De Comrades Marathon in Zuid Afrika.<\/p>\n
Maandag 17 juni, het is 03.30 uur in de morgen wanneer de telefoon gaat. Het
\nis de wake-up call van ons hotel, tijd om op te staan voor de Comrades
\nMarathon. De spullen zijn de vorige avond al klaar gelegd. Dus lekker
\ndouchen, aankleden en dan de voeding klaarmaken. Ik zal lopen met een belt
\nmet 8 flesjes. Dat zou voldoende moeten zijn voor de hele Comrades, er
\nvanuit gaande dat ik ergens tussen de 9\u00bd – en 10 uur hoop te finishen. We
\nontdekken nog meer deelnemers aan het vroege ontbijt. Om even na 05:00 uur
\nlopen we naar de start. Klokslag 06.00 uur in de nog donkere morgen wordt
\nhet startschot gegeven. Er wacht ons een loodzware tocht. De eerste 33 km
\nmoeten we een hoogte verschil van ruim 600 meter overwinnen. Het lopen gaat
\nme redelijk goed af. Het advies om vooral niet te snel te starten heb ik
\ngoed in mijn oren geknoopt en met behulp van de hartslagmeter lukt dat
\nwonderwel erg goed. Het begint langzaam licht te worden. De temperatuur is
\naangenaam. Nu ongeveer 18 graden. De meeste stukken omhoog gaan hardlopend,
\nhoewel er nu ook al lopers zijn die wandelen. Vlak na de derde heuvel Botha\u2019
\ns Hill (ca. 33 km) dalen we voor het eerst een flink stuk. En na een kleine
\nstijging dalen we af naar Drummond, halverwege. Ik kijk op mijn klokje en
\nzie dat ik 4.30 uur heb gelopen. Nog 43 kilometer en ik voel een blaar aan
\nmijn rechtervoet knappen. Het wordt nu snel warmer ook al omdat de schaduw
\nvan de bomen steeds minder wordt. De weg loopt omhoog naar de vierde heuvel
\nInchanga Hill. De verzorgingsposten langs de weg hebben de handen vol om
\nlopers met stijve spieren op weg te helpen. In een werkelijk prachtige
\nomgeving zwoegen we over de omhoog gaande wegen. Eenmaal boven gekomen gaat
\nhet weer enige kilometers omlaag. Langs de hele route staan rijen
\ntoeschouwers om ons vooruit te schreeuwen. Zij maken er \u00e9\u00e9n groot feest van.
\nMet uitzondering van ruim 8 km waar geen publiek kan komen omdat de wegen
\nafgezet zijn staan langs de 87 km lange route wel 2, 3 rijen toeschouwers te
\nklappen en de lopers aan te moedigen. Vele banken en stoelen zijn de
\nhuiskamers uitgesleept en staan nu voor de deur langs de weg. Ontelbare
\nbarbecues staan te roken om ook het inwendige van de toeschouwer te
\nverzorgen. Het is \u00e9\u00e9n groot feest. Aan drinkposten geen gebrek. Om de 1\u00bd-, 2
\nkm staan verzorgingsposten. Niet \u00e9\u00e9n tafeltje met water, maar rijen tafels
\nmet vele vrijwilligers die water, sportdrank, cola, sponzen en eten
\naangeven.
\nVeelvuldig moet ik vertellen waar ik vandaan kom. De buitenlanders (dit jaar
\n288) hebben namelijk een blauw startnummer en zijn dus goed herkenbaar. Als
\nik vertel dat ik uit Nederland kom is bijna altijd de volgende vraag hoe ik
\ndan kan trainen voor de Comrades, zonder heuvels. De volgende vraag is wat
\ner in de flesjes om mijn middel zit. Het gebruik van voeding is in
\nZuid-Afrika nog niet zo erg bekend. Inmiddels gaan ook bij mij de spieren
\nlichtelijk protesteren. Als ik even stop om mijn schoen los te maken om een
\nsteentje te verwijderen kan ik mijn veter niet meer strikken. De voet
\noptillen en op een verhoging zetten geeft een geweldige kramp in mijn
\ndijbeen, evenals de voet op de grond en voorover buigen om te strikken. Ik
\nloop door naar de waterpost 100 meter verder. Daar het been gekoeld met ijs.
