Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
25 jun 2017
Vechtdal Trail 44 km - 24 juni
22 jun 2017
De magie van de zes uren. Die na vier uurtjes altijd over was…
18 jun 2017
Veluwzoomtrail
12 jun 2017
Maasdijkmarathon 11 juni 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 27 jun 2012: Penalara 2012
* 26 jun 2012: De 100 km van Torhout
* 25 jun 2012: De Nacht van West-Vlaanderen
* 24 jun 2012: Allermohe Marathon 23/06/2012
* 21 jun 2012: Child Learn Marathon 16-06-2012
* 21 jun 2012: Verslag KWR (Kintyre Way Relay) 2012
* 16 jun 2012: French Ultra Festival Antibes 2012
* 9 jun 2012: Verslag Ultra Trail Mount Fuij (Japan)
* 5 jun 2012: 6 uur Haarlemermeer, 2-06-2012
* 4 jun 2012: Een mooie 6-uursloop met een prima winnaar!
* 2 jun 2012: Rondje Waddenzee: Eiland hoppen
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2012
 
Op uitnodiging van Robert Nieuwland was ik samen met mijn vrouw naar Madrid gevlogen om mee te doen aan de Gran Trail Peñalara, een trail door de bergen van de Sierra de Guadarrama. Robert heb ik leren kennen in Ierland, tijdens het WK ultratrail. Ik mocht coachen en hij was één van de Nederlandse atleten. Alhoewel, Nederlands? Volgens mij spreekt hij rapper Spaans dan Nederlands. Indrukwekkend was dan ook dat hij alle Spanjaarden voorbleef tijdens dat WK.

Ik hoefde voor mijn Spanje avontuur alleen mijn ticket te regelen en Robert regelde de rest. Hij is vorig jaar begonnen met Madrid Trailrunning, een reisbureau voor mensen die een hardloopvakantie of -weekend in de regio Madrid willen gaan doen. Na aankomst op het vliegveld van Madrid stond Robert klaar en werden we naar het prachtige B&B in Miraflores de la Sierra gebracht. De uitvalbasis voor de wedstrijd de volgende dag. Het hele weekend werd door Robert prima georganiseerd, dus als jullie zin hebben in een sportieve vakantie, kijk dan snel even op de site van Madrid Trailrunning: http://www.madridtrailrunning.com/

Maar dan de wedstrijd. De basis die je moet hebben voor een wedstrijd met vijfentwintighonderd hoogtemeters, 60 km lang, met de hoogste berg uit de regio, is natuurlijk een puike conditie. Na mijn 76 km tijdens de Zes uur van Stein en de Halve JKM was het beste er wel af. Zeker na mijn onverwachte ziekenhuisbezoek in Den Helder na de JKM en een met de ziekte van Lyme besmette teek. Neem daarbij de hitte in en rond Madrid. Als de Madrilen zelfs klagen en de radio een hittewaarschuwing afgeeft, dan is het blijkbaar warm. Ook handig voor een goede trail is wat lef. Nu ben ik nogal bang uitgevallen en heb het nooit zo op grote rotsen en wegrollende keien. Lees hier dus het recept voor een lange zaterdag in de Spaanse bergen.

In een typisch Spaans dorpje, stoffig, kerk en een bar, was de start. Tweehonderd mannen en een paar vrouwen. Rugzakjes gevuld met de verplichte spullen als reddingsdeken, hoofdlampje, windjasje, de minimale liter water en de driehonderd kilocalorieën aan voedsel. Daarnaast staken uit de meeste rugzakjes wel een stel stokken. Ook ik had een paar stokken bij mij, de Ultra-Distance van Black Diamond, om te testen en te beschrijven. Ik hoor Ton Peters al mopperen achter zijn pc. Het gebruik van stokken is een onderwerp van stevige discussie binnen het ultratraillopen. De één verafschuwt ze, de ander loopt er letterlijk mee weg. En eerlijk is eerlijk, ik begrijp beide kampen, maar de discussie is al gevoerd op de site van MudSweatTrails. Toch wilde ik het toch ook zelf ervaren.

