Hardlopen mag zich ook in Zwitserland verheugen in een redelijke
\npopulariteit. Een aantal vormen daarvan worden in Nederland niet tot
\nnauwelijks beoefend. Te denken valt aan berglopen, ori\u00ebntatielopen en
\n‘Waffenlaufen’. Dit laatste is een traditioneel Zwitsers gebeuren, waarbij
\nin militaire uitrusting (o.a. met wapen) wordt hardgelopen. De Zwitserse
\nliefhebber van het langere werk heeft in eigen land keus uit een behoorlijk
\naanbod: de klassieke 100km van Biel, de Swiss Alpine Marathon en de
\nJungfraumarathon, 2 ‘nieuwe’ klassiekers. Daarnaast zijn er nog een aantal
\nminder bekende, maar daarom niet minder aansprekende hardloopevenementen.
\nE\u00e9n daarvan werd door Wim-Bart Knol besproken in Marathon Plus Zomer 1998.
\nAan een andere nam ik enige tijd geleden deel.
\n Van 2 juli tot en met 8 juli 2000 vond tussen Gen\u00e8ve en Basel de 7e
\nSwiss Jura Marathon – de langste bergloop van Europa – plaats. De loop werd
\nook drie keer als ’trainingsloop’ georganiseerd. Sinds de 1e editie in 1990
\n– toen nog onder de naam Trans Swiss Marathon – zijn er diverse wijzigingen
\ndoorgevoerd. Zelf stond ik voor de 5e keer aan de start (1990
\n(uitgevallen); 1991; 1994; 1998) van deze loop, waarbij ditmaal 323 km
\n(+8412m\/-8527m) afgelegd diende te worden. Mijn voorbereiding hield over
\n(zonder weektotalen etc. te noemen). Mijn ervaring en voorbereiding zouden
\ntezamen voldoende moeten zijn om toch op een acceptabele wijze de finish te
\nhalen.<\/p>\n
De deelnemers waren ondergebracht in de volgende categorie\u00ebn:
\n_ ‘Einzell\u00e4ufer\/in’; dit is de hoofdgroep, die verder nog is onderverdeeld
\nin ‘Damen’ en ‘M\u00e4nner’.
\n– ‘Finisher’; deze categorie start 2 uur eerder; de tijd wordt opgenomen,
\nmaar er wordt geen klassement opgemaakt; veranderen van categorie tijdens
\nde loop is mogelijk.
\n– ‘2er Stafetten’; estafette voor 2 personen, waarbij ieder dagelijks een
\ndeel van het parcours loopt.
\n De animo om deel te nemen was groot dit jaar. Dit werd waarschijnlijk
\nmede veroorzaakt door het feit, dat deze editie mogelijk de laatste zou
\nzijn in de huidige opzet. Zelf schreef ik mij in februari in en was nog
\nmaar ternauwernood op tijd. Uitgaande van de deelnemerslijst namen er deel:
\n– 91 ‘Einzell\u00e4ufer’;
\n– 11 ‘Einzell\u00e4uferinnen’;
\n– 22 ‘Finisher’;
\n– 6 ‘2er Stafetten’.
\n In totaal waren er derhalve 136 deelnemers (83 in 1998). De finish werd
\ngehaald door 107 deelnemers (66-6-23-6). Wat er aan de start stond kwam
\nechter niet geheel overeen met wat er in de deelnemerslijst stond.
\nAanwezige nationaliteiten:
\n– 64 Duitsers (1998: 41);
\n– 48 Zwitsers (1998: 34);
\n– 6 Nederlanders (1998: 1);
\n– 4 Belgen (1998: 0);
\n– 4 Italianen (1998: 1);
\n– 3 Denen (1998: 0);
\n– 3 Amerikanen (1998: 4);
\n– 2 Luxemburgers (1998: 0);
\n– 2 Bulgaren (1998: 0).
\n Opvallend:
\n– Het Nederlandse team is na het Duitse en Zwitserse team het grootste.
\n– Er staan voor het eerst ook deelnemers uit Belgi\u00eb aan de start.
\n– Er zijn geen deelnemers uit de buurlanden Frankrijk en Oostenrijk.
