Vrijdagochtend 1 oktober \u201904 om 6u00, na een luchtige maaltijd worden de atleten in vier bussen naar het Acropolis gevoerd via de korste weg, enfin dat was de bedoeling.
\nDe vijf Belgische atleten, Leo Van Tichelen, Alain Ponchelet, Jozef Butteneers, mijn vader William en mezelf bevinden zich in de eerste bus. Wat blijkt nu, de chauffeur is afkomstig uit Adjerbejan en weet zijn weg totaal niet in de Griekse hoofdstad, laat staan het Acropolis. Wat een ritje van maximum een half uur moest worden, wordt er een van 55 minuten met diverse stops om de weg te vragen. Inderdaad, slechts 5 minuten voor de start van \u00e9\u00e9n der zwaarste ultralopen ter wereld, arriveert de bus met zo\u2019n 50 ongeduldige atleten op de bestemming. De chauffeur lijkt nog niet overtuigt te zijn en na een hevige discussie opent hij de deuren.
\nAls we uiteindelijk na enkele honderden meters te voet op de startplaats aankomen staan de overige deelnemers uit de andere bussen reeds klaar in startpositie.
\n\u201cTwo more minutes\u201d, wordt er geroepen, dat wordt een toilet in de struiken wegens tijdsgebrek. Ik wil mijn vader succes toewensen maar nergens te bespeuren tussen die massa.
\nIedereen wil poseren achter het grote spandoek voor de vele foto\u2019s die genomen worden.<\/p>\n
Er wordt afgeteld maar geen William te zien. Hij neemt rustig de tijd om zijn toilet te maken maar als hij aan de startlijn komt ziet hij dat iedereen al vertrokken is en 300m verderop al de laaste deelnemer loopt en mag al aan een inhaalrace beginnen, maar hij heeft er 246km de tijd om het goed te maken, dus geen paniek.<\/p>\n
Van de 217 vooraf ingeschreven atleten zijn er uiteindelijk 180 atleten vertrokken voor de 22ste Spartathlon en hebben de eenvoudige opdracht de afstand van 246km tussen Atehene en Sparta binnen de 36uur af te leggen en dus voor zaterdagavond 19u00 het Koning Leonidas standbeeld in Sparta te bereiken. Er dient wel rekening gehouden te worden met de eleminatiepunten, dit zijn 6 tussenpunten die eveneens op voorafgestelde tijden dienen gepasseerd te worden, anders wordt je onverbiddelijk uit wedstrijd genomen.<\/p>\n
De eerste 20km worden door de stad Athene gelopen, daarbij ook een stuk langs de autostrade, niet verwonderlijk dat de nodige uitlaatgassen ingeademd worden en op elke verfrissingspost de dieselsmaak wordt doorgespoeld. In de eerste kilometers neemt een groot deel van het deelnemersveld de verkeerde weg waardoor Jozef Butteneers zo zelfs even aan de leiding van de wedstrijd komt.
\nOm 10u wordt reeds een temperatuur opgemeten van 32\u00b0C, het beloven 2 zware en warme dagen te worden. Na 40km krijg ik te horen dat de eerste Belg reeds de pijp aan Maarten heeft gegeven, figuurlijk dan wel. Leo Van Tichelen heeft na 20km wegens diaree de wedstrijd moeten staken en zal zo zijn 10de finish ( Mister Spartathlon) minstens een jaartje moeten uitstellen.
\nOok Jozef Butteneers moet zijn snelle start bekopen, en na 66 km werpt ook hij de handdoek.<\/p>\n
Ikzelf heb ook problemen met de maag, die kan het vele ingenomen vocht nauwelijks verwerken, en ik besluit ondanks de oplopende temperatuur even iets minder te drinken. Ook de nodige krampen beginnen op te komen, vooral in de benen.
\nIk bereik het eerste eleminatiepunt Korinthe ( 81km) na 8u23\u2019, bijna een uur trager dan vorig jaar (7u29 in 2003) .
\nAlain Ponchelet is eerder al toegekomen en nuttigt een maaltijdje onder de vorm van spagetti.
\nIk kan nauwelijks eten, enkel wat banaan en cola en op advies van Leo besluit ik snel mijn weg verder te zetten en geen tijd te verliezen. Bergop al etend wat wandelen en rustig blijven want nu komt een zwaar stuk. Tussen de wijngaarden loopt de temperatuur snel boven de 35\u00b0C .
\nDe krampen komen heviger opzetten en Leo raadt me aan zouten te nemen van hem opgelost in water. De duistenis valt en eindelijk afkoeling, maar de krampen worden steeds heviger en 1km van het 2de eleminatiepunt ( 124km te bereiken voor 23u00 ) moet ik plat op de weg gaan liggen. Een Griek genaamd Marios Founaris die dit jaar finishte in de Sakura-Michi run in Japan moedigt me aan en zijn vrouw zal me verderop opwachten met speciale antikramppleisters ook gebruikt door de Japanse atleten. Na veel verloren tijd om 22u05 ( om 19u24 in 2003 ) arriveer ik in Nemea, slechts 55 minuten meer over om uitgesloten te worden.
\nAlain komt enkele ogenblikken later aan maar 3km verder besluit hij op te geven, enkel de Verdoncken zitten nog in de race.
\nGelukkig nemen de krampen af en dat is een gunstig teken met de Sangas, de berg van 1200m die na 157km moet beklommen worden, in het vooruitzicht.
\nEten en drinken gaat weer normaal maar de klok tikt verder en voor 3u00 moet het derde eleminatiepunt bereikt worden in Lyrkia op 148,5km van de start.
