Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
3 aug 2017
Eiger Ultra Trail en Swiss Irontrail
17 jul 2017
De 6 uur van Aalter 16-07-17
15 jul 2017
BELFAST
12 jul 2017
Van lopersblok naar schrijversblok - een pelgrimstocht in Sint Annen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* 26 aug 2014: Kladno 48 uur 25 - 27 juli
* 25 aug 2014: The Coal Miner's Trail 45 km
* 24 aug 2014: The Dark Side of the Moon
* 20 aug 2014: Namibia Desert Challenge en Swiss Iron Trail T141
* 20 aug 2014: Verslag Marathon Isle of Man (door Albert Meijer):
* 19 aug 2014: 100 km van Leipzig
* 18 aug 2014: Terugblik Vijftig mijl Sint Annen
* 17 aug 2014: Van klòkkestoule noar peertil en din nog'n klaain stukie verder
* 17 aug 2014: Ultra trail des fantômes 16/08/2014
* 14 aug 2014: Self Transcendence 48 uur Kladno
* 11 aug 2014: Verslagje Monschau Ultramarathon
* 10 aug 2014: Monschau marathon
* 4 aug 2014: Bärenfelslauf en Klingenpfadlauf
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2014
 
Mijn inschrijving is spontaan ontstaan na de dnf tijdens de Baltic Run. Derhalve is er geen specifieke voorbereiding maar blijft deze 'beperkt' tot de voorbereiding op de Baltic Run.

Vrijdagmiddag 12.00 starten we met een dertigtal lopers nadat iedere loper en de enige vrouwelijke deelneemster (Vinati Docziová) persoonlijk is voorgesteld. Dit voelt als hartverwarmend. Het past bij het Sri Chinmoy Marathon Team. Wat een geweldige mensen.

Tja met welke traagheid te starten is voor me een compleet raadsel. Ik doe maar wat. De eerste twee kilometer gaan iets te hard maar dat wordt al snel minder maar het wordt gelukkig de eerste dag niet te warm. Dat wordt zaterdagmiddag anders en de zondagmorgen is verrekte warm. Niet te warm vanwege de vermoeidheid maar als gevolg van de hoge luchtvochtigheid ondanks het onweer en de regen gedurende de tweede nacht. Echt ik sta verbaasd over het hoge aanvangstempo van de jonge Pool Maciej Rek en de Slowaak Ivan Màcaj. Maciej loopt de marathon super snel maar speelt in het klassement geen enkele rol. Hij blijft niet hardlopen maar slaapt gedurende de eerste nacht acht uur. Ivan loopt gestaag in een hoog tempo door. Rene Vang Hansen, een Deen die vorig jaar +300 km liep, start ook niet bepaald zacht. Hij is lid van Team Keep Running Denmark maar dit geldt niet voor deze 48 uur. Hij stopt vanwege (zoals hij aangeeft) mentale problemen. Ivan loopt gestaag in een hoog tempo door. Na 21 uur is hij de 200 km gepasseerd waarna hij vier uur gaat slapen. Echter hij heeft een dusdanige voorsprong op de rest dat zijn eerste positie niet serieus in gevaar komt. Alhoewel good-old (66 jaar!) Radi Milev uiteindelijk maar elf kilometer minder loopt. Zij zijn de enige die de 300 km grens passeren. Volgens mij pakt Radi de winst door gedurende de 48 uur totaal niet te slapen. Zijn rekken en strekken voor aanvang laten zien dat hij nog verrekte lenig is. Helaas kan Nitish de derde plaats overall niet pakken, mede omdat Stanislaw (62 jaar!) zijn tactiek afstemt op die van Nitish.

Ik heb ontzettend genoten om de wedstrijd te volgen alhoewel ik besef dat een ieder meer bezig is met zijn/haar eigen prestatie dan met het klassement behalve, volgens mij, Stanislaw. Wat ik ook als fijn ervaar dat zowel Nitish als ik actief interesse heeft in onze prestaties waarbij die van mij natuurlijk op een veel lager niveau ligt dan die van Nitish. Gelukkig wordt Nitish tijdig wakker tijdens de tweede nacht, anders zou hij een wake-up-call van me krijgen maar dit is niet noodzakelijk.

Hoe ik de 48 uur ervaren heb?

