Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
30 apr 2017
Rietveld natuurmarathon - 29 april
25 apr 2017
Texels best
23 apr 2017
Enschede Marathon - 23 april 2017
23 apr 2017
De volgende keer kies ik een loop rond een kleiner eiland
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 22 mei 2011: Tja, daar leer je dan ook weer van..
* 22 mei 2011: La Grimace du Grand Georges - Trail Attitude Famennoise
* 22 mei 2011: Mountain 2 Valley 2011
* 22 mei 2011: Het moet zo zijn......
* 19 mei 2011: Don’t marry the PT
* 19 mei 2011: Over dipjes en juichmomenten, vreugde en verdriet.
* 19 mei 2011: Steenbergen, een verslag uit de achterhoede
* 18 mei 2011: Een jaar later in Steenbergen en 108 km verder…
* 12 mei 2011: Transvulcania 2011
* 12 mei 2011: Maasmarathon 2011: Verslag van Jürgen Op de Beeck
* 12 mei 2011: De Laatste Ultra
* 11 mei 2011: Rechtse hobby op Texel
* 9 mei 2011: Texel 2011: mentale hardheid, kennis en discipline
* 5 mei 2011: Droomdebuut op Texel
* 5 mei 2011: Texel, verder dan de marathon
* 3 mei 2011: Boven jezelf uitstijgen tijdens de Bouillonnante, 54 km trail
* 2 mei 2011: CTS Exmoor Ultra Marathon
* 1 mei 2011: 120 km van Texel 2011
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Mei 2011
 
Zaterdagochtend kwart voor elf, ik kom aan bij Hotel Braams, de ontvangstlocatie van de Run van Gieten. Voor het eerst sinds zijn 5-jarige bestaan heeft de organisatie een heuse Ultrarun op het programma staan. Eén grote ronde van 50km langs diverse dorpjes op de hondsrug, een mooi affiche en ook de reden van mijn inschrijving.( De 15 euro inschrijfgeld is natuurlijk ook meegenomen want waarom duur genieten als het ook voor 30 cent per km kan.) Ik word ontvangen als een ware VIP en alle ingrediënten voor een mooi loopavontuur lijken aanwezig. Zelfs mijn voorbereiding kende dit keer weinig onzekerheden, iets wat ook niet al te vaak voorkomt.

De deelnemers, uiteindelijk 1 dozijn, druppelen binnen, de meeste van hen kennen elkaar en zijn zo te horen aan hun verhalen veellopers. Het voelt als dat ik de eerste pagina’s van een boek aan het lezen ben waarvan de anderen al reeds een paar hoofdstukken hebben verorbert. Een half uur voor de start worden we netjes gebrieft over de race en krijgt elke loper een persoonlijke fietsbegeleider toegewezen. Mijn mannetjesputter heet Teun. Op de vraag hoelang ik van plan ben erover te gaan doen antwoord ik heel voorzichtig 3uur en 35 minuten.. Ik denk zelf echter stiekem maar aan één tijd; 3 uur, 29 minuten en.. een nieuw PR. 12:00uur, het verlossende startschot, de opgekropte energie mag nu langzaam het lichaam verlaten, met de nadruk op langzaam..