\nDat helpt. Ik hoef gelukkig niemand te vragen mij veter te strikken. Het
\nlijkt nog steeds warmer te worden Boven het asfalt is de “gevoels
\ntemperatuur” al gestegen tot ruim 30 graden. De weinige wind brengt ook al
\ngeen verkoeling. Naar boven kan ik nog redelijk hardlopen maar halfweg de
\nhelling begin ik te lopen. Boven bij de drinkpost drinken en bijkomen voor
\nde afdaling. De afdaling gaat nog redelijk soepel (vind ik) maar betekent
\nook de zoveelste aanslag op de toch al zo geteisterde spieren en gewrichten.
\nDe finish komt steeds dichterbij. Ik stop even om mijn pijnlijke dijbeen te
\nlaten masseren bij de verzorging. In de tussentijd krijg ik een Powerbar
\naangereikt. Na de massage ga ik weer verder. Het hoogste punt (810 meter)
\nUmlaas Road is bereikt. Nog ruim 16 kilometer. Wat volgt is een prachtige,
\nlange afdaling. Er komen echter nog 2 gemene klimmetjes, Little Mpusheni en
\nPolly Shortts. Na een afdaling van 4 kilometer lopen we in Tumble Inn.
\nHierna loopt de weg weer omhoog naar Little Mpusheni. Hoewel niet erg steil
\nwandel ik ook hier omhoog. Er komt namelijk nog een hele gemene klim, de
\nlaatste van deze Comrades en na een korte afdaling wacht inderdaad de lange,
\nsteile klim naar de top van Polly Shorts. Deze 3 kilometer is zo steil dat
\nik de laatste 2 kilometer moet wandelen. Onderweg laat ik beide stijve,
\npijnlijke kuiten masseren. Het gaat nu ook bij mij echt pijn doen. Boven
\naangekomen kan ik weer hardlopen (of wat daar voor door moet gaan). Nog 5
\nkilometer. Hoewel we geen \u2018echte\u2019 heuvels meer tegenkomen is de weg niet
\necht vlak en elke stijging of daling voel je in de benen. Met nog 1
\nkilometer te gaan voel ik een blaar aan mijn linkervoet springen. Ik ben
\nbijna bij de finish. Nog 1 lange kilometer. Hoek om en dan nog een stukje
\nomlaag en dan steil omhoog naar de toegang van de paardenrenbaan. Dat geeft
\nkracht en ik kan zowaar zonder wandelen boven komen. Een korte draai en dan
\nlopen we door het tunneltje onder de drafbaan. Nog slechts een paar honderd
\nmeter te lopen en dan zie ik de finish. Ik zie Ingrid en Ananda staan, vlak
\ndaarachter de andere Nederlanders. Na 10 uur en 15 minuten zie ik eindelijk
\nde finish. Moe maar erg blij ontvang ik de bronzen medaille en een
\nfinishcertificaat. Een fotograaf houdt mij tegen. Met medaille op de foto
\nbij het bord van de Comradesmarathon en een hand van een van de
\norganisatoren. Hoe het geweest is en of ik vooral nog eens terug kom\u2026..
\nVolgend jaar een down-hill run. Is ook wel aantrekkelijk. Maar dat is voor
\nlater. Het is opvallend dat onder de ruim 12.000 deelnemers er \u201cslechts\u201d
\n1.900 deelnemers zijn die voor de eerste keer meelopen. Ik ga nu eerst naar
\n\u2018onze\u2019 tent en iets eten en drinken halen en natuurlijk de supporters
\ngroeten en ervaringen uitwisselen met de andere lopers.<\/p>\n
Jan van Raalte<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jan van Raalte doet verslag over deze klassieker.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1043","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1043","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1043"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1043\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1043"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1043"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1043"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}