Swiss Jura Marathon 2002<\/p>\n
Hardlopen mag zich ook in Zwitserland verheugen in een redelijke
\npopulariteit. Een aantal vormen daarvan worden in Nederland niet tot
\nnauwelijks beoefend. Te denken valt aan berglopen, ori\u00ebntatielopen en
\n‘Waffenlaufen’. Dit laatste is een traditioneel Zwitsers gebeuren, waarbij
\nin militaire uitrusting (o.a. met wapen) wordt hardgelopen. De Zwitserse
\nliefhebber van het langere werk heeft in eigen land keus uit een
\nbehoorlijk aanbod: de klassieke 100km van Biel, de Swiss Alpine Marathon
\nen de Jungfraumarathon, 2 ‘nieuwe’ klassiekers. Daarnaast zijn er nog een
\naantal minder bekende, maar daarom niet minder aansprekende
\nhardloopevenementen. E\u00e9n daarvan is de Swiss Jura Marathon.
\n Van 30 juni tot en met 6 juli 2002 vond tussen Gen\u00e8ve en Basel de
\n8e Swiss Jura Marathon – de langste bergloop van Europa – plaats. De loop
\nwerd ook vier keer als ’trainingsloop’ georganiseerd. Sinds de 1e editie
\nin 1990 – toen nog onder de naam Trans Swiss Marathon – zijn er diverse
\nwijzigingen doorgevoerd. Zelf stond ik voor de 6e keer aan de start (1990
\n(uitgevallen); 1991; 1994; 1998; 2000) van deze loop, waarbij ditmaal 323
\nkm (+8412m\/-8527m) afgelegd diende te worden. Mijn voorbereiding was nog
\ngeringer dan in 2000. Een rustige aanpak in combinatie met mijn globale
\nkennis van het parkoers zouden tezamen voldoende moeten zijn om toch op
\neen acceptabele wijze de finish te halen.<\/p>\n
De deelnemers waren ondergebracht in de volgende categorie\u00ebn:
\n_ ‘Einzell\u00e4ufer\/in’; dit is de hoofdgroep, die verder nog is onderverdeeld
\nin ‘Damen’ en ‘M\u00e4nner’. – ‘Finisher’; deze categorie start 2 uur eerder;
\nde tijd wordt opgenomen, maar er wordt geen klassement opgemaakt;
\nveranderen van categorie tijdens de loop is mogelijk. De categorie ‘2er
\nStafetten’, estafette voor 2 personen, waarbij ieder dagelijks een deel
\nvan het parcours loopt, was opgeheven. De interesse voor deze categorie
\nwas nimmer erg groot, terwijl het voor de organisatie wel een extra
\nbelasting betekende.
\n De animo om deel te nemen was matig dit jaar. Er waren 100
\nstartplaatsen. Er gingen echter (slechts?) 85 lopers (m\/v) van start: 70
\nmannen en 15 vrouwen (1998: 83; 2000: 136). Bij het sterke geslacht waren
\ner 12 uitvallers, bij het zwakke geslacht waren er geen uitvallers. Bij
\nhet begin waren er 65 ‘Einzell\u00e4ufer M\u00e4nner’, 15 ‘Einzell\u00e4ufer Damen’ en 5
\n‘Finisher’. Aan het eind waren er 49 ‘Einzell\u00e4ufer M\u00e4nner’, 13
\n‘Einzell\u00e4ufer Damen’ en 11 ‘Finisher’. Aanwezige nationaliteiten: – 44
\nDuitsers (waarvan 1 woonachtig in Denemaken en een ander woonachtig in de
\nVS) (2000: 64) – 25 Zwitsers (20 Duitstalige; 5 Franstalige) (2000: 48) –
\n7 Nederlanders (2000: 6) – 3 Italianen (uit Zuid-Tirol) (2000: 4) – 2
\nPolen (2000: 0) – 1 Luxemburger (2000: 2) – 1 Liechtensteiner (2000: 0) –
\n1 Oostenrijker (2000: 0) – 1 Fran\u00e7aise (2000: 0) De hoeveelheid deelnemers
\nuit Nederland was nog nooit zo groot. Er waren zelfs meer Nederlanders dan
\nFranstalige Zwitsers, door wier woongebied we 5 van de 7 dagen liepen. In
\ntegenstelling tot de vorige editie waren er ditmaal geen Belgen te
\nbekennen. Veel van de deelnemers zijn recidivisten. 5 van de Nederlandse
\ndeelnemers (Ruud Jakobs, Theo Kuijpers, Jan Nabuurs, Jos Broersen en Bram
\nvan der Bijl) stonden ook in 2000 aan de start. Ze werden dit jaar
\nbijgestaan door Mies Kuipers en Wouter Schelvis, een ervaren
\nhardlopersechtpaar, dat met een speciale, persoonlijke missie van start
\nging. Mies was overigens de eerste Nederlandse dame, die in de SJM van
\nstart ging.