Eerste km: 3m49…oeps, tzal de adrenaline wel zijn! Even temporiseren en netjes doorkomen in 41 laag op 10km, niets aan de hand. Wat is het hier trouwens lekker rustig, afgezien van het zacht zoemend geluid van de mountainbikebandjes van Teun hoor je alleen maar vogels en hier en daar een ijverige Drentenaar die wat in zijn tuin aan het werk is. We passeren leuke dorpjes als Gasselternijveen en Anderen afgewisseld met werkelijk prachtige vergezichten. Echt heet is het vandaag niet maar de vele open stukken in de volle zon maken dat de zweetklieren het behoorlijk te verduren hebben. Ik besluit dan ook al vroeg dat er in plaats normaal elke 5 nu elke 4 km gedronken moet worden. Zo rond km 27 begint mijn maag echter een beetje te protesteren en ook de km-tijden lopen heel langzaam op, echter, bij km 32 sta ik als donderslag bij heldere hemel geparkeerd, dit is compleet nieuw voor me. Ik kan dan ook niet anders dan het tempo volledig terug te schroeven en proberen weer in nieuw ritme te komen. Het lichaam denkt daar echter heel anders over en bij km 36 staat er wandelen op zijn menu. Nooit eerder wandelde ik tijdens een hardloopwedstrijd, au, dit doet pijn, vooral ook mentaal.
Ik verzin een plan; 400mtr wandelen, 2,6km hardlopen, dwz dribbelen en dat iets meer dan 4 keer, mooi bedacht toch? De 2e wandelsessie begint mijn lichaam echter compleet te verkrampen en even denk ik er zelfs aan uit te stappen. Nee, uitstappen mag nu niet, dat is niet wat deze geweldige organisatie verdiend. En daarbij, Teun zit al bijna 3 uur op een zadel af te zien op een tempo wat ik hem opleg en hem hoor ik ook niet klagen. Km 42, als dit zo doorgaat ga ik tegen de vlakte. Ik probeer nog maar eens een kneepje gel en een grote slok water maar echt blij is mijn lichaam hier niet mee. Het beeld van dnf achter mijn naam kan ik niet accepteren, althans, niet in mijn hoofd. Did not fight, did not fight, bedenk ik in een flits en ik begin weer te lopen, komaan derks, je moet door. Even later hoor ik Teun zeggen dat de motor van TV-drenthe ons van achter nadert, ik wil en zal ze geen beelden geven van een wandelende ultraloper. Gelukkig zijn ze na ongeveer een km weer weg en kan ik nog éénmaal wandelen al doet dit inmiddels net zoveel pijn als lopen. Ik beloof Teun hierna niet meer stoppen, hij heeft net verteld dat zijn dochter om 4 uur zal starten en het minste wat ik voor hem terug kan doen is voor die start binnen te zijn. Mijn Garmin geeft inmiddels 48km aan tegen 3uur 47 en met wat publiek in het vooruitzicht moet dit toch haalbaar zijn. 3uur 57, mijn Garmin zegt toch echt dat de finish hier zo ongeveer zou moeten zijn, maar helaas zal de verlossende streep nog bijna een km op zich laten wachten.. Sorry Teun..

Een half uur na de finish komt mijn lichaam eindelijk tot bedaren, de douche die volgt is helaas van korte duur, ik word het podium opgeroepen voor de prijsuitreiking. Een paar honderd enthousiaste mensen klappen ons toe en ik steek mijn bos bloemen met een glimlach in de lucht, ondanks de afgelopen uren is en blijft deze ultra een fantastische belevenis en tja, daar leer je dan ook weer van..

Enorm veel dank aan de geweldige organisatie en alle vrijwilligers van dit prachtevent, in één woord chapeau!

Emile Dercksen
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Vrijdag avond vertrokken richting Marche en Famenne. Daar aangekomen heb ik de start locatie verkend, voldoende parkeergelegenheid op locatie. Vervolgens naar camping Paola gereden op 5 minuten van de start. Op de camping heb ik met twee Vlamingen gesproken die ook de 60 km gaan lopen. We wisselen wat ervaringen uit over mooie trails in Europa.

De volgende morgen om 6.30 uur op ontbijten, tent afbreken om rond 08.00 uur bij de start te verschijnen. Als ik mijn auto op de parkeerplaats heb gezet raak ik in gesprek met een andere Nederlander 'Elwin' lid van adventure race team. Later haal ik mijn startnummer en T-shirt op. Je hebt nog niets gelopen of het cadeau heb ik al binnen. Nou ja, alleen nog even die 60 km lopen. Aan de start zit ik nog even te praten met Elwin, als ineens het startshot klinkt en de lopers voor ons zijn vertrokken. Voor de start had ik mij voorgenomen om rustig van start te gaan. Dat zit helemaal goed, lopen en praten gaat prima samen. Het tempo is rustig en ondertussen geniet ik van de omgeving. De lopers die voorbij schieten haal ik later wel weer in. Mijn loopmaatje geeft aan een dringende toiletstop te moeten, ik neem afscheid en wens hem veel succes. Ik loop in een gepast tempo door, ondertussen merk ik dat ik mijn looptempo beetje bij beetje aan het opvoeren ben. Ik heb vandaag geen horloge om dus loop ik op gevoel.

