Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
9 dec 2017
42 kilometer (en een beetje) in 42 landen (door Albert Meijer)
4 dec 2017
Bertlicher Straßenlaufe - 3 december 2017
3 dec 2017
BTS 100 Ultra 2017 (DNF, 102KM(+5936m), 23:10:53, 115KM gestopt)
26 nov 2017
Van Abcoude tot Kampen
Verslagen in 2017
Verslagen in 2016
* December
* 23 dec 2016: Langste Nachtloop 24 uur Santpoort: eindelijk over de 200 km!
* 21 dec 2016: The Bello Gallico 100 mijl
* 14 dec 2016: Sportief pruts overzicht 2016
* November
* Oktober
* September
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van November 2016
 
Je kunt als ruiter nog zo snel willen gaan, maar als je op een oude knol zit zal het klappen van de zweep hooguit leiden tot een klagelijk gehinnik en een meewarig schudden van het grijsgemaande hoofd.

Dat is in één zin samengevat mijn deelname aan Olne-Spa-Olne editie 2016. De achtste in successie en de eerste waarbij ik na 48 kilometer serieus overwogen heb om er maar uit te stappen. Het geluk was echter aan mijn zijde, want er was op dat moment geen vervoer beschikbaar. En twee uur wachten totdat de post op zou breken was natuurlijk onzinnig. Zo kwam het dat ik de laatste 20 kilometer toch maar ben aangevangen en de donkere naaldbossen en landweggetjes weer intens heb mogen beleven.

Het was naar mijn gevoel de zwaarste editie ooit, ondanks dat de ondergrond naar verhouding droog en goed beloopbaar was. Ik heb edities meegemaakt met sneeuw, constante regen, kou en eindeloze prut. Dit jaar niets van dat alles maar alleen een zwaar Ardennenparcours van bijna 70 kilometer en 1800 hoogtemeters.

Het probleem - en tevens ook de uitdaging - van OSO is dat je nergens in een hardloopritme, laat staan in een flow, kunt komen. Het is een voortdurend in intensiteit wisselende krachtsinspanning en een permanent alert zijn op de toestand van het pad. Letterlijk elke stap moet bewust en berekend worden neergezet. Als je ook maar even in gedachten afdwaalt van waar je mee bezig bent - lopen - dan wordt dat bestraft met een struikel- of glijpartij. Wat voor de onervaren blik een soepele afdaling lijkt is in werkelijkheid een tastend en voorzichtig omlaag dansen over een dicht dek van gevallen herfstbladeren waaronder verraderlijke keien verborgen liggen. Wil je zonder vallen beneden komen dan moet je de intelligentie in je voeten leggen zodat deze zelf soepel hun weg zoeken en spontaan reageren op elke aanraking met zo'n verborgen rotsblok. Ga je met je gedachten sturen dan wordt je houterig en overvoorzichtig met een nare val of verstuikte enkel als gevolg.

Gedachteloze concentratie is het sleutelwoord, maar dat betekent wel dat je je nauwelijks bewust bent van de omgeving. Hoe mooi het landschap ook is, je loopt in een soort tunnel van naar beneden gerichte aandacht. Alleen als je een sanitaire stop staat te maken dringt het tot je door hoe indrukwekkend en stil de bossen zijn en hoe mooi het avondlicht op de rollende heuvels valt.

