Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
3 aug 2017
Eiger Ultra Trail en Swiss Irontrail
17 jul 2017
De 6 uur van Aalter 16-07-17
15 jul 2017
BELFAST
12 jul 2017
Van lopersblok naar schrijversblok - een pelgrimstocht in Sint Annen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* 31 aug 2011: De Gay-marathon?
* 30 aug 2011: De Meermarathon: eerste Belg!
* 27 aug 2011: Dé 50 km van Assen, een verslag van een parkoerswachter
* 24 aug 2011: Willkommen in einer neuen Zeitrechnung (Müritz-Lauf 2011)
* 24 aug 2011: Niemand hatte die Absicht, 100 Meilen zu laufen
* 16 aug 2011: Ottonenlauf in de Harz
* 10 aug 2011: Korte terugblik op Italië – Steenbergen
* 9 aug 2011: De eerste editie van de Belgian Coast Total Run
* 9 aug 2011: Trail du Val d’Heure
* 8 aug 2011: 6 Stunden Sommernacht-Lauf Wildon
* 7 aug 2011: Terug van weggeweest....en luister naar je lichaam
* 4 aug 2011: Laugavegur Ultra Marathon
* 1 aug 2011: De Swissalpine marathon C42
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2011
 
Zo loop ik momenteel ten huize Papanikitas rond. Als het typetje uit “are you being served” de verkoper met het nichterig stemmetje die rondloopt in de kledingzaak met een stuk van 5 pence in zijn bilspleet.

Ik heb zaterdag in de zoo van Kerkrade getracht een marathon te lopen. Op beide voetzolen twee gigantische blaren -dat verklaart dan de vreemde manier van voortbewegen heden ten dage- waarbij mijn jongste zoon bij de aanblik daarvan in paniek sloeg en me prompt vroeg of beiden voeten moesten worden afgezet. Niet dat de marathon me vreemd is, ik heb er ondertussen al wel een dikke veertig beslecht, de langere lopen er niet bij gerekend. Maar blaren op die plaats en zo groot heb ik nog nooit gehad. Ja, toch wel, één keer, toen ik het Belgische record 50km –dat vorige week naar de Filistijnen is gelopen – liep op versleten schoenen. Nu waren de schoenen brandnieuw, dus daar kon het niet aan liggen. Dan toch maar de schuld op de omloop steken.

Maanden geleden kwam ons het bericht ten oren dat Han weer een speciale marathon in gedachten had. Eentje in de zoo van Kerkrade, voor 100 atleten. Dus rap inschrijven was de boodschap. Voor Han heb ik al wel eerder van die speciale dingen gedaan. Twee keer de grottenmarathon in Valkenburg en een keertje de borderbridgemarathon op de dag dat Han 42 jaar een 195 dagen werd. Die dag werd er wel een keer of twintig de grens België – Nederland beslecht. Toen liep ik nog om te winnen, ik was jong en onbevangen. Een marathon lopen leek toen een ochtendwandeling met de hond, niet dat ik er één heb…..

Nu loop ik nog gewoon, zo hard ik kan, met de wetenschap dat de leeftijd mijn grootste tegenstrever is. Maar goed. Kerkrade. Ik heb in dit naseizoen, waar ik meestal op mijn best ben, heel wat wedstrijden gepland in functie van een mogelijke 100km op 13 november op de baan in Deventer. Kerkrade paste perfect in het plaatje van de ideale trainingsloop. Tijdens de voorbereiding raak ik in een voor mijn doen zeldzame blessureperiode. E én of andere adductor geraakt in contractuur en noopte me om de training aan te passen, te staken en zelfs in een wedstrijd op te geven de week voor Kerkrade. Het seizoen dwarrelt als een nevelige mist voor mijn ogen. Met man en macht wordt er geprikt, beurs gekneed, pillen geslikt om toch maar in die verrekte dierentuin aan de start te staan. Ik mail met Jack Hulst de dag voor de wedstrijd dat de kans bestaat dat ik er niet zal zijn. Een testloop ’s morgens voor de wedstrijd moet uitsluitsel geven. Verloopt die goed dan mag ik van de fysio starten anders niet. Goddank geen pijn, hup naar Holland, naar de beesten.

