Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 okt 2017
SPARTATHLON
11 okt 2017
Marathon Eindhoven 10-10-17
9 okt 2017
Lang Ė Langer Ė Langst, Goldsteig 661
1 okt 2017
Winterswijk-Dwingeloo-Duiven-Spartathlon ...
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
* December
* November
* Oktober
* 29 okt 2015: Etten-Leur Marathon
* 28 okt 2015: Spartathlon 2015: een missie volbracht
* 28 okt 2015: Verslag Endurance Trail Millau 101 km
* 27 okt 2015: Röntgenlauf 100 km, 25 oktober 2015
* 27 okt 2015: Buenos Aires marathon
* 15 okt 2015: Marathon Eindhoven, vol sfeer en lawaai
* 13 okt 2015: Verslag 100 km de la Somme
* 11 okt 2015: Blijven lopen - een pleidooi, nu ook voor dames !!
* 11 okt 2015: De lange reis van Athene naar Sparta is lopen op zijn allermooist
* 5 okt 2015: De Trappenmarathon van Landgraaf
* 4 okt 2015: Verslag 6u Amsterdamse Bos
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Oktober 2015
 
Hallo loop/vrienden,

"Tomaten, groenten of kippen bouillon" zegt de lieve dame van de E.H.B.O als ik vraag om zouttabletten, ik ben namelijk mijn maggi blokjes vergeten als ik op het punt sta te starten in de Etten-Leur Marathon. Die gebruik ik als ik last van krampen krijg, dan knabbel ik aan zo'n blokje en dat helpt prima bij mij. En ik zal ze zeker nodig hebben want de vorm is ver te zoeken.

Het is kwart voor twaalf als ik samen met mijn loopvriend Huub (bijna 72) aan mijn 67e marathon begin, het slimste zou zijn om bij Huub te blijven en zo mijn streeftijd van 4 uur 15 te halen. Maar nee ik ga wéér eens mijn eigen gang (5km: 28.00) en merk aan mijn benen dat gaat hem niet worden vandaag.

Ik knoop een gesprek aan met een Belgische loper die vandaag zijn 93e loopt om zo op andere gedachten te komen en warempel de 10 km (57.05) zitten er al snel op, en ik kom langzaam in mijn ritme en ook de zon laat zich steeds meer zien. Het is eigenlijk heerlijk om te lopen en vergeet daarom even de pijn in mijn benen (15km: 1.21.15) langzaam komt Etten-Leur weer in zicht (het zijn 2 rondes van 21km) en op de klinkers in de stadskern krijg ik het plots moeilijk (20km: 1.56.33) dit gaat een HELE ZWARE 2e ronde worden.

Even denk ik aan opgeven, maar dat kan niet want mijn zoon ( Theow) begint zo meteen aan de halve marathon. En hij heeft de sleutels van de auto met daar in - héél slim- de sporttassen met droge kleren! In de kleinste versnelling begin ik aan de 2e ronde om zo het pruttelde motortje aan de praat te houden (25km: 2.28.45) nog altijd 10km per uur. Huub gaat mij voorbij. Ik kan EN wil niet aanhaken. Op zo'n momenten ben ik het liefste alleen.

Wat alleen? De halve marathon lopers met o.a. mijn zoon komen voorbij vliegen -een dikke 1000 lopers- ik ga op het uiterste randje van weg lopen om niet onder voet te worden gelopen en bij de drankposten ga ik aan de achterkant staan om zo rustig mijn bidon te vullen, wat een gedrang is mij dat!! En weer verder met de lijdensweg. Als de nood hoog is de redding nabij. Mijn zoon doemt plots naast mij op "Hier ouwe heb je je maggi blokjes" (is hij nog snel bij APPIE gaan halen) In een vloek en een zucht is hij uit het zicht verdwenen in ZIJN halve marathon. (30km: 2.57.45) tussen een niet aflatende stroom hardlopers worstel ik mij van km naar km.

Het maggi blokje doet zijn werk. Het is een tempo van niks maar ik kan nog steeds blijven lopen en ga zelfs nog enkele marathon lopers voorbij die het nóg moeilijker hebben dan ik (35km: 3.35.56) het verval is begonnen. Wij zijn weer in de stadskern en op de klinkers val ik dan toch stil. En moet af en toe een stukje wandelen. Om onder de vier en een half uur te komen negeer ik de pijn. En finish ik als 274e in 4.28.16. Ik heb VERSCHRIKKELIJK afgezien. Maar het zit erop! Eind augustus in Alpen nog op het podium en nu in de put!

Gelukkig liep mijn zoon in zijn 2e officiële halve marathon een nieuwe pr: 1.42.31 een verbetering van maar liefst 30 min en dus wordt het tijd dat hij eens wat serieuzer gaat trainen.