Rascafria, de startplaats, ligt in het dal, aan de voet van de Peñalara. De eerste twintig kilometer was het klimmen. Eerst nog over brede paden, daarna meer en meer over single-tracks. Paadjes met keien bezaaid en omringd door de bloeiende gele brem. Met in de verte de top. De weg naar de top van Peñalara is een klip van willekeurig op elkaar gesmeten rotsblokken. Granieten blokken van divers formaat. Voor de rotspartij liep ik rond de vijftiende plek, na de rotspartijen waren er toch zo'n veertig mannen mij gepasseerd. Waarvan er trouwens weer een twintigtal op de top stopten om een poosje uit te rusten en van het adembenemende uitzicht te genieten. Adembenemend is het op 2429 meter hoogte sowieso wel. Nadat ik met knikkende knieën het laatste rotsblok afliep kwam er een afdaling waar bij de briefing vlak voor de start nog voor gewaarschuwd werd. Ik had het hoogteprofiel goed bekeken en wist al dat dit een hels karwei ging worden. Maar langzaam liep de steile, gevaarlijke helling over in een prachtige afdaling door een sprookjesachtig bos met mooie beekjes. Beetje voor beetje schoof ik weer wat op in het peloton. Het liefelijke dal kwam echter uit in San Illdefonso, een dorpje waar de zon onbarmhartig brandde. Het was ondertussen al half twee in de middag en ontsnappen aan de hitte was geen optie. Bij de drankpost veel gedronken en mijn bidons weer aangevuld. Diverse lopers zaten daar ontspannen aan de pasta maar ik vond het te warm om lang te blijven staan. Het tweede deel van de wedstrijd leek op papier makkelijker dan het eerste deel. Kijkend naar het hoogteprofiel klopte dat wel maar het pad langs het kabbelende riviertje lag echter kilometers lang in de zon. Ik wenste al snel dat ik omhoog kon, uit de hitte van het dal. Die wens werd op het veertig kilometer punt vervuld, maar niet op een manier die het leuk maakte. De klim die volgde bleek anderhalve kilometer lang te zijn en zorgde ervoor dat we zeker driehonderd meter hoger stonden. Het enige geluk was dat er boven een klein stroompje water uit de rotsen kwam om de bidons weer aan te vullen. Ondertussen had ik veel meer gewandeld dan hardgelopen. Op mijn gps merkte ik dat hardlopen vaak niet harder ging dan 8,5 kilometer per uur, wandelend kwam ik aan de zes, maar met mijn stokken wist ik het tempo geregeld op 7,5 kilometer per uur te houden.

Na acht uur en drie kwartier mocht ik beginnen aan de laatste afdaling. Murw van de warmte, van de spierpijnen en de kapotte voeten. En weer een afdaling waar de stenen voor je voeten wegrolden. Pas de laatste vijf kilometer kon ik weer een beetje hardlopen. Sjokkend kwam ik het sportveld op, onder de finishvlag door. Ruim tien uur onderweg geweest over 60 kilometers. Robert Nieuwland zat met een dikke enkel op een stoel en ik plofte naast hem neer. Mopperend over alles. Ik was nog nooit zo moe geweest. Hoeveelste ik was geworden wist ik niet, vast en zeker de op één na laatste.
Maar een paar dagen later bleek ik dertigste te zijn geworden van de 147 gefinishte lopers.

