Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
25 jun 2017
Vechtdal Trail 44 km - 24 juni
22 jun 2017
De magie van de zes uren. Die na vier uurtjes altijd over was…
18 jun 2017
Veluwzoomtrail
12 jun 2017
Maasdijkmarathon 11 juni 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 28 jun 2011: De Childlearn marathon in warm Schimmert
* 23 jun 2011: De Nacht van Vlaanderen marathon
* 21 jun 2011: De Nacht van Vlaanderen marathon, een vijfsterrenmarathon
* 18 jun 2011: Laaglanders in de bergen
* 16 jun 2011: De marathon van Luxemburg
* 14 jun 2011: Verslag Burginsellauf Delmenhorst
* 11 jun 2011: Van 0 naar 100 in 4866 dagen
* 7 jun 2011: Verslag Brabantse Walmarathon
* 6 jun 2011: Verslag van de Brabantse Walmarathon
* 4 jun 2011: Keufelskop Ultra trail
* 2 jun 2011: La Passatore 100km, jasmijngeur, sinaasappelbloesem, zweet
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2011
 
Een familiefeestje om U tegen te zeggen, we waren de klok een beetje uit het oog verloren en pas rond 3u30′ smeet ik mij in de zetel zondagmorgen, trappen zouden er teveel aan geweest zijn.

Enkele uren later gaat die verdomde wekker, ik zag het meer zitten om me nog eens goed om te draaien maar wie kan feesten.... die kan lopen.
Afgesproken met Gust De Keyser en Johan Watthy om vandaag de Childlearn marathon te doen. Een geluk dat het voor het goede doel was, dan kunnen we altijd dat ietsje meer.

Als drie musketiers volgen we onze weg naar Schimmert, het is een bewolkt dagje, lekker loopweertje. Enkele kilometers voor we er zijn valt het ons op dat er hier niet veel meer vlak is. De ene steile bergop na de andere, oeps dat gaat hier een zware dobber worden.

Ik probeer er nog onderuit te muizen om een paar uur in de wagen te slapen maar Gust en Johan sleuren me mee naar de inschrijving. Plots staat de parking vol bekenden, de meeste zijn Belgen. Namen gaan we niet noemen, kijk naar de uitslag en doe er een man of 10 af die we niet kennen. En wat een plezier dat we hier maken, het leek wel of we gewoon een kilometertje gingen wandelen, zo ontspannen iedereen.

Het podium is al bekend voor de race maar we nemen ieder om beurt eens plaats op nummer 1 om zo toch ook eens het podium te ervaren.
Bittere ernst even later, de speaker telt af… bij 3 roep ik “wacht ” maar onverbiddelijk telt hij verder en we moeten gaan.
Rustig tempo’tje samen met Michiel (Smits). We lopen redelijk vlotjes en niet sneller dan 10km/u.

Het parcours is prachtig, gewoon heerlijk om hier te lopen, maar ojee zo zwaar, zoveel hellingen, modderstroken, nog hellingen. Mijn knie ziet het niet zitten en begint lastig te doen na 2 uurtjes, ondertussen is de hemel op enkele minuten open gegaan en zitten we af te zien als paarden. Plots tegen de 30 graden, de ene na de andere valt stil.

Ik laat Michiel gaan en begin het serieus moeilijk te krijgen, maar na 28km staat het weer vast, ook deze gaat tot het einde ! Ik geef niet op vandaag. De eerste mannen beginnen te dubbelen, ook velen onder hun die niet meer verder geraken, ik probeer ondanks mijn eigen dip de anderen zoveel mogelijk aan te moedigen, en het helpt, Franky Leus begint terug te lopen, Pat Vandebeek krijgt ook weer moed, het moet gewoon.

Vincent Meers heeft een ijzersterke dag, ook Johan Watthy en Lucien Taelman gaan zo sterk maar Gert Mertens die is al binnen, vorige week nog sub 8uur op de 100km en vandaag eerste plaats, groot talent. Bij de eerste tien aankomers zijn niet minder dan 8 Belgen, sterk.