Wat cijfers:
1e Patrick Kwist 2.32.58
2e Huub Maas 2.35.58
3e Allen De Bel 2.44.40
40e Sandra Laris-Hofmans 3.10.41 1e dame
43e Sofie Claus 3.12.10 2e dame
62e Nicole v.Gerwen 3.20.26 3e dame
248e Huub Koolen 4.14.53
292e Thierre Mortelmans 4.49.28 laatste

Samenvattend:
Mooie vlakke marathon, prima organisatie en enthousiast publiek voor een redelijke prijs van 21 euro. De 2e ronde komen de halve marathon lopers erbij, dat vind ik persoonlijk wat minder je loopt er een beetje verloren bij als marathon loper tussen die meer dan 1000 lopers.

Oja, als wij met ons drieën weer richting "Mestreech" rijden stoppen wij even bij een vreemd cafeetje. Op de kleine menukaart staat:
bier en fris 2.50
broodje kaas 4.95
erotische massage 25.00
"Doet u die massage zelf" vraag ik aan de bardame "ja zeker" zegt ze met een zwoele stem. "Wilt u dan héél goed u handen wassen want ik had graag een broodje kaas"


De aller vriendelijkste groet:
Jef van de Weerdt
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Van 25 tot en met 27 september heb ik een prachtige ultraloop gedaan in Griekenland: de Spartathlon. Het is een 246 km lange loop van Athene naar Sparta. Aan deze loop ligt een prachtige, heroïsche gebeurtenis ten grondslag die het volbrengen van zoín loop extra kleur en dimensie geeft.


Het verhaal achter de Spartathlon
Voor de achtergrond van de Spartathlon moeten we ver teruggaan in het verleden. Om precies te zijn: naar het jaar 490 v. Chr. Het toenmalige Griekenland was verdeeld in autonome stadstaten en was verwikkeld in diverse oorlogen met Perzië. Perzië wilde Griekenland veroveren en had het op dat moment gemunt op Athene. Athene verkeerde in moeilijkheden en wilde bij een machtige militaire buurman aankloppen: Sparta. Daartoe werd een beroemde ijlbode Pheidippides (de loper die de originele marathon op zijn naam heeft staan) opdracht gegeven om het verzoek om militaire steun aan Sparta over te brengen. Volgens de Griekse geschiedschrijver Herodotus was hij ís ochtends vertrokken en de volgende dag tegen de avond in Sparta aangekomen. Hij kreeg van het stadsbestuur van Sparta echter nul op zín rekest en rende onverrichter zake weer terug naar Athene.


Broodje aap-verhaal?
Lang heeft men gedacht dat Herodotus zijn geschiedschrijving op dit punt wat had aangedikt. Maar anderzijds was het toch niet uit te sluiten dat het een waar gebeurd verhaal betrof. Om de proef op de som te nemen namen vijf Britse officieren van de British Royal Air Force (RAF) in 1982 de proef op de som. Zij waren allen ultralopers en stonden onder leiding van (de toen 55 jarige) kolonel John Foden. Hoewel deze hardloopexpeditie voor hen een ware verschrikking bleek, was het verhaal over Pheidippides loop toch geen broodje aap-verhaal. Op http://www.ultraned.org/n_item/f1286.php staat een prachtig verslag van Foden. Het is een artikel uit 2002 en in dit artikel blikt Foden terug op hun hardloopexpeditie in het jaar 1982.


De betekenis van de Spartathlon voor mij
Voor mij was aan deze loop nog een heel bijzondere, persoonlijke betekenis verbonden. Deze langste loop uit mijn 38 jarige loopcarrière droeg ik op aan mijn vader, mín grootste fan van al mín hardloopavonturen. Samen hebben we in voorbije jaren heel wat marathonbestemmingen in Europa aangedaan en met heel veel plezier. Toen ik op de avond van Nieuwjaarsdag vertelde van mijn plannen om de Spartathlon te gaan doen, vond hij dat prachtig. Op het verslag van mijn verkenningsbezoek aan de Spartathlon in 2013 heeft hij de woorden geschreven ďRaymond, heel veel succes! PaĒ. Een kleine twee dagen later overleed mijn vaderÖ. De woorden die mín vader op het verslag had geschreven, betekenen veel voor mij. Ze vormden voor mij de ultieme aansporing om deze loop met succes af te ronden. Ik had het vel papier met de woorden tijdens de hele race bij me. Opgeven tijdens de loop was geen optie, alleen in geval van ernstige fysieke problemen zou ik daartoe kunnen besluiten.

Een officiële deelname aan de Spartathlon was helaas niet mogelijk. Dit jaar hanteerde de Spartathlonorganisatie een lotingsysteem omdat het aantal aanmeldingen voor de Spartathlon voor het eerst beduidend groter was dan het aantal te vergeven startbewijzen. Dat was een streep door de rekening. Maar voor een inmiddels doorgewinterde ultraloper als ik zou dit op zich geen beletsel zijn om deze loop op eigen gelegenheid te gaan doen. Je moet wel zeker van je zaak zijn en je niet storten op een wild onbezonnen avontuur. Dat houdt in dat je voldoende ervaring moet hebben op de ultralange afstand, je moet je lichaam door en door kennen en elk lichaamssignaal - of het nu een pijntje, een ander ongemak, een plotselinge moeheid of acute slaapaanval is - goed kunnen duiden en weten wat je in de gegeven situatie het beste kunt doen. Ook moet je de eet- en drinkbehoefte van je lichaam goed kennen. Voeding en drank zijn tenslotte de brandstof en smeerolie voor de race.


