Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
25 jun 2017
Vechtdal Trail 44 km - 24 juni
22 jun 2017
De magie van de zes uren. Die na vier uurtjes altijd over was…
18 jun 2017
Veluwzoomtrail
12 jun 2017
Maasdijkmarathon 11 juni 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 30 jun 2013: West Highland Way Race 2013
* 29 jun 2013: Kortste Nacht Coast2Coast - Als Peace Runner in Denemarken
* 28 jun 2013: Belgische titel voor Veerle Beernaert op het BK-100 km
* 23 jun 2013: Marathon Torhout
* 23 jun 2013: Verslag 100 van Torhout 2013
* 20 jun 2013: Liechtenstein marathon
* 18 jun 2013: Verslag Comrades Marathon
* 17 jun 2013: Ardennes Mega Trail; een wedstrijdverslag voor een loopmaat
* 17 jun 2013: ca. 60km Rondje Voorne - 17 juni 2013
* 17 jun 2013: Trilogie
* 12 jun 2013: Verslag Liechtenstein, landje 24
* 10 jun 2013: 51,4km Eifel 09 juni 2013
* 9 jun 2013: WiBoLT 2013, Samen kom je verder
* 8 jun 2013: Met de Bruinvisch op avontuur langs de Zuiderzee
* 6 jun 2013: Marathon in Moldavië
* 4 jun 2013: Van Harlingen naar Harlingen
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2013
 
Er zitten een paar venijnige klimmetjes in het parcours van de Zes uur van de Haarlemmermeer. Een schitterend parcours, dat rondje van 2227 meter over het voormalige Floriadeterrein. De bloemenweelde, de parken en de perken van weleer zijn er nog steeds, zij het hier en daar wat verwilderd. Ook de grote expohal met zijn dak van zonnecollectoren en de Big Spotters Hill verhalen nog van de internationale glorie van weleer. De opgang naar de expo, waar het parcours dwars doorheen loopt, lijkt na de twintigste keer steeds hoger en steiler te worden. In de meer dan honderd meter lange en erg lege expohal was het bedompt en benauwd, dus snel er weer uit met wat fruit in de mond en een bekertje drank in de hand.
Dan een stukje langs het meertje, lekker omlaag om vervolgens het pittigste stukje te krijgen: schelpenpad, een beetje gras en een ook al steeds hoger wordend boogbrugje en dan... de MUUR van de Haarlemmermeer! Een stukje van zo'n vijftig meter richting de voet van de als een oude Aztekentempel oprijzende Spotters Hill. Het stijgt maar een paar meter. Man, in ronde 23-26 ging ik daar gewoon wandelen, tot zulke proporties was dat hellinkje gerezen? Wie heeft al dat zelfrijzend bakmeel daar in de grond gestopt?

En plotseling kwamen de 60 kilometers binnen bereik! Had ik nooit verwacht, zou al blij geweest zijn met 55+ (ben ik zelf ook). Maar toen ik na 5 uur 47 minuten door de expo kwam had ik nog maar één rondje minus 129 meter nodig om de magische 60 te passeren! Aanzetten dus, dit gaat lukken... Dacht ik. Want de MUUR deed me de das om. Ik moest bijna naar boven kruipen. Een scherpe bocht naar rechts, lekker fris tegenwindje, weer snelheid maken. Mannen op fietsen met fluitjes in hun mond kwamen me tegemoet, tegen de stroom in. De afblazers! 'Hoe veel nog?', riep ik. 'Ruim een minuut', was het antwoord. Nog een bocht naar links, de expo lag voor mij. Als ik daar binnen was zou de klus geklaard zijn. Door het hek, nog een meter of tweehonderd tot de streep.

Fluitje. Stop.

Hoor ik dat echt, niet te geloven, nu al... Ik viel neer in het gras en bleef op mijn rug liggen wachten op de man met de Jones counter die de restmeters moest tellen. Maar hoe lang ik ook wachtte, die kwam niet. Ik kreeg het koud. OK, dan maar het startnummer afspelden en onder een paar stenen leggen. Ik naar de expohal, wat te drinken halen. Warme bouillon, heerlijk. En eindelijk, daar kwamen ze aanlopen met heb wiel. 'Hebben jullie mijn startnummer zien liggen?', vroeg ik. '66'. 'Zeker', na 2030 meter. Je komt uit op 59932 meter'.

