Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 aug 2018
Monschau Ultrarun nieuwe start
5 aug 2018
Kladno Sri Chinmoy 48 uur
3 aug 2018
Gross Glockner Ultratrail 110 km
26 jul 2018
Dappere renners gaan de snikhete Bokemei Run aan in het Westerpark!
Verslagen in 2018
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
* December
* November
* Oktober
* September
* 21 sep 2016: Mijn droom komt uit...
* 20 sep 2016: Salomon Pfalztrail
* 20 sep 2016: San Marino Marathon
* 16 sep 2016: Georgië meerdaagse loopwedstrijd
* 13 sep 2016: RUN Winschoten, 100 tinten afzien
* 12 sep 2016: 10 september 2016, Run Winschoten 100 km
* 12 sep 2016: Kill the Dragon
* 11 sep 2016: Een troostrijke deceptie (RUN 2016)
* 11 sep 2016: Stopt u er dan mee? U ziet er nog prima uit!
* 5 sep 2016: Wisenttrail 53 km: “Kim, je doet het gewoon weer!”
* 5 sep 2016: Nummertje 69
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2016
 
Bron: https://ultravincentkalkman.wordpress.com/

Mijn droom komt uit...

De week voor de race (RUN Winschoten) hadden we het er allemaal over, het gaat warm worden. Maar gelukkig beseften Iris en ik dat we in de warmte ook getraind hadden. Dus waarom je druk maken erover. Tenslotte gaat dat mentaal in je knarsen als je je druk maakt en mentaal moet je sterk genoeg zijn om een ultra te finishen. Daarnaast hadden we de weken ervoor gericht op goed drinken zodat we dat ook tijdens de race konden doen. Waarom met een race vele liters water drinken als je overdag bv nog niet eens een liter water drinkt.

Maar mooi warm zonnig weer is dan misschien niet fijn voor de lopers, wel garantie voor veel publiek en die ging ik nodig hebben met de laatste drie rondes. Vanaf het begin van de RUN Winschoten was het goed warm en wisten we dat het een slagveld zou gaan worden. Dus koel blijven van lichaam en geest was mijn plan.
‘s Ochtends met mijn trainer nog contact gehad om de laatste puntjes door te spreken. Plan was 5:30/km starten en de hartslag niet boven de 140 te laten komen en na 50km eventueel iets terugzakken in tempo. ‘s Middags zou hij aanwezig zijn omdat hij ‘s morgens nog wat anders moest doen.

In ronde 2 voelde het al zo warm aan en zag ik mijn hartslag al boven de 140 komen. In training liep ik 5:20 op hartslag 129. Daarom besloten om tijdens het lopen mijn zichtbare gegevens op mijn Garmin aan te passen maar tijd en tempo en geen hartslag. Onnodige stress moest ik voorkomen.
Het voelde toch goed in mijn koppie en lichaam dat het mijn dag sowieso ging worden….dat weet je meestal al vroeg in de wedstrijd. Achteraf goede keuze want ik heb met een gemiddelde hartslag van 148 gelopen.

Mijn allergrootste kanjer liep de 50km en haar kwam ik in mijn 3e en 6e ronde tegen. Wat een geweldige doorzettingsvermogen heeft ze. Ondanks dat haar tempo dat ze loopt eigenlijk geen notering in de uitslagen zou geven (de limiet bij de 50 km is namelijk 6 uur) blijft ze wel doorlopen om de 50km te finishen! Dat geeft mij ook enorme steun en spirit om door te zetten. Uiteindelijk liep zij 6:41:58 én toch op de uitslagenlijst en een certificaat.
Super trots op haar.

Op de 50km kwam ik volgens mij door in ongeveer 4:35 (wat voor mij een super tijd was en ik mocht nog een 50km) en kwam in de verzorgingszone alwaar ik veel mensen hoorde “t’is warm he”. Die ging ik direct vertellen dat dat niet zo was… Gelijk de focus op dat het niet warm is want er ging nog een giga dip aankomen vanaf ongeveer 70km en als de warmte in je gedachte de overhand neemt zal dat ook mijn ‘excuus’ gaan worden om te stoppen. Die 4:35 op de 50 km gaf mij een speling van 20 minuten verval voor de 2e helft. Dat is een fijne gedachte !
De theorie van mijn trainer is namelijk 2 keer de tijd op een 50km plus 30min, dat zou een reële eindtijd kunnen zijn op een 100km. Dit hangt ook helemaal af hoe snel je uit de dip komt en door weet te zetten als het allemaal ‘lekker’ pijn gaat doen.

