Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
25 jun 2017
Vechtdal Trail 44 km - 24 juni
22 jun 2017
De magie van de zes uren. Die na vier uurtjes altijd over was…
18 jun 2017
Veluwzoomtrail
12 jun 2017
Maasdijkmarathon 11 juni 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* 27 jun 2014: Zugspitz Supertrail (Leutasch Oostenrijk-Grainau Duitsland)
* 24 jun 2014: Verslag Sneek marathon
* 22 jun 2014: UP-NL van opkomst tot ondergang
* 22 jun 2014: DXT 2014: Dolomiti Extreme trail, Forno di Zoldo 7 juni 2014
* 22 jun 2014: De Nemea-Olympia Ultramarathon: een Griekse sportieve legende over de Pelopponesos
* 21 jun 2014: Scafell Pike Trail Marathon 15 juni
* 21 jun 2014: Amersfoort Marathon
* 17 jun 2014: Maasdijk marathon 15 juni 2014
* 13 jun 2014: Baltic Nonstop
* 13 jun 2014: Baltic Run
* 11 jun 2014: Comrades Marathon
* 10 jun 2014: Vrienden Bedankt Marathon 2014
* 10 jun 2014: Vrienden Bedankt Marathon
* 9 jun 2014: Keufelskopf 85 km
* 8 jun 2014: Vrienden Bedankt Marathon, zaterdag 24 mei 2014
* 6 jun 2014: De Vrienden Bedankt Marathon 21 & 24 mei 2014
* 3 jun 2014: Bijna Spartathlon limiet
* 2 jun 2014: Hardmoors 160 - 106
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juni 2014
 
Na maanden te hebben uitgekeken naar deze dag zitten we (Marco, Anno en ik)eindelijk in de bus welke ons van Grainau in Duitsland waar de finish legt brengt naar de start in Oostenrijk bij Leutasch. Francois is inmiddels in Grainau gestart voor zijn 100 Kilometer ultratrail. Het weer is ontzettend goed als we bij de start uitstappen, we hebben dan nog een uur voor de start. Terwijl er lange rijen staan voor het toilet, zie ik dat je ook het startvak in mag, nadat je tas is gecontroleerd op de verplichte spullen. (noodfluitje, iso-dekentje, lange tight, shirt met langemouw, gsm met noodnummer, ehbo-kit, routekaarten, Drinkbeker). Voor mij worden er steekproeven gedaan, maar als ik aan de beurt ben mag ik echt alles uit mijn tas halen en laten zien. Gelukkig heb ik alles mee, alleen nu moet ik opnieuw alle spullen netjes in mijn tas zien te stoppen.

De disc-jockey draait opzwepende muziek en 1 minuut voor de start klinkt ACDC met Highway to Hell. Dan mogen we weg, heel rustig lopen we het dorp uit, langs de kant staan onze supporters Monique en Annie. Na een half uur begint het klimmen, we lopen met zo'n 10 % omhoog over een pad waarop zich ook allemaal losse stenen bevinden. Gellukig heb ik met als de meeste deelnemers nordic stokken om de boven benen een beetje te ontlasten. We moeten van 1200 meter hoogte naar zo'n 2000 meter stijgen. als we boven de bomen grens zijn lopen we over een pad met links en rechts gras waarop geiten en koeien met belletjes om hun nek grazen. Wat een mooie omgeving is het hier, voor me zie ik hoog boven me deelnemers lopen, daar moeten we dus helemaal heen. Rond kilometer 8 zijn we helemaal boven. Even foto's nemen en dan weer verder, over een sneeuwrand terwijl ik een stap neem val ik onderuit, waarbij ik een deelnemer achter me raak. Gelukkig heeft hij niets en ik voel dat bij mij ook alles goed is als ik weer loop. Nu volgt een glooiende afdaling waarbij Marco en Anno sneller gaan dan ik kan. Ik verkies om te lopen in het gras naast het pad met stenen, omdat ik veel op gras heb getraind in de voorbereiding. Rond kilometer 11 gaat de afdaling over in traptreden, dit loopt veel moeilijker omdat je steeds diepe stappen moet nemen naar de volgende tree. Maar met behulp van de stokken kan ik redelijk naar beneden komen, onderweg haal ik opeens Marco in die meer moeite heeft zonder stokken.

V5 Hubertushof
Dan na 2 uur 45 minuten staan we bij V5 ( 15 km)onze eerste verzorgingspost, hier staan Monique en Annie aan te moedigen en Anno is hier al aanwezig. Veel water neem ik en na precies 3 uur lopen ik en Anno hier weg voor de volgende 10 km.

V6 Mittenwald
Als ik bij V6 (25 km) aankom zie ik dat Marco is uitgestapt, terwijl ik hier eten en drinken neem moet ik dit even een tot me door laten dringen. Dan lopen ik en Anno samen weer verder onderweg naar verzorgingspost V7, dit is een makkelijk stuk met veel vlakke kilometers. Ik noem dit in mijn hoofd gratis kilometers en hoop dat na elke bocht de weg vlak blijft doorlopen. Ik kom in een mooi groepje van 5 te lopen en besluit hier niet voorbij te gaan

V7Gasthof ferchensee
Dan lopen we langs een meertje waar ik in de verte V7 zie dit is op 31 kilometer na 4 uur 53 minuten ben ik hier, vlak achter me komt Anno hier ook aan. Ik probeer hier vooral veel te drinken en vul mijn flesjes aan voor de volgende 9 kilometer.