68 meter te kort. Komt overeen met 25 seconden lopen.

Zullen we maar zeggen dat ik die 60 kilometer gewoon gehaald heb?


André Boom
http://boomathome.net/lopen/

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
VERSLAGEN van Juni 2013
 
Deze race welke al sinds 1987 jaarlijks wordt gehouden gaat over Schotlands meest populaire lange afstand pad. Dit pad is 95 mijl (153 km) lang en voert van Milngavie, net buiten Glasgow, naar Fort William. Vorig jaar had ik de eerste 53 mijl al gelopen tijdens de Highland Fling en was toen al enthousiast geworden over de fraaie Schotse natuur en de sfeer. De ambitie om de hele WHW te lopen was al aanwezig maar werd nog eens versterkt na de Fling gelopen te hebben. Toen de inschrijving dan ook in november openging was ik een van de eerste inschrijvers, hierna moest ik nog wel een maand wachten voor ik uiteindelijk definitieve bevestiging van deelname kreeg. Er worden per jaar slechts 200 lopers toegelaten.

Dit jaar bleken er een record aantal van 181 lopers aan de start te staan. Enkele dagen voor de race was ik al afgereisd naar Fort William om ten eerste de route wat te verkennen en ten tweede omdat er eigenlijk geen excuus nodig is om in die omgeving te mogen verblijven. Zoals vermeld had ik de eerste 53 mijl vorig jaar al gelopen maar ik had nog nooit kennis gemaakt met het gedeelte met daarin de beruchte "Devil’s Staircase”. Dit stuk heb ik gelopen door met de bus naar Kings House hotel te gaan en van daar naar Kinlochleven te lopen. Een stuk van 9 mijl met daarin de Devil’s Staircase. Die bleek me toen alleszins mee te vallen, de naam vond ik intimiderender dan de realiteit al besefte ik wel dat dit na zo’n 110 km gelopen te hebben anders zou zijn. Ondanks deze gedachte was het toch een mentale geruststelling om deze sectie met eigen ogen aanschouwd te hebben.

Foto’s van deze verkenningsloop: http://www.mijnalbum.nl/Album=FMGPFCQR

De start van de race vind traditiegetrouw plaats op het onzalige tijdstip van 01.00 h op zaterdag morgen. Dit was ook het tijdstip waarop er regen en buien voorspeld waren. Ik had daarom besloten om mijn regen jack en broek maar aan te doen. Dit zou me droog houden en ook voorkomen dat ik te veel zou afkoelen. Tevens was het een goede bescherming tegen de alom aanwezige midges (venijnig stekende hele kleine muggen)

Na een korte briefing waarin onder meer werd medegedeeld dat er in alle jaren dat de race gehouden is slechts 731 lopers wisten te finishen, werden we losgelaten door de winkelstraat van Milngavie en meteen een donker parkachtig gedeelte in. De eerste verzorgingspost waar ik mijn supportcrew zou ontmoeten was Balmaha, na zo’n 19 mijl. Net hiervoor was de eerste heuvel/berg van betekenis “Conic Hill”. Hier kwam ik ook de eerste rugzak wandelaars tegen, en dat om een uur of 4 in de ochtend. Verbazingwekkend. Berg op verstandig, rustig omhoog gewandeld maar bergaf vind ik heerlijk om naar beneden te rennen. Ondanks het natte parcours had ik voldoende grip op de gekozen schoenen en haalde ik vele lopers in. Inmiddels begon het ook al aardig licht te worden, bij de verzorgingspost een snelle stop gemaakt, wat gegeten en gedronken, rugzak gewisseld voor een vers gevulde, hoofdlamp afgegeven en op naar de volgende post. Ook kreeg ik van mijn supportcrew te horen dat de nummer 1 doorkwam op een tijd sneller dan die van vorig jaar, welke toen een nieuw parcours record was. Op naar de volgende verzorgingspost, Rowardennan, een mijl of 8 verder. Hier aangekomen kreeg ik medelijden met mijn supportcrew die met muskieten netten over hun hoofd mij op stonden te wachten. Dit keer dus een extra snelle stop en verder naar Inversnaid, hier was geen supportcrew mogelijk maar had ik een “dropbag” afgegeven. Ik zou mijn supportcrew pas weerzien in Beinglas Farm en ik was voorbereid op een lange tijd zonder support omdat ik van vorig jaar nog wist dat het stuk tussen Inversnaid-Beinglas farm een erg lastig, technisch stuk was waar ik veel snelheid zou verliezen. Vorig jaar leek het een eindeloos stuk, dit jaar wist ik min of meer wat me te wachten stond en had er minder moeite mee. De 14 mijl tussen beide posts legde ik af in 3h21 en was wel blij deze sectie achter me te hebben. Eindelijk weer een kans om wat snelheid te maken. Eigenlijk ging alles wel voorspoedig van Beinglas Farm-Auchtertyre-Bridge of Orchy.

