Vrijdag 30 september en zaterdag 1 oktober zijn de dagen van de Spartathlon.
\nEen geweldige uitdaging waarbij ik bij mag zijn en waarbij het finishen het
\nenige doel is.<\/p>\n
Samen met William en Philippe Verdonck delen we de kamer. Zij hebben een
\nschat aan ervaring en ik dus niets. Ze geven me nuttige tips en vertellen
\nover vorige edities. Ik ontvang ze alle van harte. Dank.<\/p>\n
30 september loopt 04.45 uur de wekker af. Deze had niet hoeven af te lopen,
\nik heb geen oog dicht gedaan. De spanning was afgelopen nacht te merken. Het
\nmoment supr\u00e8me komt steeds dichterbij. Na een ontbijt vertrekken we 06.00
\nuur naar de Akropolis en iets voor 07.00 uur komen we er aan. Herman blijft
\npraten terwijl ik steeds stiller wordt. Bij Hermy neemt de spanning ook toe
\nen eindelijk mogen we dan vertrekken.<\/p>\n
Herman schiet als een raket weg. De eerste kilometer is dalend en voelt als
\neen lekkere warming-up. Hermy en Johan lopen samen op. Zelf loop ik er iets
\nachter in mijn eigen tempo. Na 5 minuten begint een lange klim om uit Athene
\nte geraken. De lengte schat ik in op een kilometer of tien. Athene ontwaakt
\nen mensen zijn op weg naar hun werk met openbaar vervoer, auto, scooter of
\nmotor. Niet met de fiets. Wat maken ze een herrie, vooral met hun claxons.
\nIk probeer me er voor af te sluiten. We lopen er bijna ongemerkt tussendoor.
\nDe Atheners interesseert dit alles niet echt.<\/p>\n
Allerlei hardlopende nationaliteiten kom ik er tegen maar vooral Koreanen en
\nJapanners. Waar ik me in Athene al zorgen om maak zijn mijn zware benen.
\nWaarom zware benen? Geen flauw idee. Na 15 km moet ik de bosjes in. Helaas
\nis het aan de rand van de snelweg. Sorry Griekse chauffeurs maar ik kon niet
\nophouden.<\/p>\n
Op checkpoint 2 (10,8 km) ligt mijn eerste energiereep, helemaal vergeten te
\npakken. Waarschijnlijk toch te veel met de tijdslimieten bezig. In het begin
\n(tot circa 40 kilometer in 4 uur en 15 minuten) moet je redelijk
\ndoorlopen.Op checkpoint 3 (15,2 km) lig ik 5 minuten voor op het schema.
\nConstant inhaleer je de ene na de andere uitlaatgas.<\/p>\n
Na 2,5 uur worden we in een dorpje door leerlingen van een lagere school met
\nshake-hands warm onthaald. De juf staat alles lachend te aanschouwen.
\nIntussen naderen we de zee. Een geweldig uitzicht, alleen reuze jammer dat
\nhet verkeer er langs raast. Na een aantal uren haal ik Michel Brouwer in en
\nverbaas me over zijn omvang kuiten. Het is erfelijk. Kort er op, hup weer de
\nstruiken in. Het loopt voor geen meter, heeft het met het glooiend parcours
\nte maken? Joost mag het weten.<\/p>\n
Na 36 kilometer ervaar ik voor de eerste keer de man met de hamer. De vrouw
\nvan Hermy staat op het 40 km punt en spreek haar aan door te zeggen dat
\nfinishen knap lastig wordt. Zo af en toe is geen probleem maar het is nog te
\nvroeg in de wedstrijd om dit al zo vaak te moeten. Een groenteboer biedt me
\neen tomaat aan die op zijn kar ligt. Gulzig eet ik deze op terwijl ik
\nnormaliter tomaten niets vindt. De eerste zouttoevoegingen en energierepen
\nzitten ook in mijn maag. In een dorpje koop ik een blikje red bull bij een
\nkiosk (“special price my friend for you 3 euro 20 …). Het geeft me
\ntijdelijk een vleugje extra energie.<\/p>\n
Na 5 uur zit er een verraderlijk klimmetje in het parcours wat me noodzaakt
\neen kwartiertje te wandelen. De sluitingstijden bij de checkpoints probeer
\nik, tijdelijk, te laten voor wat ze zijn. Ik weet niet exact waar ik in de
\nwedstrijd zit. Bij 75 km zie ik dit wel weer en besluit te stoppen bij
\ncheckpoint 22 (81 km) in Korinthe.<\/p>\n