V8 Abzweigreintal
Dan vertrek ik samen met Anno er volgt weer een gratis kilometer maar al snel moet ik weer klimmen dus wordt het wandelen. Anno loopt achter me en voor me lopen groepjes lopers, waaronder 2 mannen van mijn leeftijd waarvan 1 kramp heeft in zijn been, de andere helpt hem met rekken. Ronde kilometer 35, 36 krijg ik zelf ook kramp in mijn linker boven been. Een gevoel wat ik herken van de marathon alleen ben ik nu aan het wandelen dus komt het onverwacht. Als mijn bovenbeen spier maar niet helemaal vast gaat zitten. Later ebt het weer weg , maar nu begint mijn hamstring links kramp te krijgen. Ook dit verdwijnt weer na een tijd. Hierna volgen korte klimmetjes en afdalingen in een bos met alleen maar boomwortels waar je tussendoor moet stappen. Wat een ongelofelijk zwaar stuk is dit. Eenmaal uit het bos volgt een stalen brug en weer een klim. Dan eindelijk verzorgingspost 8. Ik besluit hier vooral mijn zoutgehalte aan te vullen door ,komkommer, tomaat en sinaasappel welke helemaal onder het zout zitten te eten. Verder neem in een bouillon. Na 13 minuten komt Anno hier ook aan, ik rust uit tot ik 30 minuten op deze post ben geweest en vertrek dan.

V9 Talstationlangenfelder
Wat ik me herinner van het stuk naar v9 is vooral een stijl pad door het bos van 1 meter breed. Af en toe haal ik mensen in maar ook vaak wordt ik ingehaald door lopers van de 80 kilometer. Dan gaat dit pad over in een helling waarover het pad tussen de bomen door steeds 30 meter naar links loopt, dan een bocht van 180 graden en dan loopt het pad weer naar rechts. Dit zig zaggen blijft zich herhalen en af en toe moeten we over omgevallen bomen klimmen. Boven me hoor ik steeds geroep,geklap en toeters, kennelijk staan daar supporters. Maar hoe ver is dat nog? Als we zo blijven zigzaggen kan het nog heel lang duren voor we daar zijn. In de boom hoor ik een specht boven me hoofd, zo nu en dan rust ik bij de bochtjes. Dan hoor ik ook een Spaans meisje haar moeder aanmoedigen, nog een paar keer links en rechts en ik ben boven bijV9. Daar zie ik heerlijke strandstoelen staan in het zonnetje. Ik neem hier 3 nudelsoepjes en raak in gesprek met een loper uit Australië. Na 30 minuten besluit ik aan de lus van 6 kilometer te beginnen, deze lus is 3 km klimmen en 3 dalen en dan ben ik weer bij deze post maar dan is het voor mij v10. Ik trek een shirt met lange mouwen aan om dat ik eerst links van de berg in de schaduw loop. Net voor ik vertrek komt Anno bij V9 aan, even een kort gesprek en dan ga ik wandelend naar links. Hier wordt ik getrakteerd op een fabelachtig uitzicht. Ik besluit naar huis te bellen en vertel dat ik aan de laatste 12 km ben begonnen. Ver voor me lopen andere deelnemers, de weg blijft omhoog lopen. Dan loop ik langs de wand van de waar boven de Summit van de Zugspitz is. Tegen de wand hangt sneeuw. Ik kom langs het bord 10 KM To Go. Nog 1 km klimmen, hier staat een man met 2 kinderen welke allebei met koeienbellen staan te rammelen. Heerlijk gevoel ik ben op het hoogste punt ,nu nog 3 kilometer naar beneden. Maar deze 3 km begint met een steil trappetje naar beneden en bestaat uit aarde met allemaal witte kiezels erop afgebakend met een boomstammetje. Na elke bocht hoop je dat de trappetjes stoppen maar het blijft maar door gaan tot aan de verzorgingspost V10. Om de paar bochten zitten berggidsen met een kampvuurtje voor de veiligheid en voor de deelnemers die hier vannacht in het donker langs moeten.

V10 Talstation Langenfelder
Ik kom bij de verzorging de loper uit Australië weer tegen, hij zegt dat we op moeten schieten want om 22:30 sluit de finish voor onze afstand. Het is 20:45 en volgens hem moeten we hier uiterlijk 21:15 vertrekken. Dus maar snel drinken aanvullen en meteen maar op pad om 20:50. Ik heb dus 1 uur 40 voor de laatste 6 kilometer bedenk ik. Maar het blijft steil naar beneden trappen lopen. Ik loop nu samen met nog 2 Nederlanders. We horen in de verte al de speaker van de finish, maar het is nog 5 kilometer afdalen over zeer moeilijk terrein. Bij kilometer 4 zegt een van de Nederlanders dat de hoofdlamp toch echt op moet, omdat het anders te gevaarlijk wordt in het donker. Met hoofdlamp op krijg ik nog een keer een opleving en ik loop bij de 2 Nederlanders weg, “”He, heb je het licht gezien “” roepen ze me na. Dan nog 3 kilometer ik kan kiezen tussen A: plat glad stuk in het midden of B:modder op een schuin stuk. Ik kies voor de modder, na een paar stappen glij ik onderuit. Gelukkig geen schade en weer verder. Dan eindelijk bereik ik het dorp Grainau, nu nog 2 kilometer vlak lopen. Ik heb nog 45 minuten ,nu weet ik dat ik het ga halen. Wat een heerlijk gevoel, langs de kant zitten mensen ze klappen als ik langsloop. Even gaan er allerlei gedachten door mijn hoofd. Dan eindelijk loop ik langs een bekend stukje en de bocht om bereik ik de finish in 12 uur en 55 minuten. Daar staan Annie, Monique en Marco.

Ik heb hem gehaald, wat een avontuur. Ik krijg een medaille omgehangen en een flesje Erdinger alkohol vrij biertje. Snel bel ik naar huis om mijn vrouw door te geven wat mijn eindtijd is geworden. 15 minuten na mij komt ook Anno op tijd binnen. Wat een geweldige prestatie is dat, zonder stokken nog wel.

Rond 1 uur lig ik in bed, maar om 3 uur gaan we weer naar de Finish om Francois warm te onthalen. Hij heeft de 100 kilometer gelopen in 20 uur en 45 minuten.

Dit is een super mooi weekend geweest en ik weet niet of ik ooit nog zo’n zwaar evenement ga uitlopen.

Groet Matthieu Magielsen.

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Sneek marathon 2014 is voor het eerst georganiseerd en het is een grote ronde marathon om het Sneekermeer. Het is behoorlijk goed aangepakt door de organisatie want alles is uit de kast gehaald om Sneek in 1 groot loopfeest gebeuren te dompelen. In December al ingeschreven en voor mij een mooie fun run, wat ik toen niet wist is dat de knie weken lang zou tegen werken en dat er ook nog een vakantie voor deze marathon zat aan te komen!!! Dus zonder trainingen en een knie die vragen geeft ga ik daar heen om in ieder geval loopmaatje Tamara tegen te komen.