\n Verder opvallend:
\n– Het Nederlandse team is na het Duitse en Zwitserse team het grootste. –
\nDe deelname vanuit de buurlanden Itali\u00eb (3), Frankrijk (1) en Oostenrijk
\n(1) is gering. – Frappant is ook de leeftijdsopbouw van het
\ndeelnemersveld. Tijdens de 1e editie in 1990 behoorde ik (1965) tot de
\njongste deelnemers. Anno 2002 bleek ik nog altijd tot de ‘jongeren’ te
\nbehoren (jongste deelnemer bij de ‘Einzell\u00e4ufer’: 1981). Bij leven en
\nwelzijn kan ik nog minstens 25 jaar mee (oudste deelnemer: 1939). De
\noudste deelnemer finishte overigens, terwijl de jongste uitviel…
\n Deze loop is naar mijn mening tot een goed einde te brengen door
\neen voldoende getrainde\/ervaren marathonloper (ongeacht de marathontijd).
\nDit neemt echter niet weg, dat het grootste deel van de deelnemers volgens
\nmij wel enige ervaring heeft met ultra- en berglopen. Een serieuze
\nkandidaat voor de eindoverwinning dient echter niet alleen ervaring met
\nultra- en berglopen te hebben, maar bovendien een recente marathontijd van
\n2.25-2.30 mee te brengen. Daarnaast dient hij in vorm te zijn en dat
\ngedurende 7 achtereenvolgende dagen ook weten te blijven.
\n Een blik op de deelnemerslijst:
\n– Jens Lukas (1966; Karlsruhe, Duitsland), in 1998 goed voor 256,038km
\ntijdens de 24 uur van Basel (zie Marathon Plus Zomer 1998: 18-19). In 1999
\nwon hij de Spartathlon. – Arno Schneider (1964; Mosnang, Zwitserland),
\nwinnaar van de vorige editie. – Bernd Leupold (1941; Foresthill, VS), geen
\nkanshebber voor de overwinning en naar eigen zeggen niet meer tot grootse
\nprestaties in staat; wist echter in het verleden 10x de Western States 100
\nMile Race in de voorhoede uit te lopen. Na 4 etappes gaf hij dit jaar op
\nin de SJM.<\/p>\n
Op zaterdag 29 juni vloog ik naar Gen\u00e8ve. Bij het verlaten van het
\nvliegtuig trof ik Mies en Wouter. Hardloopschoenen verraden veel. Een
\nkennis van Mies en Wouter bracht ons naar de mensa van de Universiteit van
\nGen\u00e8ve. Ik bleef er, zij gingen met hem op pad. Tussen 16.00 en 18.00 vond
\nin de mensa de aanmelding en eerste kennismaking plaats. Ik herkende
\ndiverse oude bekenden, maar een groot deel van de deelnemers was mij (nog)
\nonbekend. De overige Nederlanders druppelden ook binnen. Ruud, Theo en Jan
\nkwamen met de nachttrein uit Nederland. Jos kwam met de trein van elders
\nuit Zwitserland. In de week voorafgaand aan de SJM had hij deelgenomen aan
\neen trainingsweek onder leiding van Brigit Lennartz. Hoezo ijverig!
