Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
30 apr 2017
Rietveld natuurmarathon - 29 april
25 apr 2017
Texels best
23 apr 2017
Enschede Marathon - 23 april 2017
23 apr 2017
De volgende keer kies ik een loop rond een kleiner eiland
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 31 mei 2012: Trail la Moulinette 107 km +4753 m
* 31 mei 2012: La Moulinette
* 30 mei 2012: Net vakantie maar dan met pijn
* 25 mei 2012: Die akkerdoortocht zal ik niet vlug vergeten
* 21 mei 2012: Trail La Grimace du Grand Georges (55km)
* 21 mei 2012: Een pareltje van een trail
* 20 mei 2012: Het NK 24 uur in Steenbergen een half jaar na Leonidas
* 18 mei 2012: 24 uur BAZEL
* 18 mei 2012: Maasmarathon.
* 17 mei 2012: 24 uren van Steenbergen door de ogen van een supporter
* 17 mei 2012: Verslag 6 uur van Steenbergen
* 14 mei 2012: Het opstartbruggetje, de strijd van een debutant op de 24 uur
* 14 mei 2012: 24 uur Steenbergen
* 9 mei 2012: Effe naar Genève
* 7 mei 2012: Nonkel liep Trail des Vallées du Chevalier
* 6 mei 2012: Verslag trail des vallees du chevalier
* 5 mei 2012: Trail des Valleés du chevalier
* 4 mei 2012: LA BOUILLONNANTE
* 3 mei 2012: Belevenissen van een laaglander in de Highlands
* 2 mei 2012: De 12 stunden van Seilersee ( Duitsland ) 28/04/2012
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Mei 2012
 
Lang was het twijfelen, gaan we mee doen of gaan we niet mee doen? De trail ‘La Moulinette’ is maar liefst 107km en heeft 4753 positieve hoogtemeters. Een beetje impulsief weer zonder na te denken wat dit kan inhouden vertrek ik zaterdagavond met Bram Vogels naar Stoumont om aan deze GRATIS trail deel te nemen..

Het is bijna 2u rijden , de laatste stukken waren meer voor een 4×4 en we komen ergens uit op een godvergeten stuk waar we de wagen op een wei mogen zetten. We zetten ons tent op in diezelfde wei en gaan naar de start voor ons nummer op te halen. Een 500m verderop staat een bungalow waar ze muziek maken en lopers gezellig eten en drinken. We eten nog een bord pasta en kunnen gelukkig nog wat tips ontvangen van Wouter Hamelinck. Wouter vroeg of we een lampje hadden, ik dacht dat het niet nodig was omdat het niet zo lang donker zou zijn na de start om 5 uur. Toen drong het pas door dat deze trail zo zwaar is dat ik niet voor donker binnen zal zijn en dat lampje dus heel goed zal kunnen gebruiken. Een tweede tip was ‘je hebt toch een tweede paar schoenen en kousen’ , euh “waarom?”. Net voor de eerste bevoorrading op km30 moeten we door een rivier… Een geluk had ik nog een paar heel oude loopschoenen liggen in de auto waarmee ik dan maar de eerste 30km moest lopen.

Na een heel korte nacht is het zover, we geven nog wat persoonlijke dingen mee voor elk van de 4 bevoorradingsposten en staan al gauw aan de start. In een dun T-shirt want het is al behoorlijk warm. 5 uur en we zijn weg, waar gaan we nu aan beginnen. Bram en ik lopen samen en kiezen voor een rustige start, daardoor lopen we helemaal achteraan en zijn de andere 125 vogels niet meer in zicht na 20 minuten.

Op de site stond, stokken aanbevolen, na enkele km is het me duidelijk waarom. Gelukkig liggen hier stokken genoeg op de grond en ik help me daarmee verder om mijn knie te ontlasten. We krijgen de ene kuitenbijter ( lees 200m stijgen op korte afstand ) na de andere. Dit is niet normaal maar wel prachtig, het is genieten van de omgeving en nu kunnen we nog wat grapjes maken.

