Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
12 jul 2018
Ik loop weer!
29 jun 2018
Lavardeo Ultra Trail
25 jun 2018
STUNT100 2018
19 jun 2018
Zugspitz Ultratrail 2018
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* 30 jul 2013: Rallarsvegsloppet 81 km
* 23 jul 2013: De Barbarossa Etappenlauf
* 23 jul 2013: Zes uren lopen in de sauna van Aalter
* 10 jul 2013: Het WK Trail in Wales
* 10 jul 2013: De superronde van de 50 van Assen
* 6 jul 2013: Courir est mourir un peu
* 1 jul 2013: Haarlemmermuur
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2013
 
Enkele weken voor het BK 100 km in Torhout werden de plannen opgemaakt voor de komende zomer, met daarin – zoals gewoonlijk – enkele buitenlandse trails. Het aanbod was zeer ruim (Vélan, Trans d’Havet, Aneto,…), maar het oog viel op “La 6000D: la course des géants”, ééntje met als hoogste punt een gletsjer op 3047m hoogte (afstand 63 km en in totaal 4000 hoogtemeters). De start vond plaats in La Plagne, een gekend skigebied in de Savoie. Het leuke aan dergelijke berglopen is dat je van tevoren nooit weet hoe lang je onderweg bent. Goed doseren en bevoorraden was dus de boodschap, Het fluitje, het reddingsdeken en de windstopper behoorden logischerwijs weer tot de verplichte uitrusting. Telkens had ik de neiging om de vergelijking te maken met de trail du Vélan in Zwitserland: een zeer technische trail die gelopen werd in moeilijke weersomstandigheden (onweersbuien en sterke temperatuurschommelingen). Op basis hiervan hield ik mij een aankomsttijd van een 9-tal uren voor ogen. Onweer stond deze keer niet op het programma, wel een verwachte dagtemperatuur van 35°C. Aan de start heel wat Salomon-geweld te zien, alsook vertegenwoordigers van team Raidlight en The North Face. Toch weinig bekenden gezien onder de 1200 starters; de wereldtoppers zouden die dag in de Italiaanse Domomieten de laatste discipline van het EK Skyrunning afwerken. Maar de 6000D zou dus een strijd worden tussen de ervaren berglopers uit de streek.

Om 6u klonk het startschot en dankzij doorgedreven trainingen kon ik weinig tot geen terrein verliezen tijdens het beklimmen van de Montalbert (1350m). Enkel op de zeer steile en technische beklimmingen langs la Roche de Mio (2681m) en de Col de la Chiaupe (2492m) ging het wat moeilijker. Een helikopter van de organisatie hield ons in het oog en ik had me al eens afgevraagd hoe het moet zijn om eens IN die helikopter te vertoeven…

Na een 20-tal km liep ik in een mooie 80ste positie en schoof ik geleidelijk verder op naar voor. Voldoende doseren en tijd nemen bij de bevoorradingen wierpen hun vruchten af. De Olympische bobslee-piste mochten we ook voor onze rekening nemen in onze beklimming tot na een 4-tal uur en 31 km het hoogste punt, nl. de Télésiège de la Traversée, bereikt werd. Een adrenalinerush deed me knallen doorheen de sneeuw op de gletsjer. Hoewel het eerste deel van de afdaling zeer steil en technisch was, bleef ik atleten inhalen. Er was een sterk koersgehalte aanwezig en ik realiseerde me dat ik tot dan toe de mooiste 35 km ooit gelopen had. Ik bruiste van energie en dreef het tempo verder op tijdens de – makkelijk lijkende – afdaling richting le Chalet de Bellecôte (2281m).

Een hoorbare “knak”, gevolgd door nog drie pijnlijke stappen richting de graskant om me vervolgens te laten vallen, maakten een eind aan deze prachtervaring. Een onmiddellijke zwelling ter hoogte van de linker enkel deed me al snel beseffen dat verderlopen niet meer mogelijk was. Wat het meest pijn deed, was het moeten afgeven van mijn borstnummer 327: een bevestiging dat de wedstrijd hier afgelopen was.

Bij deze werd mijn nieuwsgierigheid hoe het moet zijn om eens IN een helikopter te vertoeven, meteen ingewilligd. De vlucht werd me gratis aangeboden door de organisatie teneinde sneller medische hulp te kunnen krijgen. RX foto’s konden een fractuur uitsluiten, en het voorschrift luidde als volgt: een steunverband, een paar krukken, ontstekingsremmers, pijnstillers en verplichte rust.

De opvang tijdens en na de wedstrijd door de organisatoren, vrijwilligers en het medisch personeel was subliem. Ook een dikke merci aan Niccolo Castellani uit Italië: hij finishte in 8u46’ en hielp me nadien met een aangename babbel ’s avonds (en het halen van pintjes) en het vervoer naar het station ‘s anderendaags, zodat ik veilig mijn trip kon verderzetten richting Lac d’Aiguebelette, waar ik mijn vakantie kon verderzetten bij vrienden. Op de volgende wedstrijd heeft hij één tegoed.

De balans achteraf luidde als volgt: 24 gewonden, waarvan één zwaar gewond (craniaal trauma). Na het horen van dit nieuws relativeer je al snel. Winnaar: Stephane Ricard uit Frankrijk. Enfin, de mooiste 35 kilometers ooit en al het bijhorende staan in het geheugen gegrift. A l’année prochaine?


Wouter Decock
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
VERSLAGEN van Juli 2013
 
de reis
09.00 uur woensdagmorgen vertrek. Van 10.00 - 10.30 uur parkeer ik mijn auto om het eerste dutje te doen. Te hectisch afgereisd waardoor er geen sprake is van echte voorbereiding. Plannen is niet mijn ding om de een of andere reden. In Duitsland wordt ik richting Lübeck gestuurd maar mijn TomTom heb ik blijkbaar niet goed ingesteld omdat je vanaf Lübeck met de ferry verder gaat. Tja zonder reservering wordt zo'n boottochtje geen succes. Dus 80 km voor Lübeck rechts om gekeerd en op naar Flensburg (een voorbeeld van niet plannen). 'Elk nadeel hep zijn voordeel' zou JC kunnen zeggen. Het voordeel ik mijdt een file van 19 km naar Flensburg omdat ik nu via binnendoorweggetjes de grens van Denemarken nader. Denemarken komt lekker rustgevend binnen. Zweden duurt veel langer dan ik had kunnen voorspellen maar laat een geweldige indruk achter. De eerste brug is super. Wat een vergezichten. Toch maar de gedachten op de weg houden. Hoe dichter Noorwegen nadert des te ruiger de natuur, des te indrukwekkender.
Na tien uur het plan gevat een paar uur te slapen zodat ik alsnog op tijd ben voor de trein naar Finse. Echter na een uur slapen in m'n Mini Cooper parkeren Noorse jongelui naast me in hun grote Cadillac. 'Jailhouse rock' van Elvis Presley schalt over de parkeerplaats. Een geweldig gezicht ondanks mijn slaperige gevoel. Een bijzondere ervaring dat deze jongeren van Elvis houden. Het is blijkbaar tijdloze muziek. Dit alles betekent tevens einde korte break.
Dan maar doorrijden gedurende de nacht. Geweldig na een paar uur wordt het alweer licht. Wat een geweldige gewaarwording. De rotswanden, imposante bossen en mooie, gekleurde Noorse huizen maken het idyllisch.

