Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
21 mrt 2017
50 km Salland Trail versus 50 km van Krimpen
3 mrt 2017
Tel Aviv is als Omsk: een mooie stad, maar net iets te ver weg
27 feb 2017
Van het Hoornsemeer tot Landgoed Vosbergen
13 feb 2017
Brocken Challenge 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 31 mrt 2013: Drents Friese Wold Marathon
* 28 mrt 2013: Een nachtje doortrekken
* 25 mrt 2013: Marathon + Gilze
* 25 mrt 2013: De Eelderbrugmarathon
* 21 mrt 2013: NEPAL Beyond Extreme
* 18 mrt 2013: Van de Lange Jan naar de Dom, en weer terug
* 18 mrt 2013: Königsforst Marathon
* 8 mrt 2013: Verslag Marathon Lembeke
* Februari
* Januari
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2013
 
Voordat wellicht een explosie aan Texel-verslagen op Ultraned geplaatst worden, neem ik het genoegen een mini-verslag te maken van de Drents Friese Wold Marathon. Zonder enig zelfvertrouwen reis ik af naar het mooie Diever. Zowel geestelijk (gisteren een werkdag van vijftien uur) als lichamelijk is het niet het moment maar wil me niet laten klein krijgen. Alles gewoon negeren.

Onder prima omstandigheden starten we klokslag 12.00 uur. Ooit (kan zomaar een jaartje of tien geleden zijn) heb ik deze marathon gelopen maar nu is er één groot verschil. Na een kilometer loop ik toch echt niet voor of in het midden van het peloton. Tja m'n linkerknie is vandaag wederom in staking. Buigen wil deze niet voor het baasje. Tevens is er om de één of andere reden geen ontspanning. Na een drietal kilometer haakt een loper af. Hij zegt tegen een andere loper 'dit is mijn 460ste maar ik moet stoppen' of dit interessante informatie is voor een ander? Hetzelfde geldt voor iemand die ik verderop passeer. Hij zegt tegen een medeloper in het peletonnetje 'ik slaap elke nacht maar twee uur', sliep je er 1,5 wat moet een ander met deze informatie? Of iemand die ik vijf kilometer voor de finish passeer. Hij zegt 'ik ben te hard gestart', ja dan moet je dat niet doen. Wat moet ik er mee en wat moet een ander met mijn verslag? Zelf kan ik me nog de tijd herinneren dat good old Vincent en Theo (gelukkig las ik vorige week wat van hem) met de regelmaat van de klok hun verhaaltje op Ultraned plaatsten. In mijn beleving staan er te weinig verslagen (wat is de reden?) op maar Texel is coming, dus compensatie alom. Intussen bezoek ik Ultraplatform na een tip sinds deze week recent. Eerlijk gezegd moet ik er nog aan wennen aan het idee dat er ook iets is van een forum waar een discussie ontstond over Gilze. Ieder zijn zegje gedaan. Helemaal prima. Eén ding staat me nog helder voor geest. Het is een sympathieke organisatie. De loop heeft zeker zijn toegevoegde waarde.

Terug naar Diever. Na 5 km viel me de tijd nog 'mee'. Het is echt een tempo wat geen tempo genoemd mag en kan worden. Een marathon moet minimaal een minuut sneller per kilometer maar daar kan ik alleen maar van dromen op dit moment. Toch is het tempo wel goed in relatie tot de toekomstige lopen in 2013. De eerste twintig kilometer zijn de 5 km tijden qua traagheid gelijk. Het is echt genieten van deze pracht marathon. Wat een prachtige omgeving. Wat een afwisseling. Geen ellenlange rechte stukken. Nee deze marathon heeft alles.