\n– Frappant is ook de leeftijdsopbouw van het deelnemersveld. Tijdens de 1e
\neditie in 1990 behoorde ik (1965) tot de jongste deelnemers. Anno 2000
\nbleek dat nog steeds zo te zijn (jongste deelnemer bij de ‘Einzell\u00e4ufer’:
\n1971). Bij leven en welzijn kan ik nog minstens 30 jaar mee (oudste
\ndeelnemer: 1934). Zie ook: Runner’s World, augustus 2000: 20-24).
\n Deze loop is naar mijn mening tot een goed einde te brengen door een
\nvoldoende getrainde\/ervaren marathonloper (ongeacht de marathontijd). Dit
\nneemt echter niet weg, dat het grootste deel van de deelnemers volgens mij
\nwel enige ervaring heeft met ultra- en berglopen. Een serieuze kandidaat
\nvoor de eindoverwinning dient niet alleen ervaring met ultra- en berglopen
\nte hebben, maar bovendien een recente marathontijd van 2.25-2.30 mee te
\nbrengen. Daarnaast dient hij in vorm te zijn en dat gedurende 7
\nachtereenvolgende dagen ook weten te blijven.
\n Een blik op de deelnemerslijst:
\n– Peter Gschwend (1952; Kloten, Zwitserland), in 1996 en 1998 de winnaar
\nvan de Swiss Alpine Marathon nadat hij eerder ook de 5e (1996) en 6e (1998)
\nSwiss Jura Marathon had gewonnen;
\n– Jens Lukas (1966; Karlsruhe, Duitsland), in 1998 goed voor 256,038km
\ntijdens de 24 uur van Basel (zie Marathon Plus Zomer 1998: 18-19). In 1999
\nwon hij de Spartathlon.
\n– Hans Schnyder (1951; Erlinsbach, Zwitserland), vooraanstaand Zwitsers
\nultraloper.
\n– Karlheinz Schormeier (1964; Untermeitingen, Duitsland), nummer 3 in 1998.
\n– Otto W\u00fcthrich (1966; Z\u00fcrich, Zwitserland), nummer 4 in 1996, winnaar van
\nde Gay Games Marathon in 1998.<\/p>\n
Op zaterdag 1 juli vond tussen 16.00 en 18.00 de aanmelding en eerste
\nkennismaking plaats in de mensa van de Universiteit van Gen\u00e8ve. Ik herkende
\ndiverse oude bekenden, maar een groot deel van de deelnemers was mij (nog)
\nonbekend.
\n Na het avondmaal ging ik vrij snel naar bed. De reis per trein was
\nvermoeiend geweest en bovendien moest ik er de volgende dag weer vroeg uit.
\nOvernacht werd overigens in een schuilkelder (typisch Zwitsers fenomeen).
\n Aangezien iedere loopdag buiten het lopen om min of meer volgens
\nhetzelfde stramien verliep, lijkt de globale weergave van zo’n dag mij
\nvoldoende.
\n Vanaf 5.45 kon er ontbeten worden Ik zorgde er dagelijks voor, dat ik er
\nbijtijds bij was. Niet zo zeer omdat er niet genoeg zou zijn, maar door
\nvroeg te eten meende ik redelijk veel te kunnen eten zonder er veel last
\nvan te krijgen tijdens het lopen.
\n De lopers hebben de gelegenheid persoonlijke verzorging af te geven voor
\nde verschillende verzorgingsposten. Dit kan tot 2.15 v\u00f3\u00f3r de start. De
\ngehele karavaan verplaatst zich dagelijks. Dit betekent, dat iedere ochtend
\nde deelnemers hun boeltje moeten inpakken en afgeven aan de organisatie,
\ndie zorg draagt voor het vervoer naar de finishplaats van die dag. De 1e
\ndag uitgezonderd is de start iedere dag om 9.00. Hierdoor kon ik na het
\nontbijt rustig naar de start toe werken. In tegenstelling tot anderen
\nvoelde ik er weinig voor om lang bij de start rond te hangen. Ik behoorde
\nzodoende meestal tot de laatsten, die de locale gymzaal of schuilkelder,
\nwaar overnacht werd, verlieten.