Finse
Na 17,5 uur rijden arriveer ik in Haugastol waar de trein je verder brengt naar Finse. Finse is alleen te bereiken met de trein of met de benenwagen (27 km heen en terug) of met de mountainbike. Het uiteindelijke doel is Flam waar de start is van de etappeloop. Tijdens de pracht treinreis en bij het arriveren in Finse ben ik onder de indruk van de geweldige natuur. Pracht bergen met eeuwige sneeuw, een mooi bergmeer en nog veel meer mooie natuurverschijnselen. Echter de gevoelstemperatuur is circa 4 graden, dus mijn Noorse trui komt goed van pas. Na aankomst in de Finsehytta, een pension waar menig sportieveling een wandeling van circa 8 uur maakt naar een gletsjer, besluit ik alvast een stukje los te lopen nadat ik twee uurtjes geslapen heb. Jemig wat loopt het lastig met alle oneffenheden maar tjonge wat ben ik onder de indruk van dit natuurschoon. Let op er volgt nog veel meer van dit schoon! Het is pas het begin.
Finse heeft circa 300 inwoners. Het is eigenlijk geen dorp maar een verzameling huizen welke kriskras in de natuur staan. Er is nagenoeg niets te doen maar dat maakt het ook zo geweldig. Waarom moeten we altijd wat doen? In de winter kan het tot minus 25 graden vriezen maar in combinatie met de wind kan het als circa minus 50 graden aanvoelen vertelt een medewerker van het pension. Alles voelt als onecht. Hoe kan de natuur zo mooi zijn? Foto's maken lukt niet echt omdat het miezert en nevelig is. Tja het is hier 1.222 meter hoog. Trouwens het treinstationnetje is het hoogst gelegen station op het traject Oslo-Bergen. Ik vraag aan de locals in Finse hoe ze boodschappen halen. Alleen met de trein of anders lopend of met de mountainbike. Dus 27 km heen en 27 km terug. Ik kan me er helemaal niets bij voorstellen. Je zal het closetpapier maar vergeten zijn ... Het pension is mega milieubewust en zuinig met water. Vier minuten douchen is maximaal waarvoor je dus een muntje dient te kopen. De mensen geven aan dat ze zuinig zijn met water in de bergen terwijl het bergwater hier af en toe als watervallen naar beneden dondert.
Vrijdagmorgen schijnt de zon. Toch fris vanwege de wind. Finse is een aanrader om lange wandeltochten te maken mits je bergschoenen en stokken bij je hebt. Het is niet een plek lekker te rennen buiten de Rallarsveg (fietspad) om.

Flam
Vandaag naar Flam. De startplaats welke aan een fjord ligt. De treinreis duurt circa een paar uur met een overstap in Myrdal. Onderweg is reeds een deel van het parcours van de wedstrijd te zien omdat de loop redelijk langs het spoor loopt. Echt indrukwekkend mooi is het onderweg. De bergen zijn natuurlijk kolossaal waarbij menig waterval te bewonderen is. De machinist stopt zelfs bij een waterval, ondanks dat er geen station is, zodat de passagiers de mogelijkheid krijgen foto's te maken van dit natuurverschijnsel. Intussen heb ik kennis gemaakt met een sympathieke Noorse en een Zweedse deelnemer. De Zweed is vorige jaar na de eerste etappe uitgevallen met een knie blessure. Dit jaar valt hij trouwens uit met een achillespees blessure. In Flam is het in een woord geweldig. Het plaatsje ligt dus in een fjord. Het is een komen en gaan van cruise schepen tot zeilbootjes. Last minute heb ik een appartement geboekt voor een nacht welke circa vijf meter van het water ligt. De cruise schepen zie je bijna letterlijk recht op je afkomen. Gelukkig schijnt de zon waardoor het nog prachtiger voelt. Om de benen los te lopen besluit ik een uurtje langs het fjord te lopen. Logischerwijze is het niet vlak maar dat mag de pret niet drukken. Alles nodigt uit om verder te lopen maar dat gaan we dus morgen doen. -'s Avonds haal ik het startnummer in het nabij gelegen hotel waar de overige lopers verblijven. Jan, een van de organisatoren, ontmoet ik. Wat een toffe gast. Bescheidenheid siert hem. Een toploper was hij. Een p.r. van 2.26 op de marathon. Echter MS maakt het er niet makkelijker voor hem op. Desondanks start hij morgen op de 54 km. Hij finisht in iets van 4 uur en 45 minuten maar de tweede dag ziet hij er niet meer uit. Zo stijf als een plank. Hij is gestopt met de medicijnen. Of zijn arts op de hoogte is van het feit dat hij deelneemt ...??? Toch hebben we nog redelijk gelachen. Ik heb respect voor zijn doorzettingsvermogen. Niets achter de geraniums zitten, just go on! De Noorse ultralopers zijn relaxt en lekker rustig. Toch wat een kanjers starten er morgen en overmorgen. De winnaar John Henry Strupstad heeft een p.r. van 2.29.43 op de marathon en een p.r. van 1.0.32 op de ½ marathon. In het verleden goed voor 1.56.99 op een 800 meter. De Noorman welke de meeste indruk op me maakt is Ole Kristian Heggheim. Naast zijn tatoeages vindt ik het bijzonder dat hij naast zijn hobby ultralopen tevens drummer is. Ik heb begrepen dat hij goed is voor 246 km op een 24 uur (helemaal zeker ben ik niet maar heb het volgens mij goed begrepen). Daarnaast een marathon p.r. van 2.32.35 en prima 3.000 meter van 8.32.70. Besef dat hij nog maar echt serieus een aantal jaren ultraloopt, dan lijkt hij mij in alle facetten een eigengereide topper in spé. Hij vertelde verlichting te voelen na zijn eerste ultraloop. Geweldig toch! Peter Tubaas, de Noor welke jaarlijks tevens deelneemt aan Steenbergen spreek ik nog. Toch ook een kanjer, in 2011 goed voor 225,7km op de 24 uur. Ergens las ik een verslag van een deelnemer dat aan deze loop weinig tot geen echter ultralopers deelnemen. Nou dat vat ik niet helemaal. Van horen zeggen doet er tevens iemand mee welke op een ultra-afstand (volgens mij 100 km) 12e is geworden op de WK. Het verslag welke ik dus las, kan ik me in meerdere aspecten niet in vinden. De eerste 19 km zijn meer dan heftig. Circa 800 hoogtemeters waarbij zelfs top tien lopers genoodzaakt over te gaan tot minder als hardlopen. 800 meter is in mijn perceptie voor een laaglander toch niet gering?
Nadat ik mijn startnummer heb ontvangen, ga ik met een gerust hart slapen, tenminste proberen te slapen. Toch het blijft bij een poging omdat er een feestje in het appartement is. De zanger/gitarist sprak ik al tijdens het eten van een lekkere zalm in het begin van de avond. Een prima goser. Hij speelt echt goed. O.a. Bruce Springsteen, Neil Young, Bob Dyland en zo staan er nog een aantal illustere namen op zijn cover-programma maar of je er op zit te wachten als je gaat slapen, laat maar, kan er toch niets aan veranderen.

