Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
Verslagen in 2015
* December
* 16 dec 2015: Lichaam uit, karakter aan
* 12 dec 2015: Verslag SainteLyon
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2015
 
Mijn zevende Olne-Spa-Olne was bepaald niet de gemakkelijkste. Dat blijkt wel uit de bijna 11 uur die ik er over deed. Bijna twee kilometer langer en 150 meer klimmeters dan vorig jaar. Maar dat was het hem niet. Het kwam door het grotendeels nieuwe parcours waarbij met name in de laatste 8 kilometer veel meer klim- en modderwerk zat. Na de laatste bevoorrading volgde een drie kilometer lange aardedonkere singletrail-bospad van stenen en modder waarin bovendien nog een gemene klim verstopt zat. Vorig jaar konden we na de laatste post zo'n 5 kilometer, voornamelijk afdalend en over asfaltwegen, naar Olne lopen. Feitelijk was dat een beetje een anticlimax na zo'n ruige natuurloop, dus in dat opzicht was het dit jaar een verbetering: meer trail voor je (weinige) geld. Maar daardoor wel een verbetering die niet tot betere tijden leidde.

Het smalle trappetje dat de afgelopen jaren aan het begin van de loop (na ca. 3 km) tot enorme lopersfiles leidde zat er deze keer gelukkig niet in. Erg leuk was ook het bezoek aan de kasteelruïne van Franchimont, http://www.chateau-franchimont.be/ bij Theux. Daarvoor moest een extra lus van 2 kilometer met een flinke en nogal griezelige klim gemaakt worden (smal en glad modderpaadje langs een diep ravijn), maar de aanblik van de afgebrokkelde muren op het hoge en winderige plateau waren die extra inspanning zeker waard. Zou de organisatie hierbij gedacht hebben aan de trail des Fantômes?

Nu we het toch over spoken hebben: tijdens de passage van een donker dennenbos, in de grijze en stromachtige schemering terwijl alles om mij heen kraakte en bewoog, meende ik stellig langs het pad vóór mij de rijzige gestalte van een heks te zien. Zwarte puntmuts, zwarte mantel en lange witte neerhangende haren. Het gezicht en de handen lichtten bleek op in het duistere bos. Ik dacht eerst dat er een figurant stond die een flauwe grap uithaalde. Of was het wellicht een kunstwerk? Hoe dan ook, ik moest er langs. Het bleek het gedeeltelijk van de bast ontdane, in een scherpe punt eindigende, restant van een afgeknapte spar te zijn. Heksen tijdens het hardlopen zijn prima, maar dan wel in de Brockenwirt, het eindpunt van de Brocken Challenge in de Harz.

Natuurlijk moet je op zo'n nieuwe route ook weer dingen inleveren. Zo miste ik bijvoorbeeld het mooie gedeelte Chasserotte-Chinru waar je kon genieten van een prachtig uitzicht over het dal van het riviertje de Hoëgne. Maar goed, de nieuwe afdaling naar Pepinster door de bossen langs (en soms dwars door) een met rotsblokken bezaaide snelstromende beek mocht er ook zijn. Bovendien was het geen dag voor vergezichten: flarden regen en motregen en een vroege schemering. In de bossen was het al om drie uur donker.

Twee uur lang heb ik door dat donker gelopen. De vierde post, waar een gezellig kampvuur brandde en muziek klonk, was een welkome onderbreking. Tsjonge, wat kan het tussen die sparren donker zijn.

Voordeel van het lage tempo was wel dat ik geen inzinkingen heb gehad en er waar dat enigszins mogelijk was een constant drafje op na heb kunnen houden. Dankzij de loopstokken ook geen valpartijen op de glibberige paden. Na de finish in Olne smaakte de Lasagna werkelijk prima. Net zo goed als de heerlijke kom warme pompoensoep op post 3 na 45 kilometer. Een pluim voor Courir pour le Plaisir die dit mooie en gemoedelijke evenement elk jaar weer op een zodanige wijze weet te organiseren dat het als iets nieuws en verrassends wordt ervaren. Ook als het de zevende keer in successie is.


André Boom 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Vandaag deelnemen aan een nieuwe ultraloop maakt me nieuwsgierig. De berichtgeving vooraf ziet er professioneel uit. De inbreng van twee actieve ultralopers is duidelijk te zien. Professioneel is ook de markering, de ronde en de verzorging. In totaal staan er een kleine 35 ultralopers aan de start en een aantal die circa 30 à 35 kilometer lopen. Mijn doel is als eerste te finishen… met als eindtijd 7.59.59.