De marathon is in de avond/nacht op de langste dag van het jaar en al snel zie ik Tamara bij het parkeren van de auto op een groot weiland buiten Sneek. Wat leuk en toevallig weer en gezamenlijk naar de pendelbussen naar het centrum en de start van de marathon. Op het plein is een groot podium met muziek en het is overal super gezellig, leuk. Veel bekende lopers kom ik tegen en natuurlijk de foto's en praatje en dan naar de start bij de watertoren.

Tamara heeft ook minder getraind dit keer en we gaan gewoon zien hoe alles loopt en als de knie niet gaat?, dan stop ik gewoon, toch? Door het centrum met veel publiek naar het buiten gebied en dat is gaaf, windje in de rug, zon erbij en mooie temperaturen van rond de 20 graden. We gaan over bruggen, sloten weilanden, boerderijen, en natuurlijk het Sneekermeer, want daar moeten we om heen!

Samen met Tamara lopen we het eerste stuk met de 4:30 uur pacers en langzaam gaan we die voorbij en de knie blijft goed. Tamara is vrolijk en heeft er duidelijk zin in, ik zelf blijf op mijn hoede en we gaan het zien deze marathon op karakter! Na het halve marathon punt gaat de zon langzaam onder en het tempo gaat omlaag en Tamara heeft het moeilijk en ik zelf ook natuurlijk, maar met de vele marathon ervaringen kan je ver komen is mijn ervaring! Langzaam aan komen de 4:30 uur pacers voorbij en ook 1 van hen valt uit en zo zijn er velen lijkt wel?

Dan is het bijna donker en een stuk frisser dan met de zon erbij en langzaam aan gaan we zwijgend verder en Tamara heeft karakter en is sterk. Jammer genoeg moet weer zo'n knulletje in een auto met volle vaart langs de hardlopers crossen en gelukkig dat de organisatie deze persoon laat stoppen op zijn gedrag en ik spreek hem ook aan op zijn misdadig gedrag om lopers bijna omver te rijden, gelukkig blijft alles heel!!! Maar goed, het is donker en ik zelf heb het ook moeilijk door het niet trainen de afgelopen 11 weken en samen met Tamara halen we veel lopers toch nog in!

Nog een 5 km en Sneek is in zicht en het valt mij op dat veel lopers uitvallen en zelfs gewoon in het donkere gras gaan liggen en het lijkt wel een slachtveld? Ook hoor je veel ambulance en sirenes en wat bij mij de indruk wekt dat behoorlijk veel lopers onwel zijn geworden en de hulpdiensten hebben de handen vol is mijn indruk? Maar wij gaan verder en dan het laatste stuk door het centrum van Sneek en Tamara gaat er echt voor en dan die laatste stuk naar de finish, de felle lichten, het publiek, de luidspreker enz, wat een ontvangst zeg, top. En dan na 4:44:04 uur over de eindstreep en we zijn natuurlijk blij, ik mijn 60e marathon en Tamara haar 3e! Voor haar de zwaarste dit keer en ik heb genoten en trots op mijn loopvriendin, top. Zie haar blog http://tamama74.wordpress.com/2014/06/23/mar-athon-sneek-en-meer-21-6-2-14/

Dan het afscheid en het is al middennacht en moet nog naar de pendelbussen en dan terug nar huis in Heemskerk! Rond 02:00 uur kan ik de douche thuis nemen en lekker gaan slapen.

Kort en bondig:
Trots op Tamara en ze heeft het sterk gedaan en het was geen cadeau dit keer ;-). En gezien alle omstandigheden geen gemakkelijke marathon. Een mooie marathon wat best wel veel weg heeft van de Slachte marathon, alleen het 2e gedeelte is iets minder mooi. Het publiek en organisatie was geweldig en het was gewoon een feest gebeuren in Sneek en omgeving. Het tijdstip vond ik best laat in de avond en eerder rond 17:00 uur was beter geweest in mijn beleving. De knie heeft het goed gehouden en ook nu na een aantal dagen nergens last van en schijnbaar kan je dus pijn uitschakelen? Nu herstellen en op naar de volgende run!!

Sneek marathon op youtube: https://www.youtube.com/watch?v=jaU-cVZxC2M


Rinus van der Wal 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Eind 2012 publiceerde iemand onder de geuzennaam loopvogel een verslag van een barre tocht die hij samen met ene Mig maakte over bospaadjes, slingerende single trails en een ecoduct dat alleen viervoeters is bedoeld. De kleurrijke beschrijving van de omgeving en fysieke ontberingen ten spijt, was het vooral de afgelegde afstand die mij een lichte tinteling in de nek bezorgde: 69 kilometer! Zo kan het dus ook. Geen maandenlange trainingsschema’s, geen inschrijfgeld, geen startvak met duizend andere malloten, geen verzorgingsposten met bergen afval eromheen; gewoon een rugzak en een paar schoenen en doorgaan tot het lichtje uitgaat. Ik schreef me nog die zelfde week in voor Limburgs Zwaarste 100k.

Inmiddels ben ik erachter wie achter de pseudoniemen zitten en dat deze heren tot veel gevaarlijker plannen in staat zijn dan 69 kilometer door een bos hollen. Eerst bedacht Mig dat het wel leuk zou zijn in september 100 mijl te doen in vijf rondjes van 20. Dat werd een weergaloos avontuur waar ik nog regelmatig over droom.