Etappe 1 Flam-Finse
Zaterdag 10.00 uur is de start in het centrum van Flam. Na 200 meter hardlopen besef ik dat Noren er gelijk in knallen. Doe maar gek. De toppers laat maar gaan. Blijkbaar zijn de meesten een stel schapen. Vandaag wordt er in twee groepen gestart. De langzame groep welke circa 1,5 uur eerder starten. Vervolgens de rest. Na de start haal ik er al vlot een aantal in, inclusief een aantal mannen met een ontbloot bovenlichaam. Het is een prima weertje, iets van 20 graden. Gisteren was het aanzienlijk koeler. Toch blijft de temperatuur lastig omdat we in een dal starten en relatief hoog (1.222 meter) finishen. De eerste kleine tien kilometer verlopen op asfalt langs het spoorlijntje tussen bergen en dalen door. Vervolgens rechtsaf een fietspad op maar een echt fietspad is het niet naar Nederlandse begrippen. Het is een pad met van alles en nog wat zoals zand, steentjes, stenen, gaten en oneffenheden waardoor menig fietser een lekke band heeft. Het verhaal welke ik las doet anders geloven maar ik kan een ieder verzekeren, lekker relaxt fietsen met het gezinnetje kan je echt vergeten. Het is eerder lek fietsen waarbij een mountainbike een vereiste is. De hele wedstrijd volgt trouwens de gehele fietsroute van Flam naar Haugastol. Echter geen fietser start in Flam omdat het klimmen te heftig is. De loop is echt machtig en prachtig. In het begin dus bergen en dalen welke begroeid zijn met bomen, struiken en ander groen. Daarnaast loop je langs een sterk stromende rivier. Het bergwater valt op vele plekken klaterend naar beneden. Vandaag boffen we echt omdat we volop zon hebben. Trouwens morgen ook. Mijn fototoestel maakt, bij hoge uitzondering, overuren. Na 18 km ben ik genoodzaakt te wandelen tot 19 km. Echt wat een haarspeldbochten en wat een stijgingspercentage. Op het 19 km punt is de enige plek waar je je spullen neer kan leggen. Het is n.l. een min of meer selfsupporting race wat een betrekkelijk begrip is omdat het bergwater mede support verleend. Dit bergwater is na tien kilometer (buiten bewoonde wereld) te drinken. Echter wat ik achteraf verneem van een medeloper dat je dit alleen moet doen bij grotere beekjes. Ik doe het overal. Wat blijkt bij de kleinere stromingen is de kans reëler dat er een schaap zijn of haar behoefte in heeft gedaan. Geweldig! (maar niet echt). Tja de parasiet in mijn darmen waar ik afscheid mee aan het nemen ben in samenspraak met een natuurgeneeskundige wordt wellicht onbewust gevoed. Reden van darmonderzoek is vanwege klachten en vanwege preventie (zit toch min of meer in de familie). Iedereen die de wedstrijd eerder gelopen heeft, had al vooraf gezegd 'heb je de eerste twintig kilometer gelopen, dan is het meeste afzien achter de rug'. Dit klopt maar mijn benen voelen absoluut niet meer fris. Niet aandenken maar verder gaan met het volop genieten van de omgeving en opletten dat je niet op je snufferd gaat. De hele race heb ik genoten van de bergen met de eeuwige sneeuw, de taflloze bergmeertjes met kristal helder water, de flora en fauna. Eigenlijk is het niet te omschrijven maar dien je het zelf te ervaren.
Na 35 kilometer ga ik er serieus een aantal inhalen. In een kort Engels gesprek met een Noorse loper zegt hij 'ik ben moe' waarop ik vraag 'waarom?' waarop hij me vreemd aankijkt waarna ik begin te glimlachen. Probeer niet aan vermoeidheid te denken. Dit ligt voor me anders wat betreft mijn verbrande hoofd. Geen pet helaas. Deze heb je echt nodig bij een fel schijnende zon in de bergen omdat deze indringender is dan op het vlakke. Gelukkig is er de sneeuw maar dom als ik ben, wil ik van mijn hoofd een sneeuwkop maken. Veels te koud dus. Daarnaast is het ook niet gezond zo snel af te koelen. We mogen zelfs nog door een stukje sneeuw lopen terwijl het inmiddels boven de twintig graden is. Geweldig toch! De laatste 1,5 à 2 uur is het volop dalen. Tien kilometer voor het eindpunt staat een flesje cola klaar. Normaliter heb ik niets met cola en suiker maar neem het toch omdat de sportdrank me symbolisch de neus uitkomt. Een kilometer verderop bereiken we het hoogste punt (1.300 meter). Toch jammer dat we na 54 km stoppen en niet non stop 81 km lopen. Jan wil graag non stop maar zijn mede organisator niet omdat hij van socializing houdt in de avond. Finse is een wederzien. Mijn tip mocht ooit iemand deze wedstrijd lopen, niet na de tweede dag in Finse overnachten of je moet van wandelen houden. Je kan er dus pracht wandelingen maken en lekker relaxen. Twee dagen Finse is voor mij teveel omdat ik meer van Noorwegen wil zien. Derhalve cancel ik mijn reservering in de Finsehytta wat totaal geen probleem is voor het pension. Echt wat zijn ze begripvol. Niets geen annuleringskosten. Het is goed zo. '-s Avonds socializing. Ik kom met een Noorse dame te spreken welke dezelfde ultra-loop in Engeland heeft gelopen als ik in Engeland. Een wezenlijk verschil, zij liep aan de goede kant van het kanaal terwijl ik linksaf liep, liep de rest rechtsaf ... De avond is gezellig. De winnaar, John Henry Strupstad (3.55) ontvangt een shirt als koploper zoals in de Tour de France. Deze keer geen gele maar een zwarte. Trouwens John Henry heeft zo snel gelopen dat de organisatie te laat was met zijn spullen bij het 19 km punt. Noorse dame bedankt voor het vertalen in het Engels.

