Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
21 mrt 2017
50 km Salland Trail versus 50 km van Krimpen
3 mrt 2017
Tel Aviv is als Omsk: een mooie stad, maar net iets te ver weg
27 feb 2017
Van het Hoornsemeer tot Landgoed Vosbergen
13 feb 2017
Brocken Challenge 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 15 mrt 2011: De race van Michael Andries in Stein
* 15 mrt 2011: Stein was nummer 300 voor Henk Sipers
* 14 mrt 2011: Zes uur van Stein
* 3 mrt 2011: Limburgs Zwaarste 2011: de testlopen
* Februari
* Januari
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2011
 
Allereerst, wat een belevenis de laatste weken. De stress in aanloop van was het ergste wat ik tot nu toe ervaren heb. De grootste oorzaak hiervan was de blessure die ik ter hoogte van m'n bekken/onderrug had opgelopen in de zwaarste trainingsweken. Het deed me twijfelen over de vorm en conditie waarmee ik van start zou kunnen gaan. In de laatste week was het zelfs op een moment zo erg (donderdag/vrijdag) dat ik erover nadacht om niet te starten. Ik had net een whiplash, zo erg voelde m'n rug aan. Vanaf woensdag heb ik dan geen training meer gehad, alles geschrapt en zo veel mogelijk gerust. Toch heb ik steeds een slecht gevoel blijven behouden in het bekken, ook nu nog trouwens. Gelukkig minderde de intensiteit daarvan wel naar zondag toe. Zodat ik toch opnieuw begon te hopen.

M'n wedstrijd werd eigenlijk al ingezet op zaterdag. Ik was namelijk uitgenodigd door de VZW Ultramarathon om samen met de nationale selectie en enkele mede-leden van het ABC-project te overnachten ter plaatse. We hadden er een bespreking over de intenties en verder verloop van het project en sommige puntjes werden bijgesteld. Ook werd er nog goede raad verleend en een keer gepolst waar iedereen zo al naar uitkeek en mee bezig was. Daarna kregen we nog een goede maaltijd en kropen we onder de wol. Nu moet ik zeggen dat ik niet al te goed geslapen heb. Om 23u30 ging het lichtje uit en om 5u was ik al terug klaar wakker. Zenuwen, enthousiasme, wie zal het zeggen? Enfin, nog wat gelezen in m'n boek (Absinth van Guido Eeckhout, trouwens niet slecht hoor!) en dan ging de tijd toch wat sneller.

Om iets na zeven zaten we als een van de eerste in de ontbijtruimte. Daar me dan als vanzelfsprekend tegoed gedaan aan een stevig ontbijt. Wel dingen als eieren en melk gemeden, evenals fruit en vlees. Dingen die allemaal niet zo goed bekomen voor een wedstrijd. Wel croissants, broodjes en heel wat zoetigheid.
Dan was het tijd om mezelf te gaan klaarmaken voor het moment-suprème. M'n tenue aan getrokken en eens buiten geprobeerd hoe het zat. Eerlijk? Zelfs toen voelde het nog niet soepel aan. Met een klein hartje zijn we dan naar het Steinerbos getrokken.

Het eerste wat we daar zagen toen we aankwamen waren m'n ouders en m'n persoonlijke verzorgingspost. Ze hadden een ganse partytent opgetrokken met Belgische vlag en al! Daar heb ik Carmen dan opweg gezet voor haar training en heb ik m'n bevoorrading wat klaargezet. Daar komt het dikwijls op aan, als dat goed verloopt dan kan je veel winnen. Dankzij m'n helpers heb ik gisteren zeker een kilometer extra gelopen. Zij deden me eraan denken genoeg te eten en te drinken en gaven telkens op de juiste momenten het juiste proviand aan. Dat op een vlotte in geoefende manier zodat ik niet eens vaart moest minderen. Na dit even binnen gaan kijken en m'n ronde eens gedaan langs alle bekende koppen. Het duurde wel even voor ik terug was, als je zo al een paar jaar naar dezelfde wedstrijd komt geraak je stilletjes aan wat bekend hé. Soit, altijd leuk zo'n babbel. Dan terug naar de auto om nog wat laatste dingetjes in orde te brengen en nog wat zenuwachtig rond te trappelen om dan eindelijk mezelf richting start te begeven.