Welke voorbereidingen zijn nodig voor een ultraloop?
Op advies van enige ervaren Spartathleten heb ik in de afgelopen drie jaar de nodige stappen gezet om fysiek klaar te zijn voor de Spartathlon. Ik kreeg het advies om ervaring op te doen op 24-uurslopen. Ook moest ik me oefenen in Ďhet-niet-moe-lopení. Deze adviezen heb ik ter harte genomen. Met deelnames aan enige schitterende trails in Zuid-Frankrijk (o.a. de Verdon Canyon Xtrem met een tijdslimiet van 35 uur) heb ik mín duurvermogen qua afstand en tijd goed kunnen uittesten. Met twee zelf geplande 24-uurslopen rond de Rottemeren (een fraai recreatiegebied met twee geschakelde meren ten noorden van Rotterdam) heb ik mín duurvermogen qua constante loopsnelheid goed kunnen testen en mín drink- en voedingsbehoefte over een tijdspanne van 24 uur volledig in kaart kunnen brengen. Ten slotte had ik in mei 2014 deelgenomen aan Ďde generale repetitieloopí voor de Spartathlon: de 180 km lange Nemea-Olympialoop op het Griekse schiereiland, de Pelopponesos. Dit is een schitterende ultraloop en het parcours loopt voor het grootste deel door hetzelfde gebied als die van de Spartathlon. Met al deze ingrediënten in de pocket voelde ik me klaar voor het Spartathlon-avontuur..

Om tijdens de 2015-editie van de Spartathlon niet voor verrassingen te komen staan, had ik enkele dagen eerder met mín oudste broer Marc het parcours met de auto verkend. De ervaring leert dat tijdens een race altijd wel enige onduidelijke punten in het parcours naar voren komen, die ertoe kunnen leiden dat je tijdens de race verkeerde beslissingen neemt. De Spartathlonroute staat het hele jaar door weliswaar met pijlen op het wegdek uitgepijld en met bebording aangegeven, maar we bemerkten dat op enige punten van het parcours het niet duidelijk was hoe de route verder ging. Het is dan zaak om dit in kaart te brengen want extra omloopkilometers zijn tijdens de race slechts een verspilling van tijd en moeite. Daarnaast wilden we weten of we met onze camper wel overal zouden kunnen komen en hadden nu ook afgesproken waar we elkaar tijdens de race zouden tegenkomen.

Voor mijn eigen Spartathlon was ik volkomen zelfvoorzienend. Als niet-officiële Spartathlonloper mocht - en wilde - ik op geen enkele wijze gebruik maken van de verzorgingsposten van de officiële Spartathlon. Daarom was ik met een vijfkoppig team (mijn oudste broer Marc en vier vrienden: Carly, Christian, Frank en Kees) naar Griekenland afgereisd om de loopklus te klaren. De opzet was heel simpel: er reed continu een van de vrienden met een fiets bij mij in de buurt. De fiets fungeerde als de primaire verzorgingspost en was uitgerust met een tas vol proviand en verschillende soorten drank. Zo kon ik op elk gewenst moment mijn natje en mín droogje krijgen en voorkomen dat opeens een moeheidsgevoel de kop op zou steken. Tijdens mín eerdere voorbereidingen had ik namelijk bemerkt dat moeheid voor mij slechts een signaal van brandstofgebrek is. Met voldoende voeding in de maag zou ik moeheid kunnen voorkomen of snel kunnen verhelpen. Daarnaast reed er een vierpersoonscamper op de route mee. De camper fungeerde als hoofdbevoorradingspost. Hier lag mijn totale voorraad voedingsmiddelen en bood de teamleden ook de mogelijkheid om rust te nemen, want het was de insteek dat de fietser en de bestuurder van de camper om de drie/vier uur rust konden nemen.


Het Grote Avontuur begint
Om even voor zeven uur op vrijdagochtend 25 september stond ik met Marc en studievriend Frank (de begeleidende fietser op de eerste etappe) in Athene aan de voet van de Acropolis. Om zeven uur ging hier de officiële Spartathlon 2015 van start en dus ook mijn Grote Avontuur. Het betekende voor mij veel om bij de officiële start van de Spartathlon aanwezig te zijn. Alleen op deze manier zou ik mijn loop als een echte Spartathlon kunnen ervaren.

Het was een prachtige ochtend. De zon begon de spaarzame bewolking in de lucht rood te kleuren en binnen enkele minuten stond de zon boven de horizon. Het was nog prettig koel en in de bossen rond de Acropolis hing een lekkere, kruidige geur. Volgens de weersverwachting zou deze vrijdag heel zonnig zijn, maar in de loop van de zaterdag zou bewolking komen en waarschijnlijk ook wat regen. Hoe zou dit uitpakken voor de Spartathlon? Van ervaren Spartathleten had ik het advies gekregen om bij heet weer heel rustig te blijven lopen. ďProbeer de dag te overleven want ís avonds herstel je weerĒ, zo luidden de raadgevingen. En dit overlevingsadvies was al snel van toepassing.