Aldaar aangekomen besluit ik verder te gaan omdat een Hongaar me moed
\ninsprak en vertelde dat de doorkomsttijden makkelijker te halen zijn. Na een
\npaar happen spaghetti (de rest voor een zwerfhond) ga ik met slechts 10
\nminuten voor op het tijdschema verder. De zon komt door en het wordt lekker
\nin de wijngaarden. Een Hongaar, inmiddels al jaren deelnemer is inmiddels
\nafgehaakt. Nu loopt een iets te dikke Koreaan met me op. Na een kleine 90
\nkilometer haal ik Philippe Verdonck in. Hij en William hebben zoveel pech
\ngehad. Willen ze dit openbaar delen dan laat ik het aan hen over. Philippe
\nlaat ik helaas achter om de volgende post op tijd te halen. Yes, slechts 2
\nminuten over. Terdege besef ik dat dit absoluut niet de manier is Sparta te
\nhalen, dan moet je toch echt verder op het schema voorliggen.<\/p>\n
Het terrein wordt iets lichter en er is na 80 kilometer praktisch geen
\nverkeer meer. Wat een genot. Eigenlijk zijn de eerste uren niet echt prettig
\nmaar het hoort er bij.<\/p>\n
Op checkpoint 28 (100,5 km) zie ik Johan Visschedijk zitten met zijn
\nbegeleidingsteam. Hij is uitgestapt. Ik ga verder met de Koreaan. Het onweer
\nen de regen tegemoet. Ik moet denken aan Ron zijn belevenissen met Veron in
\nde duinen. 2 kilometer verder koop ik een cola. Vervolgens nader ik een dorpje waar
\nik vele handtekeningen uitdeel aan de kindjes. Voel me verre van een held
\nmaar ach de kindjes zijn blij en daar gaat het om. In dit dorp heeft de
\nKoreaanse delegatie een eetkraampje.<\/p>\n
Het lampje gaat op mijn hoofd. Mijn vertrouwen neemt kort toe maar ebt bij
\nhet naderen van het 110 km punt weg. Intussen loop ik met 2 Koreanen. Helaas
\ngaan ze te hard en volg mijn eigen weg. Ik moet wandelen en geniet van het
\ngeluid van de krekels in de duisternis. Heb het nu al koud, giga-honger en
\nmijn benen zijn nu al op. Stoppen dus. Op het 110 km punt is het dus echt
\nover maar een Japanse of Koreaanse (ik weet het niet) spreekt me moed in,
\ngo! Ok dan omdat je zo aandringt. Vervolgens ga ik pardoes links in plaats
\nvan rechts. Wat een sukkel.<\/p>\n
Tussen checkpoint 31 en 32 stop ik definitief. Zo’n 112,5 kilometer en wordt
\nna 14 uur en 25 minuten opgepikt. Een ervaring rijker en illusie armer. Het
\nmocht niet zo zijn.<\/p>\n
Hermy en Herman hebben mijn hart gestolen, ik ben trots op hen, ze te mogen
\nkennen. Beide heb ik zien finishen in Sparta. Herman was voor me een loper
\ndie zeker zou finishen omdat hij enthousiast, positief, zijn karakter is.
\nEigenlijk klopt alles bij hem om de Spartathlon te voltooien. Beseffend dat
\nhij ook nog nooit verder dan 120 km (Texel) had gelopen., petje af!<\/p>\n
En Hermy is zo gemotiveerd, zo goed voorbereid dat hij het met superrecht
\nverdiende. Ze zijn beide kanjers. De emotie bij Hermy tijdens zijn finish,
\ngeeft me emotionele rillingen over mijn hele lichaam. Prachtig wat een
\ngenieten en wat een prestatie!!!<\/p>\n
1 ding weet ik wel, ik word nooit geen bode en zeker niet in Griekenland.<\/p>\n
Groet,<\/p>\n
Henk Harenberg<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Henk Harenberg wordt geen bode in Griekenland.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-3064","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3064","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3064"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3064\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3064"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3064"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3064"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}