Zoals gezegd was het dit jaar voor mij een zware exercitie. Mijn eindtijd van 11 uur en 14 minuten steekt schril af tegen de 8 uur 58 minuten van mijn snelste OSO, 8 jaar geleden. Toen was het parcours met een lengte van 64 kilometer overigens wel een stukje korter dan nu. Van de 433 gefinishte lopers (er stonden er zo'n 550 op de startlijst) waren er slechts 17 die na mij finishten. Dan mag je toch echt wel zeggen dat je in de 'bus' zit. Achter in het veld lopen heeft zo zijn eigen charme. Iedereen is daar bezig met overleven en van competitie is niets meer te bespeuren. Het is een soort 'brotherhood of survivors' en het is opvallend hoe opgewekt en relaxed de stemming ondanks alles is. Op de laatste post, in het donker bij de vuurpot, heerst een vrolijk, bijna feestelijk sfeertje: wij hebben de veldslag overleefd, nu gaan wij het halen! En met die vreugdevolle gedachte als motivatie duik je dan met een klein groepje de inmiddels aardedonkere pijnbossen in om aan de laatste beklimmingen te beginnen. Nou hoef je je trouwens bij de OSO geen zorgen te maken over cut-off tijden en dergelijke. Op een gegeven moment begint men gewoon de posten, inclusief de finishopstelling, op te ruimen. Wie daarna nog binnenkomt, zelfs nadat de gehele finishtent en -boog is ingepakt en in een busje is verdwenen, kan zich altijd nog wel achter de bar bij iemand van de organisatie melden om aan de finisherslijst toegevoegd te worden. Belgische warmte en gemoedelijkheid als tegenwicht voor de onuitspreekbare somberheid en treurigheid van de mistige en druilerige Ardennen eind november

Maar nu de onverbiddelijke cijfers. Van de genoemde 433 finishers waren er 12 in de Vet3 (60+) en 1 in de Vet4 (65+). Ja, het wordt stil om je heen als je uitsluitend op leeftijdsgenoten let. Dan had ik bovendien nog de twijfelachtige eer om in de Vet3 de rode lantaarn te mogen dragen. Het paard wordt - op het ultratoneel althans - oud. Ik vraag me serieus af of ik me volgend jaar weer aan een OSO moet wagen, maar vorig jaar had ik ook al 'besloten' om er een punt achter te zetten. Nee, we gaan nog eventjes door, want toeval of niet, gisteravond om 19:18, vrijwel exact op het moment dat ik de Hall Omnisport in Froidbermont binnenstrompelde, arriveerde dit mailtje in mijn mailbox:

Lieber André Boom,

Du hast einen Startplatz für die Brocken-Challenge 2017!


27 november 2016
Olne-Spa-Olne
67,4 km 1650 phm
11:14:01
6,25 km/u
416e van 433 finishers
VET3 12/12


André Boom 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Er zijn vrienden, loopvrienden en echte loopvrienden. Maar als aan jou wordt gevraagd of je met ze meegaat om de Haria Extreme te gaan lopen en ze regelen en boeken ook nog de hele trip, dan zijn dat meer dan echte loopvrienden. Erwin en Eva, 2 traillopers uit Noorbeek, zijn zulke loopvrienden. Voor de boeg een vlucht vanuit Heeze naar Lanzarote en een 102 km trailrun. Allemaal perfect geregeld en vrijdagmiddag om 4 uur stonden wij in ons huisje langs de kust bij een aangename temperatuur van 25 graden.

Het had iets eerder gekund i.v.m. een verwisselde koffer, maar dat mocht de pret niet drukken. Om 5 uur het startnummer ophalen en dan altijd de vraag; wat krijg ik nog meer in mijn tas? Een thermoshirt, een thermo haarband, thermosleeves en een buff. Dan moest het finishersshirt nog komen. Het kon allemaal al niet meer stuk.

De volgende morgen vroeg zouden wij door een bus vanuit Haria naar de startplaats gebracht worden ongeveer 30 km verderop. Vandaar zouden wij een route van 102 km terug lopen naar Haria om daar te finishen. De start ’s morgens om 7.00 werd ietwat uitgesteld. We stonden n.l. op de toeristenplaats van circa 100 kamelen. Deze wilden we liever niet op hol laten slaan, dus het was wat verplaatsen van attributen en deelnemers. Daarna was het een kwestie van zonder al teveel kabaal vertrekken. Dat lukte en ongeveer 180 traillopers en loopsters verdwenen tussen de lavavelden.