Na ca 10 km van de start komt het Spartathlon parcours uit op een doorgaande weg met zes rijstroken die langs de kust loopt van Athene naar Corinthe, het begin van de Pelopponesos. Op de snelweg stond een file want dit was de ochtendspits. Ik liep op de vluchtstrook langs al die walmende vrachtwagens en voelde me totaal niet op mín gemak. De lucht zat vol met roetdeeltjes. Bovendien begon de zon al aardig warm te worden. Na 15 km op de vluchtstrook te hebben gelopen, nam ik een eet- en drinkpauze bij een benzinestation. Frank heeft nog een foto van me gemaakt. Toen ik later die foto zag, schrok ik. Ik herkende mezelf amper terug. Ik zag iemand op de grond zitten die totaal niet goed in zijn vel stak. Ik had een hoogrood aangelopen gezicht met diep in de oogkassen liggende ogen met een vermoeide blik. Die foto drukte helemaal uit hoe ik me toen voelde. Maar ik moest verder.

Na 45 km van de start gaat het parcours van de zesbaansweg af en meandert dan door dorpen langs de kust en ook voor een belangrijk gedeelte over wegen direct langs de kust. Nu werd het Spartathlon parcours pas interessant. Ik heb schitterende fotoís kunnen maken van de azuurblauwe zee met zijn fraaie bergachtige kustlijn. Ook mín team wist zich goed te vermaken in het warme water langs de kust. De middag was bloedheet: het kwik oversteeg royaal de 30 graden. Op stijgende stukken en vals plat omhoog heb ik gewandeld. Dat kostte tijd, veel tijd. Andere Spartathlon lopers heb ik tijdens mín race daarom niet meer gezien. Dat was niet verwonderlijk want vlak na de passage van het Kanaal van Corinthe, op 80 km na de start, vindt de eerste tijdmeting plaats. De tussentijdse tijdslimiet voor de controlepost nabij Corinthe is 9.30 uur en bij warm weer moet je van goeden huize komen om die tijdslimiet te kunnen halen. Corinthe is eigenlijk de lakmoesproef voor de doorsnee Spartathlonloper om uit te kunnen vinden of hij/zij de finish gaat halen of niet. Doorgaans haalt slechts een derde van de Spartathlonlopers de finish in de gestelde tijdslimiet van 36 uur. Voor mij was de tijdslimiet voor Corinthe onder de gegeven omstandigheden volstrekt onhaalbaar. Maar ach, ik werd niet bezwaard door strakke tijdslimieten. Voor mij was slechts van belang of ik de Spartathlon zou kunnen volbrengen. Als het binnen de tijdslimiet van 36 uur zou kunnen, dan was het mooi meegenomen, maar noodzakelijk was het niet. Achteraf bezien was het eigenlijk een geluk bij een ongeluk dat ik voor de officiële race was uitgeloot, want ik zou al vroeg in de strijd zijn gesneuveld.

ís Avonds om even voor half tien kwam ik met Christian bij het Kanaal van Corinthe aan. Marc had een pastamaaltijd bereid en dit was een hoogst welkome versterking. Na een rustpauze van twee uur ging ik met Kees weer op pad. Het lopen ging beduidend beter, want door het eten voelde ik me weer aangesterkt. De passage van Oud Corinthe met zijn vele tempels die door een vrij volle maan werden aangelicht, was schitterend. Het was prettig om te lopen. Rechts van ons, in de verte, zagen we langs de baai de vele lichtjes van het moderne Corinthe liggen. Ons parcours kronkelde over het platteland met al zijn wijnvelden en nachtelijk uitgestorven dorpjes. De natuur was niet in ruste. Herhaaldelijk zagen we vleermuizen laag over ons overvliegen en vanuit de olijfboomgaarden klonk herhaaldelijk de roep van een nachtuil. Om ca twee uur in de morgen belde ik Marc. We hadden hem met de camper niet voorbij Oud Corinthe gezien. Marc gaf aan dat hij met de camper ca 10 km verder door was gereden, opdat ik weer een loopperiode zou hebben van drie tot vier uur. Dat liep uiteindelijk anders. Om half zes in de ochtend belde ik nogmaals met de vraag in welk dorp de camper nu toch stond, want ik was inmiddels wel erg lang onderweg zonder de camper te hebben gezien. Er bleek echter sprake te zijn van een misrekening want de camper bleek ca 15 km verder te staan dan de bedoeling was.

Helaas had ik gedurende de eerste nacht toch minder vorderingen gemaakt dan ik had gehoopt. De moeilijke omstandigheden tijdens de eerste dag hadden me fysiek meer aangegrepen dan ik had verwacht. En herstel ging moeizaam. Nu doorgaan met lopen zou niet de beste keuze zijn. Mijn lichaam had dringend een rustpauze nodig. Een slaappauze van drie uur zou me waarschijnlijk wel de benodigde herstel geven. Zo gezegd, zo gedaan.