Na 30km moeten we dan door het water, een 20m breed en diep tot aan de knieën. Ik beslis om er snel door te lopen maar val op het einde op mijn goede knie. Net op een scherpe steen en er komt bloed en een zwelling aan te pas. Hier is de eerste bevoorrading, een geluk dat Wouter ons deze tip gaf en we droge schoenen en kousen konden aantrekken. We nemen voldoende tijd om rustig te drinken. En terug verder, na 40km is het verdorie al enorm lastig. Bram en ik lopen echter nog altijd samen. Verderop bij een helling sta ik stil, kreunend van de pijn in mijn knie. Mijn gezicht zal toen wel boekdelen gesproken hebben… beetje manken en de pijn verbijten. Uit ervaring weet ik dat mijn pijn een grens heeft, dit is die grens en meer pijn zal ik niet krijgen. Het parcours blijft elke kilometer loodzwaar en bergaf gaat het dikwijls niet sneller dan bergop. Alles staat heel goed aangeduid maar door een andere loper te volgen lopen we een lange afdaling verkeerd, heel dat stuk terug omhoog en 25 minuten verloren. Het zou later nog een keer of vier gebeuren.

Het is al ontzettend warm en op zo één kuitenbijter drink ik bijna een halve liter. Gelukkig zijn hier af en toe riviertjes waar ik mijn bidons kan vullen… … of het gezond is zullen we de volgende dagen ondervinden. Qua hartslag is het heel rustig, we gaan nergens over onze toeren al is dat soms moeilijk op de zwaarste hellingen. Het valt me op dat hier veel platte mieren zitten, waarschijnlijk zijn hier al wat traillopers langs gekomen. Bram noemt het ‘mierenpuree’ .. dat is gebruikelijk bij ultralopen dat we na verloop van tijd soms wel wat rare dingen uitkramen.

Km 50, post nummer 2. Weer nemen we voldoende tijd om wat op krachten te komen. Net na de post door een tuintje waar de mensen een sproeier geplaatst hadden, zalig. Het zalig gevoel duurde niet lang want eens uit dat tuintje moesten we daar een helling op… Man man man, niet normaal, we klimmen en blijven klimmen, en zeker boven de 20%. Boven zijn al onze krachten al op van post 2 en we zijn misschien 700m verder.

Km 60 moet ik me voor de vierde keer achter een boom zetten en ik vergeet hier mijn wandelstok. Er liggen er hier wel genoeg maar deze lag goed in de hand. Dan maar verder zonder en de zwaarste hellingen zoek ik wel een andere. Bram en ik blijven nog samen maar af en toe beginnen er gaatjes te vallen, we zijn op het warmste punt van de dag en beslissen wat meer te stappen. De temperatuur zit tegen de 30°C, een geluk voelt het in de bossen soms iets frisser aan. Na een lange gelijkmatige klim waar ik blijf naar boven dribbelen breekt Bram. Hij zit er mentaal door en beslist om te stoppen aan 70km. We lopen al een tijdje zonder drinken en het duurt eeuwen voor we een riviertje vinden.

Eindelijk km 70, net na die post zie je weer een hele lange beklimming. Veel lopers kunnen het niet meer opbrengen en geven hier op. Ook Bram geeft er hier de brui aan samen met 16 anderen. Ik treuzel niet te lang, krijg Bram zijn lampje mee en begin aan de beklimming. We zitten al aan meer dan 12u30 lopen.. Na de beklimming en afdaling komen we aan een vlakker stuk naast het water. Wat zeg ik, naast ? Tot de enkels weer natte voeten en deze keer geen droge kousen. Dat gaan blaren worden. Het padje is hier 30cm breed en langst de twee kanten hebben ze netels geplant… ik ben niet snel prikkelbaar maar die netels denken er wel anders over.

Na een 10km loop ik weer een heel stuk verkeerd, een lange afdaling en ik zie nergens meer merktekens, ik loop heel dat stuk terug naar boven en merk boven op dat het toch beneden was. Alsof het allemaal niet zwaar genoeg is. De kilometers duren verschrikkelijk lang, ik trek me op aan het idee dat op post 4 een chocomelk op mij staat te wachten. Na vele uren kom ik eindelijk aan post 4, ook daar staan weer een deel opgevers. Respectvol geven ze me moed en met een applaus mag ik mijn weg verder zetten. Die chocomelk deed deugd maar ik moet veel meer drinken nog, mijn lichaam kan gewoon niet volgen met vocht innemen. Ondertussen is het beginnen schemeren. Opgeven wil ik niet doen, ik prent me in dat dit een levensbelangrijke missie is. Het gaat hier om mensenlevens en alleen als ik de finish haal worden die mensen gered. We moeten onze kracht ergens halen..