Etappe 2 Flam-Haugastol
Zondagochtend 10.30 uur staat de 27 km gepland maar de eerste groep start reeds om 08.00 uur en de tweede om 09.30 uur zodat een ieder tijdig finisht. Het geeft me een kick redelijk wat lopers om 09.30 uur te zien vertrekken welke gisteren, zeker in het begin, te hard van stapel liepen. De spierpijn is symbolisch in hun gezicht af te lezen. Zelf voel ik weinig tot geen pijntjes maar dat kan ook niet als het niet al te hard gaat. Ja echt bij de start houdt ik vandaag al redelijk wat lopers achter me. Een kleine 30 procent van het deelnemersveld finisht achter me maar desalniettemin ook 70 procent voor me. Een illusie op een goede klassering had ik trouwens vooraf ook niet. Het belangRIJKste is genieten van Noorwegen en dat is meer dan gelukt tot nu toe! De 27 km is helaas als een flits voorbij. Het laat niet dezelfde indrukken achter t.o.v. etappe 1 maar toch zeker uniek om mee te maken. Het is over het algemeen licht dalend vandaag. Ongeveer 200-400 meter dalen. De winnaar loopt vandaag 1 uur en 37 minuten. Na afloop is het mogelijk een ''douche'' te nemen in het meer bij de finish. Echt het water is maar maximaal 15 graden. Brrr. Na afloop de ceremonie afgewacht. Vervolgens een ieder bedankt en zet mijn reis voort richting Bergen.

Bergen
Bergen is meer dan de moeite waard. Zeker in het oude centrum met zijn specifieke pakhuizen en unieke huizen. Lekker een zalm gegeten op de vismarkt waarbij ik een Australiër spreek. Hij bezoekt Bergen omdat hier de meeste regen valt gedurende het jaar. Nu denk je vast 'wat een malloot' maar hij woont in de woestijn in Australië. Alleen hij kijkt niet vrolijk (ik wel) omdat de zon volop schijnt in Bergen. Hij zoekt dus echt de regen op. Na een ½ dag wandelen door het centrum en het bezoeken van een burcht en een museum zet ik mijn reis voort naar de kust. Het dorpje ligt aan het uiterst puntje. De weg er naar toe is spectaculair. De natuur verandert. Deze lijkt op de Finse natuur. Daarnaast worden de wegen steeds smaller. Op een verhoogde brug besef ik me, je zal hier toch maar een tegenligger tegenkomen... Het dorpje ligt prachtig maar kan er nergens slapen. Nog een nacht in de auto, niet aan mij besteed, dan maar richting Odda, een plaats in een fjord achter Bergen. Het prettige aan niet plannen is dat je overal flexibel kan zijn. De rit van Bergen naar Odda is geweldig. Wederom de besneeuwde bergen, vergezichten maar ook de tunnels maken het een feest te rijden. De ferries onderbreken de reis meer dan prettig. Lekker op een boot van je afkijken naar wat je te wachten staat.

Sundal
Kort voor Odda beslis ik spontaan te stoppen in Sundal bij een guesthouse. Achteraf een prima keuze omdat ik stop nabij een natuurpark waar de drie na hoogste gletsjer van Noorwegen ligt. Sorry namen onthouden van parken e.d. is niet aan mij besteed. De gletsjer heeft als naam Foigefonna. Sundal is een mooie start voor 33 km hardlopen en twee uur wandelen in het natuurpark richting de gletsjer. Het klimmen en dalen wordt lekker getraind. De gletsjer heeft een omtrek van 200 km2 met als hoogtepunt circa 1.700 meter. Twee jonge knapen haal ik op de terugweg in. Zij hebben op de gletsjer geskied. Ervaren gasten zo te zien. Bij het hardlopen fotografeer ik een imposante waterval. Toch zijn de beelden in mijn geheugen net zo belangrijk als op de foto. De heuveltraining wil ik morgen ergens tussen Odda en Geiloo bij Dyranu (1.250 meter) voort zetten. Een prima punt lijkt me. Echter plannen is niet aan mij besteed, dit gaat het niet worden. Op dit moment denk ik voor het eerst bewust aan die loop in Griekenland. Vooral denk ik aan de leermomenten (=fouten) uit het verleden. De eerste keer veel te weinig getraind. De tweede keer heb ik me laten overvallen door het begrip vermoeidheid na het overwinnen van de Sangaspas maar wie is er niet moe na deze berg na ongeveer 165 km? Just go on! Dus niet proberen te denken aan vermoeidheid. De derde keer ging het op twee aspecten faliekant mis. Ten eerste ik dacht vooraf dat ik sowieso de Sangaspas zou halen. Deze gedachte is gebaseerd op de deelname er voor. Dit is dus een domme gedachte. Ten tweede veel te veel weekkilometers gemaakt van 200 km en meer per week en dan regelmatig in combinatie met te vaak heuveltraining. De week Noorwegen heb ik 245 km gelopen (54 km - 27 km - 33 km - 13 km - 48 km - 40 km - 30 km). Dit is eenmalig. Wellicht nog een keer in augustus iets van 200 km per week. 200 km en verder is volgens mij alleen voor vedettes als een Jan-Albert geschikt. Heuveltraining is even ook niet aan me besteed. Teveel lijkt met niet goed, te weinig natuurlijk ook niet. Of al mijn afwegingen correct zijn, blijkt in de toekomst. De weg er naar toe is in ieder geval nauwelijks te overtreffen.