Let op een schildpad kan zelfs minder traag lopen, jawel, de tweede ½ marathon welgeteld 3 minuten sneller. Geen flow of ander zweverig iets maar het baasje won van zijn knie in protest. Of dit morgen nog zo is, surprise en gelukkig hoef ik op mijn knieën niet naar Paaseieren te zoeken. Ik ben meer van het pletten. Intussen is deze marathon circa 52 minuten sneller verlopen t.o.v. Gilze. Weersomstandigheden zijn anders maar toch iets minder traag. Nog twee marathons betekent theoretisch 2 x 52 minuten sneller en jullie zien me bij de Olympische Spelen in Brazilië maar niet echt. Deze theorie gaat natuurlijk alleen in nepdromen op.

Tot slot Gerik Mik, praten is niet aan me besteed tijdens de shuffle, niets ten nadele aan jou maar aan mij.

Aan alle sportievelingen op Texel: zet hem/haar op!

Groeten,

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Herinnert u zich de nacht van 25 op 26 januari j.l. nog?
Het was bar koud aan de Noord-Hollandse kust en ik zal u zeggen wat ik daar deed en waarom ik zelden zo verbaasd wakker ben geworden.


Die nacht vol vorst (-5 graden Celcius) en harde wind (kracht 4 à 5) werd voor de derde maal de Dutch Coastal Race By Night georganiseerd, van Den Helder naar Castricum. En voor de derde maal leek het me aardig hieraan mee te doen. Als ex-ultraloper wil je zo nu en dan toch weer eens een uitstapje maken naar afstanden voorbij de marathon. En ’s nachts hardlopen, zeker aan zee, heeft absoluut zijn charme. Het is geen echte wedstrijd – wel wordt je eindtijd genoteerd, maar er zijn geen prijzen – en de meeste lopers gebruiken deze tocht dan ook om op een alternatieve manier te trainen voor wedstrijden later in het seizoen.

De dag voor de race wordt ik zakelijk gebeld door ene Stella uit Heerenveen of wij ook gamaches of gaiters verkopen. Ze meldt dat ze met een vriendin Mirjam een zware strandloop gaat doen van maar liefst 50 km en dat ze heeft begrepen dat je dit alleen kan overleven door een aantal maatregelen te treffen, waaronder beschermhoezen boven je schoenen te bevestigen waardoor het stuifzand niet in je schoenen kan doordringen. Ik stel haar gerust en bied aan twee modellen mee te nemen omdat ik toevallig ook tot de deelnemers behoor. Eerst reageert ze alsof ik bluf, daarna zeg ik hoe ik in het echt er uit zie en we spreken af elkaar in het vertrekhotel te ontmoeten.

Vrijdag werk ik gewoon en rij dan aan het eind van de middag naar een Stayokay hostel in Egmond aan Zee waar ik me na het finishen in een 4-persoons kamer ter ruste zal begeven. De twee jaar ervoor reed ik na de finish aan het eind van de nacht terug naar Amersfoort en dat was me bijna fataal geworden. Dus ik mocht van het thuisfront niet thuis komen slapen. Ik krijg een entreekaart voor de voordeur en kan die nacht binnenkomen wanneer ik wil. In mijn kamer zijn volgens de receptionist die nacht nog twee andere heren geboekt.
Ik parkeer mijn auto bij het station in Castricum, eet me lekker vol bij een locale Chinees en koop een enkeltje naar Den Helder. De start zal daar zijn om 22 uur. Kom op het perron in gesprek met een Belgische deelnemer wiens vrouw niet naar bed gaat in hun hotel in Castricum, maar manlief later die nacht zal komen ophalen bij de finish. Zo heeft ieder wel iets bedacht voor die nacht.
De conductrice controleert onze kaartjes en vertrouwt me later bij het uitstappen bij eindpunt Den Helder toe dat we eigenlijk 1e klasse zaten. “Maar ik heb maar niets gezegd, want ik zag dat jullie hadden hardgelopen”. Ik kan het niet laten haar toch te melden dat we nog moeten beginnen en die nacht gaan teruglopen naar ons vertrekpunt. Van dat soort verbaasde gezichten kan ik nog steeds geweldig genieten!