Veel tijd om de omloop te verkennen had ik niet, maar ik had het filmpke op de site gezien en het hoogteprofiel. Het was genoeg geweest om te beseffen dat dit mijn ding niet is. Als ik thuis een molshoop zie dan ga ik er met een grote boog om heen. Ik haat heuvels of alles wat niet te maken heeft met vlakte en egaliteit. Nochtans heeft menig coach me tot vervelens toe lastig gevallen met heuveltraining, met en zonder gewicht (iemand op de rug die 2 keer zwaarder was dan ikzelf, of met een zware bal, gewichten aan de benen, etc….) omdat ze ook steeds ontdekten dat ik bergop en bergaf geen lellebel waard was. En wat je niet goed kan, dat doe je niet graag en de filosofie is dan….dan doen we het lekker veel en extreem. Het heeft geen zoden aan de dijk gebracht, ik heb nooit goed bergop kunnen lopen, laat staan bergaf en zal dat ook nooit kunnen. Dus Kerkrade is in dat opzicht, net zoals de Zeeuwse kustmarathon die ik al een paar keer heb afgewerkt, een marteling voor mijn geest en gestel. Maar de filosofie van de oude coaches indachtig….

Nu, Kerkrade blonk evenzeer uit in het bochtenwerk en de combinatie met klimmen en dalen zorgde er voor dat deze marathon zwaar, laat me maar duidelijk zijn, zeer zwaar was, dit gezegd en geschreven zijnde door een man die bang is van een molshoop. Alhoewel, 100% van de deelnemers had toch wel dezelfde mening. Alras merkte ik in de startfase dat mijn naaste concurrent, alhoewel er van enige concurrentie geen sprake was omdat ik absoluut niet kwam om potten te breken, gefocust was en er alles aan deed om te winnen. Wat ie van mij dan ook gerust mocht. Ik had geen behoefte om een ganse week in een BMW rond te rijden, er mee mogen rondrijden en dan moeten teruggeven in de wetenschap dat de verloning in het onderwijs net genoeg is om te voorzien in de basisbehoefte van een doorsnee gezin en daar past een BMW net niet in. Daarenboven een aap met de naam Papanikitas vond ik er ook net iets over. Maar toegegeven, het waren zeer originele prijzen die ook weer perfect pasten in het concept van dit unieke gebeuren.

Ik was al blij dat ik dit mooie avontuur zou kunnen afleggen zonder dat de adductor werd gewekt en weer in contractuur zou trekken. Als ik deze babarentocht zou overleven dan kon ik verder werken aan de plannen in mijn seizoen, anders was het daar ter plaatste afgelopen. Dus laat ik de latere winnaar lekker zijn ding doen en geniet ik van het mooie panorama, de leeuwen die ons verbijsterd aankijken achter het glas, zich de bedenking maken “wie is hier nu de attractie?”.

Als midvoet/voorvoetlander zorgt het constante draaien en keren, klimmen en dalen dat er zich blaren ontwikkelen op de voetzolen. Het vermoeilijkt het lopen en de gracieuze tred als van de gazelle die ik in Kerkrade niet gezien heb, verword tot een strompelende dramatiek van twee apen die vechten voor een banaan. Omdat ik iets minder met het tactische gedeelte van de race bezig ben kan ik me een beetje concentreren op welke impact het lopen van een marathon in een zoo op mijn leven als atleet heeft. Het zorgt er voor dat ik de pijn die ik bij elke stap voel onderdruk. Het is en blijft bijzonder, je doet iets wat andere mensen, laat staan andere lopers nooit meer zullen doen. Toch niet met de gedachte: “wij zijn de eersten die ooit een marathon hebben gelopen in de zoo”. Neen, want wij zullen altijd de eersten zijn geweest. Langst de andere kant zit ik met het triviale gevoel dat ik nooit de winnaar zal zijn van de eerste marathon in de zoo, terwijl ik al wel de eerste winnaar ben van de marathon in de grotten. Mijn palmares van bijzonderheden blijft erg beperkt.

