{b}Verdomd je hebt gelijk\u2026de berg beweegt ?! ( deel 3){eb}<\/p>\n
{b}Deel 3: Op jezelf gericht zijn{eb}<\/p>\n
{i}Na zijn beroerte is Jan erg egocentrisch geworden en hij is veel minder in andere mensen ge\u00efnteresseerd dan vroeger.<\/p>\n
Hendrik is geen onaardige man. Hij is duidelijk een man met een grote mond en klein hartje. Die dingen oplost met zijn vuisten. Hij voelt zich minderwaardig en lijd eronder dat hij met niemand echt contact heeft. In dat isolement is hij afwerend en achterdochtig geworden.<\/p>\n
Piet heeft totaal geen oog voor de andere kanten van een verhaal. Hij is niet ge\u00efnteresseerd in wat Joop hem wil vertellen en hij laat Joop nauwelijks aan het woord. Piet is zich alleen bewust van zijn eigen gevoelens van irritatie en hij zei na het \u2018gesprek\u2019 met Joop: \u2018Ik ben tevreden over mezelf, want ik heb al mijn gevoelens geuit. Dus ik heb het goed gedaan.\u201d<\/p>\n
Andries voelt zich omringt door een muur van haat. Meer en meer wordt het winkeltje een veilige plek waar hij rustig (want er komen nauwelijks nog klanten) de dag kan doorbrengen. Lezend in tijdschriften uit zijn eigen handelsvoorraad (1).{ei}<\/p>\n
Heerlijk alleen en op jezelf gericht zijn is iets wat velen als kind ervaren hebben op het moment dat hun ouders voor het eerst een weekend weg waren. En dit genieten van het op jezelf gericht zijn, zien we nu terug bij onze eigen kinderen als we vertellen dat we \u00e9cht weg moeten.
\nEindelijk hebben de kids het hele huis voor zichzelf. Niemand om mee rekening te houden en niemand waar ze naar hoeven te luisteren. De hele dag alleen maar doen wat ze zelf willen.
\nWat er uiteindelijk gebeurt als ze alleen zijn, is vaak niet zo spectaculair. En op een gegeven moment ontstaat er vaak vanzelf behoefte aan gezelschap.
\nEn gezelschap vraagt aanpassen en compromissen sluiten. Ze worden weer \u2018sociaal\u2019. Al is het maar dat ze niet allemaal tegelijkertijd in dezelfde stoel kunnen zitten en aan anderen vragen: \u201cWat wil jij? \u201c<\/p>\n
De balans tussen op jezelf gericht zijn en op anderen gericht zijn is heel persoonlijk.
\nHet verschilt van persoon tot persoon. Sommige mensen zouden best wat minder aan zichzelf mogen denken en anderen zouden juist wat meer op zichzelf gericht mogen zijn.
\nEn er zijn ook heel consequente mensen die overal en altijd op zichzelf gericht zijn.<\/p>\n
Bovendien verschilt het ook per onderwerp hoe egocentrisch iemand is.
\nIemand kan op zijn werk of in de sport een ontzettende ego\u00efst zijn, terwijl hij ergens anders heel sociaal is. Of omgekeerd kan iemand juist in de sport heel sociaal zijn en thuis heel egocentrisch.<\/p>\n
Volgens sommige mensen is hardlopen ( en vooral ultralopen) het toppunt van egocentrisme en op jezelf gericht zijn. Want ultralopers besteden een hoop tijd aan hun eigen hobby. En die tijd zijn ze er niet voor anderen en andere projecten.
\nUltralopers schrijven dat zelf ook. Zoals Vincent Schoenmakers zei: \u201cAtleten laten veelal hun geliefden thuis\u201d (8). En Marc Papanikitas schreef over zichzelf: \u201cNiemand duldde hij dan in zijn buurt. Geen vrouw, geen kinderen. Geen collega\u2019s, geen loopvrienden. Thuis ziet men het al aankomen. Men voelt het, weet het, begrijpt het. Ze laten hem gaan.\u201d (2)<\/p>\n
Volgens Vincent Schoenmakers geniet je alleen: \u201cAls je in een marathon finisht ben je een held. Doe je er 8 km bovenop, dan geniet je in je eentje, een geluk dat je met niemand hoeft te delen (3).