Aan de startzone nog snel even achter een boom gedoken om de blaas te ledigen. Dan mezelf vooraan geposteerd en nog snel m'n garmin opgeuwd. Wat blijkbaar te laat was, want die is maar beginnen opmeten halverwege de eerste ronde. De start dus, niet al te enthousiast zijn en niet laten meeslepen, altijd verleidelijk. Ik zat volgens mij direct aan een pittig tempo, ik liep een tijdje samen met Jo Schoonbroodt. Toch ook weer een grote naam. Het word stillaan wel wennen om tussen al dat geweld te lopen. Even later haalden we Marc Papanikitas bij en pikte Pieter Pardaens (zoon van) bij ons aan. Na een goede ronde loste de twee ervaren rotten dan en was ik en Pieter vertrokken voor een goed eind.

De eerste ronde ging in 13.20. Wat eigenlijk te snel was, maar aangezien die eerste meestal wat snel is was dat geen probleem. Vanaf de tweede liep ik toch een tijd vrij strak aan 13.30/13.40 per ronde. Ik denk dat het op het eind van de tweede ronde moet geweest zijn dat Marc Vanderlinden bij ons kwam aansluiten. Nu waren we met drie, iets voor ons zagen we Wim Driesen lopen. Met hem had ik het jaar voordien ook al een heel eind van de wedstrijd samen gelopen. Het eerste uur liep vlot en de last van de rug was te verdragen, een dikke dertien kilometer achter de kiezen.

Nu begon het geschuifel wat te komen. Soms haalden we Wim bij en kwamen we met vier te lopen. Ik, Marc, Wim en Pieter, mooi groepje. Marc had wel wat last van blaas en darmen. Zo moest hij op het eind van het tweede uur een keertje gaan plassen, geen erg want na een halve ronde had hij ons al terug bijgehaald. Indrukwekkend. Na twee uur meen ik me te herinneren dat Pieter wat moest beginnen lossen. Ik heb nu niet in de gaten gehouden hoe snel het verval was bij hem, maar naar het schijnt is hij toch vrij lang op enkele tientallen meters blijven hangen. Dan goed gevorderd in het derde uur versnelde Marc lichtjes bij het ingaan van het bos. Daar heb ik dan aangepikt en gevolgt, blijkbaar was die versnelling met rede. Aan de bevoorading dook hij de toiletten in. Wim was niet al te ver en hij kon nog volgen. Ik zei hem dat ik niet zou schrikken moest Marc ons snel weer bijhalen. Wat ook zo was, iets na het ronden van het derde uur kwam hij weer bij ons. Hij liep zo soepel en vlot, dat hij ons wat op sleeptouw nam. Ons tempo was immers een beetje aan het zakken we gingen naar 13.45. Twee ronden na z'n sanitaire stop was hij al terug.

Ergens in het vierde uur moet Wim dan gelost hebben. Ik liep nog alleen bij Marc, wat niet zo lang meer heeft geduurd. Nog een dikke ronde en ik moest hem ook laten gaan. Ik verwachtte dat hij nog wel zou breken en hoopte hem later nog terug te zien. Vanaf dan was het alleen verder gaan. Geen last van iemand voor je voeten, geen adem in je nek, geen vervelend getrappel achter je aan. Gewoon rust.... Even later dan, vraag niet wanneer want alles wordt nu een groot waas, haalde ik Marc weer bij. Hij moest nog een keer naar het toilet! Ik dacht dat komt hij niet meer te boven. Niets was echter minder waar, kort erna kwam hij weer gezwind voorbij en liet me meteen achter. Op jacht naar de lijken die nu wel gingen vallen. Normaal wanneer je bijgehaald wordt geeft dat je een crack, maar bij hem kon ik alleen maar bewondering opbrengen. Moest ik hetzelfde voorgehad hebben, met zoveel pauzes.... Ik zou het mentaal zeer zwaar gehad hebben. Ik heb echter ook twee stops gehouden, twee korte plaspauzes, waar ik hoogstens een dikke minuut mee verloren heb. Het voelde echter telkens als een bevrijding aan na zo'n intermezzo. De eerste keer was na 3uur en de tweede na 5uur.