De trail is goed uitgezet met lint en spuitbus. We lopen langs grasland waar de koeien grazen, door bosrijke omgeving met single tracks, steken een beek over en lopen op verharde wegen door kleine dorpen heen en doorkruisen akkerland. Kortom een zeer gevarieerd parcours waar je helemaal in op gaat. Omdat mijn benen sterk voelen ren ik alle heuvels in gepast tempo omhoog. Dat gaat mij prima af en langzaam aan win ik terrein. Een groep lopers die ik heb ingehaald probeert terrein terug te winnen. Terwijl een loper uit de groep van drie mij is bijgekomen lopen we samen een stuk door. Ik merk dat hij aardig wat uit de kast heeft gehaald om mij bij te benen, dus geef ik hem de gelegenheid om even op adem te komen. Het wedstrijd element in de trail neemt de overhand en ik zet later nog even aan om hem te lossen. Onderweg kom ik steeds weer dezelfde mensen van de organisatie tegen die je vriendelijk staan op te wachten en staan klappen en je aanmoedigen. De eerste 35 km loop ik redelijk vlot door. Daarna komt een lange en steile klim naar een kerk op de heuvel, daar is ook de verzorgingspost. Nadat ik ruim een uur alleen heb gelopen komt een loper voorbij. De mensen uit de organisatie geven aan dat ik door moet lopen want mijn voorsprong geef ik weg. Ik maak nog een leuke foto van de omgeving en de mensen en denk die loper zie ik later weer terug.

Na een zware klim na de verzorging zien we elkaar boven weer terug. Ik neem mee wat ik nodig heb en loop weer door. Ondertussen heb ik via de andere loper vernomen dat er zeven lopers voor ons zijn. De kans om bij de eerste tien te eindigen is aanwezig. Alleen de loper bij de verzorgingspost moet ik laten gaan. Hij is toch van een andere klasse. Als ik later op een kruising mensen uit de organisatie spreek word ik aangemoedigd om door te pakken. In mijn overmoed maak ik een grap dat ik de loper wel even terug zal pakken. Over de straat schreeuwt een man tegen de loper dat hij terug zal worden gepakt. Ik weet, dat gaat niet lukken, laten gaan. De volgende tien kilometer loop ik rustig door en probeer te herstellen van de klim. Altijd lastig, omdat er altijd wel na een paar kilometer weer een klim aankomt. Ondertussen begint het te regenen, eerst met wat spatten en later gevolgd door regen met hagel. Eindelijk een keer regen tijdens een trail, de afgelopen twee maanden heb ik alleen trails gelopen met 20 graden plus. Dus die regen is wel een aangename afwisseling. Omdat ik in juli een trail in Ijsland loop wil ik in alle weersomstandigheden hebben gelopen. In IJsland loop ik in bergachtig terrein en daar kan het weer in minuten omslaan.

De volgende tien kilometer loop ik alleen. Niet veel later zal ik worden ingehaald door een tweetal lopers. Het gevoel in de benen loopt van zwaar tot licht. Ik probeer mijn looptempo op te pakken en het juiste gevoel vast te houden voor de laatste 5 kilometer. Alleen mijn geest wil wel maar niet mijn lichaam. Ik voel steken en kramp in een been. Jammer, want ik had nog even aan willen zetten tot aan de finish. De laatste kilometers bijt ik door de zure appel. Uiteindelijk kom ik binnen als nummer 12 in een tijd van 6:40 minuten. Aan de finish zie ik de lopers al staan met een worst en een pint in de hand. Een fantastische trail met veel afwisseling, in de Ardennen zien ze mij binnenkort weer terug!