\nEn Edwin Lenaerts zei over de Spartathlon: \u201cHet is een zoektocht naar zelf bevestiging. \u201d (4).
\nOok Andr\u00e9 van der Zwan heeft het daarover: \u201cGeen geld maar eeuwige roem valt de winnaar ten deel in de Spartathlon.\u201d (5).
\nVoor Barbara Warren is het ultralopen om jezelf wat te bewijzen: \u201cBewijzen dat je nog een stukje verder,dieper kunt gaan.\u201d (6).
\nEn Ria Buiten zei: \u201cIk vind het een kick, dat ik dat allemaal op eigen kracht doe.\u201d (6).
\nHet op jezelf gericht zijn en anders willen zijn dan anderen, verwoord Joke Keuning zo: \u201cIk wil geen mier in een mierenhoop zijn\u201d (7)<\/p>\n
Marc Papanikas zegt over het alleen en op jezelf gericht zijn: \u201cWij staan er tijdens een wedstrijd helemaal alleen voor; en ook de eindeloze trainingen doe je alleen (7).
\nEn Ann Trason in Western States: \u201cJe moet goed voor jezelf zorgen, een goede tactiek uitstippelen: waar sla je je slag? Het is eigenlijk een soort schaakspel, in voortdurend gevecht met het parcours\u201d (9).
\nWim Bart Knol herkend het egocentrisme van ultralopen, omdat hij zich een jaar lang helemaal aan de topsport heeft gewijd. \u201cNou dat bleek een dramatische vergissing, ik kan niet met oogkleppen op leven. Ik raakte prompt geblesseerd, het evenwicht was verdwenen.. Misschien ben ik te calvinistisch: is het maatschappelijk wel verantwoord om alleen maar met sport bezig te zijn, vraag ik me dan af.\u201d (10).<\/p>\n
Maar van de andere kant wordt door ultralopers soms juist het sociale aspect van het ultralopen benadrukt. Waarbij niet de persoon zelf en de eigen prestatie centraal staat, maar het gezelschap van loopmaatjes en het genieten van de omgeving.<\/p>\n
Tom Smeets maakte het trieste nieuws officieel\u2026.een groepje deelnemers slaat handen en armen om elkaars schouders. Verbondenheid, meeleven\u2026.solidariteit\u2026De ultralopers nemen hun sport serieus, maar missen de afgunst en killers mentaliteit die zo kenmerkend is voor een harde competitie\u2026.waar las ik het onlangs?\u2026in NRC Handelsblad naar aanleiding van 100 km Winschoten\u2026\u2019\u2019Het is een kleine familiaire wereld, waar wederzijds respect de boventoon voert\u201d (11).
\nEn \u201cIn traditionele wedstrijden wordt snel een bekertje van de tafel geritst, want er mogen geen seconden verloren gaan..dat ontbrak hier\u201d Vincent Schoenmakers (11).<\/p>\n
Volgens Marc Papanikitas is wat ultralopers kenmerkt juist hun sociale inslag en het onderlinge respect waarbij wedstrijden soms als een re\u00fcnie zijn, waar iedereen even met elkaar bijpraat (7).
\nDe gezellige praatjes onderweg\u2026Met iemand meelopen en de wedstrijd bespreken.\u201d (12).
\n \u201cZelfs bij de finish liepen we nog met z\u2019n vieren te kijken, praten en lachen. We waren gewoon nog niet uitgepraat, schrijft Prisca Vis (13).