Buiten die knie die ontzettend pijn doet en de voeten nu ook wel mag ik niet klagen. Nog geen enkele kramp gehad en ook de hartslag blijft telkens heel rustig. Boven op een plateau is het heel lastig lopen, telkens over planken en balkjes, er op en er af. Ook hier loop ik een heel eind de verkeerde kant op. Een half uurtje later is het pikdonker, wat is het ontzettend moeilijk om zo te lopen, uw weg vinden en proberen niet te vallen. Het is meer schuifelen dan lopen. Door dat lampje en de schaduwen lijken de struiken soms everzwijnen of andere dieren die me elk moment kunnen overvallen. Overal geritsel en in de verste verte niet één lichtje te bespeuren. Alles is op puur karakter nu al ontbreekt het me zeker niet aan kracht. Na 101km moeten we een hek open maken en een wei stijl omhoog lopen. Ongelooflijk, ze sturen ons helemaal tot boven op de skipiste.. Aan het einde van de wei is geen hek en moeten we over prikkeldraad… …na al zoveel pijn is dit inderdaad alleen maar prikkelen. Mijn benen geraken niet hoog genoeg en aan beide kanten ervaar ik de prikkels en druppels bloed die in mijn gescheurde short dringen.

Na 19u45 hoor ik in de verte muziek.. het kan niet ver meer zijn. We moeten binnen lopen in de chalet en daar wacht een enorm applaus, toch wel even een moeilijk en heerlijk moment. Mijn doel is bereikt, al die mensenlevens gered… Mijn eerste bekommernis is nu drinken en zo snel mogelijk Mijn tijd is 19u54’47 en zonder omwegen was dit zeker een uur minder, maar dat is een bijkomend detail bij deze uitdaging. De eerste woorden waren ‘ je suis moulineé ‘ en daar moesten ze toch wel goed mee lachen.

Van de 127 lopers hebben er uiteindelijk 43 moeten opgeven, maar de meeste van die opgevers zullen ook wel een ultra gelopen hebben vandaag in zeer warme omstandigheden. Iedereen kan dus tevreden zijn.

Terug een stukje wandelen naar de tent, Bram heeft al een stukje kunnen slapen en we vertellen nog wat na. Ik probeer in te slapen maar heb wat veel pijn en die ondergrond lijkt veel harder dan de nacht daarvoor. Mijn matje is maar een cm dik en vangt in feite niets op. Na een kwartiertje draaien beslissen we van de tent snel op te vouwen en door te gaan. Beetje gek om nu nog 2u te gaan rijden maar onze verhalen sleuren ons door de rit.

Veel slapen kan ik niet, elk half uur wakker met een plas zweet onder mij, kletsnat. Ik drink 6 liter water en een cola op enkele uren tijd. De dag nadien is de schade groot, mijn knieën zijn 2 kanonskogels, mijn enkels zie ik niet meer en mijn voeten lijken wel op zo’n opgeblazen doktershandschoen.. Gelukkig krijgen mijn benen dinsdag weer wat vorm en zijn die pijnsteken in de knie zo goed als weg. Het was een avontuur dat ik nooit zal vergeten, wel een prachtige trail en super organisatie van Les Coureurs Celeste ! Die mannen brengen er een zeer leuke ontspannen sfeer in. Een echte aanrader wie eens echt gek wil doen.

Achteraf bekeken was dit ongelooflijk dat een mens zoiets kan, qua hoogtemeters is dit bijna 3x de beklimming van de Mont Ventoux ! Bij een wielerwedstrijd spreken ze vanaf 3000 hoogtemeters (op asfalt) al van een koninginnenrit… En dit allemaal op eigen krachten, op karakter, never give up … Toch moet ik de dag nadien heel hard relativeren en ontdekken hoe zwak de mens wel is, als hier in Steenhuffel de elektriciteit enkele uren uit valt en we allemaal hopeloos op straat staan. We hebben toch weer een verhaal en denken ook stiekem al aan het volgende. Of het nu 1km is of 1000km … geniet van wat je kan, en dat heb ik al zeker gedaan deze zondag.


Paul van Hiel
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Het is warm en op de tweede ravito probeer ik wat voer en vocht naar binnen te werken. Drinken gaat zonder problemen, maar in voedsel heb ik al uren geen trek. Ik dwing mezelf een banaan te eten. Het ding glijdt redelijk weg en heeft een stevige prakfactor. Ik wroet verder door mijn dropbag en vind een stuk gegrilde kip. Met walging leg ik het terzijde. Té optimistisch geweest bij mijn voorbereidingen gisteren, het is te heet voor stevig eten. Die kip was Gideons idee, een beetje geïnspireerd door de Barkley. Vaak loop ik vantevoren te fantaseren over wat ik onderweg allemaal wil eten op de ravitos. Maar het fantaseren óver eten tijdens het lopen is in de meeste gevallen levendiger dan het eten zelf. Geen kip dus.

