100mcnl.nl<\/a>\/ Op 31\noktober alsnog de enige 100 mijl loop in Nederland en coronaproof.<\/p>\n\n\n\nRond de Run was ik al druk aan het\npielen geweest hoe met al die afgelastingen toch een kwalificatiemogelijkheid\nte vinden zou zijn voor Griekenland. Madrid zou met een 24 uursloop een\nmogelijkheid zijn. Maar of dat realistisch was met het stijgende aantal\nbesmettingen in Spanje? En toen dus die mail, met die mogelijkheid om zomaar in\nGroningen te kunnen voldoen aan de limiet voor de Spartathlon: Finishen binnen\n21 uur.<\/p>\n\n\n\n
Verschillende schema\u2019s werden gemaakt\nhoe de drie rondes te lopen, 53, 69,5 en 39,5 kilometer. Een schema om de\ntrainingsarbeid uit te bouwen was er helemaal niet, ik kon dat slechts drie\nweken doen. De training voor de Retrorun moest dus eigenlijk de basis zijn voor\nde juiste eindtijd, binnen 21 uur.<\/p>\n\n\n\n
Bij de start op\nzaterdagochtend om 09.00u begon mijn rekenen, tempo bepalen,\nhartslag bekijken, route volgen, rekenen, tempo bepalen, hartslag bekijken,\nroute volgen, … De eerste ronde ging zoals het hoorde, keurig op tijd binnen\nen gezellig aan de klets met supporters en Eddy en Albert. Inmiddels was er al\nvoldoende regen gevallen en was de wind aangewakkerd. <\/p>\n\n\n\n
Albert en ik gingen ronde 2 samen in en\nik wist dat het hier goed fout kon gaan. Lut was inmiddels ver vooruit, maar\ndat was voor mij niet belangrijk, ik moest binnen 21 uur finishen, dat was de\nopdracht. Deze ronde was erg ruim om Groningen heen met onverlichte paden,\nlange donkere rechte stukken tegen de regen en de wind in en enkele kilometers\nover een onverharde en niet te rennen dijk. Dat ging extra tijd kosten. Na de\nOnlanden voelde ik de eenzaamheid opkomen. Ik was nat en door het noodgedwongen\nwandelen ook koud geworden. Heel ver weg zag ik nog een licht, maar meerdere\nlichten bij elkaar, een dorpje of gehucht, dat was er niet. Angela zou ergens\nstaan, maar waar? En ondertussen begreep ik dat ik achterop het tijdschema\nraakte. Voor iedere 20 kilometer had ik nog 2,5 uur, maar met dit tempo en de\nvermoeidheid met nu rond de 100 kilometer in de benen… en waar woont Theo?\nDie woont in een dorpje, maar er is hier nergens een dorpje of \u00fcberhaupt iets\nverlicht.<\/p>\n\n\n\n
Uiteindelijk kom ik bij het 49 km punt\nvan de 2e ronde, daar woont Theo. Ik ben misselijk, er wil niks meer in de maag\nen ik kan niet rusten, ik heb geen tijd, maar ik heb geen zin meer, ik wil\nzitten, maar ik moet verder, binnen 21 uur. Ik pak de sleutelhanger als bewijs\ndat ik hier ben geweest en wandel eerst verder, bij het geklap kom ik in\ndribbelpas, ik moet verder.<\/p>\n\n\n\n
Nadat de maag rustiger is geworden gaat\nhet lopen beter, bijna gemakkelijk. Ik verlies tijd doordat ik de route niet\nvan vinden bij Zernike, maar uiteindelijk gaat dat ook goed. Ik ren naar de\nspoorbrug krijg chocolademelk van Angela en Harry en ga door, het gaat goed.\nIntussen heeft Angela aan Peter een app gestuurd, deze loopt de laatste ronde\nmet me mee. Als we om 01.00u in de nacht vertrekken hebben we\nvijf uur om die laatste bijna 40 kilometers te nemen, 2,5 uur voor 20\nkilometer, 1 uur en 15 minuten voor 10 kilometer, 7.30 per kilometer, 8 per\nuur… Ik kon het wel dromen, maar droomde helemaal niet. Ik moest door!<\/p>\n\n\n\n
