![\"\"](\"https:\/\/ultraned.org\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Steven-2-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\nStartlocatie in Portpatrick \u2013 credit Joel Jameson<\/em><\/p>\n\n\n\n De vrijdag staat geheel in het teken van voorbereiden. Ik moet nog terug met de bus naar Stranraer om de laatste boodschappen te doen. In de middag pak ik mijn beide dropbags en mijn racevest in. Ik loop nog een laatste keer de lijst van verplichte uitrusting na en zie nu met eigen ogen dat ik inderdaad alles in mijn racevest heb zitten. Om half 6 \u2019s avonds opent de organisatie de deuren om het startnummer op te halen, je uitrusting te laten checken en je dropbags in te leveren. Het lijkt erop dat alle 180 deelnemers besluiten om dit op hetzelfde moment te doen, mijzelf niet uitgezonderd. Nadat alles in orde is wordt bevonden en ik mijn startnummer veilig in handen heb genomen is het snel tijd om te eten en te slapen. Met een start om 6 uur \u2019s ochtends heb ik de wekker al om half 5 staan en heb ik het idee dat elke minuut aan slaap die ik kan krijgen broodnodig is.<\/p>\n\n\n\n Onlangs de extra druk die ik mijzelf opleg slaap ik verassend goed. Ik eet nog wat op de hotelkamer en maak mij gereed voor de reis die voor mij ligt. Eenmaal aangekomen bij de start krijg ik nog een tracker op mijn racevest gespeld voor het geval ik toch nog gekke dingen ga doen. Als ik plaats neem in het startvak krijgen we nog een mooi staaltje aan Schotse cultuur voorgeschoteld. Een doedelzakspeler samen met iemand op de trom compleet uitgedost in Schotse kledij vergrootten de sfeer in het startvak en laten je afvragen of je niet midden in een scene van Braveheart bent beland. Een paar minuten voor de start vraagt een van de deelnemers nog zijn vrouw ten huwelijk. Een gewaagde actie die wordt beloond met het ja-woord. Stel je voor dat ze nee had gezegd en dat je dan nog even 350 kilometer moet gaan lopen door het Schotse landschap. Ik zou er niet aan moeten denken.<\/p>\n\n\n\n Stipt om 6 uur wordt het startschot gegeven en komt de hele menigte in beweging. Het wachten is over, eindelijk zijn we onderweg naar het avontuur en het onbekende wat voor ons ligt. Ik loop ergens in het midden van de meute en ben de eerste paar kilometer, die over een aantal singletracks langs de kliffen voert, gebonden aan de snelheid die de lopers voor mij hanteren. Na een paar kilometer onverhard gaan we over naar een verharde weg, wat grotendeels zo zal blijven tot aan het eerste verzorgingspunt op 21 kilometer. Ook al heeft het asfalt niet de voorkeur, is het toch lekker om je eigen ritme te vinden in de openingskilometers.<\/p>\n\n\n\n De openingskilometers langs de kliffen nabij Portpatrick \u2013 credit Joel Jameson<\/em><\/p>\n\n\n\n Met een lekker tempo in de benen kom ik aan bij het eerste verzorgingspunt in Castle Kennedy. Bij het verzorgingspunt zie ik Onno staan en samen vervolgen we onze weg door de tuinen van het nabijgelegen kasteel. Na nog een aantal kilometer verhard te lopen slaan we eindelijk linksaf een bospaadje in om vervolgens het Schotse landschap in te lopen. In de openingsfase staan de heuvels om ons heen als zachte bolletjes aan de horizon met hier en daar wat windmolens verspreid op de hoogste puntjes. Na ongeveer 14 kilometer te hebben mogen voorproeven van alles wat ons nog te wachten staat komen we aan bij de tweede verzorgingspost. Gelukkig verraden de eerste 2 posten al dat er een uitgebreide keuze zal zijn aan eten waar na 36 kilometer al gretig gebruikt van wordt gemaakt. Als we weer verder willen lopen worden we nog geattendeerd op een bord met daarop de aanmoedigende tekst \u201c185 miles to go, don\u2019t be shit\u201d, geschreven door een van de vrijwilligers.