Ja, want dat is natuurlijk vooral Lanzarote; een kurkdroog landschap bestaand uit vooral lavagesteente. De eerste 60 km verliep licht heuvelachtig met een afwisseling van zand en een soort zwart kattengrit. Volgens het profielkaartje met ongeveer 3,200 HM begon het rond 70 km echt serieus te worden. Loopmaat Erwin was intussen uitgestapt wegens maagproblemen. Eva had besloten de strijd voort te zetten. Dit kon als zeer knap worden beschouwd aangezien zij af en toe niet meer dan 1 keer per week kan trainen i.v.m. een zware baan. Twee pittige beklimmingen in de laatste 20 km en dan ook nog in het donker, want de duisternis was ingevallen. O, o wat was ik toch weer blij met de lamp van Ton Maessen van Mud Sweat Trails; al meerdere malen heeft die mijn leven gered. Zeker nu………lopen langs richels en afgronden van 4 a 500 meter. En dan de laatste beklimming. Loodrecht omhoog, krabbelend en glijdend over los gesteente met de trailstokken tussen de tanden. Als echte groene baretten klommen wij meter voor meter naar de top. Daar hing een touw van circa 10 meter voor het laatste deel. Het kreeg nu helemaal een hoog commandogehalte.

Hier en daar vond ik het, en ik was niet de enige, het behoorlijk gevaarlijk. Een verkeerde move en je kegelde naar beneden over scherpe lavarotsen. Daar moest je maar niet teveel over nadenken. In gelukkig levende lijve kwam ik na 15.56 uur over de finish. Als 9e veteraan. Niet slecht, al zeg ik het zelf. Zeker als je de volgende dag leest dat er ongeveer 60 atleten zijn uitgevallen. Onder de finishers ook Eva. Een geweldig knappe prestatie!

Al met al een pittige loop in een zeer bijzonder en afwisselend landschap. See you bij Olne Spa Olne.

Groet,
Hans Lems


Noot redactie (Henri Thunnissen): In 2017 is de Haria Extreme op 18 november, zie de website: http://www.hariaextreme.com
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
The Taranaki Steelformer's Around the Mountain te doen als estafette, als 50 mijl solo of als 100 mijl solo. Past prima in de vakantieplannen. Echter het is wel een wegrace terwijl mijn vorige 100 mijl wedstrijden trails of landschapslopen waren. Voor Nieuw-Zeelandse begrippen is het een vlak parcours met maar +1200 hoogtemeters. Ofwel een mooie mogelijkheid eens de 100 mijl binnen 24 uur te doen. Inschrijven dus en training iets aanpassen. Meer werken aan de snelheid. Wel wordt verwacht dat je een eigen supportteam hebt. Jammer maar helaas, die heb ik dus niet. Dus een mail naar de organisatie hoe het zit met de openingstijden van de verschillende verzorgingsposten. Binnen 24 uur antwoord. Geen tijden van de verzorgingsposten maar een toezegging dat ze een begeleider voor mij gaan regelen. Prima geregeld. Mijn verzorger blijkt een ervaren ultraloper. Ashley Smith, 75 jaar jong, nu niet meer actief al ultraloper maar nog welke elke dag een rondje rennen. Zijn laatste ultra was in 2014, een 67,5 km in 8:02:09!

Start van de 100 mile solo is 4 november om 17:00 uur. We lopen grotendeels de route van de relay (150km). Voor de extra kilometers is onderaan het parcours een lus toegevoegd. Lus is echter 8 kilometer te lang daarom beginnen we 8 kilometer vanaf het stadion in New Plymouth. Na de briefing gaan iedereen op eigen gelegenheid naar de start. Op een zijweg van de highway worden we om 17:00 uur weggeschoten. Na een dikke kilometer lopen we dan op de highway. Ja, parours is niet verkeersvrij. We lopen gewoon aan de rand van de highway. Overdag rechts en in de nacht links. Ofwel overdag komt het verkeer je met een snelheid van 100 kilometer per uur tegemoet en in de nacht komt het met 100 kilometer per uur van achteren. Het is wel even wennen dat rennen op de highway maar na een uur weet je niet beter. Meestal is er voldoende ruimte, een enkele keer maar een paar centimeter.