De tweede dag: cruisen over de Pelopponesos
Om half tien in de ochtend ging ik weer van start. Het was op de zaterdagochtend perfect loopweer: ca 20 graden, bewolkt, af en toe een lichte regen en windstil. Wat een verschil ten opzichte van de vorige dag! Het parcours was schitterend. Je loopt door een arcadisch landschap van beboste heuvels, olijfboomgaarden, uitgestrekte wijnvelden, hoog opgaande cipressen en verstilde Griekse dorpjes. Ik liep midden tussen de wijnvelden en zag overal wijntrossen hangen die vrijwel plukrijp waren. Ik kon het niet nalaten om tijdens het lopen een trosje te plukken. (Sorry, mijnheer de wijnboer!) Maar wat smaakten de druiven heerlijk!

ís Middags kwam de zon terug en meteen schoot de temperatuur omhoog. Ook nu werd het zaak om de hitte goed te kunnen doorstaan en ging ik weer regelmatig wandelen. Dat was zonder zon ook wel het geval geweest want het parcours was vrijwel continu stijgend. We naderden nu de Sangaspas, de enige echte bergpas waar de Spartathlon overheen gaat. Het hoogste punt van de Sangaspas ligt op ca 1.100 meter hoogte. Om even voor half acht arriveerde ik met Frank bij de voet van de Sangaspas en trof ik Marc en de overige teamleden aan. Daar laste ik weer een eetpauze in en wisselde ik van loopkleding, want het zou bovenop de berg wel eens fris kunnen zijn.


De oversteek over de Sangaspas
De oversteek over de Sangaspas is een van de bijzonderste momenten van de Spartathlon. Ik herinner me nog de beelden van 2013 tijdens mín verkenningsbezoek. Ik zag toen een hele rij bleekblauwe ledlampjes van de hoofdlampen van de Spartathleten die als een lange kronkelende slang langzaam over de berg voortbewogen. Nu stonden we voor een geheel verlaten berg, maar ook nu was de setting heel bijzonder. Het was windstil en vrijwel wolkenloos. Een vrijwel volle maan stond hoog aan de hemel. In het westen dreef een dunne wolkenband met een hoge onweerswolk in het midden. De wolk was behoorlijk elektrisch geladen want we zagen heel regelmatig lichtflitsen die de hele wolk verlichtten. Het merkwaardige was dat dit weerlichten volstrekt geluidloos was. Het was alsof een enorme, knipperende schemerlamp in de lucht hing. Omdat we als team zo veel mogelijk samen van de bijzondere momenten van de Spartathlon wilden genieten, hebben Carly, Christian, Kees en ik de oversteek over de Sangaspas samen gedaan.

Onze beklimming verliep voorspoedig. In het licht van de maan konden we de stenen en de witte stenen ondergrond van de eeuwenoude herderspaadjes goed zien. Het zicht was zelfs zo goed dat we onze looplampen hebben uitgedaan om van de serene nachtsfeer optimaal te kunnen genieten. De lucht rook lekker kruidig en we hoorden in de nacht de klingelende bellen van een schaapskudde die op de berghelling bivakkeerde en het blaffen van enkele honden in de dorpjes beneden in het dal.

De andere kant van de berghelling bleek opeens niet meer bewegwijzerd te zijn. Dat leidde ertoe dat we enige keren verdwaalden en moesten spoorzoeken. Dit kostte dermate veel tijd dat we Marc met de camper twee uur later weer tegenkwamen dan was verwacht. Het was inmiddels een uur in de nacht geworden. Onze verlate aankomst bleek een ernstige tegenvaller op te leveren. Marc had in de nabij gelegen stad Tripoli in een restaurant een reservering gedaan voor het hele team. De keuken van het restaurant zou voor ons tot één uur open blijven. Dit feest ging dus niet door. De stemming in de camper raakte daardoor ernstig in mineur, want in de dorpjes op de Pelopponesos waren op de zaterdag geen winkels open geweest. We hadden die dag geen inkopen kunnen doen. Het hele team had gedurende de tweede dag daardoor nauwelijks gegeten en was fysiek beduidend minder fit dan de eerste dag. Er rezen zelfs twijfels of ik wel binnen een redelijk tijdsbeslag de finish in Sparta zou gaan halen. Zou uitstappen geen realistischer optie zijn? Meerdere teamleden stelden die vraag. Ik schrok van de twijfel. Dit was werkelijk het laatste wat ik kon gebruiken. Mijn Spartathlon kwam acuut in gevaar. Ik stelde voor om een slaappauze van enige uren te nemen, want de meeste teamleden waren te vermoeid om door te gaan. En na een slaappauze van enige uren zou men de volgende ochtend wellicht met een frisse blik anders tegen de zaken aankijken. Zo gezegd, zo gedaan.