Daarna was het de beurt aan Han (alias loopvogel) om iets schijnbaar onmogelijks te presenteren. Het werd de culminatie van diverse door hem bedachte routes in één, vrijwel volledig onverharde route, van station Wezep richting Arnhem, Wageningen, Rhenen, Soesterberg en als eindpunt station Hilversum Sportpark. Volgens de berekeningen 155 kilometer en een beetje; in werkelijkheid eerder 160. Plus ongeveer 1.200 meter klimmen en dalen. Eén probleem: van Ko de boswachter mag je er alleen in als de zon op is. Dat werd meteen het thema van de race: van zonsopkomst tot zonsondergang. Op de één na langste dag van het jaar komt dat neer op 05:19 tot 22:03, dus 16:44 uur voor 160 kilometer. Er is een handvol mensen in Nederland te vinden dat ik hiertoe in staat acht, maar daar hoor ik niet bij. Zeker niet gezien het soms zware terrein (veel ruiterpaden, klimmetjes) en het gegeven dat je je eigen water en proviand mee moet slepen. De uitdaging was dus vooral zo ver mogelijk te komen voordat de zon onder is.

Zodoende staan we op een vrijdagochtend rond kwart over vijf onder de stationsklok van Wezep te wachten op de zon. Han Savelkoel, Willem Mücher, Marc Weening en ondergetekende. Elk met een eigen strijdplan en persoonlijk doel. Ik zit nog onder de verbandjes en pleisters; een aandenken aan de automobilist die me twee dagen eerder met fiets en al schepte. Zo rustig mogelijk gaan we van start, hartslag af en toe in de gaten houden, foto’s maken, keuvelen. Ondanks de voorspellingen regent het af en toe en door het natte gras hebben we binnen de kortste keren natte voeten. Liever dat dan de hele dag felle zon en hoge temperaturen. Onze van tevoren bedachte tappunten liggen maximaal 20 kilometer uit elkaar en dat is bij een graad of 17 goed te doen met 1,5 liter water, maar bij 25 graden en volle zon wordt dat een heel ander verhaal.

Na de eerste tankbeurt bij Hotel De Witte Berken splitsen we zonder overleg op en loop ik met Marc vooruit. De pas zit er stevig in. Een blik op de klok wijst me erop dat ik in de eerste twee uur al een stuk buffer heb verspeeld en vanaf nu toch vooral moet proberen vlak te lopen en geen tijd te verliezen. Bij 45 kilometer doemt de A1 voor ons op en tankstation De Hucht, waar Marc wat langer wil pauzeren. We nemen afscheid en ik spreek nog de verwachting uit dat hij me zal inhalen. Maar na een wandel- en eetpauze van vijf minuten voelen de benen nog zo soepel dat ik met een onderbreking bij het ecoduct over de A50 voortdurend kan blijven rennen tot aan het zelf ingerichte depot bij 71 kilometer. Weer over de A50 heen, onder de A12 door en richting Wolfheze. Nu weet ik zeker dat ik de rest van de route alleen zal afleggen, want Marc zou tot aan Oosterbeek mee lopen.

Even voor Wageningen begint het lichaam aardig te kraken. Misselijk, af en toe duizelig en niet vooruit te branden. Denken aan gelletjes maakt me misselijk. De gedachte aan uitstappen bij 100 kilometer en op de Markt in Wageningen een biefstuk met friet eten speelt even door mijn hoofd. Heel even. Langs de Wageningse Berg, trap op, trap af, de uiterwaarden in en de Grebbedijk weer op. Bij Saskia in de achtertuin water tappen en weer door. Nog even een stuk vlak rennen langs de Nederrijn tot aan Rhenen. Dan begint het klimmen weer richting Amerongen. Inmiddels wordt rennen steeds moeilijker. Een paar honderd meter per keer, dan weer gedwongen wandelen om de misselijkheid te laten zakken. Ik eet bijna niets meer; drinken is ook al geen feest. Zoals Napoleon al zei: een leger marcheert op zijn maag.

Nu is het wel duidelijk: Hilversum ga ik niet meer halen, tenzij ik door ga tot voorbij middernacht. Het tempo is gezakt tot hooguit 8 kilometer per uur. Ik had mezelf beloofd alleen na zonsondergang door te gaan als Lage Vuursche al in zicht was, maar nu lijkt ook Soesterberg onhaalbaar. Rennen is verworden tot een veredelde speedmars en af en toe een stukje draven. Het is frustrerend, want ik voel dat er meer in zit. De spierpijn is aanwezig maar niet ondraaglijk, mijn voeten zijn nog relatief ongehavend en mentaal heb ik het ook wel eens zwaarder gehad. Maar mijn buik voelt alsof er een vrachtwagen overheen is gereden en dat remt me voortdurend af.

De laatste twee uur maak me alleen nog druk over waar ik eindig als de zon ondergaat. Ik wil niet midden in een bos belanden en dan nog drie kilometer naar de bewoonde wereld moeten hobbelen om te worden opgepikt, dus ik stel een haalbaar en praktisch doel: een N-weg voorbij Austerlitz. Vreemd genoeg zakt om half tien de misselijkheid enigszins en ik kan weer wat rennen. Even voor tienen sta ik op het geplande punt en wacht tot de klok 22:03 uur aangeeft. Mijn GPS geeft bijna 138 kilometer aan.

Doordat de zon onder is, wordt het snel kouder en ik ben zo luchtig mogelijk gekleed. Mijn mouwstukken, die nog nat zijn van de regen, trek ik maar weer aan. Even verderop langs de weg is een restaurant waar ik hoop een kop koffie en een stoel te vinden, maar de zaak is verhuurd voor een bruiloft met slechte jaren-80-muziek en ik word met mild afgrijzen aangestaard door de rokende gasten op het terras. Dan maar geen koffie. Ik zoek een plekje uit de wind en zak neer tegen de gevel.

Even later draait de auto van Han’s vriendin de parkeerplaats op en zie ik na vijftien uur Han en Willem weer terug, die ook in de laatste uren veel hebben moeten wandelen en tot in Rhenen zijn gekomen. Ik plof neer op een zacht kleedje in een warme auto. De ramen beslaan al snel, maar wat wil je, met drie bezwete en stinkende kerels. Thuis in Hilversum, op nog geen 200 meter van de finish, strompelen we één voor één de douche in en uit. Aan tafel bij een warme hap is het opvallend stil en de geplande afterparty zit er niet meer in. Ik kan al nauwelijks wakker blijven en zelfs een coherente zin uitbrengen wordt lastig. We nemen afscheid van Han en Moniek en ik wens Willem een goede nachtrust.