Zonder erbij na te denken werk ik een zakje chips weg. Dat kraakt lekker tussen tong, tanden en wangzakken en tegelijkertijd vult het de zoutvoorraden wat aan. Dat is wel nodig, want over de kleine achttien uur die ik vandaag onderweg ben verstouw ik 6 liter water, 3 liter cola een blikje alcoholvrije Hoegaarden en een psychologisch blik Jupiler op de laatste ravito. Dat drinken spoelt al het zout uit mijn lichaam, is mijn eenvoudige uitleg van wat ingewikkeldere processen.

Dan vind ik in de dropbag de batterijen die ik over tien uur pas nodig zal hebben. Een misser! Die batterijen zijn in de voorbereiding per abuis in de verkeerde zak terecht gekomen. De organisatie van de Moulinette had geïnvesteerd in een grote bus waarin de lopers persoonlijke zakken met eten en drank konden achterlaten, voor elk van de vier ravito’s onderweg. Ik stuur de batterijen retour naar de start, in de hoop dat mijn geleende loopTomtom-apparaat het langer uithoudt dan aanvankelijk was voorzien.

Voor ik vertrek van de ravito giet ik anderhalve liter water in mijn waterzak. De zak lekt, ontdekte ik vlak voor de start. Tijd voor een nieuw watersysteem. Als ik wil vertrekken vind ik nog een pot appelmoes in de dropbag. Het was duidelijk restjesdag, de dag vóór de wedstrijd bij het inpakken. De appelmoes -die ergens achter in de kast lag- was net over de uiterste houdbaarheidsdatum heen... Ik maak de pot open en probeer in korte tijd zoveel mogelijk naar binnen te krijgen van de combi koolhydraten, antioxidanten en nog wat bruikbare details. Ik concludeer dat ravitovoer tijdens hete loperijen vooral vloeibaar moet zijn. Een mevrouw naast me aanschouwt die gekke Hollander die een pot appelmoes in twintig seconden verzwelgt en biedt me behulpzaam aan om het lege potje weg te gooien. Ik zoek vertwijfeld naar het Franse woord voor ‘glasbak’ in mijn wegens inspanning wat verzwakte Franse ‘dictionaire’ en dank haar uitgebreid voor de hulp.

Ik struikel over mijn stokken als ik via een soort tuinpad mijn weg probeer te vervolgen. Er wordt wat gelachen maar twee mensen helpen me snel overeind en geven me mijn stokken aan. Lichte schaamte. Stomme dingen, die stokken. Ze zitten vaak in de weg. Toch zou ik hier zonder stokken niet makkelijk de eindstreep halen. De ruim vier en een halve verticale kilometers zijn bij vlagen een aanslag op mijn knie. Het experiment met de stokken is geslaagd, wat mij betreft. Dit soort loopjes vraagt om stokken, hoewel Schoorlenaar (zeg je dat zo?) Ton Peters het daar niet mee eens is. Ergens heeft hij wellicht ook gelijk. Al die hulpmiddelen maken het lopen maar gemakkelijk. GPS, gels, rukzakken, high tech kleding, speciale schoenen... Ton is oldskool, ik kan dat wel waarderen. En stokken zijn daarbij ook nog eens gevaarlijke apparaten voor de oogkassen van medelopers en omstanders. Toch doe ik het ook de volgende keer weer met stokken en schoenen. Sorry Ton...

Het parcours is lang en fraai: veel Ardeens woud, lang en donker, omgehakte stukken bos, bizarre uitzichten, jumpplekken voor parapenters, de parking van Plopsaland in Coo, hier en daar een geciviliseerd pad, lekker veel hoogtemeters en gehuchtjes met oude huisjes, smaakvol opgeknapt voor het gebruik in de weekeinden.

De Moulinette werd overdag gelopen. Vertrek om vijf uur in de ochtend met een tijdslimiet van 24 uur. Afstand 100 km en nog wat. En veel hoogtemeters dus, voor Belgische begrippen.