Zwaar, superzwaar. Ik heb geen verwachting maar goh kanonnen wat is 48 uur lang. Vooral de laatste drie uur. De chiropractor en de medische begeleiding hebben me geweldig geholpen. Mijn ruggenwervel is onderin zo scheef als het torentje van Pisa. Tevens zijn mijn onderrugspieren tekort waardoor ik volgens de chiropractor geen bovenwaartse beweging meer kan maken met mijn bovenbenen. Daarnaast ben ik volgens hen compleet uitgedroogd en heb een zouttekort van Kladno tot aan de Achterhoek. Zout-oplossingen helpen maar niet geheel. Mijn hoofd voelt aan alsof ik een sauna zit van 100 graden plus. Koelen lukt niet. Hoeveel ik geslapen heb? Effectief 50 minuten gedurende twee nachten. De eerste nacht heb ik het voorbeeld van Nitish proberen te volgen maar heb twee uur met een stijve rug niet kunnen slapen. De tweede dag heb ik twintig minuten in het park gelegen en na 47 uur een half uur op een bankje in het park geslapen maar blijkbaar is de medische begeleiding niet gerust op mijn gezondheid. Ik krijg een bekertje met water en een zoutoplossing toegediend. Daarnaast het leven verandert niets of je nu een 200+ finisht of niet. Wat me wel weer duidelijk is, na 100 km begint het echte ultralopen (specifiek het mentale aspect). De tweede nacht niet slapen doe ik mede om niet te druk te worden met het bereiken van de 200 km maar tevens omdat ik me niet echt super moe voel.

Als gevolg van de uitdroging heb ik de tweede nacht gehallucineerd. Van rode stoplichten in het bos tot lopers die langs spiegels in het bos lopen. Hoe verzin je het? Het enige wat me helpt is veel bomen direct langs het parkoers aan te raken zodat het voelt alsof ik nog met beide benen op de grond sta. Hardlopen lukt niet echt. Zaterdagmiddag heeft volgens mij geen enkele hardloper op de 48 uur kunnen hardlopen. Het is te warm. Het is geen klagen over maar een constatering. Nadat ik een half uur voor het einde van de wedstrijd ontwaak, begeleidt Vladja (lid medisch team) me gedurende de laatste 500 meter. Hij vertrouwt het blijkbaar niet helemaal.

Nogmaals hoe ik alles ervaar heb? Het debuut is loodzwaar geweest. Voorspellingen zijn niet te doen op een dergelijke afstand. Dit geldt ook voor volgende maand. Wie wordt de winnaar tijdens de Spartahlon of hoe ziet het podium er uit? Op een dergelijke afstand gebeurt zoveel. Eén ding is for sure, zet je geld niet op mij, haha. Ik ben benieuwd of iemand Indianenverhalen (idem als in het verleden) op bijvoorbeeld facebook gaat zetten over cowboys die deelnemen aan de Spartathlon. Een niet doordachte actie van me is me in hetzelfde weekend van de Spartathlon in te schrijven voor de ultraloop waarbij een rondje om het Genève meer gelopen mag worden. De Zwitserse organisatie stort het geld niet terug maar heeft deze betaling gereserveerd voor een toekomstige deelname. Reden van mijn deelname aan de Spartathlon is geen hoogmoedswaanzin maar zie het maar in het verlengde van een uitspraak von Goethe:

'Alleen de mens is tot het onmogelijk in staat' maar of dat voor ieder mens geldt?

Wat natuurlijk ook belangrijk is, wat naast bovenstaande de eerste uitdaging is. Tja toch fijn dat iedereen weet wat je doet. Het belang hiervan is voor me niet geheel duidelijk maar okay, wellicht a.s. weekend de Monnikentocht, 50 km hardlopen. Gelukkig hebben ze niet een limiet aan deelnemers.

O ja wat ik in Kladno mega gewaardeerd heb, is de organisatie. Tjonge wat is deze run met volle overgave georganiseerd. Het eten en drinken kan geen enkele organisatie overtreffen. Een complete keuken is geïnstalleerd. Elk half uur is er een ander aanbod van eten. De medische begeleiding is helemaal top. Het ingetogen zingen van voor mij mystieke liederen (is vast niet de correcte benaming) door leden van Sri Chinmoy laten me niet koud. De saamhorigheid na de wedstrijd is geweldig. De prijsuitreiking is indrukwekkend. Ik mag zelfs nog op het podium staan (ja echt) maar dat heeft te maken met het voltooien van de 48 uur (Jannet dank voor je tip) Eigenlijk krijg ik van de laatste twee dagen een brok in mijn keel kort na afloop.