09.00 uur vertrekken we in een stevig tempo. Richting tien kilometer per uur wat te snel is voor me. De eerste twintig kilometer vliegen voorbij. Na een kleine twintig kilometer kom ik vlot tot inkeer. Dit tempo gaat het niet worden gedurende de hele run. Na 31 km passeren we de chipmat. Te snel doorgekomen waarna ik de tijd neem ondanks dat het nog wel redelijk voelt. Waarom haast hebben terwijl 8 uur minus 1 seconde het doel is?

Het Ketelmeer staat vandaag centraal. Het doet me denken aan het meer van Genève maar dan op kleiner formaat. De zon schijnt vandaag prima. Het klotsend water en het bewegend riet maken het tot een prachtige loop. Het alleen lopen vind ik heerlijk. In eigen tempo genieten van de vogels en in gedachte bij mijn Mexicaanse vriendinnetje Itze. Nog een paar weken wachten dan zijn we samen.

De organisatie heeft echt overal aan gedacht. Zelfs de wildroosters zijn afgedekt met een plank. Geen zere poten maar lekker relaxed er over lopen. De drie verversingsposten zijn gesitueerd op prima punten, te weten 17,5 km, 31 km en 50 km. De drie bruggen heeft de organisatie ook prima verspreid over het parkoers. Hoe ze dit hebben geregeld blijft voor me een raadsel. De laatste brug is zowel letterlijk als figuurlijk het hoogtepunt. Toch joggend er over gelopen. Wandelen wilde ik deze brug niet.

De enige trap in het parkoers is het punt waar ik mijn billen insmeer met babycrème. Niet omdat ik de luier heb gepoept maar er begint iets te schuren. Toch ook informatie die niemand wil missen? Eigenlijk valt het allemaal best te doen vandaag. De weersomstandigheden zijn goed. De ronde is perfect. Het is lekker rustig. Nagenoeg niemand gezien. De rechte paden vervelen niet echt. Alleen wat ik vervelend is het ellendige lange rechte stuk met de talloze rotondes door Kampen. ‘Waar ligt die ellendige atletiekbaan’ schiet regelmatig door mijn kop. Er lijkt geen einde aan te komen. Kan volgend jaar die atletiekbaan niet verhuizen naar voor in Kampen? Ook het bordje Kampen wanneer je IJsselmuiden binnenloopt is ‘prettig’. Denk je dat je er bijna bent maar niet echt. De kerktoren klinkt trouwens geweldig. Het Ketelmeer ligt achter ons.

Al uren heb ik geen loper meer gezien. De weg kwijtraken lukt vandaag niet omdat de bewegwijzering super is en eigenlijk vandaag grotendeels maar één ding geldt: het Ketelmeer aan je rechterhand houden. Daarnaast rijdt er een auto achter me waarbij de chauffeur spierpijn moet hebben omdat hij constant de koppeling ingetrapt moet hebben. De hele dag in zijn één rijden is geen pretje.

Het onthaal bij de finish is prima. De organisatie en de EHBO-ploeg wacht me op. Helaas is de planning voor 50% uitgekomen. 50% niet: de eindtijd helaas een kleine vier minuten had ik langzamer dienen te lopen. 50% wel: toch eerste geworden indien je de uitslagenlijst omdraait of op zijn kop leest.

Sorry voor toekomstige organisaties waaraan ik deelneem. Jullie dienen veel geduld te hebben om te wachten op de finish van de laatste deelnemer. Naast de 5x dnf op de Spartathlon kan ik wellicht als rode lantaarndrager ook die ranglijst in Nederland aanvoeren in de toekomst? 5x dnf heeft toch niemand overtroffen in Nederland tot nu toe of vergis ik me? Don’t worry er komt natuurlijk nooit meer een 6e dnf.

Dit was de laatste ultra-loop voor me dit jaar. Na overleg met mijn vriendinnetje heb vandaag gelopen maar ze heeft een punt. Is al dat ultralopen wel gezond voor mijn lichaam? Nee, niet echt/echt niet. Na twintig kilometer voel ik mijn buikspieren richting de liezen ontzettend zeuren. Het overgewicht als gevolg van een uitgeputte bijnier bevalt me totaal niet.