\n Finish, douche-, slaap- en eetgelegenheid waren dicht bij elkaar
\ngelegen. Alle handelingen zijn gericht op een vlot herstel en een optimale
\nvoorbereiding voor de volgende etappe. Eerst een warme douche, vervolgens
\neen bord spaghetti en tenslotte een beetje liggen, zitten, rondwandelen en
\neen boodschapje doen.
\n De volledige catering, dus ook de spaghetti (facultatief en voor eigen
\nrekening overigens), was dit jaarin handen van Armin Bohren, wiens
\n‘boucherie\/charcuterie\/traiterie’ in Couvet langs het parcours is gelegen.
\n Dagelijks na het lopen bestond er de mogelijkheid de ronde-arts te
\nraadplegen. Ook kon er gebruik gemaakt worden van de diensten van een
\nmassage-team (tegen betaling). Om 17.45 werd gezamenlijk het avondmaal
\ngenuttigd, gevolgd door het voorlezen van de uitslagen (1e 3 dames, heren
\nen teams) en het verloten van 5 keer 100 Zwitserse frank. Tevens hield een
\nplaatselijke notabele een toespraakje en werden er mededelingen gedaan
\nbetreffende de net voltooide en de eerstvolgende etappe (zowel in het Duits
\nals in het Frans). Na het eten was er nog voldoende gelegenheid om op eigen
\ninitiatief van alles en nog wat te ondernemen, maar de animo daarvoor was
\ngering, hetgeen niemand zal verbazen.
\n Na deze gang een aantal dagen te hebben ondergaan, volgde op
\nzaterdagmiddag de apotheose. Na een kleine maaltijd (soep en salade) vond
\nde prijsuitreiking plaats. Volgens de organisatie werd er voor 20000
\nZwitserse frank aan prijzen verdeeld. Hoewel het er eigenlijk niet toe
\ndoet, heb ik toch zo mijn twijfels over deze bewering. Ik heb echter niet
\nin de envelop van de winnaar kunnen kijken (wel in de envelop van de nummer
\n10)! Naast een zakhorloge (volgens de organisatie uniek, maar volgens mij
\nnagenoeg gelijk aan het exemplaar van 1994) kreeg ik nog een grote zak koek
\n(aangeleverd door sponsor Migros). Na de prijs-uitreiking ging ieder
\nlangzaam maar zeker weer richting thuisfront. Iedereen een ervaring rijker,
\nsommigen misschien een illusie armer!
\n Weersomstandigheden:
\nTijdens het lopen overwegend droog, maar door de nodige regenval op andere
\ntijdstippen was het parcours op veel plaatsen glibberig gedurende 6 van de
\n7 dagen.
\n Hieronder een overzicht van mijn bevindingen tijdens de 7 etappes.<\/p>\n
Zondag 2 juli 2000, 8.00, 1e etappe: Gen\u00e8ve – St-Cergue, 45km,
\n+1200m\/-534m, 8 verzorgingsposten<\/p>\n
Om 7.15 vertrekt de bus, die alle deelnemers naar de start aan de rand
\nvan het Meer van Gen\u00e8ve brengt. Het is broeierig en het belooft een hete
\ndag te worden. Om 8 uur wordt er gestart. De 1e 28km zijn nagenoeg vlak en
\nnodigen uit tot een tempoloop. Vervolgens dient er echter binnen 10,5km
\n869m hoogteverschil te worden overwonnen. Het is een geleidelijke,
\nononderbroken klim, die voornamelijk over een verharde ondergrond gaat. Een
\nkolfje naar mijn hand. Ik begin rustig om zo nog redelijk fit het begin van
\nde klim te bereiken. Deze aanpak mist zijn uitwerking niet. Ongeveer 10
\nlopers haal ik in op mijn weg naar de top. De afdaling naar St-Cergue
\n(6,5km, -398m) gaat voor een deel door weilanden en kent een aantal lastige
\npassages. Zonder mijn nek te breken bereik in 4.38.10 de finish. Hans
\nSchnyder en de Peruaan (ingeschreven vanaf een Zwitsers adres) Leon Pablo
\n(1959) zijn het best tegen de hitte bestand en slaan direct een flink gat
