Voor een grensverleggende ultraloop neemt men de volgende ingredi\u00ebnten: 95
\nmijl (153 km.) afstand, ruim 3000 te overbruggen stijgmeters, horizontale
\nregenbuien, modder en muggen. Ik heb het over de West Highland Way Race in
\nSchotland.Voor wie na het doornemen van de ingredi\u00ebntenlijst nog niet
\ngewaarschuwd is het volgende:
\nDeelnemers zonder een gemotoriseerde “Back Up” van minimaal 2 personen
\nworden niet toegelaten tot de Race. Tevens dienen deelnemers in
\nrugzak\/heuptas de, door de organisatie, voorgeschreven veiligheidsuitrusting
\n(regenkleding, voedsel, kompas, reddingsdeken, etc..) mee te nemen.<\/p>\n
Namens Nederland 2 avVN-leden: Ultralopers Ron Bakker en ondergetekende.
\nIk was samen met mijn begeleiders Andr\u00e9-, Inge- en Jiske van de Vliert al
\neen paar dagen voor de race aangekomen in de hooglanden om ‘in gesprek te
\nkomen’ met het parkoers. Zo wisten we aardig wat ons te wachten stond.<\/p>\n
Op zaterdag 22 juni (de langste “daglichtdag” van’t jaar) exact om 02:00 uur
\nwas het dan zover:
\nSamen met nog 71 andere deelnemers ren ik de modder en nattigheid in voor de
\ntocht van Milgnavie Railway Station, even boven Glasgow, naar Fort William
\naan de voet de Ben Nevis, de hoogst berg van Schotland. Een afstand van dik
\n150 km met een tijdlimiet van 35 uur.<\/p>\n
De eerste 20 km gaan door een glooiend heuvellandschap. Veel paadjes zijn,
\nna alle regen, verandert in beekjes en zo hoeven we ons binnen 15 minuten al
\nniet meer zorgen te maken of we onze voeten wel droog houden. ‘Dat is alvast
\neen zorg minder’.
\nNa het checkpoint in Drymen volgt de beklimming van Conic Hill. Er is een
\nkleine wijziging in de route en in het bos boven Drymen worden we keurig
\ndoor de, in muskietenhoofdnetjes gehulde, organisatie op de goede weg
\ngewezen.
\nHier in de luwte hebben de ‘midges’ vrij spel. Stil staan is geen pretje.<\/p>\n
De beklimming doe ik rustig aan. Ik eet en drink wat onder het lopen en kan
\nme zo tijdens de glibberige afdaling naar Loch lomond weer concentreren op
\nheelhuids beneden komen.<\/p>\n
Er volgt een fraai stukje langs het meer. Af en toe is er zelfs nog een
\nverhard stukje weg. Ik heb het best warm en ben dan ook blij met het extra
\nwater dat ik van de begeleiders van Ron Bakker aangeboden krijg als ik
\naankom bij Rowardennan. Er zit inmiddels zo’n 43 km op. Tijd dus voor wat
\npittiger terrein. Het parkoers tussen Inversnaid en Inverarnan is het beste
\nte beschrijven met “kei op\/af en blubber in”. Ik ga nog een keer flink
\nonderuit en kom onder de modder aan bij het 3e checkpoint in Inverarnan op
\n65 km, waar Andr\u00e9 me tegemoet komt lopen. Ik krijg een deken om me heen (ook
\nhandig tegen de muggen) en werk een kom noedels naar binnen. ‘Eventjes rust,
\nlekker!’<\/p>\n
Met een kop koffie in de hand ga ik weer op weg en na 5 minuutjes wandelen
\nzet ik er weer een dribbelpas in. Het gaat me nog redelijk af maar ik
\nrealiseer me dat het zwaarste nog moet komen. Een dood schaap ligt
\nsymbolisch voor wat me nog te wachten staat in de berm. Over de “military
\nroad” richting Crianlarich. Er loopt hier veel vee los rond. Het is dan ook
\n‘\u00e9\u00e9n grote drekzooi'(wadlopen zou een goede trainingsvorm zijn).
\nVerderop, in het bos boven Crianlarich, zijn er steentjes gestrooid op het
\npad. Hopelijk spoelt het pad zo minder snel weg. De pittige klimmetjes gaan
\nin wandeltempo.
\nIk passeer het checkpoint in Tyndrum snel. De enige hindernis op de weg naar
\nBridge of Orgy is een herkauwende schotse hooglander midden op de weg.<\/p>\n
Ik mag het checkpoint op 96 km alleen verlaten van de organisatie als ik een
\noranje-kleurige bivakzak meeneem in m’n heuptas. Wat volgt is dan ook het
\nmeest onbeschutte gedeelte van de hele race.
\nRannoch Moor verwelkomt me met een flink windje tegen. En natuurlijk gaan
\nook de hemelsluizen open. ‘Eigenlijk hoort het ook zo in dit landschap.
\nTypisch Schots ansichtkaartenweer.’
\nIk hul me in een plastic poncho en kom nog redelijk droog bij Kingshouse
\naan. In ’the middle of nowhere’ staat hier een oud hotel. In vrogere tijden
\nzal het met z’n warme kachel menig leven hebben gered.