De volgende ochtend word ik voor zessen al wakker van de honger. Ik ontbijt met een bord pasta dat nog over is van de vorige avond. Willem houdt het bij havermout. Hij moet straks om negen uur een looptraining geven in Kerkrade. Hij liever dan ik.


Jonathan Koutstaal

---------------------------------

UP-NL ultraloop 1e editie. Een loop van 154km (uiteindelijk 160km en 1.000 hoogtemeters) in 16h44 over onverhard terrein op de langste dag van het jaar. Waarschijnlijk heeft de inspiratie van Michiel Panhuysen op de Barkleys in Tennessee het nodige teweeg gebracht. Zo heeft hij zelf vorig jaar de 5xTDS (trail des sauvages in België, niet te verwarren met de Tour des Ducs de Savoie) georganiseerd waaraan ik meedeed en Han Savelkoel filmde. Ik heb vervolgens de Helipad Ultra georganiseerd en Han Savelkoel heeft sinds vorig jaar zitten puzzelen om een zo lang mogelijke route in NL uit te stippelen over onverhard terrein. De Veluwe ligt dan voor de hand.

Een klein groepje kreeg echter pas begin Maart een uitnodiging om deze 1e editie te gaan lopen. Uiteindelijk vertrokken we met slechts 4 personen aan de start bij station Wezep om precies 5.19. Deelnemers: Han, Marc Weening, Jonathan Koutstaal en ikzelf. Zoals altijd slaap je weinig en slecht de nacht tevoren van de zenuwen. Marc zou tot Arnhem 80km meelopen. Jonathan had op de kaart geschikte plekken uitgezocht om water bij te vullen of koffie te drinken: diverse restaurants, tankstations en een verstopte picknick achter een berk op de heide bij een strooiveld.

Jonathan had zich verreweg het beste voorbereid met een serieus trainingsschema en 500km op de teller in één maand, terwijl Han zijn PR afstandsrecord van 70km wilde overtreffen.

Ikzelf had een aantal duidelijke doelstellingen gemengd met een aantal "snuffeldoelstellingen". Onder de eerste vielen:
1) de hele afstand lopen op vederlichte schoenen met nauwelijks enige demping (Skechers Golite, ik heb zelfs de binnenzool eruit gehaald) en kijken of dat voor problemen zorgt.
2) Mijn rechtervoet corrigeren die als gevolg van een motorongeluk 10 jaar geleden licht naar buiten is gaan staan en daardoor is mijn bekken aan de achterkant iets naar achteren gaan staan, wat weer invloed heeft op de landing van de rechtervoet. Hiervoor is langdurige herhaling nodig.
3) Rechterschouder nog meer ontspannen.
4) Op 154km worden je overige technische mankementen minstens 10 keer uitvergroot en daardoor duidelijk voelbaar. Zo heb ik na de 100km van Limburgs Zwaarste een voor mij belangrijke technische fout kunnen wegpoetsen.
Snuffeldoelstellingen:
1)Vertrouwend op mijn techniek en het kunnen ontspannen kijken hoever ik aan één stuk kan rennen, terwijl mijn eigenlijke voorbereiding onvoldoende is. Ik kan blessurepijn (onherroepelijk stoppen) goed onderscheiden van alle andere pijnen (doorgaan of even wat rustiger aan doen)
2)Kijken of dit mentaal zwaarder of lichter valt dan ultratrails in de bergen.
3)Op gevoel een balans vinden van het nemen van energy gels, die als een vreselijk noodzakelijk kwaad beschouw. Het zou in elk geval zwaar gaan worden. Ik had een basisberekening gemaakt: met een snelheid van 10km/u zit mijn hartslag op 140, ideaal voor langdurige vetverbranding. Houd ik dit nu 15,5 uur vol dan heb ik 1h15 voor pauzes en is het dus net te doen!

Al snel bleek die laatste doelstelling veel lastiger te bereiken: het terrein zit vol met vals plat en kleine heuveltjes, maar vooral veel ruiterpaden met mul zand en dan zakt je snelheid al gauw naar 8km/u met meer inspanning. Daar komt nog bij dat het regelmatig checken van de route met je GPS ook extra tijd kost. Als de GPS het niet meer doet dan is de wedstrijd voorbij, want er is geen markering.

We vertrokken als groep met een gemiddelde rond de 11km/u op de eerste 19km tot restaurant de Witte Berken bij Epe. Ik hield het wel bij maar ik wist dat ik mij dan al vrij snel zou opblazen. Ik stelde voor om Jonathan en Marc voor te laten gaan. Omdat mijn Garmin 310xt problemen geeft met navigatie boven de 40km, moest ik bij Han blijven. Vergeten om het parcours in stukjes geknipt op te slaan! Al vrij snel kregen we tegen de weersverwachting in een paar regenbuien en onze voeten werden mede door het natte gras kletsnat. Op de hei zijn we minstens 5 uur lang helemaal niemand tegengekomen! Bovendien waren er weinig tot geen dierengeluiden te horen, waardoor het prachtige natuurgebied voor mij tegelijk iets buitenaards had. Door het constante op en af veren van mijn zeer flexibele schoenen kon ik tot 40km duidelijk de rek op mijn peesplaten voelen ofschoon ik gewoon kon blijven rennen. Hierdoor verkrampten weer mijn kuiten tot aan de pauze bij een tankstation de Hucht bij Apeldoorn op 50km. We kwamen Marc tegen die net met zijn pauze klaar was en Jonathan was al 10min weg. Han en ik namen lekker even de tijd met wat rekken en strekken en een kop koffie. Mijn sokken bleken stuk te zijn gegaan maar gelukkig had ik een reservepaar. Onder een fikse maar korte regenbui vertrokken we weer. Mijn kuiten waren weer helemaal los en de peesplaten helemaal gewend. Tegen 57km kreeg ik een stevige mentale inzinking. De stille heide met rechte paden van 6-7km ingesloten door bomen kregen iets claustrofobisch en nachtmerrie-achtigs en ik dacht aan waar ik het eerste treinstation kon vinden om terug te gaan.