Ashley staat om de 5 kilometer klaar met eten en drinken. Iedere keer spreken we af wat ik de volgende keer wil hebben als verzorging. Halve beker cola is voldoende met om de 20/ 25 kilometer een proteïne reep. Daarbij zo nu een dan een handje vol gummi beren / gesuikerde snoepjes mix. Overdag is de verzorging nog riskant ook. Ashley moet steeds te voet de weg over. Goed uitkijken want van links en rechts rijden ze met een snelheid van 100 kilometer per uur.

Meeste automobilisten houden echter rekening met ons en ik krijg ook regelmatig een toet met de duim omhoog. Duidelijk te zien want de auto raast op een afstand van een kleine meter aan me voorbij.

De eerste uren zit het veld dicht opeen. Tot dik 20 kilometer is het klimmen. Niet fors naar toch gaat het steeds omhoog en regelmatig weer een stukje naar beneden. Na de 25 kilometer gaat het geleidelijk naar beneden. Met zo nu een dan weer een stukje omhoog. Al met al niet echt zwaar en ik kan tot de 50 kilometer een gemiddelde van 10 kilometer per uur vasthouden. Intussen is het ook donker en het verkeer is een stuk minder geworden. Zo nu en dan nog een auto. Is een stuk rustiger maar daardoor loop ik ook regelmatig iets meer naar het midden van de weg. Komt er dan een auto niet vergeten dichter bij de berm te gaan lopen.

Weer is ook prima. Wind en een klein buitje. Ashley verontschuldigd zich voor het weer. Volgens hem is het nog nooit zo slecht geweest tijdens de race around the mountains. Voor mij voelt het als thuis! Ik kom dit weer wel vaker tegen op het Groninger platteland.

Na 60 kilometer gaat het iets moeilijker en doe ik de stukken heuvel op is staf wandeltempo. Zonder al te veel moeite bereik ik Opunake. Het 94 kilometerpunt. Dit is ook het moment dat ik begin te rekenen. Welke eindtijd is mogelijk? Binnen 24 uur, binnen 23 uur, binnen 22 uur, binnen 21 uur, binnen 20 uur? Binnen 20 uur! Ja , binnen 20 uur is mogelijk. Gewoon zo doorlopen als nu en ik loop eindelijk een echt PR op de 100 mijl.

Ik hoef alleen maar tempo vast te houden. Verzorging staat om de 5 kilometer klaar. Snel drinken en eventueel wat eten en door. Omhoog straf door wandelen en naar beneden rennen. Alles voelt prima. Steeds de focus op het volgende dorp. Oaonui, Rohotu, Pungarehu, Warea, Okato en Oakuru komen voorbij. Nu nog het heuveligste stuk. 26 kilometer via Omata naar New Plymouth.

Ashley kent het parcours als geen andere en bij elke verzorging verteld hij wat me te wachten staat. Het laatste stuk verloopt ook zonder problemen. Ashley last hier en daar een extra verzorging in zodat ik voor de zwaarste beklimmingen steeds verzorging heb. Zonder al te veel moeite bereik ik New Plymouth. Nu nog een kilometer of 6 naar de finish. Ashley maakt op dit stuk nog twee verzorgingsstops. Drie kilometer voor de finish de laatste. Hij gaat dan alvast vooruit naar de finish om er zeker van te zijn dat ze bij de finishlijn alert zijn als ik binnenkom.

Een kilometer voor de finish komt Ashley me tegemoet lopen. Bij de finish zijn ze er klaar voor. Ze verwachten me. De laatste kilometer lopen we samen. En de tijd? Dat gaat helemaal goed komen onder de 20 uur dat gaat lukken. De laatste 200 meter loop ik weer alleen. Nog een laatste aanzet en mij PR is binnen. 19 uur, 45 minuten en 40 seconden.


Gerik Mik 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Vanuit Maastricht richting Antwerpen en dan Afslag 22 nemen en dan ben je al bijna in Aarschot (volgens de route planner) mooi niet, nog 20 km binnendoor en ik was al aan de late kant. Eindelijk Aarschot....óók dat nog.... een wegomlegging pffff. Als ex duivenmelker dan maar net als mijn duiven op eigen instinct en oriëntatiegevoel afgegaan en plots met nog een klein half uurtje voor de start ben ik op de goeie plek. Parkeren en inschrijven is gelukkig snel gebeurd.