Onderweg heb ik zo enorm genoten van het publiek. Zij hebben mij er echt toe geholpen om de finish te halen en ik heb oprecht genoten van hun enthousiasme voor een paar knotsgekke mensen die zo graag 50 en 100km willen hardlopen.
Meest bijzondere blijf ik de kinderen vinden, wat hebben ZIJ enorm geholpen met sponsen en bekertjes water. Ja de vrijwilligers van de RUN ben ik dankbaar maar als je ziet hoe die kinderen de hele dag er voor ons gestaan en gerend hebben, ongelooflijk gaaf. Mede dankzij hun heb ik mijn lichaam koel weten te houden voor de volle 100km in maar liefst 26 graden.
Daarnaast hebben ook een aantal ultralopers waar ik tegenop kijk, mij onderweg enorm gesteund waaronder Henk Noor, Joop Keizer met zijn Anke, en Paul Kamphuis. Super leuk dat zij er waren voor de lopers. Na, ik dacht 50 of 60km, had ik Joop en Anke gespot omdat Joop mijn naam riep en ik liep de ronde erna (na 60 of 70km) naar ze toe en nam even de tijd om Joop een hand te schudden en Anke een dikke zoen te geven (sorry dat die zo nat was ) want wat deze twee kanjers voor mij betekenen is groots.

Na ongeveer 73km begon de verwacht zware dip te komen maar bij 76km was ik hem alweer kwijt omdat ik toen weer door de Kloostergang liep wat absoluut de meest gezellige straat was van het parcours. Toen ik besefte dat ik iets bijzonders ging presteren deze dag, werd ik bevangen door emotie en dat koste mij een moment van zuurstoftekort (benauwd , vacuüm-achtig gevoel) en moest ik even wandelen en mezelf in bedwang houden dat ik over 20km alles los kon laten maar nu niet, nog minder dan 2 uur, kom op.
De laatste twee rondes heb ik mijn rugtas afgedaan en een ander droog shirt aangetrokken en omdat ik met trots als MarathonPlus loper over de finish wou komen. Iedereen die bij me stond bij mijn verzorging spoorde me aan om door te gaan want ik dacht ik neem de komende rondes de maximale tijd tot 9:30 om te finishen. Terecht zei mijn trainer, hup doorzetten anders ga je achteraf spijt krijgen. Helaas heeft hij wederom gelijk hierin… Rot trainers hebben altijd gelijk.

Voor de wedstrijd zette ik onze spullen aan voeding klaar en we hadden een mooi pillen doosje voor ons samen gemaakt met getallen erop zodat Iris en ik precies wisten wat we wanneer moesten nemen. Naast een paar serieus geïnteresseerden, reageerde een aantal lopers lacherig hierom en maakte opmerkingen hierover maar wij wisten dat dit ons ging helpen om door deze veldslag met vlag en wimpel heen te komen. Leuk dat dan achteraf een aantal naar ons terug kwamen en wilden weten wat het allemaal voor je doet. Na 72km had ik naast Hammer Perpeteum en het epic Hammer race plan met Fully Charged pas behoefte aan iets meer voeding en nam ik een espresso gel omdat hier ook 50mg caffeïne in zat. Dit zette mij door tot de laatste ronde.

