Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
21 mrt 2017
50 km Salland Trail versus 50 km van Krimpen
3 mrt 2017
Tel Aviv is als Omsk: een mooie stad, maar net iets te ver weg
27 feb 2017
Van het Hoornsemeer tot Landgoed Vosbergen
13 feb 2017
Brocken Challenge 2017
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
* December
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* 30 mrt 2016: “Lopen is geen sport maar een manier van reizen” De laatste Jan Knippenberg memorial
* 30 mrt 2016: “De Knip”
* 30 mrt 2016: Today is the Greatest Day (JKM 2016)
* 29 mrt 2016: In zes maanden van 5 km loper naar ultraloper (JKM 60 km)
* 29 mrt 2016: "LES 6 HEURES DE LOOS" (zondag 20 maart 2016)
* 29 mrt 2016: Jan Knippenberg Memorial, verslag Robert Jan Eggens
* 29 mrt 2016: De Jan Knippenberg Memorial 2016
* 28 mrt 2016: Een nachtje stappen en een dagje doorhalen (JKM 125 km)
* 28 mrt 2016: Halve JKM '16
* 27 mrt 2016: Een zeehond langs de vloedlijn (JKM 60 km)
* Februari
* Januari
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2016
 
Vrijdagavond 25 maart, ik sta klaar om op reis te gaan, exact 00:00 vertrekken we. We gaan een reisje maken van 125 km en een boottochtje! Een heel selectief gezelschap, met allemaal eigen bedoelingen tijdens deze reis. Het is de laatste keer dat hij wordt georganiseerd, dat geeft het allemaal net een beetje meer. De reisorganisatie is perfect, reisleiding en alle andere “werknemers” zijn echt perfect, ik zou niet weten wat er beter kon.

Tijdens de nachtelijke uurtjes stond er iemand met een lamp boven ons, die van rechts achter naar linksachter ging, zou het de looplegende zelf zijn geweest?

Als er dan toch iets anders zou moeten, voor mij was sightseeing Scheveningen een overbodig uitstapje. Alleen het kon echt niet anders, wat is een stad saai en grauw. Nee dan weer lekker op het strand op weg naar een super, super leuk boottochtje! Dat was een klein avontuurtje op zich. Jammer als we aan de overkant zijn, de helft van onze reis zit er al op.

Aan de overkant mag ik gelijk met wat honden spelen, gelukkig wilden ze niet mee naar Den Helder! Het weer is fantastisch, net alsof het voor deze laatste reis allemaal perfect moet zijn. Alleen aan alles komt een eind, zo ook aan deze reis en er kan ook maar één iemand als eerste aankomen. Laat dat nu voor mij weggelegd zijn, de andere mochten gewoon langer genieten van de reis!

Ik kan alleen maar zeggen dat ik het een eer vond om met deze reis organisatie op pad te zijn geweest. Het aller leukste is dat ik ze nu alle twee in de “Knip” heb, zestig en honderdvijfentwintig.


Jan Muller
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
En, heb je al ingeschreven vraagt Rut elke keer weer. Ik weet niet of ik durf. Als geen ander heb ik Rut van dichtbij strijd zien leveren en tobben. Bijna alle keren zijn Rene en ik mee geweest. Prachtig, avontuurlijk, de stilte op strand, de reeën bij het Wassenaarse slag, de vosjes, koffie in de kofferbak. Zelfs autopech bij de oude Hondsbosche zeewering met windkracht 7 kon ons enthousiasme niet temmen. Dit was in de nacht van de afgelaste editie, die vanwege de barre weersomstandigheden niet doorging. We vroegen ons af wie die rare snuiter was, die met die grote telelens in duin zat. Hij dacht natuurlijk hetzelfde over ons, en raakten aan de praat. Het was die nacht dat we de fotograaf Bas Beentjes leerde kennen, en we beleefden een bijzondere nacht.