\n Na het avondmaal volgde nog een laatste briefing. Indachtig de
\ninspanningen, die mij nog te wachten stonden, ging ik vrij snel naar bed.
\nOvernacht werd overigens in een schuilkelder (typisch Zwitsers fenomeen).
\n Aangezien iedere loopdag buiten het lopen om min of meer volgens
\nhetzelfde stramien verliep, lijkt de globale weergave van zo’n dag mij
\nvoldoende.
\n Vanaf 5.45 kon er ontbeten worden Ik zorgde er dagelijks voor, dat
\nik er bijtijds bij was. Niet zo zeer omdat er niet genoeg zou zijn, maar
\ndoor vroeg te eten meende ik redelijk veel te kunnen eten zonder er veel
\nlast van te krijgen tijdens het lopen.
\n De lopers hebben de gelegenheid persoonlijke verzorging af te geven
\nvoor de verschillende verzorgingsposten. Dit kan tot 2.15 v\u00f3\u00f3r de start.
\nDe gehele karavaan verplaatst zich dagelijks. Dit betekent, dat iedere
\nochtend de deelnemers hun boeltje moeten inpakken en afgeven aan de
\norganisatie, die zorg draagt voor het vervoer naar de finishplaats van die
\ndag. De 1e dag uitgezonderd is de start iedere dag om 9.00. Hierdoor kon
\nik na het ontbijt rustig naar de start toe werken. In tegenstelling tot
\nanderen voelde ik er weinig voor om lang bij de start rond te hangen. Ik
\nbehoorde zodoende meestal tot de laatsten, die de locale gymzaal of
\nschuilkelder, waar overnacht werd, verlieten.
\n Finish, douche-, slaap- en eetgelegenheid waren dicht bij elkaar
\ngelegen. Alle handelingen zijn gericht op een vlot herstel en een optimale
\nvoorbereiding voor de volgende etappe. Eerst een warme douche, vervolgens
\neen bord spaghetti en tenslotte een beetje liggen, zitten, rondwandelen en
\neen boodschapje doen.
\n De volledige catering, dus ook de spaghetti (facultatief en voor
\neigen rekening overigens), was dit jaar wederom in handen van Armin
\nBohren, wiens ‘boucherie\/charcuterie\/traiterie’ in Couvet langs het
\nparcours is gelegen. Voor het eerst bestond er dit jaar de mogelijkheid
\nvegetarisch te eten. Aangezien de vegetari\u00ebrs ’s avonds het eerst aan de
\nbeurt kwamen, valt het te overwegen gelegenheidsvegetari\u00ebr te worden
\ngedurende deze week!
\n Dagelijks na het lopen bestond er de mogelijkheid de medische
\ndienst te raadplegen. Ook kon er gebruik gemaakt worden van de diensten
\nvan een massage-team (tegen betaling). Om 17.45 (doch in de praktijk
\nmeestal later) werd gezamenlijk het avondmaal genuttigd, gevolgd door het
\nvoorlezen van de uitslagen (1e 3 dames en heren) en het verloten van 5
\nkeer 100 Zwitserse frank. Tevens hield een plaatselijke notabele een
\ntoespraakje en werden er mededelingen gedaan betreffende de net voltooide
\nen de eerstvolgende etappe (zowel in het Duits als in het Frans). Na het
\neten was er nog voldoende gelegenheid om op eigen initiatief van alles en
\nnog wat te ondernemen, maar de animo daarvoor was gering, hetgeen niemand
\nzal verbazen.