In het verzamelhotel in Den Helder is het een drukte van belang van zich verkledende, etende en koffiedrinkende hardlopers en een enkele begeleider. Iemand valt me om de hals en dat blijkt Stella te zijn. Puur omdat ze zo blij is direct iemand gevonden te hebben die blijkbaar aan het signalement (“grijs baardje”) voldoet, en gaiters voor haar heeft.
De organisatie deelt mee dat er 102 deelnemers waren ingeschreven, maar vanwege de barre weersverwachting nog slechts 61 van start willen gaan. De saamhorigheid groeit er alleen maar door en zo worden we in het centrum van Den Helder weggeschoten voor onze 50 km tocht.

Door de stad, de dijk op nabij de boot naar Texel en dan zuidelijk richting vuurtoren. Het is echt donker en nog kouder dan verwacht; velen zijn onherkenbaar en hebben dikke lagen textiel aan, gezicht in een balaclava of vet van de vaseline, mutsen, handschoenen en natuurlijk de verplichte hoofdlamp. Vrijwel ieder draagt een rugzak met noodmaterialen zoals extra kleding en voeding en minimaal 2 liter water. Want drinkposten zijn er niet onderweg, je moet voor jezelf zorgen. Als ik na een 5 km een slokje uit het drinkslangetje van mijn waterzak wil nemen blijkt het tuitje al bevroren te zijn. Dus snel het slangetje onder mijn jack door geleid, zodat het iets meer lichaamswarmte krijgt. Zelf ben ik trouwens ook nog niet op temperatuur. Ik start liever niet al te dik gekleed, uit angst voor zweten. Maar daar komt het deze nacht niet van.

Dan het strand op, een witte sneeuwvlakte. De lampjes zwermen uit, van links naar rechts. De een haalt natte voeten, een ander glijdt uit op een bevroren ijsvlakte en weer een ander zakt weg in mul zand, verborgen door een sneeuwlaag. Wat zeeschuim lijkt is een stapel ijsschotsen. Au! En zo zoekt ieder de komende uren zijn weg. Zo zie je iemand in de toilethouding ineengehurkt, dan weer een loper die terugloopt vanwege een mui, en geen zin heeft in ijskoud water tot heuphoogte. Je hebt na verloop van tijd geen idee meer wie er voor en wie er achter je loopt. Het moet een merkwaardig gezicht zijn, deze zwerm lopers met hoofdlampjes, midden in een poolnacht op een wit strand. De wind neemt in kracht toe en blaast permanent pal in ons gezicht. Het lijkt of ik vaker met m’n ogen moet knipperen om ze te beschermen tegen de snijdende kou. Dat is een foutje realiseer ik me: ik had een bril moeten opdoen.
Het is een kwestie van doorlopen en overleven. Er zit extra kleding in mijn rugzak, maar ik durf niet te stoppen om dat aan te doen uit vrees voor nog meer impact van kou.

De Hondsbossche Zeewering is een verademing dit keer. Eindelijk niet de onzekerheid waar je je voeten plant, maar gewoon simpel recht toe recht aan 7 km asfalt. De zee buldert en stort zich op het asfaltcomplex. Ver voor me lampjes, ver achter me idem. Soms haal ik iemand in die wandelt, soms wordt ik ingehaald door een groepje samenwerkende lopers en lopen we als een kronkelend orgaan samen verder. Zo is er steeds wat te beleven. Na de donkere asfaltstrook dalen we weer af naar de witte strandvlakte. Nu maar wachten tot de vuurtoren van Egmond in zicht komt. En daarna dan de lange laatste 8 km. over mul zand naar de strandtent in Castricum.