\nEn Tom Hendriks verteld: \u201cRon Teunissen komt me voor de finish van de Mont Blanc tegemoet gelopen en is net zo enthousiast als ik dat het gelukt is. We lopen al ouwehoerend naar de finish, een bezigheid die we op de heenweg in de auto al 12 uur geoefend hebben. (14).<\/p>\n
En soms is het geen kwestie van \u00f3f ego\u00efstisch zijn \u00f3f sociaal. Soms is het ultralopen beide en is het een afwisselen van wedstrijden waarin je op jezelf gericht bent en loopjes waar de nadruk ligt op het sociale aspect .<\/p>\n
Henk Geilen schrijft: \u201cIk blijf van mening dat de combinatie van het enthousiasme van de organisatoren en het overwinnen van een parkoers in plaats van een klok steeds meer lopers aanspreekt. Voor de goede orde: niets dan bewondering en waardering voor mensen die in supertijden een bepaalde afstand kunnen overbruggen, maar er mag ook ruimte zijn voor andere vormen van beleving van de mooie loopsport. Of dit nu zoveel mogelijk marathons, zo lang mogelijke afstanden, zoveel mogelijk rondjes, zo hoog mogelijke bergen of weet ik veel is. Met andere woorden: er is gelukkig niets subjectiever dan genieten.\u201d( 15)<\/p>\n
En Guus Smit beschreef heel mooi de balans tussen egocentrisme en het sociale aspect. Waarbij de goede verstaanders zullen begrijpen dat dit sociale aspect ook echt sociaal is:
\n \u201cLoopmaatje Bart Kraan en ik doen het rustig aan, vandaag heb ik geen finale ambities en staat genieten van bos, beek, berg etc voorop. Ik heb een camera in de heuptas, zodat ik al dat moois kan vastleggen en ik wacht op het moment dat Bart hopelijk ergens in de modder zal zakken\u201d (16).<\/p>\n
{i}Me, myself, myself and I
\nJust me, myself and I
\nMe, myself, myself and I
\nJust me, myself and I
\n\u2026\u2026\u2026\u2026\u2026\u2026\u2026
\nMe, myself, myself and I
\nJust me, myself and I
\nMyself, myself
\nI, I, I, I, I<\/p>\n
Jive Jones, me myself and I {ei}<\/p>\n
Bron:
\nFoto:
\n1) Psychiatrie (1997), Reedijk J.S.,de Tijdstroom, Lochem
\n2) Marc Papanikitas: Blauw, boek Ultraloper 1&2.
\n3) Debuut 50 km Soerendonck 40 dec 2000, door Vincent Schoenmakers in Marathon Plus 2001, nr 3
\n4) De spartathlon, ultrazware zoektocht naar zelfbevestiging\u201d, runner\u2019s world november 2002,door Kees Kooman.
\n5) Andre van der Zwan faalt in de Spatatlon 2003, zijn verslag op ultraned , oktober 2003
\n6) Angelika Castaneda in \u201cVerdomd je hebt gelijk, de berg beweegt!\u201d, runner\u2019s world september 1999, door Kees Kooman
\n7) De diesel van de loopsport. runner\u2019\u2019s world, februari 2005, door Peter Klooster mbt Ysbrand Visser
\n8) Autocircuit Zolder ook voor snelle atleten, door Vincent Schoenmakers, marathon plus,2002, nr 1
\n9) Ann Trason, in \u201chet maakt mij niet uit of ik van een vrouw een man of een aap win\u201d.runner\u2019s world december 1998, door Kees Kooman
\n10) Rennende ego\u00efst wil ook sociaal zijn., door Rolf Bos, volkskrant 11 april 1998, en op ultraned ,in mini serie door Martien Baars, op 5 maart 2004.
\n11)Emotionele start NK 100km Stein.Door Vincent Schoenmakers, Marathon plus 2002, 3-4.
\n12) Debuut 50 km Soerendonck 40 dec 2000, door Vincent Schoenmakers in Marathon Plus 2001, nr 3
\n13) Tweede ultraloop rond Amsterdam, door Prisca Vis, op ultraned 6 juli 2005.
\n14) Tour de Mont Blanc, 150 km, door Tom Hendriks, eigen website
\n15) Henk Geilen: SM (U) een gedenkwaardige afsluiting van het loop jaar. Januari 2008
\n16) La Fagna Run, door Guus Smit, Marathon Plus, 2001,nr 4
\nPS Egocentrisme en ego\u00efsme is niet precies hetzelfde, maar is in dit stukje beide van toepassing<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Deel 3: Op jezelf gericht zijn<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-4012","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-niet-gecategoriseerd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4012","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4012"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4012\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4012"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4012"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ultraned.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4012"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}