Terwijl ik zo aan alles terugdenk schrijf ik toch maar in. Ons motto is: geen rust totdat je in onrust bent. De afstand moet lukken na drie maal de ronde van Texel aardig volbracht te hebben. Blijft over- hoe zal het weer zijn en vooral het zand. Moet het vooral hebben van mijn duurvermogen, hoewel die dunne beentjes me toch nog wel eens versteld doen staan. Er wordt meer op strand gelopen dan normaal en nog een dropping uit Zandvoort volgt. Probleem wordt misschien die levensgrote knokkel, die tegenwoordig een eigen leven lijkt te leiden. Draag al jaren asics, maar gaat niet meer. Laat ik nu een paar mooie schoentjes op de kop tikken bij de Lidl voor 15 euro. Niks geen anti pronatie en weet ik veel wat nog meer, zo min mogelijk stiksels en onnodige rommel aan de zijkanten. Slijten wat sneller, maar ben de koning te rijk.

Dan de grote dag…….
Op naar Velsen noord en de zenuwen spelen op, zeker als we verkeerd rijden. We zijn op tijd aan de start en het aftellen begint. Op het strand een praatje met een dame die in Den-Helder woont. Ben jaloers want ze loopt richting huis, dat wil ik ook. Fantaseer dat ik vandaag ook in Den-Helder woon. Het weer had niet beter kunnen zijn-wind in de rug-niet te warm en het zand leek wel asfalt vandaag. Toch heb ik pas rust als we in Camperduin zijn, geloof zo’n beetje op de helft. Daar hangt zowaar een spandoek voor mij, geregeld door Antina mijn loopmaatje en haar man Carol. GEWELDIG.

De doorkomst daar is boven mijn verwachting en probeer het vast te houden. Verderop staan Rob en Aad aan te moedigen en van hun hoor ik dat Rut het moeilijk heeft en niet eens zo ver weg is. Het gaf me vleugels want wilde hem zien, langzaam kwam hij in zicht. Hij heeft het moeilijk, hoop dat hij met me mee kan, dat zou gaaf zijn, samen naar de finish. Nee, nee zegt hij, ga, het is ook jouw dag nu. Voor het eerst in mijn leven haal ik mijn broer in, en dat benauwde me, hoewel ik weet hij komt, al moet ie kruipen.

Blijven bewegen herhaal ik steeds in mezelf, elke stap is er een. Tel de liedjes op mijn mp3 en bij de 10e moet de verharde dijk komen, jammer het worden er 15. Maar nu schiet het op, het kan niet mis gaan. Finish in 06.03.12 boven mijn verwachting. Een eenmalige belevenis van “De Knip”waarvan ik nooit zal weten of ik het echt kan, want de weersomstandigheden waren te ideaal.

Met dank aan de organisatie en de supporters.


Marja van den Burg 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Vrijdagmiddag 25 maart, 18:05, Station Hoek van Holland Haven. Ik stap uit de trein. Twee jaar geleden stond ik hier ook. Zenuwachtig en onzeker, emotioneel en geblesseerd. Ik zou gaan lopen naar Den Helder voor mijn vader alsof ik daarmee een betere zoon zou worden. Alsof ik de kerven in mijn hart zou kunnen opvullen als ik maar genoeg stappen zou maken.

Het is nu twee jaar later. Alles is anders en alles is hetzelfde gebleven. Ik begrijp dat kerven niet gedicht hoeven te worden maar dat ze de rafels zijn die de contouren vormen van je menszijn. Dat wat ze dus levenservaring noemen. Is de wereld gekker geworden of ik normaler? Is lopen een metafoor van het leven of een vlucht uit de werkelijkheid? Kies je cliché. In een waanzinnige wereld is het lopen van Hoek van Holland naar Den Helder ter nagedachtenis van een geschiedenisleraar misschien wel de meest zinvolle bezigheid.

Vandaag is de dag. Ik ben bereid door te gaan als ik kapot zit, om door te gaan als ik laatste loop. Vandaag bestaat alleen maar de mogelijkheid dat ik deze laatste JKM uitloop. Vandaag ben ik bereid om te finishen. Niet voor mijn vader of voor Jan maar voor mijzelf, voor mijn menszijn.

Langzaam maar zeker komen de lopers binnen in de voetbal kantine. Iedereen praat druk met elkaar. Over vorige wedstrijden, toekomstige wedstrijden, plannen en mislukkingen en over vanavond. De laatste keer dat we Jan Knippenberg op deze manier kunnen eren. Iedereen heeft zo zijn reden om vandaag hier te zijn. Iedereen is ervan overtuigd dat vandaag de finish gehaald gaat worden. Ultralopers zijn een stelletje optimisten.