Ik liep slechts de 60 km, maar de echte helden van de trail liepen de 80, of zelfs de 110 km versie.
Voor een korte impressie van het lopen over de Peñalara kijk dan eventjes naar dit Youtube filmpje:
http://www.youtube.com/watch?v=GROd2C5X1Z0


En lees ook het verslag van Robert op MST: http://www.mudsweattrails.nl/GTPenalara_2012


Mark de Boer

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Zou ik de Nacht lopen of niet? Dit was de vraag die de laatste 2 weken door mijn hoofd speelde. Ik was in ieder geval ingeschreven om te starten op de 100 km maar 10 dagen vóór de Nacht kreeg ik op mijn laatste lange duurloop na 38 km last van mijn rechterknie. Het toeval wilde dat ik op diezelfde dag naar de osteopaat mocht en die kwam algauw met het verdict: frictiesyndroom tengevolge van overbelasting. Ik had in de maand na Steenbergen slechts 40 km gelopen dus had die overbelasting duidelijk te maken met de 177,4 km die ik in Steenbergen liep. Het bewijs dus dat een 24-uurswedstrijd veel van je lichaam vraagt.

Of ik de Nacht ging kunnen lopen was een dubbeltje op zijn kant. Ik ben niet blessuregevoelig en misschien kon dit nog herstellen in die laatste 10 dagen. Aquajoggen, fietsen, wandelen en traagjes lopen mocht maar dit laatste zou ik niet doen... dat eerste trouwens ook niet. De maandag vóór de Nacht ben ik dan een klein toerke van 7 km gaan testen en 't liep een beetje stroef in 't begin... ik was constant aan het denken of ik nu iets voelde of niet en ik voelde eigenlijk van alles (hamstrings, knie, kuiten...) But it's al in the mind, Philippe liep mee en ik probeerde me te focussen op andere dingen en na 5 km liep ik vlotter en pijnvrij. Mijn besluit stond vast: ik zou starten en zien waar ik uit kwam.

De week vóór de Nacht had ik nachtdienst – van woensdag tot woensdag, 7 nachten van 10 uur – en als 't druk is in 't ziekenhuis dan ben je echt versleten na die week maar wonder boven wonder hadden we nog maar zelden zo een kalme week. Eigenlijk was dit perfect, ik besloot om het nachtritme aan te houden tot na de Nacht en dit is me goed gelukt, op donderdag mocht ik naar een feestje voor een pensioen en zo kon ik lekker lang blijven plakken. De huishoudelijke taakjes zoals strijken en was plooien werden opgeschoven om 's nachts uit te voeren. 't Is eens iets anders, hé.

Op vrijdag ben ik dan in bed blijven liggen tot rond 14u en toen was het tijd om alles in gereedheid te brengen: eten, drinken, fiets klaarmaken, kledijkeuze... Waar is de tijd van mijn eerste marathon toen alles al een week gepland was en klaar lag. Nu niets van stress, sporttas maken, pannenkoekjes en pasta eten, nog een beetje drinken en we zijn er mee weg. Wel grappig toen ik mijn borstnummer ging afhalen. De nummers van Start2Run lagen aan dezelfde tafel als die van de 100 km en toen vroeg die vriendelijke meneer aan mij: is 't voor Start2Run of toch maar de 100? Er was veel bekend volk in de sporthal, teveel om namen te noemen... bang om iemand te vergeten.

Om 20u klonk het startschot en we waren vertrokken, voor hoelang? De tijd zou het uitwijzen. Ik liep samen met Koen, Kristof en Philippe en mijn gedachten dwaalden constant af naar mijn knie. Ik loop al jaren met een kniebandje aan mijn linkerknie (dit is waarschijnlijk ook iets wat tussen mijn oren zit want last heb ik eigenlijk niet meer aan die knie) en ik nam het besluit om het bandje te veranderen naar de rechterknie. Dit gebeurde aan de tweede drankpost na 10 km en wonder boven wonder vanaf dan begon het steeds beter en beter te gaan... nogmaals it's al in the mind. Nuja, zonder training ga je er ook wel niet geraken ;-)

De kilometers gingen voorbij en aan het station van Lichtervelde besloot Koen om een beetje trager te gaan lopen. Nadien zag ik op de foto's de reden: enkele supporters (Berry, Nico, Veerle, Christ, Inge...) stonden aan de Goede Herder klaar met een Omerke... De doortocht aan de grote markt na 22 km was de moeite, volle ambiance, honderden supporters, schitterend gewoon.