\nmet de achtervolgers. De Peruaan heeft zelfs het hele eind gelopen zonder
\nte drinken!! De strijd is echter nog lang niet gestreden…..<\/p>\n
Maandag 3 juli 2000, 9.00, 2e etappe: St-Cergue – Vallorbe, 47km,
\n+730m\/-1021m, 7 verzorgingsposten<\/p>\n
Om 9 uur wordt er gestart. Het is droog en bewolkt. In de voorgaande
\nuren heeft het geregend. Tijdens het lopen wisselen bewolking, zon en
\nonweer elkaar regelmatig af. De etappe van vandaag voert door bossen en
\nweilanden richting Lac de Joux en vanaf daar verder naar Vallorbe. De 1e
\n13km overheersen de beklimmingen (+453m) vervolgens de afdalingen. Na een
\nietwat onstuimig begin is het al snel wandelen geblazen: te steil. De
\nstofwisseling draait op volle toeren vandaag: om de haverklap een sanitaire
\nstop. Het schiet niet erg op zo. Langs het Lac de Joux is het warm en
\nondanks dat het betrekkelijk vlak is kan ik weinig vaart maken. Een
\nonweersbui zorgt voor de nodige verkoeling. Na de laatste verzorgingspost
\n(39km) volgt een korte, steile klim (wandelen), maar tot slot is er een
\nafdaling, die zich goed leent om flink door te lopen. Ik finish
\nuiteindelijk in 5.00.35. De Zwitsers Bruno G\u00fcnthardt (1969; Wildensbuch) en
\nPeter Gschwend eindigen gezamenlijk als eersten. Leon Pablo heeft vandaag
\ngedronken tijdens het lopen (op aanraden van de organisatie); het is echter
\nslecht bij hem gevallen en hij valt uit de absolute top weg. Hans Schnyder
\nlijkt de zaak te controleren.<\/p>\n
Dinsdag 4 juli 2000, 9.00, 3e etappe: Vallorbe – Fleurier, 37km,
\n+1380m\/-1389m, 6 verzorgingsposten<\/p>\n
Om 9 uur wordt er gestart voor wat in kilometers de kortste etappe is.
\nMakkelijk is echter anders. Vandaag dienen er in grote lijnen 2 toppen te
\nworden bedwongen: Le Suchet (1530m) en Le Chasseron (1607m). Het heeft hard
\ngeregend (tot vrij kort v\u00f3\u00f3r de start), maar bij de start is het droog. De
\nNederlander Jan Nabuurs (1962; Stevensbeek) vertrekt brutaal aan kop van
\nhet lopersveld. Ik start in een fietstrui over mijn t-shirt, maar trek deze
\nbij de eerste verzorgingspost (5km) alweer uit. Op weg naar de eerste top
\n(Le Suchet) worden we overvallen door mist. Het schiet allemaal niet erg
\nop. Bergopwaarts (12km; +780m) wandel ik regelmatig en bergafwaarts
\neigenlijk ook: de afdaling is door de modder te delicaat voor mij. Op een
\ngegeven moment zie ik geen markering meer en tezamen met een groep andere
\nlopers vraag ik mij af, of we nog wel goed gaan. Dat blijkt na wat heen en
\nweer geloop inderdaad toch wel het geval te zijn. Na 21,4km begint de
\nvolgende grote klim (5,6km; +441m), gevolgd door een flinke afdaling (10km;
\n-864m). Na ongeveer 4 uur sta ik samen met Jan Willem Dijkgraaf (1953; Epe)
\nop de 2e top. Hij spreekt de vrees uit, dat we niet meer binnen de 5 uur
\nbinnen zullen weten te komen. Het valt mee. Een stevige regenbui ten spijt
\nfinishen wij in 4.49.33 en 4.57.50. Vandaag is me duidelijk geworden, dat
\nde winst, die ik bergopwaarts boek, bergafwaarts (zeker bij moeizame
\npassages) en in vlakke gedeelten weer betrekkelijk snel verloren gaat. Hans
\nSchnyder controleert nog steeds de wedstrijd. De Zwitsers Arno Schneider
\n(1964; Mosnang) en Iwan Knechtle (1971; Appenzell) worden vandaag 1e en 2e.<\/p>\n
Woensdag 5 juli 2000, 9.00, 4e etappe: Fleurier – La Chaux-de-Fonds, 42km,
