{"id":22643,"date":"2026-10-19T14:20:38","date_gmt":"2026-10-19T14:20:38","guid":{"rendered":"https:\/\/ultraned.org\/?p=22643"},"modified":"2026-10-19T14:20:38","modified_gmt":"2026-10-19T14:20:38","slug":"marathon-amsterdam-2026-de-cirkel-is-rond","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ultraned.org\/?p=22643","title":{"rendered":"Marathon Amsterdam 2026. De cirkel is rond."},"content":{"rendered":"\n

Vorig jaar kreeg ik het advies om met een buddy te gaan lopen in Amsterdam. Dat was het signaal. Het voelde goed. Ik was er zelf ook aan toe. Ik dacht na over de drukte van de grote marathons. Dit jaar liep ik er al meerdere, onder andere in Amstelveen en Rotterdam. Rotterdam, waar mijn marathoncarri\u00e8re in 2009 begon. Mijn tweede marathon was Amsterdam.<\/p>\n\n\n\n

En vandaag liep ik opnieuw Amsterdam. Wat een bijzondere dag! De dag begon vroeg. Om vijf uur opstaan. Om half zes bracht mijn vrouw me richting Hoogeveen, vanwaar ik verder reisde naar Amsterdam. Het was nog pikkedonker. Juist op zulke momenten merk ik hoe fijn het is om hulp te hebben. Ik heb mijn witte stok bij me. Veel zie ik nog wel, denk ik. Veel hoor ik nog wel, maar soms ook niet. Vooral in het donker en bij trappen omhoog of naar beneden merk ik weer waar mijn beperkingen liggen.<\/p>\n\n\n\n

Ik kan veel zelf. En ik vind het heerlijk om dingen zelfstandig te doen. Dat blijf ik belangrijk vinden. Maar soms gaat het anders en heb ik iemand nodig. Dat is ook de realiteit van slechtziend en slechthorend zijn. Ik doe wat ik kan. En waar het nodig is, laat ik me helpen. Dat lukt me steeds beter.<\/p>\n\n\n\n

Vandaag mocht ik rekenen op mijn buddies Roel en Wessel. Daarnaast ben ik dankbaar voor de hulp van Johan, Nico, Wilma, Jos, Aad, Gerik, Janneke en Adrie. En voor de vele anderen die me begeleiden of een stuk met me meelopen. Soms maar even, soms wat langer en soms heel lang. Allemaal waardevol!<\/p>\n\n\n\n

Want lopen met een buddy is anders dan alleen lopen. Het geeft vrijheid en vertrouwen, maar vraagt ook energie en focus. Je moet je overgeven aan de ander. Vertrouwen op elkaar, op je eigen lichaam en op het gezamenlijke ritme. Langzaam leer ik mijn energie beter te verdelen op dit soort dagen. Niet bezig zijn met tijden of met wat er allemaal nog moet. Gewoon volgen. Bij iedere verzorgingspost een beetje drinken en doorgaan. En als je moe wordt? Dan vertrouwen op je buddy. En op je eigen lichaam, dat vaak meer kan dan je denkt.<\/p>\n\n\n\n

Amsterdam is druk. Er gebeurt veel om je heen. Net als bij andere grote marathons is iedereen bezig met zijn eigen race. Hoe graag mensen ook rekening met je willen houden, in zo\u2019n mensenmassa is dat niet altijd mogelijk. Zeker niet als je slechtziend bent. En juist dat maakt het zo\u2019n bijzondere uitdaging.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Via Running Blind mochten we meedoen. We werden fantastisch ontvangen en mochten gebruikmaken van de grote tent op het grote evenemententerrein. Wat een beleving! Wat een wereld! En ja, dat is \u00f3\u00f3k een voordeel van zo\u2019n grote marathon. Niet dat ik alles altijd geweldig vind, maar soms moet je gewoon even stilstaan bij wat er w\u00e9l is en ervan genieten.<\/p>\n\n\n\n