Ikzelf heb zo wat zitten wandelen de laatste 4km, telkens wat krampen in de kuiten bij het lopen. Maar na 4u12’07″ hangt die medaille weer om mijn nek! Nummer 108 is weer verleden tijd, als het zo blijft gaan dan ga ik terug beginnen lopen.

1300€ was de opbrengst voor het goede doel! Iedereen heeft sterk gelopen, je moet het maar doen met zo’n warm weer, wat zijn wij marathonlopers toch doorbijters.

O ja, nog even vergeten te vermelden, Jacques (Vandewal) stopt straks met lopen, na zijn 250ste marathon. Ook hij wil waarschijnlijk eens proeven van een comeback ;-)

Paul van Hiel
(ditismijnpostlijn <at> msn.com)
http://marathonfreak.wordpress.com/

De complete uitslag van deze marathon meetellend voor de Cup staat al hier op UN en is ook te vinden op http://www.childlearnmarathon.nl/Uitslagen%202011.html  

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
De zeventiende was ik terug paraat voor de tweede keer in Torhout voor de Nacht van Vlaanderen. Ikzelf zou de marathon lopen en mijn neef begeleiden voor de ultraloop namelijk de 100 km die hij voor de eerste keer zou lopen. Het begon al niet goed, veel wind en regelmatig een regenbuitje en na het ophalen van het inschrijvingsnummer reeds na 5 minuten mijn nummer verloren. Gelukkig had een goede ziel mijn nummer afgegeven aan de informatiedesk. Na nog een laatste boterhammetje (met choco en banaan) vertrokken met frisse moed. Voor mij mijn tiende marathon, voor Kristof zijn eerste 100 km. Wij liepen aan een gemiddelde van 10 km per uur en de eerste 2 uur viel het weer nogal mee, vanaf Lichtervelde tot Torhout wind in de rug. Maar ondanks dat ik mijn neef motiveerde en oppepte stelde ik vast dat hij het niet zou halen. In de tweede ronde van de 5 ronden begon er kniepijn op te steken bij hem en het zag er somberder en somberder uit.

Inmiddels begon onze snelheid te verminderen en vervoegden zich enkele eerste keer marathonlopers bij ons. Het werd donker maar gelukkig had de organisatie op donkere plaatsen in de velden verlichting geinstalleerd, proficiat daarvoor. Met ons viertal liepen wij een vijftal km verder tot Stefhan zich moest afzonderen voor een dringende boodschap. Gelukkig had ik wc papier bij mij, hijzelf niet (beginnersfout). In de laatste 15 km hem niet meer teruggezien (geeindigd 25 minuten na ons). Aan aankomst marathon kreeg ik een welverdiende handdruk van de organisator in eigen persoon (tof). Aankomst in 4 uur en 35 minuten wat ongeveer ons doel was daar mijn neef nu verderliep voor zijn 100 km. Vandanaf mocht hij begeleid worden door een fietser. Zelfs 2 vrienden kwamen de derde ronde meelopen maar het mocht niet baten, na 61 km gaf hij er de brui aan. Volgend jaar komen wij zeker terug en wie weet, misschien voor mijn eerste 100? Proficiat aan de organisatie, ondanks slecht weer waren vele medewerkers paraat. Chapeau.


Thierry de Block
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Al redelijk op tijd kan ik mijn wagen op 300m van de sporthal in Torhout zetten, het is hier al anders geweest. Het is leuk om weer eens zo veel bekenden tegen te komen, iedereen in topvorm om straks de wedstrijd van hun leven te lopen. Zelf ben ik vanmorgen ziek gevallen, tijdens de dag werd het steeds maar erger, mijn fles hoestbalsem van vanmorgen is al half leeg gedronken. Maar ja, nu we hier zijn gaan we toch proberen die marathon te lopen hé.