Ik begin nu toch wel een klein beetje zenuwachtig te worden. Korte of lange broek? Trail schoenen of ultrasnelle pantoffels? Blijk ik ook nog mijn hoofdlampje vergeten te zijn maar gelukkig kan ik er een van François lenen (en omdat het volle maan is heb ik die eigenlijk bijna niet nodig gehad).

Het is middernacht als we worden weggeschoten door Bob. De wind is gunstig want uit het zuiden. De maan is vol. De benen zitten vol energie. Het lopen gaat moeiteloos, althans de eerste 17 kilometer tot de post in Scheveningen. Dan beginnen de eerste pijntjes zich te openbaren. Ik loop met Wilma en Edwin naar het Strand maar ze gaan me te snel en ik laat ze gaan. Ben ik nu al de laatste loper? Gelukkig dat laatste lopen deel van mijn plan was.

Ik vervolg mijn tocht in het donker over het strand. Mijn gedachten dwalen weg en opeens schrik ik wakker, heb ik lopen te slapen? Ai dat staat niet in mijn plan. Het is niet de bedoeling om net als bij de Dutch Coast Ultra weer voor strandslaper uitgemaakt te worden. Bij de volgende post (Wassenaar) neem ik een koffie en 2 cola. Dat helpt. De slaap verdwijnt en ik vervolg mijn tocht.

Terwijl ik zo bezig ben bekruipt me het gevoel dat ik wel heel langzaam ga. Onbegrijpelijk. Want het strand is super goed beloopbaar en de wind staat de goede kant op. Ik doe een body check en weet het dan zeker. Het zijn alweer de verkeerde schoenen!@#$ Mijn trail schoenen zijn te dik en te stug. Goed om in de Ardennen over rotsen en modder te knallen maar hier op het strand alleen maar hinderlijk. Oké het is nog 25 kilometer voor ik ze kan wisselen dus het enige wat ik kan doen is doorgaan. De volgende post in Noordwijk haal ik precies op de cut-off van 5:00. Ik neem weer koffie met cola en steek een cheeseburger in mijn jas. Nu moet ik echt haast maken om op tijd in IJmuiden te komen denk ik bij mezelf.

Ik ga verder maar al snel komt de slaap terug, dit keer geholpen door het hypnotiserend licht van mijn hoofdlampje. Zal ik dan heel eventjes bij een paal gaan zitten? Of alleen maar er tegen aan hangen en mijn ogen even dicht doen? Trouwens ben ik wel aan het lopen of droom ik het alleen maar. En die mist dan. Misschien zit er wel een draak in met grauwe klauwen of verzin ik een ander eng monster. Als ik nu zou dromen zou ik bang worden maar ik ben niet bang dus ik droom niet. Ik sta stil en de wereld is stil. Het waait even niet en mijn capuchon flappert niet tegen mijn jas aan. Het is net of de wereld bestaat uit dit kleine stukje strand omringd door een muur van dichte mist.

De ochtend begint te gloren, mijn slaap verdwijnt en als ik mijn horloge check zie ik dat ik nog 50 minuten heb om IJmuiden te bereiken, hemelsbreed 6 kilometer, dus qua lopen nog verder. Heb ik zo lang lopen lummelen dat ik nu moet haasten denk ik bij mezelf. Ik voer mijn tempo op (dat dit kan betekent dus dat ik inderdaad heb lopen lummelen de afgelopen 8 uur) en haal net binnen de cut-off IJmuiden.

