Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
30 apr 2017
Rietveld natuurmarathon - 29 april
25 apr 2017
Texels best
23 apr 2017
Enschede Marathon - 23 april 2017
23 apr 2017
De volgende keer kies ik een loop rond een kleiner eiland
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* 29 mei 2013: Self Transcendence 50 km
* 27 mei 2013: Eemmeerloop - 25 mei 2013
* 24 mei 2013: 174 en een beetje
* 22 mei 2013: Cateran Trail Ultra 18 mei 2013
* 21 mei 2013: Trail la Grimace 55 km
* 19 mei 2013: Marathon Anderen 19/05/13
* 18 mei 2013: Hollenlauf Marathon
* 18 mei 2013: Transvulcania
* 14 mei 2013: Wat is nu 24 uur op een mensenleven.....
* 14 mei 2013: Haarlem-Castricum: een training op een doordeweekse zondag.
* 10 mei 2013: Belfast Marathon
* 6 mei 2013: Geen meter vlak te bekennen, Belves EK 100K
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Mei 2013
 
Als ik de deur achter mij dicht heb getrokken kijk ik op mijn horloge, dat ik voor de gelegenheid om heb gedaan. Het is 08:12 uur en nog wat seconden en ik wil de trein van 08:22 uur halen. Terwijl ik wegloop begin ik wat te rekenen, het station is ongeveer 1,5 km lopen met 5 km/h dat is dan....de warming up is begonnen! Om 08:21 uur kom ik aanrennen bij het station. Het mooiste vind ik dat het geen seconde in mij opgekomen is om met de auto naar het station te gaan.

In de trein begint het na een paar stations bijna op Indiase toestanden te lijken zo druk is het. Nou de metro van Tokio is zeker een goede vergelijking. Zelf heb ik ook een kaartje van het Kruidvat, dat schijnt de boosdoener te zijn in combinatie met werkzaamheden bij Den Bosch, waardoor de route via Nijmegen ineens een stuk drukker is. Toch arriveer ik keurig op tijd op station Amsterdam-Zuid waar ik opgehaald wordt door Edwin Otto om samen naar het Amsterdamse Bos te rijden. Kijk dat is een vriend waar je wat aan hebt!

Parkeren vlakbij de hockeyclub in het Amsterdamse bos is op zaterdag wel weer een wat groter probleem, maar we zijn ruim op tijd en na wat zoeken is er een klein plekje, dat net groot genoeg is. Maar goed dat Edwin geen Porsche Cayenne heeft, die je daar toch net iets meer dan gemiddeld rond ziet rijden. Bij het zien van dat soort auto's vraag ik me haast vanzelf af of de eigenaar gelukkig is. Het is het baas boven baas idee, hè. En wie Marten Toonder's "De Bovenbazen" heeft gelezen weet dat die niet gelukkig zijn.

De 100 km lopers draaien hun rondjes al een paar uur. De Duitsers Peter Kaminsky en Benedikt Straetling hebben er een flink tempo in, waarbij de eerste pacer is voor de tweede, die sub 7:15 probeert te lopen om namens Duitsland naar het WK 100 km te mogen gaan. Het zien van de lopers brengt gelijk de juiste focus, startnummer ophalen en voorbereiden op de wedstrijd. Nog even een tweede warming up om het rondje te verkennen en dan mogen wij om 12.00 uur met ongeveer 30 lopers en loopsters van start.

Zelf heb ik het redelijk ambitieuze plan om op een schema te gaan lopen wat een eindtijd van 3:40 uur oplevert. Er op weg gaan kan natuurlijk altijd. Het rondje van 2,24 km door het Amsterdamse Bos verbaast mij door zijn schoonheid en afwisseling. Er zit een klein hoogteverschil in, wat ik de eerste 10 ronden alleen merk, omdat het op een bepaald punt omlaag gaat. In de tweede helft ontdek ik ook de punten waar het omhoog gaat. De eerste helft weet ik mijn schema goed te volgen en levert een eerste helft in 1:50 uur op. Na zo'n 20 km merk ik echter dat ik voor dit tempo wel al aardig moet werken en weet ik al dat het de tweede helft nog veel harder werken wordt.