Nadat we terug aan 't station van Lichtervelde gepasseerd waren moest Kristof afhaken maar toen hadden we al 37 km, dit jaar zou en moest hij finishen. We bereikten de marathonafstand na 4u23' (Kristof zou enkele minuutjes later aankomen), meer dan 6 minuten trager dan het jaar ervoor maar dit was absoluut niet van belang, ik liep nog altijd vlot, had niets van last en ik amuseerde me. Nog vlug een zoentje gegeven aan Philippe die een douche ging nemen om dan nadien mee te fietsen en even verderop stond Veerle klaar om een rondje (van 9,5 km) mee te fietsen. Eén rondje werden er twee en drie... en Veerle werd niet moe en die andere Veerle ook niet. Merci, mateke, het doet enorm veel deugd om een beetje babbelinge te hebben in de eenzame uurtjes. Na het eerste rondje kwam Philippe er bij fietsen en zo liep ik verder, op 't gemak, zoals altijd, alsmaar verder en verder... Eigenlijk ben ik geen moment moe geweest, ik had op geen enkel moment het gevoel dat ik wilde slapen. Ik voelde wel in de benen dat Steenbergen toch iets is geweest wat niet te onderschatten is. Als ik de benen had gehad van vorig jaar in combinatie met de frisheid in het hoofd van dit jaar dan had ik ongetwijfeld een heel sterke tijd gelopen.

Na 75 km zag ik in de verte het silhouet van een vrouw die traagjes vooruit ging. Bij het naderen zag ik dat het Dora was (de Belgisch Kampioene van vorig jaar), ze had net een serieuze dip en het ging moeizaam. Ik liep er vlotjes voorbij. “Brons wordt zilver”, dacht ik. Valerie Turlot, de eerste Belgische was niet meer bij te halen, ze had toen al bijna een uur voorsprong genomen.
Het werd terug licht en het bleef goed gaan maar de snelheid was toch aan het zakken. De eerste 50 km had ik een tijd van 5u15', de volgende 50 gingen een pak trager. In de laatste ronde moest ik een sanitaire stop inlassen en ik kreeg het lintje van mijn broek niet open. “Je hebt alle tijd”, zei Philippe: “er kan nu niets meer mislopen, 't is maar 5 km meer.”

Aan km 98 (een punt aan de Goede Herder waarop je de lopers kon zien die nog een klein lusje moesten doen) hoorde ik dat Dora op komst was. Oei, dit mag ik nu toch niet meer uit handen geven en ik stak een tandje bij. Ik finishte dolgelukkig net beneden de 11 uur: 10u59'47”! André stond klaar om de finishersmedaille te overhandigen, super gewoon! Vier minuutjes later kwam Dora eraan, ze had zich mooi herpakt, chapeau. Velen zouden opgeven na zo een dip.

Philippe en ik reden naar huis om enkele uurtjes te gaan slapen en om drie uur was er de “céremonie protocolaire” in de Mast. Ik mocht dit jaar 5 keer het podium beklimmen (4 medailles: zilver BK, goud BK dames 40, goud Vlaams Kampioenschap en goud VK dames 40 en 1 beker). Tijdens de Brabançonne was het terug eventjes slikken... Kippenvelmoment!
Johan Watthy werd verdiend Belgisch Kampioen bij de heren gevolgd door Nid en Gert Mertens. Ludo Depoorter werd Belgisch Kampioen in zijn categorie. Aan iedereen een dikke proficiat.
Nomaals een dikke merci aan de vele supporters, medelopers, fietsers. Philippe wil ik speciaal bedanken, je bent een ventje uit de duizend!

Hopelijk tot volgend jaar....