\nIk doe het met de droge stoel in de auto. Andr\u00e9 vult m’n heuptas bij en
\nmaakt zich klaar om vanaf hier mee te lopen tot de finish, nog slechts(?) 40
\nkm verder. Inge zal alles klaarleggen bij ons Bed&Breakfast adresje in Fort
\nWilliam en haar zullen we dan bij de finish weer zien. Ik trek een complete
\nset droge kleren aan, wissel ook m’n sokken. M’n voeten zien er uit alsof
\nik al een hele dag in bad heb gelegen. Toch geen blaar te bekennen.<\/p>\n
De regen gaat over in harde regen en ook begint de vermoeidheid mee te
\nspelen. Van het redelijke tempo is niet veel meer over en ook begin ik elk
\nsteentje te voelen door m’n zolen.
\nIn een flinke hoosbui klimmen we naar het hoogste punt van de Devil’s
\nStaircase. De wind verstopt zich aan de andere kant van de berg.
\nAndr\u00e9 loopt een stukje voor me uit en wacht regelmatig op me.<\/p>\n
Boven aan gekomen krijgen we de volle laag. Geen tijd om te genieten van
\nhet uitzicht (dat er niet is) en gelijk door. Ik kan geen tempo maken in de
\nafdaling en krijg het langzaam maar zeker heel koud. Andr\u00e9 moet me tijdens
\nde afdaling blijven aansporen om door te gaan. Zelf heb ik veel zin om
\ngewoon hier op de grond te gaan zitten in deze hoosbui. Wat er daarna zal
\ngebeuren kan me even helemaal niets schelen. Andr\u00e9 spoort me ook aan tot
\neten en drinken want inmiddels ben ik dat automatisme ook al kwijt.<\/p>\n
Waar ik tijdens races in de franse alpen vaak recht omlaag de helling afging
\nvolg ik hier een ‘eindeloos’ slingerende weg richting het dal. Het zou me,
\nin m’n huidige toestand trouwens niet eens lukken om loodrecht omlaag te
\nsnellen. Af en toe een dribbeltje is alles wat er nog uit komt.<\/p>\n
Aankomst in Kinlochleven. Nog 24, zware, kilometers. Gelukkig is het
\nopgehouden met regenen. Ik krijg het er nog niet warmer van. Bij het
\ncheckpoint krijg ik te horen dat ik de 10e plaats heb. Daar hou ik me toch
\necht niet mee bezig in deze toestand!
\nIn een busje ligt een eerder aangekomen deelnemer bij te komen onder dekens.
\nNa het aantrekken van m’n laatste droge shirtje snel weer weg. ‘Als ik nu
\nonder een deken ga liggen sta ik nooit meer op.’ Weer een lange klim het dal
\nuit waarna we uitkomen in een hoger gelegen weids dal.<\/p>\n
Andr\u00e9 moet telkens weer ‘iets verzinnen’ om me aan het dribbelen te krijgen.
\nNa een strijd\/pijnkreet zet ik me telkens weer in beweging. M’n voeten
\n‘staan helemaal in brand’ en veel zin in hardlopen over die met stenen
\nbezaaide weg heb ik al lang niet meer.<\/p>\n
Aangekomen bij het bos boven Fort william denk ik dat het einde in zicht is,
\nmaar wat duurt het nog lang dat KL… bos. Inmiddels moet ook de hoofdlamp
\ner weer bij komen. Ik heb geen vertrouwen in de juiste route en we verliezen
\nnog meer tijd in dit ‘eindeloze bos’. Een schotse deelnemer komt ons
\nachterop lopen en zo is er gelijk geen ori\u00ebntatieprobleem meer; ‘Hij weet de
\nweg!’ Ik krijg al een beetje vertrouwen in een goede afloop.<\/p>\n
Er volgt nog een lange lijdensweg op en neer door het bos (ik kan de schot
\namper bijhouden) en uiteindelijk een lange afdaling naar Glen Nevis. En
\nzelfs dan zijn we er nog niet!
\nIntussen regent het ook weer pijpestelen. Alleen nog maar over de verharde
\nweg een paar (het lijken er wel honderd) kilometer naar de finish. Andr\u00e9
\nspoort me aan tot een laatste dribbel.<\/p>\n
De Finish! Geen tijdklok en geen finishdoek; Ik meld me bij een loket en dat
\nis het! Na 23 uur en 34 minuutjes is het voorbij. Kapot en helemaal leeg.
\nIk krijg van Inge, die al lang zat te wachten aan de finish, een deken om me
\nheen. Ik laat me afvoeren naar ons B&B adres, vervloek de trap naar de
\nvoordeur en zet me met een laatste krachtinspanning onder de douche en val
\nin bed in een diepe slaap.<\/p>\n
36 van de 72 deelnemers halen de finish. Les Hil wint hier met een tijd van
\n18:44 uur.
\nZelden ben ik zo diep gegaan. Tijd om van m’n eigen overwinning te gaan
\nnagenieten.
\nDe begeleiders van alle deelnemers hebben ook wel wat rust verdient!!<\/p>\n
Guus Smit<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Van Guus Smit bijgaand verslag over de Westhighlandway. Zoals te lezen een uitdaging met hoofdletters!<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1038","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1038","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1038"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1038\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1038"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1038"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1038"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}