Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 okt 2017
SPARTATHLON
11 okt 2017
Marathon Eindhoven 10-10-17
9 okt 2017
Lang – Langer – Langst, Goldsteig 661
1 okt 2017
Winterswijk-Dwingeloo-Duiven-Spartathlon ...
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
* December
* November
* Oktober
* 30 okt 2013: Dreamtime, there is no time to dream
* 28 okt 2013: Trail de Vallee de l'Orneau
* 28 okt 2013: Self Transcendence 24 uur PADOVA
* 23 okt 2013: De 24 uren van Nijvel, Open Belgisch kampioenschap
* 22 okt 2013: Een feestje.....? Ik loop liever een marathon!
* 21 okt 2013: 24 uur Nivelles 18+19 oktober 2013
* 19 okt 2013: “36 hours of indian summer”
* 17 okt 2013: Spartathlon: Om een lang verhaal kort te maken
* 15 okt 2013: Langs bergen en door dalen
* 15 okt 2013: Brocken Marathon
* 10 okt 2013: Kustmarathon, zwaar zwaarder zwaarst!
* 9 okt 2013: Jersey marathon
* 8 okt 2013: Een Hollandse pacer in Belgische dienst
* 6 okt 2013: Verslag marathon van Loch Ness, Inverness Schotland
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2013
 
De dreamtime-marathon in Stein, je kon er je droomtijd lopen. De start om 01:00 uur in de nacht dat de klok om 03:00 een uur wordt teruggezet. Het is dus zaak om niet voor drie uur te eindigen, anders zou je dat voordeel mislopen. Wel, die kans is bij mij nihil. Omkleden konden we in de nabij gelegen sporthal, trouwens douchen na afloop ook. Ook dat was, net als de rest weer perfect georganiseerd, met dank aan de vele vrijwilligers. In de sporthal wat oude bekenden die ik al een tijdje niet had gezien. Henry Okkersen, helaas geblesseerd, Patrick Kloek, Jacques Vandewal en Ghislain Dops bijvoorbeeld.

We liepen met een groepje naar de start, maar verdwaalden bijna. De hel verlichtte finish wees ons gelukkig de weg. Dan de start met eerst een valse start door een te vroeg startschot van Han Frenken. En dan enkele minuten later toch op weg voor 42 km op een rondje van 2196 meter, dus een korte aanloop en dan 19 rondjes in het donkere Steinerbos. En echt donker was het. Het verplichte hoofdlampje was bepaald niet overbodig. Doordat het parcours nogal bochtig was en eigenlijk nauwelijks verlicht was, kon je maar 30, 40 meter vaag vooruit kijken en ongeveer de richting bepalen. Je moest dus constant alert zijn en oppassen. Even wegdromen betekende geheid een botsing met een stevige eikenboom. Tezamen met de ongelijke ondergrond maakte het een voor geest en lichaam pittige marathon.

Doordat we in het bos liepen hadden we eigenlijk helemaal geen last van de wind. Maar ook omdat we in het bos liepen was mijn gps erg onbetrouwbaar. Van het ene op het andere moment gaf het ding opeens 30 seconden meer per kilometer en dan weer 40 seconden minder. Dus, op een gegeven moment heb ik er nauwelijks meer op gekeken. Behalve op het laatst. Toen was het even spannend of ik de bel voor de laatste ronde zou krijgen of niet. Even ervoor was ik ingehaald door Louis Hufkens, een snelle starter die aan het einde meestal behoorlijk inzakt. Een kwartier ervoor had ik hem al ingehaald, dus was ik stom verbaasd dat hij mij weer inhaalde. Maar, hij werd door Heidi Janssens, die een ronde op ons voorlag, gehaast. Maar bij de laatste doortocht had ik Louis al weer te pakken. Samen hebben we de laatste ronde gelopen. Toch kon ik het niet laten om de laatste paar honderd meter behoorlijk te versnellen en toch nog ruim voor Louis te finishen. Sorry Louis, maar het is nu eenmaal een wedstrijd.

Het lopen in dat stikdonkere Steinerbos had wel wat. De eerste uren zag je overal hoofdlampjes, maar naarmate de uren verstreken en er steeds meer lopers finishten, werd het stiller op het parcours. Toch heb ik me geen moment verveeld , ik vond het prachtig. Door de harde wind dwarrelden er veel bladeren naar beneden. Als er één vlakbij was werd die hel verlicht door mijn hoofdlampje, dan leek het wel of er iemand met een zaklantaarn scheen. Zoals eerder gezegd was het wel zaak steeds op te letten. Even deed ik dat niet en was daardoor rechtdoor gelopen waar ik rechtsaf moest en liep dus tegen een roodwit lint op.