Geilo
In Geilo (wat een plaatsnaam) is mijn slotbestemming voordat ik via Oslo afreis naar Nederland. Geilo is een echt wintersportgebied maar tevens een sportieve omgeving gedurende de zomer. Vandaag eerst een rondje om een meer waar ik de weg kwijtraak maar een lieftallig dame wijst me de weg. Soms sta ik tot de enkels in iets van een moerasachtige ondergrond. Achteraf lees ik op een bord dat mensen worden gewaarschuwd niet te dicht langs het meer te lopen. Volgens de VVV is de ronde zogenaamd vlak, echt niet!
De dag er op loop ik een fietsroute van 48 km naar Tuva. Vet afzien omdat het 24 km heen en terug is waarbij het eerste deel uit circa 20 km klimmen bestaat. Het is ook de reden dat ik maar drie fietsers tegenkom (1 haal ik er zelfs in, niet dat ik hard ga maar zij gaat nog zachter op haar fiets). Echter het landschap is wederom prachtig. Huisjes met gras als dakpannen, onderweg loop je door bossen, langs boerderijen, schapen, door rotsachtige gebieden, langs meertjes, langs hutten, echt het kan niet op. Een aantal auto's halen me in op weg naar Tuva. Echt ik heb geen flauw idee of het een groot of een kleine plaats is. Nou surprise, surprise, er staat een huis waar je een bakkie kan drinken en een happie kan eten waarna je vervolgens verdere kan wandelen. Geen plaats maar een enkel huis. Het ziet er uitdagend uit maar laat het voor wat het is. Op de terugweg verloopt alles vlotter (circa dertig minuten) waarbij ik tevens het punt passeer waar ik een pracht regenboog in de ochtend zag.

Vervolgens jammer genoeg terugtocht naar Nederland.

Tips
Ben je van plan ooit deel te nemen aan de Rallarsvegsloppet een aantal tips:
1) schrijf je reeds in het eerste kwartaal in omdat de race snel is volgeboekt (ik mocht bij hoge uitzondering meedoen als nr. 101, Jan bedankt);
2) ga met het eigen vervoer;
3) blijf langer in Noorwegen dan alleen de dagen van de loop;
4) neem bergschoenen en stokken mee zodat je 'normaal' kan wandelen;
5) neem niet alleen winterkleding mee...;
6) neem een landkaart mee;
7) overnacht na etappe 2 niet in Finse omdat je afhankelijk bent van de trein welke maar een paar keer per dag rijdt;
8) wees flexibel;
9) EN GENIET!
10) mag je zelf invullen (je hoeft natuurlijk niet te gaan, haha)

Na thuiskomst staat er een 40 km training spontaan gepland. Lekker rennen in het onweer en ervaren hoe het is na een vermoeide reis sportief bezig te zijn. Vervolgens de dag er na 30 km 'uit'lopen om vervolgens -'s avond in de bank moe maar voldaan te ploffen.

Toch al met al een unieke week waarbij Noorwegen sowieso voor herhaling vatbaar is.

Groeten,

Henk Harenberg


NB. Voor info over deze loop zie de website van de organisatie http://www.ringsport.no/rallarvegslopet 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Bron: http://jannetlooptlang.blogspot.nl/2013/07/15-7-tm-19-7-2013-barbarossa.html

De Kyffhäuser speelt een belangrijke rol in de Duitse traditionele mythologie. Hier zou de rustplaats zijn van keizer Frederik Barbarossa, die op 10 juni 1190 verdronk in de Selef nabij de stad Silifke tijdens de Derde Kruistocht. Volgens de legende zou Barbarossa niet dood zijn, maar zittend aan een stenen tafel slapen in een verborgen kamer onder de heuvels. Zijn baard zou door de eeuwen heen zo lang geworden zijn dat hij door de tafel is gegroeid. Barbarossa zou wachten op het moment dat zijn vaderland in de grootst denkbare nood verkeert, waarop hij zal verschijnen om het te redden. De raven die om de heuvels cirkelen zouden een aanwijzing zijn voor zijn aanwezigheid.
Het lange afstandswandelpad Barbarossaweg is naar deze Frederik Barbarossa vernoemd, het doet de plaatsen aan die Barbarossa tijdens zijn leven heeft bezocht. De weg loopt van Korbach naar het Kyffhäusergebergte. Het zou logisch zijn als de Barbarossa Etappenlauf deze weg ook zou volgen maar tijdens de briefing die we voor de start krijgen wordt ons verteld dat we die weg dus niet gaan volgen. Wij volgen de historische route en die is niet meer gemarkeerd. We zullen geheel afhankelijk zijn van GPS dus als je dat niet hebt heb je pech en kun je niet meedoen.
Onze route zal voor 40% geasfalteerd zijn, 40% bospaden bevatten en 20% trail. De trails worden nog eens nader uitgelegd: dat zijn dus de paden die er niet zijn en waar je heel blij mag zijn als er iemand voor je loopt zodat die een weg voor je baant door de struiken. En dat zal niets te veel gezegd zijn. De afstanden die we gaan lopen zullen achteraf gezien geen enkele dag kloppen, elke dag lopen we teveel. Omdat iedereen elke dag 2 tot 4 km meer meet zal ik mijn eigen gemeten afstand bij de gelopen dagen vermelden.


Maandag 15-7: Korbach-Bad Wildungen, 51 km, 1300 hm

Het begint goed, iedereen moet even zoeken naar de juiste route maar dan kunnen we gaan lopen. Maar al na een km of 15 zie ik voor me een paar mensen rechtsaf het veld inlopen terwijl mijn Garmin aangeeft dat ik rechtdoor moet. Dat is vreemd. Wat nu? Ik kijk achterom en zie iemand achter me lopen, waag de gok en sla dus ook rechtsaf in de verwachting dat ik zo ook goed ga en mocht dat niet zo zijn kan ik de persoon achter me opwachten. Helaas kan ik de personen voor me niet meer zien door de vele bochten en mijn Garmin zegt alleen maar dat ik fout zit. Dit is het begin van een dag vol zoekerij, omlopen en wachten op iemand die de goede route weet. Heel frustrerend want ik voel me beresterk en wil doorlopen maar kan dat dus niet. Gelukkig kan ik wel steeds met anderen meelopen tot ik weer op de goede route zit maar mijn eigen tempo lopen gaat zo niet. Kilometers lang wandel ik met 2 mannen mee waarvan eentje de route weet en de ander, net als ik, niet. Hij vertelt me dat er twee routes in omloop zijn. De organisatie blijkt vlak voor deze dag de route veranderd te hebben en heeft ons daarvan niet op de hoogte gesteld zodat de helft van de deelnemers vandaag in de problemen komt. Ik ben één van die gelukkigen. Omdat deze twee mannen niet echt lekker doorlopen ga ik versnellen zodra ik iemand voor ons zie lopen en sluit daarbij aan. Maar steeds als ik mijn eigen route wil volgen wordt ik teruggefloten omdat ik weer de verkeerde kant op blijk te gaan. Heel frustrerend. Ik wil gewoon lopen! Niet afhankelijk zijn van een stukje techniek en ook niet van anderen en dus besluit ik om toch mijn eigen route te gaan volgen, ongeacht of het nu wel of niet de goede is. Mijn route leidt per slot van rekening ook naar het eindpunt. En dus loop ik moederziel alleen maar wel in mijn eigen tempo, baan me een weg door de struiken, negeer de boer die me naar de weg verwijst waar ik volgens hem veel beter kan lopen, wacht 10 minuten bij de bakkerij op mijn beurt voor ik een gesponsorde koek krijg en kan echt niet meer van de omgeving genieten.