Vlak voor de vierde ravito loop ik door een zwaar mentaal dal. Dat is in één keer over als Philippe in mijn nek springt, ergens vanuit het bos. Hij en Mumu hebben overdag de onzalige 20 km van Brussel gelopen en zijn in de namiddag richting de Hoge Venen gereden, een tochtje van 2 uur, om me te komen aanmoedigen. Op ravito vier is het feest, met worsten van de gril en het nodige bier. Listig, want er resten toch nog iets van zestien kilometer en een skipiste.

De onverwachte ontmoeting met twee vrienden geeft me vleugels tijdens de laatste kilometers ná de vierde ravito. Hierdoor ka ik me niet lang na zonsondergang melden bij de ‘arrivée’, schuin tegenover de bierpomp.

Na afloop lukt het me na enkele huisbieren met Mumu en Philippe zelfs om een smakelijk stuk speenvarken naar binnen te werken. Geen idee waar dat speenvarken vandaan kwam. Maar opeens lag het voor me op een bordje. En een paar slokken verder was het varken weg...

Een rondje van de Celestes gaat vooral ook om de voorpret en het feestje tijdens en na afloop.

Het was best indrukwekkend om één van de thuiswedstrijden van de Coureurs Celestes mee te mogen maken. Afzien in Celestes’ sferen maakt het leven er wel zo boeiend op... Wat een club loopwilden is dat toch!


Michiel Panhuysen (Mig)


Voor de uitslagen zie http://lescoureurscelestes.be/site/wp-content/uploads/2012/05/LaMoulinetteCeleste-106km_Classement.html
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Nadat Renske en ik met Hemelvaart en de twee dagen erna respectievelijk de Westerwaldlauf en de Saar-Hunsrück Supertrail hadden gelopen, vonden we het een week later nodig om weer naar Duitsland af te reizen. Ditmaal was het de Keufelskopf Ultratrail (kortweg de K-UT) die door ons was uitgezocht om wat kilometers en hoogtemeters te kunnen maken. Deze loop die georganiseerd wordt door de Nederlander Eric Tuerlings begint en eindigt in Reichweiler beslaat 85km en 3200hm. Eric loopt rond met twee duivels hoorntjes op zijn hoofd en dat is niet voor niets. In de 4 jaar dat de loop nu bestaat is hij in staat gebleken om de loop elk jaar zwaarder en heftiger te maken dan het jaar ervoor. Na een lange autorit die door de Pinksterdrukte 2 uur langer uitvalt dan gepland, arriveren we op de plaats van bestemming. Een kampeerplek rond het voetbalveld doet denken aan de Hardloop-4 daagse in Apeldoorn, met een vergelijkbare sfeer tussen de lopers onderling. We komen een aantal bekende tegen van een week geleden en zelfs iemand die ons herkent van de Ulmer Laufnacht van 2 jaar geleden. De nacht in de tent verloopt minder soepel dan ik gewoon ben. Het voetbalveld ligt nagenoeg onder de snelweg en vanuit het dorp dreunen tot diep in de nacht de klanken van de disco door. Uiteindelijk val ik toch in slaap en om half vijf word ik vervolgens weer ruw wakker geschud door de klanken van de wekker. Leuke hobby hebben we toch.

In de voetbal kantine werken we wat broodjes en koffie naar binnen en om zes uur staan we met ongeveer 140 andere lopers klaar om van start te gaan. Binnen anderhalve kilometer hebben we het eerste obstakel al te pakken. Een onhandige natte geul voorzien van de nodige losliggende keien met daarboven bomen waar je half onderdoor moet kruipen. Het hele deelnemersveld dient te wachten tot zijn voorganger dit obstakel genomen heeft. Daarna volgt een relatief eenvoudig stuk van een kilometer of drie over een oud spoorweg tracé. Dit is een mooi vlak stuk en blijkt achteraf het enige stuk te zijn waar je over een wat langer traject kon hardlopen. Wat daarna volgde zou ik het liefst willen omschrijven als pogingen tot hardlopen. Bijzonder steil zijn de beklimmingen, hardlopen niet mogelijk. De singletracks zijn regelmatig overgroeid door bomen waar je of overheen of onderdoor moet, hardlopen niet mogelijk. Afdalingen zijn of zo steil of met zoveel korte bochten dat hardlopen niet mogelijk is. Het is dus aanzetten, wandelen, aanzetten, kruipen, aanzetten, klimmen, aanzetten en dat 85km lang. Is dit leuk om te doen? Ja ontzettend leuk zelfs. Je weet vooraf dat je hier lang over gaat doen. We hadden prachtig weer. Leuke contacten. Fraaie uitzichten. Onderweg waren er bordjes met teksten neergezet. Bij het marathon punt stond bijvoorbeeld “elke idioot kan een marathon lopen,.. het is een speciaal soort idioot die een ultramarthon loopt”. Bij km 44 stond een bordje met de tekst, “nog maar een marathonnetje te gaan”.