\n Na deze gang een aantal dagen te hebben ondergaan, volgde op
\nzaterdagmiddag de apotheose. Na een smakelijk aperitief vond de
\nprijsuitreiking plaats. Volgens de organisatie werd er voor 20000
\nZwitserse frank aan prijzen verdeeld. Hoewel het er eigenlijk niet toe
\ndoet, heb ik toch zo mijn twijfels over deze bewering. Ik heb echter niet
\nin de envelop van de winnaar kunnen kijken (wel in de envelop van de
\nnummer 4)! Naast een polshorloge (ik kan inmiddels bijna een museum
\nbeginnen) kreeg ik nog een grote zak koek (aangeleverd door sponsor
\nMigros) en een overzichtskaart van het gebied, waarin we gelopen hadden.
\nNa de prijs-uitreiking ging ieder langzaam maar zeker weer richting
\nthuisfront. Iedereen een ervaring rijker, sommigen misschien een illusie
\narmer! Samen met Ruud, Theo en Jan liet ik mij met de taxi naar het
\nstation brengen. Basel – Gen\u00e8ve kostte per trein vervolgens overigens nog
\ngeen 3 uur…..
\n Weersomstandigheden:
\nTijdens het lopen overwegend droog, maar door de nodige regenval op andere
\ntijdstippen was het parcours op veel plaatsen glibberig.
\n Hieronder een overzicht van mijn bevindingen tijdens de 7 etappes.<\/p>\n
Zondag 30 juni 2002, 8.00, 1e etappe: Gen\u00e8ve – St-Cergue, 45km,
\n+1200m\/-534m, 7 verzorgingsposten<\/p>\n
Om 7.15 vertrekt de bus, die alle deelnemers naar de start aan de
\nrand van het Meer van Gen\u00e8ve brengt. Het is zonnig en warm. Om 8 uur wordt
\ner gestart. De 1e 28km zijn nagenoeg vlak en nodigen uit tot een
\ntempoloop. Ik houd me echter rustig. Bovendien verloop ik me een klein
\nstukje. Vervolgens dient er echter binnen 10,5km 869m hoogteverschil te
\nworden overwonnen. Het is een geleidelijke, ononderbroken klim, die
\nvoornamelijk over een verharde ondergrond gaat. Een kolfje naar mijn hand,
\nwanneer ik in vorm ben. Nu besluit ik echter tot wandelen over te gaan om
\nkrachten te sparen. De afdaling naar St-Cergue (6,5km, -398m) gaat voor
\neen deel door weilanden en kent een aantal lastige passages. Zonder mijn
\nnek te breken bereik ik in 5.24.01 de finish. De mij onbekende Zwitser
\nFelix Schenk geeft zijn visitekaartje af door te winnen. Op ongeveer 5
\nminuten wordt hij gevolgd door Jens Lukas. Jan loopt sterk naar een 4e
\nplaats toe. Bij de dames wint de Duitse Anke Drescher. Haar voorsprong op
\nde Zwitserse Irene Breitmaier is ruim 2 minuten. Theo heeft onderweg
\novergegeven, maar weet toch de finish te bereiken. ’s Avonds wanneer de
\nDuitsers hun wonden aan het likken zijn na een verloren WK-finale, is het
\n‘Oranje boven’ tijdens de verloting. Tot grote hilariteit van alle
\naanwezigen worden 4 van de 5 geldprijzen gewonnen door Nederlanders (Ruud,
\nTheo, Jos, Mies). Kansrekening was nooit mijn sterkste punt op de
\nmiddelbare school, maar 1 ding wist ik wel: wat hier gebeurde was uniek.
\nLater in de week zou Jan ook nog een geldprijs winnen. Zelf zal ik in 2004
\nweer mee moeten doen, als ik nog voor een geldprijs in aanmerking zou
\nwillen komen. Startnummer 84 won een prijs. Startnummer 86 won een prijs.