Na de finish was er lekkere warme soep en krentenbollen. Ook weer prima verzorgd. Na even te hebben nagepraat naar de sporthal voor een heerlijke warme douche. Het begon ondertussen al een beetje licht te worden. Dan gauw de auto in en naar huis. Maar na een kwartiertje toch een P-plaats opgezocht om even te slapen. Een marathon lopen én een nacht slaap overslaan was iets te veel om veilig te rijden.

Theo de Jong
(theo.marijke <at> planet.nl) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Men had het ons voorspeld, en inderdaad, toen ik mij begaf naar onze verzamelplaats om te vertrekken met ons vieren naar de Trail de la Vallee de l’Orneau, regende het oude wijven(stortregen). Ons vieren waren Geert (de kokkerellende kok), Kristof (Piek), Tony (onze fitnescouch)en ikzelf alias Nonkel, samen leden van de Run to the Hill Club. En met de voorspelde windstoten tot 90km/u zou het een lastige trail worden.

Het begon al goed bij het instappen in de auto: mijn broodpudding viel uit mijn handen in een mooie plas water …. Maar geen nood, oprapen en afdrogen met een meegebracht stuk wc papier wat natuurlijk inplakte en er bijna niet af te krijgen was. Maar al met al heeft hij toch wel gesmaakt 1 uur voor de wedstrijd, en het papier zal later wel via de voorziene weg zijn weg terugvinden in de wc pot.

Dankzij de nieuwe gps die Tony, onze chauffeur van dienst net had aangekocht vonden wij vlotjes het sportterrein te Bossiere(Gembloux), het vertrekpunt van de trail. Na een dikke 160km door regen en wind konden wij op tijd onze rugnummers afhalen. Het was reeds een drukte van jewelste daar door de slechte weersomstandigheden iedereen zich binnen in de zaal verspreidde. Maar alles verliep vlotjes. De verschillende afstanden vertrokken op een ander uur en wanneer wij om 9u30min vertrokken voor de 48km was het overgrote gedeelte van de deelnemers voor de 22km nog niet aanwezig.

En wat wij niet voor mogelijk hadden geacht: tijdens het aankleden aan de auto, trok ineens de hemel open en een schuchter zonnetje stak de kop op en weg was de regen. En die bleef weg voor de rest van de dag. De wind daarentegen kwam met kop en schouder opzetten en zou later tijdens de loop nog wel eens de spelbreker worden.

Zoals gewoonlijk had Piek deze morgen bij het klaarmaken van zijn sporttas alles in zeven haasten ingeladen en kwam tot de vaststelling dat hij zijn gelletjes had vergeten en ook zijn halsbeschermer. Daarentegen stond hij daar te boffen met zijn nieuwe handschoenen die tegen een temperatuur van – 5 graden kunnen …. Maar met de voorspelde 16graden warmte van vandaag waren die handschoenen helemaal overbodig en, inderdaad, na 400meter werden ze reeds veilig opgeborgen in zijn rugzak.

De trail van 48km was aangekondigd als een niet te zware trail voor beginnende traillopers en inderdaad, trailstokken waren niet nodig. De Trail de l’Orneau kan men niet vergelijken aan trails in de Ardennen (bijvoorbeeld de Trail des Fantomes) maar ze had toch een paar pittige beklimmingen langs touwen en enkele steile afdalingen in petto. Ook was er veel variatie in het landschap en wanneer men op een gegeven moment tussen twee afgereden maisvelden een 2tal km met licht stijgend profiel tegen de wind moest opbeuken zag ik toch meerdere lopers op hun tandvlees zitten.

De eerste 10km waren het moeilijkst beloopbaar omdat door de regen op de velden de kleigrond letterlijk aan de schoenen bleef plakken en men het gevoel had om met schoenen te lopen die wel 5 kilogram wogen. Neem daarbij nog de natte hellingen en daar ga ik, mijn eerste val van de dag en gelukkig ook de laatste. Niets aan de hand maar door de val was ik enkele gelletjes verloren maar stelde dit slechts vast wanneer ik ze van doen had. Heb er gelukkig altijd wat in reserve maar het beloofde gelletje aan Piek kon ik zodoende niet bezorgen.