Twee lopers zijn er voor mij in de race en Frankie Leus haalt mij zelfs een ronde in. Ik haal hem nog een keer terug in, maar niet veel later komt hij weer voorbij. De loper in tweede positie is een Duitser, maar hij stort voorbij de 30 km helemaal in. Ik loop in de tweede positie als ik door een andere Duitser, Roland Riedel, ingehaald wordt. Hij vraagt aan mij of ik in tweede positie loop en als ik bevestigend antwoord, maar hij ondertussen een pas voor mij loopt concludeert hij hardop dat hij nu dus in tweede positie loopt. Tja, daar kan ik wel om lachen.

Mijn noeste arbeid resulteert uiteindelijk in een tweede helft van 1:56 uur en dus 3:46 uur voor het geheel, waarmee ik derde word op twee minuten achter Roland Riedel en Frankie Leus, die met 3:35 uur een PR loopt. Even na de 4 uursgrens komt Marc Castricum, die niet lang geleden nog de Marathon des Sables uitliep binnen in 4:02. Na het speciale evenement in Marokko was finishen zijn doel om weer terug in het meer gewone loopritme te komen. Zowel Edwin Otto, die net onder de 4:07 uur finisht als Jannet Lange, die in 4:11 over de streep komt, lopen een persoonlijk record. Zo zijn er bij de eerste zes toch al vier lopers self transcending bezig.

De 100 km wordt in 7:58 uur gewonnen door Peter Kaminsky, nadat de man voor wie hij tempo maakte bij het uit het oog verliezen van de streeftijd zijn krachten besloot te sparen voor een later moment.

Hans Jurriaans
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Afgelopen zaterdag nam ik deel aan de Eemmeerloop. De derde keer in tien jaar ben ik van de partij. Vandaag vraag ik me af, hoe een heftige emotionele week impact heeft op deze 50 km loop. Toch houd ik in mijn gedachte dat het afscheid goed is en dat m'n maat (zijn vrouw en kinderen ook) maar één ding willen: doorgaan. Paul bij deze. Daarnaast vraag ik me af hoe mijn benen reageren nadat Steenbergen voltooid is, vervolgens een week er op de marathon in Anderen en nu dus deze.

Voor de start is het even aftasten welke kleding ik aantrek. Besluit het jasje uit te doen nadat één of andere Pelleboer aangeeft dat de kans op neerslag slechts 5% is. Achteraf niet correct omdat het nul % is. De start is middenin het knusse centrum. Alles staat door elkaar, zowel estafette, duolopers als solo-lopers. Dus opletten niet te hard te starten wat me goed afgaat. In het begin is er een keerpunt waaruit blijk dat menigeen volgens mij (te) hard van stapel loopt. Helemaal o.k. maar ik weet dat deze loop een hoger doel heeft.

Geweldig dat we het eerste deel grotendeels direct langs het Eemmeer lopen. Echt ellenlange stukken over de dijk met mooie vergezichten. Na 15 km lopen we een kilometer of 5 volop met wind tegen over de brug. De symboliek van water en wind maken het een mooi en interessant gevecht. Na 25 km voel ik eindelijk geen gezeur in mijn knieën. Na 2,5 uur kom ik eindelijk in een lekkere flow. Af en toe even opletten dat de goede route wordt gevolgd. Eerlijk gezegd is de route best wel goed aangegeven maar ik ben nog weleens een druif een alternatieve route te pakken. De route komt me herkenbaar ondanks dat het alweer tien jaar geleden is dat ik deze voor het laatst liep. Wat de verzorging betreft een pluim aan de organisatie. Eindelijk geen zoete sportdrank (vind ik echt troep) maar een soort van ranja zonder suiker.

De laatste pakweg 15 km geniet ik van het polderlandschap in combinatie met het alleen lopen. Vanaf 40 km hebben we de wind weer aardig tegen. Het stimuleert om nog een aantal lopers in te halen. De laatste 100 meter nog iets minder langzaam lopen zodat nog een solo-loper ingehaald kan worden. Niet moe maar voldaan finish ik. In vergelijking tot voorgaande deelnames lever ik qua eindtijd in maar heb het idee dat ik trucje door ga krijgen waar ik hopelijk baat bij heb bij het echte ultralopen (in mijn perceptie afstanden verder dan 100 km). Dit jaar heb ik zonder verval de Eemmeerloop gelopen wat me veel waard is. Daarnaast voelen de benen een dag na de Eemmeerloop prima aan.

Eindtijd:
2003: 4.48.29
2006: 4.28.50
2013: 5.09.19

Tot slot in het klassement sta ik als vierde geregistreerd bij de dames (je zal je dochter maar Henk noemen ...).