\nIk had startnummer 85.<\/p>\n
Maandag 1 juli 2002, 9.00, 2e etappe: St-Cergue – Vallorbe, 47km,
\n+730m\/-1021m, 7 verzorgingsposten<\/p>\n
Om 9 uur wordt er gestart. Het is droog en zonnig. De etappe van
\nvandaag voert door bossen en weilanden richting Lac de Joux en vanaf daar
\nverder naar Vallorbe. De 1e 13km overheersen de beklimmingen (+453m)
\nvervolgens de afdalingen. Ik doe rustig aan en wandel veel. Langs het Lac
\nde Joux is het benauwend warm. Na de laatste verzorgingspost (39km) volgt
\neen korte, steile klim (wandelen), en tot slot is er een vrij lange
\nafdaling. Ik finish uiteindelijk in 5.54.11. Felix Schenk wint wederom.
\nDit keer op ongeveer 1 minuut gevolgd door Arno Schneider. Jan wordt
\nwederom 4e. Bij de dames sprinten Anke Drescher en Irene Breitmaier voor
\nde winst. De Zwitserse wint uiteindelijk. Theo heeft wederom
\nmaagproblemen. Op zijn tandvlees haalt hij Vallorbe. Samen met Ruud start
\nhij de volgende dag bij de ‘Finishers’.<\/p>\n
Dinsdag 2 juli 2002, 9.00, 3e etappe: Vallorbe – Fleurier, 37km,
\n+1380m\/-1389m, 6 verzorgingsposten<\/p>\n
Om 9 uur wordt er gestart voor wat in kilometers de kortste etappe
\nis. Makkelijk is echter anders. Vandaag dienen er in grote lijnen 2 toppen
\nte worden bedwongen: Le Suchet (1530m) en Le Chasseron (1607m). Het weer
\nis somber en fris. Op weg naar de eerste top (Le Suchet) worden we
\novervallen door mist. Het schiet allemaal niet erg op. Bergopwaarts (12km;
\n+780m) wandel ik bijna alles en bergafwaarts eigenlijk ook: de afdaling is
\ndoor de modder te delicaat voor mij. De markering is niet erg uitbundig en
\nregelmatig zie ik mij gedwongen op zoek te gaan naar de juiste route. Erg
\nveel verlopen doe ik mij overigens niet. Na 21.4km begint de volgende
\ngrote klim (5,6km; +441m), ten dele begeleid door regen en wind, gevolgd
\ndoor een flinke afdaling (10km; -864m). Na 5.27.09 bereik ik de finish.
\nJens Lukas en Arno Schneider worden gezamenlijk 1e. Felix Schenk weet de
\nschade tot ongeveer 3 minuten te beperken. Jan wordt wederom 4e. Bij de
\ndames wint Irene Breitmaier met meer dan 7 minuten voorspong op Anke
\nDrescher. Theo en Ruud hebben samen gelopen. De maagproblemen van Theo
\nlijken onder controle. Mies en Wouter gingen naar eigen zeggen matig
\nvoorbereid van start. Mies had bovendien last van een knieblessure. Rustig
\nlopend weten ze toch dagelijks gezamenlijk de finish te bereiken. Na de 3e
\netappe besluiten ze bij de ‘Finishers’ te starten om zo dagelijks nog iets
\nmeer tijd te hebben om te finishen.<\/p>\n
Woensdag 3 juli 2003, 9.00, 4e etappe: Fleurier – La Chaux-de-Fonds, 42km,
\n+1028m\/-773m, 8 verzorgingsposten<\/p>\n
Vlak na de start kom ik met een aantal anderen voor een gesloten
\nspoorwegovergang te staan. Daar gaat mijn dagoverwinning! Als laatste
\nbereik ik na een vlak begin van 14,5 km de 1e klim. Na de zeer steile