Wanneer ik bij de laatste verzorgingspost aankom (die gelukkig dus wel op mijn route ligt) wordt me verteld dat ik nog maar 9 km hoef. Maar mijn Garmin geeft aan dat ik er nog 15 moet en dan 60 km gelopen zal hebben. Terwijl vandaag de afstand maar 51 km zou moeten zijn. En dus ga ik vanaf hier het fietspad volgen, regelrecht naar onze eindbestemming. Bekijk het maar met je route! In Bad Wildungen aangekomen zie ik al snel het hotel waar we vannacht overnachten en dan heb ik er 55 km en een hoop frustraties opzitten.
Volgens Michael (de organisator) kloppen de routes van de andere dagen wel en zal ik verder geen problemen meer ondervinden. Gelukkig krijgt hij gelijk en kan ik de andere dagen de goede routes lopen.
Vandaag liep ik dus 55 km, deed daar 6.56.58 over en werd er nog niet eens de laatste mee. Moe werd ik er ook niet van dus dat is dan weer positief.

Dinsdag 16-7-2013: Bad Wildungen-Rotenburg, 68 km, 1480 hm

Om 6 uur start de eerste groep al voor onze 68 km lange etappe, de tweede, snellere groep zal een uur later vertrekken. De temperatuur zal vandaag op gaan lopen tot bijna 30 graden dus vroeg starten is geen overbodige luxe.
De benen voelen goed en ik loop vanaf het begin voorin de groep. Houd voor de zekerheid twee mannen voor me omdat ik niet zeker weet of mijn route echt wel de goede is. Maar dat gaat allemaal goed en ik sluit me bij de mannen aan. Eentje laat zich terugvallen en ik ga verder met de ander, Jürgen. En dat loopt erg prettig, de hele dag blijven we in elkaars buurt en kunnen zo samen de juiste route zoeken. Dat is soms best lastig als er meerdere paden zijn waaruit je moet kiezen. En als de route een richting aangeeft waar we geen pad zien zoeken we het samen uit. Dat gebeurt na een km of 50 wanneer we voor een dichtbegroeid stuk staan en we erachter komen dat dit dus een trail moet zijn waar Michael ons al voor gewaarschuwd had. Brandnetels, bramen en ander prikkend natuurgeweld, steil omhoog. De vliegen zwermen om ons heen en de muggen liften mee op onze benen, zich ondertussen volzuigend met ons bloed. Al mopperend klauteren we over boomstronken, trekken onze benen los van de bramen en vervloeken de brandnetels die tot aan onze kin rijken. Hier raken we elkaar kwijt. Jürgen neemt net een iets andere route dan ik en we zien elkaar niet meer. Wanneer ik eindelijk na 2 km ploeteren uit de struiken te voorschijn kom zie ik hem nog net verderop een bocht omgaan. Jammer genoeg kan ik hem niet meer inhalen.

Na 65 km lopen ben ik weer even het paadje kwijt. Garmin zegt dat ik linksaf moet maar daar zie ik alleen maar een steile helling, begroeid met mos en kleine boompjes op een bedje van losse bladeren….juist, dat is dus de route. Deze helling heeft een stijgingspercentage van 35% en dat valt niet mee als je er al een dag lopen op hebt zitten. Boven aangekomen is er nog een geweldig mooie trail waar ik over heen mag (lees: er is geen pad maar alleen jungle waar een kapmes wel handig geweest zou zijn). Daarna kom ik toch weer op een weg uit en ben er dan ook, aan de finish en aan het einde van mijn Latijn, met benen die volledig opengehaald zijn en vol met brandnetel- en muggenbulten zitten. Het biertje wat ik aangeboden krijg maakt veel goed en na 5 minuten ben ik weer het vrouwtje.
De Garmin geeft 69 km aan en daar deed ik 8.48.37 over. Dat lijkt heel langzaam maar ik eindig hiermee in de eerste helft van het veld, beter dan gisteren. Overigens zie ik de hele week geen uitslagen maar heb ik die pas bekeken toen ik thuis was. Wel zo relaxed.

Woensdag 17-7-2013: Rotenburg-Eschwege, 59 km, 1000 hm

Mijn benen hebben het zwaar te verduren gehad gisteren en laten dat duidelijk weten. De bovenbenen zijn behoorlijk stijf. Dus start ik heel rustig en loop kilometers lang op 100 meter achter een groepje van drie. Best handig want zo kunnen zij de weg zoeken en kan ik er achteraan hobbelen. Dat spaart weer energie want nu hoef ik zelf niet naar de weg te zoeken. Maar helaas lopen ze verkeerd en als ik ze teruggeroepen heb lopen we dus samen. En dat blijven we dan ook bijna de hele dag doen. Anke, Raimund en Heinz zijn gezellige medelopers en met z’n vieren is het zoeken naar de weg niet moeilijk. Vier zien meer dan één. En met z’n vieren door de brandnetels lijkt ook minder erg. Van Heinz krijg ik vele tips over wedstrijden die ik toch vooral eens moet doen maar ook die ik echt niet moet doen. Altijd handig om te weten.
In de loop van de dag gaan mijn benen wel beter voelen maar echt heel lekker loop ik niet. Omdat me vertelt wordt dat noten goed zijn voor lopers neem ik daar een hand vol van mee. Hierna loop ik niet beter maar dat ligt niet aan de noten. De verzorging bij een boer was helemaal perfect. De hele familie helpt mee en we worden schandalig verwend met allerlei lekkere dingen. Cola, water, koffie, appel, sinaasappel, watermeloen, banaan, tomaat, komkommer, worst, kaas en verschillende zelfgebakken Kuchen staan voor ons klaar. Zelfs de hond heeft zijn drinkbak afgestaan zodat wij ons kunnen verfrissen met de inhoud (ik ga er maar van uit dat het schoon water is geweest).