Zonder GPS heb ik de weg proberen te vinden in Tsjechië maar dit kan ik iedereen afraden. Wat een zoektocht ...


Groeten,

Henk Harenberg 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Oef, na die zware trail vorige week waren men benen toch wel wat stijf… Maar vooral die tenen van mijn rechtervoet waren nogal geaccidenteerd. Heel de week dan maar niet lopen, donderdag waag ik me dan toch even aan 4km en de benen voelen wel sterk aan, maar wat is 4km. Vrijdagnacht, mijn laatste antibioticapilletje is binnen (die vervelende abces weet je wel) en ik slaap als een roosje, eindelijk na zoveel slapeloze nachten. Vol goede moed en motivatie dan maar richting Genk. Mijn voet doet nog volledig pijn dus mijn trailschoenen blijven thuis.

Deborah die heeft deze week wel al kunnen trainen, alsof het voor haar niets is zit ze de dag na een trail touwtje te springen… De bedoeling is om vandaag samen te lopen en hopen dat die voet niet te veel parten gaat spelen. In Genk was het nog even zoeken want ik neem een verkeerde afslag maar toch staan we netjes op tijd tussen een gezellige bende om er weer een mooie herinnering van te maken. De sfeer zit super.

Voor de start een korte briefing, het zou de hele nacht zitten regenen hebben en naar het schijnt ligt het parcours er loodzwaar bij, ik kijk even naar het profiel van mijn oudste afgesleten joggingschoenen en denk er het mijne van. We zien wel, zwaarder dan vorige week kan toch niet. 4 rondjes moeten we doen van iets meer dan 11km, we moeten over twee molshopen per ronde en zouden zo aan 860 hoogtemeters komen. Ik zie de hoopjes in de verte liggen en ze lijken toch onschuldig.

En plots….bam…en in een milliseconde beslissen mijn benen om er vandoor te gaan… ik neem de kop van de wedstrijd, de benen voelen super. Pat Vandebeek loopt naast me en verschiet toch wel dat ik zo vooraan loop. Toch kan hij nog een grapje maken en gaat om één of andere reden op de grond liggen. Een blik achter mij vertelt dat Deborah niet volgt dan maar niet samen lopen vandaag. Tot km 4 ergens hou ik de kop en dan komt Pat me terug voorbij gevolgd door wat andere lopers. Na 5km ergens een eerste bevoorrading, snel een bekertje drinken en weg. Ondertussen zien we die molshopen rechts van ons en ze zien er toch wel al wat indrukwekkender uit, oeps, moeten wij daar over.

Strompel strompel, ik voel me opgesloten in mijn eigen lichaam, alsof niets nog gaat lukken. Helemaal boven roept een supportster ” goed zo mijnheer” waarop haar dochter, ”mama, die mijnheer ziet wel knalrood hé” .. oeps, ik voelde het ook, alsof ik elk moment kon openbarsten… doseren Paul, gas terug nemen. Een paar lopers halen me in, Ghislain moet ik ook laten gaan, het loopt plots stroef en ik moet de bosjes in. Wat een opluchting, plots krijg ik terug de kracht om door te gaan. Nog veel te warm gekleed en zweten als een otter maar het loopt terug goed.

Rondje één in 1u03, te snel volgens mij en het speelt in mijn hoofd om me te laten afzakken, gelukkig komt Stefan naast me lopen en spreekt wat moed in, na een babbel geeft hij terug ritme. 2 de maal die terrils over, het gaat beter maar ik doseer. Die tenen doen pijn maar snel lopen gaat beter af. Het weer is zalig en het parcours ligt er allesbehalve zwaar bij, met mijn versleten joggingschoenen ben ik niet één keer geschoven. 2de ronde op, we zitten op cruisesnelheid, de tijd gaat eigenlijk enorm snel voorbij door het mooie afwisselende parcours, weer een mooi stukje natuur ontdekt. In de verte zie ik die terrils weer liggen, ze worden steeds maar hoger en zwaarder, maar nu we zo ver zijn keren we niet meer terug.