\nbeklimming volgt een soort gecombineerde slalom\/steeple chase door een bos
\nop een berggraat. Erg opschieten doet het niet, want ik wandel veel. Het
\nweer is echter aangenaam en de uitzichten mooi! Na 28,5km wordt het
\nhoogste punt van de dag bereikt (Mont Racine, 1415m). Na dit punt is het
\nvoornamelijk dalen, wat de klok slaat. Een regenbuitje zorgt voor
\nverkoeling (en voor gladheid op het parkoers). Een verbetering van mijn
\nmarathontijd zit er helaas wederom niet in. Na 6.11.03 sta ik aan de
\nfinish. In de top verandert weinig: Schenk wint, gevolgd door Lukas en
\nSchneider. Jan wordt 5e. Bij de dames wint Drescher met een zeer ruime
\nminuut voorsprong op Breitmaier. Zelf besluit ik de volgende dag ook bij
\nde ‘Finishers’ te starten. Om 7.00 starten vind ik niet zo’n succes, maar
\nik heb de extra tijd gewoon nodig om min of meer ontspannen te kunnen
\nblijven lopen.<\/p>\n
Donderdag 4 juli 2002, 9.00, 5e etappe: La Chaux-de-Fonds – Biel, 53km,
\n+1340m\/-1890m, 8 verzorgingsposten<\/p>\n
’s Nachts heeft het hard geregend. ’s Morgens bij de start is het
\nbewolkt maar droog. Na ongeveer 6 km is de markering onduidelijk.
\nGroepsgewijs lopen we zodoende maar over de weg naar Vue des Alpes. De
\neerste11km voeren via Vue des Alpes (8km; 1283m) naar Mont d’Amin (1417m).
\nAanvankelijk is het bewolkt, later komt er een licht zonnetje bij. Mijn
\nstofwisseling draait op volle toeren. Nog voor de 5e verzorgingspost (23,8
\nkm) heb ik 2 grote boodschappen en minstens 10 kleine boodschappen gedaan.
\nIn 2000 sloeg op weg naar de Chasseral (30,5km; 1607m) voor mij het
\nnoodlot toe. Ik kreeg serieus last van mijn rechterbovenbeen. Nu sloeg het
\nnoodlot weer in deze etappe toe. Dit keer betrof het echter mijn
\nrechterscheenbeen. Met name bergafwaarts is het pijnlijk. Ik loop langzaam
\nen voorzichtig, alsof ik een korf met 50 eieren onbeschadigd over moet
\nbrengen. Op een goed geasfalteerde weg bergafwaarts draai ik mij om en
\nloop achteruit verder. Niemand, die het ziet. De gebruikelijke
\nfinish-locatie in Biel kan dit jaar niet gebruikt worden vanwege een expo.
\nHet laatste stuk van de 5e etappe en het eerste stuk van de 6e etappe zijn
\nderhalve anders dan voorgaande keren. Landschappelijk is het een
\nvooruitgang aangezien er door een heel mooi dal gelopen dient te worden.
\nNa 8.59.01 finish ik. Na een bezoek aan de douche volgt een bezoek aan de
\nmedische dienst. Men is niet blij met wat men ziet. Men stelt voor het
\nlokale ziekenhuis te bezoeken voor foto’s. Ik acht dat een beetje
\noverdreven en doe het niet. Men raadt mij aan de volgende dag niet meer te
\nstarten. Ik ben verbaasd: zo erg lijkt het allemaal nou ook weer niet te
\nzijn. Ik ben niet de enige Nederlander bij de medische dienst. Theo is
\nlanguitgegaan en heeft een wond aan zijn kin. Op omzichtige wijze wordt
\neen deel van zijn baard verwijderd om een pleister aan te kunnen brengen.