M'n zwaarste periode was eigenlijk de tweede helft van het 5e uur. Daar werden de benen echt wel zwaar, de rug voelde ik op dat moment al niet meer. Gewoon te veel pijn op andere plekken dat ik het gezeur van die blessure niet meer merkte, gelukkig dat ze tijdens de wedstrijd niet echt verergerd is. Weliswaar nu afwachten wat de komende dagen gaan zeggen.... Het was gewoon enorm afzien, m'n voet begon ook te klagen. Ik kreeg er eerst een warm gevoel in, langs de pees boven m'n grote teen. Later evolueerde dit naar een voos, slaperig gevoel. Raar, het voelde niet pijnlijk aan alleen raar. M'n tempo stokte nu wel degelijk en ik liep ondertussen al een tijdje ronden van 14 plus. Naar het zesde uur toe zelfs dicht tegen de 15 minuten. Ondertussen kwam ik bij Lucien Taelman te lopen, ik dubbelde hem, maar hij bleef koppig in m'n zog hangen. Eerst maakte ik me er geen zorgen om, maar naarmate het langer duurde begon het me te irriteren. Ik moest hem zelfs terug laten gaan. De ronde waarin ik ging plassen voor het finale uur was m'n traagste: 15.37. Eenmaal die ballast uit m'n blaas was ging het terug beter. Even ervoor had ik Frankie Leus, een groot voorbeeld van me, bij gehaald en was ik ook nog een Wit-Rus gepasseerd die voor me liep. Dat gaf me de nodige mentale boost om er weer in te gaan geloven. 80 kilometer hoopte ik al niet meer op, ik wou gewoon zo veel mogelijk meters nog maken.

M'n tempo ging omhoog naar een gezonde 14.30 en dit kon ik goed aanhouden. Op een dik half uur van het einde kreeg ik Nid dan in het vizier. Ik had m'n mikpunt voor m'n versnelling, jaja, na dik 5 uur! Een rondje van 14.20 bracht me bij hem. Hij pikte echter nog even aan, wel zelfs iets langer dan even. Ik denk dat hij zeker een ronde lang in m'n zog heeft kunnen blijven volgen. Dan kraakte hij echter ook. Weer een mentale opkikker. Nu was het nog een twintigtal minuten, misschien minder. Voluit dacht ik nu, een rondje van dichtbij 14 minuten! Ik haalde Lucien terug bij en liet hem in een keer achter, hij was oprecht blij me weer te zien opflakkeren en moedigde me nog enthousiast aan. Dan de laatste minuten nog echt vol gegaan tegen een tempo van +14km/h en nog bijna 2km in de 26e ronde geraakt. 1800m precies, wederom dankzij Frankie die ik terug in het vizier had gekregen, ik wou hem nog bijhalen en hij vormde dus weer een perfect mikpunt. Spijtig voor mij, maar hij bleef me zo'n 30m voor. Moe maar voldaan klonk het eindsignaal. 79.687km op zes uur! Als zevende geëindigd op een toch wel zeer sterk deelnemersveld. Spijtig dat de Buitenlanders (Janos Bogar en enkele Wit-Russen) verstek hadden gelaten, want dat had deze wedstrijd echt wel memorabel kunnen maken. We eindigden met 8 Belgen in de top 10, met 5 boven de 80km en twee er net onder. De meesten van het ABC-project hadden een grote stap voorwaarts gezet en toonden zich zeer gedreven. Kortom een succes!

Michael Andries
(andries.keersmaekers <at> telenet.be)
http://www.bloggen.be/runningfreaks 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
De 6 uur van Stein zou de wedstrijd zijn die mijn 300-ste marathon/ultra zou worden. Ik voelde me fit maar had natuurlijk trainingsachterstand en de carnaval .......... kwam er nog eens extra bij.
Ik probeerde na de blessure snel terug te komen en mijn kilometers te maken hetgeen redelijk gelukt is zonder problemen. Tijdens de carnaval trainde ik elke dag nog een uur en dan zou het zo ver zijn.

De start was goed in Stein en ik vertrok rustig. Al na een uur kreeg ik weer problemen met mijn rug met uitstraling naar mijn rechter been. Dit bleef duren en na 2 1/2 uur besloot ik een pijnstiller te pakken. Deze begon na een half uur te werken. Het lopen ging steeds beter maar na 50 km besloot ik uiteindelijk om er toch mee te stoppen omdat ik mijn doel had bereikt en niet het uiterste uit de kan probeerde te krijgen zodat andere wedstrijden in gevaar zouden komen zoals Limburgs Zwaarste over 60 km en natuurlijk Viëtnam.

Ik werd door velen gefeliciteerd en was trots op mijn 300-ste. Ga er maar eens voor staan. Zoals ik van te voren al zei, als ik de hele rits marathons en ultra 's bekijk dan gaat mijn leven aan mij voorbij. Bijna elke wedstrijd heeft iets speciaals en bij sommige wedstrijden herinner ik mij leuke of minder leuke voorvallen of dingen die in die tijd gebeurd zijn. Als ik aan de marathon van New York denk, dan zie ik me nog staan op de Twin Towers die er nu niet meer zijn.
Stein 2011, mijn 300-ste marathon/ultra, zal ik me herinneren door de vreselijk tsunami in Japan.