We hadden onze krachten goed verdeeld want in de laatste 15km hebben we nog de nodige andere lopers ingehaald. Na 83km kwamen we aan de rand van Reichweiler op de verharde weg uit. We waren al 13 uur en 50 minuten onderweg, met nog 2km te gaan dachten we zeker onder de 14 uur te blijven. Echter deze loop was door de duivel zelf georganiseerd, dus draaiden we al weer snel van de weg af naar een pad dat zo steil was dat je er met een touw omhoog moest. Daarna weer naar beneden om een paar honderd meter verder weer een pokken eind steil om hoog te gaan. Dan nog even door een steengroeve heen, een kilometer extra er bij en dan is de 14 uur verstreken terwijl de finish nog steeds niet in zicht is. Dit is nog eens mentale hardheid kweken. Denken dat je er binnen tien minuten bent en dan gewoon het dubbele aan tijd kwijt zijn. Met een zeer voldaan gevoel komen we over de finish. Daar staat een heerlijk koud biertje voor ons klaar. Deze hobby is af en toe net vakantie, maar dan met pijn.

Een paar foto’s van deze loop zijn terug te vinden onder: https://picasaweb.google.com/110381048949578904112/KeufelskopfUltratrailMei2012

Ernst Jan Vermeulen
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
De weersomstandigheden waren slecht aangekondigd. Onweer ? Zwoel? Om 6 uur 's morgen niet want het was een aangename 14°.
Vier uur slapen is niet direct bevorderlijk, maar ik had voldoende energie binnen (ik begin zowaar te zweren dat je sjoekes ("eclairs", "soesjes" of hoe je ze ook wil noemen, moet eten voor een goede fond).

De eerste 30K waren gemakkelijk (was te zien op het hoogteprofiel), vanaf 40K ging het spannender worden. Vanaf dan rustig verder gelopen, en eigenlijk nooit in de problemen geraakt, ondanks de 3000 hoogtemeters.
Het werd wel spannend op de derde bevoorrading (52km): 't water was op, en de zon bleef maar schijnen. Volgende bevoorrading op 65km, 1h15-1h30 (?) verder. Zit ik dan met mijn rugzak en twee opvulbare flesjes, maar die zijn wel leeg. De temperatuur is dan ongeveer 22-23°C. Het zou voor mij o n m o g e l i j k geweest zijn om de 65K te halen.

Dan maar twee kindjes aangesproken, die in de tuin zaten. Het heeft me 4-5 minuten gekost , maar de oogst was me veel waard: de 2 halve liters opnieuw opgevuld met koud water. Op zo'n parcours en met zo'n temperatuur drink ik gemakkelijk 1.5 liter per uur.

Op 65K begon het te rommelen, en kort daarna kreeg ik lichtspel en stortregen (ik liep nog steeds met singlet). Alles werd binnen de vijf minuten met 3 cm water bedekt : keien? boomwortels ? je zag ze niet meer… Klap op de vuurpijl was een doortocht op een pas geploegde akker : ik had (echt!) een extra zool (+gewicht) van drie cm per schoen. Ik ben dus doornat aangekomen, met twee joekels van blaren op (beide) hielen net onder de eelt , dus die gaan er niet vlug weg zijn.
Toch de moeite waard, La Grimace du Grand Georges: 80K voor 15 euro , een perfect (! echt waar) aangeduid parcours, pure natuur, een technisch t-shirt met lange mouwen én een sandwich bij aankomst. Eén grote rondtoer in Marche-en Famenne, La Roche, Hotton: het lijkt wel een toeristische toer (maar is het niet).

Hoewel een tijd van 9h04 niet sexy klinkt op een 80K , toch bijzonder tevreden en zelfs op een vijfde plaats beland. (ik ben er al slechter aan toe geweest op die afstand). Het mochten er 100K geweest zijn, en dàt had ik niet verwacht op zo’n parcours.

Rudy Van Daele
(rudy.van.daele1 <at> telenet.be) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]