In de laatste ronde (yess de bel werd geluid voor mij !) na een kort moment bij de verzorgingszone ging ik in plaats van 10 rondes aftellen, 10 kilometers aftellen. Na nog geen 1 km merkte ik dat mijn trainer Ed van Beek samen met Robert Boersma achter me aankwamen, hoe gaaf vond ik dat. Wat weten deze twee heren mij exact de juiste dingen te vertellen om mij door te laten zetten. Ik heb denk ik in de laatste ronde 3 keer een moment van twee slokken water gewandeld en zette door met lopen.
Bij de Kloostergang stonden twee kinderen op mij te wachten omdat ze zo graag 4km (!) mee tot aan de finish wilden lopen, tuurlijk vond ik dat goed. Tenslotte hebben zij mij enorm geholpen.
Onderweg bedankte ik Robert en Ed voor hun hulp. Wat voel ik mij gezegend dat deze twee heren mij zo geholpen hebben en de laatste ronde mee zijn gegaan.
De laatste twee kilometers moest ik mijn best nog doen om me in te houden, nog even geduld.. Tijdens de laatste 200meter kon ik het niet meer tegenhouden. Jankend van vreugde/emotie en met moeite nog een arm in de lucht liep ik naar de finish (100km in 9:22:53 ) alwaar Henri Thunnissen en Martien Baars mij feliciteerden met de mededeling dat ik geen wildcard hoefde aan te vragen maar daadwerkelijk mij dik gekwalificeerd heb voor zelfs een aantal edities (dacht zelfs te horen 3 !?) van de 120 van Texel.

Nu ik dit schrijf hou ik het weer niet droog, mijn Texel droom komt uit, pas ná 6 jaar überhaupt lopen en pas 4 jaar ná mijn eerste ultra wat de Zestig van Texel was.
Daarna kwam Ed, nadat hij zijn fiets weggezet had, naar mij toe bij de finish en we gaven elkaar een enorme HUG, op dat moment net iets te stevig omdat ik even niet kon ademen, maar dat maakte niets meer uit. Wat ben ik zijn hulp aan trainingsschema’s en advies dankbaar. Henri Thunnissen heeft het altijd al gezegd, met Ed als trainer komt je tijd echt wel.

We gaan naar Texel ! Ik begreep zelfs dat we met meerdere MarathonPlus lopers de 120 gaan doen, en ik mag daar 1 van zijn. Wat zal dat weer een mooi feest worden! Iedereen enorm bedankt voor de support!

In het bijzonder wil ik een aantal mensen bedanken: allereerst mijn vrouw Iris die mij inspireerde om door te gaan omdat zij in haar debuut op de 50km finishte in deze warme omstandigheden. Ed van Beek en Robert Boersma voor het coachen. Robert zijn geweldige vriendin met het twee maal insmeren van mijn bezwete gezicht met zonnebrand crème. Joop en Anke die mij hebben aangemoedigd. Mijn eerste inspiratie om ooit de Spartathlon te lopen, Paul Kamphuis, voor zijn aanwezige support. Henk Noor die mij aanmoedigde tijdens zijn werkzaamheden als vrijwilliger van de RUN. Marco Groot en Iris Vromans die ons altijd door dik en dun steunen en zij hebben, als onze sportvastencoach, ons sportieve leven enorm verbeterd. Mede door hen hebben wij beiden ieder 3 ultra PR’s gelopen binnen 5 maanden. Waarvan ik zelf op de 24uur met bijna 24km, 100 mijl met ruim 2 uur en nu de 100km met 1u20min. Hiermee heb ik op dubbele wijze aan een kwalificatie-eis voor inloting bij de Spartathlon voldaan én de kwalificatie-eis gehaald om rechtstreeks deel te nemen aan de 120 van Texel.
Bedankt alle medelopers, verzorging, organisatie, vrijwilligers en publiek van de RUN Winschoten. Daarnaast dank ik de hulp en producten van de volgende bedrijven: Hammer Nutrition, MarathonPlus, Hoka One One, Airmax Sport, Paramedisch Centrum Valkenburg, Acupunctuur Margo de Mooij, Echtmooi, Sportvasten, Compex, Liveexercise en Illias Delicatesse.

Tot ziens op Texel en loop je de 60 km, ik loop heel graag gezellig met jullie mee naar de finish!