Maar goed, het zijn zo dadelijk nog twee ronden, nog een dikke 3,8km. Ik word tweede met een kleine 2’ minuten achterstand waar ik vrede mee kan nemen…..ware het niet dat een onweer ons allemaal een restaurant in dwingt. Een terechte beslissing, die vooraf ook is aangekondigd. Pukkelpop taferelen willen ze hier niet.

Net zo goed als ik in dit concept, in het Guinness Book of Records willen komen, de beslissing begrijp door de marathon 40’ later weer op te starten. Het maakt deze marathon nog specialer. De wedstrijd staken en weer starten is nog nooit gebeurd. Ondanks de massages van mijn vrouw voel ik dat het er voor mij niet meer inzit. Ik ben verkleumd, zeiknat en mijn droge kleren liggen in een tentje 400m verderop en ik mag ze niet gaan halen. Veiligheid, begrijpt u wel!

Wanneer we naar de start worden geroepen is het duidelijk hoe de zaken er voor staan. Ik verlaat de stoel waar ik op zat en de kuiten schieten in kramp. De coach dwingt me toch te stappen naar de startlijn. Eens buiten blijkt de temperatuur gezakt te zijn. Ik bibber als een espenblad, probeer een paar keer over en weer te lopen, maar telkens schieten beiden kuiten in een vreselijke kramp. Het startschot gaat, ik zet aan en blijf ter plaatste staan. Ik word naar binnen gedragen en een behulpzame hospik probeert de kuiten te masseren maar ik schreeuw het uit. Het is afgelopen, gedaan, the end.

De winnaar heeft verdiend gewonnen, hij mag zich de eerste en enigste zoomarathonwinnaar van de wereld en omstreken noemen en ik gun het hem ook. Alhoewel als ik eens diep in mijn hart kijk……

Jammer genoeg zal ik zelfs niet kunnen zeggen dat ik ooit een marathon heb gelopen, de eerste en de enigste, in een dierentuin. Het waren amper 38km200m, een afstand die iedereen aan kan in een zoo!

Marc Papanikitas
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Zaterdag 27 augustus. Om 14u was de start, alle tijd dus om wakker te worden vandaag. Het verschot vorige week heeft men rug geen goed gedaan maar vandaag ga ik toch proberen om weer eens wat sneller te starten, met als enige doel eerste Belg worden. De inschrijvingen verlopen vlotjes en weer heel wat bekende gezichten.
Het weer zit wat minder mee, de temperaturen zijn ideaal om te lopen maar de regen is er voor mij teveel aan. Ik zet me vooraan het pak om al zeker als eerste Belg te starten, zo zie ik iedereen langs komen. Jan, de man van Ineke Scheffer is zo vriendelijk mijn autosleutels bij zich te houden.

Al ongeveer 30′ is hier vuurwerk bezig bij klaarlichte dag? We vragen ons af of hier een opslagplaats is van vuurwerk en we straks allemaal de lucht gaan in vliegen. Alé, 14u en weg zijn we, plets plets op de piste om al snel af te draaien door het gras naar het asfalt. Even verder trakteren ze ons op een leuke single track met de nodige modder en plassen. Dan een hele lange rechte lijn asfalt, rechtsaf draaien over wat gras, de brug onder en verder weer lekker in de modder. Dan weer schelpenwegjes om via gras op de piste te geraken. Enkele brugjes om over het water te geraken en veel draaien en keren. Dit zeer mooie afwisselende rondje mogen we 10 keer gaan afhaspelen.

Ik ben veel te snel weg en kom al door na 4,2km op 18’40″, de tweede ronde kan ik me ook niet houden en denk aan die eerste Belg plaats. Na 12km nog bijna even snel en ik begin me af te vragen of dit wel een goed idee was. Onderweg is ook het weer zeer afwisselend, eens heel even zon om dan weer de volgende bui te krijgen. Mijn spieren kunnen niet echt goed tegen die nattigheid. Na 16km loopt het nog maar al veel moeizamer, toch gaat dit rondje nooit vervelen.