Aan de overkant is het alsof ik in een andere wereld ben beland. Zo alleen als het de afgelopen 8 uur was, zo druk is het hier bij de start van de 60 km. Iedereen vraagt hoe het gaat of ze iets kunnen doen. Ik wil alleen maar koffie en effe lekker op de wc zitten en mijn schoenen wisselen. Oh ja en mijn blikje alcohol vrij bier opdrinken dat ik speciaal voor dit moment in mijn dropbag heb gedaan. Ik voel me helemaal gesterkt door al die positieve aandacht (en het biertje). Ik voel me een heel ander mens als ik weer het strand op ga en het onmogelijke gebeurt. Ik begin te draven en te draven en mijn snelheid loopt moeiteloos op tot ruim 11 km/u. Ik raas naar de volgende post waar ik Sjaak zie. Ik zeg dat ik gek ben geworden en dat hij maar niet moet aanhaken. Ik raas voorbij Arjen op naar de volgende post. Ik blijf maar lopen en lopen. Het duurt een hele tijd voor de kop van de 60 me inhaalt (6 man) en dan niemand meer. Ik ga net zo hard als het peloton van de 60. Whoehoe. Alle pijntjes die ik voelde voor ik bij IJmuiden was zijn verdwenen. De cocon van de nacht heeft plaatsgemaakt voor een ongekende flow. Ik ben mijn voeten rennend over het zand, ik ben mijn ogen op zoek naar de harde stukken strand, ik ben mijn longen die de lucht ademen van de zee, ik ben rennen, ik wil dat dit nooit stopt.

De contouren van Texel worden zichtbaar, Den Helder is nabij en ik vind het haast jammer dat het bijna voorbij is want op de dijk voel ik me nog sterker worden. Terwijl ik me afvraag hoe het mogelijk is, versnel ik naar 12 km/u en eindig deze JKM met mijn snelste kilometertijd van de hele race. Ik zit vol adrenaline en weet niet meer goed wat er gebeurt als ik mijn medaille uitgereikt krijg en de drie kussen van mevrouw Knippenberg in ontvangst neem. Maar een ding weet ik zeker ik ben retetrots op mezelf vandaag.


Endy Kasanardjo
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Wat is er mooier voor een beachrunner (wat hardlopen betreft) dan een 60 km strandloop? Niets toch! Medio september 2015 moest ik een beslissing nemen. Of weer een winterseizoen 5 km wedstrijden hardlopen, gepaard gaande met het jakkeren op het Noordwijkse schelpenpad (waar ik altijd mijn felle interval trainingen doe) of heel iets anders! Het werd het laatste. Ik had nog ruim een half jaar de tijd om me voor te bereiden op de ultraloop, de Jan Knippenberg Memorial 60 km. (Naast deze loop werd er ook een 125 km loop georganiseerd, die negen uur eerder van start ging).

Even voor de “gewone” hardloper: wie was Jan Knippenberg? Jan Knippenberg was een Nederlandse ultraloper (afstanden boven de marathon) van het eerste uur, die in de vorige eeuw, vanaf de begin jaren 70 t/m halverwege de jaren 90 enorme afstanden hardlopend kon afleggen. De veel te vroeg overleden Knippenberg (hij stierf in 1995, op 47 jarige leeftijd) kreeg daarnaast van het Nederlandse hardloop magazine Runners (later Runner’s World) een platform aangereikt om als schrijver de wereld van de ultralopers d.m.v. verslagen van zijn lange afstands avonturen en d.m.v. columns, in de schijnwerpers te brengen. Neem daarbij ook nog het schrijven van zijn boek (De mens als duurloper) en bij alle Nederlandse (ultra)lopers deed dat een diep respect voor deze man geboren worden. Bij het inlezen naar Jan Knippenberg stuitte ik op een geschreven passage van hem wat op mij veel indruk maakte. Hij moet een sterke geest gehad hebben, want anders kan je op je ziekbed niet het volgende schrijven. “Op de kamer (in het ziekenhuis ) was het een anti hardloop wereld, waar geen VO2 -max was, maar piepende en rochelende longen met zuurstof gebrek”. Dan schrijft hij verder: hier ligt de wereld niet aan je voeten......maar knaagt Magere Hein aan je poten,,.......... (even slikken).