De derde dag: eind goed, al goed
Op zondagochtend, even na vier uur ging mijn wekker. Het was tijd om op te staan. Met Christian ben ik op pad gegaan. Christian was nu het enige teamlid die fit genoeg was om te fietsen. Gelukkig ging alles goed. We doorkruisten in het licht van de nu inmiddels laagstaande maan een vlak gebied met veel kronkelende landwegen. Het was heerlijk koud, ik denk zoín vijf graden boven nul. Dit is mijn weertype om te lopen. Maar Christian had het nogal koud, getuige de diep over zijn hoofd getrokken capuchon. Arme jongen! Links van me zag ik in de verte een heuvelrug. Ik verkeerde in de veronderstelling dat we deze heuvelrug spoedig zouden moeten oversteken, maar dat was niet het geval. Dat kwam pas uren later. Ik liep heerlijk. Om half tien in de ochtend belde Marc. Hij klonk opgewekt. Gelukkig! Ik kon doorgeven dat ik inmiddels weer een marathonafstand had afgelegd en dat nog slechts 30 km af te leggen kilometers tot Sparta resteerden. Dit was eens goed nieuws! De stemming in het team keerde daarmee weer helemaal om, en nu ten goede.

Een uur later kwam ik het team weer tegen. We ontmoetten elkaar op een parkeerplaats van een wegrestaurant. Daar hadden we ons ontbijt en bespraken onze slotetappe naar Sparta. Ik gaf aan dat ik zo tussen twee en vier uur in de namiddag in Sparta verwachtte aan te komen. Kees, een vriend van mín hardloopvereniging, zou mij op de fiets begeleiden. Hoewel het weer zonnig en warm werd, kon ik ditmaal wel snelheid maken. Over de laatste 40 km is het parcours namelijk overwegend dalend. Op dalende stukken liep ik zelfs 11 km per uur, zo vertelde Kees me. En dat met voeten die compleet in puin lagen.

Om ca twee uur kwam Sparta in zicht. Je ziet het liggen als een witte huizenzee in een vlakke vallei ingeklemd tussen de bergen. Het paard rook stal en draafde flink door. Om 16.05 uur kwam ik bij het finishpunt van de Spartathlon aan. Daar stond een ca 3 meter hoog groen, bronzen standbeeld van de Spartaanse koning Leonidas (540 Ė 480 v Chr). Nu schrijft de finishceremonie van de Spartathlon voor dat de lopers de linkervoet van de koning een voetkus geven en een slok nemen uit een traditionele Griekse overwinningsbeker. Deze laatste kwam ik bij toeval tegen in een souvenirwinkel in Athene. Het betreft een zwartkleurige kelkbeker met laag bekken op een hoog voetstuk. De kelk heeft twee oren en is van binnen oranjekleurig. Op de bodem van de kelk waren twee hardlopers geschilderd. Deze kelk was werkelijk een schot in de roos en kwam ons nu heel goed van pas. Daarnaast hadden Marc en ik enkele dagen eerder van een Griekse wijnbouwer een fles Griekse landwijn cadeau gekregen. De wijn was bereid volgens de traditionele methode, zonder allerlei toevoegingen om de wijn Ďop te pimpení. Deze wijn smaakte heel anders dan gangbare wijnen die we in onze winkels kopen. Deze wijn was veel zoeter, alsof er suiker erbij was gedaan. Maar niettemin, in de Griekse Oudheid dronken de atleten ook dit soort wijn zodat de landwijn eveneens heel toepasselijk was. Allebei de onderdelen van de Spartathlon-finishceremonie hebben we dus kunnen uitvoeren.

Bij het beeld van koning Leonidas beleefden we onze finest hour. Wat een blijdschap en wat een opluchting! Ik ben mín teamleden onuitsprekelijk veel dank verschuldigd dat zij het mij mogelijk hebben gemaakt om deze loop te kunnen volbrengen. Voor mij betekende het volbrengen van deze loop het inlossen van een belofte aan mín vader, namelijk dat ik deze loop aan hem zou opdragen. Dat is nu gelukt. Mijn missie is dus geslaagd. Ik hoop dat Ďvadersí van bovenaf onze verrichtingen met een glimlach heeft gadegeslagen. ďWel gedaan, Raymond!Ē zouden zijn woorden zijn. Ik hoor het hem zeggenÖ.


Een bijzondere verrassing van mín collegaís
Na ons feestje in Sparta was de Spartathlon nog niet voorbij. Bij terugkomst in Rotterdam wachtte nog een bijzondere verrassing. Mijn collegaís van het Knowledge Centre van kantoor Rotterdam hadden de afdeling en mijn kamer versierd met slingers en allerlei Spartathlonfotoís van mín verkenningsbezoek uit 2013. Zij wisten wat deze loop voor mij betekende. Mín binnenkomst op de afdeling was een echt kippenvelmoment. Er vond zelfs een lauwerkranshuldiging plaats, het enige onderdeel van de Spartathlon-ceremonie die we niet in Sparta hadden kunnen doen. Mariska nam op dit punt de honneurs waar. Ook hadden mín collegaís een grote taart laten maken met een grote foto van Koning Leonidas in het midden. Schitterend!