Wat kan vlak lopen mentaal zwaar zijn! Ik dacht toch mentaal geen watje te zijn, maar dit is echt een andere dimensie! Ik had totaal geen plezier. Gelukkig verdween deze staat van zijn na een uurtje en ik kon mezelf weer oppakken. Kwestie van je zwaar geworden benen weer te laten bewegen met kleine lichte pasjes van 180 stappen per minuut. We hadden tevens (niet toegestaan) een ecoduct over de A50 moeten oversteken en kwamen daar Marc weer tegen omdat er waarschijnlijk boswachters aan het werk waren. Met ons drieën was het ineens weer een stuk gezelliger, ook al liepen we vaker een stuk uit elkaar met Marc voorop en ik in het midden. We besloten om terug te gaan en via het asfalt een stukje om te gaan om alsnog toegestaan over te steken.

Op 69km, vlak bij een strooiveld had Jonathan een depot met flessen water geplaatst ("achter de dode berk"). Han had er nog bananen, tucjes en krentenbollen aan toegevoegd. Heerlijke afwisseling na die gelletjes rotzooi! Ik voelde wat pijn aan de zijkant van mijn heupgewricht: in de gaten houden, het houdt verband met het indraaien van de voet, als het erger wordt dan moet je stoppen. Rond de 70km begon Han te haperen. Ik had net samen met Marc, die naar het leek ook niet meer zo fris was de "flow" teruggevonden en ineens lag Han een kilometer achter om te rekken en strekken. Tegelijkertijd was hij al blij dat hij zichzelf in afstand had overtroffen. Het stoppen, wachten, weer met zware benen opstarten en je flow weer terugvinden was vervolgens voor ons weer zwaar. Rond 73km nam Marc van ons afscheid om rennend naar Arnhem terug te keren.

Tegen de 80-85km werd het voor Han steeds moeilijker om door te rennen en zijn benodigde pauzes werden steeds langer. Ik zag dat we zo niet meer dan 5km/u aflegden en stelde voor om snelwandelend met 6-7km/u door te gaan. Dit bleek goed te werken, maar ik vond het jammer dat ik juist de geest terug had gevonden en weer stug door zou kunnen rennen. Ik kon zo dus niet mijn eigen limiet meer opzoeken, but that's life. Ik had bovendien wat pijn aan de bovenkant van mijn linkervoet en dat voelde ik meer tijdens het wandelen dan tijdens het rennen, maar die verdween weer langzaam. Zo hebben we de laatste 25km wandelend doorgebracht langs Wageningen en langs de Grebbeberg naar Rhenen. De laatste uren hebben we om in te korten voor een groot stuk over asfalt gelopen en dat leek eindeloos. Tegelijkertijd waren de stukken over de natuurlijke stuwwallen langs de rijn, de meer open stukken heide, de prachtige kasten van huizen een fantastische belevenis. Maar wat was het fijn om in Rhenen om 22.10 door Moniek, de vrouw van Han te worden opgepikt! Minder voor haar want we roken niet bepaald naar rozen! Precies 110km geklokt in totaal. Han was supertrots.

Inmiddels was Jonathan ongeveer 30km verder tot Austerlitz gekomen, fantastische prestatie! Hij heeft echter de laatste 50km moeten lijden, hij was misselijk en kon ook geen gelletje meer verdragen. Eenmaal terug thuis bij Jonathan had Gabrielle, de vrouw van Jonathan het eten kant en klaar staan! In plaats van een geplande afterparty waren we eigenlijk allemaal te moe om nog na te praten.

Han, enorm bedankt voor je initiatief! Jonathan, enorm bedankt voor je gastvrijheid! Marc, je bent een toffe gast! Moniek, bedankt voor je werk als taxichauffeur! Gabriëlla, bedankt naast het eten voor je aardrijkskundeles over stuwwallen!


Willem Mücher


Noot redactie (Henri Thunnissen): Organisator Han Savelkoel heeft zijn verslag op MudSweatTrails staan: http://www.mudsweattrails.nl/up_nl_loopvogel
 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Groepje deelnemende Limburgers: Willem Mücher, Paul Bremmers, Roy Bergs

Sinds mijn verhuizing terug naar NL uit de Franse Alpen 2 jaar geleden heb ik geen echte bergtrail meer kunnen lopen en eigenlijk bijzonder weinig wedstrijden meer meegedaan. Ik was dan ook erg blij om mijzelf uit te kunnen nodigen om mee te gaan met Roy Bergs (medeorganisator Vaalserbergchallenge) en Paul Bremmers (vooral veel humor en hele goede conditie) om naar de Dolomieten te gaan! Het was ook een welkome afwisseling na zelf onlangs de Hertog Limburgpad Ultra (Helipad Ultra) te hebben georganiseerd, die ik zelf niet mee kon lopen zijnde vliegende equipe. De nadruk zou komen te liggen op de beleving, de prestatie kwam ver op de 2e plaats

Voor Roy en Paul was het de eerste trail in de bergen en ik heb ze op sleeptouw genomen om goed beslagen ten ijs te komen. Ik heb zo vaak mensen tijdens dit soort wedstrijden gezien die volslagen kapot niet konden finishen, ondanks dat ze 10 jaar jonger zijn en een veel betere conditie hebben dan ik, omdat ze hun krachten niet goed verdelen! Op 3/4 van het parcours worden ze dan door de “oudjes” ingehaald. Ook heb ik te vaak gezien dat er geen rekening wordt gehouden met het feit dat je ook mentaal nog een marge moet houden om helder te blijven, anders mis je een afslag of nog erger, ga je onderuit en haal je je helemaal open op rotsachtig terrein. Het werd met Roy en Paul al heel snel een gezonde verhouding waarbij ikzelf soms iets te belerend was en zij samen mij daarom voor de gek hielden (zijn ze nou serieus of niet?)