De inschrijvingen gaan vlot en omdat Michiel nog even op de baan zit haal ik zijn startnummer ook op. Had het misschien beter aan hem overgelaten want het is nog even stressen tot 15min voor de start voor we elkaar vinden. We aan het verhaal wat korter maken dan anders, eerlijk gezegd loop ik hier niet graag, heb hier heel slechte herinneringen. Mijn enigste wedstrijd waar ik eens opgaf was hier op de 100km, na 77km had ik al zo dikwijls moeten overgeven dat het genoeg was.

De start om 20u, een enorm groot verschil tegenover Luxemburg vorige week. Hier praten de lopers met elkaar maar in die enorme massa toeschouwers aan de start is er niet een die in zijn handen klapt. Eigenaardig hé. Een Belg moet iemand kennen of een beetje beschonken zijn voor hij goed kan supporteren, ik reken mezelf hier ook bij. Door achteraan te starten haal ik wat lopers in , echt tof om elke bekenden eens dag te zeggen en succes te wensen. Enkele kilometers verder komt Vincent Meers in het vizier en met hem samen lopen zie ik wel zitten. Ook een rustige loper, leuke gesprekken, tof tempo. De kilometers vliegen dan ook voorbij. Dikwijls zeg ik dat ik moet zwijgen want het is moeilijk om een zin volledig af te maken, zo kortademig. We worden ook wat koortsig en af en toe draait het wat weg voor mijn ogen. Oeps, dat zien we ni zo graag.

Na km 25 gaat Vincent zijn eigen weg, ik moet wat gas terug nemen. Het begint slecht te gaan, de knie begint weer op te spelen maar de rest rond mijn knie ziet het ook niet meer goed zitten. Op km 30 is het zo ver, mijn maag speelt op en het weinige dat ik at moest er uit. Verdorie, toch niet terug zoals toen¡­ de volgende keren dat mijn maag opspeelt probeer ik het op te houden. De kilometers duren zoooo lang nu, het lijken echt wel miles. Ik raak nog amper vooruit, sta wat te trillen op mijn benen. De wind en af en toe wat regen maken het er niet aangenamer op. Proberen niet te stappen Paul, elke meter is er eentje bij¡­ maar wat zitten er plots zoveel meters in een kilometer. "Ik ben verkeerd gelopen, dat kan niet zo lang duren", maar de anderen nemen dezelfde weg en het is niet anders.

Na 35km maak ik me echt zorgen, gaat die bocht verder nu naar links of naar rechts? Ik zie echt sterretjes, ik had me een vijfsterrenmarathon anders voorgesteld. Langs de kant staat af en toe ook iemand zijn gal te spuwen, maar dan letterlijk. De kilometers die volgen duren zo lang, ze roepen aan de kant, "nog 600m ", 100m verderop roepen ze 800m. Een bocht en nog een bocht en nog een bocht, die aankomst is maar niet te zien. Hoeveel bochten kunnen ze nu in 800m nog steken, ik voel me meer dan ellendig. Eindelijk komt die kermis in zicht, ik loop door de poort op 3u55:26 en ben meer dan kapot.

Het lawaai van de mensen hier en de kermis maakt me knettergek, zo leuk dat het voelde vorige week, zo hard steekt het tegen bij deze aankomst. Het is me teveel om die T-shirt nog af te halen, de medaille hangt rond mijn nek en dat is voldoende. Even de weg naar de wagen vragen, blijkt dat die sporthal nu nog een km verder ligt, echt een minpunt en nergens een wegwijzer, zoek het maar uit. Gelukkig zijn er twee meisjes die willen meewandelen met mij tot aan de wagen, ik poef me neer in de zetel en voel mijn stem verdwijnen, de koorts komt op, we doen snel iets droog aan en wachten op Michiel.

Vandaag de dag nadien ben ik weer eens niets stijf, mijn stem is volledig verdwenen maar ik voel me wel iets beter. Een goeie raad, als je ziek bent begin er gewoon niet aan, dit was echt niet verantwoord. Achteraf hoor ik in veel reacties dat er zoveel lopers ongezond werden en moesten braken, het is hoog tijd dat ze eens een controle doen welk water we hier te drinken krijgen. Hier is echt iets mis, ofwel is deze loop gewoon vervloekt! Voor de rest toch proficiat voor de organisatie, het moet nogal een werk zijn om zoiets op poten te zetten. En nu, gaan we even bezinnen, nummer 107 was er eentje om snel te vergeten.