<\/p>\n\n\n\n Het stuk naar checkpoint 3 is 39 kilometer en een van de langere stukken zonder checkpoint tijdens deze race. Zodra we verder lopen merk ik al gelijk dat iets wat ik heb gegeten niet helemaal lekker valt en moet al snel gas terugnemen. Onno zie ik in de verte verdwijnen en bevind mij voor het eerst sinds de start met geen enkele loper in het zicht. Een paar kilometer later loop ik door een drassig stuk pad heen midden in het bos. Ik ben even afgeleid en wordt meteen afgestraft als mijn been tot aan mijn knie in de modder verdwijnt. Als dat geklooi al na 40 kilometer begint, wordt het nog een lange tocht, denk ik bij mijzelf. Halverwege is er een gelukkig nog een ge\u00efmproviseerde verzorgingspost bij een landgoed bediend door 2 uiterst vriendelijke Afrikaanse vrouwen die daar wonen. Mijn blik valt gelijk op de cola die op de tafel staat. In een split second heb ik mijn bekertje uit mijn vest getoverd om hem tweemaal te vullen en gelijk achterover te vullen.<\/p>\n\n\n\n De bossen na checkpoint 3 \u2013 credit Joel Jameson<\/em><\/p>\n\n\n\n De cola kalmeert mijn maag en ga beter weg als dat ik aankwam. Even later loop ik samen met de Amerikaanse loopster Jessi Morton-Langehaug. Als ik haar vraag naar haar ervaring met deze afstanden moet ik even mijn petje af doen. Bijna alle grote 200 mijl en 100 mijl races binnen Amerika blijkt zij al te hebben gelopen, van Moab 240 tot Badwater 135. Door ons gesprek zijn we al gauw een paar kilometer opgeschoten. Blijkbaar heb ik na verzorgingspost 2 toch wat te weinig gegeten waardoor mijn energieniveau vlak voor de volgende post aardig laag is. Eenmaal binnen besluit ik om wat extra tijd te nemen om wat calorie\u00ebn bij te eten.<\/p>\n\n\n\n Achter Jessi aan op weg naar verzorgingspost 3 \u2013 credit Evan Davies<\/em><\/p>\n\n\n\n Na 20 minuten, 2 borden pasta, soep en wat andere kleinigheden loop ik weer verder. Het lichaam heeft even nodig om het voedsel wat ik naar binnen heb gewerkt te verteren, maar na een tijdje voel ik mij weer op volle oorlogssterkte. De route richting de volgende post loopt voornamelijk over een grindweg en bevat de eerste echte klim. Onno had bij de laatste post wat verzorging nodig en haalt mij halverwege de klim weer bij. We lopen weer samen op en worden nog vergezeld door 2 andere lopers. Op de top staat een boerderij die een tafel buiten hebben gezet met daarop water en eten voor degenen die het nodig hebben. Het is geen overbodige luxe als ik mijn eigen voorraad water bekijk en besluit gauw om een fles bij te vullen. De downhill die volgt is nog steeds een grindpad en een mooie mogelijkheid om wat meters te maken. Als de avond voor het eerst zijn intrede doet, bereiken we het plaatsje met de naam St John\u2019s Town of Dalry.<\/p>\n\n\n\n Routemarkering langs de Southern Upland Way \u2013 credit Joel Jameson<\/em><\/p>\n\n\n\n We worden hier ontvangen door een klein leger aan vrijwilligers in de town hall van de plaats. Een town hall is echt een begrip in het Verenigd Koninkrijk en het meest vergelijkbaar met een buurthuis zoals we die in Nederland kennen. Het zijn eigenlijk de ideale gebouwen om te gebruiken voor dit soort lange afstandswedstrijden. Er is genoeg ruimte in de algemene hal voor zit- en slaapplaatsen en er is een keuken aanwezig om warm en vers voedsel klaar te maken. Niet vreemd dus dat deze town halls het decor gaan vormen voor een groot deel van de resterende posten tijdens deze reis.<\/p>\n\n\n\n Om te slapen voel ik mij nog niet moe genoeg. Ik besluit om de reserves aan te sterken om deze eerste nacht goed door te komen. Ook het eten in mijn racevest wordt aangevuld vanuit mijn dropbag die hier voor het eerst beschikbaar is. Als ik klaar ben zie ik dat Onno die tegenover mij zit nog niet klaar is om verder te gaan. Ik twijfel of ik zal wachten om samen de nacht in te lopen. Na kort piekeren besluit ik om alvast verder te gaan met de hoop dat hij mij over een aantal kilometer wel weer bij zou halen. Helaas zal ik hem niet meer tegenkomen en spreek ik hem pas weer na de finish.