Om 00.50u was ik in St Annen, keek\nPeter aan en zei: \u201dWe vertrekken over 5 minuten!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Eten ging al lang niet meer en de\nsupporters keken me aan. Ik zag de gedachtes alsof ze mijn leegheid voelden. We\nliepen de tent uit en probeerden in een sukkeldraf te komen. Vooraf had ik\nPeter gewaarschuwd, ik ben niet gezellig en je moet me steeds opnieuw aan het\ndribbelen krijgen. En dat deed Peter, maar ik niet. Het ging niet. Geef me nog\neven vroeg ik, ik kom zo. We wandelden, dribbelden en steeds verder liep ik\nvoorover gebogen. We hadden niet meer hoeven te starten. Zelfs 2,5 uur is\ntekort. Het waait, de eerste post is op 26 kilometer, daar kom ik niet eens\naan. Bethlehem heet die post, dat klinkt als een warm welkom, maar daar brengt\nmijn geest mijn lichaam niet naar toe. De kop er om heen krijgen, het\nvertrouwen terug vinden in jezelf, hoe kan ik geloof krijgen dat ik nog binnen\ndie 21 uur finish. Het is een verloren zaak. Over en uit. Je bent 61, en jij\nmaar denken dat je nog een beetje mee kunt komen in die mooie wereld. Jij hebt\nhelemaal niets te zoeken in Griekenland.<\/p>\n\n\n\n
Ondertussen zei Peter 13, 13 kilometer\nwaren we inmiddels onderweg. Op de helft naar de post. \u201cIk neem een blikje\nspinazie\u201d zei ik tegen Peter. Die keek vragend en bedenkelijk naar mij, spinazie?\nIk kon het gelletje echter niet vinden, maar gelukkig had Peter een voor mij\nonbekend iets bij zich. Ik had toch niets te verliezen en dus gooide ik het\nachter in mijn keel en we dribbelden weer door. En het rekenen begon opnieuw.<\/p>\n\n\n\n
Op het klokje van Peter is te zien dat\nwe het laatste stuk redelijk doorliepen, dat we plots wisten waar we waren en\ndat de snelheid omhoog moest en ook ging, het kon, het kon nog, we hadden nog 7\nminuten…6 minuten en we stoven het viaduct af. De supporters stonden te schreeuwen\nen zwaaiden met hun lichten, het moest nog kunnen, nog even en met mijn\npolsband liet ik de tijd op het apparatuur van Gerik stoppen. Ik keek naar mijn\nhorloge, liet het aan Henriette zien die er een foto van maakte: 20 uur, 58\nminuten en 28 seconden. Ik ging zitten en was op.<\/p>\n\n\n\n
Zondag was niet leuk. Ja, ik had het\ngehaald, echter had ik geen enkel positief gevoel. Alles deed pijn, het opstaan\nwas erg lastig en ging langzaam. De mond en keel waren gortdroog en slikken\nbleef moeilijk gaan. Zo zou het wel even duren voordat die 2,5 kilo van dit\nweekend er weer bij zouden zijn. Het was een waardeloos weekend, ik heb geen\nmoment genoten, alles doet pijn, dit doen we nooit weer!<\/p>\n\n\n\n
Maandagochtend werd ik echter voor\nde wekker wakker en zag de wereld er anders uit. Waarom? Ik voelde me erg blij\nen heel tevreden, ik had de limiet gehaald. Ik had voor het eerst diepe dalen\noverwonnen en mocht daar van mezelf trots op zijn. Ik had mijn doel gehaald.<\/p>\n\n\n\n
Blijkbaar leveren diepe dalen hoge\npieken op, misschien wel de Sangas-pas.:)<\/p>\n\n\n\n
Dick Abee<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dick Abee in de 100 mijl van Sint Annen: \u201cIk neem een blikje spinazie\u201d zei ik tegen Peter. Die keek vragend en bedenkelijk naar mij, spinazie?\u201d<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":11835,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-11834","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-verslagen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11834","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=11834"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11834\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/11835"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=11834"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=11834"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=11834"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}