Groeten,

Henk Harenberg

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Als ik in Steenbergen aankom is het parcours al min of meer dicht maar ik kan er toch doorheen met mijn auto om mijn bivak op te slaan aan het fietspad. Toevallig precies op de plek waar ik vorig jaar stond, en vlak bij de gezellige tent van Bob Stultiens, waar ook Remco en Esther bij staan. Het miezert de hele tijd maar onder de tent is het lekker droog. Hilariteit als ik mijn tabel met ronde tijden laat zien met prognoses lopend van 170 tot en met 260 km. "Jij bent nogal wat van plan" stelt Remco. Nou ja ik wil me niet beperken; ik weet niet hoe ver ik echt kan dus hou ik gewoon alle mogelijkheden open.

"Moet je je startnummer niet afhalen" zegt iemand. Oh ja ik zou het bijna vergeten zo gezellig is het hier en ook droog eigenlijk want de miezerige regen heeft de papiertjes met tijdstippen voor eet- en drinkmomenten, die ik op mijn flesjes en bakjes eten heb geplakt al helemaal doorweekt. Maar ik ben niet voor niets 2 uur voor de start gearriveerd om alsnog net als vorig jaar mijn laatste speldje vast te maken als het startschot al is gelost. Op weg naar 't Cromwiel kom ik langs de landen-tenten. Super vet dat ik dadelijk tussen al die grote namen mag lopen. In welke sport is het mogelijk dat je als zomaar een amateur gewoon in dezelfde wedstrijd zit als de wereldtoppers (nou ja niet echt want zij doen mee aan het WK en ik alleen aan de open wedstrijd).

10 minuten voor de wedstrijd. Bij de start voel je de spanning van de 350+ lopers die dadelijk hun rondjes gaan doen. 24 uur lang. Wat heb ik er een zin in. Ik verbaas me erover dat ik altijd aan het begin van een wedstrijd me niet kan voorstellen dat ik ooit moe ga worden. Zou iedereen dat hebben? Ik groet naar de Amerikanen naast me, medaillekandidaten, die zullen me wel vaak inhalen vandaag. De grote Yannis is er ook. Vet. Ik sta zo ver mogelijk achteraan, dan duurt het in ieder geval een paar rondes voordat ze me gaan inhalen, haha.

Pang.

We zijn vertrokken. Ik heb een vaag wedstrijdplan dat ik 2 dagen van te voren heb opgesteld, met wat flarden informatie van Ultraned. De 1e 8 uur loop ik volgens plan mentaal gefocust een rustig en stabiel tempo met rondjes van ~15 minuten. Ik word aan de lopende band ingehaald door zowat iedereen en elke keer als dat gebeurt hou ik mezelf voor dat dit precies volgens plan is. Hoe vaker ik wordt ingehaald hoe beter ik me ga voelen. Dit lijkt wel de omgekeerde wereld, het plan uitvoeren is zo wel heel makkelijk. Ik had ook gelezen dat eten en drinken belangrijk was dus ik neem elke ronde een slokje water, eet elk uur een worstje en af en toe een stuk groente. Zolang ik kan eten, vullen die maag. Mijn eten en drinken heb ik netjes van tijdstippen voorzien en op volgorde gezet zodat ik niet hoef na te denken wanneer wat te nemen.

Dan breekt het 2e blok van 8 uur aan en een lichte twijfel bekruipt me. Wat moest ik nu doen? Ik herinnerde mij dat ik mentaal kon ontspannen en dat ik nu op mijn gevoel mocht lopen. Al te hard zou ik toch niet meer kunnen na 8 uur lopen. Fout. Ik was nog helemaal niet moe, de benen slaan op hol en ik haal de een na de andere in. Dit is smijten met kracht en helemaal niet slim met rondjes van 14, 13 en minder. Gelukkig begint het enorm te regenen en te hagelen en moet ik doorweekt de auto invluchten voordat ik mezelf helemaal de soep in loop. Ruim een uur heb ik nodig om andere kleren aan te doen en weer op temperatuur te komen.

Het laatste blok van 8 uur gaat helemaal nergens over voor wat betreft uitvoeren van het plan. Omdat mijn schoenen nat waren en het nog steeds regende liep ik de nacht op mijn laarzen(!) dat in combinatie met de scheve weg had als gevolg dat mijn knie opeens pijn begon te doen. Rondes werden wandelen en dan weer joggen etc. De stops bij de verzorging werden steeds langer. Maar voortbewegen lukte nog steeds. Laarzen worden gewisseld voor toch maar weer de natte schoenen. En na een tijdje wissel ik m'n schoenen weer voor mijn oude vertrouwde Crocs.