\nOm 1u52, na dus bijna 19uur wedstrijd mag ik me aanmelden, nog steeds achtervolgd door de tijdsdruk en mijn vader die ook nog in wedstrijd is. Hier wordt bekend gemaakt dat de tijdslimieten met een kwartier worden verlengd tengevolge van het laattijdig arriveren van de bus aan de start in Athene.
\nWilliam zal spijtig genoeg een post verder na 151km opgeven. Hij heeft teweinig reserve om de Sangas te beklimmen en wil geen onnodige risico\u2019s nemen om later toch vast te stellen dat hij buiten tijd na de afdaling zou arriveren.
\nDe Sangas houdt vele risico\u2019s in en dat mocht ik dit jaar ook ondervinden. Na bijna driekwartier klimmen soms op handen en voeten voorzien van een zaklamp, bereik ik de top van de spitse berg en tevens het hoogste punt van de wedstrijd, maar tijdens de gevaarlijke afdaling op de losse stenen geven mijn batterijen er de brui aan. Ondanks de volle maan maak ik toch enkele keren kennis met de harde ondergrond. Komen daarbij nog enkele uitschuivers die later nog voor problemen zouden zorgen.
\nEindelijk beneden staat mijn bevriende Griekse Kin\u00e9 Markos, die ik vorig jaar leerde kennen, mij op te wachten en na een goede massage zet ik mijn weg verder richting Nestani, het 4de eleminatiepunt op kilometer 172. Op een uur en driekwart voor sluitingstijd ( exclusief het kwartier extra tijd ) meld ik me aan om 5u14 (om 4u45 in 2003) .
\nDe koele nacht die voor recuperatie moet zorgen en het inhalen van de vele opgelopen tijdsverliezen haalt niet veel uit, integendeel, de tijdsverliezen worden groter, mede door de opkomende voetpijn opgelopen bij de afdaling van de Sangas.
\nIk bereik het 5de eleminatiepunt km 195 in het stadje Tegea na iets meer dan 26uur wedstrijd, bijna anderhalfuur later dan vorig jaar.
\nNu volgt de laatste weg richting Sparta, een lange heuvelende kronkel van iets meer dan een marathon.
\nHier worden de meeste hellingen opgewandeld en neerwaarts gelopen. Ondanks de pijn in de voet probeer ik zoveel mogelijk te lopen om zo weinig mogelijk in de warmte te moeten lopen. De temperatuur is reeds tegen de 35\u00b0C opgeklommen en dat vergemakkelijkt de inspanningen zeker niet. Met nog \u00e9\u00e9n eleminatiepunt in het vooruitzicht haal ik opnieuw een gemiddelde van 10km\/u. Het 6de punt wordt bereikt om 13u24 na 30u24\u2019 wedstrijd. Met nog 24km te gaan zit een tijd rond de 33u30\u2019 er nog in, uitgesloten van eventuele nog te komen tegenslagen. Want met nog 4 km te gaan is de voetpijn onhoudbaar geworden, en voor het eerst zie ik de oorzaak. Een grote zwelling als een tennisbal op de wreef, een ophoping van vocht. Enige oplossing wordt wandelen en dat ondanks de verzengende hitte ( 40\u00b0C gevoelstemperatuur ). Ik wordt ingehaald door velen die me toch aanmoedigen verder te gaan ondanks de immense pijn. De laatste kilometer wordt ik begeleid door de Franse loper Roland Roux, winnaar van meerdere 6uurslopen in Frankrijk en een wagen bestuurd door de vrouw van de eigenlijke organisator. De Franse ultraloper wil pers\u00e9 achter mij finishen en dat getuigd de collegialiteit onder de verschillende nationaliteiten in de ultraloop.
\nEindelijk , na 34uur 16minuten en 22 seconden kan ik met behulp van de organisator de laatste trappen beklimmen om uiteidelijk de voet van het Leonidas standbeeld aan te raken.
\nHet gevoel van teleurstelling en pijn verdwijnt even als ik onder een immens applaus mijn medaille overhandigd krijg, en de gedachte van \u201c ik heb het toch weer gedaan \u201c maakt veel goed. Onmiddellijk wordt ik overgebracht naar een ziekenhuis om foto\u2019s te laten nemen van de rechtervoet maar een breuk wordt snel uitgesloten, een verrekking van de ligamenten is de conclussie.
\nEnerzijds kan ik niet tevreden zijn over mijn prestatie omdat ik zoveel tijd verloren heb op bepaalde momenten, anderziids en ik blij dat ik het ondanks de vele tegenslagen ( warmte, krampen, voetpijn ) toch gehaald heb. Zo is die maandenlange voorbereiding toch niet voor niets geweest.
\nJe weet pas wat een Spartathlon is, als je hem ooit hebt gelopen en kennis hebt gemaakt met de vele factoren die de wedstrijd zullen bepalen.
\nHet was mijn 4de finish op 4 deelnames en de zwaarste Spartathlon die ik ooit liep, nooit gedacht zo te moeten afzien om iets te bereiken.
\nOf er een 5de komt zal de toekomst uitwijzen, nu eerst veel rust en nadenken\u2026\u2026\u2026.<\/p>\n
Tot slot wil ik de andere Belgische ultralopers bedanken voor de vele aanmoedigingen, vooral Leo die me mentaal sterk gesteund heeft, en de vrouw van de enige aangekomen Nederlandse collega Herman Krijnen ( 35u52\u201933\u201d) die zorgde voor de kin\u00e9 tijdens de wedstrijd.<\/p>\n
Philip Verdonck.<\/p>\n
Diegene die graag zouden reageren kunnen dit doen op mijn emailadres
\nverdonckphilip@hotmail.com<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Philip Verdonck over zijn deelname in de Spartathlon 2004, die
\nhij overigens als enige Belg uitliep.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-2473","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2473","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2473"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2473\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2473"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2473"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2473"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}