<\/p>\n\n\n\n Mijn solo avontuur in deze eerste nacht is echter van korte duur. Als ik het dorpje uitloop en de weilanden in trek zie ik een hoofdlamp verderop mij een aantal keer vragend aankijken alsof het de intro van een Pixar film is. Het blijkt een andere loper uit Manchester te zijn die voorstelt om deze nacht samen op te trekken. We waren beide al gewaarschuwd voor dit stuk door een andere loper die de race al eerder heeft gedaan. Het is het langste stuk zonder verzorging, ongeveer een marathonafstand, lastig te navigeren en met een van de grotere klimmen van de route. De keuze is snel gemaakt en samen vervolgen we onze weg.<\/p>\n\n\n\n Het stuk over moeilijk navigeren was zeker niet gelogen. De route gaat eerst door een groot aantal weilanden met soms geen duidelijk gedefinieerd pad. Het betaalt zich al gauw uit om met twee man te lopen. We corrigeren elkaar regelmatig over de genomen koers en lopen daardoor weinig vuile meters. De weilanden waarin we ons begeven hebben wel het nodige water vastgehouden, waardoor het niet lang duurt voordat we beide met compleet natte voeten duren.<\/p>\n\n\n\n De eerste nacht lijkt oneindig te duren. We komen geen andere lopers tegen in de nachtelijke uren en zijn op onszelf aangewezen. Het eerste teken van leven dat we krijgen zijn de mountain rangers van de organisatie die zich op de top hebben gestationeerd. Na ongeveer dertig 30 kilometer door de nacht te hebben gedwaald worden we eindelijk verlost van de ontelbare enkelbrekers die in de natte graslanden aanwezig zijn. We komen op een grindweg uit die ons geleidelijk aan heuvelaf voert. Mijn benen schreeuwen om weer tempo te maken en mijn hoofd kijkt al naar de volgende verzorgingspost. Mijn buddy daarentegen, lijkt wandelen wel prima te vinden. Ik zit al een tijdje zonder water en heb al een aantal keer de neiging om mijn flessen te vullen met het water uit een van de stroompjes naast het pad. Onaangekondigd staat er gelukkig een vrijwilliger met een tafel gevuld met water en cola bij een schuilhut. Ik maak er gortig gebruik van.<\/p>\n\n\n\n Mijn medereiziger wil graag zijn natte sokken wisselen in de schuilhut. De dag is inmiddels al aan het ontwaken en het lijkt mij een geschikt moment om voorlopig afscheid te nemen. Ik bevredig mijn bewegingsdrang door al rennend het restant van de afdaling af te leggen. Er is weer een overgang naar grasland en een kleine klim en daaropvolgende afdaling later kom rennend het plaatsje Sanquhar binnen. Intussen ligt mijn rentempo al op de grens wat meer op sjokken of schuifelen lijkt, maar het goede gevoel wat het mij geeft is nog steeds aanwezig.<\/p>\n\n\n\n Credit Joel Jameson<\/em><\/p>\n\n\n\n Met een blij gezicht stap ik de town hal in. Dit zal wel het zwaarste stuk van de route zijn denk ik bij mezelf, en die gedachte wordt bevestigd door een van de vrijwilligers die zelf ook deze race heeft gelopen. Ik krijg genoeg eten en drinken aangeboden om een dag vol van te zijn en zeg overal ja op. Ondertussen ben ik de schade van mijn voeten aan het opmeten. Op twee identieke plekken op beide voeten zijn blaren ontstaan, bij de bal van mijn voet en aan de buitenzijde bij mijn hak. Veel last heb ik er nog niet van, maar uit voorzorg laat ik de medic erbij komen met de vraag wat de beste aanpak is. Ik heb in mijn vest zelf spullen mee om blaren te behandelen, maar ze geeft aan dat ze compeed pleisters bij zich heeft om erop te plakken. Eigenlijk heb ik meer vertrouwen in mijn eigen methodiek en laat het eigenlijk allemaal maar gebeuren. Ik zal al snel ervaren dat ik beter had kunnen uitgaan van mijn eigen intu\u00eftie.