Sportieve groeten

Henk Sipers
(sifra <at> home.nl) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Een jaar geleden liep ik in Stein mijn ‘laatste’ wedstrijd. Ik vond het niet meer leuk. De lange afstanden braken me steeds meer op, kortom de lol was eraf. Maar je moet toch ergens je energie aan kwijt, bovendien geen wedstrijden lopen is ook niet leuk. Vandaar dat ik toch maar weer begonnen ben. Maar gezien mijn beperkingen en een slechte voorbereiding (knieblessure vanaf eind december) had ik geen hoge verwachtingen. De marathonafstand zou genoeg zijn. En natuurlijk lekker lopen met prachtig weer.

En dat lukte de eerste helft heel goed. Rondje na rondje in ongeveer dezelfde tijd. Om mijn knie te ontzien wandelde ik vanaf de bevoorrading steeds een dikke 300 meter. En daarna weer verder rennen. Na 3,5 uur werd dat wandelen steeds meer, niet alleen door en voor mijn knie maar vooral door de trainingsachterstand. En na de vijf uur hielden wandelen en hardlopen elkaar in evenwicht. Kreeg ik ook wat meer tijd om om me heen te kijken. Toen er een waterig zonnetje doorkwam (de speaker heeft liever een zonnig watertje) was het echt lente, compleet met zoemende hommels, een zingende tjiftjaf en bloeiende maartse viooltjes.

Als je wandelt heb je zo in het staartje van de race altijd medewandelaars. Oude contacten zijn aangehaald en nieuwe gemaakt. En zo wandelend heb je ook wat meer tijd om de wedstrijd te volgen. Maar die was eigenlijk al na drie uur beslist. Pieter Vermeesch won met 85512 meter, ruim 1,5 km voorspong op nummer 2, Bram van Rijswijk met 83923 meter. Gino Casier werd met 82109 meter fraai derde. Paul Mertens die gedurende de eerste uren ruim op kop lag moest zijn snelle start bekopen en eindigde als zesde.

Bij de vrouwen was het verschil tussen nummer één en twee minder groot. Simone Durry won met 71638 terwijl Marion Braun tweede werd met met 70728. Majet Spoelder werd derde met 65543 meter.
Jo Schoonbroodt (60+) verbeterde net het Nederlandse record M60 op de 6 uur en zette dat op 74097 meter. Jan van de Erve doorbrak voor het eerst de 70 km grens. Kortom een reeks van fraaie prestaties. Ongetwijfeld speelde het mooie weer, geen regen, geen wind, 14 graden, daarbij een positieve rol.

Mijn afstand is zeker niet zo spectaculair. Maar met ruim 45 km en een nauwelijks opspelende knie had ik toch een goede dag in Stein. Duidelijk is wel dat voor de volgende wedstrijden een beetje meer trainen geen kwaad kan.

Theo de Jong
(theohinne <at> hotmail.com)

Van organisator Han Frenken kwam de volgende aanvulling:

Aan de start stonden 178 atleten uit Duitsland, België, Luxemburg, Wit-Rusland en Nederland.

Uitslagen 16e Meuleberg Recycling zes uren ultraloop Stein 13-03-2011

Heren Dames
01. Pieter Vermeesch (B) 85.512 m 01. Simone Dury (D) 71.638m
02. Bram van Rijswijk 83.923 m 02. Marion Braun (D) 70.728m
03. Gino Casier (B) 82.109 m 03. Majet Spoelder 65.543m
04. Marc Vanderlinden (B) 82.028 m 04. Heidi Janssens (B) 63.869m
05. Johan Watthy (B) 81.951 m 05. Cornelia Bullig (D) 63.370m

De eerste plaats voor teams ging net als vorig jaar naar Jogging Club Aalter met 236 km 750 m en bij de vrouwenteams ging het Duitse Kannegiezer LT met 120 km 164 m met de eer strijken.