\nDe nieuwe ‘look’ staat hem goed! In de kop van het deelnemersveld gaat het
\ner gebroederlijk aan toe: 1-3 (Schenk, Lukas en Schneider) finishen samen,
\n4-5 (waarbij Jan) finishen samen en 7-8 finishen eveneens samen. Bij de
\ndames gaat het er niet zo gezusterlijk aan toe. Drescher wint met ruim 3
\nminuten voorsprong op Breitmaier. Jos loopt sterk en finisht als 29e.<\/p>\n
Vrijdag 5 juli 2002, 9.00, 6e etappe: Biel – Balsthal, 49km,
\n+1634m\/-1590m, 8 verzorgingsposten<\/p>\n
Net als alle voorafgaande dagen sliep ik ook nu niet zo heel erg
\ngoed. Ik wist dat Mies en Wouter om 5.30 zouden starten. Ik was bijtijds
\nwakker en besloot mezelf te testen. Het resultaat was voldoende om, tegen
\nalle adviezen in, toch van start te gaan. Het was lekker weer. We liepen
\nlangzaam, maar vorderden toch gestaag. In het begin liepen we samen, maar
\nna verloop van tijd kwam ik toch alleen te lopen. De 5e etappe mag dan
\nmisschien wel de keizers-etappe zijn, de 6e etappe liegt er ook niet om.
\nDe 1e 20km overheerst het klimmen (+918m). Tot 44,5km volgen betrekkelijk
\nkorte beklimmingen en afdalingen en ‘min of meer’ vlakke passages elkaar
\nafwisselend op. Waar mogelijk probeer ik hard te lopen (of wat daar voor
\ndoor moet gaan). Bij lastige passages wandel ik. De laatste 4,5 km zijn
\neen crime. Er dient 510m te worden gedaald en sommige stukken zijn wel
\nheel erg steil voor iemand met een pijnlijk scheenbeen. Ruimschoots
\nvoorafgegaan door Mies en Wouter finish ik na 9.20.01. Het laatste stuk
\nwas lastig, maar de etappe als geheel ging me toch niet al te
\nproblematisch af. Schenk en Lukas finishen samen als 1e. Zij worden
\ngevolgd door Jan, die Schneider (verkeerd gelopen) voor weet te blijven.
\nBij de dames slaat Breitmaier een bres van bijna 27 minuten met Drescher.<\/p>\n
Zaterdag 6juli 2002, 9.00, 7e etappe: Balsthal – Basel, 50km,
\n+1100m\/-1330m, 8 verzorgingsposten<\/p>\n
De organisatie wilde alle deelnemers vandaag v\u00f3\u00f3r 16.00 binnen
\nhebben. De allertraagsten, waartoe ik inmiddels ook ruimschoots behoorde,
\nwerden derhalve verzocht reeds om 5.30 te starten. Het is regenachtig bij
\nde start en al snel merk ik, dat het van geen kanten gaat vandaag,
\nalgehele lichamelijke onmacht. Al snel loop ik achteraan. Ik wandel veel
\nen verloop me boven op een mistige top (in 2000 had ik op hetzelfde punt
\neveneens problemen) ook nog eens. Bij de verzorgingsposten neem ik
\nruimschoots de tijd. Het weer is somber, maar niet onaangenaam om in te
\nlopen. In de loop van de dag trekt het hele deelnemersveld aan me voorbij.
\nBij de laatste verzorgingspost (6 km v\u00f3\u00f3r de finish) is een Italiaanse
\nloopster de laatste, die mij passeert. Aangezien de tijd het toelaat
\nbesluit ik zo’n 4 km voor de finish te gaan wandelen. In betrekkelijke
\nanonimiteit finish ik na 10.05.37 als laatste. De douche is reeds
\ngesloten. Ik kan zo aan het aperitief beginnen. Schenk wint ook de laatste
\netappe. Hij wordt gevolgd door Lukas en Schneider. Jan wordt 6e. Bij de
\ndames vergroot Breitmaier haar voorsprong met nog eens ruim 14 minuten.<\/p>\n
Alle Nederlandse deelnemers brachten het tot een goed einde. Jan
\nverbaasde vriend en vijand door als 4e te eindigen, een positie, die al
\nvrij snel zeker leek gesteld (maar tot Basel is niks is zeker bij de SJM).