<\/p>\n\n\n\n Ik trek mijn schoenen aan die al aardig krap worden voor mijn ietwat opgezwollen voeten en vervolg mijn weg weer de heuvels in. Hier merk ik voor het eerst op dat de omgeving om mij heen is veranderd. De heuvels zijn nog steeds glad en plooiend, maar de omvang is duidelijk verdubbeld. Het weer is op deze tweede dag ook Schots geworden. Waar het de eerste dag af en toe aangenaam miezerde is er nu echt sprake van regen. De paden veranderen nu in hoog tempo in een modderpoel. Op een van de kleine afdeling voel ik ineens een helse pijn onder mijn linkervoet, alsof iemand met beide handen het vel onder mijn voet uiteenscheurt. Ik zie even verderop een overstap staan en strompel erheen met een gezicht dat wegtrekt van de pijn. Mijn schoen en sok trek ik al snel uit om onderzoek te doen en zie al gauw dat de pleister er half af is gevallen door het water en daarmee het vel onder mijn voet meetrekt. Ik haal hem er gelijk af en het voelt gelijk stukken beter, crisis voorkomen.<\/p>\n\n\n\n Begin van het Schotse weer – credit Joel Jameson<\/em><\/p>\n\n\n\n Het is maar een kleine 12 kilometer van het vorige naar het volgende verzorgingspunt en herpak me al snel weer. Als ik bijna bij het verzorgingspunt ben, merkt een toeschouwer op dat ik tot nu toe de enige ben die rent, of althans een vorm die er op lijkt. De opmerking komt mijn geestestoestand ten goede. Ik besluit om mijn voeten over 33 kilometer te laten verzorgen en ben al snel weer onderweg. In de volgende kilometers kom ik er helaas achter dat mijn schoenen, de Salomon Ultra Glide 4, geen grip hebben in de modder. De afdalingen veranderen in een aflevering van Comedy Capers. Ik heb het idee dat ik meer aan het glijden dan lopen ben en ga als gevolg een paar keer onderuit. De valpartijen zijn gelukkig niet hard genoeg om fysieke schade aan te richten buiten een gekneusd ego om.<\/p>\n\n\n\n Credit Joel Jameson<\/em><\/p>\n\n\n\n Na veel glibberen en glijden kom ik uiteindelijk aan in Beattock waar ik mijn tweede dropbag in ontvangst neem. De regen heeft in de afgelopen uren zich een weg gebaand door mijn regenjas. Ik ontdek mijn grootste beginnersfout als ik mijn dropbag open, geen droge kleren te bekennen. Ik had het plan om hier een halfuur uit voorzorg te slapen voor de avond aan en besluit heel na\u00efef om gewoon te gaan liggen. Het duurt 2 minuten voordat ik rillend en klappertandend van de kou op een luchtbedje lig. Ik sta gelijk weer op en besluit om verder te lopen. Twee vrijwilligers merken gelijk mijn fysieke toestand op en vragen of ik geen droge kleren bij mij heb. Mijn antwoord hou ik kort en verwacht ergens dat mijn slechte voorbereiding gelijk afgekraakt zal worden. Daarentegen word ik gemaand om gelijk weer te gaan liggen. Beide vrouwen hebben spullen bij zich om mij warm te houden en er wordt zelfs een droge longsleeve aangeboden die ik voor de rest van de race kan gebruiken. De operatie wordt gelijk in gang gezet en even later lig ik met een slaapzak en lange winterjas over mij heen. Verlost van de kou val ik gelijk in slaap en wordt een halfuur later weer wakker gemaakt.<\/p>\n\n\n\n Mijn voeten die ik tijdens het slapen op een stoel heb gelegd nemen weer plaats op de grond. De vrijwilliger die mij wakker heeft gemaakt steekt de hand uit en helpt mij weer omhoog. Met de nodige moeite kom ik weer in beweging. Ik ga zitten op een stoel en vraag de aanwezige medic om een blik op mijn voeten te werpen. Een beetje verrast ben ik als hij aangeeft dat het best meevalt. Hij stelt voor om op te blaren door te prikken, er een viltje op te leggen en te beschermen met elastische tape. Het idee klinkt al stukken beter dan wat pleisters. Als ik mijn voet wil optillen zodat de procedure kan beginnen houdt hij mij tegen. \u201cIk ga wel op de grond zitten\u201d geeft hij aan, \u201cdan hoef je je been niet aan te spannen en kan je ondertussen wat eten\u201d. Soms wordt er tijdens het lopen van ultra groot gedacht over tijd en afstand, maar eigenlijk zijn het dit soort kleine momenten die je tijdens je reis ervaart die alle pijn en moeite meer dan rechtvaardigen.