan we even een stukje wandelen, dit gaat opmerkelijk genoeg bijna even "snel" als het dribbeltje dat we in staat zijn te onderhouden tegen deze storm. Vlak voor Zandvoort lopen we Jolanda tegen het lijf, zij zou eerst ook meelopen, maar was een groot voorstander om de route van het parcours te laten afhangen van de windrichting. Dus loopt ze vandaag zelf de route in Zuid – Noord richting. In Zandvoort zijn we de wind zo beu dat we kijken of er een alternatief is voor de route verder langs het strand naar de Langevelderslag. Nog eens 10km tegen deze wind op boksen vinden we alle 4 geen aanlokkelijk idee. Een alternatief is om via de Amsterdams Waterleidingduinen naar Hillegom te lopen. Geen van ons 4 weet echter de juiste route daar. Van belang is echter wel dat het alternatief waarvoor we zouden kiezen er toe zou leiden dat we de 100km kaap zouden passeren. Daarbij viel de keuze op NS station Haarlem. Dit leverde diverse voordelen op. Minder reistijd, meer vervoersmogelijkheden, minder kosten maar vooral de wind hoofdzakelijk in de rug. Met nog de nodige wandelmomentjes bereiken we, na 15,5 uur en een afgelegde afstand van 102 km, het station van Haarlem. Moe maar voldaan stappen we met zijn vieren in de trein. Een bijzondere ervaring en de nodige kilometers rijker.

Ernst Jan Vermeulen

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Afgelopen zaterdag, Nieuwjaarsdag 2011, heeft de 5de editie van de Annapurna Ultra Trail plaatsgevonden. Deze keer met drie afstanden: de 100km terug op het programma, de 70km van afgelopen maart en een 50km voor de instappers. De doelstelling was om een internationaal gewaardeerde race to ontwikkelen die lokaal talent in staat stelt zich te meten met internationale elite. Dat geeft hen ook zichtbaarheid in eigen land en maakt de sport aantrekkelijker. En in een land met zo'n uniek trail running omgeving en infrastructuur (zie: http://trailrunningnepal.org/) is dat belangrijk. Een loop die internationaal bekendheid geniet is ook een mooi visitekaartje voor Nepal als trailrun bestemming. Tot slot wilden we deze editie gebruiken om trail lopen onder lokale vrouwen te promoten.

Op oudjaarsdag was het zwaar bewolkt, met regen en sneeuw hogerop, maar de ochtend van de loop was kraakhelder dus de 27 buitenlandse lopers, een verdubbeling van het aantal in maart, kregen waar ze voor gekomen waren, een spectaculaire zonsopgang boven de Annapurna Himal. Onder hen een aantal internationale sterren, zoals Lizzy Hawker (3 maal UTMB winnares), Ryoichi Sato (11 Spartathlon deelnames), en Pranjal Milovnik (zes maal de 3100 mijl in New York uitgelopen). Uit de Benelux waren Nitish Zuidema, Dominique Schrauwen, Patrick Decorte, Willem Grimminck en Peter Gijsels over (de laatste een jonge nog onbekende loper waar jullie nog van gaan horen. Geen goede daler maar een uitzonderlijk bergop talent). Verder nog lopers uit India, Hongkong, de golfstaten, de UK, Denemarken en Australie. behoorlijk wat dames (10) en dat was ook het geval bij de Nepalese lopers (die eveneens verdubbeld waren ten opzicht van maart), 17 meiden (allen 50km loopsters), hetgeen een groot succes genoemd mag worden na vijf edities Zonder enige lokale dame aan de start. Het lokale mannenveld omvatte winnaars van vorige edities, behoorlijk wat leden van het nationale lange afstands team, Phu Dorjee Sherpa, die afgelopen najaar nog de Himal race gewonnen heeft (bij ons bekend geworden door de enorm succesvolle deelname van Wouter Hamelinck) en Sudip Rai, winnaar van de Everest Ultra in April 2010, en tweede plaats in de Kinabalu climbathon afgelopen oktober. Een ruwe loop diamant die pas het afgelopen half jaar traint en tot april lasten van Lukka naar Everest Basecamp droeg en keukenhulp in een berghut in Gokyo (in het Everest gebied) was.

Het nieuwe parcours kreeg heel enthousiast commentaar van de buitenlandse lopers maar bleek wel een graadje zwaarder dan de vorige edities. Dat maakt de winnende tijd van Sudip Rai op de 100km des te uitzondelijker: 12:05 uur. Lizzy Hawker, de enige buitenlander van de 10 die van start gingen met de 100km als doel die hem ook echt liep deed er een goede 16 uur over. De winnende tijd van de 70, bijna drie kwartier langzamer dan die van de 70 in maart is ook indicatief (8:12 uur, Khas Shahi). De 50 werd gewonnen door Hom Lal Shreshta in 4:30 uur, en dat met bijna 2800 meter hoogtemeters...

De 70 en 100 hadden wat sneeuw op het hoogste gedeelte van hun parcours, zeg van 2800 naar 3200 terug naar 2800. De yaks die we op 3200tegen kwamen waren een onverwacht toetje.

Voor supporters hadden we een dagwandeling georganiseerd langs het eerste deel van het parcours, naar de finish van de 50 en de 70km. Voor de gezinnen met kleine kinderen was er een kortere variant, het kroost in manden op de rug van dragers.

De loop werd enigzins ontsierd door platte pogingen tot valsspelen (achter op de brommer, in de taxi, etc. op een stuk weg in het laatste deel van de 100km) maar onze Belgische vrienden stelden me gerust: dat moet je zien als een stadium in de ontwikkeling van een sport. De Nacht van Vlaanderen werd er vroeger ook door geteisterd. Maar het blijft jammer om zulk getalenteerde jongens - op het moment dat de prijzenpot uit het zicht verdwijnt - naar dergelijke middelen te zien grijpen. Gelukkig is niemand er mee weg gekomen en hebben de terechte winnaars de prijzen gekregen.

De volgende editie gaat weer drie afstanden krijgen, maar wellicht besluiten we om de 100km helemaal trail te maken (op de eerste 10km na). Daarover gaat dit voorjaar beslist worden. De datum staat in ieder geval al vast: 01-01-2012

Foto materiaal en verslagen van 2011 worden op de site gepubliceerd, dus als je geinteresseerd bent, registreer je zodat je regelmatig updates krijgt.

Roger Henke
Race Director Annapurna100
http://annapurna100.com
http://trailrunningnepal.org

http://www.summit-nepal.com
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]