Bijna bij de finish\u2026 En toen\u2026 nog \u00e9\u00e9n kilometer te gaan. Alsof de marathon vandaag nog een verrassing voor ons in petto had. Een plas waar we overheen moesten stappen. En toen: plats, boem! Daar lagen we op de grond. <\/p>\n\n\n\n

Even naar elkaar kijken. Jeetje, wat gebeurde daar nou? Opstaan, even checken en weer verder. Vallen ben ik inmiddels wel gewend. Maar hier, zo vlak voor de finish, had ik het niet verwacht. Alhoewel\u2026 je verwacht het eigenlijk nooit.<\/p>\n\n\n\n

Vallen hoort ook bij het leven. Net als weer opstaan en doorgaan. Juist op die onverwachte momenten. Misschien houdt vallen je ook wel met beide benen op de grond. Het maakt je weer even bewust dat niet alles vanzelf gaat. Dat je moet blijven opletten en dat je soms afhankelijk bent van anderen.<\/p>\n\n\n\n

En weet je? Het geeft helemaal niks. Ik kan er zelfs om lachen en er een grap van maken. Want ook dat is lopen. Ook dat is samen op pad zijn. En juist door zulke momenten samen te beleven, ontstaat er verbinding. Vallen, opstaan, lachen en weer doorgaan. Ook dat is de marathon. Ook dat is het leven.<\/p>\n\n\n\n

En gelukkig hadden we nog maar \u00e9\u00e9n kilometer te gaan! Amsterdam 2026. Dankbaar dat het kon.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Wat is mooier: grote marathons of kleine marathons? Lange afstanden of korte loopjes? Voor mij wordt het antwoord steeds duidelijker. Het is allemaal mooi, zolang je maar beweegt. Zolang je kunt voelen wat lopen met je doet. En zolang je het samen kunt beleven.<\/p>\n\n\n\n

Vandaag waren er wind en regen. Veel mensen zullen zeggen dat het zwaar was. Ik vond het vooral fantastisch. Prachtig zelfs. Die regen? Die krijg je er gratis bij. <\/p>\n\n\n\n

Ik kan veel alleen. Dat vind ik fijn en daar ben ik blij mee. Maar samen kom je verder. Soms heb je iemand nodig die je even op weg helpt, een stukje met je meeloopt of je net dat beetje extra vertrouwen geeft. En soms is het maar een klein stukje. Soms wat langer. En soms zelfs een hele marathon. Maar juist dat samen lopen maakt het verschil.<\/p>\n\n\n\n

Daarom ben ik dankbaar voor alle buddies, helpers en mensen die spontaan iets voor een ander doen. Voor alle handen die helpen, alle ogen die meekijken en alle mensen die even naast je komen lopen. Helpers zijn dankbaar. Helpers zijn dierbaar. Dankjewel, Roel, Wessel, Johan, Nico, Wilma, Jos, Aad, Gerik, Janneke, Adrie en alle anderen die met me meelopen, me begeleiden of op een andere manier helpen. Ook iedereen die ik misschien niet bij naam heb genoemd: jullie maken deze dag \u00e9n alle andere dagen mede mogelijk. En dankjewel Running Blind, voor de fantastische ontvangst en de mogelijkheid om hier samen aan mee te doen. Running Blind. Lopen verbindt. <\/p>\n\n\n\n

De cirkel is rond. En morgen? Dan gaan we gewoon weer verder<\/p>\n\n\n\n

Eddy Hedemann<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vorig jaar kreeg ik het advies om met een buddy te gaan lopen in Amsterdam. Dat was het signaal. Het voelde goed. Ik was er zelf ook aan toe. Ik […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":22644,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5,7],"tags":[],"class_list":["post-22643","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-nieuws","category-verslagen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22643","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=22643"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22643\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":22647,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22643\/revisions\/22647"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/22644"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=22643"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=22643"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=22643"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}