Yves is ondertussen uitgestapt, nog enkele deelnemers konden niet meer verder door blessure of andere obstakels. De derde ronde loopt in feite nog redelijk vlot en ik verlies weinig tijd. Mijn plaats lijkt ook veilig want in de verte zie ik geen andere loper afkomen. De vierde ronde is een feit, zalig gevoel, weer finishen, de lopers van de kortere afstand zijn mikpunten om naar toe te lopen. Net voor de eerste beklimming zie ik Deborah dapper voor me lopen, eindelijk kan ik haar dubbelen, “zie je wel dat we samen gingen lopen”… Ze gaat nog goed vooruit en moet in de beklimming zelfs een beetje gas terug nemen omdat ik even dood zit. Wat peptalk en ze schreeuwt me verder, ik raap terug moed bijeen en pers er nog uit wat er in zit (lees dit niet verkeerd). De donkere wolken komen steeds dichter en een onweer barst los, voor de zoveelste keer dit jaar speel ik watereendje, grrrr, ben het beu die regen. Het valt met bakken uit de lucht en door mijn pas te versnellen komt Ghislain terug in mijn zicht, ik kan hem nog net in de laatste 500m inhalen en finish in 4u19’06 en een mooie 7de plaats.

Deborah ziet het nog zitten om in die regen een ronde te lopen, het parcours is ondertussen even wat zwaarder geworden, respect voor alle lopers die na die bui nog een ronde moesten. Ik ga Deborah ergens opwachten en hoor iemand afkomen, die persoon heeft bijna zijn Ultraloop uitgelopen want 3 mensen hebben hem zien een ander (korter) parcours nemen, foei. Dan hoor ik Jack en Els in de verte aankomen, tijd om me even in de struiken te verstoppen. Even een everzwijn nadoen (een van mijn specialiteiten). Ze blijven plots staan, wist ik veel dat Jack juist een heel verhaal gedaan had over everzwijnen en hoe gevaarlijk ze konden zijn. Na lang aarzelen doen ze nog een paar stappen, hehe, ze konden er mee lachen als ik uit de struiken sprong.

Even later komt Deborah afgelopen, yes, weer eentje op haar palmares, na vorige week een hele zware 50km doet ze het weer, 45km op 6u06’54. Weer een medaille rond onze nek. Een super organisatie, Deborah bedankt de organisatie dat ze gewacht hebben tot iedereen binnen was, ongeacht hun tijd. Op het parcours was niet één gelletje of papiertje te vinden, zo moet het, respect voor uw omgeving. We hebben ons heel goed geamuseerd ondanks we die molshopen toch wel even vervloekt hebben.

Als beloning voor haar goede prestatie trakteer ik Deborah op nog een fikse wandeling in La Roche enkele uren later. We wandelen nog een stuk van de lus van vorige week en merken op dat elk gelletje weg is, op enkele lintjes en bordjes na hebben ze toch wel alles proberen opruimen, gelukkig maar. Het moet niet gezegd dat we goed geslapen hebben zeker, de storm die die nacht onze auto doorheen schudde heeft ons niet gedeerd. Zondag dan maar uitwandelen…met de nodige hoogtemeters en paddenstoelen plukken. Dezelfde avond maak ik ze klaar in een groot omelet dat we verdiend hebben. Of het eetbare paddenstoelen waren? Na het eten van dat omelet hebben we uren gelachen.

Op naar de volgende.


Paul van Hiel
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
De Summer Dutch Coast Ultra Run by Night Editie 2014 was mijn vijfde deelname aan deze door Rinus en Ferry georganiseerde nachtelijke strandloop van Den Helder naar IJmuiden. In 2012 liep ik de wintereditie (90km) en de zomerversie (50 km). In 2013 alleen de beruchte ijskoude winterloop en in 2014 weer zowel winter (75 km) als zomer (75 km).
Elke editie van deze loop is een verhaal apart. In 2012 behoorde ik tot het selecte groepje dat de pittige primeur voltooide in een spiegelglad IJmuiden. In 2013 stapte ik na 45km onderkoeld in de auto na een eenzame dwaaltocht door de bevroren en besneeuwde en door een harde Oostenwind geteisterde kop van Noordholland. Na de zomerloop van 2013 viel ik flauw. In januari dit jaar leek het wel een zomerloop, zo zacht was het. De Summer DCURBN 2014 verliep ook niet zonder slag of stoot.