Bridge of Orchy (90km) bereikte ik in 12h49 en deze laatste sectie voelde ik me erg sterk, kon goed blijven lopen en weinig gewandeld. De sectie tussen Bridge of Orchy en Glencoe had ik het echter zwaar. De benen gaven geen problemen maar ik was gewoon leeg van energie en kreeg ontzettend veel slaap. Visioenen van een lekker bed. Tijdens dit stuk kwam ik tot de conclusie dat een kop zwarte koffie me goed zou doen. Ik ben geen koffiedrinker en kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst dit gedronken heb, maar nu hield het vooruitzicht op een shot cafeïne me op de been. In Glencoe aangekomen, volgens mijn supportcrew lijkbleek. Een grote sanitaire stop gemaakt, zat me ook al een tijdje dwars. Koffie gedronken, droge shirts aan, droge sokken en dit was dus mijn langste stop. Vanaf hier mocht ik ook met mijn supportrunner de laatste 2 secties (ongeveer 40 km) tot Fort William lopen. Dus na wat opgeknapt te zijn, op pad gegaan met mijn supportrunner. De kracht kwam weer terug en ik voelde me weer goed. De dip was gelukkig voorbij. Nu kwam ik dus weer de Devil’s Staircase tegen op mijn pad maar was er op voorbereid en wist dat de afdaling goed te doen was. Dit was ook zo. Zonder al te veel noemenswaardigheden Kinlochleven bereikt, weer op de weegschaal, voor de derde keer, en gewicht bleef erg goed. Weinig gewichtsverlies dus eten en drinken ging goed. De laatste sectie van Kinlochleven naar Ft William is net iets meer dan een halve marathon maar begint met een erg lange stenige klim waar lopen weer gedwongen wandelen werd. De stukken hierna waren afwisselend stukje omhoog/stukje omlaag, soort achtbaan idee. Erg rotsachtig, stenig dus lastig om te lopen. Continu wisselen van tempo, best wel zwaar. Volgens mij zat er nog een (kleine) kans in om binnen de 22 uur te finishen en ik probeerde deze laatste sectie dus zo goed mogelijk te blijven lopen. Diverse lopers ingehaald. De laatste 5 km gingen door het bos bijna continu afdalend. Hier lukte het me om nog meer lopers in te halen, ook enkele die even daarvoor ons hadden ingehaald en dus denk ik iets te vroeg hadden gepiekt. Mijn laatste 5 km liep ik binnen een half uur, terwijl ik de 5 km daarvoor in 45 minuten had gelopen. Toen kwam de asfaltweg Fort William in, waar ik nog sneller ging en finishte in 22h1 minuut 48. Net niet dus. Wel heel blij met het resultaat omdat ik voor de start hoopte op een tijd binnen de 24u.

De volgende dag, zondag, was de prijsuitreiking en dit vind ik een heel sterk punt van deze race. Alle finishers worden persoonlijk naar voren geroepen en krijgen dan hun kristallen gegraveerde Goblet. Er is niet alleen aandacht voor de winnaars maar voor iedere finisher. De winnaar, Paul Giblin, heeft trouwens een ongelooflijk snelle tijd neergezet (15u07) en het parcours record verbroken. Zowel het record van het oude parcours als van het nieuwe. De winnaar was ook degene die de Goblet uitreikte aan de laatste finisher. Dit is een race die ik zeer aan kan raden en waar ik ook zeker nog eens aan deel hoop te nemen.