<\/p>\n\n\n\n Terwijl dit tafereel zicht afspeelt, zie ik op de achtergrond dat ik de aandacht heb ik getrokken van een van de race directors. De vrijwilligsters die mij hebben geholpen zijn druk in gesprek met hem en voel wat blikken mijn richting op vallen. Hij loopt naar mij toe en neemt plaats tegenover mij. Was mijn toestand van een dik half uur zo slecht dat ik uit de race wordt gehaald? Even voelt alsof alles aan een zijden draadje hangt. Hij wil gelukkig alleen controleren of de longsleeve in waterdichte zak die verplicht was gesteld nog steeds droog in mijn vest zat. Ik open mijn vest, pak de zak waar mijn droge longsleeve in zit en overhandig het met gepaste trots. Bingo, ik mag weer de weide in.<\/p>\n\n\n\n Het is 8 uur \u2019s avonds als ik weer de straten van Beattock op loop. Nadat ik het dorp uit ben volgt de grootste beklimming van het parcours. In 6 kilometer klim ik ongeveer 600 meter over grindwegen en door dichte bossen naar de top van Croft Head. Eenmaal op de top is het alweer donker en loop ik alleen in het gezelschap van een kleine lichtbundel die een paar meter voor mij reikt. Vanaf de top is het alleen maar afdalen naar het achtste verzorgingspunt. De route verandert hier geleidelijk van grasland naar een brede en ruige weg die voor de bomenkap wordt gebruikt naar een oneindig lijkende asfaltweg richting de Boston Memorial Village Hall. Eenmaal lopend op het asfalt word ik voor het eerst sinds tijden weer ingehaald. Niet door een medeloper, maar door mijn groeiend tekort aan slaap. Gedaantes beginnen te veranderen in de duisternis en zie op een boomstam iets zitten wat ik alleen kan typeren als een cyborg. Wellicht was dit de waarschuwing om in de toekomst geen Terminator te kijken in de week voor een ultra. Het is dan ook niet gek als ik besluit om 1 uur te slapen als ik het volgende verzorgingspunt binnenloop.<\/p>\n\n\n\n De kachel staat binnen aan op een aangename temperatuur. Als ik na 1 uur slapen wakker wordt gemaakt wil ik eigenlijk nog een halfuur blijven liggen. De 3 andere lopers die al lagen te slapen toen ik binnenkwam zijn zich langzaam aan het voorbereiden om verder te gaan. Even denk ik na en besluit dat de beste optie is om met hen te proberen mee te komen. Ik vertrek een paar minuten na mijn medelopers, maar kan hun hoofdlampen in de verte nog steeds zien. Mijn oeroude jachtinstinct gebruik ik de rest van de nacht om ze achterna te zitten. In de ochtendzon komen we bij een groot meer uit met een geweldig uitzicht. We volgen het meer en verdwijnen weer de velden in richting Traquair, het negende verzorgingspunt. De andere lopers hebben een crew bij zich waarbij ze kunnen uitrusting wat ervoor zorgt dat er meermaals van positie wordt gewisseld. Als ik Traquair binnenloop heb ik uiteindelijk 1 loper weten in te halen.<\/p>\n\n\n\n Meer tussen VP 8 en 9 \u2013 credit Joel Jameson<\/em><\/p>\n\n\n\n In de town hall van Traquair geniet ik van een welverdiende tosti. Onder het eten hoor ik iemand die in de buurt woont zeggen dat het volgende stuk naar Galashiels relatief makkelijk is. Het prikkelt mij om de benen te nemen en na een kwartier rust sta ik alweer buiten. Na een paar kilometer lopen krijg ik klappen uit onverwachte hoek. Schotland is niet gespaard gebleven van El Ni\u00f1o. De zon begint aardig warm te worden en ik merk dat ik er last van begin te krijgen. Van mijn doorweekte pet heb ik gisteravond al afscheid genomen waardoor ik geen beschutting heb van het geweld van de zon. De laatste paar kilometer in de afdaling naar Galashiels zit ik al zonder water en voelt mijn mond kurkdroog aan.