De gehele (voorlopige) uitslag is te vinden op http://www.ultraloopstein.nl  

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Op 2 april wordt Limburgs Zwaarste georganiseerd, met vanwege het jubileumjaar 3 afstanden van 60, 80 en 100 km. Organisator Willem Mütze heeft de afgelopen maanden de routes verkend, uitgezocht, opgemeten, alternatieven overwogen. Alsmaar weer opnieuw meten, aanpassen en perfectioneren. Met de twee testlopen op 22 januari en 26 februari is de route nu definitief en het resultaat mag er zijn. Ik heb de tweede testloop meegelopen en moet zeggen dat Willem een paar mooie vondsten had, zoals het pad voor Elkenrade, de trappenpartij naar de Kluis en het extra rondje via Eyserheide. Bedenk dat het een loop in een grote ronde is en Zuid-Limburg dichtbevolkt is. Daarom is het niet te voorkomen dat je af en toe over een asfaltweg loopt. De hoeveelheid asfalt is beperkt tot ruim 20 km. Vooral in het laatste deel is wat meer asfalt, maar dat is ook gedaan voor de late finishers. De echte trailliefhebbers hoeven niet te vrezen, want er zitten ook genoeg single-tracks in het parcours. De twee testlopen ter voorbereiding bleken een schot in de roos met op 22 januari 18 lopers en op 26 februari 15 lopers. De lopers die aan beide testlopen meededen vonden het eerste deel het zwaarst. Hun advies is om die eerste helft krachten te sparen voor de tweede helft.

Op de website staan inmiddels in excel de complete definitieve route-omschrijvingen. Het aantal inschrijvingen ligt per 1 maart op 130. De meesten hiervan hebben zich opgegeven voor de 100 km. Hoeveel daarvan op 2 april ook daadwerkelijk de 100 km gaan halen hangt mede af van de weersomstandigheden. Op 26 februari begonnen we met droog weer, maar in de loop van de dag begon het te regenen. Het parcours lag er eerst mooi bij, maar door de regen werden de paden heel snel spekglad. Voor de beste traillopers misschien niet echt een probleem, maar voor de mindere goden levert dat ongetwijfeld tijdsvelies op. Daarom kunnen lopers die in de problemen komen er voor kiezen om bij verzorgingspost 7 over te stappen op de 80 km. Grootste naam op de startlijst is tot nu toe die van Geert Stynen. Geert liep al een paar keer mee in Limburgs Zwaarste en kende vorig jaar een goed jaar met knappe prestaties op de hele JKM, het WK 24 uur in Brive en natuurlijk de Spartathlon. Geert moet in staat zijn om onder goede omstandigheden 9.30 te lopen. De inschrijving staat nog open, dus wie weet wie er nog bijkomen. Positief is dat er dit jaar veel Belgen meedoen. Willem heeft een foldertje in het Frans gemaakt en ook de startpagina van de website is meertalig. Voor alle informatie en opgave voor Limburgs Zwaarste zie http://www.funrunner-heerlen.nl/funrunnerlopen2011/pagina2.html

Henri Thunnissen


Hieronder een aantal verslagen en reacties van lopers die hebben meegedaan aan de 2 testlopen. Foto’s van beide testlopen vind je op de pagina van Willem zelf http://www.funrunner-heerlen.nl/funrunnersite/index.html

Testloop 22 januari:


Eerste testloop Limburgs Zwaarste

Limburgs Zwaarste geeft aan de ultraloper die moed heeft op zaterdag 2 april aanstaande een unieke kans in Nederland een echte trailwedstrijd te lopen over 100 km. Het parcours is meer dan uitdagend en landschappelijk prachtig. Over het exacte aantal hoogtemeters zal nog wel enige tijd gediscussieerd worden, maar een ieder die meedoet zal het zeker snel eens worden over het feit dat dit zonder enige twijfel ook Nederlands Zwaarste genoemd had kunnen worden. Dit wordt dé wedstrijd van 2011 in ons land om aan deel te nemen! Vergeet al die buitenlandse lange trailwedstrijden, over deze wedstrijd wordt nog lang nagepraat. Hier moet je bij zijn.
Zaterdag 22 januari heeft een groep van zo’n 15 lopers de eerste helft (zo’n 50 km in ongeveer 8 uur bruto) voorgelopen. Daarbij dient wel vermeld te worden, dat het parcours er die dag bijzonder modderig bij lag, waardoor extra veel kracht nodig was op de hellingen, afdalingen en zelfs op de spaarzame vlakke stukken. Regen en koude maakten de moeilijkheid die dag compleet. Verder zijn de pauzes bij een groepsloop iets langer dan bij individuele deelname. Bij normaal weer verwacht ik dat de gemiddeld getrainde ultraloper zo’n 6,5 uur zal nodig hebben op die eerste 50 km.
Start in Imstenrade (bij de kantine van voetbalvereniging RKHBS) daarna via de Putberg en Simpelveld door het Platte Bosch naar de 1e rust. De eerste kilometers wijken enigszins af van het parcours van verleden jaar, maar gaat wel door hetzelfde gebied. Vervolgens bovenlangs de Benedictijner Abdij van Mamelis richting Vaals, langs de Duitse kant, waar een steile helling die vorig jaar nog vergeten was, vlak voor Orsbach, dit jaar wel onderdeel uitmaakt van de route. Via de zware achterkant de Vaalserberg op naar het Dreilandenpunt. Langs de Belgische grens lopend door het bos richting Wolfhaag en via een pittige route door het Vijlenerbos bereik je dan het Boscafé het Hijgend Hert. Je zit dan inmiddels op 32-33 km. Vanaf hier wordt een nieuwe lus richting Epen van iets meer dan 18 km gelopen. Deze lus is landschappelijk bijzonder mooi. Veel weiland, stukken langs de meanderende Geul, langs vakwerkhuizen, door idyllische dorpjes, maar ook steeds met de nodige hellingen en afdalingen. De lus eindigt weer bij het Hijgend Hert en je zit net over de helft van de 100 km.
De eerste 50 km samenvattend kan ik stellen dat het aantal hellingen aanzienlijk is. Er zitten ook relatief veel steile hellingen tussen. De afdelingen zijn af en toe technisch van aard. De krachten dienen vanaf het begin goed ingedeeld te worden. Je kunt in feite niet te langzaam starten, wel te snel. Het devies is, houd in tot het Hijgend Hert en doe de lus naar Epen ook nog enigszins op reserve, je hebt daarna nog 50 km om je te bewijzen.
De testloop van het tweede deel van deze 100 km is gepland voor zaterdag 26 februari, verdere informatie volgt dan ongetwijfeld.

Wim Reumkens


Wateroverlast in Limburg

Ik mocht mee met de "verkenningsloop" van de eerste helft van Limburgs zwaarste.
Limburgs zwaarste staat bekend om de mooie Limburgse bossen, heuvels, dorpjes en dalen. Maar heel Limburg stond vol water en de velden lagen opeens weer vol met een klein laagje sneeuw. Het miezerde de hele dag met mist en nevel, dus het werd ploeteren door de blubber en niet echt weer om van de uitzichten te genieten. Maar de loop was schitterend, het gezelschap gezellig, we konden weer lekker bijkletsen met oude vrienden - zie de foto op het drielandenpunt ! Het was een "sociale loop", de snelsten deden het kalm aan en kwamen af en toe stofzuigen, of moesten wel wachten op Willlem om de route te wijzen. Al na vijf minuten hadden we natte voeten en ik had ook al gauw door dat ik de verkeerde schoenen aanhad (had nog zere tenen van mijn nieuwe trailschoenen die ik een week eerder had ingelopen op de strandloop). Dus dat werd glibberen, spetteren en glijden, vooral door de velden, waar je vaak op een blubber voetpad langs prikkeldraad moest lopen. Op een plek in het Geuldal bij Epe kon ik maar net omhoogkomen... Hein stond klaar voor een actiefoto als ik in het prikkeldraad zou belanden, maar gelukkig gaf hij mij een handje. Het weiland langs de Geul staat normaal al vol water, maar nu was het helemaal soppen door de plassen. Het mooiste punt vond ik bij Epe - we liepen langs een voetpaadje langs een boerderij en toen we daaruit kwamen opende zich een fantastisch panoramadal, schitterende weiden, dalen en heuvels en in de verte een dorpje (gelukkig was de nevel tijdelijk opgetrokken). Het was een prachtige tocht met geweldige verzorging - dank je wel Annemare ! Zo komen we de 100 straks ook wel door. Hopelijk is het dan minder blubberig, anders wordt de 16 uurs limiet wel krap (voor mij dan...). Zie je op 2 April !