Foto’s van de race, mijn supportrunner die zich klaarmaakt voor zijn loop en van de prijsuitreiking: http://www.mijnalbum.nl/Album=VR3E3THK#ZMH4EXRX

Peter de Krijger
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Een activiteit van ons is de Peace Run, voorheen de World Harmony Run. De bedoeling is dat je de vrede bij je innerlijke zelf zoekt. En dat je het zo overbrengt aan anderen. Er wordt gelopen in estafettevorm met een fakkel. Het lopen met de fakkel geeft extra energie. Zeker als je bedenkt wie de fakkel heeft gedragen. Om de 2 jaar gaat een team gedurende 8 maanden alle landen van Europa rond. In 2010, 2012, 2014.

Verleden jaar was er een ontmoeting in het Deense Hjørring. Daar is een loopgroep van al gauw 300 lopers. Zo’n 80 lopers hebben toen met ons meegelopen. Daar zijn warme contacten gelegd. Hjørring ligt in het uiterste noorden van Jutland, het Deense vasteland, en is dunbevolkt. Er is een mooie omgeving om doorheen te rennen.

De loopgroep organiseert op vrijdag 21 juni een hele mooie nachtloop van 50km. Van de Westkust met de zonsondergang naar de Oostkust met de zonsopgang boven het Kattegat, zo heet de zee daar nou eenmaal. Het is geen wedstrijd, maar een loop bedoeld voor de sociale contacten. Je loopt in je eigen tempo en je komt vanzelf in een groepje uit. Je kan de 50km in zijn geheel lopen, maar het kan ook in duovorm, waarbij je 25km loopt en 25 km fietst. Organisator Kent Jørgensen liep de route 2 jaar geleden in zijn eentje als test. Verleden jaar kwamen er gelijk 400 aanmeldingen. Dit jaar zelfs 800 binnen 24 uur na het openen van de inschrijving, waardoor het gelijk al is volgeboekt. Het is de wens van de organisatie dat er Peace Runners meedoen en daarom is er een plek voor ons gereserveerd. Helaas had onze Deense coördinator uitgerekend dit weekend een bruiloft, waardoor er maar 1 persoon over blijft om te gaan. Ik dus.

Ik arriveer vrijdagmiddag in Hjørring en Kent brengt me naar zijn woning. Een uur later gaan we gelijk per squad naar de zee. Gelukkig trekt de bewolking weg en zelfs de maan laat zich tonen. Kent toont trots een digitale klok die aftelt tot de zonsopgang, 4:16 uur. Wij starten met zonsondergang, wat zij hebben bepaald op 22.22 uur en 22 secondetjes. Eerst zijn we daar met weinig mensen, maar als de bussen om 21 uur zijn gearriveerd is het hutje mutje.

Net voor de start word ik door Peter, een loper van loopgroep Hjørring, geleid naar een speciale plek, waar we met een 6- tal lopers staan. Op het teken van Kent rennen we over het strand met de brandende fakkel naar de start. Daar word ik op een kanon gewezen, van welke je het lont aansteekt met vuur. Oooooooops, ik kijk naar de vlam in de fakkel en ik begrijp mijn taak. Ik ga naar het kanon en op het teken van Kent steek ik het op tijd aan. Gauw opzij en ………… BANG Danish Dynamite; Het blijft schrikken.

Ik verdwijn in de meute ergens voorin en begin dus redelijk snel. Eerst 1 km over het strand en dan een stuk over bospaadjes, heel mooi stuk. Alhoewel de zon is ondergegaan is het nog goed schemerig. Dit zal de hele nacht zo blijven. We passeren een lang en hoog akkerveld. Ik houd de fakkel hoog, zodat het boven het maaiveld uitsteekt, mooi gezicht voor de lopers achter me.

De Coast 2 Coast is onderweg op veel plekken versierd met mooie lichtjes. Onderweg zijn er 12 verzorgingsposten, elk met een eigen thema. Kerst, cowboy, biologisch, religie, acrobaten, etc. De posten worden bemand door vrijwilligers van diverse sportclubs. Nachtwerk dus. Ze zijn uitvoerig ingericht met veel zoetjes, zoutjes, fruit, energiedrank, water, thee en alcohol voor de liefhebber. De lopers en fietsers hebben vaak een lichtje mee en de meesten dragen ook een lichtgevend vest. Behalve ik in mijn witte shirt en fakkel van de Peace Run.