Tot slot deze loop verdient een dikke tien. Wat een prachtloop in een prachtomgeving met een geweldige organisatie. En let op Erik gaat 2 km + 1 cm boven zijn te verwachten afstand lopen in Epe. Erik nog een vrijblijvende tip: smeer de binnenkant van je knieën in met vaseline tijdens deze loop. Je begrijpt vast wel waarom nadat ik je zag finishen in Deventer.


Groeten,

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
In het uiterste oosten van Belgisch Limburg, nabij de grensplaats Maasmechelen (ca 25 km ten noorden van Maastricht), wordt sinds 2014 in midden november een schitterende trail georganiseerd: de Kraftman Trail. Het is een trail bestaande uit twee lussen: een lus van 7 km en een lus van 14 km. Lopers kunnen zelf bepalen welke afstanden ze willen lopen. Doe je de beide lussen tweemaal, dan heb je een marathon in de pocket.

Deze trail kwam ik onlangs bij toeval tegen op een hardloopkalender. Ik mag graag lopen in België dus de beslissing was snel genomen. De locatie van de trail was speciaal, het parcours gaat door het nationale park De Hoge Kempen en is voor 99% onverhard. Voor liefhebbers van hoogtemeters is het een aanrader, want in de 14 km-lus zitten behoorlijk wat klimmetjes in. Op de halve marathonafstand zitten ca 400 hoogtemeters in.

Op zondagochtend 15 november om even na 7.00 uur vertrok ik uit donker Rotterdam. Het zou die dag in Nederland een echte herfstdag worden: zwaar bewolkt met krachtige wind en in het hele land wat regen, behalve in het zuiden want daar zouden opklaringen zijn. En laat ik nu toevallig naar het zuidoosten rijden. Qua temperatuur was het nog steeds uitzonderlijk zacht: 15 graden. Dat ik in midden november nog in een zomerse outfit kan lopen, gebeurt niet vaak. Ik mag het eigenlijk niet zeggen maar de opwarming van de aarde heeft ook zijn voordelen.

Ik had me aangemeld voor de marathon. De start- en finishlocatie was bij het Vakantiehuis Fabiola, een vakantiepark aan de rand van Maasmechelen met een goed uitgeruste sportaccommodatie. De marathon startte om 10.00 uur. Het deelnemersveld was bescheiden. Ik schat zo’n 50 lopers. Dit was perfect. Marathons/trails als deze zijn het prettigst als daar niet al te veel volk op afkomt. Je kunt dan optimaal genieten van de natuur en ook het kwetsbare parcours door een fraai nationaal park leent zich niet voor een massaal loopfestijn met duizenden lopers.

De eerste lus van 7 km gaat door louter alleen bos met hier en daar een plukje heide. Je kon aan de natuur zien dat de herfst op zijn einde loopt en dat de winter in aantocht is. De loofbomen waren vrijwel helemaal kaal. Hier en daar waren nog berken en eiken die hun laatste bladen aan de takken hadden zitten, maar over een week zal ook dat wel voorbij zijn. Het is overigens wel een mooi gezicht om de scherpe donkere schaduwen van de kale takken en twijgen tegen de lucht te zien afsteken, helemaal als een boom een fraai symmetrische vorm heeft, of juist grillig. De mooiste ‘pantomimen’ van de bomen zie je op de heide of aan de rand van het bos.

Ook aan de vogels kon je merken dat de natuur in ruste gaat. Ik hoorde tijdens het lopen geen enkele vogel zingen of anderszins geluid maken. En voor de paddenstoelen was het seizoen ook afgelopen. Ik heb geen vliegenzwammen of andere gesteelde paddenstoelen gezien, wel allerlei elfenbankjes en aardappelboleten. Deze ultieme herfstsymbolen heb ik zo uitgebreid mogelijk op de plaat gezet. Tijdens deze trail was ik wederom de rennende fotoreporter. Ik ben met van alles en nog wat bezig, behalve met hardlopen.