Phil Mansfield
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Mountain 2 Valley 2011

Ergens in november 2010 werd ik gebeld door ene Shimon Steinberg met de vraag of ik “die ultraloper van Koppert was” en of ik zin had om volgend jaar in mei naar Israel te komen voor een uniek evenement te weten: de Mountain to Valley run. Daar had ik wel oren naar en in Peter van G. vond ik de ideale loop-en reispartner om deze uitdaging aan te gaan. Samen trainden we in de weekeinden veel lange duurlopen en via de 6 uur van Stein, waar we allebei ruimschoots onze doelen haalden, en Limburgs Zwaarste, waar Peter helaas door ziekte niet kon starten en ikzelf na 80 km nogal geparkeerd stond maar uiteindelijk de volle 100 km wel uit kon lopen, werkten we naar deze loop toe.

Twee jaar geleden is deze loop ontstaan als een estafette loop van 212 kilometer met de start bij het indrukwekkende Nimrod Fortress op 750 meter hoogte en de finish bij Timrat, in de Jizreel vallei. Er zijn ook 2 ultraloop onderdelen waaraan kan worden deelgenomen: de long ultra, oftewel de hele afstand solo waar de deelnemers 37 uur de tijd voor krijgen en de short ultra: 129 km met de start bij Tzalmon prison om 13:30, op het heetst van de dag en een tijdslimiet van 19 uur. Peter en ik kozen voor de short ultra die wij, ondanks de benaming, al lang genoeg vonden. Er hadden zich dit jaar 17 lopers voor opgegeven en wij waren het internationale tintje aan de groep want de rest kwam allemaal uit Israël en de meeste van hen maakten hun debuut op een zo’n lange afstand. De long ultra had nog nooit iemand uitgelopen. Vorig jaar kwam een Braziliaanse deelnemer tot 185 kilometer maar moest toen opgeven wegens maagklachten. Dit jaar zou hij weer een poging doen met vier anderen. Ook dit jaar zou hij de finish niet halen maar 3 anderen wel en die prestatie dwong een hoop bewondering bij Peter en mij af.

Maar laat ik bij het begin beginnen. Maandag vlogen wij van Brussel naar Tel Aviv en werden met vliegende spoed door een wel heel vlot rijdende (en bellende, soms met 2 telefoons tegelijk!) chauffeur opgehaald. We sliepen de eerste nacht op de Kibbutz van SDE Eliyahu en de volgende dag kregen we een rondleiding en uitleg bij de insecten-en hommelkweek bij Biobee en heb ik nog wat werkgerelateerde dingen kunnen bespreken. Biobee is een soort dochterbedrijf van Koppert en het was goed en leerzaam om daar eens een kijkje te nemen en de mensen te spreken en te zien met wie ik normaal telefonisch of per e-mail contact heb. Daarna verkasten we naar een hotel in de Jizreel Valley waar ook de finish zou zijn van de loop. Shimon had een mooi programma voor ons samengesteld en we duizelden na 2 dagen een beetje van alle indrukken en mensen waarmee we kennis maakten. Toen brak de donderdag aan, de dag waarop het allemaal moest gaan gebeuren. Goed geslapen, stevig ontbeten en om 12:00 uur werden we opgehaald door ons begeleidingsteam. We hadden de luxe dat een busje met 2 chauffeurs, Lior en Schmuel, van Bio-bee aan ons ter beschikking was gesteld en alle cola, water en sportdrank werd zelfs in piepschuim koelboxen met koelelementen koud gehouden. Op ieder wisselpunt voor de estafettelopers zouden zij ons opwachten en konden we onze eigen voorraden aanvullen en zelf bijtanken. Een echte VIP behandeling dus!