Het is de bedoeling dat ik de fakkel af en toe aan de lopers geef, maar velen zijn in het begin voorzichtig. Wat ik kan begrijpen, want ik wil ook in het begin mijn krachten sparen. Zeker als je bedenkt, dat de meeste lopers hun eerste ultra lopen.

Na de post in Hjørring lopen we over een voetbalveld, waar de lichtmasten branden. Buiten Hjørring wijst een loper naar links (NoordOost) en hij meldt me dat de zon aan het opgaan is. Het is bijna middernacht. De maan schijnt rechts. We lopen in een bosrijke omgeving over een heuvelige weg. De biologische post is mijn favoriet. Ik drink speciaal water en neem amandelen en watermeloen. De fakkel heb ik uitgedaan omdat de post een overkapping heeft. Kan ik hem gelijk vullen met lampolie, ik heb een fles in mijn rugzak meegenomen. Een halve liter voldoet voor 6 uur. Bij de volgende post waren acrobaten bezig met een stok met aan beide zijden vuur; uiteraard groeten we elkaar, vuurbroeders. Iedere 3, 4 kilometer passeren we een dorpje vaak met een post. Verderop kan ik de fakkel aan een andere loper geven. De animo wordt ook groter naarmate Frederikshavn, het eindpunt, dichterbij komt. Maar degene die de fakkel heeft, gaat meestal juist versnellen, wat voor mij vervelend is, want nu moet ik ook harder lopen.

Op de marathonafstand staat een grote boog over de weg en een post met pannenkoeken. Met jam en honing. Lekker met uitvoerig beleg en er hoeft geen Danish Blue bij. Ik vul de fakkel bij, want je moet wel een mooie vlam naar de finish brengen. Ik geef de fakkel weer aan iemand anders en we gaan in gezwinde spoed verder. Helaas is het weer aan de oostkust slecht geworden, langdurige miezerregen. Jammer, want er is veel bewolking en we zullen de zon niet boven het Kattegat zien opgaan. We mogen blij zijn dat het zo lang onbewolkt is geweest.

Na iets meer dan 5 uur arriveer ik bij de finish; Palmestrand. Er staan veel palmbomen. (die worden in de winter naar binnen gehaald). Ik geef de fakkel nog aan enkele lopers. Bij de finish is er een uitgebreid ontbijt met veel brood, ei, kaas, vlees, jam, chocomel en sap. 3 Tafels vol etenswaren. Opgesteld in een hele grote partytent. Een hele mooie locatie aan zee. Kent en de loopgroep Hjørring hebben een mooie loop neergezet. En zeker niet te massaal.

De Coast 2 Coast is een mooie gebeurtenis. Volgend jaar is het op vrijdag 20 juni 2014. Maar wees wel alert wanneer de inschrijving opengaat. Meer info op de website: http://www.123hjemmeside.dk/coast


Nitish Zuidema
 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Bron: http://frankspencer.skynetblogs.be/archive/2013/06/25/torhout-50-km-in-4u53-49-belgische-titel-voor-veerle-op-het.html

Weeral een tijdje geleden dat ik op deze blog iets geschreven heb, tijd voor een update bijgevolg. Na mijn geslaagde marathon van Antwerpen ben ik niet op mijn lauweren blijven rusten. Integendeel, het werden zelfs erg drukke (loop)-weken.

Eventjes recapituleren in een notedop :
Op 1 mei was er de traditionele trainingsloop van 50 km met drie lussen 22 – 18 – 10 km ten huize Spencer met een twintigtal sportievelingen, een hapje en een drankje en uiteraard veel leute en plezier. Het weekend van 11 en 12 mei stond volledig in het teken van het WK 24-uurslopen te Steenbergen, waar Veerle schitterde met onze nationale ploeg en een afstand van 186 km 257 meter liep (nieuw PR). Dit resulteerde in een 149e plaats overall op het Wereldkampioenschap, 61e dame van de wereld. Straffe prestatie, al zeg ik het zelf.