Mijn bedoeling was om mijn eigen tempo te zoeken met in het achterhoofd een eindtijd binnen de 5u30min. Ik liet mijn 3 medelopers maar gaan, en die zag ik al terug aan de eerste bevoorrading die ik paste omdat ik nog alles vandoen had. Enkele km’s later waren mijn 3 buddy’s mij terug aan het passeren en weg waren zij. Na een klein halfuurtje alleen genoten te hebben van de kleine uitgestorven gehuchtjes, de weidse vergezichten en de verbaasde blikken van enkelingen die zich waarschijnlijk afvroegen wat ik hier kwam doen, hoorde ik plots een groepje lopers achter mij komen aanhijgen. Wat bleek, mijn 3 vrienden plus nog 2 andere lopers die toevallig ook van onze streek waren, hadden zich vergist van weg en hadden zodoende een omweg van een 800meter mislopen.
Ha, ha, wat had ik een binnenpretje, sorry guys.

Nochtans vond ik dat alles goed was bepijld, bevlagt en bespoten maar als individu alleen let men veel beter op dan in een groep waarbij de concentratie wel eens verloren gaat wanneer men een gesprek voert. Ik maalde rustig de kilometers af en stak een belangrijke baan over waar een bordje stond ‘encore 3 kilometre’. En tot mijn verbazing zie ik plots mijn vrienden een honderdtal meter voor mij lopen, wat blijkt, een km voor de eindstreep is er nog een standje geplaatst waar men een alcoholisch drankje kan nuttigen en onze Geert kon het niet laten, vandaar. Ik riep naar hen om op mij te wachten maar ze hadden mij inmiddels in de gaten zodat wij met zijn vieren de eindmeet overschreden op plaats 43 tot en met 46 in een tijd van ongeveer 5u 28min. Doel bereikt en op mijn gps stond 48,8km, bij de anderen ruim 49km.

Met onze bon een lekkere soep gaan afhalen met stuk stokbrood (top) en na nog wat bijpraten huiswaarts gereden.
Voila, men vraagt zich inderdaad af, wat bezielt die mensen om in weer en wind zichzelf af te beulen? Maar, mits goede training, nice buddy’s en een toporganisatie is de voldoening nadien niet te bevatten en lonen al die uren training de vorige maanden en jaren! Tja, de ultrawereld is een beetje gek maar er lopen andere gekken rond op onze planeet.

Groetjes aan allen,
Thierry de Block
(de.block.thierry <at> telenet.be)

De nieuwe site van deze trail: http://traildelorneau.be/
(de uitslag zal daar binnenkort wel op te vinden zijn) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Op 19 en 20 oktober heb ik deelgenomen aan een 24 uur in het Stadio Toni Franceschini. Oftewel de atletiekbaan van Padova; georganiseerd door mijn Italiaanse vrienden van het Sri Chinmoy Marathon Team. Organisator Satyamurthi ken ik heel goed van de 47 mijl in New York, waar we al 10 jaar aan elkaar gewaagd zijn. Satyamurthi heeft me graag bij de eerste Self Transcendence 24 uur op Italiaanse bodem. Ik ben door de Italianen heel warm ontvangen. Ze hebben mijn verblijf inclusief hotels geregeld. Zelf wil ik dolgraag meedoen, omdat in Italië de kans op regen kleiner is. Ik heb dit jaar al een aantal natte ultralopen in Nederland mogen meemaken. Ook ben ik in het najaar op zijn best en worden er op de baan meer kilometers afgelegd. Ik ga niet vertellen dat ik heb genoten van Padova, Venetië, Pizza, Pasta en IJs. Gelukkig is het iedere dag lekker weer met zon en 20 graden.

Om deel te nemen aan de Self Transcendence 24 uur was er één probleem. De loop wordt georganiseerd samen met Libertas; de eigenaar van het Stadio, tevens zijn ze verbonden met de Italiaanse bond en leveren ze scheidsrechters. De deelnemers zijn verzekerd als ze lid zijn van de Italiaanse Atletiekbond. Ben ik dus niet en dus was er de kwestie of er buitenlandse lopers mogen deelnemen. Het mag onder één voorwaarde: dat ik accoord ga (handtekening) dat ik nooit in de prijzen zal vallen. OK, laat ik nu net voor de eer lopen en graag heb ik ook gezien dat mijn resultaat nog ergens wordt genoteerd. Vlak voor de start komen er nog 2 Duitse lopers van onze groep uit Zürich. Zij mogen ook deelnemen onder dezelfde voorwaarde.