Dan een uur voor het einde en ik zie mijn vriendin en zoontje met de hond uit de bus stappen. Joepie!!! "Ik beweeg nog steeds!" Kus, omhelzing, lach, blij. "ik ben over een uurtje klaar". Mijn wandelen gaat voorzichtig over in joggen. "Ik sta aan de andere kant" zeg ik en de volgende ronde staan ze bij de tent van Bob en m'n spulletjes. "Nog een half uur" schalt uit de speakers. Het publiek joelt en juicht, voor mij, voor ons, voor de helden van de nacht. Bij de landenteams is het zowat een erehaag waar je doorheen moet. Dit is fucking emotioneel. Ik ren, en ren, en ren zo hard ik kan want anders ga ik ook huilen zoals die loopster achter me. Ik ren en ren zo hard ik kan voor iedereen: "kijk hier kom ik aan".

Pang.

En ik sta stil. De 24 uur is voorbij.


Endymion Kasanardjo (zetafish at gmail dot com)
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
A Cateranis et Latronibus
A Lupis, et Omnia Mala Bestia
Domine Libra Nos.

From caterans and robbers
From wolves, and evil creatures
Lord deliver us

Zo klinkt de Middeleeuwse Litany of Dunkeld. Een bede om bescherming van de reiziger, niet alleen tegen wolven en andere boze schepselen, maar ook tegen de 'Caterans'. Dat waren gewelddadige veedieven die de Schotse Hooglanden onveilig maakten. Midden in de nacht of in de mistige morgenstond kwamen ze te voorschijn om het vee weg te drijvn uit de vlakten van Strathardle, Glenshee and Glen Isla. Aan deze 'ceathairne' heeft de Cateran Trail zijn naam te danken. Het is een min of meer cirkelvormig langeafstands wandelpad aan de zuidoostflank van de Cairngorms, in het district Perth and Kinross. De Cateran Trail Ultra is langs deze route uitgezet en heeft een lengte van 55 mijl oftewel 88 kilometer. De 2400 hoogtemeters geven aan dat er ook behoorlijk wat geklommen moet worden.

Toen ik vorig jaar de Kintyre Way Ultra liep ben ik getipt om de Cateran ook eens te proberen. Vandaar dat ik 's ochtends om zes uur in de Spittal Of Glenshee, een soort berghotel, van een 'full Scottish breakfast' zat te genieten in de wetenschap dat ik het de rest van die dag zou moeten stellen met de inhoud van mijn vijf 'dropbags'. In elk daarvan zat een fles sportdrank, een Snelle Jelle, een paar zoute dropjes en een Marsreep. Zoals vaak het geval is bij Britse ultra's moeten de deelnemers zelf hun proviand aanreiken in plastic tassen die door de organisatie op verschillende punten langs de route worden neergezet. Ik was vergeten om mijn startnummer er op te zetten, maar aangezien de overige deelnemers allemaal Engels of Schots waren konden mijn helderblauwe 'Albert Heijn' tassen nauwelijks met die van een ander verward worden. Afgaande op de namen in de 'All time results' lijst ben ik waarschijnlijk in de vier keer dat deze loop gehouden is de eerste buitenlandse deelnemer.

Om zeven uur stonden er 69 lopers en loopsters aan de start. Het was (nog) droog maar wel koud en mistig met een vlagerige wind. Op sommige bergtoppen lagen nog sneeuwresten. Dat verhinderde een enkeling niet om met slechts een kilt om de behaarde benen te gaan rennen.
Gedurende de dag wisselde het landschap en ook het weer voortdurend. Uitgestrekte moerassige en stoppelige heidevelden, rustige weggetjes langs glooiende weiden met talloze schapen, dichte bossen, vele beekjes en riviertjes die doorwaad of via losse steenbrokken overgestoken moesten worden, ontelbare hekken, hekjes en trapconstructies om van de ene schapenweide in de andere te komen en natuurlijk de onherbergzame hogere gebieden van de Cairngorms. Het laatste gedeelte vanaf het gehucht Enochdhu, dat ik tussen acht en tien uur 's avonds passeerde vormde in diverse opzichten een hoogtepunt. Het droge weer was via wat motregen en daarna gestage regen overgegaan in een afwisseling van felle buien en wat zon. Het pad klom hoger en hoger om uiteindelijk bij de An Lairig pas uit te komen. Die biedt een schitterend uitzicht op de nog deels met sneeuw bedekte toppen met prachtige namen als Ben Earb, Creag Bhreac en Creag an Dubh Shluic. Het ene moment overgoot het licht van de laagstaande zon het landschap met een mengeling van felle kleuren, het andere moment sloten de laaghangende wolken zich weer en liepen we in mist en donkere regenvlagen. Op zulke momenten zwol de wind aan tot een heuse storm die ons bijna van het pad blies. De windstoten waren zo hard en koud dat ik er hoofdpijn van kreeg en niets meer kon horen. Bovenop de pas veranderde de situatie abrupt: de wind viel weg en het pad ging plotseling steil omlaag en in de diepte, drie kilometer verder, glinsterden de lichtjes van Glenshee waar de finish was.