Ik vraag mijn sleutel aan Jan om even aan de wagen te stoppen voor een vaselinestop, mijn benen schuren teveel tegen elkaar en dat zorgt alleen maar voor irritante brandwonden. Als ik 21km heb afgelegd, is mijn doorkomst in 1u38′ veel te snel en ik heb ontzettend veel zin om te wandelen. Toch speelt weer die eerste Belg in mijn hoofd om door te zetten, even wandelen aan de bevoorrading (die trouwens uitstekend is) om me dan weer op gang te trekken. Ik ga voor mijn doel tot het uiterste.

Elke ronde is moeilijker, ik loop net onder de krampen en heel af en toe net er boven, even stoppen en stretchen en dan weer verder. Nog één rondje te gaan, in die laatste ronde schiet op 500m van de meet een goeie kramp in mijn been. Ik sta stil en zie Mo Idrissi om de hoek komen, a nee, geen plaats meer prijsgeven, met een harde spier die elk moment weer kan verkrampen versnel ik, even omkijken, hij komt dichter. Nog wat versnellen, nog 200m. Mo doet er alles aan om mij te pakken, ik moet nog versnellen, en het komt op 5m na nog net goed.

Een eindtijd van 3u37’02 en daar zijn we heel tevreden mee en het voornaamste is dat ik eerste Belg ben vandaag!!! We krijgen nog een mooie oorkonde, een leuke marathon, mooie organisatie en maar voor 6€! Dat ze daar eens een voorbeeld aannemen bij al die organisaties die meer dan 25€ durven vragen. Het was een zeer geslaagde dag, de rug doet terug wat pijn maar de benen voelen enorm goed aan, ik voel niets van de marathon enkele uren later en dat is goed meegenomen.

Oja, de tweede Belg … wel … die was er niet.

Paul van Hiel
http://marathonfreak.wordpress.com

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Net terug van een korte vakantie verwachtte ik vele enthousiaste verslagen van lopers over dé 50 van Assen, maar nee niets in de mailbox en niets op Ultraned. Vandaar dat ik zelf maar in de pen klim want die wedstrijd in Assen was dit jaar toch wel heel speciaal. Ik had mij een aantal maanden terug bij organisatoren Nellie van der Made en Henk Doorten opgegeven als vrijwilliger en ze hadden een mooie taak voor mij gevonden als parkoerswacht. Deze editie van Assen kende naast de open wedstrijd de finale van de 50 km IAU World Trophy. Met een serie kwalificatie-wedstrijden en de bijbehorende finale probeert de IAU marathonlopers richting het ultralopen te krijgen. Het grootste deel van de lopers en loopsters heeft zich gekwalificeerd in de reeks kwalificatie-wedstrijden en een deel kreeg een wildcard. Dat zort ervoor dat er in de finale een sterk veld aan de start staat, met een aantal lopers die op de marathon (ruim) onder de 2.20 lopen en een aantal loopsters die op de marathon onder de 2.40 lopen. Met deelnemers uit Kenia, Zuid-Afrika, Japan, België, Verenigde Staten, Australië, Groot-Britannië enz. enz.

Als ik mij in Assen meld bij het clubgebouw loop ik Harm Noor tegen het lijf, die me tot mijn verrassing meteen herkent hoewel de laatste keer dat we elkaar zagen toch twintig jaar terug was. Harm Noor was destijds actief betrokken bij de organisatie van de RUN en is ook de beste speaker op ultraloopgebied van Nederland. Hij bereidt zich altijd minitieus voor op een wedstrijd. De voorbereiding op dé 50 van Assen heeft hem zoals hij me vertelde bijelkaar 70 uur gekost. Super dat hij in Assen speakert en vele lopers, waaronder Pieter Vermeesch, hebben daar baat bij gehad. Wat zou het mooi zijn als hij weer in Winschoten aan de slag zou kunnen als speaker tijdens de RUN…