Het is even voor 10 uur en na een korte Vlaamse en Russische? briefing zijn wij onder perfecte weersomstandigheden vertrokken. Het is mijn eerste deelname aan deze Hagelandmarathon dus voor de zekerheid maar rustig beginnen. De route bestaat uit 4 verschillende lussen van ongeveer 10 km met enkele pittige heuvels in het eerste gedeelte. Na pakweg 5 km doemt inderdaad de eerste heuvel op. De benen zijn nog niet super dus niet forceren en zonder veel problemen kom ik boven. In de afdaling door het bos met veel boomwortels gaat een loper hard tegen de grond en ben ik extra op mijn hoede en neem geen enkel risico. 11.6 km de eerste lus zit erop in 1uur 8 min.

Nu de 2e lus met weer een pittige klim door een bos vol bladeren én boomwortels, de benen voelen al een stuk beter, ik haal 2 lopers in en heb eindelijk het goeie tempo te pakken. Via een mooie grindweg op een dijk zijn wij na 21km weer terug bij start/finish ( tijd 2 uur 11 min) Voor de halve marathonlopers zit het erop voor vandaag.

De hele marathonlopers beginnen aan de 3e lus met veel km's door een bos mét u raad het al WEER véél BOOMWORTELS! Met de zon erbij zijn de herfstkleuren hier formidabel mooi, het lijkt wel een schilderij van Vincent van Gogh....BAM! met een flinke smak ga ik tegen de grond...gevallen over een BOOMWORTEL! Een schilderij is net als een mooie Madam.... niet te lang van dichtbij bekijken... snel krabbel ik weer op, zoek naar mijn bidon zet mijn bril weer op én voel dat mijn linkeroor er gelukkig ook nog aan zit........( knipoog) Doordat ik nu nog meer naar de grond kijk mis ik een rood pijltje, verkeerd gelopen en nu? je kunt hier alle kanten op! 3 mountainbikers zijn mijn redding, ze loodsen mij weer naar het goeie pad.. op een kruising zie ik weer geen pijltje.... weer lichte paniek! "Awel daar hangt toch den pijl" zegt een loper die mij voorbij gaat "tijd dat gij voor een nieuwe bril gaat" om niet weer te verdwalen blijf ik de loper dan maar in het "oog" houden totdat wij uit het bos zijn.

31 km in 3 uur en 12 min, nu nog de laatste lus veelal op een grindpad over een km's lange dijk..... Na een "bijna" val op een kasseienstrook á la Parijs Roubaix .......voel ik dat de km's beginnen te tellen. Het verbaasd mij wel dat ik nog steeds kan blijven lopen. Al voelt het wel als 'een BH aan de waslijn .... het beste is er uit!! . Even een kort steil pad op, om weer op de dijk te komen en de kramp schiet in een van mijn benen, even een stukje wandelen en dan weer snel verder dribbelen. 39.7 km in 4 uur 19 min, hier is de laatste drankenpost ik neem nog wat zouttabletjes tegen de kramp en loop in een ruk door naar de finish .. in 4 uur en 34 min. 36e van de 48 lopers die deze marathon hebben volbracht. Mijn 70e marathon zit er op en deze keer eens niet kapot gegaan. Ik mag tevreden zijn vind ik .

Samenvattend:
Een aanrader deze Hageland marathon. Mooie afwisselende route in een schitterende omgeving, meer dan uitstekende verzorging onderweg én na de finish. Een mooi T-shirt plus een bon voor een Belgisch speciaal biertje en dat allemaal voor 10 euro! Prima organisatie, lekker gemoedelijk en zonder stress. Ik zou bijna zeggen daar kunnen wij "Hollanders"nog een voorbeeld aan nemen.... Na nog een gezellige (korte) "afterparty" neem ik afscheid van oude en nieuwe vrienden en met een goed gevoel rij ik richting Maastricht.


De aller vriendelijkste groet:
Jef van de Weerdt 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]