Eindelijk weer eens gefinished in een Schotse ultra. Het was mijn zesde, maar de vorige vier keren was het niet gelukt om binnen de tijdslimiet te finishen. Toen moest ik na 81, 85, 68 respectievelijk 75 kilometer de race verlaten. Ja, ik mag dan wel Snelle Jelle eten, maar ik doe die naam geen eer aan. Maar goed, deze keer dus wel binnen de tijd en ook nog de langste afstand van de zes.
De ontvangst na ruim 14 en een half uur lopen was bijzonder: meteen het podium op om voor een zaal met applaudisserende mensen een zoen van miss-Cateran Karen te krijgen en uit een traditionele zilveren Schotse drinkbeker een teug whisky te nemen. Telkens doet het me weer goed hoe gastvrij de Schotten zijn, ook voor buitenlanders.

En de Caterans? Die heb ik niet gezien, hoewel het hier en daar toch een beetje spookachtig was. In een aardedonker bos met dicht op elkaar staande dennenbomen, het Drimmie wood in de buurt van Blairgowry, stuitte ik op een reusachtig spinnenweb, zo'n twee meter in doorsnede en gespannen uit centimeters dikke draden. Oeps, dat is schrikken! Bij nader inzien bleek het een 'kunstwerk' te zijn, helemaal vervaardigd uit houten latjes. Maar daar bleef het niet bij. Iets verderop waren er op zo'n twee meter hoogte allemaal spijkers in de boomstammen geslagen waaromheen gekleurde draden gewonden waren in de vorm van symmetrische symbolen, sterren en dergelijke. Het deed denken aan de film 'the Blair witch project'. Niet geheel toevallig als je bedenkt dat daar in de buurt een heuvel ligt die Mount Blair heet en een kasteel met de naam 'Blair Castle'.
Het zal wel een geslaagde grap geweest zijn om de toeristen schrik aan te jagen, of zouden het toch de Caterans zijn geweest... Gelukkig stonden overal langs de route de uit hout gebeeldhouwde gezichten van de 'Cateran Sentinels', de geesten van de 'goede' Caterans die het gebied bewaken.

De laatste twee etappes heb ik samen met een Schot, Neil MacRitchie, gelopen. Omdat de weg over het algemeen omhoog liep en we dus sommige stukken moesten wandelen - stevig doorstappen heet dat - hadden we het over de eeuwige vraag of dit soort lange ultradisciplines in technisch lastig terrein eigenlijk wel als 'hardlopen' aangemerkt kunnen worden. Wandelen kun je het ook niet noemen, maar wat dan wel? Neil zou dit jaar voor de tiende (!) keer de West Highland Way doen. Daar doet hij dan gemiddeld ruim 23 uur over. Het antwoord op ons dilemma lag voor hem in het woord 'Endurance'. Duurlopen dus, maar in het Engels klinkt het veel mooier. We zijn met een wedstrijdje 'uithoudingsvermogen' bezig, niet in de laatste plaats mentaal. Want zeker als je hele stukken gaat wandelen is de tijd zowel je grootste vijand als ook je grootste triomf. De kunst om een fysieke én geestelijke inspanning uren en uren vol te houden, dat is de prestatie.

Al met al weer een indrukwekkende loopervaring die een weekendje op en neer naar Schotland meer dan waard was. Het enige ongemakje dat ik er aan heb overgehouden is een flinke blair, ehh blaar onder mijn linkervoet als gevolg van het regelmatig vollopen van de schoenen met modderig water.

André Boom
Een link naar de foto’s is te vinden op http://boomathome.net/lopen
De link naar de homepage van de wedstrijd met uitslag is http://cateran55ultra.webnode.com/ en naar de homepage van het lange afstandpad http://www.caterantrail.org

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]