\n+1028m\/-773m, 8 verzorgingsposten<\/p>\n
Voor wij ons plekje in de achterhoede opzoeken lopen Jan Willem
\nDijkgraaf en ik de eerste paar honderd meter op kop. Voor ik na 14,5 km aan
\nde 1e klim kan beginnen kom ik eerst nog voor een gesloten overweg te
\nstaan. Nou ja, die paar minuten, die mij dat kost, kunnen mij ook niet meer
\nredden! Na de zeer steile beklimming (wandelen!) volgt een soort
\ngecombineerde slalom\/steeple chase door een bos op een berggraat. Erg
\nopschieten doet het niet. Na 28,5km wordt het hoogste punt van de dag
\nbereikt (Mont Racine, 1415m). Na dit punt is het voornamelijk dalen, wat de
\nklok slaat. Het is inmiddels behoorlijk warm\/benauwd geworden. Een
\nverbetering van mijn marathontijd zit er helaas niet in. Na 5.17.20 sta ik
\naan de finish. In de top verandert weinig: Schneider en Knechtle zijn weer
\n1 en 2. Schnyder staat nog steeds 1 in het klassement.<\/p>\n
Donderdag 6 juli 2000, 9.00, 5e etappe: La Chaux-de-Fonds – Biel, 53km,
\n+1340m\/-1890m, 9 verzorgingsposten<\/p>\n
Bij de start is het reeds zonnig en dat zal zo blijven voor de rest van
\nde dag. De eerste 11km voeren via Vue des Alpes (8km; 1283m) naar Mont
\nd’Amin (1417m). Op weg naar de Chasseral (30,5km; 1607m) slaat voor mij
\nechter het noodlot toe. Ik krijg serieus last van mijn rechterbovenbeen.
\nMet name bergafwaarts is het pijnlijk. Bovendien merk ik, dat het een
\n‘blijvertje’ is. Op de top staat de ronde-arts. Hij raadt me aan regelmatig
\nte strekken. Ik doe het, maar het biedt nauwelijks soelaas. Bovendien wordt
\nop de top door een fotograaf een foto gemaakt voor het diploma, dat na
\nafloop aan de finishende deelnemers zal worden toegezonden (6 augustus 2000
\nnog niet ontvangen). Ik lach, maar waarschijnlijk als een boer met
\nkiespijn. Met nog 22,5km te gaan, voornamelijk bergafwaarts, heb ik weinig
\nreden tot lachen. Na 7.35.53 hobbel ik door de finish. Na het douchen
\nbezoek ik de ronde-arts. Geen probleem met het knie-gewricht, maar wat het
\ndan wel is weet hij ook niet. Ik opper de volgende dag te starten bij de
\n‘Finishers’ met mijn bovenbeen in het verband. Het lijkt hem een goede
\noplossing. Ik heb ondertussen zwaar de pest in de hele situatie. De
\nblessure is niet erg genoeg om op te geven, zeker niet met nog slechts 2
\ndagen te gaan. Het heilige vuur is er echter bijna volledig uit en ik
\nbesluit er de tijd voor te nemen gedurende de laatste 2 dagen. Schneider
\nwint voor de 3e achtereenvolgende dag. Schnyder leidt nog steeds, maar
\nkrijgt steeds meer problemen. Zijn voeten zijn bedekt met blaren.<\/p>\n
Vrijdag 7 juli 2000, 9.00, 6e etappe: Biel – Balsthal, 49km, +1634m\/-1590m,
\n9 verzorgingsposten<\/p>\n
Ik moest er vroeg uit vandaag, want bij de ‘Finishers’ wordt er om 7.00
\ngestart. Ik had slecht geslapen, want het was bijzonder benauwd geweest in
\nde sportzaal. Met mijn opgezwollen bovenbeen in het verband verschijn ik
\naan de start. Op het laatste moment doe ik mijn regenjas uit. Een beetje te
\nvoorbarig, want niet veel later begint het weer flink te regenen. De 5e
\netappe mag dan misschien wel de keizers-etappe zijn, de 6e etappe liegt er
\nook niet om. De 1e 20km overheerst het klimmen (+918m). Ik loop regelmatig
\nop met Ruud Jakobs (1962; Siebengewald) en Theo Kuijpers (1946;
\nWesterbeek), die al eerder de overstap naar de ‘Finishers’ hebben gemaakt.