Normaliter zou ik uitgaan van 10 km per uur, dus na pakweg 5 uur zicht op de finish. Maar daar is ’s nachts in deze omstandigheden geen sprake van. Sanitaire- en drinkstops, zigzag koersen over het onoverzichtelijke en doodstille strand en een steeds lager looptempo zorgen voor een lange looptijd van ruim 6½ uur. Mijn Garmin meet precies 51,4 km. De trapjes naar de strandtent vallen even moeilijk, maar dan is het leed geleden: warmte, geroezemoes, verwelkoming, soep, drank en eten. Heerlijk! Er zijn 15 uitvallers hoor ik. En diverse gevallen van bevroren ogen. De winnaar was na 5:10 uur al terug. Vlak na me finisht Mirjam Steunebrink, sportarts uit Groningen, o.a. auteur in het blad Runner’s World. Ik ken haar verder niet en kan op dat moment niet bevroeden dat dit spoedig tot het verleden zal behoren.

Al gauw kan ik een lift krijgen van de strandtent naar het station in Castricum en rij vervolgens nog steeds rillend van kou en vermoeidheid in mijn eigen auto naar het Egmondse hostel. Bij de ingang vertrekken net wat gasten naar Schiphol en ik kan me voorstellen dat een net arriverende hardloper met rugzak zo ’s morgens om 5 uur een vreemde indruk op hen maakt. Ik kan mijn geluk niet op als er geen andere bagage of slapers in mijn kamer blijken te zijn. Wel zo lekker rustig, en tegen half zes duik ik het bed in. De bedoeling is vier uur te slapen en dan in de eetzaal te ontbijten.

Na een diepe aanvangsslaap hoor ik de deur opengaan en twee gestalten zetten in het donker hun bagage neer en duiken in een bed. Wat is het toch een komen en gaan van mensen in zo’n Stayokay! Gelukkig kan ik goed slapen en dus ik dompel me in een heerlijke vervolgslaap.

De gasten zijn iets eerder wakker dan ik en ik heb ook zin om op te staan, de heren goedemorgen te wensen en lekker te ontbijten. Ga op de rand van het bed zitten en kijk in de verbaasde gezichten van ……..Stella en Mirjam!!! Als in een stripverhaal roepen we gedrieën tegelijk uit: jij hier???
Over en weer worden grapjes gemaakt over gemiste kansen en woeste nachten! We douchen om de beurt en zo hoor ik van hen ieder apart alle wederwaardigheden van de afgelopen nacht. Stella was bijna een uur na Mirjam gefinisht en daarna konden ze de weg naar het hostel niet goed vinden, dus voor hen was het een korte nacht.
Hierna heb ik bijzonder gezellig met “mijn” beide dames ontbeten en ik weet zeker dat we elkaar nooit meer zullen vergeten na deze bijzondere nacht!

De moraal van dit verhaal: hardlopen is overal goed voor en Stayokay is goed voor de contacten.

Koos Rademaker
(koos <> rademakersports.nl)

Redactie: dit bijzondere verslag van de Dutch Coastal Race By Night gaat verschijnen in het clubblad van AV Triathlon (Amersfoort). Het leek Koos leuk om aan de vooravond van Texel te laten zien dat er bij een nog veel lagere looptempratuur dan straks op Tweede Paasdag op Texel er ook in die omstandigheden een warme relatie / herinnering met de Stayokay kan ontstaan. 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
62,5 km - 24.03.13
Afgelopen vrijdag stuurde de organisatie de Lotgenoten een mailbericht dat de ultra-afstand gecancelled is vanwege de gevoelstemperatuur. Een optie is de marathon lopen. Het cancellen doet me denken aan de JKM een aantal jaren geleden waar ik voor stond ingeschreven. Hoe hard waait het nu wel niet langs de kust of op de Waddeneilanden? Nou heb ik zelf, geloof ik, wel iets met gevoel maar niet met gevoelstemperatuur. Mindset is toch een prima woord om met gevoelstemperatuur om te gaan? Ruim een uur voordat de marathon start, start m'n 62,5 km en na de finish van de marathon lus(t) ik nog een ronde. Het is een makkelijke ronde, dus de weg kwijtraken gaat vandaag niet lukken. M'n plan is het tempo voor Steenbergen te testen. Langzaam lopen is een kunst stond recent ergens geschreven. Tja die kunst is me op het lijf geschreven. Het voelt alsof ik een Picasso in het traag lopen ben, echt een sportieve kunstenaar wat er niet uitziet. Langzamer lopen is 'haast' onmogelijk. Wat een schildpad. Een andere optie als langzaam lopen is er tegenwoordig niet meer en of dit ooit nog verandert? Echt het ene p.r. na het andere p.r. wordt vermorzeld. Niet in positieve zin trouwens.