\nMies en Wouter slaagden ook in hun missie. Het ging hen niet altijd
\nmakkelijk af, maar ze zetten door. Mies was de eerste Nederlandse dame,
\ndie de SJM volbracht. Jos was onze vertegenwoordiger in het middenveld.
\nHij behaalde een zeer verdienstelijke 35e plaats (met dank aan Mimi, de
\nmasseuse). Theo had het moeilijk in de 1e 2 etappes, maar hij overwon zijn
\nmaagproblemen. Ruud verdeelde zijn krachten goed en kon daardoor in de
\nlaatste 2 etappes nog flink doorlopen. Mijn voorbereiding indachtig heb ik
\nhet er zelf ook nog redelijk van afgebracht. De vraag, of de SJM ook met
\neen matige voorbereiding voltooid kan worden, kan met ‘ja’ beantwoorden
\nworden. Ik moet hierbij echter aantekenen, dat een goede voorbereiding het
\nallemaal wel een stuk eenvoudiger en prettiger maakt. Een week na dato is
\nmijn ‘olifantsvoet’ weer min of meer tot normale proporties geslonken. Aan
\nhardlopen hoef ik echter de eerstkomende tijd niet te denken. Ik stond dit
\njaar overigens in de deelnemerslijst als ‘Brahm van der Bjil’ uit
\n‘Halfweh’. Indachtig dat ‘Weh’ in het Duits ‘pijn’ betekent een
\ntoepasselijke verschrijving!
\n Gezien de omvang van deze loop, toch al gauw 3-4x een trainingsweek
\nvan de gemiddelde (?) ultraloper, leent het evenement zich prima als
\nvoorbereiding op een evenement later in het seizoen (bij voorbeeld de
\nSwiss Alpine Marathon, zie boven). Bovendien kom je alleen toch niet gauw
\ntot zo’n trainingsweek, lijkt mij. Ik in ieder geval niet!
\n De Zwitserse Jura is een middelgebergte met de bovengenoemde
\nChasseral en Le Chasseron als hoogste toppen. Bij afwezigheid van een
\ndergelijk gebergte in Nederland moet men in de voorbereiding noodgedwongen
\nzijn heil zoeken in vervangende trainingsvormen. Een zeer geschikte
\n(m.i.), misschien enigszins onverwachte trainingsvorm om te oefenen voor
\nhet klimmen, is fietsen. Dit echter wel op een manier, dat de bovenbenen
\n(pittig) worden belast. Bij het afdalen wordt je doorgaans min of meer
\ngedwongen harder te lopen dan je lief is. Het is nuttig om met dit gegeven
\nom te leren gaan. Jezelf afremmen slaat in de bovenbenen, daarom is het
\nverstandiger om een beetje ‘mee te geven’. (Lange) tempolopen zorgen
\nervoor, dat je went aan een hoog beentempo. Ter plekke kun je verder door
\nzig-zag te lopen de weg verlengen en zodoende het stijgingspercentage
\nverlagen. Deze tactiek kan natuurlijk ook benut worden bij het klimmen.
\n Dit jaar stond er een recordaantal van 7 Nederlanders aan de start.
\nHopelijk gaat de loop in de huidige opzet verder en staat er bij de
\nvolgende editie een nog weer iets grotere Nederlandse ploeg aan de start!
\n Voor de volledige uitslagen verwijs ik graag naar de website van de
\nSJM:
\nhttp:\/\/www.swissjuramarathon.com\/marathon_2002.htm<\/p>\n
Bram van der Bijl [anvdbijl@xs4all.nl], Halfweg, 14-7-02<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Bram van der Bijl doet uitgebreid verslag van de langste bergloop van Europa. Met dit jaar zelfs 7 Nederlanders onder de 85 deelnemers aan deze etappeloop.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1047","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1047","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1047"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1047\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1047"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1047"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1047"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}