Het groepje gaat er al snel vandoor want ze willen de laatste 10 km sneller gaan lopen. Daar heb ik helemaal geen zin in en ik laat ze gaan, moet ook eerst netjes mijn appelkoek opeten want het zou onbeleefd zijn om dat niet te doen. Het laatste stuk gaat ook nog eens door de velden in de brandende zon en het is 32 graden dus ik neem mijn tijd.
De Garmin klokt vandaag 2 km meer dan ons beloofd was en na 61 km in 7.22.45 ben ik pas klaar. De benen voelen nu wel een stuk beter dan bij de start dus dat is mooi. Morgen staat de koningsetappe op het programma, 79 km, en daar heb ik toch echt wel een beetje goede benen voor nodig.

Donderdag 18-7-2013: Eschwege-Sondershausen, 79 km, 1040 hm

Vandaag de koningsetappe en die mogen we bij een temperatuur van maar liefst 36 graden lopen. Ook weinig schaduw vandaag dus dat wordt afzien. Het parcours ziet er niet zo heel moeilijk uit, eerst een berg, dan een heel stuk vlak en op het einde nog een berg. Eitje, of toch niet?
De eerste berg gaat als een zonnetje, de benen werken goed mee en het is nog niet zo heel warm want we zijn al om 5 uur gestart. Daarna een stuk vlak met wel wat glooiingen maar heel goed te doen en ik kom helemaal in een vrolijke stemming. Eindelijk eens een fatsoenlijke loopdag. Zelfs mijn valpartij na 30 km kan me niet van m’n stuk brengen. Ik kom een stuk bos uit, wordt verblind door de zon en ga gestrekt, plat op mijn buik. Gelukkig geen schade, alleen vieze kleding.

De volgende verzorgingspost zal in het volgende dorp op kilometerpunt 36 zijn dus daar kan ik me wel even schoon spoelen. Maar die post komt niet en ik ben al bijna het hele dorp door en begin te twijfelen of ik nog wel goed loop? Straks mis ik hem. Wat nu? Doorlopen of terug? Ik waag het erop en loop door. Indien nodig zal ik dan wel een supermarkt aandoen voor drinken. Maar eindelijk, 4 km te laat, is daar toch de verzorging. De rest van de dag gaat het net zo, alle verzorgingspunten staan 4 km te ver en de etappe zelf zal ook 4 km te ver zijn. Maar nu weet ik het en kan er makkelijker mee omgaan. Lekker doorlopen dus want als het vandaag zo blijft gaan gaat het een makkie worden. Niet dus want wat ik niet wist is dat we na 55 km gedurende 3 km over een oude spoorbaan mogen met van die heerlijke vervelende grote stenen. Zelfs dat zou nog niet zo heel erg zijn geweest maar de spoorbaan is volledig begroeid met….juist ja, brandnetels en bramen en ik kan helemaal niet zien waar ik mijn voeten neer moet zetten. En dus zak ik een paar keer door de grond omdat er ineens een gat van 30 cm zit. Mijn benen liggen voor de zoveelste keer deze week weer open en ik ben het echt meer dan spuugzat. Dit heeft helemaal niets meer met lopen te maken. Van onze groep is er ook maar één persoon die dit leuk vindt en dat is de sadist die het parcours heeft uitgezet. Iedereen moppert er ’s avonds over.

Na dit stuk is het ook gedaan met mijn zonnige humeurtje en het lekkere lopen. Ik kom niet meer op gang en zwoeg de resterende kilometers uit. De zeer steile trap net voor de finish kan me ook niet meer bekoren. Het ding is zo gammel dat de leuning afbreekt wanneer ik daar steun zoek. Heel voorzichtig daal ik af, ik heb geen zin om hier naar beneden te donderen en haast heb ik ook niet.
Vandaag hebben we 83 km gelopen i.p.v. de beloofde 79 km. Ik deed er 10.16.35 over.
Na die 83 km krijg ik de sleutel van onze kamer. De mevrouw van de jeugdherberg zegt me dat ik kamer 22 heb en dat die aan die (ze wijst naar links) kant van het gebouw ligt. Ik mag met mijn zware tas 4 trappen oplopen en vind al gauw nummer 22. Maar de sleutel past niet! Nou ben ik best een beetje moe, doen mijn bekraste benen pijn en val ik bijna flauw door de geur van mijn eigen stinkende kleding maar ik dacht dat ik nog wel kon tellen. Kamer 22 zou dus volgens mij tussen nummer 21 en 23 moeten liggen en dat doet ie ook dus ik snap er geen bal meer van. Het huilen staat me nader dan het lachen. En dus kan ik weer 4 trappen naar beneden. Dezelfde mevrouw zegt dat ze zo met me mee zal lopen maar daar moet ik nog 10 minuten op wachten. Daarna gaan we weer omhoog, 6 trappen en naar de rechterkant van het gebouw. Ik zie kamernummer 42, 43, 52, 53, 54 en….dan is daar 22! Natuurlijk! Dat ik daar nou zelf niet ben opgekomen dat 22 naast 54 ligt! Duitse logica? Mijn kamergenotes hebben dezelfde ervaring dus gelukkig ligt het niet aan mij.

Na een heerlijke douche, 1 liter bier, een halve liter cola, een halve liter water, een mueslireep en een Snickers word ik liggend op mijn bed, weer een beetje mens. De 4e etappe is binnen, de benen voelen goed dus die 5e etappe gaat ook wel lukken. Katintbakkie.
’s Avonds wordt ons verteld dat de afstand van deze dag verder was dan 79 km. Dat wisten we allemaal wel al want iedereen heeft 83 km op de teller staan. Officieel wordt de afstand tot 81 km bijgesteld.