De mooiste gedeelten van het parcours zijn kort na de verzorgingspost halverwege de 14 km-lus. Het parcours gaat dan over een steile heideheuvel van ca 50 meter hoogte en komt dan uit op een plateau. Hier zag ik een merkwaardig fenomeen: grote zwerfkeien, enkele zelfs manshoog en dat in een zandduinengebied. Het leken wel hunebed-keien, die we in Drenthe tegenkomen. Later kon ik de grote stenen wel plaatsen. Iets verderop in het parcours was een grote zand(steen)groeve en bij een van de wanden meende ik in de verte rotsachtige gedeelten te zien. Even voorbij de grootste kei gaat het parcours nogmaals omhoog. Je bereikt dan het hoogste punt en heb dan een vrij uitzicht op de omliggende omgeving. In het oosten zie je Maasmechelen liggen en in de verte de chemiecomplexen van Geleen. In het zuiden zie je golvende bossen en in het noorden een vlakte met twee piramideachtige heuvels. Dat zullen wel de puinsteenbergen van de voormalige steenkolenwinning zijn. Aan de andere kant van de top liggen twee geschakelde zandgroeves. Een groeve is gesloten en is bij het nationaal park gevoegd. De groeve is nu omgevormd tot een langgerekt meer en ligt in een diepe vallei. De parkbeheerder is momenteel bezig om dit gedeelte goed in te passen in het landschap. Over enkele jaren zal het waarschijnlijk een fraaie plek zijn, waar herten en zwijnen op een vlakte nabij de waterkant kunnen foerageren. De andere groeve was nog in bedrijf en daarom niet toegankelijk voor het publiek.

De afdaling in de voormalige zandgroeve is steil. Trailschoenen zijn een aanrader. Eenmaal beneden aangekomen, loop je over een smalle landtong tussen de meertjes van de beide groeven. Daarna volgt de klim omhoog. Eenmaal boven aangekomen, loop je op de Mechelse Heide. Het moet drie maanden geleden hier schitterend zijn geweest. De conditie van de heide was goed, weinig verstikkende vergrassing. Eind augustus moet de Mechelse Heide een diep purperen vlakte zijn geweest. De lopers worden nu geleid over een lange stuwwal met een mooi uitzicht over de heide. Aan het einde maken de lopers een U-bocht en lopen over een lager gelegen weg terug, slaan dan linksaf en maken dan een laatste grote klim omhoog richting de voormalige zandgroeve. Van hier uit heb je een prachtig uitzicht over de vallei van beide zandgroeven. Daarna vervolgt het parcours zijn weg in het bos en komt dan kort daarna uit bij de start locatie. De lopers worden vervolgens door de sporthal geleid waar in het midden een groen dijkje met finishpoort is opgebouwd. Bij de doorkomst op de 21,1 km lopen de lopers de poort links voorbij en beginnen vervolgens aan de tweede ronde.

Door omstandigheden heb ik niet de volledige marathon gedaan, maar de twee lussen van 14 km en een lus van 7 km. Ik was fysiek helaas niet in vorm die dag, dit in tegenstelling van de fotoreporter want die had een topdag. Al met al heb ik die dag geweldig genoten en overweeg het parcours nog eens op eigen gelegenheid te gaan doen als de heide in bloei staat. Volgens mij worden het juweeltjes van foto’s. Als oud-Veluwenaar die zijn jeugd in de Gelderse bossen en heide heeft doorgebracht, verheug ik me er nu al op.


Raymond Barkman

NB. De foto’s zijn te zien via de link: http://1drv.ms/1PKCT6Q
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Laten we eerlijk zijn. Als het gaat om (hard?)lopen dan is het wat mij betreft zo langzamerhand meer terugblikken dan vooruitblikken. Als je op een totale startlijst van ruim 300 personen minder dan 10 60-plussers ziet staan en je bent daar één van dan valt er wat dat betreft niets meer te camoufleren.

Die toch wel onvermijdelijke terugblik laat zien dat ik inmiddels 40 (ultra)marathons in het buitenland heb gelopen (België reken ik ongeacht het feit dat dit verslag op Ultraned staat ook maar even tot het buitenland). Voor 14 van die wedstrijden ben ik tussen 2010 en 2015 de Noordzee overgevlogen naar Engeland of Ierland. In 5 van die 14 gelegenheden ben ik eerder dan de aanvankelijk beoogde afstand gestopt, meestal omdat ik een ‘cut-off time’ niet haalde. In alle gevallen was de gelopen afstand wel 42 kilometer of meer.