Beste collegaís van het KC, ik wil jullie uit het diepst van mín hart bedanken voor het medeleven en de geweldige ontvangst op kantoor. Jullie zijn top! Ik mag zeggen dat ik me geen fijnere collegaís kan wensen!


Raymond Barkman
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Het jaar 2014 had ik afgesloten met deze zelfde race. Ik was toen zeer tevreden over het resultaat, 79e van 1000 deelnemers in 15 uur en 20 min. Toch had ik om één of andere reden het idee dat er meer in zat. Omdat het bovendien een prachtig parcours was, besloot ik me dit jaar weer in te schrijven. Aangezien ik dit jaar al flinke progressie had geboekt, wilde ik mezelf verbeteren naar een plaats bij de eerste 50 en een eindtijd die één uur sneller is dan in 2014.

Twee dagen voor de race zag ik de startlijst waarop 1200 deelnemers stonden, aanzienlijk meer dan vorig jaar. Op de lijst met favorieten zag ik ook dat het een sterk deelnemersveld was. Meer dan 100 lopers hadden een hogere ITRA World ranking. Misschien was een plek bij de eerste 50 wat enthousiast. Ik besloot me te focussen op mín tijd en dan wel te zien wat de uitslag zou worden.
Bij het inlopen voor de start voelde ik al dat mín benen goed waren. Een heerlijke geruststelling. De start was om 04.15, dus om 03.45 het startvak in. Daar stretchen en zorgen dat de goede benen warm blijven. De adrenaline neemt toe, nog één keer knallen dit jaar!

Onder luide muziek en licht van rode fakkels klinkt het startschot en we vertrekken de nacht in. Het tempo gaat direct flink omhoog, iedereen wil een goede positie bij de eerste klim na 3 kilometer. In het duister zie ik dat ik ongeveer bij de eerste 50 loop. Prima!

De eerste 30 kilometer blijft het tempo hoog, maar ik weet dat de echt steile klimmen in het tweede deel zitten. Ik besluit niet aan te pikken bij een negental dat mij inhaalt rond het 25 kilometer punt. Aan de ademhaling van een aantal van deze lopers merk i dat ze te hard gaan. Zeven van dit negental zou ik na het 60 kilometer punt weer inhalen. Een goede keus!

In het begin van de middag wordt het warm. Ik merk dat ik wat te weinig heb gedronken en moet dat in de klim naar de verzorging op 74 kilometer kortstondig bekopen met energieverlies. Gedurende twee kilometer kan ik niet het tempo draaien wat ik wil. Het zou mín enige dip zijn op 101 kilometer. Mín vader staat bij de verzorging en geeft met twee flesjes van 0,5 liter water met zoutoplossing. Net wat ik nodig had!. Pure chocolade en notenbrood doen de rest. Mijn lijf herstelt zich direct en met een goed tempo begin ik aan de laatste kwart van de race.

Markant punt in het laatste deel is de laatste klim naar la Cade. Vorig jaar hier helemaal stuk gegaan en veel tijd verloren. Wat een steil rotding is dat! Mijn taktiek voor dit jaar is om in de aanloop wat krachten te sparen en tijdens deze klim de stokken te gebruiken om de beenspieren wat te ontlasten. Veel publiek bij het opdraaien van de klim. Aanmoedigingen alom, of zit er ook leedvermaak tussen? Het heeft wat weg van de klim naar de Cauberg in de Amstel Gold race. Veel lopers zwalken naar boven.

Ik probeer een constant tempo te draaien of het nu heel steil is, of net iets minder. Op deze manier komt mijn ďtoerentellerĒniet in het rode vlak. Het werkt en de klim die ik zo vreesde, valt dus blijkbaar met de juiste tactiek wel mee.

Op de verzorging boven gooi ik een colaatje naar binnen en ik schiet naar beneden. Ik weet dan al lang dat mijn tijd van vorig jaar verpulverd gaat worden, maar elke minuut kan tellen voor de ITRA punten. Na 13 uur en 35 minuten kom ik over de streep, als 39e. Ik zie het scorebord uit een ooghoek en slaak een vreugdekreet. Wat een sterk einde van een prachtig seizoen!

Nu eerst wat hersteltrainingen en in de winter werken aan mín snelheid. Het seizoen 2016 begint echter ook al te spelen in mijn gedachte als ik op 27 november ga trainen op Gran Canaria, ter voorbereiding op de wereldbeker wedstrijd aldaar op 5 maart 2016. Ik kan bijna niet wachten!


Arjan van Binsbergen
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Vandaag is de 7e deelname van me aan de Röntgenlauf in het mooie bosrijke Remscheid. 6x 63,3 kilometer tot nu toe en vandaag de 100 kilometer. Aangezien het de vijftiende editie is, wordt er voor de tweede keer een 100 kilometer georganiseerd. Elk lustrum tot nu toe is er een 100 kilometer georganiseerd.