Met vriendelijke groeten,

Veerle Beernaert. 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Voor de tweede keer was ik van de partij om de 100 km te lopen in Torhout. Na een geslaagde 1/2e JKM én een geslaagde 100 km van Limburgs Zwaarste, beide in april van dit jaar, kan 2012 voor mij niet meer stuk. Mijn motto voor de Nacht van Vlaanderen was dan ook alles mag, niets moet. Natuurlijk was het ook weer een mooie gelegenheid om het 's nachts lopen te oefenen, want dit kan me in de toekomst nog wel eens van pas komen.

De weersomstandigheden deden veel aan vorig jaar denken, een harde wind en overdag buien afgewisseld met zon. Werd het vorig jaar gedurende de wedstrijd echter steeds slechter weer, dit jaar werd het gelukkig beter. In een lekker avondzonnetje stonden we aan de start en voor wie dit jaar de 1/2e JKM gefinisht heeft stelde de wind natuurlijk niet veel voor ;-). De wind was wel nadrukkelijk aanwezig, maar in de eerste twee ronden was er gelukkig nog gelegenheid om af en toe wat te schuilen achter de marathonlopers en na middernacht nam de wind duidelijk in kracht af.

Op de marathonafstand kwam ik door in 3.49 uur. Ik had tot dan het gewenste tempo van 5.24 min/km redelijk aan kunnen houden, maar echt heel soepeltjes voelde het niet. Voor de 50 km begon het tempo al te zakken richting de 5.30 min/km en in 2011 verliep het verval weliswaar dramatischer, maar ik was dit jaar ook rustiger begonnen. 50 km in 4.33 uur tegen 4.25 uur een jaar eerder. Ik bleef in staat om het verval kleiner te houden, maar echt blij werd ik er evengoed niet van. Net als een jaar geleden kreeg ik last van...........mijn schouders. Wat kun je daar mee tijdens het hardlopen? Een beetje zwaaien met je armen, een beetje draaien met je schouders om te constateren dat dit maar bijzonder kort, een beetje helpt.

Tot overmaat van ramp kreeg ik ook nog gedachten in de trant van "je had ook in bed kunnen liggen". Niet echt happy zocht ik naar een manier om toch maar zo lekker mogelijk te lopen. Dat een groot deel van het parcours in één richting opengesteld was voor het verkeer hielp hier niet echt bij. Iedere keer als er een auto aankwam moest het vermoeide lichaam van het vlakke midden van de weg naar de schuine zijkant worden gesleept en dan weer terug. Ook het uitgaanspubliek in Torhout liet zich dit jaar, wat mij betreft, van een wat minder prettige kant zien. Vaak liep men gewoon midden op het parcours niet van plan om aan de kant te gaan. De vrijwilligers van de organisatie moesten hun fluitje veelvuldig gebruiken en druk gebaren om het parcours vrij te houden, wat door de opstelling van dit soort publiek dus niet echt haalbaar was. Ook net iets te opdringerig aanmoedigen, namelijk met hoge snelheid op je af rennen onder luid geschreeuw, vonden sommige mensen leuk om te doen. Het toppunt is wel de dronkenlap, die Gino Casier een vuistslag in het gezicht gaf, zoals ik in een Facebookbericht van Gert Mertens las.

Na 80 km kwam ik door in 7.30 uur tegen 7.26 uur in 2011. Vorig jaar was de Nacht van Vlaanderen voor mij 20 km te lang, maar ook dit jaar moest ik me na 80 km 100 wandelmeters gunnen. Dit bleek niet genoeg en na ruim 83 km waren nog 700 meter wandelen nodig. Vervolgens volgden er zo'n 10 kilometer dat het best wel weer redelijk ging en ik zelfs weinig last van mijn schouders had. Hierna was het nog 7 km ploeteren, maar wel weer in een hoger tempo, want ik moet toch altijd proberen net die ene minuut sneller te lopen dan wanneer ik niet zou versnellen. Deze keer was dit het verschil tussen 9.36 en 9.35 uur en dat was op de streep toch 8 minuten sneller dan vorig jaar.