<\/p>\n\n\n\n Op verzorgingspunt 10 is het aardig bijtanken. Ik laat sap, cola en water aanrukken en het zou mij niet verbazen als ik hier 3 liter aan vocht naar binnen werk. Extra tijd neem ik om mijn lichaam een beetje te laten bijtrekken. Na een klein halfuur voel ik mij weer goed genoeg om te lopen. Ter motivatie plakt een van de vrijwilligers een sticker op mijn sticker die zij passend vindt. Het wordt een sticker met een blij mannetje voor een zonsondergang met daarop de tekst \u201cSunshine Chaser\u201d. Op dat moment moet ik eerlijk gezegd nog niet lachen bij de gedachte om de derde nacht in te gaan. Als ik de deur uitstap ben echter blij dat de middag is aangebroken. De temperatuur is al aan het afnemen en het extra drinken lijkt zijn vruchten af te werpen.<\/p>\n\n\n\n De eerste paar kilometer neem ik de tijd om weer op stoom te komen. Het eerste stuk is het langste stuk aan verharde weg wat we in tijden hebben gehad. Ik zigzag wat door de plaats heen en kom op uit op een pad langs een grote rivier. We volgen het een aantal kilometer om vervolgens aan de overzijde weer wat kilometers in de tegengestelde richting terug te lopen. De verharde weg zorgt ervoor dat ik weer in een eigen ritme kan komen wat mijn lichaam op prijs lijkt te stellen. Na een kleine 2 uur te hebben gehobbeld is het gedaan met de pret en word ik weer de weilanden ingestuurd. De laatste 10 kilometer naar Lauder is pure psychologische oorlogsvoering. Heuveltje op, heuveltje af over een rechte lijn dwars door de weilanden. Ik kijk te ver vooruit. Elk dorpje in de verte wordt door mij aangewezen als tussenstop. Telkens weer de teleurstelling als ik op mijn horloge zie dat ik nog steeds rechtdoor moet. Zo wordt het wel een heel lang eind, denk ik bij mijzelf, en besluit maar de oogkleppen op te doen. Ik heb alleen nog maar oog voor de omgeving op 10 meter van mijn gezichtsveld. Het werkt, ik geniet nu niet van de grootse uitzichten in de verte, maar van de kleine details in de eeuwenoude stenen muren die de weilanden omringen en de bomen langs het pad. Eerder dan ik had gedacht loop ik in de schemering van de avond het scoutingsgebouw van Lauder binnen.<\/p>\n\n\n\n Gelijk word ik begroet door wat bekende gezichten die ik op eerdere verzorgingspunten ook heb gezien. Ik ga zitten en krijg een bord warme pasta aangeboden. Ondertussen scan ik mijn lichaam van top tot teen op pijnpunten. Het grootste aandachtspunt zijn mijn benen. Verrast ben ik dat aardig wakker lijk te zijn en weinig last van mijn voeten heb. Toch trek ik mijn sokken en schoenen uit. Ik heb een extra setje in mijn dropbag waar ik graag gebruik van wil maken. De tape op mijn voeten zit er nog keurig op. Ik vraag mij af of ik deze doos van Pandora moet opentrekken. Dezelfde medic van verzorgingspost 5 blijkt hier aanwezig te zijn. Ik vertel haar dat de compeed pleisters niet goed zijn uitgepakt en dat mijn voorkeur uitgaat naar de manier waarop ze nu zijn ingepakt. Ik laat mijn voet zien en met een blik weet ze wat ik wil. We besluiten om voor een herkansing te gaan. Ik pak mijn schaar, knip de tape eraf en voel dat mijn voeten snakken naar frisse lucht.<\/p>\n\n\n\n Ondanks dat ik mij niet moe voel besluit ik toch om een uur plat te gaan met de benen omhoog om iets van de vermoeidheid weg te nemen. Er wordt nog een deken voor mij geregeld en slaap een uur door. Ik ontwaak als ander mens. Zodra ik weer overeind sta voel ik nieuw bloed en energie mijn benen in stromen. Onwijs veel zin heb ik op dat moment in de laatste 50 kilometer. Nadat mijn voeten weer op een perfecte manier zijn ingetaped wring ik mijn voeten in mijn nieuw paar schoenen. Ze zouden een maat groter moeten zijn dan het vorige paar. Ik voel nauwelijks het verschil als ik met de nodige moeite een plekje probeer te vinden in de opening van de schoen. Na het laatste proviand uit mijn dropbag te hebben gehaald ben ik klaar voor het slotstuk.