Vincent Kalkman
(iphonevanvincent <> gmail.com) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Als fanatiek trailloper maak je veel mee. Dat kan een ieder beamen. Of het nu de elementen zijn die je moet trotseren, de ontmoetingen onderweg met vaak hele leuke mensen uit diverse windstreken, de reizen naar wedstrijden; altijd is er wel iets te melden. Deze trail is er voor mij iets totaal nieuws gebeurd………ik was te langzaam en moest het laatste stuk de cutoff route lopen. Nu weet ik al decennia lang dat ik niet echt een rappe trailloper ben, maar dat ik nu op het “iemand moet het licht uitdoen ”-nivo aanbeland ben, had ik niet verwacht. Ik was een kwartier te laat op het foodstation en mocht geen 18, maar nog maar 11 km tot de finish. Ach……op dat moment zie ik al gauw de humor in van de situatie en geniet (daar loop ik in eerste instantie voor; genieten) van het enthousiasme van de organisatie en vrijwilligers. Twee dames zaten bij het cutoff punt de dag te vieren met een fles champagne. Ze boden mij een glaasje aan, dat ik tot hun grote plezier zittend op een stoel naar binnen goot. Daarna nog een halve liter alcoholvrij bier van een toegesnelde boswachter en de dag kon niet meer stuk. Ik was inderdaad de laatste die finishte en de 20 lopers die zich nog achter mij bevonden werden uit de race gehaald. Na de finish hoorde ik echter dat er nog meer mensen waren die onderweg problemen hadden gehad met wortels en losse stenen. Echter, de harde realiteit was wel dat er zeker 120 atleten voor mij gefinisht waren.

De vraag aan mijzelf is dan op dit moment of ik steeds langzamer word of de anderen steeds sneller. Ik denk zelf beide. Na de start vorige week en deze week waren wij de straat nog niet uit of het hele veld was uit mijn zicht verdwenen. Onderweg pik ik nog wel een verdwaalde medeloper op, maar ook niet meer dan dat. Ik denk dat ik de komende maanden uitsluitend aan mijn start ga werken. Eens kijken of dit mij een beter klassering kan opleveren. Gekheid natuurlijk. Of het nu een eerste ( voor mij onmogelijk) of een laatste positie is (je ziet het, voor mij heel goed mogelijk), ik zal blijven genieten van deze trails. En dan val ik in herhaling; die Duitse trails kunnen mij steeds meer bekoren. Fantastisch georganiseerd en super enthousiaste mensen. Ik ga daar steeds met plezier naar toe.
Als laatste cutoffer even sfeervol naar binnen gehaald worden als de eerste finisher ongeveer 5 uur eerder. Hulde.
En toch die 4 UTMB punten in de knip. Here we go. Eens kijken of we voor 2017 ingeloot worden.
Ik moet toch even 2 bedrijven bedanken die dit veellopen voor mij mogelijk maken; Camperbouw Holland voor het onderhoud van mijn camper en Vitamin Store Vlaardingen voor mijn sportvoeding. Ja mensen , zelfs zo’n turtle als ik heeft eten nodig!
See you bij trail Berg en Dal

Groet,
Hans Lems
(jlems < > xs4all.nl) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Na dit jaar in Oman en Peru een marathon te hebben gelopen was het nu de beurt aan de kleinste en oudste Republiek van de wereld, San Marino. Na een vlucht van ruim anderhalf uur kwamen we aan in Bologna en verder met de huurauto richting ons hotel.

Op vrijdag de startnummers ontvangen en uiteraard de omhelzingen met onze marathonvrienden die we over de hele wereld tegenkomen. Een kleine 50 deelnemers waren er van 3 continenten en uit 10 landen.

Op zaterdag 17 september moest het parcours 14 x gelopen worden in een bosgebied net buiten de hoofdstad, op een heuvelachtige en rotsachtige ondergrond, en via hekjes en bruggetjes.
Totaal uitgewoond kwam ik over de finish in 4.48.26, mede ook door de warmte, 27 graden.
De wedstrijd werd gewonnen door de Nederlander Gertjan Lahuis die samen met de Duitser Mario Sagasser in 3:43:06 over de finish kwam.

Op 27 november zal ik bij leven en welzijn mijn 120e marathon lopen op Curaçao en bij de finish dan in 75 landen een marathon hebben volbracht.
De planning voor 2017 omvat Kazachstan en Aruba/Bahama's.