Meer nog dan in de winter is de zomereditie vrijwel zonder support. Op de 50 km die in Castricum eindigt wordt zelfs niet eens een tijd geregistreerd, simpelweg omdat daar niemand staat. Het strandpaviljoen de Deining, dat in de winter als een gezellige warme huiskamer openstaat voor de lopers, was nu dicht. Rinus had ergens onder een houten trappetje wat flessen sportdrank verstopt voor degenen die doorgingen op de 75 km. Als je in Castricum geen auto had staan was dat trouwens de enige optie, want wat voor zin heeft het om 5 kilometer naar het NS station te lopen om daar vervolgens anderhalf uur op de eerste trein te gaan zitten wachten?

Ook de post aan het begin van de Hondsbossche Zeewering ontbrak. Kortom: 75 kilometer eenzaam bikkelen, terend op de inhoud van je rugzak. En het was nieuwe maan. Pas tegen de ochtend zag ik een smal maansikkeltje opkomen. Daardoor was het echt aardedonker. Veel donkerder nog dan in de winter omdat er dan ofwel geprofiteerd wordt van de hoog aan de hemel staande volle maan, en anders de grijze en nevelige atmosfeer het licht van verre steden en dorpen en de vlammen van Tata Steel oranjeachtig reflecteert. Nu was het, na een dag van zware regenval en onweer, kraakhelder. Ter hoogte van Lange Jaap kon je de vage lichtcluster van de industrie bij IJmuiden al ontwaren. Toen we ter hoogte van Camperduin voor het eerst richting Egmond aan Zee konden kijken zag je een felle witte vuurtoren te midden van rode en witte lichtjes. Ik dacht dat dat Egmond was, maar het bleek IJmuiden te zijn. De duisternis werd nog versterkt door de zwartheid van het strand die het gevolg was van de intensieve regenbuien van die dag. Er was totaal geen reflectie.
Het weer was de 36 lopers die om tien uur in Den Helder gestart waren welgezind: het klaarde breed op en het bleef de hele nacht droog. De buien bleven boven zee hangen wat af en toe leidde tot spectaculaire (weer)lichtshows. De wind, die de hele dag krachtig uit het zuidwesten had geblazen draaide zowaar naar NW en nam in kracht af.

Prima condities zou je zeggen. Maar het viel tegen. Het strand was grotendeels vlak maar zuigend en zompig door de regen van die dag. Door het rugwindje voelde het wat vochtig en benauwd aan waardoor ik niet lekker door kon ademen. De vrije ademhaling wordt sowieso toch al belemmerd door de nogal zware rugzak die op de longen drukt. Maar het ergste was de slaap. Waardoor het kwam weet ik niet, maar ik verging van de slaap. Veel meer dan gedurende de andere edities. Om een uur of twee in de nacht hield ik het niet meer en heb ik ergens tussen Camperduin en Hargen de donkere duinrand opgezocht, mijn regenjack aangetrokken, lichtje uitgedaan en met mijn rugzak als hoofdkussen heb ik een kwartiertje genoten van een onrustig slaapje. Hoe mooi was het om de ogen weer open te doen en als eerste indruk recht omhoog in die fenomenale sterrenhemel te kijken met het gegrom van de branding als sfeermuziek! Ik werd wakker op een andere planeet, helemaal alleen. Letterlijk, want de lopersdwaallichtjes die ik voordien in de verte achter me had gezien waren allemaal verdwenen en ook voor me was het zwart. Maar wat doet het er toe, een loop als deze doe je volkomen in je eentje. 36 Mensen die zich in de loop van vele uren over een verlaten strand verspreid hebben zijn naaldjes in een hooiberg. Door het koele zomerweer waren er bovendien vrijwel geen andere mensen op het strand. In 2012 was dat wel anders, toen liepen we tussen de kampvuurtjes met min of meer aangeschoten feestende badgasten door en lagen er mensen op het strand te slapen (dit jaar dus ook, maar dat was ik zelf).
Net als in de beruchte winterloop van 2013 ben ik bij Petten weer achterlangs de Zeewering gelopen. De reden daarvoor waren de zandopspuitwerkzaamheden waardoor de weg over de dijk afgesloten was. Daarna weer het strand op voor de volgende 20 kilometer tot Castricum aan Zee. Geest en lichaam dompelen zich in een weldadige trance en de uren vliegen voorbij onder de wentelende sterren. Tussen Egmond en Castricum volgde de moeilijkste passage. Met hoogwater moest er op een schuin oplopend strandje van maar een paar meter breed een pad gebaand worden tussen de aanstormende golven en enorme pollen zeewier waarin soms harde voorwerpen verstopt zaten. De flessen sportdrank bij Castricum kon ik niet vinden, dus maar verder op de laatste halve liter drank die ik nog bij me had. Voor ik het wist was ik bij Wijk aan Zee en was daar getuige van het feeërieke schouwspel van een tussen de pieren binnenlopend enorm cruiseschip met volle verlichting. Maar het mooiste was wel de opgloeiende dageraad links achter me boven de duinenrij. Inmiddels was ik bijna op de zonder verlichting lopende blotenvoetenloper Martin gebotst en samen liepen we het laatste stukje strand. Ongelooflijk dat hij met zijn onbeschermde voetzolen over die knisperende schelpenbanken kon lopen.