Medio Maart hadden we de eerste trainingsafspraak bij een van de vele kolenbergen die de oostelijke mijnstreek en vlak over de grens in Duitsland rijk zijn om hoogtemeters te trainen. Er zijn nog de nodige met een hoogteverschil van om en nabij 100m, maar je mag ze niet allemaal betreden. Sommige heuvels zijn opgespoten en dan kun je in het kolengruis wegzakken. Bij de begaanbare heb je er nog een paar die paadjes hebben die met bergpaden vergelijkbaar zijn: zo steil dat je met je hak vrij in de lucht hangt. In mijn kinderjaren waren deze heuvels gitzwart, zoals bij Snowworld in Landgraaf. Ze hebben er zeker 20m van de top afgegraven, waarom weet ik niet. Je kon er fantastisch naar beneden rennen of autobanden naar beneden rollen zonder je pijn te doen, want het kolengruis was zacht! Misschien heb ik hier mijn totale afwezigheid van angst bij afdalen geleerd, ik rem gewoon bijna niet en haal bij afdalen vaak een hoop concurrenten in of trek dan weer bij. Want bij omhooggaan of vlak ben ik maar matig tot gewoon gemiddeld.

Roy en Paul stonden klaar: we gaan naar boven rennen! Stomverbaasd keken ze mij aan toen ik zei: “Nee, we gaan 10 keer naar boven wandelen”! Dit hebben we gedaan en we hadden vervolgens de hele week spierpijn. De zwaarte van langdurig omhoog wandelen wordt vaak onderschat, of je moet een vedergewicht loper zijn met een berenconditie. Erg frustrerend hoe langzaam de opbouw verloopt in het trainen van hoogtemeters. In Frankrijk heb ik er een paar jaar over gedaan om zonder probleem ongeveer 3.000m per week aan hoogtemeters te maken zonder probleem, maar je bent het in een paar maanden alweer kwijt. Het efficiënt gebruiken van loopstokken is hierbij een grote hulp: Gebruik ze voor de voortstuwing in plaats van er alleen maar een beetje aan te hangen. Haal bij afdalen de hengsels om je polsen los, want je kunt anders heel gemeen struikelen over je eigen stokken. Zo kwamen er een heleboel praktische weetjes voorbij om ook je krachten tijdens de wedstrijd te sparen.

Met een busje reden we op woensdag 4 Juni naar de Dolomieten, we hadden ook onze mountainbikes meegenomen. Paul begon al onderweg een of ander couplet met “Ciao ciao bambina” te zingen met een of ander zelf bedacht vervolg en dat heb ik vervolgens 4 dagen lang in mijn kop gehad! Ik heb inmiddels het origineel gevonden, het is van Domenico Modugno uit de jaren 50, maar dat klinkt heel anders (en eigenlijk niet zo grappig)! De volgende papegaai-uitspraak van hem was: “Crampi, Crampi”!

Het bijzondere van de Dolomieten voor degenen die dat nog niet wisten is dat de hellingen veel steiler en de toppen veel ruiger zijn dan waar dan ook in de Alpen. De dalen zijn daardoor veel smaller en wat claustrofobischer. Forno di Zoldo is een slaapdorpje en relatief afgelegen, veel bewoners werken in een brillenfabriek in Belluno. Het leeft voornamelijk van de wintersport maar heeft vanwege de afstand geen A-status zoals bijvoorbeeld Cortina. Voor het dorp kwam het organiseren van een trail dan ook als een godsgeschenk en dat merkte je aan het enthousiasme van de organisatie, die echt perfect was! Volgens mij waren er op een deelnemersveld van 500 lopers uit 15 landen evenzoveel vrijwilligers. De wedstrijd werd gesponsord door het Zweedse merk Haglöfs en finishers kregen een paar mooie trailschoenen cadeau! Type: Gram gravel, met een Asics zool (ik ren enkel op zero drop, de mijne staan op Marktplaats).

Omdat ik Italiaans spreek (Italiaanse echtgenote), waren Paul en Roy regelmatig aan mij overgeleverd, waardoor ik de bijnaam “Il Papa” kreeg. Nee, Italianen drinken geen cappuccino meer na 12.00 en geen espresso vóór het middageten! Cappuccino spreek je uit als Kap (lampekap)- poe (Winnie de Poeh)- tsjieno en niet als Kaaaahpoooeeehtsinno (3 fouten in één woord). Voor de rest: vrijheid, blijheid, zegt il Papa, maar wel met een beetje crampi, crampi in het hoofd! Het Nederlandse gedrag grenst in Zuid-Europese landen soms aan impertinentie zonder dat de Nederlanders daar met de beste bedoelingen zelf erg in hebben.

Donderdag 5 juni vertrokken wij ’s ochtends om het parcours te verkennen: gelijk 600m steil omhoog en ik was het kneusje met mijn simpele mountainbike tegenover de 2 pro’s met hun Specialized-fietsen. Mijn lichtste verzet was veel te zwaar en ik moest op heel steile stukken buiten adem maar gaan wandelen. Omlaag ging hetzelfde, zij knalden door en ik hing er wat achteraan. Maar de omgeving was prachtig, en bovenaan kwamen we bij een wonderschoon meertje. Dezelfde avond gingen wij onder leiding van de lokalen Martine en David nog een keer het parcours verkennen. Het zouden er 6 zijn, het werden er 11 met 600 hoogtemeters omhoog en omlaag. De bedoeling was: RUSTIG! Nu vraag ik je: Wie kan een helling van 45 graden met 8km/u rustig doorkletsend omhoog rennen? Ik zou graag willen, maar dat is niet voor iedereen weggelegd, dus ik ga snelwandelen. Deze 2 begeleiders rennen zelf normaal niet meer dan 10km ver. Ik besluit om niet mee te doen aan dit voor mij zinloze hanengedrag, want ik moet mijn krachten sparen voor zaterdag. De laatste 2km omhoog ben ik helemaal alleen achterop. Bij de afdaling kan ik mij gelukkig afreageren en loop ik de hele tijd voorop. Soms is het niet erg om zelf ook een haantje te zijn. De effecten van deze trainingen zijn de volgende dag duidelijk voelbaar, maar verdwijnen gelukkig tegen de avond weer.