Om 13:00 uur komen we bij de start aan en het is best warm in de brandende zon maar we popelen allebei van ongeduld om aan de klus te beginnen. We maken kennis met enkele andere Israëlische lopers en na een korte briefing van Shimon worden we om 13:30 op pad gestuurd. Rustig beginnen is er niet bij want het gaat gelijk gemeen omhoog en het luie zweet komt er meteen goed uit tijdens die eerste etappe. Maar etappe 2 is al heel wat makkelijker en over een landbouwpad lopen we kilometers lang een heel gelijkmatig tempo van 6:15 min/km en we beginnen een beetje in een ritme te komen. Ik maak onderweg wat foto’s, ook van een aantal bijenkasten waar we langslopen en het levert me 2 steken op dus dat doe ik een volgende keer niet meer. Bij het volgende CP worden we medisch gecheckt, d.w.z. bloeddruk, gewicht en hartslag worden gemeten door een struise Israëlische dame. De uitslagen stemmen haar tevreden want we mogen door en inmiddels lopen Peter en ik op kop zonder dat echt te willen of vooraf van plan waren. Het volgende stuk is weer erg mooi: een beetje op en neer over slingerpaden en af en toe een kudde geiten en wat koeien die netjes aan de kant gaan voor ons. Het lopen gaat prima en we komen aan bij CP15 waar Runway,de hardloopwinkel van Doron is gevestigd, één van de deelnemers aan de long ultra waar we de vorige dag mee kennis maakten. Inmiddels wordt het snel donker en bij CP 16 gaan de Petzl lampjes aan en de verplichte gele hesjes met achterop een rood lampje. De paden waarop we lopen zijn lang niet altijd makkelijk te begaan. Vaak lopen ze schuin af of liggen ze vol met flinke stenen en keien die soms dwars door je voetzolen heen lijken te prikken. In het donker wordt het er niet eenvoudiger op om je weg te vinden op deze paden en heel af en toe geeft een stukje asfalt echt verlichting aan je voeten. Bij een waterdoorsteek scheppen we op een gegeven moment allebei onze voeten vol met water en dat levert ons, blijkt achteraf, een paar flinke blaren op. De kilometers rijgen zich echter aaneen alleen na zo’n 85 km begint Peter het wat lastiger te krijgen. Ik loop steeds een stukje op hem uit en wandel dan een stuk zodat hij weer bijkomt maar bij CP 21, bijna 100 km in 12 uur, besluit hij gas terug te nemen en ga ik dribbelend verder want ik voel me verder nog prima. De markering is uitstekend: witte bordjes met rode pijlen en in het donker zijn ze niet te missen door de groene “sticklights”, een soort fluoriserende staafjes die je al van ver kan zien. Toch weet ik ook in deze wedstrijd wat extra kilometers te maken want vlak voor CP 22 volg neem ik een verkeerde afslag en sta na een uur en een kwartier lopen weer bij CP 21! Even zinkt me de moed in de schoenen want ik heb niet zoveel goesting om die 11,8 km nóg een keer te lopen maar gelukkig zie ik op een kaartje dat CP 22 vlakbij ligt dus na een kleine scheldpartij op mezelf en 2-3 km extra kom ik aan bij Lior en Schmuel die me al een paar keer hadden gebeld. Mentaal zijn dit prima oefeningen om te overwinnen want na 111 kilometer lopen heb je helemaal geen zin in die extra meters maar de kunst is om daar flexibel mee om te gaan en dat lukte me wonderwel. De laatste etappes gaan veel over heel gemene stenige paden en mijn voetzolen gaan nu toch echt serieus pijn doen. Inmiddels wordt het ook weer langzaam licht en het is toch wel een apart gevoel om weer eens een hele nacht door te lopen en de ochtendstond heeft dan echt iets magisch. De laatste 2 km lopen door de woonwijk waar Shimon woont, aan de andere kant de heuvel af en daar kom ik na een verlossende eindsprint de finishpoort door. Op dat moment ben ik de eerste finisher op de short ultra maar 1 van de deelnemers is 2 uur later gestart en hij zal de 129 km dan ook sneller lopen dan ik. Desalniettemin ben ik dik tevreden met een 2e plek en vooral met de manier waarop het ging. Geen last van zware inzinkingen of overbelaste spieren en dat terwijl ik dit toch wel reken tot de ultraloop met de lastigste ondergrond die ik tot nu toe gedaan heb.