Dan het verslag. Op weg naar de pier van Velsen Noord, waar de start van de 60 km strandloop (naar Den Helder) was. Met een sterk begeleidingsteam, mijn dochter Sanne, en mijn vrouw Corien gaan we het startnummer afhalen bij restaurant Sea You . Beneden in de hal was Martien Baars bezig met het 125 km lange strandloop gebeuren en op de eerste verdieping kreeg ik van Henri Thunnissen mijn startnummer en een memorial mok. Aan de boorden van de uitloop van het Noordzeekanaal was klokslag 9 uur het vertrek. Ik besloot op ongeveer 2/3 van de groep te beginnen. Tijdens aanmoedigingen van mijn vrouw keek ik naar links, plotseling hoorde ik van voren...ho. .ho... oei een fotograaf, ik kon hem gelukkig net ontwijken. Dan het prima te belopen strand op, met de wind in de rug was er bijna geen “vuiltje aan de lucht”, behalve dan de eerste kilometers, waarin de vieze stank van de Hoogovens was te ruiken. Bij verzorgingspost Castricum nam ik een beker water en liep door. Ik kwam met een ultraloper te lopen die vanaf 2009 was overgestapt van het marathon lopen naar het ultralopen. Ik vertelde hem dat dit mijn eerste ultraloop was en van het 5 km wedstrijd hardlopen kwam. Na 1 uur en 11 minuten namen we afscheid. Ik nam een wandel-eet pauze van 5 minuten, hij liep door. Bij de verzorgingspost Bergen besloot ik alleen nog maar bij de posten te stoppen. Na het eten van een krentenbol en het drinken van 2 bekers water, weer door. Tot aan de “lagune” bij Camperduin was het strand goed te belopen, maar toen ik door een vrijwilliger van de JKM het mulle zand in werd gestuurd, richting het blauwe bord, om om de “lagune” heen te lopen werd het andere koek. Vanaf dit punt vond ik dat het strand een flink aantal kilometers slecht te belopen was. Op een gegeven moment was het zelfs zo slecht te belopen, dat mijn schoenen centimeters in het schuin aflopende grintzand zakten. Op dit stuk liep ik ook de eerste 125 km ultralopers voorbij. Wat mij opviel bij al die 125 km ultralopers, was dat er niet een meer alleen maar aan het hardlopen was. Ze combineerden het hardlopen met wandelen (run-walk-run). Ook het in zich zelf gekeerd zijn, door vermoeidheid, viel me bij de 125 km lopers op.

Bij verzorgingspost Callantsoog nam ik weer een krentenbol, water en een zout “tuccie”. Bij het even uit de wind staan, zag ik een vermoeide Rut Zoutman (mister JKM) die doordat hij misselijk was niet kon eten en Lex de Boer (een leeftijdsgenoot van Jan Knippenberg), die de dag ervoor zijn 40 jarige bruiloft had gevierd. Verzorgingspost Julianadorp (party tent) was de “winderigste” post. Daar waaide je zowat uit je verschoning vandaan! Een vrouwelijke ultraloopster (60km) wees me op haar klokje en zei tegen me dat ze zojuist een stormwaarschuwing erop had gehad, waarop ze de kuierlatten nam (ik zag haar pas na de finish weer terug). De laatste 10 kilometer was een verrassing voor mij. Nog nooit in mijn leven had ik langer dan 50 kilometer (in mijn laatste training) hard gelopen. Maar het moet gezegd....het viel alles mee. Op de dijk aangekomen bleef het “bonken” gelukkig achterwege. Plotseling zag ik ook mijn vrouw weer, die een tijdje met me opliep. Verderop de dijk (ik liep weer alleen), kwam een “meissie” op een mountainbike me tegemoet fietsen. Bij mij aangekomen draaide ze om, fietste met me mee en zei dat ze me zou begeleiden tot 40 meter voor de finish.........ongelooflijk! Normaal krijgen alleen de toppers, of de koploper persoonlijke begeleiding, maar nu ik ook ....... geweldig!

Toen we samen de dijk afgingen, en de 360 graden bocht maakten naar de finish toe werd ik ingehaald door een Belgische ultraloper (125km), die even verderop een Belgische vlag van zijn vrouw aan nam, de vlag boven zijn hoofd hield, en vol emotie zijn loop eindigde (België is op het ogenblik in zwaar weer). Ikzelf nam op 40 meter voor de finish afscheid van mijn begeleidster en werd daarna onthaald door het gezin Knippenberg. Na een groet naar Mikel toe, verscheen ik voor de hartelijke Hanna Knippenberg. Die vertelde dat ze die dag al heel wat zoenen had gegeven, maar gelukkig had ze er nog 3 over voor de ................. Noordwijkse beachrunner.

Sjaak van der Poel
(fam.v.d.poel <> planet.nl)

PS Zie voor wat bijbehorende foto’s van mijn ultradebuut: beachrunnernoordwijk.blogspot.nl 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]