Er kan gestart worden in een langzame of snelle groep. De langzame groep vertrekt één uur vroeger t.o.v. de snelle groep. In totaal hebben zich 270 lopers zich ingeschreven waardoor het volgens de Duitse organisatie de drukst bezochte 100 km loop is in Duitsland. Ik start logischerwijze in de langzame groep, om 03.00 uur, lekker vroeg uit de veren met ander vroege ultra-vogels.

Voor de start spreek ik Rinus kort. Ik zie als een berg op tegen het in het donker lopen in de bossen. Mede vanwege een verslag van de vorige editie. Echter ik heb het idee dat het parkoers veranderd is omdat we grotendeels over goed begaanbare paden lopen waarvan een groot deel geasfalteerd is. Heuvelop verhoog ik het tempo en heuvelop is het gruwelijk langzaam. Eens zien of dit tot het gewenste resultaat leidt t.w. finishen voor closing time zoals vorige maand tijdens de 175 km Ronde van Genève dit ook dezelfde doelstelling was. Meer dan deze doelstelling zit er op ultra-afstanden niet (meer) in. 13 jaar ultralopen heeft iets gedaan met dit krakkemikkige lichaam.

Na 10 km de eerste verversingspost welke bestaat uit warm water. De eerste 41 kilometer valt me eigenlijk best wel mee qua zwaarte. Ik ben onder de indruk van de pracht schakeringen van de bladeren aan de bomen. Dit is voor mij de enige kracht van de herfst. Als de bomen zo kaal zijn als mijn hoofd nou dan ben ik er wel klaar mee. De eerste 41 kilometer is een heen en weertje. De eerste loper van de snelle groep haalt me al redelijk snel in. Hij, Dominic Biste zou in 9 uur en 35 minuten winnaar worden. Volgens mij start hij snel omdat zijn eindtijd niet in relatie staat tot zijn aanvangstempo. Drie lopers finishen onder de tien uur vandaag. Bij de dames één finishster onder de 11 uur. Totaal is op basis van de inschrijvingen, 1/3 uitgevallen. Dat geeft de burger dan moed als je finisht.

Na 41 km komen we weer bij de sporthal waarna we het originele parkoers van de 63,3 kilometer lopen behalve de eerste circa 4 kilometers door het dorp. Voordat ik de laatste 63 km start, wissel ik mijn shirt in de auto en gooi die ellendige lamp in de auto. Ik wil het liefst in het donker lopen zonder lamp, één met de natuur maar dit is vanwege veiligheidsoverwegingen niet toegestaan door de organisatie. Oh ja we dienen ook een fluitje mee te nemen maakt niet dat je als man altijd al een fluitje meeneemt, nee vandaag lopen we met twee fluitjes.

We volgen de laatste circa 1,5 marathon de Röntenweg. Een interessante opbouw heeft deze weg. Het begin is licht geaccidenteerd maar naarmate de weg volgt neemt de heftigheid toch. Ondanks dat we een aantal wegen een aantal keren passeren verveelt het parkoers geen moment. Het stuwmeer passeren we in de nacht en in de middag onder een ideaal loopweer.

Onderweg haalt Nitish me in. Fijn hem weer te ontmoeten. We hebben beide een doelstelling. Hij in de 11.00 uur en ik voor closing time finishen. Het verschil tussen deze doelstellingen en werkelijk gelopen tijden is bij beide gering. Slechts een handvol minuten. Rob loopt 63,3 km. We zeggen gedag en vervolgen in ons eigen tempo onze loop. Daarna passeren me overal 1/2 marathon lopers die vol lof zijn over onze prestatie maar dat geldt toch ook voor hen. De afstand doet er niet toe. Oh ja een marathon en andere korte afstanden worden vandaag tevens georganiseerd. In totaal om en nabij de 2.500 deelnemers.

Bij het invallen van de duisternis finish ik. Niet gesloopt maar met het gevoel-het-is-goed-zo. Mijn bovenbenen blokkeren een keer niet zoals gewoonlijk de laatste lopen. Hebben de yin yoga lessen nu al een positieve werking op mijn bovenbenen? Strekken kan ook helpen. Hou je vast ik heb al drie keer geïntervalt. Haal die puntjes maar van de letter 'i', het is meer geintervallen. Echt lachen hoe een trage slak minder traag wil worden. Schiet niet op man.

De organisatie war ganz gut. Een prima shirt en een idem dito finisher running jacket. Oh ja en een finisher medaille. Dieptepunt was toch wel dat ik de verkeerde tandpasta had gekocht. Voor het slapen gaan in Remscheid even tandenpoetsen. Bleek de tandpasta bedoelt te zijn voor een kunstgebit. Ik kan dan een oud (gebaseerd op ultraloopjaren) lichaam hebben maar ben nog niet toe aan een kunstgebit. Deze informatie wil toch ook niemand missen?

Tot slot de snelste Nederlander is op de 100 kilometer René Bosch op de 11e plaats overall en 4e in de M45 in een eindtijd van 10.36.02.


Groeten,

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]