Op het veld waar de finish is wordt het steeds drukker omdat steeds meer estafette teams aankomen en na een uur komt ook Peter binnen die het prima gedaan heeft en 3e wordt in de eindrangschikking. We eten en drinken wat en spreken o.a. Doron die 30 uur in touw is geweest en ik moet bekennen dat die 212 km me ook wel wat lijkt, volgend jaar maar dan… ? Dan brengt de zoon van Shimon ons even naar het hotel om te douchen, daarna weer terug en om 10:30 mogen we het podium op en ontvangen we een heuse beker en applaus voor onze 2e en 3e plek. Toch wel stoer en vooraf absoluut niet verwacht maar daarom niet minder leuk natuurlijk. We zitten de hele ceremonie netjes uit inclusief alle dankwoorden en felicitaties (en dat zijn er heel wat!) en hebben verder logischerwijs een heel rustige vrijdag.

De conclusie is dat we hier een geweldige tijd hebben gehad, boordevol indrukken en kennismakingen in een prachtig land dat voor ons allebei bekend terrein was. Ook de trail zelf ging boven verwachting maar daarbij moet ik niet vergeten te vermelden dat de goede zorgen van Shimon ons heel erg hebben geholpen om de 129 km soepeltjes door te komen. Ook ons begeleidingsteam, Lior en Schmuel waren een grote steun voor ons. De loop zelf is perfect georganiseerd en de ultraloop verdient echt meer internationale belangstelling en kan ik zeker aanraden. Mijn volgende uitdaging ligt nu in Keulen. Een heel ander verhaal, rondjes van 303 mtr op een sintelbaan maar ik zie ook daar wel weer naar uit. Op de herinnering aan deze bijzondere week kunnen we voorlopig wel weer even teren.