<\/p>\n\n\n\n Zodra mijn voeten de eerste klinkers weer voelen, zit ik op rozen. Mijn benen zijn uit de dood herrezen en willen nog maar een ding, zo hard gaan als ze nog kunnen. Ik zet aan zo hard als ik fysiek kan. Al snel kom ik weer in een ritme in de eerste kilometers op de verharde weg. Voor de eerste keer sinds tijden haal ik van mijn horloge van de GPS af om te kijken hoe lang ik onderweg ben. Ik kijk naar de nummertjes op mijn scherm. De nummertjes die ik voor mij zie komen overeen met het gevoel wat ik heb, het gaat boven verwachting goed. Vastberaden ben ik nu om de race tot een goed einde te brengen. De rest van de route naar het laatste verzorgingspunt loopt bijna constant met een paar procentpunten omhoog. Het voelt alsof een onzichtbare hand mij vanachter omhoog helpt. Lopen is het nu niet meer, nee ik zweef. Het gehele stuk loop ik op het maximale niveau dat mijn benen nog aankunnen en kom in het holst van de nacht het laatste verzorgingspunt binnen.<\/p>\n\n\n\n Credit Joel Jameson<\/em><\/p>\n\n\n\n Het laatste verzorgingspunt, een klein vissershutje, is sfeervol verlicht en warm gestookt met een houtkachel. Ik ben bang om het goede gevoel in mijn benen kwijt te raken zodra ik ga zitten. Al staand werk ik een broodje met jam naar binnen en drink ik een verse kop koffie. Genoeg cafe\u00efne om de rest van de nacht door te komen, denk ik bij mijzelf. Ik graai nog wat snoepjes mee voor onderweg en sta een kwartier later weer buiten. 33 kilometer staat er nog tussen mij en de finish. Het grote aftellen gaat nu beginnen. De eerste 8 kilometer zijn redelijk simpel over het asfalt naar beneden. Na dit kleine cadeautje word ik weer de weilanden ingestuurd. De kwaliteit van de ondergrond gaat ineens hard achteruit. Ik kom weer met beide benen op de grond. Als ik dacht dat deze laatste kilometers een makkie zouden worden, had ik het flink mis. Het is nu kwestie om bij de les te blijven. Ik praat mij in dat ik niks uitzonderlijks meer hoef te doen, maar dat elke fout heel kostbaar kan zijn. Het laatste stuk wordt dus uitzingen en op looptempo af te maken.<\/p>\n\n\n\n De koffie heeft al gauw zijn effect verloren. Ik merk dat ik op mijn voeten inslaap aan het vallen ben. Tevergeefs probeer ik er nog een cafe\u00efnepil in te gooien. Het is dweilen met de kraan open. Het laatste stuk ben ik aan het harken en ploeteren naar de finish toe. Telkens als ik voor navigatie op mijn horloge kijk, zie ik de afstand tot de finish onderaan in beeld staan. Hoewel dit al de hele race het geval was, blijft het nu in mijn hoofd zitten en krijg ik het er niet uit. Langzaamaan voel ik mijn tempo steeds verder achteruitkruipen.<\/p>\n\n\n\n Het is 6 kilometer tot de finish als ik een dichtbegroeid bos in loop. Al het slaaptekort van de afgelopen dagen komt nu in een keer samen. Opeens sta ik stil en kijk om me heen. Ik zie 3 mensen staan en maak met ieder een praatje. Over de inhoud en de duur van alle gesprekken heb ik geen flauw benul meer. Als ik weer bij kennis kom ben ik 180 graden gedraaid en sta nu met mijn gezicht naar het pad waar ik vandaan kwam. De verwarring is groot. Een paar seconden heb ik nodig om te bedenken wat ik aan het doen was en welke kant ik op moet. Ik draai mij om, kijk op mijn horloge en vindt al gauw weer de juiste weg. Balancerend op een dun lijntje tussen gek en geniaal loop ik de laatste 6 kilometer tegemoet.