\nWe nemen er flink de tijd voor. De huidige situatie biedt echter wel de
\ngelegenheid om het wedstrijdverloop eens van nabij te bekijken. Aan de kop
\nblijkt men in groepjes te lopen (3-4-3). De onderlinge verschillen tussen
\ndeze groepjes zijn echter dermate groot, dat het onmogelijk is om van het
\nene naar het andere groepje te lopen. Als je de aansluiting verliest dan
\nkom je alleen te lopen. Achter de top loopt men meer solo en zijn de
\nonderlinge verschillen geringer. Tot 44,5km volgen betrekkelijk korte
\nbeklimmingen en afdalingen en ‘min of meer’ vlakke passages elkaar
\nafwisselend op. Er wordt onder meer een pad aangedaan, waar het niet
\nraadzaam is naar de verkeerde kant te vallen. Dit ter voorkoming van een
\ndoodsmak. Bij de verzorgingspost na 40.5km ben ik er getuige van, dat Pablo
\ninderdaad een verzorgingspost passeert zonder iets te nemen. Een rol van
\nbetekenis speelt hij inmiddels allang niet meer. Samen met Ruud Jakobs
\nwandel ik de laatste kilometers naar de finish (9.04.17). Theo Kuijpers
\nheeft een markering over het hoofd gezien en komt in het verkeerde dorp
\nterecht. Gschwend had zich gisteravond laten verontschuldigen voor zijn
\nafwezigheid: hij moest met zijn vrouw naar dansles. Blijkbaar werkt dat
\nstimulerend voor het hardlopen, want de dag er na won hij. Dat ik daar nou
\nniet opgekomen was! Wat Gschwend betreft: die heeft wel iets van een branie
\nover zich: het merkteken van Adidas staat op zijn enkel getatoe\u00eberd en zijn
\nshirt-sponsor is een sexshop. Schnyder stapte uit vandaag. De druk was hem
\nwaarschijnlijk te groot geworden. Doorlopen voor een lagere klassering is
\nin deze kringen niet gebruikelijk. ’s Avonds werd er een spontane collecte
\ngehouden voor Leon Pablo, een arme boer uit het Peruaanse hoogland.<\/p>\n
Zaterdag 8juli 2000, 9.00, 7e etappe: Balsthal – Basel, 50km,
\n+1100m\/-1330m, 9 verzorgingsposten<\/p>\n
De organisatie wilde alle deelnemers vandaag v\u00f3\u00f3r 15.00 binnen hebben.
\nDe allertraagsten, waartoe ik inmiddels ook behoor, werden derhalve
\nverzocht reeds om 6 uur te starten. Vanaf de start loop ik alleen op kop.
\nHet is lekker loopweer: fris, met op hoogte: mist en harde wind. Ook het
\nparkoers werkt mee: niet al te veel steile afdalingen. Onder de gegeven
\nomstandigheden loop ik niet onverdienstelijk rond. Er gaat een zekere
\nstimulans uit van het alleen op kop lopen. Bij elke verzorgingspost ben ik
\nde eerste, die een aanval doet op het assortiment. De 3e verzorgingspost is
\nzelfs nog niet ter plekke als ik passeer. Op een glibberige passage dreig
\nik te vallen. Ik probeer dit te voorkomen maar grijp daarbij met mijn
\nrechterhand in het prikkeldraad. De schade blijft gelukkig beperkt, zeker
\nin vergelijking met Theo Kuijpers, die met zijn hele lichaam in het
\nprikkeldraad terechtkomt. Twee keer dreig ik mij te verlopen, maar ik weet
\nhet tijdverlies beperkt te houden. Naarmate de tocht vordert krijg ik
\nsteeds meer het idee, dat ik mogelijk wel eens als ‘eerste’ door de finish
\nzou kunnen gaan. Vlak voor de finish wil iemand van de organisatie mij
\ntegenhouden om dat te voorkomen, maar daar trek ik mij niets van aan. OK,
\ner was een voorsprong van 3 uur voor nodig om mij als 1e te doen finishen,
\nmaar dit buitenkansje kon ik natuurlijk niet laten lopen. Na 6.44.35 kom ik
\nbinnen. Na ruim 10 minuten gevolgd door 2 lopers, die om 7 uur waren
\ngestart en na ruim 14 minuten gevolgd door Iwan Knechtle de echte winnaar
\nvan de laatste etappe. Hij had een voorsprong van meer dan 10 minuten
\ngeforceerd op zijn achtervolger, Arno Schneider. De finish was in het