De tweede ronde begint tegelijkertijd met de marathonlopers. Iedereen zwaar ingepakt muts, sjaal en meer van die ongein wordt om ieders hoofd geslingerd. Zelf sta ik zonder enig haarsprietje en zonder hoofdbedekking te smilen. Genieten van de wind door je hoofd niet af te dekken. De wind is toch een machtig interessant natuurelement. Ieders eigen keuze respecteren. Bij de start zijn er geen startvakken zoals vorige week in Duitsland. Vorige week hadden ze zelfs een startvak voor marathonlopers met een eindtijd van twee uur. Zelf wilde ik er gaan staan omdat er niemand stond. Het hoogtepunt van de ronde is het fietspad. Het heeft niets met het fietspad te maken maar je beseft dan waar het oosten ligt en dat het in het oosten goed kan waaien. We lopen op het fietspad naar het oosten. Geweldig dat je de wind niet altijd in de zeilen kan hebben. Het doet me kort denken aan m'n vertrekkende collega's. De symboliek is waarneembaar. Er komen betere tijden voor hen!

De eerste paar kilometer zijn bijzonder voor me: praten, ja echt, ongeveer tien minuten praten met J.L. (bewuste afkorting omdat ze er niet van houdt). J.L. is, in mijn beleving, een geweldige ultraloopster, ze trekt haar eigen plan. Na een paar kilometer wil ik haar zeggen het tempo nog meer te verlagen maar ze is me voor door te zeggen 'ik ga het tempo opvoeren'. Mijn idee, kan me er helemaal in vinden. Tja die benen van me hebben geen zin meer in ultralopen, alleen het koppie wil er zich nog niet helemaal (of helemaal niet) bij neerleggen. Zo heeft m'n linkerknie een off-day of beter gezegd de hele week al. Irritatie onder de knieschijf. Eigenlijk zit ik er hard over te denken een advertentie op marktplaats te plaatsen met de oproep 'gezocht twee sportieve benen met haar', het liefst geen twee linker omdat ik al beschik over twee linkerhanden. Inruil is ook aanwezig, die twee stijve klazen van mezelf. Vrees alleen dat niemand ze wil hebben. Indien de benen vergezeld gaan met voeten, s.v.p. maat 40 à 41, anders dien ik tegelijk nieuwe schoenen te kopen. Prijs komen we wel uit. 6% of 21% BTW is me niet bekend. Mochten twee benen te veel zijn, alleen een goed functionerend linkerbeen is al een verademing.

De laatste ronde is geen cooling-down omdat de hele loop wel een cooling-down lijkt. In het begin van de loop heb ik het idee dat er dichtbij de ronde aan de rand van een bos een Center Parcs in Gilze aanwezig is. Een vergissing blijkt het. Op een gegeven moment zie ik een Afrikaan met een dikke bonte muts op. Afrikanen gaan toch niet Center Parcen? Tja het kwartje valt rijkelijk laat, het is een AZC. Hoezo buitenlanders integreren niet? Deze sowieso wel, hij draagt ook een muts! Echter er zijn Nederlanders welke niet integreren: degene die dus geen muts dragen.

