Op 13 oktober met Anke aangekomen op R\u00e9union. Het is een vulkaaneiland dat bestaat uit een nog werkende vulkaan, een hoogvlakte en 3 keteldalen (Cirques). Direct vanaf het vliegveld met de auto de Cirque de Salazie ingereden naar Grand \u00eelet aan de voet van de Roche \u00c9crit. Schitterend. Steile groene bergen. Watervallen, tropische bomen (oa bananen) planten, bloemen. Steeds weer stoppen en verwonderd rondkijken. In Grand \u00eelet 6 dagen bij Liliane Bonald verbleven. Meteen de eerste morgen om 5 uur de Roche \u00c9crit beklommen. Smal en steil pad, dat afgeraden wordt voor niet ervaren randonneurs. Na 900 meter klimmen aangekomen bij de plaats waar Guus Smit verongelukt is en waar een plaquette staat ter nagedachtenis aan Guus en daaronder een foto van hem met zijn motto:\u201dCourir c\u2019est bien, plus courir c\u2019est mieux, trop courir c\u2019est parfait\u201d. Drie medailles van zijn broer hingen aan de plaquette. Er een tijdje gezeten. Nog een medaille van Kees erbij gehangen en kunstbloemen eraan vastgemaakt
\n{corbutter1.jpg}
\nMet Anke schitterende, maar voor haar wel erg zware wandelingen gemaakt. S\u2019Avonds bij Liliane met z\u2019n allen aan \u00e9\u00e9n tafel dezelfde pot gegeten. Lekker en gezellig. Aan tafel diverse deelnemers gesproken. Met Liliane en lopers over Guus gepraat. Vooral Liliane had het af en toe moeilijk. Kees en de vader van Guus hadden ook een week bij haar gelogeerd en ik moest ze vooral de groeten doen.<\/p>\n
Om dichter bij de start te zijn en makkelijker St Denis te kunnen bereiken zijn we de resterende 6 dagen in St Rose aan de oostkust geweest. De Indische Oceaan beukt daar tegen de rotsen. Iets meer naar het zuiden is de weg regelmatig afgesloten, omdat daar dan lava over de weg stroomt. De westkust heeft wel stranden en luxe hotels, maar daar willen we niet zijn.<\/p>\n
Op vrijdag 21 oktober om 02.00 uur gestart in het zuiden bij Cap M\u00e9chant. Een spektakel met muziek en vuurdansers. Uitgezwaaid door Anke en de duisternis in naar de vulkaan 2400 meter hoger. Nog even een goed pad. Na 10 km verlaten we de weg en komen op een smal pad. Boomwortels, keien en modder. Behalve bij de vulkaan bestaat de rest van de route voor het grootste deel uit boomwortels, keien en modder. Boven een fantastisch vulkaanlandschap. Schitteren uitzicht. Het vlakke vulkaanlandschap eindigt tegen een steile wand. Volgens mij onmogelijk om daar omhoog te gaan. Dichterbij zie je een zigzaggend pad met daarop kleine figuurtjes. Zo was de hele route. Nooit werd een makkelijke weg gevolgd. Steeds omlopen. Niet naar de bewoonde wereld en zoveel mogelijk steile wanden omhoog en over bergkammen van hooguit een paar meter breed. Erg mooi, maar vreselijk zwaar. Op de hoogvlakte zowaar weides en koeien. Verzorging met gegrilde kip. 600 meter stijgen naar de bergkam van Kerveguen. Ik zweet niet gauw, maar het zweet stroomde van m\u2019n lijf. Hardlopen is onmogelijk.