Jan van de Erve 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
KM 0
Zaterdag 21 mei start ik op mijn 5de 50KM race. Na 2 x Voorne, 1 x Winschoten is de bestemming voor de 2de keer Bunschoten.
Zonder al teveel ambitie start ik – het weer spreekt namelijk niet in mijn voordeel en als 9 dagen zit er een zeurend pijntje in mijn linkerbovenbeen. Kortom reden genoeg voor Romeijn om lekker tegen zichzelf te gaan mopperen hierover de dagen voor de race.
Ik heb 4 plannen opgesteld. Plan A is parcoursrecord, plan B is persoonlijk record, plan C is winnen en plan D is uitlopen.
KM 3
Ik besef me dat het vrij arrogant van me gedacht was om pas winnen als plan C te plaatsen: David Hemstede loopt me namelijk fluitend voorbij en pakt een tempo van 3:40 per KM. Pa Romeijn informeert even voorzichtig naar zijn plannen, ik realiseer met dat hij met 67MIN op de halve een geduchte tegenstander is. Ik laat hem lopen en concentreer terug op plan A.
Verbaasd over mijn eigen wedstrijdmentaliteit, normaal had dit een “dingetje” in mijn bovenkamer geworden.
KM 20
Na een kilometer of 20 begin ik het echt warm te krijgen, maar op advies van Marc Papa begin ik nog niet met koelen en loop mijn kilometers stug in een strak tempo door. Ik drink ruim 1 liter per uur en werk totaal 6 gelletjes weg. Tot aan het misselijke toe, maar het lichaam accepteert het vandaag.
Langzaam aan loopt Hemstede van me weg, ik klok 40 seconde, 60 seconde, 2 minuten. Ik geniet er wel van, herken er wel iets in. Gewoon bij je eerste vlakke 50K erin knallen (winschoten paar jaar terug ging ik weg op 3u12) en zonder beperkingen in je kop te lopen. Zelf loop ik nog steeds strak op schema 3u10 en dat betekent dat hij daar ruim onder loopt: goed voor het ultralopen!
KM 30
Mijn vooropgestelde doelstelling van 1 u 54 m 00 behaal ik exact op de seconden. Opeens zie ik Hemstede in de verte – 13 per uur – max
Pa zegt net voor het passeren: blijf er maar ff achter hangen. Tegen beter weten in, dat weet hij ook, ik kijk stoicijns voor me uit en versnel er overheen. Direct voel ik de hitte de hogere snelheid. Na een paar kilometer is het gat dusdanig groot dat plan A, B, C weer realiseerbaar zijn.
Wel begint het akelig warm te worden. De kilometers laat ik iets oplopen naar 3:52. Die 4-5 seconde lijkt op het oog niets, maar scheelt aanzienlijk. Ik denk aan Luc: hij probeert mee al maanden te leren ademhalen in een vast ritme. Ik ga maar weer oefenen, haalt de gedacht af van dat het nog 14KM is.
KM 36
14KM die ik gemiddeld in 4:00 mag afleggen en dan is het door mij geliefde parcoursrecord in mijn bezit is. Vorig jaar had ik 43K de illusie dat ie mee naar Sliedrecht ging, maar na 43K stond ik (weer!) eens genadeloos geparkeerd langs de kant van de weg.
Nu – 21 mei 2011 – kon ik met een glimlach tegen Pa zeggen waar de exacte plek was waar ik vorig jaar als een zielig mannetje bibberend de vooral mentale strijd verloor. Opgeven is nl. vaak mentaal en zelden lichamelijk. Ook bij mij…
KM 41
Een brug – drie seconde voor mijn aankomst was het prima mogelijk geweest om hier met 16 per uur overheen te denderen en de ingezette ramkoers op 3u11 te volbrengen.
Blijkbaar is me het niet gegeven door Rijkswaterstaat. De hefboom daalt, het wegdek stijgt en Romeijn staat verbaasd stil. Estafette-lopers balen met me mee en beseffen dat het parcoursrecord officieel niet gebroken gaat worden.
KM 42
Na de langste 4 minuten en 31 seconde mag ik weer op pad, wat een waardeloze zooi. Ik scheld een paar minuten lang alles naar zijn grootjes en smijt kwaad mijn petje af. Pa Romeijn bekijkt het op een afstandje en hem rest niets meer om het petje maar te pakken en de aansluiting te herpakken. Later zullen we hier vast nog eens om lachen….
Ook al wordt de wachttijd van je bruto-tijd afgehaald besef ik me dat dit knap waardeloos is en dan druk ik het heel netjes uit. De polder van Bunschoten heeft weer wat nieuwe Sliedrechtse scheldwoorden geleerd!
KM 43
Door de pauze zijn de beentjes goed naar de gloria. Zit tegen kramp aan en ze zijn zo stroef als wat. KM 42, 43, 44 zijn ook de langzaamste van de race.
KM 45
Ik herpak me, maak er het beste van en probeer degelijk de race uit lopen. Wonderbaarlijk gaan de KM weer naar de 3:52 toe.
KM 46
Het begint nu echt bikkelen te worden. Ik denk aan een mail-wisseling een dag eerder met een van ’s lands ultra-iconen. Het sterkt me en ik lach stiekem en steek mijn tong uit. Nu is lopen op negatieve gevoelens geen wijze raad, maar het helpt me vandaag. Ik zwaai naar Rotterdam, knipoog naar Deventer en zo ga ik nog een rijtje met “vrienden” af. Ik heb er lol in en voordat ik het weet ben ik bij de volgende kilometer.
KM 47
Pang
KM 48
Pang
KM 49
Pang – mijn rechterkuit vind het nu niet meer leuk. Zit zo dicht tegen kramp aan dat ik al 3 x een waarschuwing heb gekregen. Op hete kolen sprint ik de laatste KM in een wat rare stijl naar de streep. Snelste kilometer was de laatste, sluit hem mooi af, dat dan weer wel!
KM 50
3.11.46 (netto) 3.16.16 (bruto)
Gezien het regelement zo is opgesteld ga ik voortaan in de boeken als parcoursrecordhouder van de Eemmeerloop.
22 mei 2011, daar zitten we dan met zijn allen te turen naar een ranglijst die niet klopt.
De snelste 50K is gelopen op een te kort parcours en 2de tijd ooit gelopen door een Nederlander is inclusief 271 seconde wachttijd bij een automatisch werkend bruggetje van Rijkswaterstaat.
Het moet zo zijn…


Jeroen Romeijn 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]