De laatste 18 kilometer zijn niet de mooiste. Achter het gigantische Corus complex langs gaat het dan richting het sluizencomplex. Martin ging rechtdoor richting station Beverwijk. Zijn blote voeten hadden geen zin in al het asfalt. Bij mij ging het vlammetje weer een beetje uit en ik heb afwisselend stukjes gewandeld en gerend. In IJmuiden heb ik mezelf bij een tankstation getrakteerd op een grote Cappuccino maar die resulteerde in maagkramp. Het laatste stukje van de route ging over een smalle duintrail tussen dichte bossages van doornenstruiken. Boven zee doemde een donkere shelfcloud met bliksems op. Maar ach wat zou het? Daar was de Pierewaai al met zijn koffie en gebakken ei met spek. Ik was geloof ik de achtste loper die daar binnenkwam in een niet-super tijd van 9 uur 50 minuten. Maar wat betekent tijd na een lange nacht vol trance?


Met vriendelijke groet,

André
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Weer terug in eigen land na 2 loopevenementen; de Namibia Desert Challenge (NDC) en de Swiss Iron Trail T 141.

De NDC is een zeer leuke instapwoestijnrace. 220 km lopen in 5 dagen. De busreis van Windhoek naar de start was er een met letterlijk en figuurlijk hobbels. Slechte gravelwegen en een bus die halverwege bijna op z'n kant ging door een klapband en vastgelopen remmen. Daar sta je dan midden in de woestijn met 24 deelnemers en een chauffeur. De ANWB? Die had het even te druk. Na ruim een uur kwam er een assistentie pick-up met wat gereedschap die het gevaarte weer aan de praat kreeg. Echter ..... na 10 km liep de boel weer vast. Met wat ducktape en tie-raps de remleiding weer gerepareerd en 4 uur later dan gepland toch nog heelhuids op de plaats van bestemming, Sossusvlei Lodge, aangekomen.

We werden opgewacht door een enthousiaste organisatie en getrakteerd op een heerlijke maaltijd. Vlak bij de lodge was een eenvoudig tentenkamp opgezet. Gelukkig vaste (en schone) douches en toiletten aanwezig. Het tentenkamp was het vertrekpunt voor iedere dag. Je loopt dus niet zoals bij de MDS met eigen bepakking van A naar B enz. De 5 loopdagen zagen er globaal als volgt uit: om 6 uur op, om 7 uur met de bus naar een startpunt, een etappe lopen tussen de 40 en 50 km met zeer goede verzorgingsstations, finishen en terug met de bus. 's Avonds een fantastische maaltijd, verzorgd door zeer vriendelijke en enthousiaste locals. De loopstages varieerden qua ondergrond van mulzandpaden tot ellenlange asfaltwegen, van eindeloze zanderige steenvlaktes tot rotsachtige gebergten. De laatste 2 dagen werden de bekende red dunes overgestoken, met als climax Big Daddy; een duin van 340 meter hoog. Zandkappen over je schoenen vereist. De laatste avond werden we getrakteerd op een afscheidsdiner met de beelden van de week. Al met al een zeer geslaagde week en een aanrader voor ieder die een woestijnloop wil doen. Klein minpuntje ........ de kleine koepeltentjes in het basiskamp, waarin het slapen regelmatig niet echt comfortabel was. Mocht je er over denken om mee te doen denk dan aan een goede warme slaapzak tegen de soms zeer koude nachten en oordoppen tegen het gesnurk van mededeelnemers en het gejank van jakhalzen.