Mvg,

Jaap vd Berg
(mea.jaap <> online.nl) 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Net enkele dagen terug van mijn reis naar Georgië. Sinds vorig jaar was deze reis gepland. Het was een verrassende reis door een land dat ik niet kende en eigenlijk wist ik ook niet precies waar het ligt!!! Er is veel te zien. Moderne architectuur in de steden maar ook mooie oude gebouwen nog uit de Sovjet-tijd. Georgiërs zijn een trots volk.

We liepen er een proloog van 5,1 km en daarna 4 etappes tussen de 18 en 25 km en als afsluiter in Kazbegi een marathon waarvan de eerste 1,5 km er 400 hoogtemeters overbrugd moesten worden!!!

De proloog van 5,1 km, ondanks dat ik hem mee had uitgezet, was zwaar. Misschien omdat ik al 2 dagen niet gelopen had!! Tijd 26 minuten met 40 hoogtemeters.

Etappe 1 was bloedheet. Eerst een rit van 90 km wat hier betekent 1,5 uur rijden. Start bij Jandari Lake en meteen bergop en langs de grens met Azerbeidzjan. We hadden een speciaal papier bij ons om hier te mogen hardlopen. De Georgische soldaten hielden ons goed in de gaten en we passeerden vele wachttorens van Azerbeidzjan. Finish was bij het oude klooster David Garedji Lavra, in de bergen. 18,5 km in 2 uur 42 min en 500 hoogtemeters. Ondergrond zeer zwaar.

Etappe 2 met eerst een rit van 160 km en dan starten op 2000 meter hoogte met een klim naar een pas op 3000 meter hoogte en langs de Russische grens. Op de top was het 3 graden boven nul, het regende waaide en bliksemde.
Ook tijdens de tweede etappe zagen we regelmatig militairen en wachttorens die de grens bewaken maar nu die met Rusland. Ik was die tweede etappe al wat ziek en had last van diarree waardoor ik na 100 meter al laatste was en in 1 km 2 maal uit de broek moest. Het lijkt erop dat ik altijd ziek wordt. Nu ging de hoogte ook nog meespelen en werd ik duizelig. Tijdens de gevaarlijke, steile afdaling over los gesteente verloor ik 20 minuten op mijn medelopers door de duizeligheid en gladheid. Ik finishte bijna helemaal achteraan en was beroerd toen ik binnen kwam en heb de gehele avond in bed gelegen en was onderkoeld ondanks regenjack, muts en handschoenen. Twintig km met 1000 hoogtemeters op en af. Ondergrond zwaar, soms door riviertjes tot kuithoogte. Tijd 4 uur en 5 minuten!!

De dag erna voelde ik me iets beter maar wist niet wat te doen. Etappe 3 zou 25 km zijn waarvan 200 hoogtemeters en dalen 1255 meter. De organisatie zei dat ik gewoon moest starten en dat ik op 3 plaatsten zou kunnen uitstappen als ik dat wilde. In het begin liep het niet maar na 4-5 km begon het te lopen. Als het bergop gaat voel ik dat het me veel kracht kost want ik heb gisteravond alleen soep en brood gegeten. Ik begon er langzaam weer in te geloven. Ik nam geen Powerbars meer i.v.m. de diarree maar dronk wel wat cola tijdens het lopen. In het begin had ik wat mensen ingehaald en nu word ik niet meer ingehaald. Dat voelt goed. Na 25 km dan de finish en ik ben blij want dit betekent dat ik morgen ook weer start. Overmorgen is de marathon maar dat zien we nog.
Ik kan na de etappen weer eten en drinken en voel me beter worden. 25 km in 2 uur 50 minuten.

Etappe 4. Vandaag 21 km met 290 hoogtemeters op en 255 meters af. Aan de start wordt iedereen gewaarschuwd om er rekening mee te houden dat morgen de marathon is. We vertrekken en .... ik loop op plek 3!! Niemand durft, nou wie niet waagt wie niet wint. Ik loop door en ben de mensen achter me zo kwijt. Ik word nog ingehaald door een loper en loop op plek 4. We lopen de gehele tijd langs een meer en de zon schijnt heerlijk. Het gaat op en af en ik loop heerlijk, dan weer smalle paadjes etc en door. Ik finish als vierde en hoor dat er steeds meer mensen ziek worden. Wat ik heb gehad krijgen zij nou. Oorzaak onbekend. Ik ben heel erg blij en weet dat ik morgen op de marathon zal starten. Tijd 2 u 19 minuten.