Paul van Hiel

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Het zal ongeveer eind november 2010 zijn geweest dat Renske en ik gingen kijken hoe het loopjaar 2011 er ongeveer uit zou gaan zien. Het jaar er voor hadden we kennis gemaakt met het lopen van meerdaagse tochten. Het betrof een vierdaagse loop die we zelf georganiseerd hadden. Eens kijken of zoiets ook binnen onze mogelijkheden lag. Het ging ons goed af en belangrijker nog we vonden het hartstikke leuk om te doen. In 2010 nog twee meerdaagse tochten gelopen. Machtig mooi om een week met een groep sportieve en gezellige mensen een week op te trekken en niets anders te doen dan lopen, eten, drinken, over lopen lullen, eten, drinken, slapen en dan weer lopen enz, enz. Dat er een aantal meerdaagse lopen tussen zouden moeten zitten mag dus duidelijk zijn. Ook zou het mooi zijn als er de nodige hoogtemeters in zou zitten want inmiddels hadden we ons ingeschreven voor de Zugspitz Ultratrail. Een nieuwe bergloop met 5672 hoogtemeters over 100km. Via Bram werden we opmerkzaam gemaakt op de La Grande Traversee du Jura (GTJ). Een 7 daagse loop door de Franse Jura, waarbij geen klassement wordt opgemaakt. Lekker de hele dag lopen en genieten, of zoals de organisatie van organisator Philip Delachanal heet Courier et Décrouvier, dat staat voor Lopen en Ontdekken. De contacten daarna verliepen via de e-mail en het vertaal werk via de oudste dochter van Renske. Naarmate de datum van vertrek dichter bij kwam sloeg bij Renske de twijfel toe of we er wel goed aan gedaan hadden om ons met een groep Franstalige in te laten. Onze kennis van het Frans komt namelijk niet verder dan du vin, du pain et le tour d'Eiffel. Aan dat laatste woord heb je natuurlijk niks als je in de Jura gaat lopen. Eén van de leuke zaken van zo'n meerdaagse tocht is tenslotte toch ook het onderling contact. Maar we zijn toch gegaan. Er wordt tenslotte goed voor je gezorgd en je hoeft in principe alleen maar te lopen. Tevens bleek dat ook Jean Pierre Gendrault mee zou lopen, en in hem zagen we de ideale tolk. Het zou uiteindelijk ook allemaal dik in orde komen wat betreft de contacten. Onze woordenschat van het Frans bleek zeker 150x groter dan de 3 hiervoor geschetste woorden. De meeste deelnemers kwamen gedurende de week behoorlijk los en sommige van hen bleken plotseling ook beter Engels te spreken dan dat ze zelf hadden durven hopen.

De loop zou van zuid naar noord gaan en wij werden met een zestal andere lopers met een busje opgepikt om naar het beginpunt Culoz te worden gereden. In de stromende regen reden we via Zwitserland naar het plaatsje aan de voet van de La Grand Colombier zo'n 40km westelijk van Annecy. Hier was het verzamelen, kennis maken met elkaar en de uitreiking van de startnummers en een fraai loopshirt. Er werd een borrel en een hapje georganiseerd door de gemeente Culoz. De lokale pers zag meteen kans om die twee exotische types uit Pays Bas even te interviewen. Hoe we gehoord hadden van deze tocht en of we er schrik voor hadden om 7 dagen door de bergen te moeten lopen. Het werd een fraai stukje in het lokale sufferdje zoals we later hebben gezien. Daarna werd de groep in tweeën gesplitst en wij werden samen met 3 andere onder gebracht in een stacaravan. Gelukkig mochten we daar ook in liggen en we hadden een fijn knus tweepersoons bedje.