De White Rose Ultra van afgelopen zondag 1 november was dus mijn 40e (ultra)marathon in het buitenland en de 14e aan gene zijde van de Noordzee. Achteraf ben ik blij dat ik bij de start had aangegeven dat ik ‘maar’ één rondje van 30 mijl (48km) ging lopen. Ik had me ingeschreven voor twee, maar om heel eerlijk te zijn: gelet op de zeven uur en een kwartier die dat ene rondje mij kostte zou het lopen van bijna 100 km in 18 uur zeer waarschijnlijk geleid hebben tot de 6e ingekorte afstand. Bovendien had ik rekening te houden met een gekneusde rib als gevolg van een val, twee weken geleden in de duinen bij Haarlem.

Erg leuk dat ook Irene Kinnegim mee deed, die ik ken van de Dutch Coast Ultra Run by Night. Dat zij, ogenschijnlijk zonder al te veel moeite, maar liefst drie keer rond ging plus een aanloop van 6 mijl, en dan ook nog eens overall winnaar werd, daar kan ik met mijn voorstellingsvermogen niet bij. Want geloof mij, hoewel Henri Thunnissen in zijn rapportage elders hier op Ultraned terecht opmerkte dat er qua parcours wel extremere ultra’s gelopen zijn dit weekend, is de White Rose zeker geen sinecure. Vooral niet als je, zoals Irene, een groot gedeelte door de nacht moest lopen. En wat mij betreft kunnen we best wel eens kanttekeningen gaan plaatsen bij die drang naar steeds ‘extremer’. Sommige wedstrijden kunnen beter onder een tak van alpinisme gerangschikt worden dan onder ‘hardlopen’. De grens vervaagt steeds meer, denk maar eens aan het nieuwe fenomeen ‘skyrunning’.

Deze loop ten westen van Huddersfield was misschien wel de meest on-Engelse ultra die ik tot nu toe gelopen heb. Dat had alles te maken met het prachtige, gouden herfstweer, terwijl wind, regen en mist in het Engelse voor- en najaar de regel zijn. Geen zuchtje wind, overdag een stralend blauwe hemel en ‘record-high’ temperaturen van tegen (en in Wales zelfs boven) de twintig graden. Met als voornaamste gevolg goed begaanbaar terrein. Natuurlijk, hier en daar lag wel modder, maar daar ging je tot je enkels in en niet, zoals meestal in de winterse helft van het jaar, tot aan je knieën. Voor nogal wat (met name Engelse) lopers was de warmte een beetje te veel van het goede; ze lagen uit te puffen bij de waterposten. Op één daarvan was het water zelfs helemaal op en moest er door degenen die droog stonden een kwartier gewacht worden op de official die met zijn auto naar een dorp was gereden om een nieuwe voorraad op te halen. Het is bizar dat je ondanks het stabiele mooie weer toch een compleet waterdicht regenpak, een muts en handschoenen in je rugzak mee moet tossen, maar ja regels zijn regels. Alleen de voorgeschreven ‘extra thermal layer’ was gecancelled.

Het landschap van Yorkshire is schitterend, met name het tweede gedeelte van de lus dat door typisch ‘moorland’ (uitlopers van het ‘Peak District’) ging, langs diverse mooie stuwmeertjes omgeven door bomen in alle kleuren die de herfst te voorschijn kan toveren. Geen technische loop, maar moet dat dan? Eerder een landschapsloop á la Röntgenlauf in Duitsland met toch nog best wel wat asfalt zo hier en daar. Tsja, en dan die startlocatie, het ‘event centre’. Dat was een oude, vervallen en verlaten fabriek op de Bolster Moor met de meest verschrikkelijke toiletten die ik ooit voor de start van een loop het gezien. En dat wil wat zeggen… Blij dat ik op het laatste moment een B&B had geboekt, want mijn opzet was aanvankelijk om daar in een slaapzak te overnachten. In de mistige Halloween-nacht voorafgaande aan de loop waren de vervallen en troosteloze fabriekshallen van de Heath House Mill in Golcar nou niet echt ‘the place to be…’.

Tot slot, waarom gekozen voor de White Rose? Het antwoord is: het zat hem in de naam. Ik vond het wel mooi staan zo: in maart de Black Mountains en in november de White Rose. Toen zwart, nu wit. Toen orkaan, kil en regen, nu zon, warm en nauwelijks wind.


André Boom
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]