Op vrijdag gingen we naar Belluno om te relaxen, maar ook om schoenkapjes (guetta, hee David Schoenkapje ;-) !) voor Paul en Roy te kopen. Italiaanse verkoopsters zijn vaak heel goed: vriendschap kweken en de hele tijd kletsen, maar ondertussen bij wijze van spreken hun schoonmoeder aan je verkopen. Paul en Roy vinden dit op hun beurt niet fijn, omdat ze het als opdringerig ervaren. Diezelfde avond beginnen de zenuwen vooral bij Paul en Roy te knagen voor de wedstrijd. Ik ken dit gevoel maar al te goed, maar weet zeker gezien de voor mij relatief korte afstand dat het wel goed komt. Ik maak mij alleen een beetje druk of ik de gestelde tijdslimieten ga halen gezien mijn gebrek aan training. We gaan het startnummer ophalen, schoenen passen, gewijzigd parcours nog eens natrekken (teveel sneeuw aanwezig) en pizza eten. Toch slaap je altijd slecht en kort de avond voor een wedstrijd.

Za 7 juni 5.00
We gaan helemaal achteraan staan in het deelnemersveld om ons niet op te laten jagen of onszelf “op te blazen”. Plezier en simpelweg finishen staan voorop. Paul gaat 3x naar de WC en ikzelf geloof ik 2x. We doen gezamenlijk nog was losmaak-oefeningen. Als om 5.30 het startschot wordt gegeven, is Roy nog bezig om wat spullen in te pakken. Ciao, ciao, bambino! Paul en ik beginnen toch alvast met rennen. We spreken af om de eerste 14km tot de eerste drankpost Passo Duran bij elkaar te blijven en dan verder te zien. Qua snelheid blijven we gezamenlijk in onze vetverbrandingszone, heel rustig dus. Vlak hierna komt een gemene en zeer steile klim van 500-600m naar bivacco Grisetti en Paul en Roy zijn hier wat sneller en ik raak achter. Crampi, crampi! Halverwege de klim vind ik toch weer een zeker tempo terug en haal zelf wat lopers in. Voor mij loopt Laura (ons startnummer heeft ook onze naam en nationaliteit) vermoeid omhoog. “Forza Laura!” roep ik. “Forza al culo!” (m’n reet!) krijg ik als antwoord. Een mooie reet en een grappig antwoord in één.

In de zeer steile afdaling trek ik weer bij. Ik draag altijd gewichtheffer-handschoentjes om mijn handen op de rotsen te plaatsen en ze niet te verwonden. Hierna komt een zeer verassend stuk door de sneeuw. Vanwege de hoeveelheid sneeuw van afgelopen winter en de vele noordhellingen, ligt er nog heel veel. Op sommige stukken zijn touwen aangebracht om langs omlaag te gaan. Het blijkt echter veel efficiënter om je gewoon op je kont omlaag te laten glijden! Vooral Paul is euforisch op deze glijbaan van 800m. Op andere stukken ben je veel sneller om gewoon door de sneeuw omlaag te rennen ipv je aan een touw vast te houden. We waren met ons drieën inmiddels veel meer aan elkaar gewaagd op dit punt en dan is het heerlijk om in een keer een heel pak lopers voorbij te rennen! Het culminerende punt op 2400m genaamd Buisa del Zuiton is afgesloten vanwege de hoeveelheid sneeuw. In plaats daarvan volgt een lange afdaling gevolgd door een lange stijging. In de bergen gaat het omhoog, omlaag, omhoog en dan weer omlaag… Vanaf 10km zijn mijn voeten al zeiknat van de modder, sneeuw of beekjes, maar omdat mijn voeten absoluut niet schuiven in mijn Altra lone peaks en de veters heel los gestrikt blijven, heb ik er geheel geen last van.

Tot Malga Pioda op 29 km gaat alles prima, maar daarna krijg ik mijn eerste lichte inzinking. We zijn in elk geval ruim 2 1/2 uur onder de gestelde tijdslimiet. Volgens mij kan Paul een stuk harder als hij wil, maar we blijven toch bij elkaar of beter gezegd: door naar mijn eigen lichaam te luisteren en telkens de ontspanning op te zoeken trek ik weer bij! Tot de volgende drankpost op 37km bij Passo Staulanza heb ik het af en toe zwaar. Het is momenteel erg warm en ik krijg een heftige krampstoot aan de binnenkant van mijn linker bovenbeen. Ik heb geleerd om bij kramp door te rennen, want als je stil blijft staan dan heb je nog steeds kramp! In elk geval is het geen blessure en je kunt je kramp “eruit rennen”. 5km later krijg ik hetzelfde maar dit keer in beide benen. Tering dat doet zeer maar we zijn geen watjes. Even later verdwijnt ook deze pijn om niet meer terug te komen. In een colonne van een man of 15 blijven we in een lekker tempo achter elkaar rennen op dit smalle paadje. De personen die we tot een kilometer of 20 regelmatig kruisten laten we in deze versnelling definitief achter.

Op 37km hebben we in elk geval de schoenen als cadeau volgens de regels veilig gesteld. Vanaf Passo Tamai naar de laatste klim naar monte Punta kan ik Paul en Roy niet bijbenen en ik besluit om Johan, een zeer atletisch gebouwde Belg uit Mechelen tot aan de top te begeleiden. Hij kon wel de donderdag ervoor de steile helling omhoog rennen, maar hij heeft zich totaal verkeken op het verdelen van zijn krachten voor deze race. Na de top volgt een lange afdaling van 7km en 1.000m omlaag, waar ik weer in mijn eigen tempo doorga en weer de nodige lopers kan inhalen. In de opgave stond 53,5km, maar het blijken er 55 te zijn! Je hoort de finish en ziet een kerkje die sprekend op die van de finish lijkt, maar dan moet er toch nog 1,5km over asfalt worden gerend. Wat is dat dan lang! Uiteindelijke tijd: 11h41. Nummer 1: 5h58, slik!

Het beste na zo’n loop: een pilsje en je schoenen uit! Tijdens de loterij na de prijsuitreiking winnen we nog een tas. Op de terugweg barst Paul in zijn eentje ter hoogte van Karlsruhe uit in een schaterlach die 20 minuten aanhoudt. Waarom weet ik nog steeds niet.


Willem Mücher

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]