De Libertas staat er op dat er wordt gelopen met de champion-chip, Satyamurthi wil ook de tellers erbij voor de sfeer. Kunnen ze elkaar controleren. Op zaterdagochtend 9 uur is het grote moment daar en mogen we beginnen aan onze loop. In het eerste uur loop ik samen met Andrea en Nrishata. We lopen wat te geinen en het tempo is net onder de 10 per uur, veilig aanvangstempo. Even later komt de zon erbij en is het gelijk zweten, hoge luchtvochtigheid. Er is een uitgebreide verzorging; veel fruit, brood, koek, zout(jes), thee, energiedrank, sinaasappelsap, aqua. En na 5 uur lopen de eerste pastamaaltijd.

Na 6 uur sta ik vijfde met 57km hetzelfde aantal als in Steenbergen. Langs de baan spelen enkele mensen uit Zürich inspiratieve muziek. Hun aanwezigheid geeft iets extra’s. Ik krijg ’s middags last van de maag. Op advies van Nrishata, die ook in de medical zit in de ST 24 uur van Bazel, ga ik over op water met suikerklontje en zout geroerd met een zout-stick. Afgewisseld met citroenthee, dit keer mijn favoriet. Gelukkig kan ik ‘s avonds wel de spaghetti eten. Het tempo is iets gezakt, maar dat mag ook na 10 uur. Het is donker en alleen nu is de volle maan te zien.

Halverwege dus om 9 uur ’s avonds sta ik derde met 109km; weer identiek met Steenbergen. Verassend is het lopen van amigo Andrea Mercato die op 108km staat. Hij loopt heel onregelmatig traag-snel-traag-snel, de hele tijd. Ik ken hem als een snelle loper, maar dit kan hij blijkbaar ook zo volhouden. Ik voel me minder vief dan in Steenbergen en heb besloten mijn tempo te laten zakken tot 8 per uur. Of eigenlijk half uur rennen en dan 1 ronde wandelen als herstel.

Om middernacht komt de soep. Ik heb een paar bekers genomen. De temperatuur is gezakt tot een graag of 10 en het is bewolkt. T-shirt blijft voldoende en nu eens zonder te zweten. Af en toe iets eten en wat magnesium.
Na 18 uur heb ik 159km, tweede plek. Even later heb ik een nieuw p.r. op de 100 mijl in 18.15. Wat minder is een dip die ik krijg. Ik merk dat het komt door te koud water in koeler weer. Dezelfde fout als in Winschoten, ezel.

Uur 19 is de langzaamste en citroenthee helpt me opnieuw erboven op. Het is nu 4 uur ’s nachts en ik begin me weer beter te voelen. Kan weer een warme maaltijd aan en het tempo wordt weer 8 km per uur. Dan loopt er plotseling een loper achter me aan. Als ik wandel, wandelt hij ook. Als ik ren, hij ook. Als ik even bij de drinkpost sta, wacht hij zelfs. Blijkt het de koploper te zijn, Gastone Barichello. Tsja ik wist niet wie van de lopers degene was die voor me loopt. (ik ben nog steeds nr 2). We hebben als een vorm van eenheid gelopen, ongeveer 15 minuten lang.

Na 21 uur lopen is het 183km en ik word ongeduldig, omdat het donker blijft. Ik kijk naar de hoek waar ik de zon verwacht, maar nog geen sprankel licht. Ja, de vogels fluiten wel. Ik neem wat fruit, thee en energiedrank en ga gewoon door. En dan na 22 uur rennen, 7 uur ’s ochtends, is het wonder geschied: LICHT. Ik voel frisse nieuwe energie, morgen-dauw.

Mahanidhi heeft de microfoon overgenomen en ik kan met de tellers aftellen tot de 200km. 10 rondes, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 en na 22 uur en 57 minuten is de 200km overbrugd. Ik word luid aangemoedigd door naar schatting 50 helpers/begeleiders. Natuurlijk is een 200 een speciale gebeurtenis, ook nu het mijn 10-de 200+ is in een 24 uur. Ik wilde het ook graag cadeau doen aan de Italianen, omdat hun eerste ST 24 uur voortreffelijk is georganiseerd.

Ik heb nog 1 uur over. Eerst wat rustiger lopen om te recupereren. Twintig minuten voor het eind gaat het tempo weer iets omhoog. Tsja ik ruik het einde en 210 is haalbare koek. Zelfs een ronde onder de 2 minuut, snelste? Ach doorlopen en niet nadenken. In mijn laatste ronde krijg ik iets mee wat ik op de grond moet droppen voor de restmeters. Na afloop hoorde ik dat het een flesje met mineraalwater was. Was me niet eens opgevallen. Na 24 uur is het Finito en heb ik in totaal 210,609 km afgelegd, waarvan 19.7km in de laatste 2 uur. Mijn op 1 na beste resultaat in de 24 uur.