Na de felicitaties door onder andere organisator André Mingneau werden we met de taxi teruggebracht naar de sporthal. Daar volgde dan, helaas letterlijk, de koude douche, maar dat wil ik deze organisatie helemaal niet kwalijk nemen. Zij zet een prachtig evenement neer, waarvan het er helaas op lijkt dat er steeds minder draagvlak onder de plaatselijke bevolking is voor met name de 100 km ultraloop. Een onderdeel waar juist door de Belgen zo goed op gepresteerd wordt.

Hans Jurriaans
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
En we zijn weer vertrokken, het weer in België is van mijn voeten dus trekken we weer een eindje verder. Bijna 600km rijden tegen Hamburg gaan we een marathon lopen. Omdat het zo ver is en de start al om 05u00 is vertrek ik vrijdag al rond de middag. Na een rit met lange files en heel veel wegenwerken (ik zag trouwens maar 3 arbeiders) kom ik aan in Allermohe. Mijn eerste vraag is of ze de inwoners van Hamburg eigenlijk Hamburgers noemen? In ieder geval waar ik ga eten vraag ik een steak met peper en serveren ze een grote hamburger met kaassaus en champignons. Veel moeite om mij te verstaan doen ze niet maar bij het betalen kennen ze elke taal als de beste.

Zo, even de koffer klaar maken en samen met andere lopers overnachten op een kleine parking tussen het groen, de start is op 10m door de bosjes! Ik maakte ook al snel kennis met Bennie de Vries, een super sympathieke kerel die hier al vorig jaar liep. De nacht verliep niet echt zoals ik het wou, het was niet moeilijk om te weten dat de Duitsers 4 doelpunten gemaakt hebben, bij elk doelpunt vuurwerk en gejoel tot in Tokio, ook tot aan onze parking dus. Om 04u00 gaat de wekker, even klaarmaken, wat kennis maken met andere lopers, ik schrijf me in voor de marathon (7€) en het is ver tijd.

Aan de start stellen ze me ook even voor, de eerste Belg die hier komt lopen! We moeten een rondje van 2640m zestien maal lopen. Het parcours is op steentjespad helemaal rond een prachtige vijver! Paf, we vertrekken, tot mijn verbazing loop ik al in het begin in derde positie. De rondjes gaan goed maar regelmatig moet ik de bosjes in om te proberen iets te lossen, helaas lukt het me niet maar verlies wel steeds wat tijd. De bevoorrading is hier echt luxe, alles wat een mens maar kan denken is hier aanwezig.

Mijn rondjes gaan steeds rond de 14m. Na 2u heb ik al heel wat lopers kunnen dubbelen, trippelen… Soms eens wat stretchen maar de knie blijft voorlopig braaf en daar zijn we tevreden mee. Het is aangenaam weer en zo vroeg beseft een mens nog niet dat hij loopt. De laatste rondjes zijn wat moeizamer maar ik krijg opmerkingen dat mijn stijl zo relax is, dat zit dus wel goed. Mijn eindtijd is ergens rond 3u44 en een derde plaats algemeen!!! Ik krijg een medaille waar op staat 3de plaats !!!

Maar Polleke, Polleke, wat doe je nu?? Waarom zo snel eten, drinken en gaan rusten in uw auto? Aja beste mensen, nu is het even rusten en om 11u is de start van een tweede marathon!!! Die 2u tijd benut ik zo goed mogelijk, alles snel klaar leggen voor de volgende en platte rust. Ondertussen is het al heel wat warmer geworden, de zon staat hoog aan de open hemel. Om 11u staan we dan klaar, de benen voelen goed hersteld maar wat het gaat geven tijdens het lopen? Dat zien we wel weer. Deze keer vertrekken we tegen de wijzerzin en ontdekken we dus een nieuw rondje. Mijn start is weer zo snel als de eerste maar al gauw verstijven de kuiten wat en moet ik gas terug nemen. Zo laat ik me terug zakken tot plaats 7 ergens.