De volgende dag was het prachtig mooi weer. Voordat we werden weggeschoten werd er nog een korte maar zeer indrukwekkende herdenkingsbijeenkomst gehouden voor de week daarvoor overleden Zwitsere loper Werner Schweizer die ook aan deze editie van de GTJ zou meedoen en ook alle daarvoor gaande edities had meegelopen. Het was sowieso bizar dat hij was overleden, want we hadden van Bram uitdrukkelijk het verzoek gehad om Werner de groeten te doen.

Dan klinkt het startschot en we zijn op weg. Al snel gaat een ieder over op wandelen want we moeten van 300 meter in 13km naar bijna 1600 meter hoogte. Hoewel we nauwelijks ervaring hebben met berglopen hebben we wel heel veel ervaring met berg wandelen. Deze ervaring brengt ons er toe om deze 7 dagen met stokken te gaan lopen. We zijn hier zeker niet de enigste in want ongeveer de helft van de 27 deelnemers loopt met stokken. Het blijkt een goede keus te zijn, want het ontlast je knieën en bovenbeen spieren. Het is een lange klim naar boven en de temperatuur daalt behoorlijk. Ook de bewolking is toegenomen en neemt een deel van het uitzicht weg. Toch is het nog erg fraai met in de diepte het Lac du Bourget. Halverwege elke etappe is een meer dan uitstekende verzorging waar alle lopers zich tegoed aan doen. 's Middags worden we overvallen door eerst een hagelbui die later over gaat in natte sneeuw. Onze regenjackjes die in Nederland altijd voldoen bij een buitje schieten nu duidelijk te kort. Omdat ook de wind behoorlijk aantrekt trachten we te schuilen onder een boom. We koelen echter snel af. Gelukkig wordt het na een minuut of 15 droog en kunnen we onze verkleumde lichamen weer op gang trekken en de interne verwarming weer opstoken. Mede geholpen door de zon die weer doorbreekt is deze kortstondige ellende al weer snel vergeten. Bij het eindpunt, een oude boerderij waar we zullen overnachten, is er weer dezelfde uitgebreide verzorging als onderweg. Handig, omdat er nog best lang gewacht moet worden op het avondeten. 's Avonds is er nog een presentatie van de lokale VVV die dit door godverlaten oord aan de man probeert te brengen.

De volgende ochtend wordt de groep opgedeeld in drieën. De langzaamste lopers mogen als eerste vertrekken en een half uur en een uur later zullen de wat snellere op pad gaan. Wij mogen er vandaag lekker lang over doen want we mogen met de eerste groep mee. Vandaag erg veel bos en niet zo heel veel uitzicht. We lopen lekker en moeten zo nu en dan tot de enkels door de modder omdat het pad op sommige stukken door de bosbouw voertuigen compleet is omgeploegd. Dit in combinatie met de regenval van de afgelopen tijd heeft een heerlijk parcours opgeleverd. Op de laatste beklimming van de dag die naar een prachtig uitzicht voert worden we ingehaald door de eerste lopers van de als laatste gestarte snelle jongens. Nu nog even afdalen en dan zijn we op het eindpunt van onze tweede dag aanbeland. De afdaling is stijl en technisch. Nu merken we pas echt het verschil tussen de Franse lopers die dit soort werk gewend zijn en de twee laaglanders die hier niet in geschoold zijn. Over de rotsen, losse stenen en boomwortels vliegen de Franse als steenbokken naar beneden, terwijl wij behoedzaam stap voor stap een veilige plek zoeken waar we onze voeten kwijt kunnen. Tijdens onze bergwandeltochten dachten wij toch echt altijd aardig goed te kunnen afdalen. Hier blijkt duidelijk anders. We zijn al vroeg op de plaats van bestemming. Een aantal van ons slaapt in een tipi en Renske en ik slapen samen met twee andere in een Mongoolse Yurt. Ik maak vanavond gebruik van de mogelijkheid om me te laten masseren. Er zijn twee masseurs mee en deze staan na elke etappe klaar om de lopers te verzorgen.