Zelf liep ik tussenin een drietal korte wedstrijdje in de buurt :
- 4 mei, Heule - Tinekescross voor eigen volk, 10 km in 45’38”.
- 20 mei, Kortrijk loopt, met de collega’s van het werk, 11,3 km in 51’17”.
- 29 mei “Dwars door de Zilten” te Roeselare, out of the blue, 14 km in 1u03’17”.
Kort is nu niet meteen “mijn dada”, maar in alle drie de wedstrijden kon ik toch telkens eindigen met een gemiddelde van ruim 13 km/u.

Daarna ging de riem er wat af om te taperen voor de Nacht van West-Vlaanderen te Torhout. Veerle zou er opnieuw de 100 km voor haar rekening nemen, ik zou haar hazen (of vergezellen) tijdens de eerste 50 km. Door omstandigheden werd de Nacht voor de “ultras” nu overdag gelopen, zodat we om 9u00 aan de Mast stonden met pakweg 120 atleten (71 voor de 100 km, 47 voor de 50 km).

Veerle had een ambitieus plannetje in haar hoofd gestoken en wou starten aan 10,5 km/u. Easier said than done. De omstandigheden zaten deze keer absoluut niet mee. Al vrij snel in de wedstrijd kwam de wind opzetten en begon het hard te regenen. Op de open stukken stond de in kracht toenemende wind pal op kop en dat zorgde dat het zwaar was voor de atleten. Ongetwijfeld hebben vele lopers zich verbrand in de beginfase, gezien de vele opgevers.

Wij konden echter standhouden en liepen elk rondje van 10 km in gemiddeld 58 minuten en iets. Na 4u53’49” zat mijn haasklus erop en mocht ik rap douchen en mijn fiets opspringen om de resterende 50 km mee te fietsen. Veerle liep toen als 3e Belgische na regerend kampioene Valerie Turlot en de sterk debuterende Hilde Ottevaere. Na 70 km kwam Veerle nog steeds door onder de 7 uur. Het zat nog steeds erg goed tussen de oren : een bronzen medaille op het BK-100 was mooi meegenomen.

Bij een volgende doortocht – en een fikse stortbui – hoorde ik de speaker vertellen dat er een strijd was voor Belgisch goud tussen Veerle Beernaert en Dora Vandewatere. Hoezo, “what happened ?” Ik fietste toch eventjes terug voor een woordje uitleg. Ik vernam dat Valerie Turlot uitgestapt was en dat Hilde Ottevaere weliswaar nog voorop liep, maar niet in het bezit was van een VAL-lid nummer en bijgevolg niet aangesloten was bij de Atletiekbond (VAL). Erg sneu voor haar uiteraard, maar dit stond vooraf duidelijk aangegeven in het reglement en bij het inschrijvingsformulier moest je je VAL-nummer opgeven voor deelname aan het BK. Je kan toch moeilijk Belgisch kampioen worden als je niet aangesloten bent bij de atletiekbond. Veerle betaalt elk jaar netjes haar lidgeld bij KKS (Kortrijk Sport). Nu ja, Hilde vond het blijkbaar zelf zo erg niet hoor, haar entourage was iets meer ontgoocheld. Begrijpelijk.

Met deze info en een veilige voorsprong op Dora kon en mocht niets meer mislopen. We zouden op safe spelen, nu mochten we de motor zeker niet meer opblazen. Veerle kon zelfs nog een Russische voorbijsteken en finishen in 10u19’ en werd vijfde dame overall na de Russische winnares Antropova, de Kroatische Vrajic, de Britse Hathaway en Hilde Ottevaere. Op de koop toe verbeterde ze haar PR met ruim 25 minuten.

Na een massage mocht ze het podium om voor de huldiging en de Brabançonne. Belgisch en tevens Vlaams Kampioen 100 km, wie had dat ooit voor mogelijk gehouden? Die titel, die weliswaar enigszins in de schoot geworpen werd, neemt niemand haar nog af en staat voor eeuwig en altijd op haar palmares. Veerle heeft er trouwens zelf hard voor gelopen. Blij dat ik daar toch mijn steentje toe bijgedragen heb.

Straks volgt een verdiende relax- en rustweek in Mallorca en daarna gaan we ons klaarstomen voor onze volgende afspraak, de Zes uren van Aalter op zondag 21 juli. Als ik de deelnemerslijst er eens bijhaal wordt dit ongetwijfeld weer een plezant loopfeestje. Allen daarheen!

Philippe Lagae
(philippelagae <at> skynet.be) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]