Krap 3 weken later op weg naar Zwitserland voor de T141, Een ongeveer 145 km lange bergtrail met 8. 500 hoogtemeters. Er was ook een T201 km ,maar die vond ik als eerste bergtrail boven de 100 km een beetje te gortig. De T201 start in Davos 12 uur eerder dan de T141, die om 12 uur 's nachts in Samedan start. Je start dus in het begin van de nacht; niet echt een voordeel.

Wachtend op de start zagen we in de hal in Samedan de deelnemers van de T 201 doorkomen, die al 60 km achter de rug hadden. Enkele zagen er op dat moment al niet erg fris meer uit. Voor hen nog maar 145 km te gaan. Wij zouden om 12 pm aansluiten met ongeveer 75 deelnemers. Ik had mij voorgenomen om heel rustig te starten. Mijn enige bergvoorbereiding was immers maar 4 dagen lopen in de buurt van Garmisch Partenkirchen. De eerste nacht goed doorgekomen, niet gevallen. De dag daarop ook niet echt veel problemen; zeer wisselende weersomstandigheden van zon tot korte sneeuw / hagelstormen. Je moest dus regelmatig je kleding aanpassen. Af en toe even de route zoeken, die over het algemeen goed uitgezet was met fluorescerende vlaggetjes. Aan het eind van de eerste dag de tweede nacht in zicht. Om ongeveer 7 uur 's avonds de helft van de race bereikt. Een gemiddelde van 3,5 km per uur. Sneller was voor mij niet te doen met dit soort beklimmingen; je praat dan niet over slingerende bergpaadjes, maar over routes die recht naar boven en beneden zijn uitgezet bezaaid met losse stenen en wortels. Aan het begin van de tweede nacht was de vraag even slapen/ rusten op beschikbare slaapmatten of eten en drinken laden en doorgaan. Ik koos voor het laatste. Naderhand gebleken een goede keuze, want de meeste T 141 en T 201 lopers hadden na een paar uur slaap/ rust geen puf / zin meer om verder te gaan. Gedurende de tweede nacht wel wat dode momenten gehad; daar loop je dan om 2 uur 's nachts door de Zwitserse bergen in de mist op zoek naar het volgende vlaggetje en weer een steile beklimming waar maar geen einde aan lijkt te komen.

Om 6 uur het einde van de tweede nacht ..... gelukkig! Nog 50km te gaan. Een uurtje of 12. Mijn benen draaiden wonder boven wonder nog heel goed, zeker na al die afdalingen. Wat heel irritant werd was het constante hongergevoel; ik kreeg het niet meer weggegeten. De verzorgingsposten waren voor mij onvoldoende en mijn Powerbarrepen kwamen zo langzamerhand mijn neus uit. Patat, pannenkoeken, milkshakes, dat was waar ik trek in had. Uiteindelijk het punt van de laatste 20 km bereikt. Volgens een Zwitserse arts die mij controleerde was het "nog een beetje omhoog en naar beneden en dan nog een laatste klimmetje met als slot een 5 km afdaling tot Davos". Als een Zwitser dat zegt bereid je dan maar voor op het ergste. Inderdaad; 7 km voor de afdaling naar Davos nog een klim naar 2.300 meter. Over die laatste 20 km heb ik dik 6 uur gedaan. De 5 km afdaling verliep vrij redelijk hoewel enige ledematen lichtelijk begonnen te protesteren. Niet gek na meer dan 42 uur lopen. Bij de finish wacht dan je vrouw; toch wel een emotioneel moment. Ook zij had 42 uur meegeleefd, meegedacht en was, waar mogelijk met het Zwitsers openbaar vervoer, naar tussenstations gereisd ter ondersteuning. Hulde!!!

De volgende ochtend een felicitatie- sms van Datasport ..... 3e bij de M50 en 17e overall. Niet slecht voor een Nederlander wonend op -6 meter vind ik zelf.

Groet,
Hans Lems
Wateringen
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]