<\/p>\n\n\n\n Gek genoeg heeft het kleine moment aan verstandsverbijstering mijn toestand behoorlijk geholpen. Ik ben wakker en alert als ik uit de bossen kom. Al kijkend over de Noordzee sta ik nu op de kliffen aan de oostkust van Schotland. Het laatste stuk is een formaliteit. Over wegen en straten word ik nu Cockburnspath ingeleid. Elk bocht die ik nu maak kan de finish betekenen. De bevestiging krijg ik zodra ik de bussen en vlaggen van de organisatie in de verte zie. Nog eenmaal probeer ik er nog iets van een sprint uit te trekken. Het moet volstaan met een schuifelpas over de finish. Het gejuich is er gelukkig niet minder om. Ik passeer de finishlijn na 74 uur en 44 minuten. Meer dan tevreden als ik ben over mijn race krijg ik ook nog gelijk mijn medaille, een belt buckle van formaat, overhandigd op de finishlijn.<\/p>\n\n\n\n Foto na de finish met medaille \u2013 credit Dan Bentley<\/em><\/p>\n\n\n\n Ik praat nog wat na met Wayne, een van de race directors, over het fantastische evenement en de grote rol die de vrijwilligers hebben gespeeld bij de algehele sfeer. Zodra ik binnen ben en plaats neem op een stoel merkt mijn lichaam ook eindelijk dat het klaar is. Waar mijn spieren toch relatief soepel waren zijn ze nu aan het verstijven. Ik hoef voorlopig nergens heen, denk ik bij mijzelf, en neem ruim de tijd om wat eten en te drinken. Na een uur te hebben aangesterkt besluit ik om te gaan douchen en wat slaap te pakken. Als ik eindelijk al het zand, zweet en modder dat ik de afgelopen dagen heb verzameld afgespoeld heb, kies ik een van de vele luchtbedden uit die in de zaal aanwezig zijn. Langzaam en met moeite plof ik eindelijk neer. Ik kruip in mijn slaapzak, doe voldaan mijn ogen dicht en denk alleen maar, (N)ooit weer!<\/p>\n\n\n\n Steven Vegter<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Het is een zomerse woensdagochtend als ik op het station van Veendam wordt afgezet. In een aantal dagen begin ik aan een van mijn grootste avonturen van mijn leven, de […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":22499,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5,7],"tags":[],"class_list":["post-22487","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-nieuws","category-verslagen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22487","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=22487"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22487\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":22500,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22487\/revisions\/22500"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/22499"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=22487"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=22487"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=22487"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/ultraned.org\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Steven-3-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/ultraned.org\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Steven-4-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/ultraned.org\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Steven-5-682x1024.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/ultraned.org\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Steven-6-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/ultraned.org\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Steven-7-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/ultraned.org\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Steven-8-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/ultraned.org\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Steven-9-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/ultraned.org\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Steven-10-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/ultraned.org\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Steven-11-1024x683.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/ultraned.org\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Steven-12-788x1024.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n