\ncentrum van Basel. De toeschouwers keken een beetje vreemd naar het
\nschouwspel dat gaande was: lopers, veelal van top tot teen onder de modder,
\ndie uitzinnig door de finish liepen. De Peruaan Pablo haalde de eindstreep
\nniet. In onderkoelde toestand hadden leden van de organisatie hem van een
\nberg moeten plukken.<\/p>\n
Alle Nederlandse deelnemers hebben het uiteindelijk tot een goed eind
\ngebracht. De eerste 4 dagen had ik overeenkomstig mijn voorbeidingen
\ngelopen. Ik liep vrij traag, maar het ging toch wel vrij aardig. De laatste
\n3 dagen verliepen helaas minder voorspoedig. Voor een aangename verrassing
\nzorgde Jan Nabuurs. Door dagelijks in de voorhoede mee te lopen eindigde
\nhij uiteindelijk op de 10e plaats. In de persoon van Eddy Figoureux (1962;
\nMerksem) deden ook de Belgen goede zaken. Hij werd 13e. Het erepodium was
\ngeheel Zwitsers. Waarschijnlijk voor het eerst. Arno Schneider won, Iwan
\nKnechtle werd door zijn inspanningen op de laatste dag 2e en Peter Gschwend
\nwerd uiteindelijk 3e. Slecht bekend met de Zwitserse ultra- en
\nbergloopscene waren Schneider en Knechtle volledig nieuw voor mij.
\nSchneider finishte echter eerder dit jaar als 2e in Biel (7.22.30,8).
\nEvenals diverse andere deelnemers deed ook ‘het erepodium’ goede zaken
\ntijdens de Swiss Alpine Marathon (Gschwend, 3e, 6.06.01,7; Schneider, 7e,
\n6.23.13,1; Knechtle, 8e, 6.26.04,3). Zelf was ik gedwongen tot ongeveer 3
\nweken rust, maar nu lijken de problemen bijna volledig achter de rug te
\nzijn.
\n Gezien de omvang van deze loop, toch al gauw 3-4x een trainingsweek van
\nde gemiddelde (?) ultraloper, leent het evenement zich prima als
\nvoorbereiding op een evenement later in het seizoen (bij voorbeeld de Swiss
\nAlpine Marathon, zie boven). Bovendien kom je alleen toch niet gauw tot
\nzo’n trainingsweek, lijkt mij. Ik in ieder geval niet!
\n De Zwitserse Jura is een middelgebergte met de bovengenoemde Chasseral
\nen Le Chasseron als hoogste toppen. Bij afwezigheid van een dergelijk
\ngebergte in Nederland moet men in de voorbereiding noodgedwongen zijn heil
\nzoeken in vervangende trainingsvormen. Een zeer geschikte (m.i.), misschien
\nenigszins onverwachte trainingsvorm om te oefenen voor het klimmen, is
\nfietsen. Dit echter wel op een manier, dat de bovenbenen (pittig) worden
\nbelast. Bij het afdalen wordt je doorgaans min of meer gedwongen harder te
\nlopen dan je lief is. Het is nuttig om met dit gegeven om te leren gaan.
\nJezelf afremmen slaat in de bovenbenen, daarom is het verstandiger om een
\nbeetje ‘mee te geven’. (Lange) tempolopen zorgen ervoor, dat je went aan
\neen hoog beentempo. Ter plekke kun je verder door zig-zag te lopen de weg
\nverlengen en zodoende het stijgingspercentage verlagen. Deze tactiek kan
\nnatuurlijk ook benut worden bij het klimmen.
\n Dit jaar stonden er 6 Nederlanders aan de start. Hopelijk gaat de loop
\nin de huidige opzet verder en staat er bij de volgende editie een nog iets
\ngrotere Nederlandse ploeg aan de start!<\/p>\n
Bram van der Bijl<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Een schitterend verslag, waarin Bram van der Bijl zijn ervaringen mbt.deze prachtige en zware bergloop deelt.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-298","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/298","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=298"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/298\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=298"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=298"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=298"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}