De marathon. Na een redelijk goede nacht, wel weer diarree, starten we vroeg. We zien Mount Kazbegi al in de zon liggen. Hij is nu met zijn sneeuw en ochtendzon goudgeel. Eerst een stukje bergaf en dan in 1,5 km 400 hoogtemeters, soms op handen en voeten. Het gaat me goed af en ik kom boven als derde. Hier boven zijn de nummer twee en ik de weg kwijt. We zien geen pijlen meer. We moeten zeker 5 minuten wachten op de mensen achter ons om de weg te vinden en zij vinden de richtingspijlen gewoon!!
Boven gaat het meteen naar beneden en ik ben weer laatste van het groepje en ze lopen zo van me weg. Ik ben bang bergaf en dat kost tijd. Na een hele tijd komen we op een vlakte tussen de bergen in en ik loop weer langzaam in op de mensen die me net bergaf inhaalden. Na 7-8 km haal ik hen in maar twee snelle Franse berggeiten, sorry voor de benaming Muriel en Sabine, blijven voor me lopen en het kost me te veel energie om ze in te halen want als ik bij hen kom versnellen ze steeds.
Nou zij zijn dan een mooi richtpunt. Van 12 tot 28 km hebben we continue de wind tegen. Op 28 km draaien we en hebben hem in de rug. Het is ook wat warmer geworden want het was erg fris. Zo blijven we lopen tot de finish. Op het laatst had ik de dames kunnen inhalen maar dat is niet fair. Zij zijn nummer 3 en 4 en ik finishte als 5-de in 5 uur 38 minuten. Ik ben blij en dit was marathon nummer 378.

Na elke etappe was er eten en dat op de Georgische manier. Heel veel schotels met allemaal verschillende dingen en lekker. De Georgische wijn vond ik ook lekker maar na 2 dagen stopte ik er mee i.v.m. de diarree en ik kreeg er alleen maar meer dorst van. Georgië is een geweldig land en ik ben blij dat ik mijn keuze om naar een loopwedstrijd in Ecuador te gaan dit jaar, heb veranderd in Georgië. Komt nog bij dat die loopwedstrijd in Ecuador op het laatst niet door ging. Ik heb weer geweldige mensen leren kennen. Naiti uit Zweden ken ik al enkele jaren, o.a. van Costa Rica en zij was ook in Tanzania afgelopen jaren (we deden samen na afloop de safari). En dan de Fransen. Touffiek, Carole, Farid, Xavier, Brigitte, Patrick en vrienden kende ik ook al van Tanzania en er waren natuurlijk weer een paar nieuwe bij.

We hebben veel gereisd door Georgië en veel gezien. Het eigenlijke verhaal is veel en veel langer en veel dingen heb ik niet kunnen noemen. Misschien iets voor een Hardlopen als avontuur deel 3 met het verhaal van vorig jaar? Nee, als het er ooit nog van komt dan moeten er zeker 5-6 verhalen zijn dus maak je nog maar niet ongerust. Eerder verschenen boeken zijn via mijzelf of http://www.aquazz.com te verkrijgen.

Het klassement werd bekend gemaakt in Batumi, de grote plaats van Georgië aan de Zwarte Zee. Tijdens een alweer heerlijk etentje kregen we de einduitslag met bijbehorende cadeau 's. Ik was derde bij de mannen geworden en vijfde algemeen i.v.m. die twee Franse berggeiten Muriel en Sabine.
Touff hartstikke bedankt voor alles en we zien elkaar over .... 2 jaar bij je volgende buitenlandse meerdaagse in een nog geheim gehouden land.
En volgend jaar???? Dat weet ik ook al en het zal een stuk frisser worden aldaar ........

Groet en tot ziens
Henk Sipers
(sifra <> home.nl)
http://members.home.nl/ultrasport 
 
[ top pagina ]