De volgende dag staat de Koninginnen etappe op het programma. 57km en 2400 hoogte meters. We starten vroeg het is prachtig weer, een strakblauwe lucht, maar wel koud en er licht een wit laagje ijs over het gras. De route is vandaag fantastisch met heel veel open stukken en prachtige vergezichten. Op het Balcon du Leman hebben we een prachtig uitzicht op de besneeuwde Alpentoppen aan de horizon en Genève aan het Lac Leman in de diepte. Dit is volop genieten en datgene wat me voor ogen stond toen we thuis op deze loop inschreven. In de afdaling van het Balcon verstapt Renske zich en gaat door haar enkel. Ze loopt nog een stukje door maar daarna eist één van de Franse lopers, Philippe Pressacco, van haar dat we even 5 minuten pauze nemen. Philippe neemt Renske even apart en gaat zich met de handen over elkaar wrijvend concentreren. Daarna pakt hij Renske haar enkel op verschillende manieren vast. Na deze Reiki behandeling kan Renske weer verder en zij geeft aan dat het behoorlijk goed gaat. Na zo'n drie uur verder lopen wordt het toch allemaal wat gevoeliger en we besluiten om wandelend verder te gaan. De laatste 5km gaat het weer wat beter en is het parcours wat vlakker en gaan we over op een rustig dribbeltje. Als één na laatste komen we aan bij de overnachtingsplek. Ik ben benieuwd hoe groot de schade aan Renske haar enkel zal zijn. Dat valt niet mee. De enkel is vurig en zo groot als een ballon. Ik vrees dat het einde oefening zal zijn voor haar. Dat doet ook de masseuse. Zij heeft er een hard hoofd in. Philippe heeft er echter alle vertrouwen in en past nogmaals Reiki toe op haar. Ze zegt dat het erg goed voelt. Na een goede nachtrust nogmaals een Reiki behandeling. Een goede tape moet de nodige stevigheid geven en we besluiten het er op te wagen. We besluiten om eerst te gaan wandelen om te kijken hoe de enkel zich houdt. De eerste 1,5km is vlak daarna gaat het door het bos behoorlijk omhoog. Als het profiel weer wat afvlakt wagen we het erop en gaan in een looppasje verder. Is het een wonder, de Reiki of de bandage? We weten het niet. Wat we wel weten is dat het boven verwachting goed gaat. We doen het verder rustig aan en komen na een wederom prachtige dag met erg mooi weer bijna als laatste aan bij een mooi maar eenzaam gelegen overnachtingadres. We laden ons weer vol met de nodige lekkere hapjes. De enkel heeft zich prima gehouden dus de rest van de tocht zien we met vertrouwen tegemoet. Het is heerlijk weer en er is nog tijd genoeg om even de loopkleding uit te wassen en te drogen te hangen. De gemeente Mouthe waar we overnachten vindt zo'n groep lopers binnen haar gemeente grenzen de moeite waard om in het zonnetje te zetten. Dus weer een toespraakje en hapjes en drankjes. Mocht je lopen om af te vallen dan is dit zeker niet de juiste tocht voor je. De volgende dag zal in het teken staan van de nattigheid. We vertrekken nog met mooi weer. Komen langs de bron van de rivier de Doubs, die we de laatste dag zullen volgen tot het eindpunt van deze loop. Tegen de middag begint het te regenen. Het komt met bakken uit de lucht. De weg die we omhoog gaan is veranderd in een rivier. Het water gutst naar beneden over onze schoenen. Gelukkig gaat het asfalt over in wei- en bouwland, dan stroomt het water tenminste je schoenen niet meer in, maar dringt het via alle kanten naar binnen en dit inclusief de modder. Het lopen gaat prima en we finishen vandaag weer ergens midden in de groep. De andere lopers lopen erg onregelmatig. Degene die vandaag als eerste binnenkomt kan morgen zomaar weer als één van de laatste aankomen. Geen pijl op te trekken. Er zijn ook al de nodige uitvallers. Blessures, vermoeidheid en gebrek aan ervaring met etappelopen zijn hier debet aan. De overnachtingsplek is uitgerust om cross-country skiërs te herbergen en heeft dan ook een goede droogruimte waar tevens een verwarmingsapparaat staat waar de schoenen op gedroogd kunnen worden. Komt dat even mooi uit.