Ik sta samen met Jan, een geboren en getogen Assenaar, als parkoerswacht in het bos op het 3 km punt en het is onze taak om ervoor te zorgen dat er geen wandelaars en fietsers op het parkoers komen. Het is maar goed dat we er staan, want ons deel van het parkoers maakt ook deel uit van het systeem met fiets knooppunten. Dat zijn fietsers die van knooppunt naar knooppunt fietsen meestal zonder kaart erbij en die dus geen idee hebben van waar ze zijn en waar ze heen moeten. Jan weet met zijn kennis van Assen zo’n beetje iedereen de goede kant uit te sturen. Bijna iedereen reageert begripvol. Een bejaarde fietser van pakweg 80 jaar demonstreert daarentegen haarfijn dat het niet alleen de jeugd is die soms geen respect voor het ‘gezag’ heeft….

Het wedstrijdverloop is boeiend en dan vooral bij de mannen. Lees het verslag van Mark de Boer op Ultraplatform er maar op na. De mannen gaan er in de tweede ronde echt vol in. Als 100 km loper weet ik dat dit niet verstandig is, hoewel dat bij een 50 km zeker bij lopers op topniveau soms anders ligt. Helaas voor hen niet vandaag, want de mensen die verstandig startten belanden uiteindelijk op het podium. De Keniaan Biwott wint in 2.54.59, voor een sterk finishende Pieter Vermeesch (2.57.29) en de Japanner Kaito Iwayama (2.59.18). De tijden bij de mannen vallen misschien iets tegen, maar het gaat niet om tijden maar om een spannende wedstrijd. Bij de dames neemt Emma Gooderham al snel een voorsprong en loopt solo naar een knappe 3.17.36, waarmee zij haar record iets aanscherpt. Emma blijkt al eerder een snelle 50 km gelopen te hebben die bij weinigen bekend is. Favoriete Susan Harrison doet het relatief rustig aan want ze loopt in Winschoten in het Britse team. Haar coach komt langs en we raken aan de praat. Hij laat het schema van 3.26.30 zien waarop ze is gestart en waar ze iets onder loopt en ook zal eindigen (3.25.05). Het is maar wat je rustig aan noemt! Wel leuk dat de coach zo open is. “Onze” dames die in Winschoten voor het Nederlandse team lopen doen het gelukkig een stuk rustiger aan. Mieke Hekkers loopt mooi ontspannen naar 4.18.07 en Léonie van den Haak loopt al kletsend in een negatieve split naar 4.30.50. Van de Nederlands heren is Ralf Preibisch die in de IAU finale meeloopt de snelste met 3.11.01, goed voor een prima achtste plaats. In de open wedstrijd verbetert Martin Veenhuizen zijn PR met vele minuten naar 3.21.27. Een prima prestatie, maar helaas ook zijn laatste 50 km want Martin gaat zich nu helemaal toeleggen op de triathlon. Een mooi afscheid! Verrassend goed lopen Bernard Roelen (3.21.44) en Alfred Roelen (3.23.04), lopers die eerder meededen in de zestig van Texel en daar vrij voorin eindigden. Jan Nabuurs loopt ontspannen naar 3.42.15. Jan loopt ook in Winschoten en gezien zijn goede vorm kan hij wel eens tijd van rond de 8.15 gaan lopen, dicht bij zijn PR.