Vrijdag 19-7-2013: Sondershausen-Nordhausen, 67 km, 950 hm

Vanmorgen heb ik alleen spierpijn in mijn armen, van de valpartij van gisteren. De tas sleep ik weer 6 trappen naar beneden en dan mogen we weer lopen. En dat gaat voor geen meter! Het hoogteprofiel zag er weer simpel uit met eerst een vlak stuk, dan 2 bergen en dan weer vlak. Maar het eerste vlakke stuk is helemaal niet vlak maar zeer glooiend. En ik heb ook nog eens last van de benauwde warmte, vind het veel warmer dan gisteren. Dit gaat dus een ploeterdag worden.
Voor vandaag staat er 67 km op het programma maar gezien de ervaringen van afgelopen dagen ga ik voor de zekerheid uit van 70 km, dan kan het alleen maar meevallen. Pas na 15 km begin ik me wat beter te voelen en ga ik ook mensen inhalen. Ik ben dus blijkbaar niet de enige die het zwaar heeft. De eerste berg omhoog gaat best redelijk en dat we in de afdaling weer eens dwars door een kilometer lange strook brandnetels mogen verbaast me al niet meer.
De tweede berg is veel zwaarder maar bovenop wacht Barbarossa. Helaas zie ik hem daar niet en ook geen raven. Hij zal dan niet thuis zijn? Wat mij betreft had hier de eindstreep mogen liggen want hierna kak ik volledig in. Barbarossa verschijnt jammer genoeg ook niet nu ik in nood verkeer.

De rest van de etappe lopen we in het open veld en zelfs ik krijg vandaag last van de warmte. Ik ben het nu ook zat. Barbarossa is bereikt dus waarom nog 30 km doorlopen? Maar dan is daar Jürgen, mijn Jürgen van de tweede etappe. Hij is in de derde etappe uitgevallen en heeft de dagen erna een verzorgingspost bemand. En hier staat hij bij de 50 km, ziet mijn verhitte gezicht en sleurt me meteen mee naar een jerrycan en giet die als een douche over me heen. Daarna wordt ik gevoerd met watermeloen en koek en krijg ik een halve liter bier in mijn hand gedrukt. ‘Opdrinken’, beveelt hij me, ‘dit is de beste isotone sportdrank die er is.’ En dus giet ik de fles in één keer naar binnen. Drie mannen die een uur na me gestart zijn komen ook bij de verzorgingspost maar die moeten zichzelf redden want Jürgen houdt zich alleen met mij bezig. De drie mannen lopen door, ik zie dat zij ook niet erg hard meer gaan en ik ga er achteraan. De behandeling van Jürgen heeft geholpen want ik kan 10 km bij ze in de buurt blijven voor ik het weer rustiger aan ga doen. De resterende kilometers red ik ook wel.
Na 69 km is daar eindelijk de verlossende finish en die bereik ik na 8.38.01. Ich habe es geschafft!

In het eindklassement word ik 17e overall (41 starters, 33 finishers) en 4e vrouw (9 starters, 8 finishers). Deze wedstrijd was een zware, niet alleen door de hoogtemeters maar ook door de lange etappes, de warmte en de ondergrond. En ik ben nou eenmaal niet goed in brandnetel-en-bramenlopen. Maar leuk was het wel (behalve dan die zgn. trails, die zijn aan mij niet besteed).

Jannet Lange
(jannet.lange <at> hetnet.nl)
http://jannetlooptlang.blogspot.nl

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Bron: http://frankspencer.skynetblogs.be/archive/2013/07/22/zes-uren-lopen-in-de-sauna-van-aalter-48-km-813-meter-787613.html

Zondag 21 juli stond de Zes uren van Aalter op de kalender. Aalter is trouwens de enigste zesuren-loop in België en een vaste jaarlijkse afspraak voor de ultralopers. Het is steeds een prettig weerzien met vele bekende gezichten : no stress bij de ultras voor de start. Ik had trouwens nog een eitje te pellen met die wedstrijd, want vorig jaar had ik er betonnen benen en geraakte echt geen poot vooruit met een opgave na 34 km als gevolg. Verdorie, net nu voorspelde de weerman tropische temperaturen van 30° en meer en kregen we het advies om zware inspanningen overdag te vermijden. Nu ja, zes uren lopen zou toch wel lukken zekers …

We waren al vroeg van de partij om de wagen te parkeren – kofferbak open, zodat we makkelijk aan alle gelletjes en extraatjes konden geraken. Nu ja, de organisatie had natuurlijk ook alles in overvloed voorzien, maar elke loper heeft toch graag zijn eigen vertrouwde spulletjes mee. Om 10u00 weerklonk het startschot en gingen pakweg 85 atleten van start. Ik had me voorgenomen om aan een kleine 10 km/u erg rustig te starten samen met Veerle.

Na een tiental km besloot ik om haar te laten gaan : op een marathonafstand zijn we mekaar nog waard, maar bij alles wat verder is wordt Veerle merkelijk beter. Hoe langer ze loopt, hoe beter ze wordt, bij mij is mijn kaars meestal af na ruim drie uren. Ik ben dan ook geen echte ultra, hé … Pff, het was intussen al bloedheet geworden. En er was behalve een klein stukje aan het keerpunt en op dat weggelingske halfweg nergens schaduw te bespeuren. Na een tweetal uurtjes lopen begon de warmte ondanks het vele drinken al sporen na te laten. Je zag ook steeds meer lopers een stukje wandelen. Door de vele opgaves zag je stelselmatig het peloton uitdunnen.

Ik besefte dat nog vier uren onafgebroken tempo lopen in die warme lucht-oven niet meer ging lukken en besloot om het tempo fors te laten zakken en wandelpauzes in te lassen. Op die manier kon ik de hartslag wat laten zakken en kon ik voldoende eten en drinken. Ik bereikte op die manier het marathonpunt in 5u10’. Op het einde kwam ik er zelfs terug een beetje door en toen het eindschot weerklonk kon men 48 km 813 meter opmeten, een flink stuk minder dan verhoopt, maar who cares, er komen nog voldoende gelegenheden. Veerle kan veel beter tegen de warmte en liet 56,5 km noteren.

Man, man, man, dit was loodzwaar geweest. “Zot zijn doet geen zeer”, beweert men, maar dit was toch op het randje. Maandagmorgen ben ik toch met erg stramme spieren opgestaan en mocht ik mijn fiets platleggen om erop te geraken. Ik denk dat ik een massage verdiend heb.

Proficiat aan alle deelnemers en bedankt aan de talrijke supporters met water en sponsen. Bedankt ook aan Joeri en zijn team voor de weeral perfecte organisatie. Zonnepetje af hoor!

Philippe Lagae
(philippelagae <at> skynet.be)

Noot van Erik Carrette: op http://6uurvanaalter.blogspot.com is ook de link naar een blog van Koen Vansteenkiste te vinden. De complete uitslag staat op http://chronorace.blob.core.windows.net/files/9522.pdf


 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]