Jos Broersen

Testloop 26 februari:


Ter voorbereiding op de 100 km van Limburg Zwaarste op 2 april 2011 heeft Willem Mütze twee testlopen georganiseerd van ieder ongeveer 50 km. Een leuke manier om het parcours te verkennen. Op zaterdag 26 februari was de tweede van deze lopen. Net als de vorige keer stonden zo’n 15 ultralopers ’s morgens om half negen op het parkeerterrein bij de kantine van voetbalvereniging RKHBS in Heerlen te wachten totdat Annemarie en Willem voorreden met de camper die de verzorgingsposten van die dag zou worden. Na de begroeting werd ingestapt en verplaatst naar de startplek, boscafé het Hijgend Hert in het Vijlenerbos. Vandaag het startpunt van deze tweede testloop. Vijf weken terug waren we hier gestopt na een bijna 8 uur durende koude blubber- en glijtocht door de Limburgse löss en klei. Mijn eindgedachte van die dag kan ik me nog goed voor de geest halen, “als de rest van het parcours net zo zwaar is als deze eerste 50 km wordt het moeilijk binnen de tijdslimiet van 16 uur binnen te komen”. Maar volgens Willem zitten in de tweede 50 km meer “herstelstukken”. Benieuwd wat hij daarmee bedoeld.
De start was hoopgevend, voor het boscafé links bergaf. Na nog een stukje Vijlenerbos, weer bergop maar nu over de weg, vervolgens langs de gehuchtjes Rott en Melleschet en dan voor de caravan (volgens mij staat die er al jaren) links tussen de huizen een single trail pad volgen, tot dat je boven bij Hilleshagen aankomt. Even uitkijken bij het oversteken en dan door het veld linksaf en daarna rechts omlaag rennend naar de 1e verzorgingspost van die dag, direct naast de mobiele friture van Nijswiller. Dit eerste stuk valt inderdaad mee. Maar ja op 2 april heb ik hier natuurlijk al bijna een werkdag rennen erop zitten. Na de verzorging gaat het geleidelijk aan omhoog tot aan Cartils, in de verte links zie je constant Gulpen liggen, maar daar doet Limburgs Zwaarste dit jaar niet aan. Na een idyllisch stukje weiland en waterpartijen, ga je via de achterkant de steile Eyserbosch berg omhoog, via een klein extra lusje (dat je pas snapt als je het gelopen hebt) kom je bij de volgende verzorging bij de grote communicatiemast boven op de Eyserbosch.
Nu komt de grote lus naar Valkenburg van ongeveer 22 km. Verassend genoeg start je vanuit de verzorging met je rug naar Valkenburg, dus je loopt er van weg. Verlies niet de moed, al spoedig maak je een draai naar links. Vlak voor Elkenrade moet je niet vergeten weer linksaf te slaan. Dit paadje kun je in je enthousiasme van eindelijk weer eens lekker omlaag lopen makkelijk missen. Via een soort van greppel en springend over de nodige boomstronken, het is een trail niet waar, ga je richting Fromberg. Links ligt Schin op Geul en rechts kijk je uit op Klimmen-Ransdaal, kijk ook eens naar de aparte kerktoren rechts in de verte. Op dit moment loop je wellicht op het makkelijkste deel van het parcours van deze dag. Geniet ervan want de terugweg uit Valkenburg is een stuk lastiger. Na wat op en af, de spoorlijn over en daarna bergaf langs de Geul kom je in de tuin van kasteel Oost terecht. Geniet even van het mooie plaatje en vervolg je weg door het centrum van Valkenburg, over het Berkelplein en direct langs hotel Atlanta via de trappartij omhoog naar de Wilhelminatoren. Bovenop is de welverdiende volgende rust (en controlepost!). Mis je deze post dan ga je de boeken in voor slechts 80 i.p.v. 100 km dat zou jammer zijn van al die inspanning.
Na de rust daal je vlak naast het Sprookjesbos af om vervolgens flink op en af te gaan door de bossen van het Gerendal. Hier zitten wederom de nodige trappartijen en steile passages tussen. Na een poos en heel wat inspanning later kom je op de top van de Keutenberg uit. Via de beruchte Dodeman, die voor de afwisseling eens bergaf gaat, kom je in Stokhem uit. Nu benader je één van de belangrijkste monumenten van Limburg, de Brands Bier Brouwerij. Met eerbied draai je hier een mooie bocht omheen. Daarna dwars door “Wielder” en vervolgens een bijna twee kilometer lange beklimming richting de reeds eerder aangedane rustplek bij de communicatiemast boven op de Eyserbosch. Na deze stop maak je een landschappelijk mooi lusje via het gehucht Eyserheide om uiteindelijk in het pittoreske centrum van Eys uit te komen. Bij de herberg “Bie de Tantes” ga je links omhoog (let op hierna volgt een kleine koersafwijking t.o.v. vorig jaar). Maar wees niet getreurd de trappenpartij naar het scoutinggebouw is behouden gebleven. Tussen de wijnranken door, enkele scherpe bochten en kilometers later kom je dan aan in Bosschenhuizen. Vanaf hier is het feitelijk nog één keer over de weg omhoog om vervolgens over de Huls rustig naar de finish uit te lopen.
De tweede helft van deze 100 km lijkt ietsepietsje makkelijker dan de eerste helft. Maar eerlijk gezegd, denk ik dat ik op 2 april als ik de eerste 50 al in de benen heb zitten, deze opmerking zal vervloeken. In ieder geval is ook dit deel van Limburg Zwaarste bijzonder mooi met vele schitterende vergezichten. Al met al wordt het een ware uitdaging om deze 100km te gaan volbrengen. Iedereen die deze race weet te finishen, heeft het meer dan prima gedaan en is voor mij een topper!Verder geldt dat als de verzorging op 2 april de helft zo goed is als wat we op 26 februari hebben meegemaakt (wafels, boterhammen met jam, griesmeelpap, koffie, soep, de al bijna vermaarde puddinkjes, spek met ei, etc.) dan hoef je in ieder geval geen proviand mee te slepen. Dat scheelt zou ik zo zeggen. Annemarie bedankt voor de goede zorgen!
En oh ja voor de geïnteresseerden onder jullie. Het parcours is nu een paar keer opgemeten en het resultaat is dat het bijna 100 meter boven de 100 km uitkomt!