Als parkoerswacht in het bos op een kilometer van de finish krijg ik de wedstrijd natuurlijk niet zo mee als hierboven beschreven. Ik ben regelmatig in gesprek met een fietser of wandelaar op het moment dat de koplopers langskomen en wie er precies gewonnen heeft of welke tijden er gelopen zijn weet ik ook maar bij benadering. Waar de lopers klagen over de hitte hebben Jan en ik het eerder aan de frisse kant in het bos. Als de toplopers al lang gefinisht zijn, hebben de langzamere lopers nog alle tijd om te finishen. Jan ik proberen de lopers een hart onder de riem te steken. Als alle lopers voor de laatste keer langs zijn lopen we terug naar het clubgebouw. De stemming is goed. Ik praat met deze en gene, waaronder Pieter Vermeesch die na zijn goede 50 km heel veel zin heeft in Winschoten. Zijn PR op de 100 km staat op 6.55.22 en dat kan er zomaar aangaan. De prijsuitreiking is leuk om naar te kijken met lopers en loopsters die echt blij zijn met hun resultaat. Ook Nellie en Henk worden in het zonnetje gezet. Terecht, het was een prima georganiseerde wedstrijd waar de organiserende atletiekclub AAC ’61 heel trots op kan zijn. Wij mogen in Nederland heel blij zijn met organisaties als Assen, Steenbergen en Winschoten die het aandurven om grote kampioenschappen te organiseren.

Ik heb een fantastische dag gehad en heb nu al zin in Winschoten, waar het ook weer een feestje gaat worden. Nellie en Henk bedankt!


Henri Thunnissen
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Willkommen in einer neuen Zeitrechnung. Das ist der Stoff aus dem Legenden gemacht werden. Wie von einem anderen Stern präsentierte sich Jan-Albert Lantink (MPM Hengelo, Vorjahressieger) in bestechender Form und pulverisierte den bis dato ältesten Streckenrekord aus 2004.
Nur die ersten Meter durfte der Warener Bernd Lehmann das Feld der Ultraläufer anführen. Danach wurde es für Lantink ein konkurrenzloses Rennen.
Allein gegen die Uhr, aber zusammen mit seinem Team lief Lantink mit einer Durchschnittsgeschwindigkeit von 14,8 km/h einem großartigen Sieg entgegen.
“Ohne Team geht nichts“ sagte Lantink überglücklich nach dem Zieleinlauf am Warener Stadthafen.
Insgesamt gingen beim 11. Müritz-Lauf 906 Teilnehmer bei den jeweiligen vier Wettbewerben an den Start. Blauer Himmel, Sonnenschein, angenehme Temperaturen, kein Regen !


Bovenstaande tekst van de organisatie van de 11. Müritz-Lauf (20.08.2011) laat zien hoe mooi de Duitse taal is.
Het was een mooie wedstrijd met een goed team. Ik liep vrijwel de hele wedstrijd vlak 15 km / uur. Mooi moment was toen we ons nieuwe teamlid Kostas op het einde naar voren stuurden om toch maar aan te kondigen dat we wat eerder over zouden komen… De burgemeester is toen van huis gehaald om het parcoursrecord te bevestigen. Van zijn vrouw appeltaart gekregen en natuurlijk de halve meter hoge glas geblazen bokaal (Pokal op zijn Duits). Deze sneuvelde op de terugweg bijna toen we ’s nachts in de Nederlandse realiteit belanden met de kl..verkeersdrempels. De Pokal werd gelanceerd toen Jos de drempel wat snel nam. En hoe verder? Organisator Rene en de burgemeester (zijn vader) willen niets liever dat we terugkomen in 2012 (ook het cafe waar we in 1 uur het geld voor het Streckenrecord er doorheen gejaagd hebben ;-). Tijdens de reis terug dacht ik aan een liedje wat ik jarenlang in mijn hoofd had “Jungen komm bald wieder, bald wieder nach Haus “ van Freddy Quinn (1963).

En nu de harde realiteit van het Spartathlon schema van Gerrit. Nu ik dit ’s morgensvroeg schrijf (4:30 AM) slapen de meeste inwoners van Borne (Twente) nog en ga ik zo weer op pad. Geweldig vind ik dat ver weg in het oosten onze Dirk aansluit, nieuwe schoenen heeft gekocht en nu ook vroeg zijn training oppakt.

Groeten van team “Twente Bastards” ;-)

Jan-Albert Lantink
(j.a.lantink <at> home.nl)

Uitslag Müritzlauf : http://www.mueritz-lauf.de/results/ultramarathon2011.pdf 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]