{b}Een te vroege en verdomde zomerdag{eb}<\/p>\n
{i}Tja beste vrienden, ook met een eindtijd van 4.48 u. ben ik weer eens een tevreden man. Het moge \u2018raar\u2019 klinken, maar toch is het zo.
\nDe 1ste mei 2005 zal tal van deelnemers aan de Maasmarathon in het geheugen gegrift blijven, vooral de meer dan 300 die er vroegtijdig de brui aan gaven.
\nAls bijna 1\/3 van het deelnemersveld het v\u00f3\u00f3r de eindstreep voor bekeken houdt, weet je genoeg. Dan is er wat loos. En er w\u00e1s wat aan de hand, die bewuste 1ste mei. Het was heet, bloedheet in het land van Maas en Berwijn. De weerman sprak van 28 graden. Op het asfalt en\/of beton waarop we grotendeels ons ding deden, liepen de temperaturen door de weerkaatsing van de hitte al gauw op tot aan de 35 graden. Voor de gewone sterveling die \u2018zit\u2019 te niksen is dit al heet, als je begrijpt wat ik bedoel \u2026 een marathon lopen in zulke plotse en ongewone temperaturen is nog wat anders.
\nMaar \u2018when the going gets tough, the tough get going\u2019, nietwaar \u2026
\nBesluit daaruit niet dat ik gekke of onverantwoorde dingen deed, daar tussen Vis\u00e9 en Maastricht en vice versa. Nee, daar ben ik te oud en te ervaringrijk voor \u2026 lees wat verder hierover.{ei}<\/p>\n
{b}De wedstrijd{eb}<\/p>\n
Voor mijn Maaslandse loopvriend en goeie maat Jacques Vandewal is het een speciale 42 K. Hij loopt er immers zijn 100ste offici\u00eble marathon. En daar horen wij natuurlijk bij te zijn. Het is gewoon een \u2018must\u2019 en een vanzelfsprekendheid voor mij en Pier (Hulsmans). Talloze marathons en ultra\u2019s hebben wij samen tot een goed einde gebracht. Hier mogen wij dus niet ontbreken \u2026 hoewel ik drie weken lang geen stap gelopen heb en door ontstekingsremmers mijn manke rechterknie probeerde op te lappen voor die bijzondere wedstrijd. Als bij wonder is op 1 mei alle leed geleden en staan we om 10.15 u. paraat aan de startlijn. Een strakblauwe hemel \u2018grijnst\u2019 ons toe en een vlekkeloos zonnetje brandt dan al lustig op de meer dan 1100 hoofden die zich aan deze \u2018helletocht\u2019 wagen.
\nDat er slachtoffers zullen vallen is dan al een feit.
\nOver de wedstrijd ga ik kort zijn.
\nWe vertrekken met een groepje van een 8-tal vrienden die samen met feestvarken Jacques zo lang mogelijk zullen proberen samen te blijven. We maken ons echter geen illusies. Ons gezelschap zal \u2013 naarmate de wedstrijd vordert en naarmate de hitte zijn tol zal eisen \u2013 stelselmatig uitdunnen. Ik moet rond km 27 de rol lossen. Wij liepen tot dan tegen 10 km\/uur en dat ging natuurlijk moeiteloos. Maar toch voel ik plots rond vernoemd kilometerpunt dat het iets moeizamer gaat, en als ervaren afstandsloper weet ik wat me te doen staat. Geen kapsones en blijven accordeon spelen, neen, afhaken en op eigen tempo, al is het dan maar tegen 9 of zelfs 8 km per uur voortschoffelen! Want aankomen zal ik, en niet als een halfdode of ten koste van mijn gezondheid.
\nVanaf dan neem ik bij de bevooradingsposten ruim de tijd om twee, drie bekers water te drinken, en een druivensuikertablet te knabbelen, en vooral bekers water over mijn verhit kaal hoofd te kieperen.
\nRond km 35 raak ik tot bij een groepje \u2018wandelaars\u2019 waarbij enkele Nederlandse (en een Duitse) loopmaats.
\nAl gekkend maken we er een gezellig wandelpartijtje van en na 4.48 u. bereiken we getekend maar niet uitgeteld de eindstreep. Daar worden we opgewacht door Jacques en zijn supporters. We dienen dan nog een uur te wachten vooraleer Susan (Maes) en trouwe gelegenheidsgezel Ghislain (Dops) over de verlossende chipmatten lopen.
\nNa de douche zouden we met z\u2019n allen wat gaan eten om Jacques zijn 100ste te vieren. Maar vermits Susan zich onwel voelt en door \u2019t Rode Kruis een tijd lang \u2018behandeld\u2019 werd, en maat Lei Dautzenberg er maar bleekjes bijloopt en zich ook niet al te best voelt, en beiden niet in staat zijn om van een etentje te kunnen genieten, wordt het \u2018feestje\u2019 afgeblazen tot een latere datum.<\/p>\n
Pier en ik besluiten dan maar richting Genk te rijden, waar de 1 meistoet nog volop aan de gang is en de 1 meikoningin op haar praalwagen de scepter zwaait.
\nWanneer wij voor mijn appartement halt houden, merk is dat mijn kilometerteller 38,1 kilometer aanwijst.
\nOpmerking van Pier :\u201dPffff, nog niet eens de marathonafstand, van Vis\u00e9 tot Genk; de volgende keer lopen we tot daar en terug.\u201d
\nAntwoord van Micha :\u201dOK, maar mag het een graadje minder, misschien?!\u201d<\/p>\n
PS Jacques, dikke proficiat, maat!<\/p>\n
{i}Micha Havreluk{ei}<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Micha Havreluk over zijn en Jacques Vandewals 100ste 42 K.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-2826","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2826","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2826"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2826\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2826"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2826"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2826"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}