De één na laatste dag is er één met behoorlijk wat hoogtemeters en fantastische uitzichten. We lopen vandaag veel met Jean Pierre op. Dit is een extra handicap omdat je naast de energie die je voor het lopen nodig hebt ook nog eens de pijn in je buik van het lachen moet zien te overwinnen. In een gehucht waar we doorheen komen, begint Jean Pierre opeens als een kwajongen de kerkklokken te luiden. Om er daarna als een echte belhamel zo snel mogelijk vandoor te gaan. Tegen de avond als we al lang en breed binnen zijn is het wachten op nog twee lopers. Eén van de twee heeft last van zijn knie en doet er erg lang over om de afstand te overbruggen. Als ze eindelijk in het zicht zijn worden ze door de overige lopers als ware helden binnen gehaald.

's Avonds is er een fraaie diapresentatie van Gerard Verdenet. Een buitengewoon ervaren ultraloper, die alle grote trails (Badwater, Yukon, Atacama, UTMB, Spartathlon etc) van de wereld heeft gelopen. Onder de indruk van de beelden en zijn verhaal rollen we ons bed in.

Dan breekt dag 7 de laatste dag aan. Dit moet onze dag worden. Het parcours leent zich er uitstekend voor. Van de 50km die we vandaag te gaan hebben loopt de laatste 35km stroomafwaarts langs de rivier de Doubs. Een makkie voor een stel laaglanders, we zullen die berggeiten vandaag eens even een poepie laten ruiken. We gaan voortvarend van start en daar waar het parcours nog wat op en neergaat voordat we aan de rivier komen lopen we aan de leiding. Ook het eerste stuk langs de rivier gaat nog lekker. Totdat het pad opeens bezaaid is met allemaal grote ronde stenen, die tot overmaat van ramp ook nog eens spekglad zijn door het vochtige microklimaat dat hier heerst. Het pad ligt in de schaduw. Van de rotswand stroomt hier het water naar de rivier. Een voordeel van dit klimaat is wel dat de bomen op een sprookjesachtige wijze zijn overdekt met een laag mos dat met lange slierten langs de takken hangt. Voorzichtig banen we ons een weg over dit "Spel zonder grenzen" parcours. Het zal wel niet al te lang gaan duren en straks hebben we wel weer een mooi pad te pakken en kunnen we weer volle bak op de eindstreep aan. Inmiddels springen de eerste Franse lopers ons voorbij. Toch eens goed kijken hoe ze dat nou doen. Het is onvoorstelbaar hoe ze het voor elkaar krijgen, terwijl wij als een stel slakken over de stenen kruipen holt en springt de hele groep ons één voor één voorbij. En het houdt maar niet op. We zijn blij als we op een gegeven moment halverwege zijn en even een stukje asfalt hebben naar het verzorgingspunt. Na deze break hebben we nog zo'n 23km te gaan gelukkig zijn het nu niet alleen maar glibberige stenen meer, ze worden nu afgewisseld met glibberige boomstronken. Ook fijn. Als we het dorp binnen lopen waar het eindpunt ligt, worden we met applaus begroet vanaf een terras. Daar zit een groot gedeelte van onze Franse vrienden gedoucht en wel al aan het welverdiende bier.

Voldaan en terugkijkend op een schitterende tocht, die halverwege voor Renske even aan een zijde draad hing, passeren we de eindstreep. 7 schitterende dagen zitten er op. Jammer.


Voor foto's van de tocht:
https://picasaweb.google.com/Ernstjan1960/LaGrandeTraverseeDeJura02


Ernst Jan Vermeulen

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]