Wim Reumkens


Weer eens van harte bedankt voor de puike organisatie van deze tweede testloop en de mooie herinneringskiekjes!! Ik vond deze testloop een verademing t.o.v. de vorige, alhoewel de verschillende trappenpartijen niet te onderschatten zijn in de tweede fase van de 100 K. Met tussendoor af een toe een verhard stuk dat vooral plat of bergaf liep, kon ik de bovenbenen lekker losgooien.
Ik heb natuurlijk niet jullie ervaring en die van de meesten van onze testgroep maar… Ik denk persoonlijk dat de 100 K in totaal écht een zware dobber zal worden en als het daarbovenop nog zou regenen wat ik jullie zeker niet toewens dan is ie loodzwaar en kan je volgens mij 50 % van de 100 K-deelnemers aan 80 K-finish ver-wachten. Daarom vond ik de inlassing van die splitsinglus zo’n goed idee. Persoonlijk denk ik dat degene die op de 100 K een gemiddelde haalt van 10 km/u, dicht bij de winst zal uitkomen. Vandaar dat de timing van opstelling van de controleposten op de eerste helft van het parcours aan 11 km/u zou kunnen worden berekend en de tweede helft aan 10 km/u.
Limburgs Zwaarste wordt beslist een 100 K-topper!!

Erwin Hamers


Limburgs Mooiste

Ik ben een van de gelukkigen geweest die het parcours van Limburgs Zwaarste mocht voorlopen. De eerste tocht was in januari, als broeders (met een zus) liepen we door het Limburgse land. De tweede in het laatste weekend van februari. De eerste tocht was mistig, de tweede droog en nat. Limburg, de provincie met de meeste en hoogste heuvels van ons mooie Nederland. Ik weet niet hoeveel we van die heuvels tegenkwamen, maar het waren er veel. Het leuke van zo’n heuvel is dat als je bovenop bent je een schitterend uitzicht hebt. Uitzichten die niet te vergelijken zijn met anderen in het kikkerlandje. We liepen ook door typisch Limburgse dorpjes met hun vakwerkhuisjes. Het enigste dat nog ontbrak was dat de bevolking niet massaal was uitgelopen om ons te begroeten (maar wie weet 2 april?).
Willem heeft de route dusdanig gemaakt dat het één grote ronde is van 100 km (eigenlijk is het geloof ik 100 km en 65 meter) over bijna allemaal onverharde paden. Hoewel zelf geboren in dit gebied, kwam ik heel wat nieuwe paden tegen en heb genoten van heel wat uitzichten.
De verzorging was weer zeer goed (soep, spek en ei, papjes en puddinkjes en diverse drankjes); ik miste alleen die geweldige Limburgse Vlaai. De eerste verkenningstocht kwamen we trouwens wel genoeg andere vlaaien tegen.
Ik verheug me op 2 april voor deze (eenmalige?) hele tocht. Want wie weet hoe vaak deze tocht nog georganiseerd gaat worden. Het schijnt hartstikke veel werk te zijn.
Annemarie en Willem, alvast hartstikke bedankt en tot 2 april bij Limburgs Mooiste.

Roger Kempinski


 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]