\nIneens is het donker. Alleen maar je concentreren op wat vlak voor je is. Niet proberen naar links of rechts te kijken. Afdalen naar Cilaos. Daar gegeten, gedouched. Velen bleven daar slapen. Te weinig veldbedden, dus gewoon in hun overlevingsdeken op de grond. Verder. Watervallen gehoord, maar in het donker niet gezien. De Coldu Tabit beklommen. 800 meter. Je weet niet wat je ziet als je in het donker met je hoofdlamp op een overlevingsdeken schijnt. \u201cCa va\u201d? Oui. Hij of zij wil alleen maar slapen op de grond of wat uitrusten. Niks aan de hand. Ik glijd uit en val met m\u2019n hoofd tegen een boomstam. Bij elke sprong voel ik het. Ik zweet en hijg. Steeds weer op adem komen. Afdalen naar de Cirque de Mafate. Naar Marla. Voel me beroerd en zie het niet meer zitten. Wil in Marla stoppen. Ben nog nooit uitgestapt. Krijg daar te horen dat ik dan weer terug de Col du Tabit op moet, want in de Cirque de Mafateis geen vervoer mogelijk, of ik moet 8 km verder over de Col des Bouefs (400 meter stijgen) lopen en dan nog eens 5 km verder naar Grand \u00eelet gaan. Heb daar een kwartier in m\u2019n overlevingsdeken op de grond gelegen en toen besloten om toch maar door te gaan. Het was weer licht geworden en gaandeweg ging het steeds beter met me. Het wordt weer genieten van het landschap. Klimmen, dalen, over keien, springen. Hardlopen doe ik al lang niet meer, zweten, buiten adem. Om 18.30 kom ik aan bij Deux Bras. Zak met reservespullen gepakt. Batterijen vervangen. Opeens was het donker. Kon de weg niet vinden en dus twee creolen gevolgd die de weg kenden. Moest door blijven gaan. Weer zweten. 650 meter moeten klimmen tegen een steile wand. Steeds maar weer vastpakken. Concentreren. Op het pad blijven. Niet uitglijden. Bij de anderen blijven. Eindelijk bovenaan de kerk van Dos d\u2019Ane bereikt. Ik had m\u2019n zoon gebeld dat ik niet voor 9 uur \u2019s avonds zou aankomen hij \u201csmst\u201d dat dan weer naar Anke. Dat was de enige manier van contact. Zij was dus al in de Stade de Redout. Het was nu al half 10. Nog 18 km werd er gezegd. Waarschijnlijk niet goed begrepen, want dat was nog 24 km. De rest zou makkelijk en aflopend zijn. Harm gebeld dat ik over 3 \u00bd uur zou aankomen. Dat werd dus 8 \u00bd uur. De twee creolen bleven daar slapen.
\n{corbutter.jpg}
\nDoorgegaan. Daar waren traptreden. Zag daar engeltjes op en kleine papieren bloemetjes. Werd kwaad op m\u2019n voorganger, want die trapte erop. Dat kan je toch niet maken! Weer moeten stijgen. Boven op de berg zaten drie jongens bij een kampvuur. Daar begon weer een bergkam. Na 30 minuten zou de bergkam overgaan in een pad over een vlakte. Dat werd dus 1 \u00bd uur. Pad 2 m breed met aan weerskanten begroeiing. Ik heb er auto\u2019s (rotsblokken) een bushalte (takken) mannetjes onder palmstruiken en hele families gezien. Aan de kant waren allemaal hindoetempeltjes neergezet. Wat leuk dat ze dat allemaal voor ons gedaan hebben. Juist! Ik was aan het hallucineren. Op de vlakte zag en hoorde ik niets. Verdwaald?
\nGelukkig. In de verte af en toe een lichtje. M\u2019n voorganger ingehaald en samen verder. Als het kon in looppas. Ging goed. Verzorgingspost. Verder gelopen met drie deelnemers die daar vandaan kwamen. \u00c9\u00e9n met blessure werd achtergelaten, wist de weg. M\u2019n voorganger blijven volgen. Wist niet meer waar ik was. Geen enkel ori\u00ebntatiepunt. Het begon zachtjes te regenen. Pad werd glad. Elke tak die je kon pakken, pakken. Het pad ging schuin aflopen. Voeten op boomstronken zetten om niet weg te glijden. Eindelijk bij een verzorgingspost. Ik dacht dat ik er was. Nee nog 6 km. De anderen gingen eerst uitrusten voordat ze verder gingen. Ben meteen doorgegaan, want Anke zat op me te wachten. \u00c9\u00e9n van de helpers is met me meegelopen. Pad ging steil naar beneden. We gingen steeds sneller. Na het Maison de Lava 5 km zigzaggend een lavahelling naar beneden. Wel 60 keer heen en weer. Ik werd er gek van. M\u2019n helper me steeds weer aanmoedigen. \u201cCornelis, vous avez bien jambes\u201d. Nou Cornelis was kapot. Anke heeft daar de hele nacht rondgelopen en zich ongerust gemaakt. Om 07.04, na 53 uur en 4 minuten onderweg geweest te zijn, met applaus ontvangen. Ik was volledig gedesori\u00ebnteerd. Wist niet meer of het ochtend of avond was.
\nWe wilden allen nog maar naar ons vakantieadres 55 km naar het zuiden. M\u2019n reservespullen waren nog niet aangekomen. Die liggen nu dus nog op R\u00e9union.<\/p>\n
Ik doe dit nooit ,nooit meer, maar op het moment dat ik dit schrijf, begin ik te twijfelen.
\nIk ben toch niet gek!<\/p>\n
Cor Butter, Callantsoog (cbutter provider quicknet.nl)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Fantastisch verslag van Cor Butter over een heroische tocht op La Reunion, 140 km dwars over het eiland met 84oo m stijgen en dalen.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-3100","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3100","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3100"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3100\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3100"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3100"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3100"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}