Mijn tijd halfweg is maar 1 minuut trager dan de eerste marathon, dat is omdat ik deze keer geen sanitair tijd verlies. Het lukt me vrij goed om dit tempo steeds maar aan te houden, alleen de laatste 4 rondjes zijn wat moeizamer. Ik kan nog eens finishen in een uitstekende tijd 3u49, daar ben ik meer dan tevreden mee. En als klap op de vuurpijl weer derde in het algemeen klassement en weer zo’n medaille, al eentje van 05u00 en eentje van 11u00, mijn dag kan al niet meer stuk.

Maar het is nog niet gedaan, een ultraloper wil toch altijd maar? En ja hoor, om 17u00 is de start van nog maar eens een marathon, deze keer weer in dezelfde richting dan de eerste. Mijn pauze tussenin verloopt deze keer minder vlot, mijn maag is kompleet overhoop, ik dronk teveel verschillende dingen en waarschijnlijk heeft de hitte van marathon 2 er ook mee te maken. Enkele malen overgeven maakt mij wat lichter en al snel doet de ronde dat onze Belg ziek is en zijn derde marathon misschien niet gaat kunnen lopen. Toch staat die Belg even later aan de start, vol goede moed maar met een slechte maag beginnen we aan de laatste. Een zekere Ralf, die heel erg sterk loopt, doet het deze keer op gewone slippers??? Het is leuk in begin want we worden aangemoedigd door lopers die hun 2de marathon nog lopen in de andere richting.

Af en toe is het wat opletten voor grote honden maar ze zijn allemaal braaf en het valt wel mee. Op een moment staat er zelfs een mooie grote ooievaar voor mijn neus! Prachtig. Van zo’n dingen kan ik genieten maar toch zien mijn benen echt wel af. Tot de helft loop ik een schema van net boven de 4u maar dan slaat het noodlot toe. Enkele malen terug mijn maag leeg maken. Het is aftellen, ik loop weer maar eens in derde positie maar deze keer zal het moeilijk zijn, misschien zijn er nog frissere lopers die maar 1 marathon lopen. Nog 7 rondjes te gaan en een blaar springt open, net de andere kant van het meer. Ik hinkel van de pijn en meter per meter is het verbijten. Ralf kan me gelukkig aansporen om te lopen en na 100m is de pijn wat meer te verdragen. Gelukkig hebben ze plakkertjes aan de bevoorrading en kan ik verder. Het gaat maar traag en steeds probeer ik Bennie te zoeken die in vierde positie loopt. Ik kan hem nooit vinden maar mijn wandelpauzes maken me niet gelukkig. Steeds weer die zin, “komaan Paul jongen, ge gaat het u beklagen en daarna zeggen, ik had toch iets beter gekunnen”, dat zet me telkens weer aan het lopen voor korte stukjes. Na een hele lastige moeilijke tocht en altijd weer achter mij kijken, kan ik mijn marathon uitlopen in 4u32. Zeer tevreden en weer een medaille derde plaats!

Drie maal podium op een dag! En het is nog niet gedaan want er komt nog een medaille bovenop, in het klassement van de tripple marathon sta ik tweede! Bennie grijpt net naast het podium maar heeft ze ook mooi allemaal uitgelopen. Het was zwaar maar ik ben super tevreden, het was er eentje (drie) om nooit meer te vergeten. Ik ben echt super fier op deze prestatie. De organisatie is hier echt super, alles is af en heel leuke mensen. Een gezellige sfeer. Hopelijk komen we hier eens met wat meer Belgen opdagen. We hebben het weer eens geflikt!

Ik rij nog een uurtje of 2 terug en probeer dan wat te slapen, na 40minuten draaien rij ik toch maar weer verder. Het was een moeilijk ritje maar om 05u00 staan we weer netjes thuis en kan ik slapen als een roosje. Geloof me dat de beentjes wat stijf zijn vandaag.

Paul van Hiel
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]