Tot mijn grote verrassing krijg ik een beker behorende bij plek 2. Satyamurthi vertelt me dat Libertas accoord is gegaan, dat de prijzen ook naar de buitenlanders mogen. Er zijn tenslotte geen geld-prijzen. Gastone Barichello wint met 214,8km. Andrea Mercato wordt derde met 192.5km. Snelste dame is Daria Negro met 168km. Een eervolle vermelding nog voor Luciano Morandin, want hij haalt 83,6km die hij de hele tijd achteruit heeft gelopen. (Mohamed Salem liep heel de tijd als scheidsrechter naast hem). Luciano en ik hebben elkaar vaak mogen aanschouwen ;-).

Foto’s, uitslagen en info op de website: http://it.srichinmoyraces.org/self-transcendence-24ore-di-padova

Nitísh
(nitishz <at> zoho.com) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Mijn deelname heeft aan een zijden draadje gehangen. Vrijdagmorgen had ik nog eens wat uit gelopen en eens binnen gesprongen bij de dokter om een akte voor zo een zware wedstrijd. Alles leek in orde. Vrijdagvoormiddag tijdens mijn wekelijkse kuisbeurt had ik enkele emmers water verdragen om het terras te kuisen. In de namiddag kreeg ik last van pijn aan mijn rechter knie.

’S avonds kon ik bijna niet meer gaan van de pijn en zaterdagmorgen had ik moeite om uit mijn bed te geraken. Eerder dit jaar had ik dat ook eens gehad, nadat er wat in die knie geschoten was bij het dragen van zware voorwerpen. Dan kon ik na een week weer lopen nadat ik een kaars had laten branden in de kapel van Onze Liever Vrouw van bijstand. Zaterdagmorgen na het ontbijt heb ik toch mijn loopschoenen aan getrokken en geprobeerd te lopen. Na eerst de kapel van Onze Liever Vrouw van bijstand binnen gelopen te hebben, kon ik na een tijdje weer lopen zonder pijn. Vandaar dat ik besliste om toch te starten.

Na een openingsceremonie werd er iets na 14 u gestart. Ik startte zeer rustig en verhoogde langzaam wat mijn snelheid. Maar lette er op niet veel rapper te lopen dan 11km per u. Tijdens het lopen bleef ik gespaard van de pijn. Maar telkens ik stopte voor de bevoorrading en terug wilde inwandelen voor het lopen had ik duidelijk weer last van die knie-pijn. Wanneer ik weer liep was die pijn weer over. Na 24 u (zaterdag) moest ik meer gedwongen wandelen en toen moest ik goed opletten dat ik niet te snel wandelende. Later viel dit nog mee toen ik het juiste wandeltempo vond. Zondag rond 3 u moest ik veel wandelen en had moeite om wakker te blijven. Ik heb dan +- 15’ geslapen. Daarna kon ik weer behoorlijk lopen tot ongeveer 6 u. 0m +- 7 u kreeg ik het weer moeilijk en toen heb ik -+ 30’ geslapen. Bij het weer starten werd het klaar en toen liep ik weer uitstekend. Ik haalde voortdurend plaatsen in. Vooral de laatste 2 uren, toen kon ik zonder te stoppen blijven lopen, nadat ik, iets voor 12 u nog wat rustig gegeten had. Toen ik om 3 u stopte liep ik 26ste en bij het starten na mijn 2de stop liep ik op de 31ste plaats. Met 150,514 afgelegde km kon ik nog eindigen op de 16de plaats, waarvan de 4 eersten groepen waren. Ik werd 8ste Belgische individueel en Belgisch kampioen in mijn categorie M60. Na afloop was ik zeer tevreden omdat ik ondanks die kwetsuur toch zo goed heb kunnen eindigen en dat ik mijn Belgische titel 2012 heb kunnen verlengen. Ik ben dan al mijn vrienden en vooral mijn vrouw en kinderen zeer dankbaar, omdat ze me hebben bleven steunen tijdens die moeilijke perioden.

Ik dank ook de Heer en mijn 2 lieve Moeders Maria’s omdat ik weer eens zoals in het verleden met hun hulp mijn doel heb kunnen bereiken ( ook mijn overleden moeder heet Maria). Als je er echt in gelooft dan zult je geholpen worden. Zie hiervoor eventueel mijn Website: http://www.lucmaes.bloggen.be . Pat Leysen en Valerie Turlot wonnen bij heren en de dames en werden dus algemeen Belgisch kampioen, proficiat!!!

De directe link naar de uitslag is: http://static.skynetblogs.be/media/219780/914893461.pdf


Luc Maes.

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]