Groeten,
Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Liep ik vorige week van mijn geboortestad Amersfoort naar Utrecht en terug (lange Jan – Dommarathon), zondag 24 maart liep ik de Eelderbrugmarathon op de grens van Groningen en Drenthe waar ik mijn jeugd heb doorgebracht. In 1972 ben ik daar vertrokken en na die tijd hebben ze de Hoornse plas aangelegd, hebben ze het Eelderdiep verlegd, hebben ze vaarverbindingen gemaakt en hebben ze hele nieuwe wijken uit de grond gestampt. Niet dat ik het niet wist, ik kom nog regelmatig in Eelde, maar nu zag ik het van heel dicht bij. Veranderingen, soms hele grote, soms hele kleine, horen bij de voortgaande tijd. Maar soms doet het zeer. De kassen van kweker Geert Bensink, waar ik in de zomer wat bij verdiende, zijn reeds lang gesloopt. Het raampje van het hokje in de schuur, met een ton als wc, was er nog, maar nu als onderdeel van een grote living. Zouden de bewoners weten hoe erg het er ooit stonk? Het Elsburger Onland, een prachtig natuurgebied ligt er nog steeds. De vader van Geert Bensink heeft het in de twintiger jaren van de vorige eeuw aan Natuurmonumenten verkocht. Je mocht er niet komen en dus kwam ik er wel. Ik zag er in het verleden ooit eens een otter en ik viste er illegaal. Ik ben er meermaals betrapt en één keer heb ik een heuse bekeuring gekregen. Ook het Eelderdiep kende ik als mijn broekzak. Maar nu, na de verlegging is dat veel minder. Ik heb er prachtige dingen gezien, zoals die drie spelende jongen bunzings op vijf meter afstand, een jagende hermelijn en vooral veel vis.

Kortom de Eelderbrugmarathon was voor mij een grote stap terug in de tijd met de bijbehorende herinneringen. Maar hoe ik daar ook uit put, het zijn bijna allemaal herinneringen met mooi zonnig en vooral warm weer. En dat was het zondag niet. Wel zon, maar warm nee, bepaald niet, het was net boven nul en dat met een zeer harde koude noordoosten wind. Maar vooral de kracht van de wind, daar had iedereen het moeilijk mee. De start van de marathon was bij de parkeerplaats bij de Hoornse Plas, waar de verzorgingstent de verzorgers een beetje uit de wind hield. Ik was blij dat ik mocht lopen en niet 5 uur lang de lopers hoefde te verzorgen. Dat zou ik in die kou niet overleefd hebben, maar die verzorgers, Ronald Kwint, Gea en Hennie Schanssema deden dat het prima. Petje af en bedankt, zo ook voor Jan Scheffer (tijdwaarneming) en Toli Schanssema (foto’s) dank jullie wel.

Maar goed, na de start onder de Eelderbrug door, dan er overheen en schuin tegen de wind in langs de Paterswoldseweg, langs de voormalige kwekerij van Geert Bensink, het Elsburger Onland en dan rechtsaf, voor de wind langs de vroegere camping de Schelfhorst naar het Eelderdiep. Dan weer naar rechts, de Madijk op, met de wind strak van opzij en soms schuin achter. Dan een bruggetje over en tegen de keiharde wind in, op naar de verzorging. Als je daar was had je echt verzorging nodig. Dat stukje van krap 500 meter was killing. De eerste rondes kon ik nog een beetje schuilen achter de brede rug van Herman Heuverman en later een heel klein beetje achter de rug van Ineke Scheffer. Maar ja, die houdt weinig wind tegen. De laatste drie rondes moest ik het alleen doen. Ik moest denken aan de Binnenmaas van 2004. Maar zo hard als het toen waaide deed het nu niet, maar het was met de wind (schuin) tegen wel snijdend koud. En toch ging het lekker. De eerste 5 ronden iets sneller dan ik wilde, maar ik kon daardoor wel in een klein treintje lopen. De laatste rondjes alleen, ging ook nog wel goed, maar de laatste ronde was het echt over. Maar wandelen was een slechte optie, daar was de wind te koud voor, dus toch maar weer ‘rennen’. Wandelen alleen het laatste stukje tegen de wind in, ik kwam er bijna niet vooruit. Maar hé, hé, eindelijk de laatste bocht en de finish. Ik was de laatste in 4:53, maar heb daarvan zeker vierenhalf uur volop genoten.

Theo de Jong
Theo.marijke(at)planet.nl
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]